اخبار

ایسنا: مدیر امور برق ناحیه دو مشهد که چندی پیش در جریان حمله یک مشترک بدهکار دچار سوختگی شده بود؛ عصر امروز بر اثر شدت سوختگی جان داد.

مدیر روابط عمومی توزیع برق مشهد در گفت‌وگو با ایسنا- منطقه خراسان، اظهار کرد: متاسفانه جعفر حق‌گو رستمی مدیر برق ناحیه دوی مشهد که در پی حادثه چندی پیش امور برق ناحیه دو توسط مشترک بدهکار دچار سوختگی شده بود عصر امروز در بیمارستان امام رضا(ع) درگذشت.

علیرضا کاشی ادامه داد: سوختگی ایشان بسیار عمیق بود و از همان ابتدا در بخش مراقب‌های ویژه بستری شده بودند که امروز این خبر ناگوار به دست ما رسید.

وی افزود: همچنین مشترک بدهکار تحویل مراجع قانونی داده شده است و تمام مراحل قضایی آن نیز طی شده است.

چندی پیش مشترک بدهکار شرکت توزیع نیروی برق مشهد که به علت بدهی دو میلیون تومانی با قطع اشتراک مواجه شده بود؛ با در دست داشتن گالن بنزین به ساختمان امور برق ناحیه دو واقع در خیابان شیرودی رفته و اقدام به آتش زدن یکی از کارکنان و مدیر آن اداره کرد که متاسفانه مدیر آن اداره بر اثر جراحت سوختگی درگذشت.

کارمندی که در این حادثه آسیب دیده بود نیز پس از طی مراحل درمان از بیمارستان مرخص شده بود.

دویچه‌وله: با رکود و تورم در اقتصاد ایران، زباله‌گردی به منبع درآمد اصلی برخی از ایرانیان تبدیل شده است. پیش از این معاون وزیر بهداشت ایران گفته بود “۳۰ درصد مردم کشور گرسنه‌اند”.

از جمله تصاویری که این روزها در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود، این تصویر است. نیروهای امنیتی برای برخورد با معترضان “تظاهرات سراسری” در خیابان‌ها صف کشیده‌اند. آن‌ها بی‌توجه به کودکی که پشت سرشان از سطل زباله مشغول جمع‌آوری آشغال است به خیابان نگاه می‌کند.

در روزهای اخیر الهه الله‌کریمی، فعال اجتماعی، در گفت‌وگو با خبرگزاری “ایسنا” با اشاره به افزایش کودکان زباله‌گرد در ایران گفت: «میانگین سنی کودکان زباله‌گرد ۱۲ سال است و در میان آنان حتی کودکان ۴ ساله نیز حضور دارند.»

به گفته این فعال اجتماعی، کودکان زباله‌گرد به طور میانگین روزانه بیش از ۱۰ ساعت کار می‌کنند. او می‌گوید “کودکانی بودند که ۲۰ ساعت در روز نیز مشغول کار بودند؛ این یک نوع برده‌داری نوین است”.

با رکود و تورم در اقتصاد ایران، زباله‌گردی به منبع درآمد اصلی برخی از ایرانیان تبدیل شده است.

سال گذشته اینعلی اکبر سیاری معاون وزیر بهداشت ایران گفته بود “۳۰ درصد مردم کشور گرسنه‌اند و نان خوردن ندارند که این آمار را وزارت رفاه هم تایید می‌کند”.

پیش‌تر خبرگزاری “ایسنا” در گزارشی درباره زنان زباله‌گرد از قول “زینب” یک زن زباله‌گرد نوشت: «خفت‌گیری و تجاوز، مهم‌ترین مشکل زنان کارگری است که زباله‌جمع‌کن هستند.»

در ادامه این گزارش به نقل از “زینب” آمده :«شهرداری میگه آشغال مال ماست شما حق زباله‌جمع‌کردن ندارید. زباله جمع نکنیم، دستفروشی نکنیم پس چه‌طور شکم‌مان را سیر کنیم؟».

تصویر دیگری درباره زباله‌گردی که این روزها در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود. مادر و فرزندی در مشهد مشغول زباله‌گردی.

