اخبار

رادیوفرانسه: کمیته روابط خارجی سنای آمریکا، طرح تحریم‌های جدید غیرهسته‌ای علیه ایران را تصویب کرد. این تحریم‌ها به دلیل توسعه موشک‌های بالستیک ایران، حمایت از گروه‌های شبه‌نظامی اسلام‌گرا، انتقال سلاح و نقض حقوق بشر در این کشور در نظر گرفته شده است. در صورت تصویب نهایی این طرح، تحریم‌هایی علیه سپاه پاسداران به مورد اجرا در خواهد آمد. در آستانه بررسی این طرح در کمیته روابط خارجی سنا، سپاه پاسداران پنجشنبه ٤ خرداد/ ٢۵ مه، از وجود یک کارخانه جدید ساخت موشک زیرزمینی در ایران خبر داد.

این طرح با ١٨ رأی موافق در مقابل ٣ رأی مخالف در کمیته روابط خارجی سنای آمریکا تصویب شد. برای اجرایی شدن این طرح باید در صحن علنی سنا و مجلس نمایندگان تصویب و در نهایت به امضای دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا برسد.
موافقان این طرح در کمیته روابط خارجی سنای آمریکا، مدعی شده‌اند که ایران ضمن نقض حقوق بشر، از گروه‌های شبه نظامی حمایت می‌کند و با آنان سلاح می‌دهد.

“باب کروکر” رئیس کمیته روابط خارجی مجلس سنای آمریکا، در توجیه تصویب این طرح گفته که این اقدام، واشنگتن را قادر خواهد کرد تا با اقدامات بی‌ثبات‌کننده ایران در منطقه که منافع آمریکا و متحدین این کشور در منطقه را به مخاطره خواهد انداخت، مقابله کند.

این طرح، افراد و یا شرکت‌هایی را در برنامه موشکی ایران دست دارند هدف قرار خواهد داد. در این طرح، تحریم‌های تازه‌ای علیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و همچنین مسدود ساختن دارایی‌های کسانی که در معاملات ممنوع تسلیحاتی با ایران دست داشته و به توسعه برنامه موشکی ایران کمک می‌کنند، پیشنهاد شده است.

درآستانه تصویب این طرح در کمیته روابط خارجی سنای آمریکا، جان کری، وزیر خارجه پیشین آمریکا، هشدار داده بود که پس از پیروزی حسن روحانی در انتخابات اخیر، موقع مناسبی برای وضع تحریم‌های تازه علیه ایران نیست؛ اما سناتورهای حامی طرح می‌گویند، این مصوبه تداخلی با توافق هسته‌ای نخواهد داشت.

آمریکا مدعی است که آزمایش‌های موشکی ایران، ناقض قطعنامۀ ٢٢٣١ سازمان ملل است. این قطعنامه دو سال پیش در حمایت از توافق هسته‌ای میان تهران و ۵ عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل (آمریکا، فرانسه، بریتانیا، روسیه و چین) به‌علاوۀ آلمان (گروه ١+۵)، تصویب شد.
مقام‌های ایرانی با رد این ادعا می‌گویند که آزمایش‌های موشکی در قالب بخشی از برنامۀ تقویت توانمندی‌های دفاعی ایران انجام می‌گیرد و ناقض قطعنامه‌های سازمان ملل متحد نیست.

تقاطع: رامین پرهام

درخواست نوشتن مطلبی که در زیر تحت عنوان “چرا رأی نمی‌دهم” آمده، صبح روز سه‌شنبه (۱۶ مِی-۲۶ اردیبهشت) با من مطرح شد. متقاضی وبسایت “ایران‌وایر” بود: “…داریم در مورد انتخابات از صد نفر کارشناس نظرخواهی می‌کنیم. شما هشتادوسومین نفر هستید… اینکه رأی می‌دین یا نه و چرا؟ و تو اوضاع آشفته فعلی پیش‌بینی‌تون چیه؟ آقای… خیلی سفارش کردن که نظر شما رو حتماً بگیرم. گفتند معمولاً حرفای ناب و تازه واسه گفتن دارین… موافقین نظرتون در این مورد رو برای انتشار امروز ایران‌وایر بنویسین؟ تو این طرح از آیت‌الله‌های معروف قم تا تندروها تا دست‌راستی‌ها و چپی‌ها و موافقین و مخالفین انتخابات و افراد سرشناس بسیاری مشارکت کردن… ممنونم مطلبتون حداقل ۶۰۰ کلمه باشه…. ازتون سپاسگزارم… این ایمیل منه…”

همان غروب مطلب را فرستادم و منتظر ماندم و ماندم و ماندم… تا غروب جمعه (۱۹ می-۲۹ اردیبهشت)، روز انتخابات، و اثری از انتشار آن در تارنمای فخیمه یافت نشد که نشد!! جویای چرایی داستان شدم و بالاخره پس از چند پیغام و پسغام خبر رسید که “سردبیر به دلیل اهانتی که در مطلب به امام‌حسین شده، انتشار آن را مشروط به حذف برخی جملات کرده“!!!

