اخبار

بی‌بی‌سی: دیوان‌عالی ایتالیا رای داده که دزدیدن مقدار کمی غذا برای رفع گرسنگی جرم نیست.

قضات این دیوان رای صادر شده علیه رومان اوستریاکوف را که از یک مغازه پنیر و سوسیس به ارزش چهار یورو دزدیده بود، نقض کردند.

آقای اوستریاکوف، یک مرد بی‌خانمان اوکراینی است.

دیوان‌عالی ایتالیا در رای خود گفته است که آقای اوستریاکوف “نیاز فوری و ضروری به غذا” داشت و از این رو کارش جرم محسوب نمی‌شود.

یک مشتری مغازه در شهر جنوا ایتالیا در سال ۲۰۱۱، به نگهبان این مغازه خبر داد که آقای اوستریاکوف نان و دو تکه پنیر و یک بسته سوسیس برداشته اما فقط پول نان را داده است.

آقای اوستریاکوف در سال ۲۰۱۵ به خاطر دزدی به شش ماه زندان و پرداخت ۱۰۰ یورو جریمه محکوم شد.

پس از آن که گفته شد آقای اوستریاکوف هنوز مغازه را ترک نکرده بود، پرونده او به دادگاه تجدیدنظر فرستاده شد. همچنین اعلام شد که اتهام متوجه آقای اوستریاکوف باید از ارتکاب به جرم سرقت به “شروع به جرم” تقلیل یابد.

دیوان‌عالی ایتالیا روز دوشنبه در حکمی که نهایی است گفت دزدیدن مقدار کمی غذا برای تامین نیازهای ضروری، جرم محسوب نمی‌شود.

بی‌بی‌سی: اخیرا در شبکه‌های اجتماعی، خبری منسوب به شهیندخت مولاوردی، معاون رئیس‌جمهوری ایران در مورد عقیم کردن زنان کارتن خواب در ایران منتشر شد که واکنش‌های فراوانی را برانگیخت.

به دنبال انتشار گسترده این خبر، معاونت امور زنان و خانواده ریاست جمهوری در اطلاعیه‌ای اعلام کرد موضوع این بحث مربوط به یک سال پیش است و خانم مولاوردی نیز در توییتر خود اعلام کرد که دولت هنوز هیچ برنامه‌ای در این زمینه ندارد.

اما این موضوع همچنان در شبکه های مجازی داغ است.

براساس آماری که شهرداری تهران دو سال پیش اعلام کرد بیش از ۱۵ هزار کارتن خواب در پایتخت وجود دارد که ۱۵ درصد از آنها یعنی نزدیک به سه هزار نفر از این افراد زنان هستند که به طور تقریبی حدود سه درصد از این زنان یعنی حدود ۹۰ نفر عموما باردار هستند.

عالیه شکربیگی، دبیر کارگروه خانواده سالم معاونت امور زنان و خانواده نهاد ریاست جمهوری با تاکید بر اینکه خانم مولاوردی موافق عقیم سازی زنان کارتن خواب نیست، به ایسنا گفت: “زمانی که زن کارتن خواب بدون هیچ امکاناتی بچه‌ای را به دنیا بیاورد و فرزند او در خیابان بزرگ شود، آسیب‌های اجتماعی از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود اما جهت‌گیری‌های سیاسی متاسفانه مانع توجه به واقعیت‌های اجتماعی شده و این واقعیت‌ها پشت چنین جهت‌گیری‌هایی پنهان شده است ولی اگر خواهان کمک به مردم هستیم باید از سیاست‌زدگی دوری کنیم و از برچسب‌زنی و انگ‌زنی بپرهیزیم.”

معاون خدمات اجتماعی سازمان رفاه و مشارکت‌های اجتماعی شهرداری تهران سال گذشته علت اصلی افزایش تعداد کارتن‌خواب‌های زن در شهر تهران را اعتیاد دانست و عنوان کرد که زن ها زود‌تر از مردها در برابر اعتیاد ضربه می‌خورند و از خانواده‌ طرد می‌شوند از این رو در هر سن و سالی به بی‌خانمان می‌شوند.

شبنم رحمتی، روزنامه نگار، در واکنش به سخنان شهیندخت مولاوردی در توییتر خود نوشت: “عقیم سازی زنان کارتن خواب، خدمتی به بچه های اونها است که ناخواسته وارد همین چرخه اعتیاد و کارتن خوابی می شوند.”

بهرام رحیمی، فعال حقوق کودک، در واکنش به احتمال وجود چنین طرحی به بی‌بی‌سی فارسی گفت: “این طرح به شکلی که مطرح شده صحیح نیست، اما اگر ذیل یک مجموعه برنامه تحت نظر سازمان های غیر دولتی انجام شود، می تواند به عنوان راه حلی برای کاهش آسیب در نظر گرفته شود.”

آقای رحیمی با تاکید بر اینکه این برنامه ها به هیچ عنوان نمی تواند برطرف کننده مشکل باشد، گفت که عنوان این طرح می توانست، “طرح کاهش آسیب در زنان کارتن خواب” باشد، در قالب آن به زنان آموزش داده شود و پیشنهاد شود که اگر علاقمند هستند، “می توانند عقیم سازی” کنند.

این فعال حقوق کودک با اشاره به اینکه نباید این تصور ایجاد شود که این دستورالعمل حکومتی و اجباری است، گفت: “اگر وزارت بهداشت و نهادهای مدنی در این بحث مداخله کنند، واکنش ها به مراتب متفاوت خواهد بود. اما نکته دیگر این است که چرا این موضوع سویه جنسیتی دارد، اگر قرار است برای افراد کارتن خواب فکری شود، زن و مرد ندارد. باید راهی برای کاهش آسیب میان کارتن خوابها ارائه کرد.”