پیش از این الهام فخاری، عضو شورای شهر تهران درباره کودکان زباله‌گرد به خبرگزاری “ایلنا”: «اغلب این کودکان بیماری دارند، اما مسئله بیماری نسبت به سایر مشکلات این کودکان در اولویت نیست، چرا که از اغلب این کودکان سواستفاده‌های جنسی می‌شود.»

از جمله تصاویری که این روزها در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود، این تصویر است. نیروهای امنیتی برای برخورد با معترضان “تظاهرات سراسری” در خیابان‌ها صف کشیده‌اند. آن‌ها بی‌توجه به کودکی که پشت سرشان از سطل زباله مشغول جمع‌آوری آشغال است به خیابان نگاه می‌کند.

در روزهای اخیر الهه الله‌کریمی، فعال اجتماعی، در گفت‌وگو با خبرگزاری “ایسنا” با اشاره به افزایش کودکان زباله‌گرد در ایران گفت: «میانگین سنی کودکان زباله‌گرد ۱۲ سال است و در میان آنان حتی کودکان ۴ ساله نیز حضور دارند.»

به گفته این فعال اجتماعی، کودکان زباله‌گرد به طور میانگین روزانه بیش از ۱۰ ساعت کار می‌کنند. او می‌گوید “کودکانی بودند که ۲۰ ساعت در روز نیز مشغول کار بودند؛ این یک نوع برده‌داری نوین است”.

با رکود و تورم در اقتصاد ایران، زباله‌گردی به منبع درآمد اصلی برخی از ایرانیان تبدیل شده است.

سال گذشته اینعلی اکبر سیاری معاون وزیر بهداشت ایران گفته بود “۳۰ درصد مردم کشور گرسنه‌اند و نان خوردن ندارند که این آمار را وزارت رفاه هم تایید می‌کند”.

پیش‌تر خبرگزاری “ایسنا” در گزارشی درباره زنان زباله‌گرد از قول “زینب” یک زن زباله‌گرد نوشت: «خفت‌گیری و تجاوز، مهم‌ترین مشکل زنان کارگری است که زباله‌جمع‌کن هستند.»

در ادامه این گزارش به نقل از “زینب” آمده :«شهرداری میگه آشغال مال ماست شما حق زباله‌جمع‌کردن ندارید. زباله جمع نکنیم، دستفروشی نکنیم پس چه‌طور شکم‌مان را سیر کنیم؟».

تصویر دیگری درباره زباله‌گردی که این روزها در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود. مادر و فرزندی در مشهد مشغول زباله‌گردی.

پیش از این الهام فخاری، عضو شورای شهر تهران درباره کودکان زباله‌گرد به خبرگزاری “ایلنا”: «اغلب این کودکان بیماری دارند، اما مسئله بیماری نسبت به سایر مشکلات این کودکان در اولویت نیست، چرا که از اغلب این کودکان سواستفاده‌های جنسی می‌شود.»

رادیوزمانه: روزنامه «شهروند» که سال گذشته گزارشی درباره «گورخواب‌ها» در پایتخت ایران منتشر کرد، اکنون به سراغ «کانال‌خواب‌ها» رفته است. کانال‌های تنگ، تاریک و سرد فاضلاب در حاشیه بزرگراه‌های تهران به گزارش این روزنامه، به محل خواب گروهی از بی‌خانمان‌ها و معتادان به مواد مخدر در تهران بدل شده است.
کانال‌خواب‌ها در حاشیه یک بزرگراه در شمال تهران – عکس: روزنامه شهروند

زهرا جعفرزاده، گزارشگر شهروند این کانال‌ها را «شهری زیرزمینی با آدم‌های زیرزمینی» توصیف کرده است. این کانال‌ها در حاشیه بزرگراهی در شمال شهر تهران قرار دارند. شمال تهران عمدتاً منطقه‌ای مرفه‌نشین است.

افراد مبتلا به اعتیاد به مواد مخدر که بی‌خانمان هستند، ساکنان اصلی این شهر زیرزمینی را تشکیل می‌دهند. کانال‌های محل خواب آنها «با بوی تعفن، پر از موش، پر از سوسک و مارمولک و مورچه» توصیف می‌شوند.

