اخبار

رادیوفردا: بیش از دو هفته از اعتراض صنفی کارگران کارخانه هپکو در شهر اراک در اعتراض به خصوصی سازی این واحد و همچنین پرداخت نشدن مطالبات مزدی آنان می‌گذرد.

به گزارش خبرگزاری ایلنا، منابع نزدیک به کاگران معترض هپکو می‌گویند که این کارگران در عین حال، نسبت به آنچه «بی‌تفاوتی کارفرما به مطالبات‌شان» نامیدند، اعتراض دارند.

به گزارش سایت «دیار آفتاب»، آنها خواستار بازگشت مالکیت کارخانه هپکو به دولت هستند.

به گزارش ایلنا، کارخانه هپکو در اراک در سال ۸۶ به بخش خصوصی واگذار شد.

یک کارگر کارخانه هپکو به این خبرگزاری گفت که سهام‌دار بخش خصوصی کارخانه هپکو، این واحد را در سال ۸۶ به ارزش مالی ۷۰۰ میلیارد ریال خریداری کرد و قرار بود بعد از پرداخت ۲۰ درصد از این مبلغ، بقیه آن را طی چهار سال و شش ماه به صورت اقساطی پرداخت کند.

اما به گفته این کارگر، از پایان تعهد این سهام‌دار، بیش از پنج سال گذشته است و او قصد پرداخت بدهی‌های مالی خود به کارخانه و کارگران آن را ندارد.

در این میان، سایت «اراک امروز» خبر داد که کارگران کارخانه هپکو روز شنبه در اعتراض به تحقق نیافتن مطالبات خود در خیابان‌های شهر اراک راهپیمایی کردند و با حضور در مرکز این شهر خواستار رسیدگی به مشکلات خود شدند.

همزمان با اعتراض صنفی کارگران هپکو، گزارش‌ها حاکی از برخی اعتراض‌های صنفی کارگران در مناطق مختلف ایران است.

از جمله، کارگران شرکت آونگان اراک به دلیل پرداخت نشدن ۲۷ ماه از حقوق و مزایای خود در مقابل این کارخانه تجمع کردند.

شرکت آونگان اراک همانند کارخانه هپکو و برخی دیگر از کارخانه ها خصوصی شده است.

این کارخانه که در سال ۵۵ تأسیس شده بود، در سال ۸۳ به مبلغ ۱۲۰ میلیارد ریال به طور اقساط به بخش خصوصی واگذار شد.

کارخانه آونگان بزرگترین تولیدکننده دکل‌های انتقال برق در خاورمیانه است.

اعتراض‌ها به خصوصی شدن کارخانه‌ها در شرایطی ادامه دارد که سیاست واگذاری واحدهای تولیدی به بخش خصوصی از سوی دولت حسن روحانی همچنان ادامه دارد.

در رویدادی دیگر بیش از ۵۰۰ تن از کارگران یکی از شرکت‌های پیمانکاری پالایشگاه ستاره خلیج فارس دست از کار کشیدند و در محوطه پالایشگاه تجمع کردند.

دستمزد این کارگران از شهریورماه تاکنون دستمزد نگرفته‌ اند و حق بیمه آنها نیز واریز نشده است.

خبرگزاری فارس نیز از تجمع کارگران کارخانه کنتورسازی ایران در شهرستان البرز در اعتراض به پرداخت نشدن مطالبات مزدی‌شان در مقابل ساختمان فرمانداری این شهرستان خبر داد.

در این ارتباط، رضا عسگری، فرماندار شهرستان البرز، گفت که با توجه به عمل نکردن مدیرعامل شرکت کنتورسازی به تعهداتش برای رفع مشکلات مالی و کارگری و نداشتن صلاحیت مدیریتی، این شرکت به سرمایه‌گذار جدیدی واگذار خواهد شد.

در همین حال، به گزارش خبرگزاری‌های مختلف، کارگران کارخانه واگن پارس اراک، کارخانه پلی اکریل در اصفهان، گروهی از کارگران پیمانکاری شهرداری نی ریز در استان فارس، کارکنان مؤسسه ثامن‌الحجج کرمان، جمعی از کارگران کارخانه فولاد زرفام یزد و کارگران سیمان دهلران در روزهای اخیر در اعتراض به وضعیت خود دست به تجمع زده‌اند.

ایران وایر: تعدادی از کسانی که روز هفتم آبانماه به پاسارگاد رفته بودند بازداشت شده‌اند و از همان روز در زندان عادل آباد شیراز به سر می برند.

با این که دادگاه آن ها برگزار و حکم‌شان در دادگاه بدوی صادر شده است اما هنوز در زندان «عادل آباد» شیراز در بازداشت موقت به سر می‌برند. «محمود طراوات روی» یکی از وکلای این بازداشت شده های «روز کورش» می‌گوید: «هنوز قرار وثیقه برای موکلانم صادر نشده و آن‌ها از روز هفتم آبان ماه که دستگیر شده‌اند، در بازداشت موقت به سر می‌برند.»

آن‌ها در تجمع روز هفتم آبان ماه که به مناسبت بزرگ‎داشت کورش کبیر در پاسارگاد برگزار شد، بازداشت شده‌اند و از همان روز در زندان عادل آباد شیراز به سر می‌برند: «این پرونده بیش از 100 متهم داشت. به یک عده شش ماه حبس داده بودند اما آن‌ها اعتراض نکردند که بتوانند ماده 442 “قانون آیین دادرسی کیفری” را اعمال و یک چهارم حکم را کم کنند اما کسانی که بیش تر از شش ماه حکم داشتند، اعتراض گذاشته‌اند.»

