اخبار

عصرایران: در جامعه ای که بی اخلاقی از در و دیوار می ریزد و از بام تا شام حرف از اختلاس و دریافتی های نجومی در انواع و اقسام آن است گیر دادن به یک بازیکن که چرا در کشوری دیگر با فلان هوادار مونث عکس یادگاری گرفته ای و چرا او این عکس را منتشر کرده به دغدغه اخلاق تعبیر نخواهد شد …
عصر ایران؛ سروش بامداد- مهدی رحمتی بازیکن سرشناس فوتبال و دروازه بان و کاپیتان استقلال ، دیشب در برنامه تلویزیونی 90 به صراحت گفت اگر کمیته اخلاق فدراسیون فوتبال بخواهد او را محروم کند برای همیشه از فوتبال خداحافظی خواهد کرد.

این در حالی بود که هر چه عادل فردوسی پور از مسوول کمیته موسوم به اخلاق می خواست توضیح دهد بر اساس کدام بند از چه آیین نامه ای مهدی رحمتی را احضار کرده و تهدید به محرومیت می کند پاسخی نداشت و تنها به گفتن این جمله بسنده کرد که « قوانین مملکت را که نباید یادآوری کنیم.»

ماجرا از این قرار است که چند ماه قبل در اردوی تیم استقلال در ارمنستان یک دختر هوادار آبی پوشان که در این کشور خود را ملزم به رعایت حجاب رسمی در ایران نمی دیده با بازیکن محبوب خود عکس یادگاری می گیرد و اسم این عکس شده «پرونده رحمتی». تازه در آن عکس مهدی رحمتی تنها نیست.

دامن دخترک البته کوتاه تر از حد معمول است ولی اولا فقط آن دو در عکس نیستند و ثانیا چه بسا یک لحظه صدا کرده و روبه روی دوربین عکس گرفته اند و خلاص و ثالثا انتشار این عکس در آستانه دیدار حساس استقلال با تراکتور سازی با توجه به سابقه کدورت و اختلاف بین دروازه بان و کاپیتان استقلال با سرمربی تراکتورسازی این شایبه را ایجاد کرده که انتشار تصویر به قصد بر هم زدن تمرکز ستون استقلال انجام شده است.

دروازه بان پرسابقه فوتبال ایران و کاپیتان یکی از دو تیم پرهوادار کشور با صدای بغض آلود می گفت: «آیا مقامات کشور در خارج با زنان بی حجاب عکس نمی گیرند و تنها کار من جرم است؟»

سخن سید مهدی رحمتی یادآور تصاویر متعدد و ساعت ها مذاکره محمد جواد ظریف وزیر خارجه و رییس دستگاه دیپلماسی ایران با فدریکو موگرینی مسوول سیاست خارجی اروپا در کشورهای مختلف است . البته می دانیم تصاویر رسمی طبعا بسیار متعارف تر است اما آیا از یک هوادار فوتبال هم می توان انتظار داشت مثل خانم موگرینی لباس بپوشد و مانند او فاصله ها و عرف دیپلماتیک را رعایت کند؟ معلوم است که لباس پوشیدن موگرینی سیاست مداربا دخترک هوادار متفاوت است. تازه رحمتی هم فاصله را رعایت کرده است.

از منظری دیگر تعریف اخلاق در جامعه ایران در حد رعایت ظواهر نزول کرده و به نظر می رسد احضار کنندگان بیشتر دغدغه حفظ جایگاه اداری خود را دارند و گرنه عکسی مربوط به چند ماه قبل در کانون توجه قرار نمی گرفت و به لحاظ شرعی هم در این گونه مواقع اصرار بر یک موضوع عملا به انتشار کاری می انجامد که در قبح آن سخن گفته می شود و این روند نه تنها کمکی به حل مشکل نکرده که هر روز ابعاد تازه تری پیدا می کند.

یک روز باید به مسعود شجاعی بگویند چرا با فلان خبرنگار مقیم خارج از کشور گفت و گو و درباره مسایل ایران یا آنچه مسایل ایران می پندارد حرف زده است. یک روز باید به فلان دختر جوان ورزشکار بگویند چرا با عضو فلان تیم عکس یادگاری گرفته ای و حالا نوبت سید مهدی رحمتی است که چرا سی ثانیه کنار فلان هم وطن یا هوادار ایستاده ای و عکس گرفته ای.

واقعیت این است که بخشی از دختران و زنان ایرانی آن گونه که نظام رسمی دوست دارد لباس نمی پوشند و رعایت پوشش رسمی حداقلی در داخل به خاطر اجبار پلیس و ترس از گشت ارشاد است و طبعا در کشوری مانند ارمنستان نمی توانند این رعایت را انتظار داشته باشند.

حالا من و شما جای سید مهدی رحمتی. یک دختر جوان می خواهد با او عکس یادگاری بگیرد. چه کار کند؟ فرار کند؟ عکس نگیرد؟ یا لباس کوتاه او را متذکر شود؟ سیاست مداران و سن و سال دار ترها البته حواس شان هست اما یک بازیکن فوتبال یک لحظه می ایستد و عکسی هم ثبت می شود و بعد هر دو می روند پی کارشان و این قدر پرونده سازی ندارد.

چند ده هزار نفر در یک ورزشگاه رکیک ترین الفاظ را به صورت دسته جمعی تکرار می کنند. کسی نگران اخلاق جامعه نمی شود. اما اگر بازیکن مشهور و محبوب کنار دخترکی بایستد ارکان عرش به لرزه در می آید؟

از این گونه تصاویر قبلا هم بوده منتها اتفاق جدید این است که در دو سال اخیر در فضای مجازی به سرعت و به طرفه العینی تکثیر می شود.

هر شهروند عادی که با چهره مشهوری عکس می گیرد دوست دارد آن را در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی و صفحات شخصی خود منتشر کند و این دیگر گناه چهره مشهور نیست.

مهدی رحمتی، عکس دخترک و سطل آب حوضی آقای فراستی!

نوع برخورد و انتقاد عادل فردوسی پور در برنامه تلویزیونی 90 نشان داد که مجری سیمای جمهوری اسلامی هم از رفتار کمیته اخلاق قانع نشده چه رسد به دیگران و بسیار بعید است که کسی مهدی رحمتی را به خاطر عکس یادگاری به بی اخلاقی متهم کند.