یادآور می‌شوم که “ایران‌وایر” در خارج از کشور است، پشتیبانِ مالیِ آن خارجی است، و پایه‌گذار و سردبیر و گردانندگان آن معتقدند که “برای ساختن ایرانی بهتر، حتی کمی بهتر، باید برخی از ذهنیت‌های خود را تغییر دهیم و حتی چیزهایی را که همیشه بدیهی فرض کرده‌ایم بازنگری کنیم (ایران‌وایر – درباره ما)”!

با سپاس از تارنمای “تقاطع” برای انتشار مطلبی که به جرم توهین به مقدسات از سوی “ایران‌وایر” در کانادا فیلتر شد!

چرا رأی نمی‌دهم!

به راستی چرا رأی نمی‌دهم؟ به چند دلیل ساده:

رأی نمی‌دهم چون رأی معنی دارد و رأیِ بی‌معنی، همان گونه که از نام آن پیدا ست، بی‌معنی است!

رأی در فاشیزم فرقه‌یِ جعفری بی‌معنی است چون هیچ تغییر معنادار سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی در قالبِ چنین نظامی از طریقِ رأی دادن ممکن نیست. اگر ممکن می‌بود، تاکنون و پس از ۳۸ سال و ۳ همه‌پرسی و ۶ دوره انتخاباتِ خبرگان و ۱۰ دوره انتخاباتِ مجلس و ۱۱ دوره انتخاباتِ ریاست جمهوری، چنین تغییری بوقوع پیوسته بود و “ایران اسلامی” بهشتِ برین شده بود و تشع‌شعات و ترشحات جعفریِ و هیأتیِ آن از لیبرتی اِستیشن در مدار زمین هم قابل مشاهده می‌بود!!!!!!

برعکس! در قالبِ چنین نظامی، تغییر مسالمت‌آمیز و بدورازخشونت و پاسیفیک و کم‌هزینه و مدنی و گاندی‌وار و همه این حرف‌ها، تنها از طریق رأی ندادن ممکن می‌گردد، نه از طریق رأی دادن!

لازم نیست بنشینیم و ۱۷۴ اصل و ۱۴ فصلِ قانونِ بی‌سروته اساسیِ “جمهوریِ” اسلامی را نه یک‌بار که صدبار بخوانیم!

من رأی نمی‌دهم چون نظام اسلامی در ایران جمهوری نیست: چون جمهوری، مثل رأی، واژه و مفهومی تهی نیست و معنی دارد!

جمهوری از ریشه لاتین رِس پوبلیکا (res publica) می‌آید، یعنی از “چیز عام” و نه از “چیز خاص“!

چون res publica با res privata فرق می‌کند(!) جمهوری ذاتاً نمی‌تواند یک “چیز خاص” و مختص خواص باشد، حالا بابصیرت یا بی‌بصیرت، فرقی نمی‌کند! هر چیزی یا عام است یا خاص، یا میان عموم مردم مشترک است یا منحصر به خواص است. هر دو معنی و محتوا را نمی‌شود در یک آش شله‌قلمکار مفهومی هم‌کاسه کرد! بنابراین، “جمهوری” یا “چیز عام“، بنا به تعریفِ لغوی و فلسفیِ کلمه، وقتی اسلامی و شیعه‌یِ جعفری و یا یک “چیز خاص” می‌شود، محتوای “عام” خود را از دست داده، چیز بی‌سروتهی از آب درمی‌آید که نه زرتشتی، نه کلیمی، نه مسیحی، نه سنّی و نه لامذهب، هیچ جایی در آن نمی‌تواند داشته باشد!

من رأی نمی‌دهم چون نظام اسلامی در ایران یک نظام فرقه‌ای ست، مبتنی بر رساله‌یِ سیاسی – عبادیِ و درسِ خارج فقه یک واعظِ متحجرِ نجف‌نشین: حکومتِ فقهایِ شیعه‌یِ جعفریِ دوازده امامی.

