اخبار

دویچه‌وله: محمد جواد ظریف در واکنش به سخنان اخیر معاون وزیر خارجه آمریکا گفت که این کشور آرزوهایی دارد که دست‌یافتنی نیست. ظاهرا منظور او اظهارات وندی شرمن درباره تاثیر تحریم‌ها در شکل گرفتن مذاکرات هسته‌ای است.

معاون وزیر خارجه ایالات متحده که برای تشریح توافق هسته‌ای ژنو به کمیته روابط خارجی سنا رفته بود، تاکید کرد که همانگونه که باراک اوباما نیز پیش‌تر گفته، آمریکا موفق شده برنامه هسته‌ای ایران را متوقف کند و بخش‌هایی از آن را به عقب براند.

محمد جواد ظریف در نشست خبری مشترک با ایاد مدنی، رئیس سازمان همکاری‌های اسلامی در واکنش به سخنان وندی شرمن گفت: «باراک اوباما رئیس‌جمهور آمریکا قبلا در نشستی گفته بود که آمریکا آرزوهایی دارد ولی شدنی نیست و چون شدنی نیست به دنبال مذاکره برای رسیدن به راه‌حلی براساس واقعیت است.»

به گزارش خبرگزاری فارس وزیر خارجه ایران روز چهارشنبه (۱۶ بهمن/ ۵ ژانویه) به وندی شرمن توصیه کرد واقعیت‌ها را در نظر داشته باشد و “از بیان حرف‌های ناشدنی حتی برای مصارف داخلی امتناع کند.”

هشدار نسبت به سد شدن راه مذاکرات

معاون وزیر خارجه و سرپرست مذاکره‌کنندگان هسته‌ای آمریکا تاکید کرده که ایران برای استفاده صلح‌آمیز از انرژی اتمی نیازی به غنی‌سازی اورانیوم در تاسیسات زیرزمینی فردو و راکتور آب سنگین اراک ندارد.

وندی‌ شرمن، معاون وزیر امور خارجه آمریکا

وندی‌ شرمن، معاون وزیر امور خارجه آمریکا

وزیر خارجه ایران می‌گوید سخنان شرمن حتا اگر برای راضی کردن مخالفان داخلی با مذاکرات هسته‌ای و توافق‌های ژنو بیان شده باشد، در آینده مذاکرات اثری منفی دارد و راه رسیدن به توافق‌های نهایی را سد می‌کند.

ظریف می‌افزاید: «مردم ما و همچنین طرف‌های مذاکره با ما می‌دانند هیئت ایرانی ذره‌ای از حقوق ملت ایران کوتاه نمی‌آید و آن را واگذار نخواهد کرد، بنابراین همان طور که در گذشته گفته شد، چنانچه امیال و آرزوهای خود را کنار بگذارند در مذاکرات به نتیجه خواهند رسید.»

وندی شرمن خطاب به اعضای کمیته روابط خارجی سنا اطمینان داد که توافق‌های ژنو موقتی است و برای رسیدن به توافق نهایی باید تکلیف تمام موارد اختلاف با ایران روشن شود.

شرط رسیدن به توافق نهایی

سرپرست مذاکره‌کنندگان آمریکا در گروه کشورهای ۱+۵ در نشست سه‌شنبه سنا همچنین به شرکت‌های خارجی هشدار داد پیش از لغو کامل تحریم‌ها برای سرمایه‌گذاری در ایران اقدام نکنند.

اشاره شرمن به سفر یک هیئت تجاری فرانسه به تهران است که مشغول مذاکره با ایران برای بررسی زمینه‌ی همکاری‌های مشترک اقتصادی و تجاری و سرمایه‌گذاری احتمالی در این کشور هستند.

توافق هسته‌ای ژنو که سوم آذر به امضا رسید و از سی‌ام دی‌ماه به اجرا گذاشته شد، با مخالفت‌های فراوانی در ایران و آمریکا روبرو شده است.

رابرت منندر، رئیس کمیته روابط خارجی سنای آمریکا در جلسه مشترک با شرمن گفت: «ما در توافق موقت ژنو تحریم‌های موثر بین‌المللی را در معرض خطر قرار داده‌ایم، بی‌آنکه پارامترهائی را که در توافق نهایی انتظارشان را داریم به درستی تعریف کرده باشیم.»

معاون وزیر خارجه آمریکا این نگرانی را ناموجه می‌داند و تاکید می‌کند توافق نهایی و رفع تحریم‌ها تنها زمانی ممکن است که از توقف برنامه‌های مناقشه‌برانگیز ایران اطمینان حاصل شود.

رئیس جمهور آمریکا هفته گذشته تاکید کرد سیاست گفت‌وگو در کنار فشار تحریم‌ها “موجب شد ایران برنامه اتمی خود را متوقف کند و بخشی از آن را به عقب بازگرداند.” امام جمعه موقت تهران، احمد خاتمی این سخنان را “اراجیف اوباما” خواند.

رادیوفردا:پس از تاخیر در  پخش زنده مصاحبه تلویزیونی حسن روحانی، رئیس جمهور، عزت‌الله  ضرغامی، در نامه‌ای به شورای نظارت بر سازمان وصدا و سیما خواستار تعیین تکلیف در مورد نحوه انتخاب مجری‌های مصاحبه با روسای سه قوه شد.

مصاحبه تلویزیونی حسن روحانی شامگاه چهارشنبه با تاخیر از شبکه یک پخش شد. پیشتر قرار بود این مصاحبه پس از اخبار ۲۱ از شبکه یک پخش شود اما به جای آن شبکه یک سرودهای انقلابی و  سریال پخش ‌می‌کرد.

همزمان ایرنا در خبری اعلام کرد عزت‌الله ضرغامی مانع پخش زنده گفت‌‌وگوی زنده تلویزیونی شده در حالی که عوامل و مجری‌ها تعیین شده بود.

در همین حال فارس در خبری نوشت روحانی در چینش مجری‌ها با صدا و سیما  اختلاف داشته و خواستار حضور سونیا پوریامین نیز در این برنامه بوده که با مخالفت  روبرو می‌شود.

روحانی هم در ابتدا و هم در انتهای مصاحبه به این تاخیر اشاره کرد و در پایان گفت‌وگوی خود گفت دلایل این تاخیر را نمی‌خواهد باز کند.

اکنون خبرگزاری فارس گزارش داده که عزت‌الله ضرغامی در نامه‌ای به ابراهیم رئیسی عضو شورای نظارت بر سازمان صدا و سیما و معاون قوه قضاییه خواستار تعیین تکلیف در مورد انتخاب مجری‌ها شده است.

در این نامه آمده است: «با توجه به اهمیت تاخیری که در شروع مصاحبه زنده تلویزیونی رئیس جمهور محترم پیش آمد، خواهشمند است در مورد انتخاب مجری توسط روسای محترم قوا، و امتناع از پذیرش وظیفه قانونی و حرفه‌ای رسانه ملی اظهارنظر نمایید.