مریم حسین خواه فعال حقوق زنان نیز مهمترین ایراد این طرح را از بین بردن کنترل زنان کارتن خواب بر بدنشان می داند. او به بی‌بی‌سی گفت: “اعتیاد و کارتن خوابی ممکن است دایم نباشد، اما عقیم کردن، همیشگی است. راهکار بهتر می تواند آموزش برنامه های پیشگیری از بارداری و روابط جنسی سالم باشد که متاسفانه در سالهای اخیر به بهانه افزایش جمعیت کمرنگ شده است.”

در ادامه واکنشها به این موضوع، امیرحسین قاضی‌زاده هاشمی،عضو کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی نیز به باشگاه خبرنگاران گفت: “مراجع و علما باید در مورد موضوع عقیم سازی زنان کارتن خواب اظهار نظر کنند زیرا براساس مبانی فقهی باید این موضوع مورد بررسی و ارزیابی قرار گیرد.”

حسین قاضیان، جامعه شناس که از منتقدان این طرح است، به بی‌بی‌سی گفت: “در این طرح، این دستگاه دولتی است که اولا قرار است برای زنان تصمیم به عقیم شدن بگیرد٬ ثانیا دولت از بالا و بدون درنظر گرفتن حرکت‌‌هایی که می‌تواند و گاه باید از پایین شکل بگیرد٬ وارد عمل می‌شود و در نهایت اجبار و زور درکار خواهد آمد٬ گویی که نه خود زنان‌٬ که دولت باید در مورد بدن‌شان و به جایشان تصمیم بگیرد. اگر از این موضوع صرف‌نظر کنیم که این گونه طرح‌ها در عمل چقدر اجرایی می‌شود و چقدر استمرار می‌یابد و به موفقیت می‌رسد٬ ولی باز هم نمی‌توان از فقر ابتکار عمل در حل مشکلاتی از این دست٬ گذشت.”

این جامعه شناس با تاکید بر اینکه اقدامات دولتی – حکومتی سبب تضعیف جامعه مدنی برای آموزش می شود، گفت: “معمولا به این فکر نمی‌شود که چطور می‌شود به این زنان آموزش داد تا داوطلبانه برای پیشگیری اقدام کنند٬ چطور می‌شود آنها را تشویق به این اقدام کرد٬ چه کسانی و به چه شیوه می‌توانند آنان را آموزش بدهند یا تشویق کنند٬ چه امکانات یا مشوق‌هایی ممکن است در اختیار آنان گذاشته شود که از بچه دار شدنشان جلوگیری کنند٬ و در نهایت چطور می‌شود سرچشمه‌ کارتن خواب شدن زن و مرد را به ‘بیل’ گرفت تا آن قدر زنان و مردان کارتن خوابی نداشته باشیم که جلوی بچه دار شدنشان را به ‘پیل’ هم نتوان گرفت.”

سوده راد، فعال حقوق زنان و از مخالفان این طرح به بی‌بی‌سی گفت: “عقیم‌سازی زنان تنها راه پیشگیری از بارداری نیست. غیر از روش‌های پیشگیری طبیعی، استفاده از کاندوم‌های زنانه و مردانه و یا قرص‌های هورمونی که نیازمند نظم و مدیریت دایمی هستند که البته مسوولیت آن بطور سنتی همواره بر دوش زنان است، روش‌های دیگر پیشگیری از بارداری مثل آی‌یو‌دی یا ایمپلنت‌های زیرپوستی سالهاست که با صرف هزینه‌ای ثابت و بدون نیاز به مراقبت‌های ویژه، ابزاری با اثر بلندمدت در پیشگیری از بارداری زنان تلقی می‌شوند.”

او با اشاره به بحث رضایت زنان کارتن خواب گفت: ” بی‌تردید آنچه زنان نیاز دارند سیاست‌هایی برای کارتن‌خواب نشدن و دسترسی به خدماتی برای خروج از وضعیت اضطراری است و نه عقیم‌سازی که “رضایت” را یدک می‌کشد تا وجدان ما آسوده باشد و هیچ مسوولیت حقوقی هم متوجه مجریان نباشد.”

بحث موافقان و مخالفان در حالی ادامه دارد که هنوز بحث ساماندهی زنان کارتن خواب مشخص نیست. شماری از زنان کارتن خواب معتاد در کمپ‌های ترک اعتیاد نگه‌داری می‌شوند اما مجددا با بازگشت به خیابان، به شرایط قبلی باز می‌گردند.

بحث در مورد زنان کارتن خواب و چنین طرحی اگرچه در مقطع فعلی دولت آن را تائید نکرده، نیازمند بررسی‌های دقیق و برنامه‌ریزی طولانی مدت با همکاری دولت و نهادهای مردمی و غیر دولتی است و بحث‌های احساسی نمی‌تواند راهکار یا مشکل‌گشای چنین معضلی باشد.

رادیوفرانسه: مرتضی میرباقری، قائم مقام وزیر کشور ایران در امور اجتماعی، گفته است که به زودی گزارش آسیب های اجتماعی ایران طی جلسه ای در اختیار رهبر جمهوری اسلامی ایران، آیت الله علی خامنه ای، قرار می گیرد. او گفته است اعتیاد، حاشیه نشینی، بیکاری، بزه و طلاق و آنچه وی “گسترش مفاسد اخلاقی و اجتماعی” نامیده اهمّ سرفصل های این گزارش به رهبر جمهوری اسلامی ایران هستند.