در جامعه ای که بی اخلاقی از در و دیوار می ریزد و از بام تا شام حرف از اختلاس و دریافتی های نجومی در انواع و اقسام آن است گیر دادن به یک بازیکن که چرا در کشوری دیگر با فلان هوادار مونث عکس یادگاری گرفته ای و چرا او این عکس را منتشر کرده به دغدغه اخلاق تعبیر نخواهد شد و به عکس این ابهام درمی گیرد که آیا نوعی فضا سازی در آستانه بازی حساس نیست؟

در ایام نوجوانی و درسال های دور دبیری داشتیم که تا وارد کلاس می شد کتاب های بچه ها را کنترل می کرد و اگر کسی کتاب و دفتر نیاورده بود او را به بیرون کلاس هدایت می کرد.

شعار آقای فراستی – که نمی دانم پس از سی و اندی سال در قید حیات است یا نه- این بود که آب حوضی هم وقتی سر کار می رود سطل خود را همراه می برد. آن سال ها خانه ها حوض داشتند و آب باقی مانده آنها را کسانی تخلیه می کردند که به آنان در اصطلاح مردم کوچه و بازار آب حوضی گفته می شد و هنوز نسل های قبل صدای آواز گونه آنان را در کوچه ها به خاطر دارند که «آبِ حوض می کشیم…»

دبیر محترم اما به مرور بر وسواس خود افزود و به جز کتاب فارسی به دفتر و انجام تکالیف هم گیر می داد و اگر در جلسات اول سال در هر کلاس 5تا 7 نفر را بیرون می کرد اندک اندک کار به جایی رسید که از جمعیت 35 نفری نیمی را به بهانه های مختلف اخراج می کرد و ترجیح می داد جمعیت کلاس را به نصف تقلیل دهد! ادامه این رفتار اما چنان تحقیر آمیز شده بود که یک روز درس خوان ترین بچه ها هم قرار گذاشتند کتاب و دفتر نیاورند تا ببینیم جناب فراستی این بار با همه چه خواهد کرد.

طبق معمول وارد کلاس شد و قبل از هر چیز سراغ کتاب و دفتربچه ها را گرفت و دید هیچ کتابی روی میز نیست! همان اتفاقی رخ داد که انتظار داشتیم. به جای اخراج همه سی و پنج نفر خودش بیرون رفت چون همه را نمی توانست متهم کند.

اگر کمیته اخلاق به صورت خصوصی به یک نفر تذکر دهد اوضاع را در کنترل دارد ولی اگر بخواهد مدام این و آن را به صف کند روزی می رسد که دیگر نمی دانند چه کنند. این یکی چرا زنش حجاب ندارد، دیگری چرا تا گردن خال کوبی دارد، سومی چرا مصاحبه کرده چهارمی پنجمی ششمی …

بازیکنی که در سال یک میلیارد تومان پول می گیرد زندگی متفاوتی را برای خود رقم زده و درست است که در داخل رعایت می کند اما دلیلی نمی بیند همواره در مشت مسوول حراست باشد و تازه در این عکس گویا مراقبان نیز بوده اند و اتفاق در اردوی خارج از کشور رخ داده و اگر این قدر نگران اند چرا به سرزمین ارمنی ها می روند و اردو را در یکی از شهرهای خودمان برگزار نمی کنند؟

تازه این قصه درباره سید مهدی رحمتی است که همه می دانند چقدر به دعا و متافیزیک باور دارد.

او پول خود را از این فوتبال به قدر کافی درآورده و بعد از 18 سال بازی مستمر دیگر حوصله کل کل ندارد تا مثل دزد و فاسد به خاطر یک عکس توضیح دهد و ول می کند و می رود. اما آیا در این صورت اخلاق مورد نظر کمیته اخلاق رعایت می شود؟در بسیاری از شهرها تنها تفریح جوانان این است که تیم های پرطرفدار به شهرشان بیایند و بازی کنند. این تفریح را هم می خواهید بگیرید؟ این اخلاق است؟!

آیا آقا فراستی های فدراسیون می دانند نمی توانند هر روز یک بازیکن ملی را به خاطر خال کوبی و دیگری را به سبب مصاحبه با فلان رادیو و سومی را به خاطر میهمانی و چهارمی را به دلیل دیگر احضار کنند و وقتی از حد معینی گذشت همه را نمی توانند محروم کنند؟

وقتی مجری ایدیولوژیک ترین تلویزیون دنیا قانع نشده مردم چگونه قانع شوند؟ لابد کمیته اخلاق صدا و سیما هم عادل فردوسی پور را احضار می کند!

اخلاق، یک تعریف مشخص بین المللی دارد و یک تعریف ایدیولوژیک و هیچ یک در قضیه موسوم به پرونده رحمتی نقض نشده است.

تعریف مصطلح و جهانی آن که در تمام صنوف و حرفه ها مورد پذیرش است این است که در هر صنفی باید مسوولیت حرفه ای داشت. مثلا پزشک و وکیل حق افشای اسرار بیمار و موکل را ندارند. روزنامه نگار تنها در صورتی مجاز به انتشار سخنان طرف گفت و گوی خود است که به او بگوید خبرنگار است و سخنان خصوصی با یک مقام مسوول را نمی تواند به نام گفت و گو منتشر کند. حتی در فیلم هایی که پاره ای روابط را به نمایش می گذارند بازیگر اجازه سوء استفاده بیشتر ندارد. اینها اخلاق حرفه ای است. تعریف ایدیولوژیک آن نیز رعایت هنجارهای مورد نظر است.

معلوم است که از دامن کوتاه دخترک دفاع نمی کنیم و اگر خود بازیکن عکس را منتشر کرده باشد نیز. اما اولا ایران نبوده و ارمنستان بوده. دیروز و پریروز نبوده و چند ماه قبل بوده. ثالثا پارتی شبانه و هم آغوشی نیست و عکسی در چند ثانیه است و انتشار هم نه از جانب بازیکن که از طرف هوادار صورت پذیرفته و البته این احتمال را هم باید در نظر داشت که در آستانه بازی حساس کسانی بخواهند شیطنت کنند.