این کانال‌ها مملوء از آدم است. در میان افراد حاضر در آنجا، مهاجرانی از افغانستان نیز به چشم می‌خورند که برای کارکردن و ارسال پول به خانواده در کشورشان به ایران آمده‌اند.

سلامت ساکنان این کانال‌ها وخیم گزارش شده. برخی از آنها به بیماری‌های ریوی مبتلا هستند و برخی نیز به عفونت‌های داخلی همچون عفونت کلیه. یکی از ساکنان نیز زخم عمیق برجای‌مانده از شلاق‌هایی را نشان گزارشگر داده است که در طرح جمع‌آوری معتادان متحمل شده بود. آنها به شهروند گفته اند که یکی از خواسته‌های اصلی‌شان دریافت «آنتی‌بیوتیک» است: «آنتی‌بوتیک می‌خوایم، ما مریضیم.»

کمک‌رسانی توام با بدرفتاری و شلاق

کانال‌خواب‌ها گفته اند که سال‌هاست در فصل سرما به این کانال‌ها پناه می‌برند. آنها درباره شیوه رسیدگی و کمک مسئولان، همچون گورخواب‌ها، تنها از تلاش برای جمع‌آوری آنها و کتک‌خوردن خبر می‌دهند. به گفته حمید، یکی از کانال‌خواب‌ها، آنها پیش از این کانال‌ها در یک فضای سبز همان نزدیکی روزگار بی‌خانمانی را سپری می‌کردند و با هجوم مأموران به این کانال‌ها آمدند. مأمورانی که بار دیگر نیز در کانال بر سر آنها ریختند: «بعضی‌ها میان میگن می‌خوایم کمکتون کنیم. یک ساعت بعدش، یک گردان آدم این‌جا می‌ریزن و ما را جمع می‌کنن. به‌خدا همین چندروز پیش، مأمورها ریختن. پامو نگاه کن». او جای زخم شلاق را روی پایش نشان می‌دهد.
کانال‌ها کثیف، متعفن، مملوء از موش و دیگر حیوانات موذی هستند – عکس: روزنامه شهروند

کانال‌خواب‌ها پس از جمع‌آوری به کمپ‌های ترک اعتیاد برده می‌شوند. در آنجا با آنها بدرفتاری می‌شود و مسئولان کمپ، روش‌های قهری را برای واداشتن آنها به ترک اعتیاد به کار می‌گیرند.

ترس این بی‌سرپناهان از مأموران پلیس به حدی است که اکبر، یک کانال‌خواب دیگر به گزارشگر شهروند می‌گوید: «حالا درخت هم باشد، می‌ریم بالاش می‌مونیم. فقط از دست مأمورها دور باشیم.»

آنها دلیل عدم سکونت در گرمخانه‌های دولتی را نیز نظارت سختگیرانه می‌دانند. یکی از آنها به خبرنگار شهروند می‌گوید:

اونجا اون شکلی که شما می‌بینین، نیست. اذیت می‌کنن. می‌دونین چیه خانم؟ ما هر جایی که یکی بالای سرمون باشه، نمی‌خوایم. ما نمی‌خوایم کسی کاری به کارمون داشته باشه.

یک مأمور لباس شخصی در حین تهیه گزارش به این بی‌خانمان‌ها حمله می‌کند و با گاز فلفل سراغ یکی از آنها می‌رود و با خشونت قصد بازداشت یکی از کانال‌خواب‌ها را دارد که به دلیل حضور خبرنگار و دوربین و خواهش دیگر کانال‌خواب‌ها صرف نظر می‌کند.

بیشتر ساکنان این کانال‌ها را کسانی تشکیل می‌دهند که به مواد مخدر اعتیاد دارند. سامان نیک‌نژاد، یک حقوق‌دان به شهروند توضیح داده که «معتادان وضع خاصی دارند، آنها را نه بیمار به حساب می‌آورند و نه متهم. یعنی نه از حقوق بیماران برخوردارند و نه از حقوق متهمان.»

در روزهای اخیر در ایران اعتراض‌هایی سرتاسری با شعار «نان، کار، آزادی» به راه افتاده است. راهپیمایان در ایران به گرانی و فساد اقتصادی و گسترش بیکاری و همچنین استبداد سیاسی معترضند.