قائم مقام وزیر کشور نسبت به افزایش نگران کنندۀ شمار معتادان و همچنین کاهش سن اعتیاد در ایران هشدار داده و گفته است : شمار معتادان زن در ایران نیز به طور نگران کننده ای رو به افزایش است. او گفته است : اگر در دهه های گذشته مواد سنتی مخدر بیشتر مصرف می شد، امروز متأسفانه یک چهارم مواد مخدر مصرفی در کشور صنعتی و قابل تولید در داخل کشور هستند.
وی گفته است که حدود ۶۵۰۰ مرکز ترک اعتیاد در ایران وجود دارد و سالانه بیش از ۷۰۰ هزار نفر به این مراکز مراجعه می کنند، اما، ۹۰ درصد مراجعه کنندگان به این مراکز پس از سم زدایی از نو به مواد مخدر روی می آورند.
مرتضی میرباقری در جای دیگری از سخنانش تأکید کرده است که کشور در زمینۀ حاشیه نشینی و بافت های فرسوده با مشکلات زیادی روبرو است، در حالی که خود حاشیه نشینی به منشاء مهم بسیاری از آسیب های اجتماعی در ایران تبدیل شده است.
معاون وزیر کشور گفته است : جمعیت حاشیه نشین ایران هم اکنون ۱۰ میلیون نفر است و ۵ میلیون نفر نیز در بافت های فرسوده زندگی می کنند که روی هم ۱۵ میلیون نفر محروم مطلق کشور را تشکیل می دهند.
قائم مقام وزیر کشور همچنین گفته است که هم اکنون ۴۲۰ شهرستان در ایران وجود دارد که در برخی از آنها نرخ بیکاری به ۴۰ تا ۶۰ درصد می رسد، در حالی که نرخ بیکاری در ۱۲۰۰ شهر بعضاً به ۷۰ درصد بالغ می گردد. مرتضی میرباقری همچنین گفته است که نقطه ضعف بزرگ مدیران جمهوری اسلامی ایران این است که گمان می کنند که با تصمیم گیری و ابلاغ می توانند مشکلات کشور را حل کنند.
در اظهاراتی جداگانه، وزیر امور اقتصادی و دارایی ایران، علی طیب نیا، در جلسۀ علنی امروز سه شنبه ۲۴ فروردین مجلس شورای اسلامی تلویحاً اعتراف کرد که بانک های کشور ورشکسته اند و نمی توانند با حمایت از تولید در جهت تحقق شعار آیت الله خامنه ای یعنی اقدام و عمل در زمینۀ اقتصاد مقاومتی گام بردارند.
او گفت : خود دولت ۱۰۰ هزار میلیارد تومان به بانک ها بدهکار است و ۹۰ هزار میلیارد تومان نیز مطالبات جاری بانک ها را تشکیل می دهد. وزیر اقتصاد و امور دارایی سپس اضافه کرد که ۷۰ درصد تسهیلات بانکی کشور از نوع “استمهال” هستند، یعنی از نوع معوقات پرداخت نشدۀ بانکی و به همین دلیل، به گفتۀ علی طیب نیا، بانک های کشور نمی توانند نیازهای تولید کشور را تأمین کرده و به تحقق اقتصاد مقاومتی کمک کنند.
در این حال عادل آذر، رییس مرکز آمار ایران، گفته است که اکنون بیکاری جوانان کشور به بحران تبدیل شده و در برخی استان های ایران نرخ بیکاری به ۴۰ درصد می رسد. او گفته است که هم اکنون نرخ رشد صنعتی کشور منفی، نرخ رشد خدمات صفر است و سالانه ۷۶۰ هزار دانش آموخته بر شمار بیکاران کشور افزوده می شود.
غلامرضا کاتب، رییس فراکسیون اشتغال مجلس شورای اسلامی، به خبرگزاری “تسنیم” گفته است که جمعیت بیکار ایران هم اکنون ۶ میلیون نفر است و نرخ بیکاری فارغ التحصیلان بر اساس آمار بودجه به ۴۳ درصد می رسد.
در این بحبوحۀ فقر و ازهم گسیختگی اقتصادی و اجتماعی، محمدباقر نوبخت، رییس سازمان مدیریت و برنامه ریزی و سخنگوی دولت، گفته است که سال گذشته ۳ میلیون نفر از فهرست دریافت کنندگان یارانه های نقدی حذف شدند و قرار است در سال جدید این رقم به بیش از ۷ میلیون نفر برسد، هر چند کمیسیون تلفیق مجلس شورای اسلامی گفته است که دولت قصد دارد ۲۴ میلیون نفر را از فهرست دریافت کنندگان یارانه در کشور حذف کند.

بی‌بی‌سی: فرحناز ارفع، رییس سازمان داوطلبان هلال احمر امروز (دوشنبه ۱۰ اسفندماه) اعلام کرد کودکان برای “گدایی روزانه ۱۵ هزار تومان اجاره” داده می‌شوند و “قیمت فروش آنها نیز دو میلیون تومان” است.

خانم ارفع گفت: “به همین دلیل در تلاش برای سر و سامان دادن زنان کارتن خواب هستیم اما مایل به رسانه‌ای کردن اقداماتمان نیستیم.”

به گزارش تسنیم، خانم ارفع همچنین عنوان کرد که تعدادی از این اطفال به دلیل اعتیاد مادرانشان دچار “سوختگی صورت و اندام” هستند که قرار است با همکاری فاطمه دانشور از اعضای شورای شهر تهران اقداماتی برای پیشگیری و اسکان این زنان انجام شود.

پیشتر سیاوش شهریور، مدیر کل امور اجتماعی و فرهنگی استانداری تهران با تایید مواردی از فروش نوزادان در تهران گفته بود: “برخی از خانم‌های معتاد متجاهر یا کارگر جنسی که تعداد آنها کم است، باردار می‌شوند. آنها گاهی اقدام به فروش نوزادان خود می‌کنند، باید بپذیریم بخشی از نوزاد فروشی به شکل سازمان یافته انجام می‌شود.”