بی‌بی‌سی: آقای ملکی نوشته که در صورت ادامه فشارها بر خود و خانواده اش، به سازمان‌های بین المللی حقوق بشری و گزارشگر ویژه سازمان ملل شکایت می کند

محمد ملکی، نخستین رئیس دانشگاه تهران بعد از پیروزی انقلاب، در نامه ای خطاب به حسن روحانی و “مسئولین امنیتی کشور” نوشته که چند ساعت بعد از توصیه دیروز رئیس جمهور به اساتید دانشگاه برای “سکوت نکردن”، وزارت اطلاعات وی را احضار کرده است.

وی که پیش و پس از انقلاب سال ها زندانی سیاسی بوده، افزوده ماموری که پیشتر از او بازجویی می کرده، با فرزند او ابوذر ملکی تماس گرفته و خواسته است که به همراه پدرش به اداره اطلاعات تهران برود. آقای ملکی پرسیده که با وجود چنین برخوردهایی، چطور می توان انتظار داشت که “دانشگاهیان سکوتشان را بشکنند؟”

دیروز آقای روحانی در سخنانی از دانشگاهیان خواست در مورد مسائل کشور و پرونده هسته ای اظهار نظر کنند و از آنها پرسید که “چرا فریاد نمی‌زنند و وارد میدان نمی‌شوند؟”

محمد ملکی، با ذکر این که مدت هاست خود و اعضای خانواده اش زیر فشار ماموران اطلاعاتی قرار دارند نوشته: “تاکنون تحمل کردم و این اذیت و آزارها که به خانواده من وارد شده را به طور علنی مطرح نکرده بودم اما دیگر طاقتم تمام شده و از مقامات حکومت سوال می کنم که اگر با من مشکلی دارید تقصیر خانواده ام چیست و با آنها چه کار دارید؟”

اولین رئیس دانشگاه تهران بعد از انقلاب، در توصیف فشارهایی که بر اعضای خانواده او وارد شده به موارد گوناگونی اشاره کرده که از جمله عبارت است از “مصادره مدرک لیسانس”، “ممانعت از شرکت در امتحانات دانشگاه”، “احضار مکرر به اداره اطلاعات” و “بر هم زدن آرامش همسر” ابوذر ملکی، فرزند وی، در تهران.

ممنوع الخروج کردن این منتقد حکومت ایران و ایجاد مانع برای ملاقات وی با دیگر فرزندش، عمار ملکی که در خارج از ایران به سر می برد، از جمله دیگر موارد ذکر شده در نامه است.

محمد ملکی تاکید کرده است که “بسیاری از خانواده های سیاسی دچار چنین مشکلاتی هستند”.

آقای ملکی، که هم اکنون ۸۰ سال سن دارد، از منتقدان حکومت ایران در دوران قبل و بعد از پیروزی انقلاب است. وی که پیش از انقلاب نیز مدتی را در زندان به سر برده بود، در دوران جمهوری اسلامی چند بار به زندان افتاد و در معرض بدرفتاری قرار گرفت.

این منتقد حکومت، از جمله پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ نیز دستگیر و زندانی شد و پس از آزادی از زندان، در نامه ای به احمد شهید گزارشگر ویژه حقوق بشر در مورد ایران، به شرح شکنجه هایی پرداخت که در دوره های مختلف زندان خود تحمل کرده بود.

آقای ملکی در نامه اخیر خود به رئیس جمهور هم، اعلام کرده که در صورت ادامه فشارها بر خود و خانواده اش، به سازمان‌های بین المللی حقوق بشری و گزارشگر ویژه سازمان ملل شکایت خواهد کرد.

رادیوفردا: در پی آن که وندی شرمن، معاون وزیر خارجه آمریکا، التزام ایران به «رعایت حقوق شهروندان و همسایگانش» را از اهداف نهایی مذاکرات با ایران دانسته و خواستار آزادی موسوی و کروبی شد، وزارت خارجه ایران در واکنش به این اظهارات گفت که «زیاده‌خواهی‌ها و توهمات جایگاهی در مذاکرات ندارد».

به گزارش خبرگزاری مهر، مرضیه افخم، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، روز چهارشنبه، ۱۶ بهمن، در پاسخ به اظهارات تازه وندی شرمن گفت: «مقامات آمریکایی حتما می‌دانند که زیاده‌خواهی‌ها، توهمات و حرف‌هایی که برای مصرف داخلی مطرح می‌کنند جایگاهی در مذاکرات ندارد و حاصلی جز تداوم ناکامی‌های آمریکا در چندین سال گذشته که رئیس جمهور آمریکا نیز بدان اذعان کرده، نخواهد داشت.»

مرضیه افخم افزود: «هیئت مذاکره‌کننده ایرانی اجازه نخواهد داد که دستاوردهای علمی مردم ایران خدشه‌دار شود و با ایستادگی در مقابل زیاده‌طلبی‌ها به هیچ وجه نخواهد گذاشت موضوعاتی خارج از بحث هسته‌ای در مذاکرات نهایی مطرح شود.»

این واکنش در پی آن ابراز می‌شود که وندی شرمن، معاون وزیر خارجه آمریکا، روز سه‌شنبه، ۱۵ بهمن، در بیانیه‌ای که در برابر سنای ایالات متحده خواند با اشاره به مذاکرات جاری با ایران گفت که «سیاست و رویکرد ما به ایران چندجانبه خواهد ماند و هدف نهایی ما دیدن ایرانی است که: تعهدات بین‌المللی‌اش را رعایت می‌کند، به حقوق شهروندان و همسایگانش احترام می‌گذارد، و نقشی سازنده در منطقه بازی می‌کند.»

وی افزود که «مذاکرات ۱+۵ با ایران نشان می‌دهد که پیشرفت در راستای این تلاش‌ها امکان‌پذیر است».

خانم شرمن در بخشی دیگر از بیانیه خود که متن آن روی وب‌سایت وزارت خارجه آمریکا منتشر شده گفت: «از ایران می‌خواهیم تا تمامی زندانیانی سیاسی، ازجمله میرحسین موسوی و مهدی کروبی، رهبران جنبش سبز، را که نزدیک به سه سال است بدون هیچ تفهیم اتهام رسمی در حصر خانگی به‌سر می‌برند آزاد کند.»

وی اضافه کرد: «ما هم قول‌هایی که روحانی، رئیس جمهوری ایران، به مردمش داده را شنیده‌ایم و در حالی که آنان از او می‌خواهند تا به این قول‌ها عمل کرده و تعهدات حقوق بشری بین‌المللی را رعایت کند، ما نیز به حمایت خود از ایرانیان ادامه می‌دهیم.»