بر اساس آمار رسمی وزارت راه و شهرسازی، حدود یک‌سوم جامعه ایران زیر خط فقر زندگی می‌کنند.

عصرایران: تجاوز به آن کودکان نگون بخت که عموم شان به دلیل فقدان تغذیه مناسب نحیف و استخوانی اند و قادر به هیچ دفاعی از خودشان نیستند جنایتی است که بیخ گوش ما رخ می دهد. همین جا. در پایتختی که هزاران میلیون ها مسلمان در آن زندگی می کند.

عصرایران؛ احسان محمدی- چند وقتی است که تصمیم گرفته ام اتفاقات خوب زندگی را هم ببینم. چشمم را به «بد» دیدن و دستم را به «سیاه» نوشتن عادت ندهم اما مگر می شود؟ وقتی اخبار بد مثل هوای آلوده پیرامون مان را گرفته اند چطور می توانیم نبینیم؟ ننویسیم؟ فریاد نزنیم؟

از دیروز که گفتگوی «تجاوز به 90درصد کودکان کار» را خوانده ام انگار مزه شور و وقیح خون توی دهانم تمامی ندارد. رضا قدیمی مدیرعامل سازمان خدمات اجتماعی شهرداری تهران به روزنامه شهروند گفته است: متاسفانه از ٤٠٠ کودک کاری که مددکاران بهزیستی با آنها صحبت کرده‌اند، به نزدیک به ٩٠ درصدشان تعرض شده است.

90 درصد! تجاوز به آن کودکان نگون بخت که عموم شان به دلیل فقدان تغذیه مناسب نحیف و استخوانی اند و قادر به هیچ دفاعی از خودشان نیستند جنایتی است که بیخ گوش ما رخ می دهد. همین جا. در پایتختی که هزاران میلیون ها مسلمان در آن زندگی می کند. کاش در میان انبوه برنامه های بی مخاطب تلویزیون، روزی چند بار نامه مولا علی (ع) به عثمان به حنیف حاکم بصره را خطاب به همه ما بخوانند.

آنجا که می نویسد:« هيهات كه شب با شكم انباشته از غذا سر بر بالين نهم و در اطراف من شكم هايى گرسنه و جگرهايى تشنه باشد. آيا چنان باشم كه شاعر گويد:و حسبك داء آن تبيت ببطنة / و حولك اكباد تحنّ الى القدّ (تو را اين درد بس كه شب با شكم سير بخوابى و در اطراف تو گرسنگانى باشند در آرزوى پوست بزغاله اى) آيا به همين راضى باشم كه مرا اميرالمؤمنين گويند و با مردم در سختي هاى روزگارشان مشاركت نداشته باشم؟ يا آنكه در سختى زندگى مقتدايشان نشوم ؟»

اگر مولاعلی زنده و کنار ما بود و این اخبار را می شنید چه می گفت؟ چه می نوشت؟ به کدام نخلستان پناه می بُرد و در کدام چاه سر فرو می کرد و اشک می ریخت؟ چرا همجواری دو واژه «کودک و تجاوز» این همه برایمان عادی شده است؟ معنی «تجاوز» را نمی دانیم یا «کودک» برایمان اهمیتی ندارد؟ چطور از غصه دق نمی کنیم؟ این سخت جانی را از کجا آورده ایم؟

لابد کسانی می گویند ای بابا! احساساتی نشوید، این مملکت هزار مشکل دارد این یکی هم رویش!

دستور دهید این آمار تکذیب شود. با تشکر!

اما واقعاً می دانیم کودکی که مورد تجاوز قرار گرفته و روح و جسم اش صدمه دیده است در آینده چه می شود؟ می دانید بسیاری از روانشناسان می گویند آنها وقتی بزرگتر بشوند از کسان دیگری همین انتقام را می گیرند؟ می دانید بسیاری از قاتلان و متجاوزان در کودکی مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند؟ در چنین مواردی کسانی پیدا می شوند و می گویند شما حق ندارید قضاوت کنید و از کجا می دانید آنها در آینده به انسان های مفیدی برای جامعه تبدیل نمی شوند؟

البته که کسی از آینده خبر ندارد اما واقعاً فکر می کنید عموم این کودکان در آینده فیروز نادری و پرفسور سمیعی و دکتر حسابی می شوند یا ممکن است به امثال بیجه و خفاش شب و دیگرانی تبدیل شوند که در این سال ها به جرم قتل و تجاوز دستگیر و افشا شده اند؟ کودکی که مورد تجاوز قرار گرفته است هرگز این رنج و تحقیر را فراموش نمی کند. هرگز!

