اخبار

رادیوفردا: کیمیا علیزاده نماینده وزن ۵۷ کیلوگرم تکواندوی ایران، اولین مدال ورزش زنان ایران در تاریخ المپیک‌ها را کسب کرد.

کیمیای ۱۸ ساله در برابر نیکیتا گلاسنوویچ از سوئد با نتیجه پنج بر صفر پیروز شد تا آمار مدال‌های کاروان ورزش ایران در ریودوژانیرو به دو نشان طلا و سه مدال برنز برسد.

از بعد اهمیت تاریخی و تحولی که انتظار می‌رود روی ورزش زنان ایران بجا بگذارد، این عنوان سوم را می‌توان طلایی‌ترین نشان برنز در تاریخ ورزش ایران دانست.

راحله آسمانی دیگر تکواندوکار ایرانی در این وزن بود که با اخذ تابعیت بلژیک، برای این کشور مسابقه می‌دهد. او نیز مثل علیزاده به دیدار رده بندی رسید اما موفق به کسب مدال نشد.

علیزاده در جدال برای تصاحب نشان برنر، با هوگو و کلاه آبی به مصاف رقیب سوئدی رفت. در راند اول هیچ یک از تکواندکاران به امتیاز نرسیدند. مهرو کمرانی مربی تیم ملی او را مهیای مبارزه در راند بعدی کرد.

در راند دوم علیزاده اولین امتیاز را گرفت و در ادامه نیز امتیاز دوم را به خود اختصاص داد. در وقت استراحت، صدای مربیان تیم ملی تکواندوی مردان و دستورات فنی آنها نیز از روی سکوها به گوش می‌رسید.

راند سوم هم با کسب امتیاز توسط علیزاده ادامه پیدا کرد و نماینده ایران پنج بر صفر پیش افتاد.

از این لحظه به بعد، رزمی‌کار سوئدی سعی کرد با حمله‌های مداوم به امتیاز برسد اما موفق نشد و مسابقه با همان پنج امتیاز به پایان رسید.

علیزاده در دیدار اول، در برابر آنا زانینوویچ قهرمان سابق جهان از کرواسی به برتری ۸-۷ رسید.

او در دیدار دوم و در مرحله یک چهارم پایانی مقابل اوا کالوا گومز نفر دوم رنکینگ جهانی از اسپانیا نتیجه را واگذار کرد. در حالی که کم تجربگی‌اش مانع از صعود به فینال شده بود، با ناراحتی اشک می‌ریخت.

با راهیابی گومز به فینال، علیزاده به مسابقه شانس مجدد راه یافت و در دیدار اول و رقابتی پر افت و خیز، مقابل مبارز تایلندی ۱۴ بر ۱۰ پیروز شد.

هدایا ملک از مصر هم با غلبه بر راحله آسمانی مدال برنز دیگر این وزن را از آن خود کرد.

نمایندگان بریتانیا و اسپانیا در این وزن راهی فینال شدند. جید جونز که در المپیک لندن هم طلایی شده بود، بار دیگر روی سکوی نخست المپیک ایستاد. این در حالی است که کیمیا علیزاده سابقه غلبه بر جونز را دارد.

ملی‌پوش مدال آور ایران به خبرنگاران گفت: «بعد از یک ماه و نیم، برای اولین بار روی پایم پریدم زیرا آسیب دیدگی شدیدی داشتم. کادر پزشکی و استادم تلاش زیادی کردند که به این مسابقه‌ها برسم و خدا را شکر این اتفاق افتاد و توانستم تاریخ‌ساز باشم.»

علیزاده یادآور شد: «خوشحالم برای دختران ایرانی. چون راهی باز شد تا بانوان ایران بتوانند در المپیک‌های بعدی مدال‌آور باشند. امیدوارم شاهد مدال‌های خوشرنگ‌تر باشیم.»

نفر سوم المپیک ریو درباره عدم راهیابی‌اش به فینال گفت: اگر ضربه‌ای که به صورت گومز زده بودم حساب شده بود، الان در فینال بودم. شرمنده زحماتی شدم که پدر و مادرم و فدراسیون برایم کشیدند.