فاطمه دانشور، رئیس کمیته اجتماعی شورای اسلامی شهر تهران که در ماه‌های اخیر برای نخستین بار این موضوع را رسانه‌ای کرد، پیشتر گقته بود: “گزارش‌ها نشان می‌دهند خانم‌های کارتن خواب و زنان روسپی در برخی از بیمارستان‌های جنوب و مرکز شهر، پس از به دنیا آمدن نوزاد خود با دریافت ۱۰۰ تا ۲۰۰ هزار تومان او را می‌فروشند.”

حسین ساجدی نیا، فرمانده نیرو انتظامی تهران بزرگ در واکنش به سخنان خانم دانشور گفته بود که برای حل مسئله خرید و فروش کودکان، باید فکری به حال زنان آسیب دیده کرد: “اطلاعاتی درباره میزان خرید و فروش کودکان به پلیس نرسیده اما این به معنای نداشتن این اطلاعات نیست.”

به گفته سعید منتظرالمهدی سخنگوی نیروی انتظامی کودک‌فروشی جرم تلقی و در صورت مشاهده با آن برخورد قانونی می‌شود.

براساس آمار نیرو انتظامی بیش از ۱۵۰۰ نفر زن معتاد متجاهر (کسی که اعتیادش آشکار است) در تهران وجود دارد.

رادیوفرانسه: پرویز فتاح، رییس “کمیتۀ امداد امام خمینی” در گفتگو با ایلنا، خبرگزاری کار ایران، گفته است که شمار فقرا و نیازمندان در این کشور روز به روز رو به افزایش است و هیچیک از اقدام های مجلس و دولت کنونی همانند دولت‌ها و مجالس پیشین نتوانسته است مانع از افزایش فقر در ایران طی سال‌های اخیر بشود.

پرویز فتاح در این گفتگو تصریح کرده است: “تعداد نیازمندان کشور چه آنان که زیر خط فقر زندگی می کنند و چه آنان که در مسیر فقر قرار گرفته اند بسیار است” به طوری که “اقدامات دولت کنونی و دولت های قبل و مجلس حاضر همانند مجالس گذشته در جلوگیری از افزایش فقر ناکافی بوده اند.”

پرویز فتاح با گفتن اینکه “در حال حاضر وضع فقر در جامعه همین است که مشاهده می کنیم” تلویحاً اعتراف کرده است که دامنۀ فقر در ایران چنان ابعادی یافته که آن را اساساً بی نیاز از توصیف ساخته است. او گفته است که جمهوری اسلامی ایران به طور پیوسته در حال تولید فقر و فقیر است و به همان نسبت جمعیت مددجو و استمدادطلب کشور نیز رو به گسترش است. رییس کمیتۀ امداد امام خمینی در ادامه گفته است که مبارزه با فقر در جامعه نیازمند “عزم بالاتری” است.
اگر چه پرویز فتاح توضیحی در اینباره نداده است و صریحاً کلیه دولت ها و مجالس جمهوری اسلامی ایران را در جلوگیری از گسترش فقر بی کفتایت خوانده است، اما، رییس کمیتۀ امداد از مجلس شورای اسلامی آینده خواسته است که جداً به داد و استمداد فقرا در کشور برسد.

پرویز فتاح توضیحی در مورد شاخص ها و نشانه های فقر در ایران ارایه نداده است، هر چند خود او در تابستان گذشته اعتراف کرده بود که بنیاد تحت ریاست وی یعنی کمیتۀ امداد امام خمینی ۴۰۰ میلیارد تومان زکات جمع آوری شده را که باید به فقرا اختصاص می یافت توسط مسئولان کشور و شوراهای استان و امامان جمعه شهرها و شهرستان ها صرف فعالیت هایی کرده که هیچ ارتباطی به وظایف و مسئولیت های کمیتۀ امداد نداشته است.

مقامات رسمی جمهوری اسلامی از انتشار آمار و ارقام مربوط به فقر در ایران خودداری می ورزند. اما، بر اساس برخی گزارش های منتشر شدۀ مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۳ درآمد سالانۀ دهک اول درآمدی کشور که کم درآمدترین گروه اجتماعی محسوب می شود به طور متوسط به ۴ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان می رسد، در حالی که درآمد دهک دهم که پردرآمدترین گروه در کشور است سالانه به ۴۳ میلیون و ۵۸۰ هزار تومان بالغ شده است.
همچنین شمار پردرآمدترین دهک درآمدی ایران به ۲میلیون نفر می رسد و آمارهای طرح شده در کمیسیون راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام حکایت از آن دارند که ۲۵ درصد خانوارهای فقیر ایران در چهار استان سیستان و بلوچستان، گلستان، خراسان شمالی و جنوبی زندگی می کنند. در این بین هر چند شهر تهران به عنوان مرفه ترین استان کشور شناخته می شود، اما، شکاف طبقاتی در این شهر بیش از دیگر شهرها و استان های ایران است.

به گفتۀ فرهاد نیلی، مشاور ارشد اقتصادی حسن روحانی، فقرای ایران تقریباً هم سطح فقرای مصر زندگی می کنند، در حالی که فاصلۀ رفاهی دهک های پردرآمد ایران اختلاف زیادی با دهک‌های پردرآمد آمریکا ندارد.

ایران وایر: چند وقتی است که با کمک همسرش یک مغازه کوچک ساندویچی در محله «شرغان» شیراز راه‌اندازی کرده ‌است. کو کو و کتلت، سوسیس و کالباس، الویه و… درست می‌کنند و می‌فروشند: «مغازه کوچک است اما خدا را شکر رونقش بد نیست.»