به گفته این وکیل، حدود 70 نفر از متهمان در دادگاه بدوی به شش سال حبس محکوم شده‌اند و چهار نفر به هشت سال: «اتهام اجتماع و تبانی بر ضد قوانین داخلی کشور و تبلیغ علیه نظام دو اتهام مشترک همه متهمان است.»

از این تعداد، شماری از متهمان وکالت خود را به محمود طراوت روی سپرده‌اند و عده‌ای دیگر به «فرشید رفوگران». به گفته وکلای این پرونده، اکثر متهمان اهل شهرهای دیگر هستند و برای تجمع روز کورش به شیراز رفته بودند.

رفوگران وکیل تعدادی از متهمان، درباره وضعیت فعلی پرونده می‌گوید: «اکثر این بندگان خدا، یعنی حداقل موکلان من به دلیل این که در مرحله بدوی وکیل نداشته‌اند، رای را در زندان به خودشان ابلاغ می‌کنند، اعتراض‌ها را هم همان جا می‌گیرند. در واقع، ما اعتراضی نکرده‌ایم چون آن‌ها اعتراض کرده بودند و پرونده به مرحله تجدید نظر رفته بود. پرونده در شعبه یک دادگاه تجدیدنظر است و مستشاران خوبی هم دارد. من چند روز پیش سر زدم و با آن‌ها صحبت کردم. آن‌ها گفتند اجازه بدهید ما پرونده را دقیق بخوانیم و بعد تصمیم بگیریم.»

او درباره تبدیل قرار بازداشت موکلانش هم سوال کرده است اما قضات پرونده به او گفته‌اند بعد از خواندن کامل و دقیق پرونده، درخواست‌ها را بررسی می‌کنند: «پرونده از لحاظ تعداد و حجم بسیار سنگین است و وقتی چند روز پیش مراجعه کردم تا اوراق یکی از پرونده‌ها را بخوانم، نشد چون خود قضات می‌خواستند آن را بخوانند. بنابراین، باید وقت بدهیم.»

اغلب موکلان او هم به شش سال حبس محکوم شده اند. می گوید متهمانی که به هشت سال حبس محکوم شده‌اند، اتهام دیگری با عنوان «توهین به رهبری» هم در پرونده دارند.

رفوگران معتقد است چون هنوز رای دادگاه تجدید نظر صادر نشده است، نمی‌تواند درباره جزییات پرونده و آن چه مصادق اتهامات بوده، توضیح دهد اما می‌گوید: «خود من اعتقاد دارم هیچ جرمی اتفاق نیفتاده مگر در مورد عده‌ای معدود. یک عده معدود ممکن است طبق قوانین فعلی جرم انجام داده باشند چون هیچ نظام سیاسی یا حقوقی نمی‌پذیرد عده‌ای جایی جمع شوند و علیه‌ آن شعار دهند.»

اما به اعتقاد او، دستگیری‌های انجام شده دقیق نبوده است: «بعد از بیرون آمدن کلیپ‌ها از این تجمع و شنیده شدن شعارها، خواستند با این مقوله مبارزه کنند. من فکر می‌کنم اکثر این دستگیری‌ها رندمی بود؛ اگر توانستند کسی را گرفتند و هرچه را در گوشی تلفن او دیدند، همان را علیه وی مطرح کردند. البته شاید یک تعداد کانال‌های تلگرامی هم درست شده بوده و حالا مثلا سرشاخه‌های آن‌ها را گرفته‌اند یا تعدادی را بازداشت کرده باشند که شعار می‌دادند. به هر حال، از این تعداد ممکن است چند نفری مرتکب جرم شده و شعارهایی داده باشند که طبق قوانین فعلی جرم است اما بسیاری از این‌ها مجرم نبودند.»

او برای اثبات گفته‌هایش مثال می‌زند: «مثلا طرف بلیت خریده و وارد پاسارگاد شده است؛ این را دیگر نمی‌توان گفت در تجمع غیرقانونی حضور داشته. اگر غیرقانونی بوده، نباید بلیت فروخته می‌شده یا باید از قبل اعلام می‌کردند تجمع در فلان جا غیر قانونی است. طبق قانون، اگر چیزی ممنوع شدن‌ آن اعلام نشود، جرم نیست.»

پیش‌تر، تعدادی از خانواده‌ها از نوشتن «توبه نامه» توسط متهمان خبر داده بودند که‌ البته تاثیری در صدور حکم نداشته‌اند. رفوگران هم این موضوع را تایید می‌کند: «من هم از بعضی از خانواده‌ها شنیدم. واقعیت این است که نه فقط شنیدم بلکه در پرونده خودم دیدم بعضا نوشته بودند ما غلط کردیم. حتی یکی از آن‌ها نوشته بود من قول می‌دهم دیگر پایم را در استان فارس نگذارم. بعضی از آن‌ها هم ابراز وفاداری به نظام جمهوری اسلامی کرده و برخی دیگر نوشته بودند ما نمی‌دانستیم و اگر می‌دانستیم این کار جرم است، هرگز انجام نمی‌دادیم. همه این ها در این پرونده وجود دارد. حتی اگر فرض کنیم که کار این‌ها جرم بوده، بالاتر از «حد» که وجود ندارد. توبه هم حد را ساقط می‌کند. این ها قبل از رفتن پرونده به دادگاه اعلام کردند که اشتباه کردیم. بعضا نوشته اند غلط کردیم و حتی الفاظ تحقیرآمیزتر هم به کار برده‌اند.»

