اخبار

رادیوفردا:
کارگران معترض نیشکر ‫هفت‌تپه، گروهی از مردم شوش و کارگران گروه ملی فولاد اهواز روز شنبه در مقابل نهادهای دولتی استان خوزستان تجمع و راهپیمایی کردند.

بر اساس گزارش‌ها، در سیزدهمین روز اعتصاب کارگران نیشکر ‫هفت‌تپه،‏ کارگران معترض همراه با خانواده‌های خود و شماری از شهروندان در شوش راهپیمایی و در مقابل فرمانداری این شهر تجمع کردند.

از سویی گزارش‌هایی نیز درباره «استقرار نیروی ضد شورش» در این واحد کشاورزی و صنعتی شهرستان شوش و پاسگاه نیروی انتظامی هفت تپه منتشر شده که این امر اتحادیه آزاد کارگران ایران را واداشت که در مورد احتمال سرکوب اعتراض کارگران نیشکر هفت تپه هشدار بدهد.

با این حال غلامرضا شریعتی، استاندار خوزستان، گفت که «هیچ گونه درگیری میان کارگران و نیروهای امنیتی شکل نگرفته و فردی بازداشت نشده است».

آقای شریعتی اعلام کرد که این کارخانه «بلاتکلیف» است و کارگران سه ماه حقوق طلب دارند.

کارگران نیشکر هفت‌تپه به آنچه «مشکلات بی‌پایان» این شرکت نامیدند، اعتراض داشته و همچنین خواستار پرداخت دستمزد معوقه خود شده‌اند.

پیشتر گزارش‌هایی در مورد متواری و یا زندانی شدن کارفرمای خصوصی شرکت نیشکر هفت‌تپه منتشر شده بود.

با این حال جعفر سبحانی، مشاور سازمان خصوصی‌سازی، گفت که بحث واگذاری شرکت نیشکر هفت تپه به فرد جدید «فعلاً مطرح نیست».

همزمان با ادامه اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه در شوش، کارگران گروه ملی فولاد اهواز نیز در هشتمین روز اعتصاب خود در مقابل فرمانداری اهواز و استانداری و دادگستری خوزستان تجمع کردند.

کارگران معترض همچنین در شهر اهواز دست به راهپیمایی زدند. «نیشکر هفت‌تپه، ما هستیم ما هستیم، کنار هم می‌ایستیم» و «خاشقچی رو رها کن، فکری به حال ما کن» از جمله شعارهای این کارگران معترض بود.

کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران بارها در پی تحقق نیافتن وعده‌های مسئولان در پرداخت معوقات مزدی‌شان اعتصاب و در مقابل نهادهای مختلف دولتی همانند استانداری استان خوزستان تجمع کرده‌اند.

«پرداخت چهار ماه حقوق معوق»، «ازسرگیری تولید و تامین مواد اولیه»، «برقراری بیمه‌های تامین اجتماعی و تکمیلی» و «توجه به وضعیت معیشتی کارگران» از جمله خواسته‌های کارگران این مجتمع است.

برخی از کارگران این مجتمع در ماه‌های گذشته به دلیل شرکت در اعتراض‌های صنفی بازداشت شده‌اند.

با استفاده از گزارش‌ کانال تلگرامی اتحادیه آزاد کارگران، خبرگزاری‌های ایسنا، ایرنا، شبکه‌های اجتماعی و رادیو فردا؛ ا.م /س.ن

دویچه‌وله: صدها نفر از کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران در اهواز راه‌پیمایی کردند و خواستار پرداخت حقوق عقب‌افتاده خود شدند. این کارگران چند ماه است که دستمزدشان را نگرفته‌اند. آن‌ها بارها دست به اعتراض زده‌اند.

خبرگزاری ایلنا از راهپیمایی اعتراضی کارگران گروه ملی صنعتی فولاد ایران خبر داده است. بنا بر گزارش این گروه شامل کارخانه فولادسازی، نورد کوثر، نورد تیرآهن، کارخانه لوله‌سازی و ماشین‌سازی است و حدود ۴ هزار کارگر شاغل دارد که طی چند ماه گذشته دستمزد آنها به تاخیر افتاده است.

کارگران این کارخانه‌ها صبح روز یکشنبه (۶ اسفند) در محدوده فلکه کیانپارس اهواز راهپیمایی و در پایان این راهپیمایی در مقابل ساختمان استانداری خوزستان تجمع کردند.

