اخبار

خبرگزاری هرانا: محل حبس زندانیان سیاسی در اوین بار دیگر به بهانه تفتیش و بازرسی مورد هجوم پرتعداد ماموران قرار گرفت.

به گزارش هرانا به نقل از کلمه؛ روز یکشنبه مقامات زندان اوین با همراهی سربازان گارد حفاظت زندان با ورود به بند ۳۵۰ زندان اوین که محبس حدودا ۴۰ تن از زندانیان سیاسی است، به شکل کم سابقه‌ای اقدام به بازرسی و تفتیش محل زندگی، اموال و وسایل شخصی زندانیان سیاسی کردند.

در جریان این بازرسی که با حضور و زیر نظر معاونان اجرایی و حفاظت زندان اوین انجام شده و شمار سربازان به مراتب بیشتر از تعداد زندانیان بوده، اموال و وسایل زندانیان تخریب و فضای این بند سیاسی چندین ساعت متشنج بوده است.

حضور این تعداد سرباز و برخوردهای ماموران که به نظر می‌رسد هدفی جز تحریک زندانیان برای ایجاد تنش و درگیری احتمالی نداشته، چند روز قبل از سالگرد پنجشنبه سیاه بند ۳۵۰ اوین صورت می‌گیرد؛ حمله‌ای مشابه که هیچ‌گاه با عاملان آن برخورد نشد اما تعدادی از زندانیان قربانی آن حمله بودند و به‌‌ همان بهانه به سلول‌های انفرادی رفتند یا به رجایی شهر و دیگر زندن‌ها تبعید شدند.

سال قبل، در روز ۲۸ فروردین بند ۳۵۰ زندان اوین مورد تهاجم بی‌سابقه‌ای قرار گرفت. در آن حمله هم که به بهانه تفتیش انجام شد، مامورانی از اطلاعات سپاه، وزارت اطلاعات به همراه بیش از صد نفر از سربازان گارد سازمان زندان‌ها حضور داشتند و زندانیان بند ۳۵۰ را با باتوم و … مورد ضرب و جرح قرار دادند.

بیش از سی تن از زندانیان در آن پنجشنبه سیاه مجروح و مضروب شدند. تعدادی از زندانیان سیاسی به دلیل خون ریزی و شکستگی به بیمارستان‌های خارج از زندان منتقل شد و دست کم سی و دو نفر نیز به پس از ضرب و شتم به سلول انفرادی منتقل شدند.

شدت برخورد‌ها در آن حمله به حدی بود که در هنگام انتقال زندانیان مجروح به انفرادی و بهداری زندان، مینی بوس حامل آن‌ها خونین و همچنین محوطه هواخوری این بند نیز به خون زندانیان آغشته شد.

اما سیاهی آن روز فقط به ضرب و شتم و انفرادی زندانیان محبوس در این بند محدود نشد. تعدادی از زندانیان پس از آن حادثه به زندان‌های دیگر تبعید شدند یا برای ایشان پرونده‌های جدید تشکیل شد.

احمدرضا حائری، از جمله اعضای خانواده زندانیان سیاسی که پیگیر حقوق این زندانیان پس از حمله پنجشنبه سیاه به بند ۳۵۰ اوین بود، به این خاطر به سه سال و نیم زندان محکوم شد.

علاوه بر او پنج دانشجو نیز که به همدردی با خانواده‌های زندانیان سیاسی پرداخته بودند، به این گناه در مجموع به بیست سال زندان محکوم شدند.

اما با وجود گذشت یک سال از آن حادثه، حتی یک مامور متخلف نیز معرفی نشده و تحت پیگرد قرار نگرفته است. حال آنکه هم مسئولان قضایی و هم نمایندگان مجلس و هم مسئولان دولتی، به طور جداگانه، وعده پیگیری موضوع و برخورد با متخلفان را داده بودند.