او معتقد است در دادگاه بدوی، دقت در پرونده فدای سرعت شده و امیدوار است در دادگاه تجدیدنظر به درستی به این پرونده رسیدگی شود: «امیدواریم در تجدیدنظر خوب رسیدگی شود. اعتقاد من این است که اگر خوب رسیدگی شود، بسیاری از این‌ها حکم برائت می‌گیرند.»

رادیوفردا: در حالی که رئیس دستگاه قضایی ایران برای چندین بار در روزهای اخیر به معترضان به نتایج انتخابات خرداد ۸۸ حمله کرده است، معاون فرهنگی او با دفاع از حصر رهبران اعتراض‌های ۸۸، حصر اجتماعی افراد بدون برگزاری محاکمه را با تشخیص رهبر جامعه ممکن دانسته است.

خبرگزاری میزان وابسته به قوه قضائیه، روز جمعه اظهارات معاون فرهنگی دستگاه قضایی را بازتاب داده که در آن این مقام دستگاه قضایی با اشاره به داستانی در صدر اسلام، ادعا می‌کند پیامبر اسلام هم سه تن از یارانش را که به دلیل «تنبلی یا خوشگذرانی» در جنگ تبوک حاضر نشدند، در «حصر اجتماعی» قرار داد.

هادی صادقی در این زمینه گفته است که پس از برقراری «حصر اجتماعی» در مورد این افراد، «احدی حق رفت و آمد و معامله کردن با این سه نفر را نداشت و حتی مردم حق صحبت کردن را با آنها نداشتند».

او مدعی شده که این سه تن که پشیمان شده بودند، «حتی خودشان هم با خودشان حرف نمی‌زدند و می‌گفتند که دستور پیامبر است که با متخلفان صحبت نکنید».

این مقام دستگاه قضایی اضافه کرده که «حالا بعضی‌ها می‌گویند مگر می‌شود کسی را بدون محاکمه حصر کرد؟ این ماجرا به ما می‌گوید که بله می‌شود. یعنی رهبر جامعه تشخیص می‌دهد که برای حفظ اسلام، برای تنبیه سیاسی و برای تنبیه اجتماعی می‌توان کسی را حصر کرد».

پیشتر علی مطهری، نایب رئیس مجلس، که در سال‌های اخیر با تأکید بر غیرقانونی بودن حصر رهبران معترضان، پیگیری‌هایی در مورد رفع آن انجام داده، خبر داده بود که رهبر جمهوری اسلامی مخالف اصلی رفع حصر یا محاکمه آنهاست.

«داستان را پیچاندند»

خبرگزاری قوه قضائیه شامگاه پنج‌شنبه نهم دی‌ماه هم سخنان صادق لاریجانی رئیس دستگاه قضایی را در اجتماعی در آمل بازتاب داده بود که در آن رئیس دستگاه قضایی به تندی به معترضان به نتایج انتخابات خرداد ۸۸ و رهبران اعتراض‌ها حمله‌ور شده و گفته است که آنها با «ادعای صیانت از آرای مردم» می‌خواستند «رأی مردم را تصاحب کنند و مسیر انتخابات را عوض کنند».

او که در زمان برگزاری انتخابات و ماه‌های ابتدایی اعتراض‌ها در شورای نگهبان عضویت داشت، گفته است که در آن زمان شورای نگهبان حاضر بود «درصدی از صندوق‌ها را به صورت رندوم و انتخابی» بازشماری کند اما در جلسه با نمایندگان نامزدهای معترض، «داستان را پیچاندند» و گفتند «نمی‌گوییم که آرای ریخته شده در صندوق‌ها متقلبانه است؛ بلکه می‌گوییم از بعضی از امکانات استفاده شده است».

رئیس دستگاه قضایی نتیجه‌گیری کرده که «داستان فراتر از این حرف‌ها بود و بحث تقلب بهانه بود».

رئیس قوه قضائیه پس از آن کشورهای غربی، و به طور خاص آمریکا و فرانسه را متهم کرده که با «حمایت از فتنه‌گران»، «عده‌ای را به خیابان‌ها کشاندند …تا با زور انتخابات را به مسیر دیگری ببرند».

صادق لاریجانی همچنین گفته است که در شرایطی که برخی مسئولان «کوتاه آمدند»، مردم «بدون چشم‌داشت» به میدان آمدند و «بساط فتنه را برچیدند».

در ادبیات رهبر جمهوری اسلامی و بسیاری از چهره‌های نزدیک و منصوب او، از اعتراض‌ها به نتایج انتخابات ۸۸ به عنوان «فتنه» و از معترضان و رهبران آنها به عنوان «فتنه‌گران» یاد می‌شود.

در عین حال اشاره رئیس دستگاه قضایی به موضوع بازشماری بخشی از آرا در حالی است که در برخی از تصاویری که آن زمان توسط رسانه‌های دولتی از روند بازشماری آرا منتشر شده، تعرفه‌های رأی جدید و تانخورده به چشم می‌خوردند که بعضاً با دست‌خط‌های مشابه پر شده بودند.