این کارگران در ماه‌های اخیر بارها تقاضای حقوق‌ عقب‌افتاده خود را کرده‌اند اما با بی‌توجهی مسئولان کارخانه مواجه شده‌اند. به همین دلیل نیز روز یکشنبه تصمیم گرفتند دست به راهپیمایی و تجمع در مقابل استانداری خوزستان بزنند. آن‌ها چندین بار، از جمله دیروز (شنبه ۵ اسفند) با درخواست پرداخت حقوق و معوقاتشان مقابل نهادهای مختلف دولتی همانند استانداری استان خوزستان تجمع کرده‌اند. از کارگران نقل شده است که «بعد از هر اجتماعی، مسئولان استانی وعده پیگیری پرداخت مطالبات معوقه ما را می‌دهند اما در عمل هیچ اتفاقی نمی‌افتد و کارگران همچنان با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کنند.»

بیشتر بخوانید:کارگران از دولت دوازدهم چه می‌خواهند؟

چندین حرکت اعتراضی در هفته‌های اخیر

کارگران گفته‌اند که گروه ملی فولاد اهواز شرکت‌های احداث شده توسط گروه سرمایه‌گذاری امیر منصورآریا در اهواز است. بعد از تشکیل پرونده قضایی برای متهم پرونده، این واحد صنعتی که در گذشته با نظارت دستگاه قضایی اداره می‌شد، هم‌اکنون به بخش خصوص محول شده است. به گفته کارگران کارفرمای جدید توانایی مالی لازم را برای پرداخت دستمزد کارگران ندارد وعده‌های داده شده ازسوی مسئولان هم راه به جایی نبرده است.

در ماه‌های اخیر کارگران کارخانه‌های مختلف بارها برای خواست‌های صنفی خود دست به اقدامات اعتراضی زدند. آذرماه گذشته کارگران نیشکر هفت‌تپه دست به یک اعتصاب پنج روزه زدند. خواست کارگران پرداخت پنج ماه حقوق معوقه، پرداخت پاداش حق کشت ۲ ساله و تبدیل وضعیت کارگران طرف قرار پیمانکار به شرکتی بود.

هفته گذشته نیز کارگران و بازنشستگان تأمین اجتماعی در اعتراض به تصویب بند “ز” تبصره ۷ لایحه بودجه سال ۹۷ در مقابل دفتر شورای نگهبان در محل ساختمان قدیم مجلس شورای اسلامی تجمع کردند.

بیشتر بخوانید:پایان اعتصاب کارگران نیشکر هفت‌تپه خوزستان

علی ربیعی، وزیر کار دولت روحانی اوائل بهمن ماه گفت استراتژی دولت این است که میزان افزایش حداقل حقوق در سال آینده از میزان تورم بیشتر باشد. او همچنین وعده داد که دریافتی‌های کمتر از ۲ میلیون تومان در ماه درصدی افزایش یابد تا “فاصله دریافتی‌های پایین و بالا” کمتر شود.

علی خدایی، عضو کارگری شورای عالی کار هم در همین رابطه به خبرگزاری ایلنا گفته بود که: «افزایش حداقل دستمزد به میزان تورم در قانون کار نیز پیش‌بینی شده اما مهم‌تر آن است که شاغلان بتوانند با دستمزد خود حداقل نیازهای معیشتی خانواده را تامین کنند.»

حداقل هزینه تامین مایحتاج مورد نیاز یک خانواده کارگری رقمی بین دو و نیم تا سه میلیون و ۳۰۰ هزار تومان برآورد شده است. این رقم را نمایندگان کارگران اسفند ماه سال پیش با استناد به داده‌های نهادهایی چون مرکز آمار ایران، بانک مرکزی، انستیتو تغذیه و معاونت بهبود تغذیه وزارت بهداشت، نتیجه‌گیری کرده‌اند.

سبد معیشت در سال گذشته دو میلیون و ۴۸۹ هزار تومان تعیین شد. در همین رابطه علی خدایی خطاب به دولت و نمایندگان کارفرمایی اعلام آمادگی کرده که نمایندگان کارگران حاضرند با یک فرمول‌بندی دقیق، شکاف یک میلیون و ۳۰۰ هزار تومانی (دریافتی حداقلی فعلی) با نرخ سبد معیشت حداقل خانوار را پر کنند.

بیشتر بخوانید:بازنشستگی در ایران: مرارت به جای فراغت

اما در حال حاضر مشکل کارگران بسیاری از مراکز تولیدی این است که حتی همان حقوق افزایش پیدا نکرده هم به موقع پرداخت نمی‌شود.