معاون وزیر خارجه آمریکا همچنین از ایران خواست تا سعید عابدینی، و امیر حکمتی، دو شهروند آمریکایی محبوس در ایران را آزاد کند و برای بازگشت رابرت لوینسون به خانه تلاش کند.

«اگر ایران به تعهداتش عمل نکند همه گزینه‌ها محفوظ خواهد بود»

وندی شرمن در بخش دیگری از بیانیه روز سه‌شنبه خود گفت: «ما هم‌چنان از فعالیت‌های ایران که برهم‌زننده ثبات در سراسر منطقه است و امنیت هم‌پیمانان ما نظیر اسرائیل و کشورهای خلیج [فارس] را تهدید می‌کند عمیقاً نگرانیم و متعهد به آن هستیم که با هم‌پیمانان و شرکای خود برای جلوگیری از این رفتار بی‌ثبات‌کننده همکاری کنیم.»

او افزود: «ما چشم خود را روی بیش از ۳۰ سال رابطه دشوار میان ایالات متحده و ایران نبسته‌ایم، عملکرد‌های گذشته ایران از چشم ما دور نمانده است، اما این امر اهمیت دارد که به دیپلماسی فرصت داده شود.»

معاون وزیر خارجه آمریکا گفت: «اگر ایران به تعهدات خود عمل کند دنیا مکانی امن‌تر خواهد شد، اما اگر عمل نکند ما هم تمامی گزینه‌ها را برای جلوگیری از دستیابی ایران به جنگ‌افزار هسته‌ای برای خود محفوظ می‌دانیم.»

وندی شرمن همچنین اظهار داشت: «ماه‌های آینده محکی است برای قصد و نیات ایران، و محکی است برای امکان حل‌وفصل مسالمت‌آمیز این چالشی که برای صلح و امنیت بین‌المللی به‌ وجود آمده‌ است.»

خانم شرمن در بیانیه خود همچنین بار دیگر از توافق موقت ژنو بر سر برنامه هسته‌ای ایران در مقابل قانونگذاران مخالف دفاع کرد. او در عین حال نسبت به سرمایه‌گذاری در ایران پیش از لغو تحریم‌ها هشدار داد.

مذاکرات هسته‌ای ایران که سوم آذرماه به توافقی موقتی رسیده قرار است روز ۲۹ بهمن در وین اتریش پی گرفته شود.

آقای ظریف در این مصاحبه می گوید که اگر اسرائیل و فلسطین صلح کنند ایران هم می تواند اسرائیل را به رسمیت بشناسد!
هولوکاست کار بدی بود و الا آخر!
به این می گویند نرمش قهرمانانه!

خودنویس: وزیر دادگستری ایران می‌گوید نظام در حال «سبک و سنگین» کردن موضوع محاکمه میرحسین موسوی و مهدی کروبی است.

به گزارش خبرگزاری ایسنا ، مصطفی پورمحمدی، وزیر دادگستری ایران ضمن اعلام این‌که نظام در حال سبک سنگین کردن محاکمه است گفت: «نظام هم‌چنین هوشمندانه تلاش می‌کند تا از فتنه جدیدی جلوگیری کند.»

وی افزوده: «اگر رهبران جنبش سبز بگویند که ما قانون‌مند هستیم و به آرامش کشور پای‌بندیم و اگر چنین چیزی را اعلام کنند می‌توانند مشمول عفو شوند.»

گفتنی است در آستانه چهارمین سال‌گرد حصر رهبران جنبش سبز مقام‌های حکومتی مهدی کروبی را از خانه امن وزارت اطلاعات به خانه شخصی‌اش منتقل کردند.

انتقالی که البته به معنای کاهش محدودیت‌ها نیست و تمام ضوابط امنیتی به محل جدید حصر منتقل شده است.

در این خصوص اما غلامحسین محسنی اژه‌ای٬ سخن‌گوی قوه قضاییه روز گذشته گفت که از مهدی کروبی رفع حصر نشده است.

وی افزود: «در سال ۸۸ فتنه عظیمی در کشور رخ داد و ظلم بزرگی به مردم و نظام شد و کسانی که مرتکب این مسائل شده‌اند باید تاوان خود را پس بدهند.»

اژه‌ای افزوده بود: «آقای کروبی به سیاست‌هایی که به دنبال نادیده گرفتن حق مردم در قبال حکومت گرفتند افتخار می‌کنند… علنی کردن تباهی‌ها و بدی‌ها ایراد نیست که به خاطر آن از آقای کروبی بخواهند عقب‌نشینی کند٬ بلکه زدودن این بدی‌ها و تباهی‌ها وظیفه حکومت است.»

در همین راستا فرزند مهدی کروبی نیز در واکنش به اظهارات سخن‌گوی قوه قضاییه در خصوص «لزوم توبه و تاوان پس‌ دادن افراد مرتبط با فتنه» ضمن تاکید بر این که پدرش خطایی مرتکب نشده است گفت: «آقای کروبی معتقد به خدایان زمینی نیست که نزد خدایان زمینی توبه کند. به دنبال تغییر محل حصر مهدی کروبی٬ غلامحسین محسنی اژه‌ای٬ سخن‌گوی قوه قضاییه گفت که از مهدی کروبی رفع حصر نشده است و این اتفاق چندین نوبت افتاده است.»

محمدتقی کروبی افزود: «پدر من بر باور و اعتقادش محکم ایستاده و حتی گفته است که آماده محاکمه در هر محکمه‌ای است و رای آن محکمه را هم می‌پذیرد٬ اما تنها شرطش علنی سخن گفتن با مردم است.»

وی گفته بود: «امروز نتیجه نادیده گرفتن حقوق مردم را می‌بینیم. ۷۰۰ میلیارد از درآمدهای کشور نابود شده. وضعیت اقتصادی٬ سیاسی و بین‌المللی کشور اسف‌بار است… این خروجی‌ای است که آقایان بر مردم تحمیل کردند؛ اگر خوب است٬ سرتان را بالا بگیرید و به آن افتخار کنید. اگر هم بد است٬ این شما هستید که باید از مردم ایران عذرخواهی بکنید.»

روز به روز شاهد فساد بیشتری هستیم

پورمحمدی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به فساد گسترده در جمهوری اسلامی گفت که پرونده‌های مربوط به ویژه‌خواری از سال‌های گذشته وجود داشته است.

پورمحمدی گفت: «متاسفانه ما در دوره‌های گذشته شاهد تشدید فسادها بوده‌ایم و این موضوع مربوط به دوره اخیر نیست.»

وی یادآور شد: «من بارها تاکید کردم و به تخلفات بزرگ اشاره داشتم ولی کمتر توجه شد و بهای کافی به تذکرات ما داده نشد و ما روز به روز شاهد تخلفات بزرگ هستیم و آخرین این پرونده‌ها مربوط به بابک زنجانی است که همه آن‌ها در دوره گذشته اتفاق افتاده است. پرونده‌هایی مانند نگین و مروارید غرب در گذشته اتفاق افتاده و قوه قضاییه برای این که به مالباختگان کمک کند در جهت جبران این آسیب‌هاست.»