خبرنگاران پرسیدند که حس کنونی‌ات چیست. علیزاده در پاسخ گفت: در مسابقه‌های جهانی، المپیک نوجوانان و جهانی نوجوانان تاریخ‌سازی کردم و این پنجمین‌ بار بود که تاریخ‌ساز می‌شدم.

رادیوفردا: سولماز عباسی در مسابقات گزینشی المپیک لندن به میزبانی کره جنوبی، در فینال ماده تک نفره سنگین وزن موفق به کسب سهمیه شد تا در لندن، تنها نماینده بانوان ایران در رشته روئینگ باشد. او یکی از اعضای تیم دختران ایران بود که توانست مدال برنز بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ را به گردن بیاویزد.

تعلیق فدراسیون قایقرانی ایران، تعطیلی اردوی تیم ملی و حتی نامشخص بودن حضور ایران در لندن باعث شد او به اتفاق محسن شادی، احمدرضا طالبیان و آرزو حکیمی در لندن از دستیابی به مدال باز بمانند. حتی چند روز قبل از المپیک، اعزام او به پرتغال برای برگزاری اردوی مشترک هم لغو شد تا سولماز روزهای پایانی تمریناتش را در شهرستان میانه پیگیری کند.

تبعیض در توزیع امکانات مالی و سخت‌افزاری بین ورزشکاران مرد و زن، تصمیمات سلیقه‌ای مدیران در حوزه ورزش بانوان و نامشخص بودن استانداردهای پوشش ورزشکاران زن از جمله مباحثی است که سولماز عباسی قایقران المپیکی ایران در مصاحبه با ایسنا به آن اشاره کرده است.

او با اشاره به اینکه ورزشکاران مرد «تافته جدا بافته» هستند و این موضوع باعث آزار بانوان ورزشکار می‌شود، چنین تبعیضی را صرفاً معطوف به عملکرد مدیران مدیران مرد ندانسته و گفته است: «شخصاً به ندرت پیش آمده از یک مسئول زن انرژی مثبتی دریافت کنم.»

​​سولماز عباسی برای نخستین بار ماجرای جلسه با مرضیه اکبرآبادی معاون پیشین ورزش بانوان در وزارت ورزش را شرح داده است. توضیحات عباسی، گویای بازجویی و تخطئه او توسط معاون وزیر ورزش است که در نهایت نیز به گریستن او در دفتر خانم اکبرآبادی منجر شده است.

این نشست بعد از المپیک لندن انجام شد و به گفته سولماز، بانوان ورزشکار خوشحال بودند از اینکه می‌توانند مشکلاتشان را مطرح کنند. اما در دفتر خانم اکبرآبادی متوجه می‌شوند که باید منتظر مانده و تک تک به اتاق او بروند.

​​وقتی نوبت به سولماز می‌رسد، مرضیه اکبرآبادی ابتدا او را محکوم می‌کند که چرا هنگام اعزام به لندن، مربی و سرپرست تیم زن و شوهر بودند؟ عباسی هم که بهت زده شده، نمی‌داند این موضوع چه ارتباطی به او دارد. اکبرآبادی سپس می‌پرسد: «چرا کاورت در قایق، داخل شلوارت بود؟»

بانوی قایقران المپیکی پاسخ می‌دهد: «خانم اکبرآبادی، کاش می‌آمدید قایق ما را می‌دیدید. صندلی ما در قایق روی ریل حرکت می‌کند و اگر من کاورم را داخل شلوار نگذارم، کاورم زیر صندلی می‌رود و باید در طول مسیر بایستم و دوباره کاور را از زیر صندلی بیرون بکشم.»

مرضیه اکبرآبادی قانع نشده و می‌گوید: «شما نباید این موضوع را تشخیص دهید.»

سولماز عباسی: «کاش خودتان می‌آمدید و می‌گفتید ما چه بپوشیم.»