یا چیزی ملی است یا فرقه‌ای! این دو کیفیت را نمی‌شود با هم تجمیع کرد و فهمیدن این موضوع نیاز به دکترایِ هاروارد در علم منطق و در علوم سیاسی ندارد! فرقه (از ریشه‌یِ لاتینِ سِکتآ secta)، دو معنی دارد: منقطع و مُقلد. از همین رو است که در فرقه -حال هر فرقه‌ای باشد- یک “خودی” داریم (که مقلد است)، و یک “غیرخودی” (که مقلد نیست). آن که مقلد است رأی می‌دهد (حال می‌خواهد مقلدِ نیم‌بند باشد یا آکبند یا بی‌بند یا بی‌بندوبار، فرقی نمی‌کند!) آن که مقلد نیست رأی هم نمی‌دهد! بنابراین و بنا به تعریف لغوی و مفهومی، فرقه یک مجموعه‌‌یِ بسته است (و نه باز)، مجموعه‌ای بسته که در درون مقلّد بوده و از بیرون منقطع. به همین دلیل است که فرقه سر سازگاری با دنیا ندارد، ترک دنیا کرده و انقباض و تقلیدِ درونیِ خود را به توسعه و انبساطِ بیرونی (بیرونی که از آن منقطع شده) ترجیح می‌دهد. همین تقلیدِ در درون و انقطاعِ از بیرون است که خودکشی را به یکی از ویژگی‌هایِ رفتاریِ برجسته و ثابتِ هر فرقه‌ای در دنیا تبدیل کرده: خودکشیِ حسین و عائله و اهل بیت در کربلا در صدر اسلام (برای “اسلام تکفیری“، یعنی اسلام اکثریت، “اسلام حسینی“، یعنی اسلام اقلیت، یک فرقه محسوب می‌شود)؛ خودکشیِ فدائیانِ فرقه شیعه‌یِ هفت امامیِ حسن صباح در قرن یازده میلادی؛ خودکشیِ نزدیک به صدهزار نفر از اعضایِ باقیمانده اِس اِس در آلمانِ نازی، بلافاصله بعد از اعلان خودکشیِ هیتلر از رادیو برلین در ماه میِ ۱۹۴۵ میلادی؛ خودکشیِ فرقه داوودیه، زیرمجموعه‌یِ فرقه اَدوَنتیست‌های روز هفتم، در ویکو در ایالت تگزاس در ۱۹۹۳؛ خودکشیِ فرقه معبدالشمس در فرانسه، سوئیس و کانادا در سال‌های ۹۴ تا ۹۷ میلادی… و خودکشی فرقه آخوند در ایران در ربع آخر سده بیست و ربع اوّل سده بیست‌ویکم میلادی!

تضاد میان منافع فرقه‌ای و منافع ملی که به تضاد دیالکتیک در بحران ایران تبدیل شده است را نمی‌شود با رأی دادن در قالب دِتِرمینیسم یا جَبرِ فرقه حل کرد. برای درک این موضوع، کارل مارکس بودن ضروری نیست! یک جو عقل سلیم کافی ست!

رأی نمی‌دهم چون “حکومت هر مردمی لیاقت آن مردم است“! برای درک این موضوع، مونتسکیو بودن یا روح القوانین مونتسکیو را خواندن ضروری نیست! همان یک جو عقل سلیم کافی ست…

انقلاب ۵۷، برخلاف آنچه دستگاه عریض‌وطویل پروپاگاند و عمله‌هایِ انقلاب گفته و می‌گویند، کار سی میلیون ایرانی آن روزگار نبود: ایران آن روزگار کشوری بود عمدتاً روستانشین که سه‌چهارم آن دهقان ایرانی بود. انقلاب ۵۷ انقلابِ طبقه‌یِ متوسط و عمدتاً مرفه تهرانِ سه میلیونی بود (ماشینِ پیکانِ تولیدِ ملی، کولر و یخچال و رخت‌شوییِ اَرج تولیدِ ملی، کفشِ ملی، نفت و گاز و بنزین و برقِ ملی، رادیوی ملی، تلویزیونِ ملی، دانشگاه ملی…) انقلاب ۵۷ انقلابِ روشنفکرانِ فرنگ‌رفته و دانشگاه‌رفته‌یِ طبقه‌یِ متوسط و مرفه پایتختی بود که پرولتاریایِ کارخانه‌هایِ ملی‌اش سهام داشت، نه شش ماه حقوق عقب‌مانده! برگردیم به سخن مونتسکیو و اینکه چرا رأی نمی‌دهم: آن نسل، یعنی نسل ۵۷، با آن همه رفاه، با آن همه امکانات، با آن همه احترام در داخل و در خارج، با آن همه مدرکِ تحصیلیِ معتبر (و نه جعلی!) از هآروآرد و اِم آی تی و آریامهر، در آن دورانِ واقعاً طلائی که فقط به یک اصلاح نیاز داشت… آن نسل “انقلابِ شکوهمندِ اسلامی” لیاقت‌اش همین بود که پهلوی و بهترین تکنوکراسیِ آن زمانِ کشورهایِ درحال‌رشد را بردارد، و بجای‌اش خمینی و خلخالی و خاتمی و روحانی و رفسنجانی و رئیسی و مؤتلفه اسلامی و فدائی اسلامی و لات‌وپوتای قلعه را بنشاند!

من رأی نمی‌دهم چون ایران لیاقت‌اش بیش از این است!

رأی نمی‌دهم چون دهه هفتادی‌ها و هشتادی‌ها لیاقت‌شان بیش از این است!

رأی نمی‌دهم چون از دزد بیزارم!

رأی نمی‌دهم چون از خلاص‌زن بیزارم!

رأی نمی‌دهم چون از دروغگو بیزارم!

رأی نمی‌دهم چون ایرانی‌ام نه اسلامی!