گفتنی است روز گذشته نیز حسن روحانی رییس جمهوری ایران در دیدار با کارکنان و مدیران وزارت اطلاعات گفت که فساد اقتصادی در ایران دامنه‌ای گسترده دارد. وی از نیروهای امنیتی خواست تا به طور جدی وارد مبارزه با فساد اقتصادی شوند و در خصوص بازگرداندن اموال و حقوق از دست‌رفته مردم از جانب عده‌ای سودجو و ویژه‌خواران اقتصادی اقدام قاطع به عمل آورند.

در همین راستا محمدعلی پورمختار، رییس کمیسیون اصل ۹۰ مجلس شورای اسلامی هم دیروز گفت: «در حدود هفت ماه در خصوص پرونده زمین خواری پی‌گیریها، بررسی‌های حضوری انجام دادیم که مشخص شد موضوع بسیار گسترده است و این زمین‌خواری‌ها با کمک مقامات دولتی بوده است.»

شایان ذکر است سازمان شفافیت بین‌الملل در آخرین گزارش سالانه خود ایران را از میان ۱۷۷ کشور در رتبه ۱۴۴ جهان از نظر فساد اداری قرار داد که نشان‌دهنده ۱۱ پله سقوط در مقایسه با سال ۲۰۱۲ میلادی است.

خودنویس: میترا پورشجری: برای زندانیان سیاسی اصلاح‌طلب در زندان رجایی‌شهر، هیچ‌کدام از مشکلات پدرم وجود نداشت…؛ به طرز شگفت‌انگیزی، حتی بسیاری از فعالان سیاسی هم مدام مرا به «سکوت» دعوت می‌کنند.

محمدرضا پورشجری نویسنده‌ای است که با نام مستعار «سیامک مهر» در وبلاگ خود به نام «گزارش به خاک ایران» به نقد اسلام می‌پرداخت. وی در شهریورماه ۱۳۸۹ در پی حمله‌ای به خانه‌اش در کرج به دست عوامل وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی بازداشت شد و بیش از هفت ماه مورد شکنجه شدید قرار گرفت و در نهایت در دادگاه، به جرم «توهین به رهبری»، «سب‌النبی» و «اخلال در امنیت ملی» به تحمل چهار سال زندان محکوم شد. میترا پورشجری، دختر این زندانی سیاسی، اینک ساکن سوئد، برای اولین بار از برخی جزئیات رنج‌هایی که بر خود و بر پدرش در ایران رفته است می‌گوید و معتقد است که برخی رسانه‌ها، سیاسیون، فعالان و نهادهای حقوق بشری در رسیدگی به پرونده پدرش تبعیض روا داشته‌اند.

– خانم پورشجری! دستگاه امنیتی/قضایی جمهوری اسلامی چگونه پدرتان را دستگیر کرد؟ نحوه برخوردشان با پدرتان و شما چگونه بود؟

من همیشه روزی چند بار با پدرم تماس می‌گرفتم؛ و آخرین بار ساعت حدود ۱۱-۱۲ صبح روز ۲۱ شهریور ۱۳۸۹ بود که پدرم به من گفت که دیشب خوب نخوابیده و نیاز به استراحت دارد، و چند ساعتی تلفن را از پریز می‌کشد تا استراحت کند. چند ساعتی گذشت و پدرم زنگ نزد، و این عجیب بود برای من. خودم شروع کردم به زنگ زدن، ولی تماس‌هایم بی‌جواب ماند. به همسایه‌ها و عمه‌ام که در کرج زندگی می‌کرد ابراز نگرانی کردم. همه گفتند اتفاقی نیفتاده، و منتظر باش تا خودش تماس بگیرد. دو روز که گذشت و خبری نشد، خانواده‌‌ام پلیس ۱۱۰ را خبر کرد، و آنها قفل درب را شکستند و وارد خانه شدند. تمام خانه به هم ریخته بود و هیچ خبری هم از پدرم نبود.

من فردای آن روز به کرج رسیدم؛ و هنگامی که با پلیس داخل خانه شدم، تایید کردم که دزدی اتفاق نیفتاده، و بنابراین باید خبر دیگری باشد؛ چون تنها کتاب‌ها و کامپیوتر و آلبوم‌های شخصی و دست‌نوشته‌ها و رِسیوِر ماهواره را برده بودند. چنان وحشیانه حمله کرده بودند که رد پاهایشان روی تمام وسایل خانه مانده بود. با این وجود، این اتفاق چنان بی سر و صدا افتاده بود که حتی یک نفر از همسایه‌ها هم ندیده و نشنیده بود. شاید هم دیده و شنیده بودند، ولی هراس داشتند از بازگفتن. مفقود شدن پدرم را به پلیس گزارش دادیم و راه افتادیم به تمام زندانها و بیمارستان‌ها سر زدن و البته هیچ جوابی نگرفتن.

یک هفته بعد شخصی تماس گرفت و گفت پدرم در بند سپاه زندان رجایی‌شهر است و هر روز ساعت‌ها شکنجه می‌شود. هیچ وقت نفهمیدیم آن شخصی که این اطلاعات را به ما داد که بود. از وزارت اطلاعات مرا خواستند و گفتند که باید خودم را معرفی کنم؛ و چون چند ماهی بود که ساکن مشهد شده بودم، گفتند که به شعبه وزارت اطلاعات در آنجا مراجعه کنم. چند روزی به تماس‌هایشان اعتنایی نکردم، و بعد از آنها خواستم کتبا مرا احضار کنند؛ اما آنها در تماس آخر تهدیدم کردند که اگر نیایم هیچ‌وقت پدرم را نخواهم دید؛ و من به اجبار و از روی ترس رفتم. بعد از آن، تا هفته‌ای دو مرتبه به اطلاعات احضار و بازجویی می‌شدم. در طول تمام بازجویی‌ها، حرف کلی و هدف آنها تنها یک چیز بود: اینکه درباره بازداشت پدرم سکوت کنم و آن را رسانه‌ای نکنم.

بارها مرا تهدید کردند و به من گفتند که گره‌ای که با دست باز می‌شود را نباید با دندان باز کرد؛ و اینکه رسانه‌ها و افراد خارج از کشور چطور می‌توانند به شما کمک کنند وقتی که همه زندگی شما اینجاست؟ در این مدت، از آنجا که من تنها فرزند پدرم هستم و آنها هم نزدیکی ما را درک کرده بودند، بارها به من پیشنهاد کردند در تماسی که خودشان ترتیب‌اش را می‌دهند از پدرم بخواهم که از رهبر، طلب عفو و بخشش کند تا بتواند به زندگی در کنار من بازگردد، که من هم زیر بار نرفتم. در نهایت، بعد از نه ماه پدرم را با دستبند و پابند جلوی درب شعبه ۱۰۹ دادگاه انقلاب کرج در حالی دیدم که به سختی می‌توانستم او را بشناسم. سپس دادگاهی برگزار شد کاملا ناعادلانه و بدون وکیل و هیات منصفه؛ و بعد از ۴-۵ ساعت جلسه دادگاه به تعویق افتاد برای شش ماه بعد، که آن هم به همان ترتیب قبل برگزار شد، و در نهایت، پدرم جمعا به چهار سال زندان محکوم شد.