کاش آقا فراستی در قید حیات باشد و خاطرات خود را بگوید…

رادیوفردا: مصاحبه انتقادی مسعود شجاعی بازیکن تیم ملی فوتبال ایران با رادیو فردا، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های رسمی و شبکه‌های مجازی داشت.

قاضی مرتضی تورَک رئیس کمیته اخلاق فدراسیون فوتبال ایران ضمن احضار مسعود شجاعی، مصاحبه و رفتار او را با آنچه شبکه معاند نظام خوانده، دور از شان دانست.

تورک که به تازگی وارد فوتبال شده، به عنوان قاضی «جرائم امنیتی» شهرت دارد. او به سایت میزان گفت: «اتاق فکر این شبکه‌های سیاسی در خارج از کشور با برخی کارشناسان و مربیان تشکیل شده. آنها با هدفگذاری سیاسی که دارند سراغ کارشناسان، مربیان و بازیکنان داخلی می‌آیند تا آنها را جذب کرده و بهره‌برداری سیاسی خود را داشته باشند.»

رئیس فدراسیون فوتبال ایران، مصاحبه شجاعی را نامناسب دانست. روزنامه جوان هم خواستار کنار گذاشتن شجاعی از تیم ملی ایران شد. اما دیدگاه‌ها با واکنش ستارگان فوتبال در تضاد است.

اشکان دژاگه ستاره تیم ملی ایران با انتشار عکس مسعود شجاعی نوشت: برادرم، برای من یک مرد واقعی است، با قلبی پاک و درست.

علی کریمی مرد سال ۲۰۰۴ فوتبال آسیا در اینستاگرام خود ضمن انتشار عکسی از مسعود شجاعی با پیراهن تیم ملی ایران نوشته است: «مسعود از سر دلسوزی، درد و دغدغه‌هاى موجود را بیان كرد. كاش كسى بود كه پاسخگو مى‌شد! مسعود جان تو هم با ما بودى»

حساب کاربری علی کریمی با بیش از یک میلیون و هفتصدهزار عضو، پرمخاطب‌ترین صفحه مجازی در خانواده ورزش ایران است.

بازیکن سابق بایرن مونیخ در پست دیگری به حمایت از مهدی رحمتی پرداخته است. رحمتی نیز مانند شجاعی از سوی کمیته اخلاق، فراخوانده شد تا درباره انداختن عکس با یک هوادار زن در ارمنستان توضیح دهد.

کریمی نوشت: «در واگذار كردن حق فروش اینترنتى بلیت‌هاى لیگ زدوبند کردند. بر سر اسپانسر لباس در چهار سال گذشته هم زد و بند کردند و خیلی کارهای دیگر. هیچكس پاسخگو نشد. این‌ها جرمش كمتر از عكس گرفتن با یک طرفدار، یک هموطن است!»

مهدی مهدوی‌کیا نیز در حساب کاربری رسمی نوشت: «مسعود جان مانند اسمت شجاعى. اینها دردهاى جامعه ماست به خصوص ورزش. از یک جایى باید درست شود. دوستانت همه در كنارت هستند.»

وحید هاشمیان مهاجم سابق تیم ملی ایران است که در باشگاه‌های بزرگی مانند هامبورگ، بایرن مونیخ، بوخوم و هانوفر به میدان رفت.

هاشمیان از اینکه که شجاعی در مصاحبه‌اش از او یاد کرده، سپاسگزاری کرده و نوشته‌ است برایت در ورزش و زندگی، آرزوى موفقیت و سلامتى دارم.

در این بین، مجتبی تقوی سرمربی سابق ذوب آهن، سایپا و صنعت نفت آبادان، یادداشتی انتقادی منتشر کرده است.

آقای تقوی نوشته: ‎«فاصله بعضی مسئولان از مردم دارد سر به فلک می‌كشد. حرف هم كه می‌زنی باید به كمیته انضباطی بروی. مسعود انسانی بزرگ است. زمان جنگ، خود و خانواده‌اش آواره شدند. چقدر سختی كشید تا به نقطه‌ای رسید كه الان می‌بینید. بزرگترین شادی‌اش خوشحالی مردم است و بزرگترین غمش اندوه و غصه مردم.»

آقای تقوی که به عنوان مفسر فوتبال در برنامه‌های صداوسیما نیز حضور پیدا می‌کند، یادآور شده: «بگذارید حرفش را بزند تا وضعیت فوتبال و زندگی مردم، این نباشد. او پسر دوست داشتنی و فوق‌العاده‌ای است. مرامش از بازی‌اش هم بهتر است. او زنده است و حرف حساب می‌زند. ما همه چیزمان را دادیم تا بتوانیم حرف بزنیم، شاید بعضی از آقایان كمی به خود بیایند.»

مجتبی تقوی در پایان یادداشت خود نوشته است: «‎مرسی مسعود. تو زیباترین گل زندگی‌ات را به ثمر رسانده‌ای. این هیاهوى زودگذر از سایتهای رانت‌خواری است که دروازه‌شان باز شده، قصد جرزنی دارند! ‎فردا که داد و قال فرونشست، با انگیزه‌تر از همیشه در خدمت باشگاه و کشورت خواهی بود.»

خداداد عزیزی ستاره سابق تیم ملی ایران هم در حمایت از مسعود شجاعی نوشت: «آقايان، يادمان نرود دست زدنها و هورا كشيدنهايمان را بخاطر تكنيک ناب مسعود در بازيهاى نه چندان دور تيم ملى. آقايان كشيدن مسعود بپاى ميز محاكمه بخاطرگفتن حقايق، يعنى زدن مهر تأييد بر فساد در فوتبال، يعنى سكوت. كمى برخورد با فساد شايسته تر است.»

در حالی که سردبیر روزنامه خبر ورزشی، اظهارات شجاعی را به لگد زن تشبیه کرده و سایت میزان هم آن را سیاه نمایی و تخریب نظام می‌داند، برخی نویسندگان مستقل ورزشی در ایران، دیدگاه دیگری دارند.

نیلوفر کنگرانی نوشته است: مربیگری سلیقه‌ای است اما هر سلیقه‌ای، شجاعی را می‌خواهد. نمی‌شود این همه سال موج منفی را تحمل کنی اما باز بمانی. نمی‌شود در حالی که خیلی‌ها می‌گویند حقت نیست، تا ٣٢ سالگی در فوتبال اروپا بمانی.