او بعد از این که کمپین «دیوار مهربانی» را دیده، با خودش قرار گذاشته یک قسمت از دیوار مغازه‌اش را به دیوار مهربانی تبدیل کند: «اول خودم با خودم شرط گذاشتم که روزی سه ساندویچ را برای افراد بی بضاعت کنار بگذارم اما بعد دلم خواست که دیگران را هم در این کار سهیم کنم.»

ساندویچی او در محله‌ مرفه شیراز نیست: «در محله‌ای که ساندویچی دارم، همه جور آدم رفت و آمد می‌کنند؛ کودکان کار هستند، خانواده‌های بی بضاعت و … .به هر حال، شاید دل‎شان یک وعده غذا بخواهد و پول نداشته باشند. گاهی آدم‌ها به خاطر یک وعده غذا، دست به کارهای خلاف می‌زنند؛ مثلا من داستان زنی را شنیده بودم که به خاطر فقر و سیر کردن شکم بچه‌هایش، تن فروشی می‌کرد. شاید یک بچه گرسنه هم به خاطر غذا دستش کج شود. من خودم در خانواده فقیری بزرگ شده ام. گاهی دلم یک ساندویچ می‌خواست و پول نداشتم. شاید الان هم چنین بچه‌هایی باشند.»

او اول مدت یک ماه فیش سه ساندویچ خودش را به صورت آزمایشی روی دیوار مهربانی گذاشته است: «اول صبح که می آمدم، فیش سه ساندویچ را صادر می‌کردم و روی دیوار می‌چسباندم.»

کنارش نوشته بود: «این ساندویچی روزانه سه ساندویچ رایگان برای افراد نیازمند در نظر گرفته است.»

نیازمندان یک فیش از دیوار جدا می‌کنند و ساندویچ را تحویل می‌گیرند. بعد از یک ماه، او از دیگران هم دعوت می‌کند که در این کار سهیم شوند و نوشته روی تابلوی اعلاناتش را تغییر می‌دهد: «شما هم می‌توانید در حد توان، یک یا چند ساندویچ به دل‎خواه خریداری کرده و رسید آن را روی دیوار بچسبانید. شاید همین یک وعده غذا از دزد شدن یک کودک بی‌گناه جلوگیری کند.»

خیلی از مشتری‌هایش از این طرح او استقبال کرده‌اند و یک ساندویچ که برای خودشان می‌خرند، یک ساندویچ هم به دیوار مهربانی مغازه تقدیم می‌کنند: «اصطلاحش را دیگر همه یاد گرفته‌اند؛ مثلا می‌گویند یک بندری برای خودم، یکی هم دیواری.»

قیمت ساندویچ‌ها متفاوت است اما اغلب مشتری‌هایی که برای دیوار خرید می‌کنند، از همان ساندویچی که برای خود سفارش می‌دهند، برای دیوار هم می‌خرند: «کسی که کار خیر می‌کند، دیگر حواسش به 200 تومان و 500 تومان تفاوت قیمت نیست.»

وقتی کسی وارد مغازه‌اش می‌شود و می‌خواهد یک فیش از دیوار جدا ‌کند، او از پشت دخل کنار می‌رود: «بعضی‌ها خیلی خجالت می‌کشند؛ آرام وارد می‌شوند، این طرف و آن طرف را نگاه می‌کنند و بعد فیش را جدا می‌کنند. بعضی‌ها هم ترجیح می‌دهند وقتی مغازه شلوغ است بیایند که کسی متوجه حضورشان نشود.»

نکته جالب این است که تعداد کسانی که ساندویچ دیواری می‌‌خرند، بیش تر از کسانی است که از دیوار فیش برمی‌دارند: «ما فیش‌ها را روی دیوار نگه می‌داریم تا زمانی که توسط یک نفر برداشته شود. گاهی پیش می‌آید که در یک روز 10 فیش به دیوار چسبانده‌ایم. گاهی یکی برداشته می‌شود و بلافاصله یکی دیگر جایگزینش می‌شود. به قول همسرم، دیوار مهربانی برکت دارد چون در خبرها خوانده ام در دیوار مهربانیِ لباس‌ها هم تعداد کسانی که لباس می‌گذارند، بیش تر از کسانی است که آن را برمی‌دارند.»

با این حال، این اقدام او از طرف عده‌ای از مشتریانش مورد انتقاد قرار گرفته است: «بعضی‌ها می‌گویند این گداپروری است. به جای ماهی دادن باید به آن‌ها ماهی‌گیری یاد بدهیم و به جای غذا دادن، به آن‌ها کار یاد بدهیم. بعضی هم می‌گویند از کجا معلوم کسانی که فیش را برمی‌دارند، بی بضاعت باشند؟ من همه حرف‌ها را گوش می‌کنم اما کاری را انجام می‌دهم که از دستم بر می‌آید. باور دارم کسی که با خجالت فیش روی دیوار را می‌کند، حتما به این ساندویچ احتیاج دارد؛ گرسنه است یا اصلا گرسنه نیست اما می‌خواهد برای بچه‌اش ساندویچ بخرد و پول ندارد.»

او فکر می‌کند گسترش مهربانی مهم ترین کاری است که دیوارهای مهربانی انجام می‌دهند: «دیوارها کمک می‌کنند ما آدم‌ها بیش تر هم‎دیگر را دوست داشته باشیم و یاد بگیریم محبت کنیم؛ هر کس به اندازه‌‌ای که می‌تواند. چند نفر در شیراز برای سگ‌ها و گربه‌ها و پرندگان آب و غذا می‌گذارند، چند نفر دیوار مهربانی را برای جمع‌آوری لباس در سرمای زمستان درست کردند، حالا من هم چند تا ساندویچ بدهم مگر چه می‌شود؟ فقط مهربان‌تر می‌شویم.»