– با توجه به اینکه شما برای دیدار پدرتان و رسیدگی به امور ایشان مدام در اماکن امنیتی/قضایی و زندان‌های مختلف حضور می‌یافتید، برخورد مسوولان و وضعیت داخل زندان‌ها چگونه بود؟

در مدتی که برای رسیدگی به کارهای پدرم و برای استخدام وکیل و گرفتن مرخصی و ملاقات حضوری به دادگستری و دادستانی و دیگر ادارات مراجعه می‌کردم، اول که مرا نمی‌شناختند عادی برخورد می‌کردند؛ ولی زمانی که پرونده پدرم را می‌خواندند طوری برخورد می‌کردند که گویا پدرم چه جرم بزرگی مرتکب شده، و مرا از اتاق بیرون می‌کردند. چند بار ما را نجس خطاب کردند، و گفتند من و پدرم مایه ننگ هستیم، و گفتند با چه رویی می‌خواهی همان حقوقی را برای پدرت قائل باشیم که برای زندانیان دیگر هستیم؟

بعد از اینکه پدرم را از زندان رجائی‌شهر به زندان قزل‌حصار تبعید کردند، من برای اجرای احکام نزد قاضی رفتم و از او خواستم علت این کار را توضیح دهد و به من بگوید که چرا بر اساس آیین‌نامه زندان‌ها – که مطابق آن زندانیان باید بر اساس جرمشان تفکیک صنفی شوند – با پدرم رفتار نشده؛ و او را که زندانی سیاسی است در سالن ۷ زندان ندامتگاه مرکزی کرج که مخصوص جرایم خاص و شروران و زندانیان خطرناک است زندانی کرده‌اند؟

قاضی در جواب من گفت: «آنها باید ناراحت باشند که پدر تو به آنجا رفته، نه تو و پدرت! آنها انسان هستند و بنا به فقر و شرایط بد و نادانی دست به این کارها زده‌اند؛ ولی پدر تو با علم و آگاهی نوشته و توهین کرده!»؛ در ادامه، برای اینکه مرا ساکت کند، تهدید کرد که «برو خدا را شکر کن که تو و پدرت دست من نبودید، وگرنه تا الان مرده بودید!» و وقتی علتش را جویا شدم جواب داد «چون تو بهایی هستی!» و من در جواب گفتم بهایی نیستم، چون بهائیت هم ریشه در اسلام دارد، و من با اسلام مخالفم. در این موقع، او بدون هیچ واهمه‌ای جلوی چشم چندین نفر ما را به مرگ محکوم کرد.

بدرفتاری با پدرم در درون زندان هم ادامه داشت، به طوری که هیچ وقت به پدرم اجازه استخدام وکیل را ندادند؛ و همچنین همیشه در دادن اجازه ملاقات با ایشان و برای درمان بیماری‌های متعدد ایشان قصور می‌کردند. بدرفتاری‌ها تا جایی پیش رفت که حتی لباس‌هایی که برای پدرم می‌بردم را هم قبول نمی‌کردند. البته به گفته پدرم برای زندانیان سیاسی اصلاح‌طلب در زندان رجایی‌شهر هیچ‌کدام این مشکلات وجود نداشت؛ و حتی مسوولیت بندهای زندان به عهده آنها گذاشته شده بود؛ که باعث می‌‌شد زندانیان اصلاح‌طلب در تخصیص امکانات، همچون برخورداری از اوقات ملاقات بیشتر، برخورداری از امکانات رفاهی/بهداشتی، و بسیاری مسائل دیگر نسبت به زندانیان غیروابسته موقعیت خیلی بهتری داشته باشند.

متاسفانه، این تبعیض و کم‌توجهی فقط به مراکز دولتی و درون زندان محدود نشد. من همیشه و از همان ابتدا تمام اخبار پدرم را به بیرون منتقل می‌کردم، اما تعداد افرادی که روی آن کار می‌کردند و بازتابش می‌دادند به قدری کم بود که در بین خبرهای دیگر گم می‌شد. تمام فضای داخل کشور همیشه پر بود از خبرهای جزئی و روزمره درباره زندانیان اصلاح‌طلب؛ و در نتیجه امثال پدرم که به حزب و نهاد و سازمانی وابستگی ندارند و تعدادشان هم کم نیست کاملا کمرنگ و بعضا محو می‌شدند.

در نهایت، آن‌قدر تهدید شدم و آن‌قدر فشار بر من وارد شد که تصمیم گرفتم از ایران خارج شوم، هم برای جلوگیری از دستگیری احتمالی خودم و هم برای اینکه به دنیای آزاد برسم تا بتوانم از آن جو خفقان و تبعیض‌آمیزی که کسی در آن حتی نمی‌خواست صدایم را بشنود رها شوم، و بتوانم برای نجات پدرم و دیگرانی مثل پدرم مفید باشم، و صدای تمام آنهایی باشم که این‌طور ظالمانه درد مضاعف می‌کشند و با این وجود، یک‌دهم بعضی‌ها هم اسمشان آورده نمی‌شود، چون آنها اهل مماشات با این حکومت نیستند و با ظلم و بی‌عدالتی‌هایش قاطعانه برخورد می‌کنند.

– آیا پس از خروج‌تان از ایران، برای رسیدگی به وضعیت پدرتان به نهادهای حقوق بشریِ خارج از کشور مراجعه کردید؟ چه نتیجه‌ای گرفتید؟

بله. از وقتی به اروپا آمده‌ام، تمام تلاشم را بر این گذاشته‌ام تا از همه رسانه‌ها و مراکز حقوق بشری و افراد مربوط به آنها برای اطلاع‌رسانی درباره پدرم و ظلمی که تنها برای نوشتن عقاید شخصی‌اش بر او روا داشته‌اند کمک بخواهم. خیلی از عزیزان در این راه به من کمک کرده‌اند و همواره صدای من و پدرم بوده‌اند؛ ولی در این میان هم بوده‌اند افراد و سازمان‌ها و رسانه‌هایی که هیچ علاقه‌ای به گفتگو با من و سراغ گرفتن از حال پدرم نشان نداده‌اند.