با در نظر گرفتن میزان حداقل دستمزد و فاصله آن با حداقل هزینه سبد معیشت خانوار در سال‌های اخیر مشخص می‌شود که جمعیت بزرگی از ایرانیان زیر خط فقر قرار دارند. آمار دولتی نشان می‌دهد که وضعیت فقر در ایران بسیار نامناسب است و ۱۲ میلیون ایرانی زیر خط فقر مطلق و بین ۲۵ تا ۳۰ میلیون نفر زیر خط فقر نسبی قرار دارند.

ایران وایر: می‌گوید:«معلم دینی گفته اگر بیاید این جا، چهارنمره بیش تر در امتحان اصلی می‌دهد. برای همین هم امروز که روز تعطیل مدرسه است، پا شیدم، آمدیم مدرسه تا به تظاهرات بیایم.»
جمعه, 4 نوامبر 2016

پروین نراقی، شهروند خبرنگار

دست های پسربچه با حرکت پرچم کوچک امریکا تکان می‌خورد. پشت سرش، زنی چادری دست دختر بچه‌ای شش هفت ساله را می‌کشد که با زحمت در حال نگه داشتن چادر و پلاکارد «مرگ بر امریکا» است و از کمرکش خیابان «سپهبد قرنی» بالا می‌روند. پسر پرچم را بالا می‌برد و فریاد می زند:«مرگ بر امریکا».

صدایش در صدای بلند مردی که فریاد زنان پشت بلندگو از بی اعتمادی امریکایی‌ها می‌گوید، گم می‌شود و نگاه را به سمت خیابان «طالقانی» پرت می‌کند که دسته‌های کم تعدادی از دخترها و پسرهای نوجوان به سمت شرق آن در حال حرکت هستند.

۱۳ آبان ۱۳۹۵ آفتابی است و ۳۷ سال از آن روز بارانی که گروهی از دانشجویان به اصطلاح «خط امام» از دیوارهای سفارت امریکا بالا رفتند و گروهی از کارکنان سفارت را برای ۴۴۴ روز گروگان گرفتند، گذشته است.

دو سر خیابان طالقانی مانند دو سر خیابان قرنی بسته شده و ماشینی در این دو خیابان جز خودرو‌های بسیج و سپاه اجازه حرکت ندارند. دو طرف خیابان پر از تابلوهای شعار مرگ بر امریکا است. روی زمین هم تعداد زیادی کاغذ و تابلو ریخته شده است. از این نوع تابلوها و شعارنوشت ها در دست همه به چشم می‌خورد. صدای بلند مردی که سخنرانی می‌کند، در خیابان می‌پیچد که از «برجام» می‌گوید و تهدید می‌کند که اگر امریکایی‌ها به قول‎شان عمل نکنند، زیر برجام می‌زنند.

اما دخترها و پسرهایی که در حال حرکت هستند، انگار سخنانش را نمی‌شنوند. چند پسر ۱۴یا ۱۵ ساله همین طور که به سمت سفارت سابق‌ امریکا می‌روند، به سر و کله همه می‌زنند. آن ها از مدرسه ای در خیابان «آزادی» آمده‌اند. حدود 10 نفر هستند. آن که از همه آرام تر است، می‌گوید:«معلم دینی گفته اگر بیاید این جا، چهارنمره بیش تر در امتحان اصلی می‌دهد. برای همین هم امروز که روز تعطیل مدرسه است، پا شیدم، آمدیم مدرسه تا به تظاهرات بیایم.»

یکی از هم‏کلاس‌های او اضافه می کند:«پارسال هم نمره دینی و هم نمره انضباط کسانی را که به راهپیمایی آمده بودند، 20 دادند. تازه به ما ساندویچ هم می‌دهند.»

سر خیابان «موسوی» که موزه «شهدا» است، بیلبورد بزرگی از دانش‌آموزانی زده اند که دوست دارند شهید بشوند. همان پسر دومی که شیطان تر است، می‌گوید:«عمرا. ما قصد شهید شدن نداریم. تازه، قرار نیست جنگ بشه.»