خودنویس: به دنبال شکافته شدن بخیه‌های یک کودک، پزشک و پرستار بیمارستان خمینی شهر از کار معلق شدند.

وقتی هفته پیش، چانه پاره شده دختری ۴ ساله در اورژانس بیمارستان اشرفی اصفهانی خمینی‌شهر به شکل سرپایی بخیه شد، اما، بعد به خاطر عدم توانایی مالی مادر در پرداخت پرداخت هزینه ۱۵۰ هزار تومانی درمان، با دستور مسوول کادر پزشکی، پرستار بخیه های دختر چهار ساله را کشید، مساله خبرساز شد و وزیر بهداشت و درمان نیز مساله را پیگیری کرد.

به گزارش [2] مهر، رضوی رئیس بازرسی وزارت بهداشت گفت: «درباره دختر ۴ ساله بیمار که بخیه های محل زخم وی بعداً باز شده است ؛ تیم کارشناسی این موضوع را بررسی کرده و به این نتیجه رسیده است که جای بخیه های باز شده ، وجود دارد.»

به گفته دکتر رضوی پزشک معالج گفته است: «ما اصلاً دخالتی در کار مالی نمی کنیم و وقتی مادر بیمار مرتب بین صندوق، ایستگاه پرستاری و کادر پزشکی رفت و آمد داشته من مشغول معالجه بیماران دیگر بودم و بخاطر اینکه از من درباره این کار بسیار سوال می کردند که چه کار کنیم؛ من به مزاح گفتم هیچ چی ؛ بخیه هایش را باز کنید.»

رئیس بازرسی وزارت بهداشت افزود: «آنچه مشخص است اینکه بخیه های بیمار برداشته شده است و دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بعد از آن، پزشک و پرستار را حتی اگر اینکار را شوخی گرفته باشند از کار معلق کرده است و ما به هیچ عنوان قصد نداریم تخلف را تضعیف کنیم.»

در حال حاضر، پرونده هم در نظام پزشکی و هم در دادسرای اصفهان و خمینی شهر در حال بررسی است و دو نفر از پرسنل دیگر هم که متهم به کوتاهی هستند، به واحد تخلفات دانشگاه معرفی شده‌اند.

دویچه‌وله: شاهین جعفری، قهرمان پرتاب وزنه جوانان آسیا حدود یک سال است که در بازار تهران دستفروشی می​کند. او می​گوید از دستفروشی خجالت نمی​کشد اما به دلیل حمایت نشدن از سوی فدراسیون و نداشتن تمرینات منظم رکوردهایش افت کرده است.

شاهین جعفری، قهرمان ۱۹ ساله پرتاب وزنه جوانان آسیا از یک سال پیش تاکنون در بازار تهران دستفروشی می​کند. او تنها قهرمان ورزشی ایران نیست که در سال​های گذشته به دلیل حمایت نشدن از سوی فدراسیون​های ورزشی برای تامین هزینه زندگی و تمریناتش به دستفروشی روی آورده است.

قهرمان پرتاب وزنه جوانان آسیا به خبرگزاری ایسنا، خبرگزاری دانشجویان ایران گفته که از دستفروشی خجالت نمی​کشد و برای ادامه فعالیت ورزش حاضر است همه کار بکند و حتی به دست فروشی در بازار ادامه دهد.

شاهین جعفری پیش از این در مسابقات قهرمانی آسیا در چین تایپه، موفق به دریافت مدال نقره رقابت​ها شد اما چندی بعد نتیجه آزمایش دوپینگ نفر اول مثبت اعلام می​شود. براساس مقررات در چنین شرایطی مدال طلا از ورزشکار دوپینگی گرفته می​شود و به نفر دوم اهدا می​شود.

جعفری با اشاره به اینکه ورزشکار دوپینگی یاد شده هم ایرانی بوده، می‌گوید “مسئولان فدراسیون دوومیدانی این موضوع را نادیده گرفتند و تمام نامه​نگاری​ها و تلاش​هایم برای دریافت مدال طلایی که حقم بود، بی‌نتیجه مانده است”. او یک بار هم در سال ۱۳۹۱ موفق به جابجایی رکورد پرتاب وزنه ایران شده اما به گفته خودش هیچ پاداش و یا حمایتی از او صورت نگرفته است.
شاهین جعفری می​گوید در یک سال گذشته مشکلات مالی مانع از آن شده‌اند که تمرینات کافی را بکند

شاهین جعفری می​گوید در یک سال گذشته رکوردهایش افت کرده و مشکلات مالی مانع از آن شده‌اند که تمرینات کافی را بکند

او با این وجود همچنان پیگیر تمریناتش است و در یک سال گذشته بدون حمایتی از سوی فدراسیون با دستفروشی هزینه‌های زندگی وتمریناتش را تامین می​کند. قهرمان پرتاب وزنه آسیا می​گوید در یک سال گذشته رکوردهایش افت کرده و به دلیل مشکلات مالی نمی​تواند آنطور که باید تمرین کند.

بیشتر بخوانید: سیر مهاجرات ورزشکاران به آذربایجان به تکواندو رسید

جعفری بیش از دستفروشی، از اینکه “مدال طلای مسابقات آسیایی وحکم قهرمانی که حق او بوده ولی به او اعطا نشده” ناراحت است. جعفری می‌گوید بعد از مسابقات آسیایی مچ پایش آسیب می​بیند و اما فدراسیون دوومیدانی حتی حاضر نمی‌شود نامه‌ای به به فدراسیون پزشکی ورزشی ارسال کند تا او بتواند به​طور رایگان مصدومیتش را درمان کند.