این دومین بار در کمتر از یک هفته گذشته است که صادق لاریجانی، با یادآوری اعتراض‌های ۸۸ به معترضان و رهبران آنها حمله‌ور می‌شود.

او روز دوشنبه ششم دی هم در جلسه مسئولان عالی قضایی در سخنانی مشابه تأکید کرده بود که «پرونده فتنه ۸۸ باید باز بماند».

رئیس دستگاه قضایی، رهبران معترضان را افرادی خوانده بود که «می‌خواستند با زور و خارج از چارچوب‌های قانون، قدرت را غصب کنند» و تلاش کردند «با ادعای صیانت از آرای مردم و دموکراسی، رأی مردم را پایمال و از بالای سر قانون اساسی عبور کنند».

مهدی کروبی، میرحسن موسوی، و زهرا رهنورد، به عنوان اصلی‌ترین چهره‌هایی که اعتراض‌های سال ۸۸ را رهبری کردند، از بهمن ماه ۸۹ و بدون حکم قضایی در حصر خانگی هستند و دولت حسن روحانی نیز که از جمله با وعده رفع حصر آنها بر سر کار آمد، در طول بیشتر از سه سال فعالیت خود، موفق نشده به این وعده عمل کند.

در عین حال در چند سال اخیر، دستگاه قضایی محدودیت‌های شدیدی را هم علیه محمد خاتمی، رئیس‌جمهور اسبق، که از معترضان و منتقدان سرکوب‌های انجام شده پس از انتخابات خرداد ۸۸ بود، اعمال کرده است، و تلاش دولت برای برچیدن این محدودیت‌ها هم ناکام مانده است.

در زمینه حصر خانگی رهبران معترضان اما مسئولان دستگاه قضایی تاکنون ادعا کرده‌اند که اعمال حصر بر آنها و محاکمه نکردن‌شان، به نفع خود آنهاست چرا که در صورت محاکمه پیامدهای سنگین‌تری منتظر آنها خواهد بود.

آنها همچنین تهدید کرده‌اند که اگر شورای عالی امنیت ملی حصر رهبران معترضان را لغو کند، دستگاه قضایی محاکمه آنها را برگزار خواهد، موضوعی که البته از سوی خود رهبران معترضان هم درخواست شده، و به طور خاص مهدی کروبی چندین بار تأکید کرده که حاضر است در دادگاهی پاسخگوی اتهامات منتسب شده به خود باشد.

دانشجو آنلاین 95/10/10:«حسین صادقی پدر زندانی سیاسی آرش صادقی در حمایت از فرزندش دست به اعتصاب‌غذا زد.
وی بیان کرد که فرزندش آرش در شصت و هفتمین روز از اعتصاب‌غذای اعتراضی خود پیکار لحظه به لحظه مرگ را تجربه می‌کند. او ادامه داد که روز دوشنبه ۶ دی ماه آرش به‌دلیل وخامت جسمی‌اش به‌صورت اورژانسی به بیمارستان طالقانی منتقل شد و تحت معاینه و آزمایش قرار گرفت. پزشکان بیمارستان وضعیت جسمی فرزندم را شدیداً وخیم گزارش کردند و در نتیجه‌ای کتبی، نسبت به «وضعیت قلبی خطرناک»، «خطر ایست قلبی»، «خطر به کما رفتن و حتی فوت فرزندم» هشدار داده‌اند“.
پدر آرش صادقی گفت ”اکنون از روز جمعه هفته گذشته (۳دی ماه) در اعتراض به عدم توجه مسئولان جهت رسیدگی به مطالبات فرزندم، ممنوع‌الملاقات بودن با همسرش و همچنین در حمایت از اعتصاب‌غذا و خواسته‌هایش دست به اعتصاب‌غذا زده‌ام و خواستار رسیدگی به مطالبات و وضعیت وخیم فرزندم هستم و از همگان می‌خواهم صدای فرزندم، همسرش و دیگران عزیزان در بند باشند“.
لازم به ذکر است زندانی سیاسی آرش صادقی از تاریخ سوم آبان ماه در اعتراض به دستگیری همسرش گلرخ ابراهیمی ایرایی و روند غیرقانونی دستگیری و محاکمه خود و همسرش دست به اعتصاب‌غذا زده و در شرایط وخیم جسمی به‌سر می‌برد اما هم‌چنان بر ادامه اعتصاب‌غذا خود تا رسیدن به خواست هایش تأکید دارد.»

خبرهای ما را میتوانید در کانال تلگرام نیز دنبال کنید

https://telegram.me/DaneshjoOnline95

خبرگزاری هرانا: آرش صادقی کنشگر مدنی در بند هشت زندان اوین در پنجاه و نهمین روز از اعتصاب غذای اعتراضی خود به سر می برد. این زندانی نامه ای سرگشاده با عنوان “امروز در آستانه شصتمین روز از اعتصاب اعتراضی ام به بی قانونی، خشونت و بی رحمی هستم” نوشته و ضمن توضیح وضعیت وخیم جسمی خود، علیرغم درخواست پایان اعتصاب بسیاری از شهروندان، بر تداوم اعتصاب غذایش تاکید کرده است.

متن کامل این نامه را در ادامه به نقل از هرانا بخوانید؛

امروز در آستانه شصتمین روز از اعتصاب اعتراضی ام به بی قانونی، خشونت و بی رحمی هستم.