می‌ایستم و می‌گذارم همان طور که در حال شیطنت هستند، رد شوند. در دو طرف خیابان تعداد زیادی زن و مرد و بچه در حاشیه جوی آب نشسته اند. کنار زنی میان سال می‌روم و می‌پرسم شما هم برای راهپیمایی آمده اید؟
نگاهی متعجب به من می‌کند و می‌گوید:«ای خانم، این حرف ها به ما چه؟ از بدشانسی امروز باید می‌آمدم هلال احمر که داروی پسرم را بگیرم. چه می‌دانستم این جا این جوری است؟»
بعد پلاستیک دارو را نشانم می‌دهد. پسر جوانش سرطان داشته و حالا بهتر شده است اما باید دارو مصرف کند. دارویش هم خاص است و فقط هلال احمر آن را دارد. می‌گوید:«برای هر کدام از این آمپول ها باید کلی امضا بدهیم. تازه الان خوب است که دارو هست، چهارسال پیش همین هم نبود. همین برجام که این ها این طور دارند از آن بد می گویند، حداقل باعث شده تحریم ها کم تر شوند و داروی مریض ها قابل دسترس شوند. البته اگر این ها بگذارند.»

پیرمردی که کنارش نشسته اما انگار از حرف زن خوشش نیامده است:«خانم!همین برجام باعث شده تا ما برده امریکا بشویم.امام گفته راه ما از امریکا جدا است.»

نگاهم نمی‌کند اما جواب سوال هایم را می‌دهد وقتی می‌پرسم هر سال در این راهپیمایی شرکت می کنید؟
– بله هر سال تقریبا. از سال ۵۹ تا امروز هر سال آمده ام.

او شرکت در راهپیمایی 13 آبان را وظیفه شرعی خود می‌داند. وقتی می‌گویم راهپیمایی امسال به نظر کم شور از هر سال است، خوشش نمی‌آید و می‌گوید:«نه خانم، به خاطر این که دولت پنج شنبه را تعطیل کرده است، بچه ها مدرسه نیستند که آن ها را بیاورند تظاهرات.»

همین طور که مرد حرف می‌زند، سخنران باز از بد عهدی امریکایی‌ها و حمایت مردم ایران از مردم یمن و سوریه می‌گوید. چشمم به غرفه ای می‌افتد که جلوی آن شلوغ است. ماکت های مقوایی «علی خامنه ای» رهبر ایران، «روح الله خمینی» بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، «سرداران جنگ»، «مدافعان حرم» و «شهیدان هسته ای» را ساخته‌اند و مردم در حال عکس گرفتن با آن‌ها هستند.

یک دختر چادری ۱۰ساله به سمت عکس رهبر ایران می‌رود و مردی که همراهش است و به نظر پدرش می‌آید، از او عکس می‌گیرد. دختر دست مدل مقوایی را می‌گیرد. مدل «شهید همت» هم طرف‎دار زیادی دارد. پسر بچه ای با تصویر «شهید همدانی» عکس سلفی می‌گیرد.

به راهم ادامه می‌دهم. ماموران شهرداری در خیابان راه می‌روند و کاغذها را جمع می‌کنند. کارگر میان‎سال شهرداری بدون توجه به شعارهای کسانی که از کنارش رد می‌شوند، مدام خم می‌شود و کاغذهایی که روی زمین ریخته است را بر می‌دارد و به سمت سطل بزرگ آشغال می‌برد. می‌گویم خسته نباشی پدرجان. خسته است اما. از ساعت ۹صبح این جا در حال جمع کردن لیوان‌های خالی چایی و کاغذهایی است که روی زمین ریخته شده اند.

می‌پرسم:«اضافه کاری هم می‌گیرید؟»

خنده‌ تلخی می‌کند و می‌گوید:«ای خانم، شهرداری حقوق‎مان را درست بدهد، اضافه حقوق نمی‌خواهیم.»
و به سمت مقوای بزرگی که چند دقیقه بعد از دست روحانی جوانی که در حال رفتن به مرکز این راهپیمایی بود افتاد، می رود.

به سمت سفارت امریکا می‌روم. جلوی در سفارت که محل اصلی تجمع است، سکوی بلندی ساخته اند و روی زمین با رنگ، ناشیانه پرچم امریکا و اسراییل کشیده شده و شعار مرگ روی آن ها نوشته شده است. مردی بالای سر این پرچم ها ایستاده و نگاه می کند که حتما از روی آن گذر کنی. جلوی در سفارت‌خانه بسته است. صدای کسی که حرف می‌زند، نزدیک تر شده است. فرد دیگری در حال لعنت کردن آل سعود است. تجمع آدم‌ها این جا بیش تر شده است. کنار خیابان ایستگاهی صلواتی، چایی به مردم می‌دهد. سرش هم شلوغ است. صدای شعار مرگ بر امریکا هم گاه گاهی می‌آید.