خانم کنگرانی خطاب به منتقدان نوشته: «اگر واقعیت‌هایی که مسعود گفته به مذاقتان خوش نیامده، اینترنت‌ را قطع کنید و اخبار صدا و سیما را ببینید. هیچ وصله‌ای به او نمی‌چسبد.»

سحر طلوعی فوتبال نویس هم نوشته است: اگر فوتبال به مسعود شجاعی مربوط نیست، پس به چه کسی مربوط است؟ اگر او نباید درباره حوادث فوتبالی حرف بزند، پس چه کسی می‌تواند حرف بزند؟

به نوشته خانم طلوعی: «یادداشت‌های ناجوانمردانه و بعضاً دروغ برخی روزنامه‌های ورزشی و هجوم آنها به مسعود شجاعی، اتفاقاً تایید حرف‌های اوست درباره اینکه آنها برای اینکه کسانی را ستاره کنند، اغلب پول گرفته‌اند و می‌گیرند.»

طلوعی یادآور شده: «همین ورزشی نویسان، روی تماشاگر را در استادیوم به روی شجاعی باز کردند تا هو کنند و با هر پا به توپ شدنی آه و اوه کنند و بازیکن ملی پوش را زیر فشار بگذارند.»

فرشاد کاس‌نژاد هم نوشته است: «ویرانگر و ناامید‌کننده است که می‌نویسند شجاعی بحث‌هایی مطرح کرده که به او مربوط نیست. چه موضوعی می‌تواند به یک شهروند مربوط نباشد؟ همه حرف‌ها و همه‌ دردها به همه‌ ما مربوط است و موجش تا تخت‌خواب ما می‌آید.»

در این بین به باور علی کریمی، تشکیل اتحادیه بازیكنان فوتبال می‌تواند در تغییر این فضا موثر باشد.

مسعود شجاعی بازیکن تیم ملی فوتبال ایران در مصاحبه‌اش با رادیو فردا گفته بود با وجود تمرکز کامل روی فوتبال حرفه‌ای، هرگز نسبت به معضلات اجتماعی در ایران بی تفاوت نبوده است.

تجاوز به کودکان کار، خشونت علیه زنان، تخلفات مالی و اخلاقی در فوتبال، بدرفتاری با مهاجرین و فساد در رسانه‌ها، موضوعاتی است که شجاعی با صراحت درباره‌اش صحبت کرده.

او گفت اگر بخواهد در قبال فسادهای رایج در جامعه سکوت کند؛ به نسل‌های بعدی خیانت کرده، به همین خاطر “به تشخیص خودم صلاح می‌دانم که حرف بزنم.”

شجاعی در همین زمینه، در منطقه محروم پاسگاه نعمت آباد در جنوب شهر تهران فعالیت می‌کند اما شهرداری تاکنون مساعدتی برای اسکان و تحصیل نوجوانان مورد نظر شجاعی، صورت نداده است.

رادیوفردا: حسن شایانفر از چهره‌های شاخص دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی بعد از ۳۸ سال فعالیت مستمر و خستگی ناپذیر در حوزه ‌های کنترل فرهنگی و شبه امنیتی چشم بر دنیا بست.

شایانفر چهره عجیب و مرموزی بود که علی رغم ظاهر شدن در انظار عمومی در سالیان اخیر عمرش و مصاحبه هایی که انجام داد، اما حامل اسرار مهمی بود و احتمال دارد آنها را با خود برده باشد و در نتیجه دسترسی به آنها متتفی گردد.

او در اکثر سال‌های فعالیتش کوشید تا در سایه باشد و نام واقعی‌اش پای فعالیت‌های سیاسی و امنیتی‌اش درج نگردد. تاکید و اصرار او بر گمنام بودن و خود را در هاله‌ای از ابهام قرار دادن حالتی غیر طبیعی و فراتر از تمایل متعارف نیرو‌های اطلاعاتی و شبه امنیتی در مخفی کردن هویت اصلی‌شان داشت. برخی از مدافعان وی او را گنجینه اسرار انقلاب نامیده اند که به بیان دقیق کلمه می توان وی را گنجینه اسرار دستگاه سرکوب بشمار آورد.

شایانفر به معنای واقعی کلمه یک پلیس فرهنگی بود که با بهره گیری از قابیت‌های کارآگاهان و خود را در قالب قهرمانان رمان های پلیسی قرار دادن و در عین حال چشم بستن بر وجدان و انصاف و فدا کردن آن در پای ایدئولوژی، محدودیت و مرزی در سناریو نویسی برای اصحاب فرهنگ و روشنفکران قائل نبود و بی‌محابا در بد نام کردن و پرونده سازی برای آنها می کوشید.

مجموعه شصت جلدی نیمه پنهان انتشارات کیهان نتیجه فعالیت‌های گسترده و ذهن توطئه اندیش وی بود که با ترفند‌های مختلف، طرح اتهامات غیر مستند، مرتبط ساختن مسائل بی‌ارتباط با هم، استناد به نوشته‌ها و گفته‌ها بدون توجه به سیاق و زمینه‌های تاریخی، و گزینش و تقطیع جهت دار مطالب در راستای اهداف مورد نظر، گزارش‌های برای قرار دادن طعمه‌ها در تور امنیتی دستگاه‌های اطلاعاتی و زمینه سازی برای اعمال محدودیت‌های فرهنگی و سیاسی در دهه‌های هفتاد وهشتاد منتشر کرد.

مجموعه شصت جلدی نیمه پنهان انتشارات کیهان نتیجه فعالیت‌های گسترده و ذهن توطئه اندیش وی بود که با ترفند‌های مختلف، طرح اتهامات غیر مستند، مرتبط ساختن مسائل بی‌ارتباط با هم، استناد به نوشته‌ها و گفته‌ها بدون توجه به سیاق و زمینه‌های تاریخی، و گزینش و تقطیع جهت دار مطالب در راستای اهداف مورد نظر، گزارش‌های برای قرار دادن طعمه‌ها در تور امنیتی دستگاه‌های اطلاعاتی و زمینه سازی برای اعمال محدودیت‌های فرهنگی و سیاسی در دهه‌های هفتاد وهشتاد منتشر کرد.