خودنویس: کانون نویسندگان ایران طی بیانیه‌ای که یک نسخه از آن در اختیار «خودنویس» قرار گرفته ضرب و شتم زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین این رفتار حاکمیت ایران را محکوم کرد.

متن کامل بیانیه که در اختیار خودنویس قرار گرفته به شرح زیر است:

روز پنج شنبه ۲٨ فروردین ۱٣۹٣، زندانیان بند ٣۵۰ در زندان اوین مورد ضرب وشتم شدید زندانبانان قرار گرفتند. به شهادت ۷۴ تن از زندانیان این بند، این ضرب وشتم توسط نیروهای لباس شخصیِ اطلاعات و حفاظت زندان انجام گرفته و در جریان آن شمار بسیاری از زندانیان سخت مجروح شده‌اند، به طوری که برخی از مجروحان را به بهداری زندان برده‌اند، اما به رغم نظر پزشکانِ آنجا مبنی بر ضرورت انتقال آنان به بیمارستانی در بیرونِ زندان از این کار جلوگیری شده است. ده‌ها تن از مضروبان را به سلول‌های انفرادی منتقل کرده‌اند و این زندانیان نیز در اعتراض به این یورش دست به اعتصاب غذا زده‌اند. بر اساس شهادت نامهٔ زندانیان، این ضرب و شتمِ بی‌سابقه در جریان بازرسیِ اتاق‌های بند نامبرده روی داده است، که زندانبانان اصرار داشته‌اند بازرسی بدون حضور زندانیان و حتا مسئولان اتاق‌ها یا نمایندگان زندانیان انجام گیرد.

به استناد بازرسی‌های پیشینِ این بند و بنا بر اظهارات زندانیان آزادشده، گفته می‌شود که این بازرسی از جمله به بهانهٔ یافتنِ وسایل ارتباطی انجام گرفته که استفاده از آن‌ها به نظر زندانبانان غیرقانونی است. این در حالی است که سال هاست تلفن عمومی بند ٣۵۰ قطع است و زندانیان این بند برای ارتباط با بیرون به ویژه تماس با خانواده‌هایشان هیچ وسیله‌ای در اختیار ندارند. اگر هدف زندانبانان درهم شکستن روحیهٔ زندانیان سیاسی از طریق ایجاد رعب و هراسِ برنامه ریزی شده نیست، و اگر مسئلهٔ آنان واقعاً این است که زندانیان از وسایل غیرقانونی برای ارتباط استفاده نکنند، راه جلوگیری از این کار نه ضرب وشتم زندانیان بلکه به رسمیت شناختن آزادی بیان آن‌ها و در اختیار گذاشتن وسیلهٔ قانونی و عمومی – بدون هیچ گونه محدودیت و شنود – برای ارتباط است.

زندانی، اعم از سیاسی و غیرسیاسی، به صرف زندانی شدن از هیچ یک از حقوق انسانی‌اش و از آن میان حق آزادی بیان محروم نمی‌شود. زندانیان می‌توانند نه تنها با خانواده‌های خود ارتباط داشته باشند، بلکه حق دارند دربارهٔ هر مسئله‌ای از جمله مسائل سیاسی اظهارنظر کنند و نظر خود را در رسانه‌ها منتشر کنند.

کانون نویسندگان ایران خواهان به رسمیت شناختن آزادی بیان برای تمام زندانیان است و ضرب و شتم زندانیان سیاسی بند ٣۵۰ را محکوم می‌کند. ضرب و شتم و رعب آفرینی مشکل سرکوبگران را حل نمی‌کند، حتی اگر آن مشکل بر اثر اقدام «غیرقانونیِ» زندانیان مضروب به وجود آمده باشد.

کانون نویسندگان ایران

بی‌بی‌سی: رویا صابری در شیراز بازداشت شد و در زندان اوین در تهران زندانی است

بنا به گزارش چند روزنامه بریتانیایی، یک شهروند این کشور به اتهام “اهانت به اسلام” در ایران بازداشت و زندانی شده است.