احساس میکنم ارگان های داخلی بدنم هریک ذره ذره تحلیل رفته تا جایی که امروز و در این روز های در راه ورق های پایانی قمار من رو خواهد شد.

وزنم از ۶۹به ۵۰کیلو رسیده است و گواه شب های هراس و بی خوابی را تپش قلب و تنگی نفس و افت فشار های مکرر میدهد.

روزی که آغاز این اعتصاب بود خواسته ام را با آزادی یگانه عشق زندگی ام پیوند زدم، با اعتقاد به ستمی که بر او رفته تمام این روزها را برای من قابل تحمل کرده است.

این شعر خوارز را فرای ایدئولوژی فکری شاعرش دوست دارم و به یاد یگانه عشق زندگی ام هر روز زمزمه میکنم:
((هردو همزمان به نقطه ای در منتهای هستی چشم دوختیم آن را باز شناختیم و ساکت ماندیم از آن لحظه به بعد است که همدیگر را میشناسیم))

اکنون که احساس میکنم برای من در این روز ها منتهای وجود فرا رسیده است، مینویسم و زندگی واقعی را ورای این نامه ها و نوشته ها جستجو میکنم، چرا که دیگر این روز ها برای من چیزی جز حیات برهنه انسان معاصر نیست.

در این دو ماه پا به پای روز های روزه رفته من نیز تغییر کرده ام و بهتر است بگویم درکم به نسبت جهانی که در آن زیسته ام و هستی و موقعیتی که در آن به سر میبرم و میبریم تحویل بسیار کرده است.

مطالباتم از خواست آزادی بی قید و شرط گلرخ به عشق تمام زندانیان سیاسی دیگر پیوند خورده است و اکنون خود را قلمه زده به تنه تنومند آن عشق میدانم که دو ماه است من را امیدوار و سرپا نگه داشته است.

قلمه ای که ماه عسل آن حق آزادی همه زندانیان سیاسی وجدان، وهزاران خواست به حق تک تک کسانی هست که در این سال های زندان شناخته و دیده ام.

در کریدر های بند زندان اوین از دیدن چهره اندوهناک سعید ملک پور و یاد چشم های کم سو شده زینب جلالیان شرمگین میشوم، شرمگین میشوم از ده ها و صد ها هموطنانی که به جرم بیان عقیده امروز در زندان اند.

در این روزها و در جریان انتخاب بین پافشاری بر خواسته ها یا نجات جان و دوری از مرگ خود خواسته تمام اندیشه ها و حرف ها و کتاب ها به طور کلی بی اعتبار گشته و ظهور منطق مطلق، تجربه ناب زندانی شدن و حبس جای آن را گرفته است.

باور کنید این مطالبه خواست کامل زندگی است بدون قید و شرط و نقطه مقابل تفکر مرگ طلب و شهادت طلبی است، چرا که خود را جهادیست نمیدانم و راه مبارزاتی ام با تمامیت خواهی به آنان که چراغ راهنما و شمع روزهای تاریکم بودند را آسایش مردم و حقوق هم تراز برای همه میدانم، و حقوق اولیه و ثانویه انسانی و هر موجود زنده.

همانگونه که یاد و نام اکبر محمدی، هدا صابر، فرزاد کمانگر و غیره با روزهای روشن و امید به آینده بهتر گره خورده است

زندگی آنان مصداق خواست تمامیت زندگی است، چنان که فرزاد گفته بود: میخواهم قلبم در سینه کودکی که آفتاب را در دامنه زاگرس به تماشا نشسته است بتپد.

و چنانکه هدا صابر گفت:انسان نه بازیگر تاریخ است نه تحت اراده حاکم نه تحت جبر، بلکه عامل تغییر در هستی و تاریخ و زندگی میباشد.

با احترام و سپاس از همه عزیزانی که در این مدت مرا مورد لطف خود قرار دادند اما تا پایان راه خواهم ماند و این اعتصاب را تا رسیدن به خواسته بر حقم ادامه خواهم داد.

ترجیح میدهم شرافتمندانه بمیرم تا تن به ظلم و ذلت بدهم شاید که مرگ من آغازی بر پایان بی قانونی و خشونت ساختاری در میهنم باشد.

آرش صادقی
بند هشت زندان اوین

رادیوفردا: ۵۳ تن از فعالان مدنی و سیاسی ایرانی در نامه ای به آیت الله علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی، خواستار آزادی زندانیان سیاسی بویژه آن چند تنی شده اند که در اعتصاب غذا به سر می برند.

در این نامه آمده است که آرش صادقی و مرتضی مرادپورنزدیک به ۵۰ روز است که در اعتصاب غذا به سر می برند و نسبت به سلامتی آنان ابراز نگرانی کرده اند.

امضاکنندگان این نامه، خطاب به آقای خامنه ای او را مسئول و پاسخگو دانسته اند. ناصر اعتمادی، ‌نوشابه امیری، حسین باقرزاده، مهران براتی، احمد رافت، حسن شریعتمداری و مهرانگیز کار از امضا کنندگان این نامه اند.

این فعالان خطاب به رهبر ایران نوشته اند «آقای خامنه‌ای، دلیلی که این نامه را خطاب به شما می‌نویسیم، سیر پرونده‌های سیاسی است که با تایید و حمایت شخص شما صورت می‌گیرد، و شما بیش از هر مقام دیگری، مسئول مظالمی هستید که در دادگاه‌ها و زندان‌های کشور به مردم روا داشته می‌شود.»