شوالیه‌های ناتوی فرهنگی، حزب خلق مسلمان، نیمه پنهان مصدق، سایه روشن بهائیت و سایه شوم بخشی هایی از این مجموعه پرونده سازی‌ها هستند.

شایانفر ولی فقیه را کانون اصلی سیاست ورزی و حکمرانی می دانست که با توسل به هر شیوه و روشی باید موقعیت مسلط وی را در برابر مخالفان و منتقدان ولو مراحع بزرگی چون آیت الله‌ها کاظم شریعتمداری و حسین علی منتظری باشند، حفظ کرد. در واقع قطب نمای فعالیت‌های شایانفر مواضع ولی فقیه و بخصوص خامنه‌ای بود.

سبک کاری او بولتن نویسی با محوریت قرار دادن چهار گانه «صهیونیسم»، «بهائیت»، «سیا» و «حکومت پهلوی» برای منتسب کردن مخالفان و چهره‌های ناراضی فرهنگی، مذهبی و سیاسی بود. بولتن نویسی و نگاه مبتنی بر پرونده سازی و سناریو نویسی وی را می توان محصول فعالیت‌های اولیه‌اش در سپاه پاسداران دانست که با این نوع فعالیت آشنا شده و مهارت‌های لازم را کسب کرد. این نوع برخورد با مسائل سیاسی و فرهنگی و نگاه مبتنی بر سوء ظن شدید و توطئه اندیشی دربرخی از نیرو‌های سپاه که در بخش‌های عقیدتی و مطالعاتی فعالیت می کردند ، مشترک است و حتی برخی از آنها که بعدها با نظام مشکل پیدا کرده وبه صف مخالفان پیوستند، هنوز هم متاثر از شیوه موسوم به بولتن نویسی هستند.

گذشته حسن شایانفر ناروشن و در پرده ابهام است. تنها خاطرات دوستان و مریدانش روشن می سازد که در جلسات مذهبی حاج آقا مجتبی تهرانی در بازار تهران پیش از انقلاب شرکت می کرده است.

حاج آقا مجتبی تهرانی اگرچه درس اخلاق می داد وبعد از انقلاب هم از پذیرش پست‌های حکومتی امتناع کرد و از معدود روحانیون سنتی بود که نگاه مثبت به دکتر علی شریعتی داشت، اما جلسات و محافل وی از محل‌های تجمع اصلی چهره‌های تند رو اطلاعاتی و سپاهی بود. در واقع پیش و بعد از انقلاب جلسات درس و وعظ حاج آقا مجتبی تهرانی به یکی از مراکز اصلی جریان بنیاد گرایی دینی بدل شد. سوابق انقلابی شایانفر مشخص نیست. خودش مدعی شده که مدتی کوتاه در زندان بوده است. اما بعد از انقلاب به سپاه پاسداران تهران می پیوندد. در دهه شصت و دوران رهبری آیت الله خمینی نقش بزرگی در مسائل سیاسی و امنیتی نداشت.

در سال ۱۳۶۳ به دعوت حسین شریعتمداری یار همیشگی‌اش به زندان اوین و قزل حصار رفت و در بخش عقیدتی و فرهنگی فعالیت کرد. در آن زمان بخش فرهنگی در مقایسه با دیگر بخش‌های زندان های سیاسی و بخصوص رفتار تیم اسدالله لاجوردی منش معتدل تری داشت. اما روش بازتر برادر حسن آن روز‌ها هدف تواب سازی زندانیان سیاسی و حذب برخی از آنها برای پروژه‌های فرهنگی و سیاسی مورد نظر نظام را دنبال می کرد.

در سال ۱۳۶۳ به دعوت حسین شریعتمداری یار همیشگی‌اش به زندان اوین و قزل حصار رفت و در بخش عقیدتی و فرهنگی فعالیت کرد. در آن زمان بخش فرهنگی در مقایسه با دیگر بخش‌های زندان های سیاسی و بخصوص رفتار تیم اسدالله لاجوردی منش معتدل تری داشت. اما روش بازتر برادر حسن آن روز‌ها هدف تواب سازی زندانیان سیاسی و حذب برخی از آنها برای پروژه‌های فرهنگی و سیاسی مورد نظر نظام را دنبال می کرد.

خاطرات یکی از زندانیان سیاسی در این خصوص روشنگر است که چنین توضیح می دهد:

« شایانفر معاونت حسین شریعتمداری را در بخش فرهنگی زندان به عهده داشت. این دو در سال‌های ۶۳ و ۶۴ در زندان همان سیاستی را در پیش گرفتند که بعدها اصلاح‌طلب‌ها در ارتباط با گشایش فرهنگی در جامعه پیش بردند. اولین اقدام‌شان ترتیب دادن یک نمایشگاه کتاب بزرگ در زندان بود. هر چه کتاب در بیرون از زندان بود را آوردند و فروختند. کتاب‌هایی که اگر در منزل کسی پیدا می‌کردند سند جرم او می‌شد.

…تحولی که شریعتمداری و شایانفر در محیط زندان آن سال‌ها ایجاد کردند باورکردنی نبود. آن دو، در بندها به پرسش و پاسخ با زندانیان می پرداختند و در مورد خواسته‌های آن‌ها پرس و جو می‌کردند و گفتگو‌ها ضبط می شد. در حقیقت پروژه تهاجم فرهنگی را این دو در زندان قزل‌حصار کلید زدند.»

بر اساس خاطرات برخی از زندانیان سیاسی آن دوران ، وی از همان موقع برای زندانیانی که با آنها در تماس بود پرونده‌ای تشکیل داده بود و به طور دقیق به شناخت و مستند سازی شخصیت و مواضع انها پرداخته بود.

خاطرات برخی از زندانیان حزب توده نیز روشن می سازد که شایانفر در جریان تواب سازی و مصاحبه‌های تلویزیونی نورالدین کیانوری و دیگر رهبران حزب توده نیز مشارکت داشته است. اما فعالیت‌های تواب سازانه حسن شایانفر و خاطراتی که از زندانیان سیاسی و تجدید نظر آنها همراه با حسین شریعتمداری گردآوری کرده و در اختیار وزارت ارشاد گذاشتند، باعث رشد‌شان در ساختار قدرت شد.