لطفاً یک نفر این آمار را تکذیب کند! آن روزنامه محترمی که در همه این سالها وقتی فعالان مدنی از تجاوز به کودکان و لزوم توجه به حقوق آنها گفتند، محکوم شان کرد به سیاه نمایی و نهادهای فعال را متهم به همدستی با بیگانگان و جاسوسی، لطفاً باز یک مقاله و گزارش مستند ارائه کند و بگوید از اساس تکذیب می شود. اصلاً ما در ایران کودک کار نداریم چه رسد به اینکه کسی به آنها تجاوز کند!

دستور دهید این آمار تکذیب شود. با تشکر!

مدیرعامل سازمان خدمات اجتماعی شهرداری تهران می گوید: متوجه شدیم عمو یا دایی این کودکان، بچه‌های فامیل را جمع می‌کند، صبح تا ظهر تکدی‌گری می‌کنند و بعدازظهر به آنها تعرض می‌کنند. اینها مستند است.

یکبار دیگر این جملات را بخوانید. روح تان خراشیده نمی شود. لب تان را گاز نمی گیرید؟ کودکانی را که سر چهارراه ها لُنگ به دست شیشه ماشین ها را تمیز می کنند یا دستمال کاغذی می فروشند و اسپند دود می کنند را به خاطر بیاورید. آن چشم های بی فروغ، انگشت های لاغر، ناخن های کثیف، گردن های باریک و دراز را تصور کنید وقتی بعدظهر مثل گنجشکی بی پناه در چنگال عقاب گرفتار می شوند و باید خدمات جنسی بدهند. روح ما این خاصیت کشسانی را از کجا آورد که می بینیم و می شنویم و می خوانیم و متلاشی نمی شود و تنها کش می آید؟ چطور به این همه درد خو کرده ایم؟

برخی از مسئولان می گویند اینها عموماً ایرانی نیستند. اهل پاکستان و افغانستان و بنگلادش هستند. گیرم که اینطور باشد، انسان که هستند. در کشور ما که زندگی می کنند. لطفاً برای پنهان کردن ضعف و ناتوانی تان مدام پشت واژه «مافیا» پنهان نشوید. سردسته های متغفن این کودکان یک لاقبا مجهز به بمب اتم و کلاهک هسته ای که نیستند. ما که برای کشورهایی که اتفاقاً این تسلیحات را دارند شاخ و شانه می کشیم، از پس مدیریت و امحا این مافیاهای چندش آور بر نمی آییم؟

کودکان کارواقعیتی غیرقابل انکار هستند. بخشی از آنها از خانواده های محتاج و آبرومند می آیند. فقیرند و گرفتار مصیبت غم نان حساب آنها را از باندها جدا کنید. می دانید دیدن هر روزه آنها سرچهارراه ها چه شور و شوقی از زندگی آدم ها را به یغما می برد؟ می دانید وقتی در سرما می لرزند آدم توی ماشین شرم می کند از اینکه جایش گرم است و لباسش نو و تمیز.

به ما اطمینان بدهید که مراقب و نگران آینده فرزندان مان هستید. کاری کنید که اطمینان داشته باشیم اگر فردا کشور با بحرانی روبرو شد می توانید آن را مدیریت کنید. اگر نمی توانید حداقل دستور بدهید این خبر تکذیب و آقای رضا قدیمی مدیرعامل سازمان خدمات اجتماعی شهرداری تهران در بخش خبری بیست و سی حاضر شود و بگوید فریب تبلیغات دشمنان را خورده و آمار داده است و کودکان کار نه تنها توسط «عمو و دایی» مورد تجاوز قرار نمی گیرند بلکه عصرها برای خرید عروسک به شهربازی و هایپراستارها برده می شوند. اسنادش هم موجود است!