برای مثال، از میان رسانه‌ها بی‌بی‌سی حتی یک بار هم نخواسته با من درباره پدرم صحبت کند؛ و افرادی همچون خانم شیرین عبادی و آقای عبدالکریم لاهیجی، با وجود تلاش شبانه‌روزی دوستانم برای ارتباط گرفتن با آنها، هیچ وقت حاضر نشدند برای آزادی پدرم با من همکاری کنند. متاسفانه اینها که مدام دم از حقوق بشر می‌زنند، چنان رفتار می‌کنند که انگار مساله پدرم و افرادی مثل او به آنها مربوط نمی‌شود؛ و لیست معینی را برداشته‌اند و پیراهن عثمان کرده‌اند و به همان بسنده می‌کنند.

همین آقای لاهیجی که رئیس «فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر» است روزی در ایمیلی به من گفت که «برای پدرت ضرر دارد که ما علنی برخورد کنیم، ولی من غیرعلنی برایشان اقدام می‌کنم»*. برای من جالب بود که من خودم را آواره دیار غربت کرده‌ام تا ظلمی که بر پدرم می‌رود را فریاد کنم، و بعد آقای لاهیجی با من حرف از «اقدام غیرعلنی» می‌زند. در جایی که پدرم به دلیل بیماری های متعدد و عدم هیچ‌گونه اقدامی برای درمان ایشان در زندان روز به روز تحلیل می رود، آیا اقدام علنی درباره ایشان ضرر بیشتری دارد یا خاموش ماندن؟! در آخرین تماسی که با پدرم داشتم، از این شکایت داشت که اینها گه‌گداری مرا از زندان خارج می کنند تا این‌طور وانمود کنند که مرا برای درمان برده‌اند، اما در عمل مرا درمان نمی‌کنند، و فقط درد و زخمِ غُل و زنجیری که بر دست و پایم زده‌اند برایم می‌ماند.

به طرز شگفت‌انگیزی، حتی بسیاری از فعالان سیاسی هم مدام مرا به «سکوت» دعوت می‌کنند. برای مثال، اخیرا آقای محمد نوری‌زاد این‌طور گفته که پدرم دست روی مساله خطرناکی گذاشته که به صلاح نیست رسانه‌ای شود، و از من خواسته که درباره پدرم سکوت کنم. متاسفانه بعد از تمام ناملایماتی که در این مسیر بر من و پدرم رفته به این نتیجه رسیده‌ام که چه در داخل و چه در خارج از ایران بسیاری از افراد، نهادها و رسانه‌هایی که مدعی دفاع از حقوق بشر هستند، و وظیفه آنها باید کمک به همه مظلومان و گرفتاران فارغ از هر عقیده و مسلکی باشد، به شیوه‌ای کاملا خط و ربطی عمل می‌کنند و در رسیدگی به وضع کسانی که با آنها هم‌عقیده نیستند تبعیض قائل می‌شوند. ظاهرا حقوق بشر برای اینها تنها حکم حقوق خود و هم‌عقیده‌های خود را دارد.

ـــــــــــــــــــــــــــ

خودنویس: آقای دکتر لاهیجی در این باره به خودنویس چنین توضیح داده‌اند که از ایشان متشکریم.

خانم پورشجری

همان طور که برای خانم فرحناز هم نوشتم، اقداماتی برای پدر شما انجام شده است. قصد از این اقدامات هم بهبود وضع ایشان یا نجات ایشان بوده است. تشخیص من این است که ضرورتی برای علنی شدن این اقدامات نیست چون به وضع ایشان صدمه می‌زند. قصد ما انجام کاری مفید است و نه جنجال و تبلیغات.

از طرف پدرتان نمی‌شود در دادگاه امریکا شکایت کرد، برای این که ایشان تبعه امریکا نیستند. اگر هم تبعه امریکا بودند چون در زندان هستند، نمی‌توانستند به کسی وکالت بدهند. اگر تبعه امریکا بودند می‌توانستند پس از بازگشت به آنجا در دادگاه‌ها شکایت کنند. تصمیم در مورد پخش نامه ایشان در اینترنت هم به عهده خودتان است.

دیگربان: حسن روحانی با انتقاد از فضای امنیتی دانشگاه‌ها و سکوت دانشگاهیان٬ منتقدان داخلی توافقنامه «‌ژنو» را گروهی «معدود» و «بی‌سواد» نامید که «از جایی خاص تغذیه می‌شوند.»

به گزارش خبرگزاری‌ها٬ آقای روحانی این مطلب را روز سه‌شنبه (۱۵ بهمن) در اجلاس روسای دانشگاه‌ها و مدیران پارک‌های علم و فناوری بیان کرده است.

وی در این اجلاس از دانشجویان و استادان خواست سکوت خود را شکسته و درباره مسائل مهم جامعه ایران سحن بگویند.

روحانی از استادان دانشگاه پرسیده چرا درباره توافقنامه «ژنو» سکوت اختیار کرده‌اند و اظهار‌نظر نمی‌کنند.

رئیس جمهوری ایران خطاب به دانشگاهیان گفته به فکر ISI و امتیاز نباشند و این «شرک‌ها» را کنار بگذارند و با مردم «همراه» شوند.

وی در بخش دیگری از سخنان خود با انتقاد از فضای امنیتی دانشگا‌ها و نهاد‌های آموزشی گفته که «باید اجازه داد فضای باز ایجاد شود.»

رئیس شورای عالی امنیت ملی بی‌آنکه به نام فرد یا جریانی اشاره کند افزوده «یک عده شده‌اند متولی و همه مردم از نظر آن‌ها شده‌اند مشکوک و همه مورد تردید و مورد شک هستند.»

روحانی خطاب به این افراد و جریان‌ها گفته «شما چکاره هستید که خود را متولی همه چیز می‌دانید؟ آیا تنها با یک شعار یا چهره، آدم متولی می‌شود؟ بگذارید محیط باز ایجاد شود.»

وی از منتقدان وزارت علوم نیز خواسته اجازه بدهند وزیر علوم کار خود را انجام دهد.

این سخنان رئیس جمهوری ایران یکی از صریح‌ترین و تند‌ترین مواضع وی پس از آغاز به کار دولت یازدهم به شمار می‌رود.

دولت حسن روحانی در شش ماه اخیر از سوی محافظه‌کاران تندرو با فشار‌ها و حملات قابل توجهی روبرو بود و در برابر این حملات واکنش صریحی از خود نشان نداده بود.

رادیوفردا: سازمان القاعده دوشنبه ۱۴ بهمن اعلام کرد که گروه دولت اسلامی عراق و شام موسوم به داعش، با این سازمان، هیچ ارتباطی ندارد.

این اعلام در حالی صورت گرفته که تاکنون داعش، به عنوان شاخه القاعده در سوریه و عراق به شمار می‌آمد.

اکنون یک ماه پس از نبرد داعش با مخالفان مسلح بشار اسد رئیس جمهوری سوریه، اعلام سازمان القاعده نشان می‌دهد که گروه النصره، شاخه رسمی این سازمان در سوریه است.