فرهنگ قویمی در گفت وگو با مهرانگیز کار، حقوقدان و فعال حقوق بشری در آمریکا ابتدا در باره محور اصلی این نامه پرسیده است.

فایل صوتی گفت وگو

صدای آمریکا: ده ها نفر از کارکنان اتوبوسرانی تهران و خانواده های آنها روز سه شنبه ۱۲ مرداد ماه مقابل شورای شهر تهران تجمع کردند.

خبرگزاری های داخلی ایران گزارش دادند که این تجمع در اعتراض به مشکلات تعاونی مسکن در خیابان بهشت مقابل ساختمان شورای شهر تهران برگزار شد.

برخی از تجمع کنندگان پرده‌ای با عنوان سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی در دست داشتند که در آن به اجرا نشدن مصوبات شورای مسکن شهرداری تهران درباره مسکن کارکنان اتوبوسرانی اعتراض شده بود.

خبرگزاری خبرآنلاین نوشت که کارکنان اتوبوسرانی پیشتر نسبت به واگذار نشدن خانه‌های خود با وجود سرمایه گذاری در شرکت تعاونی مسکن صنفی خود، معترض شده بودند. به گزارش این خبرگزاری، حدود ۲۰۰ نفر در تجمع امروز حضور داشتند.

فعالیت های صنفی کارکنان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران طی سال های گذشته با چالش ها و تنش هایی روبرو بود. برخی از فعالان کارگری وابسته به شرکت واحد اتوبوسرانی و اعضای سندیکای کارگری این شرکت به دلیل فعالیت‌های صنفی خود بازداشت شدند.

رادیوفردا: دادستان شیراز روز دوشنبه دهم آبان از دستگیری برگزارکنندگان تجمع روز کوروش خبر داده و گفت که «برای این افراد پرونده قضایی تشکیل شده و وفق مقررات برخورد قضایی لازم با آن‌ها صورت خواهد گرفت.»

در ایران روز جمعه هفتم آبان‌ماه، به طور غیررسمی روز کوروش نام‌گذاری شده است و در سال‌های اخیر، گروه‌هایی از مردم ایران، در چنین روزی در پاسارگاد جمع می‌شوند.

بر پایه برخی گزارش‌ها، گروهی از تجمع‌کنندگان روز جمعه امسال در پاسارگاد، شعارهایی از جمله «ایران وطن ماست، کوروش پدر ماست» و همچنین شعارهایی علیه حکومت جمهوری اسلامی سر داده‌اند.

به گزارش خبرگزاری ایسنا، علی صالحی، دادستان عمومی و انقلاب مرکز استان فارس، گفت که تجمع روز جمعه در پاسارگاد، با «هنجارشکنی» همراه بوده و افزود که «عوامل اصلی این هنجارشکنی» دستگیر شده‌اند.

وی در این ارتباط گفت که «اقدامات این افراد پیش از این از سوی دستگاه‌های امنیتی، اطلاعاتی و انتظامی مورد رصد قرار گرفته بود.»

علی صالحی در ادامه افزود که «پس از انجام تحقیقات لازم، لیدرها و سرشاخه‌های اصلی این تجمع که به سر دادن شعارهای هنجارشکنانه و ضدارزش‌ها اقدام کرده بودند، دستگیر شدند.»

در روزهای اخیر، حسین نوری همدانی، از مراجع تقلید شیعه در قم، نیز از حضور هزاران تن در کنار آرامگاه کوروش در پاسارگاد انتقاد کرده و گفت که روح‌الله خمینی، رهبر سابق جمهوری اسلامی، افرادی که «به یاد کوروش بودند» را «ضد انقلاب» خوانده است.

از تعداد حاضران در گردهمایی روز کوروش در پاسارگاد آمار دقیقی در دست نیست اما شاهین سپنتا، فعال فرهنگی در اصفهان، در گفت‌وگو با رادیو فردا اعلام کرده که بر اساس تخمین‌های غیررسمی حدود ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر در این مراسم شرکت کرده‌اند.

بنا بر گزارش‌ها، از دیگر شعارهایی که تجمع‌کنندگان در این روز در پاسارگاد سر داده‌اند شعار «شاهزاده، تولدت مبارک» بوده که به روز نهم آبان، روز تولد رضا پهلوی، ولیعهد سابق ایران اشاره دارد.

رضا پهلوی نیز در صفحه فیس‌بوک خود به این شعار واکنش نشان داده و گفته است که این «بهترین هدیه تولدم در سال‌های گذشته بود.»

شورای ملی ایران که رضا پهلوی ریاست آن را برعهده دارد نیز به مناسبت روز کوروش بیانیه‌ای منتشر کرده و خواستار «نگارش رسمی روز هفت آبان در سالنامه ملی ایران به نام روز کورش» شده است.

این شورا در بیانیه خود همچنین خواستار «پرهیز از هرگونه کردار خشونت‌آمیز، در هرکجای گیتی» شده است.