رأی نمی‌دهم چون ایرانی‌ام نه شاماتی!

رأی نمی‌دهم چون ایرانی‌ام نه فرقه‌ای!

رأی نمی‌دهم چون ایرانی‌ام! ایرانی!

سایت ملیون ایران: مهندس عباس امیر انتظام در نوشته ای که در فیس بوک منتشر شد، در باره بیانیه ای که اخیرا با امصای ایشان و آقایان دکتر داود هرمیداس باوند، دکتر علی رشیدی و آقای حسین شاه حسینی انتشار یافته است توضیحی مبنی بر اینکه ایشان “هیچگونه موضعگیری خاصی نسبت به انتخابات ندارند” منتشر ساخت. تذکر  اینکه بیانیه مزبور آنطور که ایشان در توضیح خود نوشته اند نظر شخصی منتشر کنندگان آن بوده و از طرف تشکیلات جبهه ملی ایران نبوده است زیرا مقامات امنیتی در هفته گذشته از برگزاری جلسه شورای مرکزی جبهه ملی ایران برای بررسی انتخابات و اعلام موضع تشکیلات ممانعت نمودند.

ایران وایر: «محمد نوری‌زاد»، روزنامه نگار و فیلم‏سازی که تا قبل از برخورد حکومت با اعتراضات مردمی سال 1388 نسبت به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری از مبلغان جمهوری اسلامی محسوب می شد، از منتقدان سرسخت نظام ایران است. او بارها به دلیل اعتراض هایی که به وضعیت حقوق بشر در ایران و فضای سیاسی کشور داشته و نیز افشاگری هایش، بازداشت و روانه زندان شده است. «ایران‎وایر» از او درباره فضای این روزهای انتخابات ریاست در ایران و به ویژه دوگانه رئيسی – روحانی پرسیده است:

آقای محمدباقر قالیباف به نفع آقای ابراهیم رئیسی انصراف داد و اکنون او در جبهه اصول گرا بی رقیب مانده است؛ به باور شما، پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری تا چه حد برای ایشان محتمل است؟

انتخابات اخیر به باور من کاملا مدیریت و مهندسی شده است. وارد کردن فرد باطلی هم‏چون آقای رئیسی به چرخه انتخابات دقیقا برای همین احساس خطری است که مردم این روزها درگیرش شده اند. با ایجاد این نگرانی، کاری می کنند تا مردم به سمت صندوق ها هجوم ببرند. گمانم بر این است که آقای حسن روحانی به علت همین احساس ترس مهندسی شده و این نگرانی که به جان مردم انداخته اند، در همان دور نخست برنده خواهد شد.

منظورتان این است که مردم از ترس به آقای روحانی رای می دهند؟

به مردم پیام داده اند که اگر تکان نخورید، یک قاتل را می گذاریم در راس امور تا پوست از سرتان بکند. خروجی این انتخابات که پیروزی درخشان روحانی است، همانی است که اتفاقا حاکمیت می خواهد؛ منتها می خواهند مردم طعم لذت ظاهری انتخاب کردن را بچشند و بگویند این ما بودیم که سرنوشت خودمان را رقم زدیم. این ما بودیم که رئیسی را پس راندیم و روحانی را مشروعیت بخشیدیم. در حالی که این دقیقا تصمیم حاکمیت است و دارد طرح و مدیریتش را به نتیجه می رساند.

چه طور آقای رئیسی پذیرفته است که این نقش را بازی کند؟

آقای خامنه ای نگران است که مردم اصلا در انتخابات مشارکت نکنند. شما آقای رئیسی را از این مجموعه حذف کنید، بقیه کاندیداها آدم های سرشناسی نیستند. آقایان مصطفی هاشمی طبا و مصطفی میرسلیم را چه کسی می شناسد؟ این که مردم نروند پای صندوق، یک آبروریزی بزرگ در مجامع جهانی برای حاکمیت تلقی می شود. برای این که این 30 درصد مشارکت کننده را تبدیل به 70 درصد کنند، یک کنتراست شدید ایجاد می کنند و نقش آقای رئیسی ایجاد این کنتراست و نگرانی و وحشت است؛ این که برویم رای بدهیم تا او نیاید و این مجرای مختصر بسته نشود. این ها همه بازی و نقشه اند. همه این ها طراحی و مهندسی شده اند.

شما فکر نمی کنید آقای رئیسی یکی از گزینه های آینده رهبری است؟

اولش این گمان بود که رئیسی برای ایجاد زمینه رهبری مورد توجه قرار گرفته است تا روزی که فایل آقای حسینعلی منتظری منتشر شد و ابراهیم رئیسی و مصطفی پورمحمدی و بقیه مفتضح شدند. من گمان دیگری دارم؛ آن هم این است که رهبر، رئیسی را به عرصه انتخابات کشانده است تا او را به اتمام برساند. توجه کنید به ماجرای آقای سعید جلیلی که اصلا مُرد یا دقت کنید به وضعیت آقای محمدتقی مصباح یزدی. او اگر در انتخابات قم کاندید می شد، حتما نفر اول می شد و با عزت و قوت می رفت مجلس خبرگان رهبری. اما تشویقش کردند که در تهران کاندیدا شود و مرگ سیاسی خودش را رقم بزند. بعد از آن افتضاح بزرگ و رای نیاوردن، در یک سکوت و انزوای عجیب فرو رفته است. آقای مصباح این اواخر خودش را گزینه رهبری می دانست اما او را مفتضح کردند.