آمدنیوز: خانمی در دامغان یک‌ماه است که به علت بی‌خانمانی برای گذران زندگی در چادری کوچک در پارک دانشجوی این شهر، شب را به صبح می‌رساند و هر لحظه منتظر کمک‌هایی از سوی مسئولان امر می‌باشد که البته تاکنون نیز هیچ کمکی به او نشده است.

شاید با شنیدن خبرهای تاسف آور یک آهی می‌کشیم و اگر این خبر را در روزنامه‌ای می‌خوانیم اعصاب‌مان به هم بریزد و با جمله‌ای مثل «روزنامه‌ها هم برای پر کردن صفحات خود هر چیزی را می‌نویسند» آن را مچاله کنیم. یا اگر این خبر از رسانه‌های خارج از کشور بشنویم، بگوییم «این‌ها هم این کار را برای ضربه زدن به نظام می‌کنند و الا کسی دلش به حال مردم نمی‌سوزد» و یا «این‌ها هم به دنبال جو سازی هستند و الا این مشکلات در همه جهان وجود دارد.»

اما مشکلات از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ سرچشمه این‌که بی‌توجه باشیم، به وضعیت کودکانی که هر روز آنان را در میان زباله‌ها با سر و روی سیاه می‌بینیم یا اختلاس‌های میلیاردی مسئولین حکومتی، تحصن و تجمعات مردم مالباخته بانک‌ها و صدها مسئله تاسف بار دیگر.

خبرها هیچ‌گاه حامل حس درد انسان‌هایی نیستند که روزانه درد را با گوشت و پوست و استخوان در سرما و گرما با گرسنگی و ده‌ها مرض و یا با اعتیاد دست و پنجه نرم می‌کنند؛ اما گویا می‌توانند ما انسان‌ها را در جای جای این جهان از حال هم با خبر کنند.

خبر زندگی یک زنِ تنها درون چادری در پارک شهر شاید خبر تازه‌ای نیست اما خبر دردناکی است، ولی حامل درد انسانی نیست که شب‌های سرد را بدون آب و غذا در پارکی تحمل می‌کند. شاید هم همین حاملِ درد نبودن یک خبر است که عامل بی‌توجهی مردم در دنیای مدرن است اما همیشه حق با مردم است، آن‌ها نمایندگانی دارند که بایستی به این مسائل رسیدگی کنند نه خودشان. حالِ این‌که زنی در پارکی زندگی می‌کند بدون آب و غذا؛ این مردم نیستند که باید جوابگو باشند بلکه مسئولینی هستند که برای همین هدف، حقوق‌های میلیونی می‌گیرند و در اتاق‌های در بسته با کولرهای گازی و یا بخاری‌هایی که هزینه‌های آن‌ از جیب همین ملت تأمین می‌شود، برای رسیدگی به مردمی که شب‌ها در پارک نخوابند و حداقل سرپناهی داشته باشند.

به گزارش «آمدنیوز» به نقل از خبرگزاری‌های محلی شهرستان دامغان، زنی درون چادر در پارک دانشجوی شهر دامغان در جدال با سرما با جمع کردن ضایعات معاش خود را فراهم می‌کند تا زنده بماند.

او علت بی‌خانمانی‌اش را به خبرنگار یکی از رسانه‌های محلی این‌گونه بیان می‌کند: همسرم ام اس دارد، در خانه پدری‌اش زندگی می‌کردیم، از ما شکایت کردند، منزل ما را از طرف دادگاه به دستور قاضی پلمپ کردند، همسرم با آن حالِ خراب در زندان است، ما فرصت نکردیم مدارک شناسایی و درمان‌مان را برداریم و مدت یک ماه است به علت نداشتن مدارک و غریب بودن در پارک زندگی می‌کنم.

خبرنگار محلی: از ادارات دامغان کمک خواستید؟

از بهزیستی، کمیته امداد، انجمن حمایت زندانیان، خیریه‌های شهر دامغان که زمانی خودم به اندازه توانم به یکی از این خیریه‌ها کمک می‌کردم کمک خواستم، ولی هیچ‌یک حاضر نشدند به یک زنِ تنها پناه دهند. کاش این‌کار را نمی‌کردم، تنها حقیرتر شدم و آبرویم بیشتر رفت.