آنها بعد از استقبال از کتاب های مرکز فرهنگی زندان‌ها بنا به پیشنهاد فیض الله عرب سرخی مسئول وقت حراست وزارت ارشاد به روزنامه کیهان رفتند.

تغییر و تحولات بعد فوت آیت الله خمینی در راس هرم قدرت فرصت ویژه‌ای برای هر دوی آنها ایجاد کرد. بعد از مدتی کوتاهی از رهبری خامنه‌ای اداره روزنامه کیهان به حسین شریعتمداری سپرده شد و وی نیز شایانفر را به عضویت در شورای سردبیری و مسئولیت مرکز پژوهش‌های زندان منصوب نمود.

از این مقطع شایانفر نقش مهمتری در دستگاه سرکوب پیدا کرد. وظیفه وی مهار و کنترل رسانه‌ها در چارچوب مورد نظر و انجام اقدامات امنیتی در چارچوب اقتدار گرایی بر بستر فعالیت‌های رسانه‌ای بود.

مشارکت در برنامه هویت و برخورد با روشنفکران و تولید مطالب برای واقعی جلوه دادن تهاجم فرهنگی آغاز فعالیت‌های تهاجمی وی در سمت جدید بود. این اقدامات باعث شد تا در حلقه نزدیکان به رهبری قرار گرفته و دیده بانی ولایت فقیه و حمله و تخریب جریان‌های منتقد و مخالف به هدف اصلی‌اش تبدیل شود.

مشارکت در برنامه هویت و برخورد با روشنفکران و تولید مطالب برای واقعی جلوه دادن تهاجم فرهنگی آغاز فعالیت‌های تهاجمی وی در سمت جدید بود. این اقدامات باعث شد تا در حلقه نزدیکان به رهبری قرار گرفته و دیده بانی ولایت فقیه و حمله و تخریب جریان‌های منتقد و مخالف به هدف اصلی‌اش تبدیل شود. رابطه وی با رهبری چندان نزدیک بود که چند روز قبل از مرگش در جریان ملافات با تقی دژاکام از دیگر پلیس‌های فرهنگی ماجرای آخرین دیدارش با رهبری را شرح می دهد که نیمه تمام می ماند.

شایانفر در مصاحبه تفصیلی که در اسفند ۱۳۹۴ با خبرگزاری فارس داشت، تصریح کرده است که از دهه هفتاد به بعد اولویت وی شناسایی خط نفوذ و مقابله با جنگ نرم بوده است. او در دهه شصت بیشتر در قالب مبارزه با جنگ سرد مخالفان و غرب فعالیت داشت. در ماجرای قتل‌های زنجیره‌ای و همچنین متهم سازی سعید امامی به ارتباط با اسرائیل و ضد انقلاب رد پای شایانفر قابل مشاهده است. وی همچنین در تعطیلی رسانه‌های اصلاح طلب و برخورد با روزنامه نگاران نیز خوراک تبلیغاتی را فراهم ساخت. شایانفر در دهه ۹۰ به دلیل بیماری به مانند گذشته فعال نبود و بخشی از کار‌های او را افراد دیگری انجام می دادند اما تا پایان عمر نقش پلیس فرهنگی را رها نکرد.

آخرین مصاحبه او حاوی ادعای عجیبی است. او در خلال بخش‌های مختلف این مصاحبه طولانی صحبت‌های متناقضی انجام می دهد اما مدعی می شود که او نقش پلیس بد را بازی می کرده و تلویحا اصلاح طلبان و اعتدالی‌ها با محوریت خاتمی و روحانی را به عنوان پلیس‌های خوب معرفی کرده است. او می گوید وی و نیرو‌های همسو در پوشش رسانه‌های انقلابی با حملاتی که انجام می دهند وفضا سازی هایی که می کنند باعث می شوند تا نیرو‌های منتقد وسکولار روز به روز به صورت تاکتیکی به روحانی و خاتمی نزدیک بشوند. او این وضعیت این چنین توصیف کرده است:

« در مجموع این یک سناریویی است که فردی نقش پلیس بد و فرد دیگری نقش پلیس خوب را بازی می‌کند و ایرادی ندارد اگر محصولش در کاسه انقلاب برود.»

او بر خلاف حسین شریعتمداری، اصلاح طلبان را عمدتا تجدید نظر طلبانی می داند که به دلیل عدول از مواضع کلاسیک نظام مسیر نفوذ دشمن را هموار ساخته اند، اما ارتباطی با دولت‌ها و سیستم‌های اطلاعاتی غربی ندارند. وی همچنین در مصاحبه مزبور با نهاد‌های اطلاعاتی مرزبندی کرده و مدعی می شود با آنها همکاری نداشته است. وی لبه اصلی حملات را متوجه سیاست‌های دولت‌های سازندگی و اصلاحات می داند که جبهه فرهنگی انقلاب را آسیب پذیر ساختند.

سخنان فوق ممکن است شکل دیگری از سناریو سازی وی برای اختلال در فضای فرهنگی باز و جریان آزاد اطلاع رسانی و تخریب جناح میانه روی نظام باشد. اما تعارض‌ها در آخرین اظهارات علنی وی قابل تامل است. از سویی می گوید نیرو‌های نزدیک به دولت روحانی با بی‌اعتنایی در مقابل جریان نفوذ خواب را از چشمان خامنه‌ای گرفته اند و از سوی دیگر از هنر رهبری تجلیل کرده و می گوید:

« بالاخره این مدیریت انقلاب و هنر رهبری آن است که کسانی را که روزی اصل انتخابات را تحریم می­‌کردند، به صحنه می‌آورد و اجازه می‌دهد که لیست داشته باشند.هنر انقلاب است که توانسته جریان معاند و اپوزسیون را تبدیل به جریان مطالبه­‌گر در چارچوب قانون و در درون نظام تبدیل کند.»

مشابه رویه همیشگی نیرو‌های ولایت مدار، نزدیکان شایانفر به دنبال ساختن چهره‌ای معنوی از او هستند که گویی از اسرار غببی اطلاع داشته است! حسین شریعتمداری مدعی شده «حاج حسن ما در حالی که شرایط جسمانی‌اش نشان از بهبودی ایشان داشت، از رفتن خود خبر داد و در مقابل حیرت ما به اربعین حسینی علیه‌السلام نیز اشاره کرد.»