منابع خبری بریتانیا گزارش کرده‌اند که رویا صابری نژاد نوبخت، تبعه ایرانی تبار بریتانیا که به منظور دیدار با خانواده خود به ایران سفر کرده بود توسط تشکیلات امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شده و در زندان اوین تهران زندانی است.

این منابع به نقل از داریوش تقی پور، همسر خانم صابری نژاد گفته‌اند که همسر چهل و هفت ساله او در مهرماه سال گذشته به ایران سفر کرد اما در شیراز بازداشت شد و به زندان اوین در تهران انتقال یافت.

براساس این گزارش‌ها، آقای تقی پور، که در حال حاضر در تهران است، در تماس با یکی از دوستان خود در بریتانیا گفته است که همسرش با اتهام توطئه علیه امنیت جمهوری اسلامی و اهانت به اسلام مواجه است و در شرایط خطرناکی قرار دارد.

روزنامه بریتانیایی ایندپندنت، که خبر مربوط به بازداشت خانم صابری نژاد را در صفحه اول شماره روز پنجشنبه، ٣ آوریل (١٤ فروردین) خود منتشر کرده، به نقل از وزارت خارجه بریتانیا نوشته است که این وزارتخانه از این موضوع آگاه است و آن را در دست رسیدگی دارد اما به دلیل بسته بودن سفارتخانه بریتانیا در تهران، مذاکرات در این زمینه با دشواری مواجه است.

ایندیپندنت نوشته است که رویا صابری هنگام سفر به شیراز در ماه اکتبر بازداشت شد و براساس نسخه‌ای از شرح اتهامات او که در اختیار این روزنامه قرار گرفته، به “گردآوری اطلاعات به منظور اقدام علیه امنیت ملی” و همچنین “توهین به مقدسات اسلام” متهم شده است.

روزنامه هافینگتون پست نیز در گزارشی در این مورد نوشته است که اتهامات علیه خانم صابری مبتنی بر نوشته‌هایی در فیس بوک اوست که از نظر دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی، توهین به نظام محسوب شده است.

رویا صابری و همسرش از شش سال پیش در استاکپورت واقع در حومه شهر منچستر زندگی کرده‌اند و دارای تابعیت دوگانه بریتانیایی و ایرانی هستند. ظاهرا خانم صابری در کالج استاکپورت تحصیل می‌کند.

به نوشته روزنامه منچستر ایونینگ نیوز، آقای تقی پور گفته است که همسرش در شرایط جسمی و روحی خوبی نیست، وزن کم کرده و نگران آن است که دولت ایران در صدد قتل او باشد.

اگرچه رویا صابری از ماه مهر سال گذشته در بازداشت بوده، اما این خبر زمانی رسانه‌ای شد که همسرش موضوع را با یکی از دوستان و همچنین کارفرمای خود در استاکپورت مطرح کرد و آنان نیز این موضوع را برای پیگیری به آگاهی نماینده مجلس از این حوزه انتخاباتی رساندند.

آندرو استانول، نماینده هیزل گروو در مجلس عوام بریتانیا که این مساله را پیگیری می‌کند، نسبت به بازداشت خانم صابری ابراز نگرانی عمیق کرده و گفته است که از وزارت خارجه خواسته این موضوع را به طور جدی دنبال کند. وی گفته است که بنا به شواهدی، مطمئن است که اظهارات آقای تقی پور صحت دارد.

برخی رسانه‌های بریتانیایی با یادآوری سرنوشت برخی از ایرانیان مقیم خارج که در سفر به کشورشان، توسط مقامات امنیتی بازداشت و به زندان اوین مننقل شدند، نسبت به وضعیت رویا صابری نژاد نوبخت ابراز نگرانی کرده‌اند.

جمهوری اسلامی تابعیت دوگانه را به رسمیت نمی‌شناسد و با ایرانیانی که با گذرنامه ایرانی به کشورشان سفر می‌کنند، برخوردی همانند شهروندان جمهوری اسلامی دارد.