شما می گویید اگر آقای رئیسی در موقعیت قبلی خود می ماند، معتبرتر بود؟

گمان من این است که اگر شخص اول دستگاه قضایی بود، با این که یک فرد صاحب نامی مثل شیخ صادق لاریجانی، رییس قوه قضاییه است، بعد از او همین آقای رئیسی نفر اول بود و تمام مناسبات داخلی دستگاه قضایی زیر نظر رئیسی تر و خشک می شد. او برای خودش آن جا قدرت داشت؛ به‎خصوص که برای آرمانش خون هم ریخته بود و به پرونده بسیاری از افراد دسترسی داشت. شاید آن ها فکر کرده اند همین رئیسی برای بیت رهبری می تواند خطرآفرین باشد. من تصور می کنم او را دعوت کردند برای انتخابات تا مثل آقای مصباح، دورانش فروکش کند و برود یک گوشه ای منزوی شود. بعد از انتشار فایل صوتی آقای منتظری، به نظرم او یک مهره سوخته است و او را آورده اند تا خاکی بر سرش بیافکنند و برود خاموشی بگزیند.

شما در انتخابات مشارکت می کنید؟

من در انتخابات شرکت نمی کنم. عده ای مثل آقای دکتر عبدالکریم سروش معتقدند که انتخابات تنها گزینه و مفر برای رسیدن به دموکراسی است اما من به شدت این ایده را رد می کنم.

دلیل تان چیست؟

دو دلیل دارم؛ نخست این که انتخابات یک مسیر دو راهی است و الزاما منجر به انتخاب نمی شود. شما می توانید انتخاب نکنید. دموکراسی وقتی محدود به رای دادن شود، به ضد خودش تبدیل می شود. در نقطه مقابل آن هم می شود رای نداد و با رای ندادن با حاکمیت دیالوگ برقرار کرد. من به دوستانم پیشنهاد کردم با رای ندادن، به یک رفراندوم معکوس دست بزنیم و به حاکمیت یک «نه» بزرگ بگوییم. انتخابات و صندوق رای که تمام حسرت های مردم به آن منتهی می شود، در جهان فهم بایستی گام پایانی باشد نه گام نخست. در ایران می گویند شما بروید هر آرزویی دارید از همین صندوق رای مطالبه کنید. اما در دنیای فهم و عقلانیت، صندوق رای نقطه پایانی است. مقدمات صندوق، احزاب و تشکل ها هستند؛ سازمان های غیردولتی و آزادی ها و اعتراض های مدنی هستند؛ نخبگان هستند. نقطه پایانی به صندوق رای می رسد. این جا تمام آن مقدمات و فرصت هایی که می توانستند منجر به خردمندی مردم شوند، نادیده گرفته شده است. همین الان که من و شما صحبت می کنیم، آقای اسماعیل عبدی، عضو کانون صنفی معلمان در زندان به سر می برد و حال جسمی خوبی ندارد. او اعتصاب کرده است. چند مدت پیش رفتم دیدن آقای بهنام ابراهیم زاده، کارگری که به تازگی از زندان آزاد شده و تنها مطالبه اش، مسایل صنفی و معیشتی بوده است. در یک نظام اسلامی که کارگر را به خاطر اعتراض شلاق می زنند و معلم را زندانی می کنند، نمی توانی انتظار داشته باشی که معجزه رخ بدهد و از صندوق رای، آزادی سر در بیاورد.

اما پذیرش ایده تحریم توسط عامه مردم به شکل گسترده تقریبا غیرممکن به نظر می آید.

بله، قبول دارم مردم در این مورد ممارست و تمرین ندارند و این کار بسیار دشواری است. نتیجه انتخابات دم دست است. شما امروز رای می دهید و 24 ساعت بعد جواب می گیرید. اما نتیجه رای ندادن به آسودگی قابل لمس نیست و فصل های بعد قابل درو کردن است. هضم این ماجرا توسط مردم دشوار است.