از حدود یک ماه پیش، گروه داعش با دیگر گروه‌های اسلامگرای حاضر در سوریه و همچنین ارتش آزاد سوریه که از سوی غرب حمایت می‌شود، در حال نبرد است. ائتلاف ملی اپوزیسیون سوریه با اعلام حمایت از این نبرد، داعش را «گروه تروریستی مرتبط با نظام اسد» توصیف کرده است.

این نبرد که از خونبار‌ترین نبردهای سوریه از سه سال پیش است، جبهه مخالفان اسد را تضعیف کرده است.

دیده‌بان حقوق بشر سوریه اعلام کرده است که از آغاز سال جاری میلادی تاکنون، در جنگ میان گروه داعش و گروه‌های مسلح مخالف اسد، دستکم ۲۳۰۰ نفر کشته شده‌اند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه در پیام فرماندهی القاعده که بر روی سایت‌های جهادی منتشر شده است، اعلام شده که «گروه دولت اسلامی عراق و شام شاخه‌ای از القاعده نیست».

این پیام افزوده است: «القاعده هیچ ارتباطی با این گروه ندارد، در جریان تاسیس آن نبوده، برای آن فرمانی صادر نکرده و مشورتی هم میان دو گروه صورت نگرقته است.»

در این پیام آمده است: «القاعده به هواداران خود دستور داده که از همکاری با گروه دولت اسلامی عراق و شام دست بکشند. هیچ ارتباطی تشکیلاتی با این گروه ندارد و این گروه خود مسئول رفتارهای خود است.»

گروه داعش، اندیشه تندروی القاعده را به عنوان پایه فکری خود انتخاب کرده است. این گروه در سوریه و غرب عراق فعال است و هدف خود را برپایی امارتی اسلامی اعلام کرده است.

با وجود بیانیه سازمان القاعده، اما هنوز مشخص نیست که اختلاف میان گروه داعش و القاعده از چه زمانی آغاز شده است.

داعش پیش از اینکه این نام را به خود بگیرد، تنها در عراق با نام «دولت اسلامی عراق» فعال بود. از حدود یک سال پیش، این گروه تشکیل شاخه سوریه را اعلام کرد و خود را «گروه دولت اسلامی عراق و شام» نامید.

گروه النصره اما پیش از آن در سوریه فعال بود و علیه نظام بشار اسد می‌جنگید. این گروه به خاطر ارتباطش با القاعده، از سوی آمریکا، به عنوان گروهی تروریستی شناسایی شد.

ابتدا داعش و النصره با یکدیگر همکاری می‌کردند اما بنا بر آنچه که خبرگزاری رویترز گزارش داده است، ماه آوریل گذشته، ابوبکر البغدادی رهبر داعش، تلاش کرد تا گروه النصره را تحت فرماندهی خود در آورد. این اقدام منجر به اختلاف میان دو گروه شد.

یکی از فرماندهان گروه النصره، به خبرگزاری رویترز گفته است: «پیام فرماندهی القاعده نشان می‌دهد که دیگر هیچ‌گاه نمی‌توانیم در برابر داعش بی‌طرف باشیم. ما اکنون با این گروه در جنگ هستیم و آن را نابود خواهیم کرد.»

با این وجود، گروه دولت اسلامی عراق و شام، اکنون گروهی نیرومند است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. این گروه روز یکشنبه با حمله به پایگاه‌های گردان التوحید، یکی از گروه‌های مسلح مخالف اسد، ۴۰۰ تن را که این گردان در زندانی در شمال سوریه به اسارت گرفته بود، آزاد کرد.

دیده‌بان حقوق بشر سوریه هم گزارش داده است که داعش، چاه گاز کونیکو در استان دیر الزور را تصرف کرده است. این چاه برای چند هفته، در تصرف گروه نصرت بود. درآمد این چاه گاز در صورت فروش فراورده‌های خود، هر هفته صد‌ها هزار دلار است.

هم‌اکنون در استان الانبار در غرب عراق، نیروهای ارتش عراق و افراد مسلح عشایر سنی مذهب، با نیروهای داعش در حال جنگ هستند.

این گروه از روش‌های بسیار خشونت آمیزی استفاده می‌کند. چند روز پیش فیلیمی ویدیویی منتشر شد که داعش در حال بریدن سر شخصی هستند که گمان می‌رود از شیعیان هوادار نظام اسد باشد.

رادیوفردا: خبرگزاری ایلنا گزارش داده است که ۲۷ کارگر از ۲۸ کارگر بازداشت شده در معدن چادرملو در شهرستان اردکان یزد به دلیل ادامه اعتصاب دو هزار کارگر این معدن روز دوشنبه آزاد شدند.

این کارگران در جریان دور سوم اعتراض‌های صنفی در معدن چادرملو توسط پلیس امنیت اردکان بازداشت شده بودند و تعدادی از نمایندگان کارگران نیز در میان آنها بودند.

به نوشته ایلنا، کارگران معدن چادرملو در دور سوم اعتراض صنفی خود که سه شنبه گذشته آغاز شد، خواستار بازگشت به کار بهرام حسنی‌نژاد، يکی از نمايندگان خود، شده بودند و این در حالی است که آقای حسنی‌نژاد که هفته گذشته بازداشت شد،‌ تا صبح روز سه شنبه هنوز زندانی بوده است.

در حال حاضر، گزارش‌ها حاکی از متوقف شدن اعتراض کارگران چادرملو پس از آزادی ۲۷ کارگر است.

به نوشته ايلنا، کارگران معتقدند حکم اخراج آقای حسنی‌نژاد بر خلاف ماده ۲۵ و ۲۷ قانون کار صادر شده است.

ماده ۲۵ قانون کار صراحت دارد هيچ يک از طرفين (کارگر و کارفرما) به تنهايی حق فسخ قرارداد موقت را ندارند. ماده ۲۷ قانون کار نيز، اخراج کارگر را به نظر مثبت نهاد صنفی کارگاه مربوطه ( انجمن صنفی کارگران آسفالت طوس) منوط کرده است.

این انجمن اعلام کرده است که در مورد اخراج بهرام حسنی‌نژاد از این تشکل صنفی نظرسنجی نشده و قرارداد او تا ۲۹ اسفند سال جاری اعتبار دارد و کارفرما به صورت يک جانبه اين قرارداد را فسخ کرده است.

صادق کارگر، فعال سندیکایی مقیم نروژ، در گفت‌وگو با رادیو فردا اعتصاب‌ها و اعتراض‌هایی از این دست را مهم ارزیابی می‌کند و می‌افزاید:« اعتراض‌ها و اعتصاب کارگران چادرملو نشان دهنده گام جدیدی بین کارگران است و همچنین از شکل‌گیری روحیه تازه و درک قدرت تشکل‌یابی در میان آنها حکایت دارد.»