خبر در رسانه های بریتانیایی

گویانیوز: زندانیان اوین، چه سیاسی و چه محکومان جرایم عادی او را به خوبی می شناسند، چهره او آخرین تصویری است که محکومان به اعدام طی قریب به سی سال گذشته در زندان اوین به چشم دیده اند. او در پناه دیوارهای بلند اوین در سحرگاه اعدام نیازی به پوشاندن چهره اش ندارد.

تصویری از “اسدالله لاجوردی” بر روی میز کارش دارد و خود را شاگرد کوچک آن “استاد” می داند. بارها در جمع زندانیان افسوس خود را چنین بیان کرده است: “حیف که حالا نمی شود آن جوری که باید با شماها برخورد کرد، حیف که دستمان بسته است”.

“جواد مومنی” معاون اجرایی زندان اوین که روسای بسیاری را بالای سر خود دیده اما سالهاست که در اوین مدیریت که نه، “فرمانروایی” می کند، خود را “لاجوردی دوم” می داند و می نامد. او ساعتها ببشتر از زمان موظف در خانه دوم که نه خانه اول اش یعنی زندان اوین بر سر “خدمت” می ماند تا در این قلمرو بی قانونی حکمرانی کند.

به دستور “مومنی” و با یک تلفن، زندانی به انفرادی منتقل می شود، مهم نیست که این تنبیه براساس آیین نامه زندان بر عهده “شورای طبقه بندی زندان” باشد، تنها اراده او کافی است. گاه بیرون کشیدن یک محکوم به اعدام در سحرگاه واپسین از سلول انفرادی به معضلی بزرگ برای نگهبانان بدل می شود، زجه ها، التماس ها و دست و پایی که به هر وسیله ای گره می خورد تا مگر از مرگ نجات یابد، در این مواقع اما تنها تجربه و قساوت یک نفر است که کارگشاست، “حاج جواد مومنی”.

زندان برای او فراتر از یک شغل و یا محل خدمت است. زندان برای او همه چیز است. آزار زندانیان سیاسی، وسیله ای برای ثبات و ارتقای حرفه ای اوست و استیصال و نا آگاهی زندانیان مالی و خانواده هابشان “محل درآمد” قابل توجه او و برخی از اعضای خانواده اش است.

دفتر کار جواد مومنی تنها محدود به ساختمان های زندان اوین نیست، او و فرزندش دفتر دیگری نیز در آنسوی دیوارهای اوین دارند. “م. مومنی” نام فرزند اوست که تا همین اواخر از موقعیت پدر در زندان سواستفاده کرده و به همراه همسرش “ح” (عروس جواد مومنی) در دفتری که دایر کرده بودند، با وعده مرخصی، عفو و آزادی مشروط به سراغ خانواده زندانیان عادی می رفتند و با این وعده ها که از طریق پدر، ضمانت می شد، اقدام به اخاذی و رشوه خواری می کردند. هرچند که طی ماه های گذشته این شبکه لو رفته و پرونده ای نزد یکی از شعب دادسرای امنیت شهید مقدس، برای این زوج به اتهام رشوه و اخاذی گشوده شده است، با این حال “جواد مومنی” با سوء استفاده از موقعیت خود اولا خود را از این اتهامات دور نگاه داشته و در وهله بعد مانع از رسیدگی به پرونده فرزندش می شود. فرزندی که در پرونده تخلفات مالی پیمانکار فروشگاه های زندان های استان تهران نیز دست داشته و از سوی سازمان تعزیرات حکومتی نیز تحت تعقیب است.

جواد مومنی این روزها با توجه به تحولات اخیر در وزارت اطلاعات و منتقل شدن نقش “پلیس بد” از واجا به قوه قضاییه، نقش تعیین کننده و حساسی را در هماهنگی با دادستانی تهران یرای محدودسازی و آزار زندانیان سیاسی به عهده گرفته است.