چگونه خرج زندگیتان را در این مدت در می آوردید؟

روزهای اول نمی‌دانستم چکار کنم، بعدش به چند خیریه و دستگاه دولتی سر زدم اما هیچ‌کس برایم کاری نکردند، این چادر مسافرتی را هم یک مسافر دلش برایم سوخت به من داد و امروز هم یک خانم با شوهرش برایم پتو آوردند. در شهر ضایعات جمع می‌کنم، پولش به اندازه خوراک یکی دو وعده روزانه‌ام می‌شود، خدا را شکر می‌کنم.

zass1

این یک ماه چگونه به شما گذشت؟

پیگیر کار همسرم هستم، آقایی در زندان به نام «سیادت» است، خدا خیرش دهد و تنها او در این مدت کاری کرده است.
چند شب پیش آن‌قدر باران آمد، برایم حکمت خدا جالب بود، به عمرم این همه باران در این شهر ندیدم، تمام لباس‌هایم و چادر مسافرتی پر آب شد و سرما خوردم، چون مدارک درون خانه بود و آن‌هم پلمپ است، نمی‌توانم به دکتر بروم، شب‌ها هم برایم بسیار وحشتناک است، تاریکی و نبود نور کافی عذابم می‌دهد و اگر روزی ضایعات هم گیرم نیاید، گرسنگی و ضعف اذیتم می‌کند.

از همسرتان خبر دارید شرایط او چگونه است؟

بله با این‌که ام اس دارد به من می‌گوید در زندان کمکش می‌کنند و از او نگهداری می‌کنند. نمی‌دانم برای دلخوشی من می‌گوید یا واقعا این‌گونه است. آخر فکر می‌کنم من یک زن تنها را که از ماجرایم تعدادی از مسئولین و حتی خیریه‌ها خبر دارند در این شرایط به حال خودم رها کردند چگونه در زندان مراقبش هستند؟

zas1

شنیدیم شما را به اورژانس اجتماعی تحویل دادند، چه شد پس چرا هنوز در پارک هستید؟

من خودم به بهزیستی قبلا رفته بودم و تقاضای کمک کردم ولی کاری برایم نکردند این‌بار نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد با ماشین به دنبالم آمدند، فکر می‌کردم که دیگر دارد سرپناهی برایم درست می‌شود و از این فضای ترسناک رها می‌شوم ولی هیچ اتفاقی نیفتاد یک کاغذ پر کردند، از من تعهد گرفتند رهایم کردند و دوباره در پارک هستم…

ظاهرا مسئولین صدای این خانم را خوب نشنیده‌اند که مکررا میلیاردها میلیارد به مردم کشورهای میانمار و غیره و ذالک کمک می‌کنند اما هیچ توجهی به مردم کشورمان در داخل شهر و کشورمان ندارند.

رادیوفردا: یک مقام سازمان بهزیستی ایران می‌گوید در حالی که بسیاری از کودکان کار فاقد «اوراق هویتی» هستند، وزارت بهداشت استفاده آنها از امکانات درمانی این وزارتخانه را مشروط به داشتن مدارک هویتی کرده‌است.

حبیب‌الله مسعودی فرید، معاون اجتماعی سازمان بهزیستی ایران روز چهارشنبه (۱۹ مهر) این اظهارات را در گفت‌وگو با خبرگزاری ایلنا بیان کرده‌است.

آقای فرید از قصد وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی برای احداث بیمارستان کودکان کار و خیابان نیز انتقاد کرده و گفته که «جداسازی کودکان کار از سایر کودک‌ها درست نیست».

به گفته این مقام مسئول، «بسیاری از این کودکان اعم از ایرانی یا مهاجر فاقد برگه‌های هویتی و متعاقب آن بیمه هستند» و بنابراین نمی‌توانند از مراکز درمانی وزارت بهداشت، «به‌طور رایگان استفاده کنند».

وی با بیان اینکه حتی کودکان ایرانی «بی‌شناسنامه» هم «مشکلات عدیده‌ای در رابطه با درمان دارند»، از وزارت بهداشت خواسته برای همه کودکان کار «کد خاصی» در نظر گرفته شود تا بتوانند از خدمات بیمه‌ای و درمانی بهره‌مند شوند.