ایران وایر: «کورش پدر ما است، ایران وطن ما است»؛ جمعیت یک صدا شعار می‌دهند و دست می‌زنند. لباس شخصی‌ها اما در میان همین شعارها، یک نفر را به باد کتک گرفته‌اند. مردم شعار می‌دهند اما هیچ‌کس نمی‌تواند جلو برود. حلقه بزرگی دور او درست کرده‌‌اند و هرکس نزدیک می‌شود، با ضرب و شتم و تهدید و توهین او را کنار می‌زنند.

روز گذشته در حالی که جمعیت زیادی به مناسبت بزرگداشت کوروش کبیر، پادشاهی که به دادگری مشهور است و او را نویسنده اولین «منشور حقوق بشر» می‌دانند، کنار مقبره اش جمع شده بودند، نیروهای امنیتی «محمدرضا عالی پیام»، شاعر، طنزپرداز و سینماگر معترضِ ملقب به «هالو» را با ضرب و شتم دستگیر کردند.

او چند روز پیش در صفحه اینستاگرامش اعلام کرده بود هفتم آبان ماه به پاسارگاد می‌رود: «حرف‌هایی با دوستان و مخالفانم دارم که باید حضوری زد. قرار ما، جمعه 7 آبان ماه در پاسارگاد، ساعت 10 صبح.»

«علی»، یکی از کسانی که در مراسم بزرگداشت کوروش حضور داشته، لحظه برخورد لباس شخصی‌ها با محمدرضاعالی پیام را دیده است: «دیروز جو مراسم به شدت امنیتی بود. در بین مردم، لباس شخصی‌های زیادی حضور داشتند. حدود ظهر بود و ما تازه رسیده بودیم که من متوجه شدم عده‌ای در چند قدمی من یک نفر را می‌زنند. یک دفعه آقای عالی پیام را دیدیم. اعتراض کردیم اما فقط چند مشت و لگد زدند و خیلی زود آن جا را ترک کردند. متاسفانه بعضی‌ها اصلا ایشان را نمی‌شناختند و گمان کرده بودند در میان جمعیت کار خطایی کرده و دستگیر شده است.»

او و دوستانش ساعت 9 صبح از شیراز راه افتاده‌ بودند اما شلوغی و ترافیک بیش از حدِ تصورشان بوده است: «مسیر شیراز تا پاسارگاد در حالت معمولی، یک ساعت و نیم طول می‌کشد اما دیروز سه تا ایست بازرسی گذاشته بودند. عده زیادی هم آمده بودند. از شیراز، اصفهان، تهران و حتی مشهد و شهرهای دیگر نیز بودند. خلاصه به قدری شلوغ بود که ما نزدیک به چهار ساعت در راه بودیم.»

آن‌ها تنها کسانی نبودند که چهار ساعت در راه مانده بودند، بسیاری از حاضران در این مراسم بیش تر از سه ساعت این مسیر را طی کرده بودند. «نوشین» می‌گوید: «همه ماشین‌ها بازرسی می‌شدند. من فکر کنم در ماشین ما چون همه سرنشین‌ها جوان بودند، سه بار بازرسی شدیم.»

این دومین سالی است که نوشین همراه دوستانش از تهران برای حضور در این مراسم راهی پاسارگاد می‌شود: «در یکی از ایست‌های بازرسی، مامور بازرسی وقتی متوجه شد از تهران آمده ایم، با صدای بلند خندید و گفت: بی‎کاری است دیگر.»

ایست‌های بازرسی فقط محدود به جاده شیراز پاسارگاد نبوده است؛ «علی» می‌گوید: «ورودی پاسارگاد هم بازرسی بدنی انجام می‌شد. می‌خواستند تیغ، چاقو و… همراه کسی نباشد. یعنی این طور وسایل را می‌گرفتند؛ مثلا بعضی‌ها از این چاقوهای کوچکِ سرِ جاسوییچی داشتند که همه را گرفته بودند.»

به گفته علی، مراسم خاصی برگزار نشده است: «مردم جلوی مقبره کوروش برای ادای احترام سجده می‌کردند. عده‌ای هم سخنرانی‌های کوتاهی درباره ثبت روز کوروش در تقویم رسمی کشور انجام دادند. اما بیش تر شعار می‌دادند.»

او شعارها را به خوبی به یاد دارد: «من ایرانی هستم، عرب نمی‌پرستم»، «هرگز نخواب کوروش، ایران پدر ندارد»، «کوروش پدرما است، ایران وطن ما است» و…

می گوید:«البته شعارهای دیگری مثل “آزادی اندیشه با ریش و پشم نمی‌شه” و “نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران” هم داده شد. اما هربار شعارهایی داده می‌شد که به مذاق نیروهای امنیتی خوش نمی آمد، از بلندگوهای محوطه آهنگ‌هایی با صدای بلند پخش می‌شد که شعارها شنیده نشوند.»

نوشین حرف‌های او را تایید می‌کند و می‌گوید: «سرود ای ایران هم دسته جمعی خواندیم و خیلی شور و نشاط خوبی بود.»

او از ساعت 12 ظهر در مراسم حضور داشته اما متوجه دستگیری محمدرضا عالی پیام نشده است: «من صفحه ایشان را خوانده بودم و منتظر بودم ایشان را ببینم. از چند نفر پرسیدم که گفتند آن طرف بوده و شعر “دروغ” را خوانده است. همین طور دنبال‌شان می‌گشتم که شنیدم بازداشت شده اند. اما آن قدر جمعیت زیاد بود که متوجه نشدم. بعد در صفحه اینستاگرام‌شان خواندم که پسرشان خبر دادند دستگیر شده اند. من فکر می‌کنم خیلی از حاضران اصلا متوجه این موضوع نشده بودند. این طور که من شنیدم، این قدر سریع ایشان را می‌برند که افراد زیادی اصلا نفهمیده بودند.»