این ادعا‌های غیر مستند که صحت و سقم آنها معلوم نیست و در برخوردی گزافه گویانه می خواهد هاله قدسی دور سوژه مورد نظر بکشد، تلاشی هدفمند است تا نسل‌های جوان حامی نهاد ولایت فقیه امثال شایانفر‌ها را الگوی خود قرار دهند.

شناخت کامل فعالیت ها و عمکلرد شایانفر و رمزگشایی از اسراری که وی سعی در پنهان سازی آنها داشت، نقش مهمی در فاش سازی ماهیت دولت سایه و چگونگی فعالیت آن در ایران دارد.

رادیوفردا: مجتبی نظری، وکیل سازمان تامین اجتماعی، می‌گوید از نظر این سازمان، سعید مرتضوی رئیس پیشین آن، مرتکب اختلاس شده، اما «متاسفانه دادگستری اقدامات مرتضوی را اختلاس نگرفت و به ماده قانونی دیگری که مربوط به تصرف غیرقانونی است، استناد کرد».

آقای نظری در گفت‌وگویی با خبرگزاری تسنیم که روز ۲۴ آبان منتشر شده، می‌گوید رئیس کل دادگستری گفته سازمان تامین اجتماعی باید دادخواستی برای جبران خسارت ارائه می‌کرد، تا سعید مرتضوی به «رد مال» محکوم شود.

اما به گفته آقای نظری «رد مال از وظایف قانونی قاضی است».

مصطفی ترک همدانی، وکیل‌ مدافعِ شماری از کارگران شاکی در پرونده تأمین اجتماعی، در ۱۲ آبان ماه از محکوم شدن سعید مرتضوی، مدیر عامل پیشین این سازمان، به ۷۰ و ۶۵ ضربه شلاق خبر داده بود. این احکام در ارتباط با اتهام «تصرف غیرقانونی و اهمال در انجام وظیفه» صادر شده‌اند.

در آن زمان آقای ترک همدانی گفته بود که قاضی می‌توانست «اختلاس» را نیز در «برداشت اموال سازمان تامین اجتماعی» به عنوان عمل مجرمانه تلقی کند؛ که در نهایت در احکام صادره خبری از آن نبود.

در گزارشی از سوی مجلس در آذرماه سال ۱۳۹۲، سعید مرتضوی، به تخلفات گسترده مالی متهم شده بود. در این گزارش به پول‌هایی اشاره می‌شود که از سازمان تامین اجتماعی خارج و به شماری از نمایندگان پرداخت شده‌است.

آقای مرتضوی می‌گوید این پول‌ها برای امور خیریه و کمک به «مستمندان و مستضعفان» پرداخت شده است. اما وکیل سازمان تامین اجتماعی می‌گوید نه امضایی، و نه سندی در این مورد وجود دارد و «یتیم‌های بدبخت وجه‌المصالحه قرار گرفته‌اند».

مجبتی نظری در عین حال گفته است مجلس اساسا به این خاطر دست به تحقیق و تفحص زده بود، چون اموال و پول‌های تامین اجتماعی، به واسطه سعید مرتضوی به دیگران داده شده بود: «مرتضوی به عنوان مدیرعامل باید این پول‌ها را در قبال کاری به دیگران می‌داد اما وقتی برای خوشایند دیگران این پول‌ها را داده، اختلاس می‌شود».

وکیل این سازمان دولتی می‌گوید، دادگستری اقدامات مرتضوی را به عنوان اختلاس تلقی نکرده و از قانونی استفاده کرده، که به تصرف غیرقانونی مربوط می‌شود. در نتیجه هدف او «برداشت کل مال» تلقی نشده‌است.

او در نهایت دوباره تاکید کرده‌است که از منظر سازمانی که وکالت آن را برعهده داد، اقدامات سعید مرتضوی در دوره مدیریتش، «اختلاس» است. او در ضمن پرسیده است شلاق خوردن مرتضوی به چه درد ما می‌خورد و افزوده تامین اجتماعی به دنبال پس گرفتن پول‌‌ها است؛ چه حکم مرتضوی کم شود، چه زیاد.