مناظره ها را هم دنبال می کردید؟

وقت دیدن مناظره ها دچار یک افسوس بزرگ شدم. از خودم می پرسیدم خروجی خرد و نخبگی، تخصص، مدیریت و کاردانی در کشور پرآوازه ای مثل ایران این رفتارها است؟ بلافاصله بعد از پیروزی انقلاب، اولین قربانی شاخصی که شاهد مرگش بودیم، «نخبگی» بود. آزادی محدود شد، آبروی مردم را بردند و زدند و کشتند اما یک قربانی بزرگ تری وجود داشت به اسم نخبگی و تخصص تا اداره یک وزارت‎خانه یا مجموعه تخصصی را بر عهده بگیرند. آدم های پخمه در راس مدیریت قرار گرفتند و متخصصان را ذلیل کردند. در دانشگاه ها سطح علمی را پایین آوردند و با سرازیر کردن بسیجی ها و دادن مدرک دکترا به تیپ هایی مثل قالیباف، زاکانی یا همین آقای رئیسی که خودش را دکتر می نامد، علم و تخصص را تحقیر کردند.

رادیوفردا: از میان بیش از ۱۶۰۰ نفر که برای نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری ثبت‌نام کردند، تنها صلاحیت شش نفر تأیید شده است.

گروه اتحاد برای دموکراسی در ایران، با «نمایشی» خواندن انتخابات ریاست جمهوری ایران از نیروهای دموکراسی‌خواه و کنشگران سیاسی خواست که در آن مشارکت نکنند.

بیانیه این گروه سیاسی روز جمعه ۱۵ اردیبهشت منتشر شده است که در آن با اشاره به نظارت استصوابی شورای نگهبان تأکید می‌شود انتخابات در جمهوری اسلامی «هیچ‌گاه عادلانه و منصفانه نبوده است».

«اتحاد برای دموکراسی در ایران» که شماری از فعالان سیاسی مخالف جمهوری اسلامی در خارج از کشور آن را بنیان گذاشته‌اند، در رأس اهداف خود انتخابات آزاد در کشور را پی می‌گیرد.

در بخشی از این بیانیه این گروه آمده است: «اگر در گذشته، شرکت در انتخابات به معنای گزیدن بین بد و بدتر بود، امروزه اما، واقعیات نشان می‌دهند که انتخابات معنای حداقلی خودش را هم از دست داده است و رقابت بین جناح‌های محدود درون نظام نیز دیگر امکان‌پذیر نیست.»

این بیانیه می‌افزاید: « انتخابات در جمهوری اسلامی ابتدا با نظارت استصوابی به گردش قدرت در دایره تنگ ملتزمان وفادار به ولایت فقیه محدود شد و سپس در چند دوره اخیر با کاربرد مهندسی انتخابات، تقلب سازمان‌یافته و دست بردن هر چه بیشتر در آرا برای کنترل نتیجه آن، به یک انتخاباتب نمایشی از پیش طراحی شده تبدیل شده است.»

در دوازدهمین انتخابات ریاست جمهوری ایران بیش از یک هزار و ۶۰۰ نفر ثبت‌نام کردند که شماری از آنان چهره‌های شناخته شده سیاسی هستند؛ از جمله قاسم شعله سعدی نماینده سابق مجلس، اعظم طالقانی فعال سیاسی ملی مذهبی، محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهور سابق ایران، محسن رهامی نماینده سابق مجلس، و محمد هاشمی رفسنجانی. اما در نهایت همه آنها ردصلاحیت شدند تا انتخابات این دوره تنها با حضور شش نامزد برگزار شود.

در این حال گروه اتحاد برای دموکراسی در ایران، تأکید دارد که آن چه در جمهوری اسلامی به نام برگزار انتخابات می‌‌شود «کمترین سنخیتی» با معنا و تعریف آن ندارد و از این رو «نباید با این نمایش سیاسی همراهی کرد».

این گروه همچنین با انتقاد از جریان‌هایی که معتقد به مشارکت هستند، می‌گوید: «آیا وقت آن نرسیده است، کسانی که مردم را با هر وعده و وعیدی به پای صندوق‌های رای می کشند، در مقابل سرنوشت آرا و مطالبات آنان پاسخگو باشند و مسئولیت پیامدهای سیاسی این کار را که متوجه مردم خواهد شد، به عهده بگیرند؟»

اتحاد برای دموکراسی در ایران، در نهایت عنوان کرده است: «باید تلاش کرد با بسیج جامعه مدنی و همبستگی نیروهای خواهان استقرار دموکراسی زمینه‌های برگزاری یک انتخابات آزاد واقعی در ایران فراهم گردد… وقت آن است که دموکراسی‌‌خواهان از حالت واکنشی نسبت به عملکرد رژیم دست بکشند و خود ابتکار سیاسی را به دست گیرند.»

در روزهای منتهی به انتخابات ریاست جمهوری ایران برخی از گروه‌ها و چهره‌های سیاسی شرکت در این انتخابات را تحریم کرده‌اند از جمله شش حزب سیاسی کردستان ایران.

شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل، نیز گفته است که هیچ کدام از نامزدهای تأییدصلاحیت‌شده دوازدهمین انتخابات ریاست جمهوری ایران کارنامه حقوق بشری قابل قبولی ندارد.

رادیوفردا: استیون منوچین، وزیر خزانه‌داری آمریکا تحریم‌ها علیه کشورهایی مانند ایران و کره شمالی را دارای اهمیت زیادی دانسته و گفت که تحریم‌های غیر هسته‌ای علیه تهران تشدید خواهد شد.