از سمت سفارت به طرف دیگر خیابان می‌روم. سکوی بزرگی برای خبرنگاران و عکاسان این جا برپا شده است. دختر بچه ای با کاغذی که روی آن نوشته شده «من بسیجی هستم»، ژست گرفته تا عکسش را بگیرند. ستاره بزرگ داوود را به همراه پرچم امریکا لابه لای حرف های سخنران آتش می کشند. مردی دست پسرش را می‌گیرد و می‌گوید:«بیا پدرجان، الان باد بیاد، آتش می ریزد روی‎مان.»

دود غلیظی از پرچم آتش زده شده به هوا می‌رود. از ازدحام گذر می‌کنم. پشت این جمعیت، همهمه ای در جریان است.

چند دختر و پسر نوجوان در حال رد شدن هستند و دور از چشم بزرگ ترها با هم شوخی می‌کنند. از یکی از دخترها می‌پرسم چرا امروز به راهپیمایی آمدی؟ فکر می‌کند گزارش گر صداوسیما هستم، صدایش را صاف می‌کند و می‌گوید:«به خاطر این که بگویم مرگ بر امریکا.»

از مدرسه ای در جنوب تهران آمده است. دوستش می‌گوید:«اما من دوست داشتم بیایم تا یک کم از خانه مان دور بشوم. هی هر روز مدرسه می‌رویم… .»
بعد می‌خندد و با اشاره به دوستش اضافه می کند:«این جدی گرفته.»

کسی که بیانیه این راهپیمایی را می خواند، باز به آل سعود نفرین می‌فرستد و می‌گوید که روزی خواهد شد که شیعه مکه را می‌گیرد و آن وقت آل سعودی نخواهد بود. او از همه می‌خواهد به آل سعود مرگ بفرستند. مردی که در حال حرکت است، به دوستش می‌گوید:«اگر جرات دارند، مرگ بر اختلاس‌گر بدهند به جای مرگ به مردم دیگر.»
مرد دوم می‌گوید:«خودشان اختلاس‌گرن، به خودشون که مرگ نمی‌گن.»

به سمت متروی طالقانی می‌روم. می‌بینیم چند پسر با معلم خود پشت به جمیعت ایستاده اند و در حال سلفی‌گرفتن هستند. صدای مرگ بر امریکا می‌آید و سیب نقره‌ای پشت موبایلی که عکس می‌گیرند، زیر نور می‌درخشد.

رادیوفرانسه: معاونت سیاسی وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران، به دو درخواست کتبی برای صدور مجوز راهپیمایی روز کارگر که قرار بود ۱۱ اردیبهشت (اول مه)، برگزار شود، پاسخی نداد.

خبرگزاری کارگران ایران، یک روز پیش از ۱۱ اردیبهشت (اول مه)، روز کارگر، خبری را مبنی بر سکوت وزارت کشور نسبت به این روز منتشر کرده است.

این خبرگزاری نوشته که دبیر ستاد مرکزی هفته کارگر در تاریخ‌های ۲۴ فروردین‌ماه و ۳ اردیبهشت ماه ۹۲ با ارسال نامه‌های جداگانه‌ای به معاونت سیاسی وزارت كشور، طبق اصل ۲۷ قانون اساسی تقاضای صدور مجوز راهپیمایی روز جهانی کارگر در یکی از خیابان‌های اصلی تهران را ارائه داده است.

این در حالی است که این نهاد دولتی واکنشی به این درخواست‌ها نشان نداده است.

بنا بر این گزارش، در دومین درخواست علیرضا محجوب، دبیر ستاد مرکزی گرامیداشت هفته کارگر که در تاریخ سوم اردیبهشت‌ماه به معاونت سیاسی وزارت کشور ارسال شده است، ضمن اشاره به درخواست قبلی به شماره ۴/۶۶۴۱، از این وزارتخانه خواسته شده است دستور تسریع در بررسی و اعلام نتیجه کتبی را صادر کنند.

آخرین راهپیمایی کارگران ایرانی در روز جهانی کارگر به سال ۸۶ باز می‌گردد.

از آن تاریخ به بعد، با مخالفت وزارت کشور ظرف پنج سال گذشته مراسم بزرگداشت روز کارگر در فضایی سرپوشیده برگزار ‌شده است.