رادیوفردا: محمد باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران، ۲۰ آبان‌ماه، در جریان یک سخنرانی گفته است ایران در منطقه حلب، «صنعت ساخت موشک برای سوریه» ایجاد و «موشک تولید کرد» که «در جنگ ۳۳ روزه» علیه اسرائیل از آن‌ها استفاده شد.
اشاره آقای باقری به درگیری ارتش اسرائیل و حزب‌الله لبنان در سال ۲۰۰۶ میلادی‌ست که به «جنگ ۳۳ روزه» موسوم است؛ آن نبردها -به گفته نخست‌وزیر اسرائیل- با هدف نابود کردن حزب‌الله لبنان صورت گرفت، اما در نهایت این هدف محقق نشد.
حزب‌الله لبنان، از مهم‌ترین گروه‌های شبه‌نظامی مورد حمایت ایران، در حال حاضر در جنگ داخلی سوریه، در حمایت از نیروهای دولتی بشار اسد حضور دارد. یکی از مهم‌ترین مراکز درگیری‌های شدید این جنگ، شهر حلب است که زمانی مرکز اقتصادی سوریه به شمار می‌رفت.
سرلشکر سپاه پاسداران ایران، محمد باقری، می‌گوید در زمان جنگ ایران و عراق، بین توان موشکی ایران با همسایه غربی، «توازنی وجود نداشت». و در عین حال کشورهایی مانند سوریه، برای دادن موشک به ایران «فخر می‌فروختند» و «سخت‌گیری می‌کردند».
به گفته باقری «سوری‌ها می‌گفتند انبارهای ما نگهبان روسی دارد و نمی‌توانیم موشک بدهیم».
رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایران سپس افزوده است «اما همین سوریه به جایی رسید که در سال‌های گذشته جمهوری اسلامی ایران در منطقه حلب صنعت موشکی برای سوریه ساخت و در این مجموعه‌ی صنعتی، موشک تولید شد و در جنگ ۳۳ روزه علیه» اسرائیل به‌کار رفت.
او این سخنان را در مراسمی دولتی برای حسن تهرانی مقدم (طهرانی مقدم)، فرمانده پیشین سازمان جهاد خودکفایی سپاه پاسداران بیان کرده‌است.
آقای تهرانی مقدم (طهرانی مقدم) در جریان انفجاری مهیبی در پادگانی در ملاردِ کرج کشته شد. برادر او پیش‌تر گفته بود که این انفجار زمانی رخ داد که آقای تهرانی مقدم (طهرانی مقدم) در حال آزمایش «یک موشک بالستیک قاره‌پیما بود». او بعدا این حرف‌ها را پس گرفت.
از حسن تهرانی مقدم (طهرانی مقدم) به عنوان یکی از مهم‌ترین نیروهای سپاه پاسداران ایارن در پایه‌گذاری برنامه موشکی آن یاد می‌شود. روزنامه دولتی ایران، در آبان ماه سال ۱۳۹۰ گفته بود او از «بنیان‌گذاران واحد موشکی حزب‌الله لبنان» نیز بود.
محمد باقری اکنون می‌گوید ایجاد صنعت موشکی در حلب سوریه، از اقدامات حسن تهرانی مقدم (طهرانی مقدم) بود.
موضوع استفاده از موشک‌های ایرانی در جریان جنگ ۳۳ روزه، توسط گروه حزب‌الله لبنان، پیش‌تر نیز مطرح شده بود؛ برای نمونه در جریان حمله به ناو گشتی «هانیت» ارتش اسرائیل، یک موشک ضد کشتی «نور» از ساحل به سوی آن پرتاب شد. این ناو گشتی در پی آن حمله درهم‌شکست.
برنامه موشک‌های بالستیک ایران، و افراد و سازوکارهای مربوط به این برنامه با تحریم‌های ایالات متحده روبه‌رو هستند.
گروه حزب‌الله لبنان و یا شاخه نظامی آن از سوی برخی کشورها، از جمله آمریکا، اتحادیه اروپا و برخی کشورهای عربی، یک گروه تروریستی شناخته می‌شود. کشورهای غربی در عین حال بارها از ایران خواسته‌اند از سازماندهی و فرستادن نیروهای شبه‌نظامی مورد حمایت خود به سوریه دست بردارد تا بتوان برای جنگ داخلی سوریه راه‌حلی سیاسی پیدا کرد. شماری از مقام‌های ارشد نظامی ایران می‌گویند نبرد در سوریه، برای حفظ امنیت در مرزهای کشور است.
جنگ داخلی سوریه، دست‌کم ۲۷۰ تا پانصد هزار کشته برجای گذاشته و نیمی از جمعیت آن کشور را آواره کرده‌است. بخش‌های مهمی از شهر حلب در پی این جنگ به ویرانه تبدیل شده و کنترل خود شهر نیز بین نیروهای دولتی، و گروه‌های مختلف شورشی و نیز شاخه القاعده و گروه‌های سلفی تقسیم شده‌است.

رادیوفردا: انجمن صنفی دفاتر خدمات مسافری در ایران در بخشنامه‌ای «خیلی فوری» از اعضای این انجمن خواست تا اسم و مشخصات افرادی را که از تاریخ ۲۴ مهرماه گذشته تا دهم آبان به شهر شیراز سفر کرده‌اند به این انجمن ارائه دهند.

در این بخشنامه، قید شده است که هدف از این کار ارائه مشخصات این مسافران به «پلیس امنیت اماکن» است.

تصویر نامه‌ای که در وب‌سایت انجمن صنفی آژانس‌های مسافرتی منتشر شده است

آن طور که از این بخشنامه برمی‌آید، «پلیس امنیت اماکن ایران» به دنبال افرادی است که «در قالب تورهای داخلی از تاریخ ۲۴/۷ تا ۱۰/۸ به شیراز سفر کرده‌اند».

این بخشنامه حاوی اطلاعات مشخصی در این باره نیست و ذکر نمی‌کند که پلیس امنیت به چه دلیل مشخصات این مسافران را می‌خواهد.

با این حال به نظر می‌رسد هدف از صدور این بخشنامه شناسایی افرادی باشد که برای بزرگداشت روز کوروش در هفته نخستین آبان‌ماه به شیراز سفر کردند.

در ایران، هفتم آبان‌ماه، به طور غیررسمی روز کوروش نام‌گذاری شده و چند سالی است که گروه‌هایی از مردم از سراسر کشور در چنین روزی در پاسارگاد جمع می‌شوند.

در سال جاری از پاسارگاد گزارش شد که «هزاران نفر» برای بزرگداشت این روز در این محل تجمع کردند.

بر پایه برخی گزارش‌ها، گروهی از تجمع‌کنندگان امسال در پاسارگاد، شعارهایی از جمله «ایران وطن ماست، کوروش پدر ماست» و همچنین شعارهایی علیه حکومت جمهوری اسلامی سر دادند.

بخشنامه جدید انجمن صنفی دفاتر خدمات مسافری که تاریخ ۱۵ آبان‌ماه را بر خود دارد روز دوشنبه، ۱۷ آبان‌ماه، بر وب‌سایت این انجمن قرار گرفته، اما در روز سه‌شنبه نیز با یک اصلاحیه در تاریخ بار دیگر روی این وب‌سایت منتشر شده است.

این بخشنامه با قید «خیلی فوری» خطاب به مدیران «شرکت‌ها و دفاتر خدمات مسافرتی و جهانگردی» در سراسر ایران ارسال شده و امضای رئیس هیئت مدیره این انجمن یعنی محمدحسن کرمانی را بر خود دارد.

پیشتر دادستان شیراز در روز دوشنبه، دهم آبان، از دستگیری برگزارکنندگان تجمع روز کوروش خبر داده و گفته بود که «برای این افراد پرونده قضایی تشکیل شده و وفق مقررات برخورد قضایی لازم با آنها صورت خواهد گرفت».

تجمع روز کوروش اعتراض حسین نوری همدانی، از مراجع تقلید شیعه در قم، را نیز به دنبال داشت که با انتقاد از حضور هزاران تن در کنار آرامگاه کوروش در پاسارگاد گفت که چطور این افراد می‌توانند شعارهایی را که برای رهبر جمهوری اسلامی سر داده می‌شود سر دهند و «باز ما زنده، نشسته‌ایم و تماشاگر هستیم».