مرضیه اکبرآبادی: «اصلاً چرا روز مسابقه کاورت را از وسط پایت ندوختی؟»

سولماز عباسی: «ورزشکاری که برای اولین بار به المپیک رسیده، توی قایق بنشیند و کاورش را از وسط پایش بدوزد؟»

مرضیه اکبرآبادی در پاسخ می‌گوید: «می‌آمدی و لباست را از من می‌گرفتی.»

سولماز عباسی: «اما خانم، این لباس را فدراسیون در اختیارم گذاشته؛ من که از کمد شخصی‌ام لباس برنداشتم. لباس رسمی مسابقه است و سالهاست ملی‌پوشان با آن مسابقه می‌دهند.»

به این ترتیب، جلسه تک نفره به پایان رسیده و ورزشکار المپیکی از اتاق بیرون می‌آید. سولماز می‌گوید: «وقتی از اتاق بیرون آمدم گریه کردم. دیدم نمی‌توانم با فردی که چنین مسئولیت بزرگی دارد درباره موضوعات بدیهی صحبت کنم. حتی مسائلی را که مطرح می‌کردم نمی‌پذیرفت. مقابل بسیاری از حرف‌های خانم اکبرآبادی سکوت کردم چون فنی نبود و اصلاً نپرسید که در المپیک چکار کرده‌ایم، تمریناتمان چگونه بود؟ مشکلی داشتیم یا نه؟»

وقتی از اتاق اکبرآبادی بیرون آمدم گریه کردم. دیدم نمی‌توانم با فردی که چنین مسئولیت بزرگی دارد درباره موضوعات بدیهی صحبت کنم.
سولماز عباسی
​​سولماز عباسی که پیش از المپیک در تورنمنت سوئیس هم توانست در فینال C حضور یابد، درباره منبع خبری اکبرآبادی هم توضیحاتی داده: «وزارت ورزش یک کارشناس را همراه ما فرستاده بود المپیک. این خانم، کاملاً شخصی راجع به برخی مسائل به اکبرآبادی گزارش می‌داد. زمانی که مقابل اکبرآبادی نشسته بودم، از رفتن به المپیک پشیمان بودم و می‌گفتم من اینجا چه کار می‌کنم؟ و این تنها نشستی بود که من با خانم اکبرآبادی داشتم. زخمی که توسط اکبرآبادی به من زده شد تا پایان عمر باقی می‌ماند.»

سولماز عباسی تاکید می‌کند که اگر مسئول ورزش بانوان یک مرد بود اما نگاهی فنی به موضوعات داشت، چنین احساسی به او دست نمی‌داد. اما به باور او وقتی بحث کمبود بودجه و امکانات وجود دارد، اولین گزینه‌ای که حذف می‌شوند، خانم‌ها هستند و اولویت همیشه با ورزشکاران مرد است.

او یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های بانوان را بحث مربی، امکانات، حقوق و پاداش می‌داند که باعث بی‌انگیزگی زنان ورزشکار شده است.

ستاره قایقرانی زنان ایران به مسئله حجاب هم اشاره کرده و می‌گوید: «نمی‌دانم تا چه حد می‌توانم روی صحبتم پیش بروم اما برخی مسائل را دوست دارم صریح عنوان کنم. شرایطی در کشور وجود دارد که به آن احترام می‌گذاریم اما بعضی از کارشناسان می‌آیند و شرایط را عجیب و غریب می‌کنند. یعنی قانون مشخصی را برای پوشش تعیین نمی‌کنند. مثلاً امروز می‌گویند باید کاور یک ورزشکار چهار انگشت بالای زانو باشد و دو روز بعد کارشناس دیگری می‌آید و می‌گوید که باید کاور به شکل دیگری باشد.»

خانم عباسی می‌افزاید: «حرف من این است که مسئولان بحث پوشش را شفاف سازی کنند. ورزشکار با موضوع پوشش مشکلی ندارد و عقایدش را دوست دارد اما قانون مشخصی را تعیین کنند که ماندگار باشد. به طور مثال با لباس فرم قایقرانی در وزارتخانه عکس انداخته‌ام و این لباس تایید شده اما فردای آن روز در مسابقه، به همان لباس ایراد گرفته‌اند.»