پسر محمدرضا عالی پیام با انتشار تصویری از پدرش در پاسارگاد، خبر بازداشت او را در صفحه اینستاگرامش منتشر کرده است: «طی تماسی که با من گرفته شد، به من خبر رسید که پدرم، سید محمد رضا عالی پیام امروز ظهر در شیراز (پاسارگاد) بازداشت شده.»

او از ضرب و شتم پدرش هنگام دستگیری خبر داده و نوشته است به داروهایش دسترسی ندارد. عالی پیام به بیماری صرع و فشار خون بالا مبتلا است. چند ساعت بعد پسرش از انتقال محمدرضا عالی پیام به بیمارستان سعادت شهر شیراز خبر داد.

نوشین و چند نفر دیگر از دوست‌داران عالی پیام خودشان را به این بیمارستان رسانده‌اند تا از وضعیت او خبر بگیرند اما از ورود آن‌ها به بخش جلوگیری کرده‌اند: «اول گفتند ما اجازه نداریم اطلاعاتی بدهیم و بعد گفتند اصلا چنین کسی این جا بستری نیست. بعد هم تهدید کردند و حراست بیمارستان را آوردند که ما را از بیمارستان بیرون کنند.»

مسوول اطلاعات بیمارستان «سعادت شهر» شیراز در پاسخ به تماس «ایران‎وایر» می‌گوید: «کسی با این مشخصات این جا بستری نشده است.» او منتظر سوال بعدی نمی‌ماند و تلفن را قطع می‌کند. پسرش نوشته است: «در آخرین تماسی که با موبایل پدرم گرفتیم، فردی غریبه گوشی ایشان را جواب داد و گفت ایشان تحت بازداشت هستند.»‌

این سومین بار است که عالی پیام بازداشت می‌شود. او مرداد ۹۱ بازداشت و سه هفته بعد با وثیقه 100 میلیون تومانی آزاد شد. سه سال بعد، سوم اردیبهشت ۹۴ خبر داد که آن بازداشت سرانجام منجر به صدور حکم ۱۵ ماه زندان شده است. محمدرضا عالی پیام ‌۲۶ اسفند ۹۴ بعد از تحمل حدود ۱۰ ماه زندان آزاد شد.

رادیوفردا: گروهی از کشاورزان شهر اصفهان در اعتراض به جاری نشدن آب رودخانه زاینده‌رود، علی‌رغم وعده مسئولان٬ مقابل فرمانداری این شهر تجمع کردند.

به گزارش خبرگزاری تسنیم، این کشاورزان روز سه‌شنبه، ۱۰ فروردین‌ماه، با حضور مقابل فرمانداری خواستار بازگشایی آب رودخانه زاینده‌رود به منظور آغاز کشت بهاره شدند.

پیش از این قرار بود «آب سوم» کشت بهاره کشاورزان اصفهانی از ۱۰ فروردین باز شود٬ اما به دلیل آن چه مشکل در «ذخیره آبی» اعلام شد این اقدام هنوز صورت نگرفته است.

کشاورزان اصفهان که در حال حاضر در زمین‌های اطراف اصفهان کشت کرده‌اند، نگران این موضوع هستند.

در همین زمینه اسفندیار امینی، رئیس انجمن خبرگان کشاورزی اصفهان، اعلام کرد که کشاورزان به عدم اجرای مصوبات شورای عالی آب برای ساماندهی رودخانه زاینده‌رود اعتراض دارند.

آقای امینی از توسعه کشاورزی و صنایع در اصفهان و چهارمحال و بختیاری و بی‌اعتنایی به ابلاغ وزارت نیرو و شورای عالی امنیت ملی برای ساماندهی زاینده‌رود به عنوان دیگر عوامل اعتراض کشاورزان نام برده است.

رئیس انجمن خبرگان کشاورزی اصفهان اضافه کرد: «در حال حاضر هنوز مشخص نیست که چرا آب باز نمی‌شود و در صورتی که آب به سرعت باز نشود، کشاورزان ضررهای جبران‌ناپذیری خواهند دید.»

شهر اصفهان از جمله شهر‌های ایران است که سال‌هاست با کم‌آبی و خشک‌سالی دست و پنجه نرم می‌کند و همین مسئله نیز باعث خشک شدن زاینده‌رود در اغلب روز‌های سال شده است.

در حال حاضر ۵۶ شهر و ۳۰۰ روستای استان اصفهان از سامانه آبی زاینده‌رود مشروب می‌شوند و تلاش‌های بسیاری برای احیای این رودخانه صورت گرفته که تاکنون چندان نتیجه‌بخش نبوده است.

کم‌آبی و خشکسالی در استان اصفهان علاوه بر نابودی رودخانه‌ها و نهر‌های سنتی این استان٬ کشاورزی و زیست روزمره مردم آن را تهدید می‌کند.

دامنه تهدید این خشکسالی تا جایی پیش رفته که برخی سیاست‌های مسئولان محلی در سال ۱۳۹۱ به منظور مدیریت آب٬ منجر به اعتراض کشاورزان و بروز درگیری‌های گسترده در آن سال شد.