او اشاره می‌کند: « از طرف دیگر،‌ نمایندگان کارگران با مشاهده چنین حمایتی دلگرم می‌شوند و با انرژی بیشتری در دفاع از همکاران‌شان فعالیت می‌کنند.»

اما آیا اعتراض‌های کارگران چادرملو تنها به درخواست برای بازگشت به کار نماینده‌شان محدود می‌شود؟ خبرگزاری ایلنا پیشتر نوشته بود که نخستين اعتراض صنفی اين کارگران روز ششم آذر ماه در اعتراض به آنچه دستمزدهای نابرابر می‌خواندند و نيز اعتراض به اخراج نماينده‌شان، صورت گرفت.

یکی از کارکنان سابق شرکت آسفالت طوس (شرکت فعال در معدن چادرملو)‌ درباره خواسته‌های کارگران به رادیو فردا می‌گوید: «‌درخواست برای بازگشت به کار بهرام حسنی‌نژاد یکی از خواست‌های کارگران چادرملو است.»

او می‌گوید: «‌‌شرکت آسفالت طوس قرار بود در مدت سه ماه طرح طبقه بندی مشاغل و ضریب کارگاهی و … را که در سال ۸۶ مطرح شده بود،‌ به صورت کامل اجرا کند. مشکل اینجاست که شرکت می‌خواهد همین چند ماه گذشته را لحاظ کند اما کارگران خواستار آن هستند که مبنا از سال ۸۶ باشد.»

در این میان،‌ به نوشته ایلنا،‌ محمد صالح جوکار، نماینده یزد در مجلس، با انتقاد از برخورد امنیتی با اعتراض‌های صنفی کارگران معدن چادرملو گفت:‌ کار در معادن سخت و طاقت‌فرساست. بنابراین باید به خواسته‌های صنفی آن‌ها رسیدگی کرد.

او با انتقاد از مسئولان دولتی و قضایی شهرستان اردکان افزود: برخورد با بحران کارگری معدن چادرملو بدون توجه به مطالبات کارگران معترض غیرقابل قبول است.

این نماینده مجلس خواستار آن شد که مطالبات کارگران معدن چادرملو بررسی شود و پس از آن، یا باید به خواسته‌‌هایشان پاسخ داده شود یا باید آن‌ها را اقناع کرد.

البته تنها کارگران چادرملو نیستند که با چنین برخوردی مواجه شده‌اند. در روزهای قبل نیز از جمله در استان‌های اصفهان، فارس و خوزستان با برخی از نمایندگان کارگران چنین برخوردی شده است و آنها اخراج یا بازداشت شدند.

به نوشته ایلنا،‌ علی ایرانپور، نماینده مجلس از مبارکه، گفته است: سه کارگر پلی اکریل در اوایل بهمن ماه بازداشت شدند.

این گزارش حاکیست که قرار است این سه کارگر روز پنجشنبه محاکمه شوند.

در همین ارتباط،‌ غلامحسین محسنی اژه‌ای، سخنگوی قوه قضاییه، گفت: این قوه با افرادی که به اسم اعتراض‌های صنفی و به گفته او، برخلاف نظم عمومی و امنیت ملی اقدام کنند،‌ برخورد می‌کند.

مجموعه این برخوردها،‌ انتقادهایی را به دنبال داشته است.

از جمله سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه برخورد امنيتی و قضايی با کارگران معدن چادرملو در استان يزد را محکوم کرد.

اين تشکل کارگری ضمن ابراز همبستگی با کارگران معدن چادرملو و با اشاره به دستمزدهای زير خط فقر کارگران افزود: در مقابل دادخواهی و اعتراض کارگران روش زندان درمانی و امنيتی در پيش گرفته شده است.

همچنین اولیا‌علی بیگی، رییس کانون عالی شوراهای اسلامی کار کشور، را به همراه داشته است که به ایلنا گفت: چنانچه کارگری طبق قانون فعالیت صنفی خود را انجام دهد هیچ شخص حقیقی یا حقوقی نمی‌تواند او را بابت انجام این کار مورد مواخذه کند.

پیشتر احمد کمالی،‌ فرماندار اردکان، به ایلنا گفته بود که کارگران به دلیل شکایت کارفرما توسط پلیس امنیت احضار و سپس بازداشت شده‌اند.

اين مقام دولتی با انتقاد از اعتراض‌های صنفی کارگران معدن چادرملو در روزهای گذشته، مسئولیت آنچه که «تحريک کارگران به اعتصاب» ناميده بود را متوجه «عده محدودی» دانسته بود.

اعتصاب در قوانين جمهوری اسلامی ايران به رسميت شناخته نمی‌شود. البته برخی از فعالان کارگری معتقدند که ماده ۱۴۲ قانون کار این حق را به کارگران می‌دهد تا دست از کار بکشند.

ماده ۱۴۲ قانون کار تاکید می‌کند در صورتی که اختلاف نظر در مورد مواد مختلف این قانون و یا پیمان‌های قبلی و یا هر یک از موضوعات مورد درخواست طرفین برای‌ انعقاد پیمان جدید، منجر به تعطیل کار ضمن حضور کارگر در کارگاه و یا کاهش عمدی تولید از سوی کارگران شود، هیأت تشخیص موظف است بر‌اساس در خواست هر یک از طرفین اختلاف و یا سازمان های کارگری و کارفرمایی، موضوع اختلاف را سریعاً مورد رسیدگی قرار دهد و اعلام نظر کند.

صادق کارگر، ‌فعال سندیکایی،‌ با مبهم خواندن این ماده قانون کار اشاره می‌کند: «در هیچ جای دنبا چنین چیزی نداریم» ‌و اضافه می‌کند:«‌کارگر اعتصاب می‌کند تا به خواسته‌های خودش برسد و کارفرما هم برای اینکه ضرر ندهد حاضر به توافق با کارگران می‌شود. بنابراین اگر کارگران از حق اعتصاب محروم شوند یکی از ابزارهای قدرت‌شان را از دست می‌دهند.»

وی می‌گوید: «‌برخی می‌گویند دولت در این مسائل دست ندارد و قدرت در دست کسان دیگری است ولی مگر فرماندار و اداره تعاون،‌ کار و رفاه اجتماعی در اردکان نقشی در اخراج نماینده کارگران نداشتند؟»

در همین حال، سایت انجمن صنفی کارگران شرکت آسفالت طوس در مطلبی این پرسش را مطرح کرد که آیا اعتراض کارگران به حقوق قانونی و خواسته هایی که طی ۱۷ سال تحقق نیافته بود،‌ خلاف قانون است؟ و چرا نهادهای دولتی در این مدت بر شرکت پیمانکارِ آسفالت طوس نظارت نداشته‌اند و گذاشتند کاسه صبر کارگران لبریز شود و تولید در بزرگترین معدن سنگ آهن ایران متوقف شود؟