فرید اضافه کرده‌است: «همان‌طور که همه بچه‌ها به بیمارستان می‌روند و به بخش کودکان مراجعه می‌کنند، کودکان کار نیز باید از این امکانات بهره‌مند شوند».

معاون اجتماعی سازمان بهزیستی ایران در ادامه وضعیت کودکان زباله‌گرد در کشور را «بحرانی» توصیف کرده و گفته که
«باید طی شش ماه آینده این کودکان را از زباله‌گردی جدا کنیم و آنها را به سمت کارهای سوق دهیم که آسیبی به آنها نرسد».

به گفته وی، این کودکان «اغلب در لایه‌های پنهان مشغول به فعالیت هستند» و زباله‌گردی، «سلامتی روانی و شأن» آنها را تهدید می‌کند.

این مقام سازمان بهزیستی توصیه کرده وضعیت خانواده این کودکان مورد بررسی و حمایت قرار بگیرد و با آن‌که بر اساس کنوانسیون حقوق کودک، کودک زیر ۱۵ سال اجازه کار کردن ندارد، اما در صورت ضرورت، این کودکان در یک کار «تمیز و بدون آسیب» ساماندهی شوند.

به گفته فرید، دست‌کم می‌توان در کوتاه‌مدت به این «کودکان این امکانات داده شود که از دستکش استفاده کنند یا آنها را از آسیب زباله‌هایی همچون سرنگ حفظ کنیم».

وی ممانعت والدین یا سرپرست کودکان از درس خواندن آنها و رسیدگی نکردن به بهداشت و سلامت‌شان را مصداق «کودک‌آزاری» دانسته و اضافه کرده‌است: «باید از والدینی که اقدام به کودک‌آزاری می‌کنند، سلب حضانت شود.»

به دنبال افزایش قابل توجه کودکان کار و زباله‌گرد ایرانی و خارجی در ایران، بار دیگر موضوع ساماندهی و جمع‌آوری آنها از سوی مقام‌های مسئول مطرح شده‌است.

این اقدام که در تهران با «نقش اساسی» فرمانداری در حال انجام است، انتقادهایی را از سوی شماری از اعضای شورای شهر تهران و نیز فعالان مدنی در پی داشته‌است.

ششم مهرماه، رئیس هیئت مدیره انجمن حمایت از حقوق کودکان گفته بود که طرح جمع‌آوری کودکان کار و خیابان تا امروز «۳۰ بار» اجرا شده و «موفق» نبوده‌است.

به گفته مطهره ناظری، تاکنون هیچ گزارشی دربارهٔ «اثربخشی» طرح جمع‌آوری کودکان کار و خیابان، «در جایی منتشر نشده‌است».

زهرا نژادبهرام و الهام فخاری، دو عضو شورای اسلامی شهر تهران نیز خواستار قطع همکاری شهرداری پایتخت ایران با طرح ساماندهی و جمع‌آوری کودکان کار و خیابان از سطح شهر تهران شده‌اند.

پیش از این نیز یک عضو هیئت رئیسه شورای شهر تهران با انتقاد از نحوه جمع‌آوری کودکان کار از خیابان‌ها، گفته بود که نهادهای ایران برای اینکه «جاماندگی» آنها را از «کودکی و ماه مهر» جمع کنند، دست به این اقدام می‌زنند.

بهاره آروینی، جمع‌آوری کودکان کار از خیابان‌ها و انتقال آنها به مراکز نگهداری موقت را «مسکن موقتی» نامیده و افزوده بود که این اقدام «نه عقلانی است، نه اخلاقی، نه قانونی».

۳۰۰ تن از وکلا، استادان دانشگاه، مددکاران اجتماعی و فعالان حقوق کودک نیز با انتشار نامه‌ای خواستار پایان دادن به طرح «جمع‌آوری کودکان کار و خیابان» شده‌اند.

در این نامه آمده که جمع‌آوری کودکان «خیابانی» پس از دو دهه، نه تنها باعث کاهش تعداد این کودکان یا تغییر در کیفیت زندگی آنها نشده، بلکه باعث «ایجاد آسیب‌های جسمی و روانی» و «ترس و بی‌اعتمادی» این کودکان نسبت به سازمان‌های حمایتی دولتی شده‌است.