اخبار

خبرنامه گویا: زندانی سیاسی سابق آتنا فرقدانی در فیس بوک خود در رابطه با “انتشار خبر کذب رأی دادن وی” در انتخابات ۹۴ توسط مسعود بهنود اقدام به نوشتن مطلب و طراحی کاریکاتوری کرد.

ورود سلایق شخصی، از تحریف چند باره ی تاریخ تا تحریف زندگی نامه های افرادی که در قید حیات نمی باشند را به دنبال خواهد داشت و چنانکه این فرصت در اختیار اشخاصی قرار داده شود که برای تامین منافع شخصی و جناحی، از عرصه ی رسانه ها سود می جویند؛ نه تنها به تحریم خبری افراد بسنده نخواهند کرد، بلکه اگر به آنها میدان داده شود سخن خود را در مورد همان ( افراد تحریم شده به دلیل استقلالشان از جناح های شناخته شده) در لفافه ای پر طمطراق، به کذب منتشر می کنند! مثال بارز آن انتشار خبر کذب شرکت اینجانب در انتخابات مجلس 1394 توسط آقای مسعود بهنود که دو بار اخطار من به ایشان را در پی داشت؛ یک بار روز آزادی با انگشتانی سفید و بار دیگر در طی پیامی که از فضای مجازی، به ایشان ارسال کردم مبنی بر آنکه”مستقل هستم و بدون وابستگی جناحی و حزبی” ! شایسته بود ایشان آن چنان که اصول حرفه ای خبرنگاری ایجاب می کند در صورت آگاهی از کذب بودن خبر منتشر شده، آن را تکذیب کنند و این اصل مبرهن را به جا آورند!

اما گویا ایشان گمان بردند که یا در عصر پارینه سنگی به سر می بریم، یا آنکه اینجانب سالیان سال در زندان کوچک حکمرانان عمر می گذرانم و مانند تحریف زندگی افرادی که در قید حیات نمی باشند؛ می توانند به تحریف عملکرد زندانیان در بند نیز بپردازند!

اما پیشنهاد من به ایشان و همفکرانشان این است که در مورد افرادی که “مستقل، بدون وابستگی جناحی و در قید حیات” هستند، اگر اصل بی طرفی را رعایت نمی کنید، حداقل شایسته است به گونه ای خنثی عمل کنید تا آنکه از ابزار دروغ در جهت اهداف خود سود جویید؛ چرا که بیش از پیش منزلت حرفه ی روزنامه نگاری و خبر نگاری را زیر سوال می برید…!

اتنا فرقدانی

خودنویس: پس از بازداشت برخی روزنامه‌نگاران، سخنگوی فرماندهی امنیت سایبری سپاه با تهدید کسانی که با مسعود بهنود در ارتباط بوده‌اند نوشت: «قطعا سایر همکاران بهنود در رسانه‌های داخلی نیز در امان نیستند؛ آسیاب به نوبت!»
علیرضا رحمانی، سخنگوی فرماندهی امنیت سایبری سپاه در یادداشتی در سایت گرداب [2]، بسیاری از روزنامه‌نگاران داخلی را به خاطر آن‌چه ارتباط با مسعود بهنود خواند، تهدید به برخورد کرد: «مسعود بهنود بهترین انتخاب بود؛ چرا که این بار بازداشت‌شدگان، افراد مرتبط با بهنود در موسسه روزآنلاین بودند. کسانی که در ازای قلم‌فروشی، پول‌هایی را -به صورت حق‌الزحمه یا حقوق ثابت- دریافت کرده بودند. البته پول های کلان تر که از هلند، فرانسه، سوئد و انگلیس سرچشمه می‌گیرد را باید در حساب بهنود و همکاران اصلی اش جستجو کرد. این را به کسانی که احساس می کنند توانسته اند خیانت‌های خود به ملت را پنهان نمایند، بگویم که قطعا سایر همکاران بهنود در رسانه‌های داخلی نیز در امان نیستند؛ آسیاب به نوبت!»

نویسنده در ابتدای یادداشت، به مشابهت عملیاتی در سال ۱۳۹۰ در محدوده انتخابات مجلس اشاره می‌کند: «روزهای پیش از برگزاری انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی برای بنده یادآور اتفاقات مشابهی است که این روزها نیز درحال تکرار است.» او در جایی دیگر می‌نویسد: «روزنامه‌نگاران مرتبط با ضد انقلاب خارج نشین از سوی سازمان اطلاعات سپاه اجرا و اطلاع‌رسانی شد. بی‌بی‌سی بار دیگر در بخش خبری ساعت ۱۷ به عملیات جدید سپاه واکنش نشان داد. با این تفاوت که این‌بار مسعود بهنود مامور اظهار نظر و توجیه مخاطبان بی بی‌سی شد!»