به گزارش روز سه‌شنبه وب سایت فایننشنال تایمز، وزیر خزانه داری آمریکا در گفت‌وگو با این روزنامه چاپ لندن به مسایلی مانند برنامه اصلاحات مالیاتی، کره شمالی و ایران پرداخته است.

استیون منوچین در ادامه این مصاحبه با تاکید بر این که تحریم‌ها علیه کره شمالی افزایش خواهد یافت، اظهار داشت: این تحریم‌ها بسیار اهمیت دارند و بخش مهمی از وظایف من هستند.

وزیر خزانه‌داری آمریکا تصریح کرده است: ما هفته گذشته تحریم هایی علیه ایران به دلیل نقض حقوق بشر اعمال کردیم و تحریم‌های غیر هسته‌ای بیشتری علیه ایران اعمال خواهد شد.

اشاره آقای منوچین به تحریم های هفته گذشته علیه اداره کل زندان‌های استان تهران و سهراب سلیمانی، رئیس سابق این سازمان و برادر قاسم سلیمانی، فرمانده سپاه قدس ایران است.

وزارت خزانه‌داری آمریکا هفته گذشته گفته بود: این تحریم‌ها به خاطر مشارکت این اداره و رئیس سابق آن در نقض حقوق بشر در ایران اعمال شده است.

با این حال استیون منوچین در ادامه تاکید کرده است: ما به دقت ایران را زیر نظر داریم.

در همین زمینه یک مقام ارشد کاخ سفید نیز روز دوشنبه به نشریه «فارین پالسی» گفته بود که دولت دونالد ترامپ درصدد اعمال تحریم‌های شدیدتر علیه ایران است.

این مقام کاخ سفید تصریح کرده بود که دولت آمریکا تمایل دارد تا از ابزار‌های موثرتری در قبال ایران استفاده کند.

وی گفته بود: این تحریم‌ها شامل بخش هایی خواهد بود که با سپاه پاسداران ارتباط اقتصادی دارند.

این مقام کاخ سفید همچین اظهار داشت: رییس جمهوری و اعضای کابینه هنوز در این زمینه تصمیم قطعی نگرفته اند، اما می بایست به زودی در این زمینه اقدام کرد.

وزارت خزانه‌داری آمریکا هفته گذشته گفته بود که واشینگتن خارج از چارچوب برجام، در موارد نقض حقوق‌ بشر، موشک‌های بالیستیک، تروریسم و بی‌ثباتی منطقه به تحریم‌های خود علیه ایران ادامه خواهد داد.

رادیوفردا: وزارت خزانه‌داری آمریکا روز پنجشنبه ۲۴ فروردین اداره کل زندان‌های استان تهران و سهراب سلیمانی، رییس سابق این سازمان، را در فهرست تحریم‌های خود قرار داد.

وزارت خزانه‌داری آمریکا می‌گوید این تحریم‌ها به خاطر مشارکت این اداره و رییس سابق آن در نقض حقوق بشر در ایران اعمال شده است.

شان اسپایر، سخنگوی کاخ سفید، نیز در کنفرانس خبری روز پنجشنبه خود با اشاره به این تحریم‌ها گفت، سهراب سلیمانی، برادر قاسم سلیمانی فرمانده سپاه قدس ایران، است.

تحریم‌ سهراب سلیمانی در حالی است که وی خرداد سال ۱۳۹۵ از مدیریت اداره کل زندان‌های استان تهران کنار گذاشته شده و به عنوان سرپرست معاونت امنیتی و انتظامی این سازمان منصوب شد. سهراب سلیمانی نزدیک به ۱۵ سال ریاست این اداره را به عهده داشت.

وزارت خزانه‌داری آمریکا‌ می‌گوید در ۲۸ فروردین سال ۱۳۹۳ که نیروهای امنیتی و مسوولان ارشد زندان اوین به بند ۳۵۰ این زندان یورش بردند، سهراب سلیمانی مسئولیت مستقیم داشته است. در اثر این حمله بیش از ۳۰ زندانی زخمی شدند و تعدادی نیز به انفرادی منتقل شدند.

شان اسپایسر همچنین گفت تحریم‌ها علیه این افراد و نهادها در زمانی است که افراد خارجی زیادی در ایران زندانی هستند. وی در این زمینه به باقر و سیامک نمازی دو شهروند ایرانی-‌ آمریکایی اشاره کرد.

باقر و سیامک نمازی، شهروندان ایرانی -آمریکایی، از سوی دادگاه انقلاب هرکدام به اتهام «همکاری با دولت متخاصم آمریکا» به ۱۰ سال حبس محکوم شده‌اند.

وزارت خزانه‌داری آمریکا در بیانیه خود تاکید کرده که واشینگتن خارج از چارچوب برجام، در موارد نقض حقوق‌ بشر، موشک‌های بالستیک، تروریسم و بی‌ثباتی منطقه به تحریم‌های خود علیه ایران ادامه خواهد داد.