در سال​های گذشته سرنوشت شماری از ورزشکاران و قهرمانان ایرانی به دستفروشی و حتی کارتن​خوابی ختم شده است. رسانه​های ایرانی بارها این موضوعات را مدنظر قرار داده و با انتشار عکس و گزارش از سرنوشت ورزشکارانی که قادر به تامین هزینه​های زندگی و تمریناتشان نیستند، این معضل را به مسئولان ورزش و فدراسیون​ها یادآور شده​اند.

با این وجود همچنان در گوشه و کنار شهرهای ایران، دستفروشانی دیده می​شوند که مدال​های جهانی را به گردن آویخته‌اند. فرشاد درکه ورزشکاری که در سومین فستیوال هنرهای رزمی در سال ۲۰۱۲ به مقام قهرمانی رسیده بود، مدت​ها کارتن خواب شده بود.

امید ستایش​پور​ قهرمان پاورلیفتینگ ایران، مجتبی مرادی، قهرمان کشتی آزاد ایران، صادق پاکدامن عضو تیم ملی نجات غریق ایران و سجاد پیرآقا یارچمن، قهرمان پارالمپیک از جمله ورزشکاران ایرانی ایران هستند که برای ایران در عرصه بین​المللی موفق به کسب مدال​های رنگارنگ شده​اند. رسانه​های ایرانی در سال​های گذشته عکس​ها و گزارشی را از این قهرمانان ملی منتشر کرده​اند که در حال دستفروشی در کنار خیابان هستند.
شاهین جعفری، قهرمان ۱۹ ساله پرتاب وزنه جوانان آسیا

شاهین جعفری، قهرمان ۱۹ ساله پرتاب وزنه جوانان آسیا

شاهین جعفری آرزو دارد حکم قهرمانی‌اش در بازی​های آسیایی را به دیوار خانه‌اش بیاویزد تا به زعم خودش پدر و مادرش را خوشحال کند. او می‌گوید که حاضر است از مدال و پاداش هم چشم​پوشی کند ولی حکم قهرمانی​اش را به دیوار خانه بیاویزد؛ اما همین امکان هم تاکنون برایش فراهم نشده است.

جعفری توضیح می‌دهد که هم اینک عضو تیم نیروی هوایی شده و در لیگ شرکت کرده است، اما این تیم جزو تیم​های نظامی محسوب می​شود و ورزشکاران سرباز را جذب می​کند. به همین دلیل این تیم هیچ پولی به او پرداخت نمی​کند و از این راه فقط توانسته خودش را در شرایط مسابقات نگه دارد.

با وجود تمام سختی​ها و ناملایمات جعفری می‌گوید که همچنان مصمم و با انگیزه است و دست از تلاش بر نخواهد داشت.

دویچه‌وله: یک روزنامه محلی در مشهد در گزارشی از بازار پررونق خرید و فروش اعضای بدن انسان، از جمله “قرنیه چشم” خبر داده؛ بازاری که به دلیل تقاضا و افزایش نیاز، همواره رشد صعودی دارد.

روزنامه محلی “شهرآرا” چاپ مشهد در آخرین شماره خود از بازار پررونق خرید و فروش اعضای بدن انسان در این شهر خبر داده است. این گزارش را خبرگزاری “آنا”، وابسته به “دانشگاه آزاد اسلامی” نیز روز یکشنبه (۱۸ مرداد/ ۹ اوت) در اختیار خوانندگان خود قرار داده است.

نویسنده گزارش، “کوچه‌ پس‌کوچه‌های محله شهید فرامرز عباسی” مشهد را به عنوان یکی از مراکز خرید و فروش اعضای بدن انسان معرفی کرده؛ محله‌ای که به نوشته گزارشگر، «گاه در دل سکوت و آرامش همیشگی‌اش آن‌هم در اواسط ظهر یک روز تابستانی، درودیوارهای بلند آپارتمان‌نشینش، فریادی بلند را سر می‌دهند؛ فریادی از جنس بازاری جدید از یک خریدوفروش؛ خریدوفروشی از جنس اندام‌های بدن انسان که این روزها کاروبارش از فروش کلیه با گروه‌های خونی کمیاب گذشته و به دیگر اندام‌های حیاتی بدن مانند چشم رسیده است.»

این گزارش می‌گوید، خریدوفروش اندام‌های حیاتی انسان‌ها که روزگاری در خفا و به طور پنهانی بر روی تکه‌کاغذی کوچک در دل محلات منطقه اعلام می‌شد، حالا دیگر تکنولوژی مدرن و علم تبلیغات هم به کمکش آمده است، تا آنجا که بازاریابان و دلالان حرفه‌ای، اندام‌های بدن متقاضیان خود را به شکل زیبا و مطابق میل مشتری به تبلیغ می‌گذارند. گاه هم برای اینکه دامنه مشتریان افزایش پیدا کند، آگهی اینترنتی می‌دهند تا اندام بدن مدنظر را با قیمت بیشتری بفروشند.

بازاریابی برای فروش اعضای بدن راه خود را به فضای مجازی پیدا کرده، تا آنجا که چندین وب‌سایت به همین نام و در این زمینه به فعالیت می‌پردازند و از متقاضیان و فروشندگان می‌خواهند تا درخواست خود را در این صفحه مطرح کنند. “مرجع خریدوفروش کلیه انسان در ایران” و “قیمت روز کلیه همراه با جدول قیمت”، تنها عنوان چندی از وبلاگ‌ها و سایت‌های فعال در این بازار است.

نویسنده گزارش روزنامه شهرآرا نوشته است، اگر زمانی با تماشای یک کاغذ افتاده در گوشه‌ خیابان با عنوان “فروش فوری کلیه”، دلمان ریش می‌شد، اکنون فقط کافی است با دقت، به خیابان‌ها و کوچه‌های اطراف خود نگاه کنیم تا دریابیم که همچون قسمت نیازمندی‌ روزنامه‌ها، بخش درخورتوجهی از تبلیغات خیابانی، غیرمحسوس به همین بازار اختصاص یافته است.