پیش از آن‌که ایمیل تعدادی از روزنامه‌نگاران خارج از کشور سال‌ها پیش هک شده بود، می‌شد منتظر پرونده‌سازی برای گروهی از روزنامه‌نگاران داخل کشور بود. بخش‌های سایبری سپاه در سال‌های اخیر تلاش گسترده‌ای برای گشودن ایمیل‌های خارج‌نشینان جهت پرونده‌سازی برای داخلی‌ها

به‌نظر می‌رسد در ماه‌های منتهی به انتخابات مجلس و خبرگان، جناحی که به سپاه نزدیک‌تر است می‌خواهد از طریق حذف بازوهای تبلیغاتی جناح‌های نزدیک به هاشمی رفسنجانی، روحانی و خاتمی، از طریق متهم کردن‌شان به ارتباط با افرادی نظیر مسعود بهنود تحت عناوین رابط‌های سازمان‌های امنیتی خارجی، فشار را به دولت روحانی بیشتر و بیشتر کند.

تاکید روی کسانی چون مسعود بهنود، می‌تواند ناشی از توهم و حتی عدم شناخت دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی باشد، چرا که نهایت توان بهنود، توجیه مخاطبان بی‌بی‌سی و حامیان جناحی سیاسی باشد که دوست دارند یک طرف بر طرف دیگر پیروز شود. صادق صبا نیز بی‌بی‌سی را تبدیل به رسانه‌ای کرده که نسبت به یک جناح سیاسی داخلی، احساس مسوولیت بیشتری می‌کند و سیاست‌گذاری‌هایش نیز می‌تواند ربطی به سیاست‌های وزارت خارجه انگلستان هم نداشته باشد؛ جایی که رهبران چریک‌های فدایی خلق اکثریت که نسبت به جمهوری اسلامی هم‌دلی بیشتری حس می‌کنند، تریبونی می‌یابند و کسی هم از ارتباط احتمالی آنها با پروژه‌هایی در ونزوئلا سوالی نمی‌پرسد.

شاید تاثیرگذاری امثال بهنود روی رای دهندگانی که امید خود را تنها در صندوق انتخابات می‌بینند موجب حساسیت سپاه روی افراد مرتبط با او شده باشد. اما سپاه گویی به این مهم که مسعود بهنود عملا نشان داده که هم حامی توافق هسته‌ای مورد نظر رهبری نظام است و از تغییر وضع موجود نیز بیزار بوده، و فرمانده معروف سپاه قدس را «سردار عارف» نامیده، بی‌توجه است و نمی‌داند گروه بزرگی از روزنامه‌نگاران به خاطر همین موضع‌گیری‌های بهنود، منتقد او و منتقد بی‌بی‌سی فارسی به خاطر دادن یک تریبون دائمی به او هستند.

به این ترتیب، بازداشت گروهی از روزنامه‌نگاران نزدیک به یک جناح سیاسی به بهانه ارتباط با بهنود و صبا می‌تواند وضعیت را برای همکاران آنها در رسانه‌های حامی دولت و رفسنجانی و خاتمی پر ریسک‌تر کند. افزایش این‌گونه فشارها هم‌زمان با اجرایی شدن احکام زندان گروهی از روزنامه‌نگاران دیگر نظیر هادی حیدری، حتما نگرانی تحریریه‌ها را افزایش خواهد داد.

نویسندگان این سناریوی امنیتی در سپاه نیک می‌دانند که حداکثر وابستگی این روزنامه‌نگاران به مقام‌های حکومتی جناح مقابل است و هیچ تعهدی به دولت‌های غربی نداشته و ندارند، اما از ایمیل‌ها و متن مکاتبات‌شان با روزنامه‌نگاران خارج از کشور تنها به عنوان سند برای کاهش اثر «سربازان پیاده» استفاده می‌کنند.

مساله مهم‌تری که این سوی مرزها باید مورد توجه قرار گیرد، به‌روز نبودن بسیاری از فعالان سیاسی و رسانه‌ای خارج از کشور در امور امنیت آنلاین و آسیب‌پذیری سایبری اهالی رسانه است که مورد استفاده فرماندهی امنیت سایبری سپاه قرار گرفته است. با علم به همین مساله بوده که سرخط‌هایی بیشتر از بقیه مورد نظر بوده‌اند و ایمیل‌های‌شان هک شده است؛ سرخط‌هایی که به‌طور غیرمستقیم با هاشمی و روحانی و خاتمی و مشاوران‌شان و مباشران‌شان در ارتباط بوده‌اند. به‌نظر می‌رسد دستگیری مدیر مسوول روزنامه فرهیختگان که مورد اعتماد خانواده رفسنجانی بوده، در همین چارچوب قرار قابل بررسی است.

ممکن است در ماه‌های آینده، مدارک و سندهای مختلفی منتشر شود، اما این به معنای واقعی بودن همه مدارک و مستندات ارائه شده نیست. روش جنگ روانی سپاه و دستگاه‌های امنیتی معمولا همراه با مخلوط کردن اطلاعاتی واقعی و غیر قابل تردید، با بافته‌های ذهنی افسران امنیتی است که برای برخی مخاطبان ویژه، باور پذیر می‌نماید.