خریدوفروش چشم

نویسنده در ادامه گزارش خود آورده است: «دو، سه روز قبل بود که برای تهیه گزارش به خیابان مهدی در محله شهیدفرامرز عباسی رفتم. گشت‌وگذار در دل محله و دقت در مشکلات اهالی، باعث شد تا این‌بار سوژه جدیدی نظرم را به خود جلب کند. عبارت‌هایی مانند “فروش کلیه”، “کلیه‌فروشی”، “فروش کلیه زیر قیمت” و… تاکنون زیاد به چشم‌ام خورده بود اما این عبارت با بقیه فرق داشت. روی دیوار با ماژیک پررنگ نوشته شده بود: “چشم ‌فروشی”.

او افزوده است: «تصور می‌کنم آفتاب طاقت‌فرسای ظهر تابستان سوی چشمانم را کم‌قوا کرده است. جلوتر می‌روم تا شاید بتوانم دقیق‌تر بخوانم. نه، عبارت درست است. روی دیوار زیر شماره تلفن خط ایرانسل‌اش نوشته شده است: “چشم ‌فروشی”.»

تهیه‌کننده گزارش برای اطمینان از آنچه که دیده با شماره تلفن فروشنده چشم تماس می‌گیرد. از نخستین تماس‌های نتیجه‌ای نمی‌گیرد. او می‌نویسد: «بالاخره بعد از کلی تلاش، تلفنم پاسخ داده می‌شود. با شنیدن صدای مرد جوان گمان نمی‌کنم سن‌وسالش بیشتر از ۴۰ باشد. پیشنهاد خرید چشم را مطرح می‌کنم و بعد از انجام رایزنی و صحبت تلفنی، قرار ملاقات محقق می‌شود و این‌بار به‌عنوان خریدار پای معامله می‌روم.»

محل قرار، ایستگاه اتوبوس چهارراه “میدان بار” است. فروشنده سر ساعت مقرر از راه می‌رسد. خودش را “م” معرفی می‌کند و ۳۴ ساله. بلافاصله و بدون مقدمه وارد صحبت می‌شود و از خریدار که گزارشگر روزنامه است می‌خواهد رک و پوست‌کنده بگوید چقدر حاضر است پول بپردازد.

فروشنده “چشم” به گزارشگر روزنامه شهرآرا گفته است، شش ماه پیش در تهران یک کلیه‌ام را شش میلیون فروختم. الان هم به‌شدت فشار مالی دارم. حاضرم با همان شش میلیون چشمم را بفروشم… سه‌بچه دارم و صاحب‌خانه جوابم کرده است. بی‌سواد و بیکار هستم و باید خرجی فرزندان و همسرم را بدهم. چشم من مال شما، هرکار دوست دارید، با آن انجام دهید… چه اهمیت دارد که من یک دست داشته باشم یا نداشته باشم؟ یک پا داشته باشم یا نداشته باشم؟ لازم باشد، حتی پوستم را هم می‌فروشم…

رادیوفرانسه: عباس صلاحی، عضو کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی ایران، خبر داد که به دلیل کمبود منابع و اعتبارات، طرح بیمۀ تأمین اجتماعی ۲۰۰ هزار تن از زنان سرپرست خانوار در ایران تحقق نیافت. عضو مجلس شورای اسلامی ایران بی آنکه در مورد شمار زنان بیکار و به ویژه زنان بیکار سرپرست خانوار در این کشور اظهار نظری بکند، افزایش شمار آنان را معضلی مهم و نگران کننده خواند و گفت : حتا “کمیتۀ امداد امام خمینی” نمی تواند حمایت از زنان سرپرست خانوار در ایران را برعهده بگیرد.

مقامات جمهوری اسلامی از اعلام آمار زنان سرپرست خانوار در ایران که غالباً بیکار نیز هستند خودداری می کنند. با این حال، سرشماری سال ۱۳۸۵ شمار زنان سرپرست خانوار در ایران را یک میلیون و ۶۰ هزار نفر اعلام کرده بود. بر پایۀ همین سرشماری کسانی “زنان سرپرست خانوار” شناخته می شوند که سرپرستی دست کم پنج نفر دیگر را برعهده داشته باشند. با این حال، بالاترین مبلغی که “کمیتۀ امداد امام خمینی” یا بهزیستی ایران به عنوان کمک یا مستمری به این زنان در سال ۱۳۹۱ پرداخت کرده اند از ۶۰ هزار تومان فراتر نرفته است. در روزهای اخیر پرویز فتاح، رییس کمیتۀ “امداد امام خمینی” اعتراف کرد که پول هایی که این نهاد تحت عنوان “زکات” جمع آوری کرده به هیچ وجه صرف فقرا و از جمله زنان سرپرست خانوار نشده، بلکه توسط استانداری ها و با رأی امامان جمعه صرف فعالیت های باصطلاح عمرانی شده است.

اگر چه اکبر ترکان، مشاور ارشد رییس جمهوری و رییس شورای هماهنگی مناطق آزاد کشور، خواستار ایجاد یک میلیون شغل برای زنان سرپرست خانوار در ایران شده است، اما شهیندوخت مولاوردی، معاون رییس جمهوری ایران در امور زنان و خانواده، به تازگی اعلام کرد که دولت محمود احمدی نژاد ۴۷ هزار نفر از زنان کارمند کشور را اخراج کرد. خانم مولاوردی در ادامه نرخ بیکاری زنان ایران را دو برابر نرخ بیکاری مردان اعلام نمود.