دویچه‌وله: پول‌های آزادشده ایران در جریان مذاکرات هسته‌ای به عمان منتقل شده. این کشور اکنون می‌گوید توان بازپس دادن آن را ندارد. در چین نیز ایران دست‌کم ۱۸ میلیارد دلار پول بلوکه شده دارد، اما نمی‌تواند به آن دسترسی داشته باشد.

تعدادی از نمایندگان مجلس ایران خواستار تسریع تعیین تکلیف وصول ۵ میلیارد دلار دارایی ایران از عمان شده‌اند. آنها می‌گویند  با توجه به روابط حسنه میان ایران و عمان این امید می‌رود که با مذاکرات مسئولان دستگاه دیپلماسی ایران با عمان، این پول‌ها به زودی به کشور بازگردد.

خبرگزاری خانه ملت که نظرات این نمایندگان را منعکس کرده درباره منشا پول ایران در عمان نوشته است: «در جریان مذاکرات هسته‌ای بود که حدود ۵ میلیارد دلار پول ایران به صورت ماهیانه آزاد و به عمان انتقال داده شد اما آن زمان این پول در این کشور بلوکه شد و عمانی‌ها اعلام کردند توان بازپس دادن این مبلغ را ندارند.»

ابوالفضل ابوترابی، نماینده نجف‌آباد گفته است، تا کنون عمان تلاش داشته تا فضای دوستی را حفظ کند لذا در زمینه ۵ میلیارد دلار ایران نیز خیانت در امانت نمی‌کند و چنانچه مسئولان دستگاه دیپلماسی و رئیس بانک مرکزی اعلام کرده‌اند به زودی این قضیه با تعامل‌ها و مذاکرات صورت گرفته برطرف می‌شود.

عزت الله یوسفیان، نماینده مردم آمل و لاریجان نیز گفته این ۵ میلیارد دلار به عنوان قرض به عمان داده نشده بود که آنها توان بازپس دادن آن را نداشته باشند، با این حال او بر این نظر است که با توجه به رابطه دوستانه با عمان، “مهلتی به این کشور داده شد که امیدواریم با تلاش دستگاه دیپلماسی کشور و بانک مرکزی هرچه سریع‌تر این مبلغ به کشور بازپس داده شود”.

علی بختیار، نماینده گلپایگان و خوانسار در مجلس خواستار تنظیم تفاهم‌نامه با عمان برای بازگرداندن پول کشور شده است. او گفته است: «اگر هرچه سریع‌تر تفاهم نامه‌ای میان ایران و عمان در خصوص واریز ۵ میلیارد دلار به کشورمان تدوین شود می‌توانیم امیدوارم باشیم که این مبلغ به کشور بازگردد.»

اورانیوم غنی‌شده ایران در عمان

علاوه بر پول، ایران ذخایر اورانیوم غنی‌شده خود را نیز در عمان نگهداری می‌کند. طبق توافق‌نامه هسته‌ای میان ایران و کشورهای پنج به علاوه یک (برجام) ایران مازاد اورانیوم غنی‌شده خود را به عمان منتقل می‌کند تا از آنجا به مشتریان بین‌الملی بفروشد. این موضوع شامل مازاد آب‌سنگین ایران نیز می‌شود.

سرنوشت وجوه دریافتی از فروش اورانیوم و آب‌سنگین نیز که پولش به بانک‌های عمان وازیر می‌شود، بخش دیگری از نگرانی‌های نمایندگان مجلس است.

نمایندگانی که درباره دارایی‌های ایران در عمان با خبرگزاری خانه‌ ملت گفت‌وگو کرده‌اند، تاکید می‌کنند که عمان کشور دوست و برادر ایران است و آنها انتظار دارند مسئله بازگشت دارایی‌های ایران بدون هرگونه مشکلی حل‌وفصل گردد.

اما این اواخر درباره “گرم و دوستانه بودن” روابط ایران و عمان تردیدهایی ایجاد شده است. این تردیدها به‌ویژه پس از آن به‌وجود آمد که عمان تغییراتی در مناسبات بی‌طرفانه خود در تنش‌های منطقه‌ای میان ایران و عربستان سعودی به‌وجود آورده است. مهمترین این تغییر پیوستن عمان به ائتلاف تحت رهبری عربستان علیه ترویسم در ماه دسامبر ۲۰۱۶ است.

ائتلاف ضد تروریستی به رهبری عربستان در سال ۲۰۱۵ تشکیل و هدف آن مبارزه با القاعده و گروه داعش اعلام شد، اما تحلیل‌گران می‌گویند این ائتلاف جبهه‌ای از کشورهای سنی متحد عربستان سعودی در مقابل ایران و متحدان شیعی آن در منطقه است. در آغاز شکل‌گیری این ائتلاف عمان به دلیل مواضع بی‌طرفانه در مسائل منطقه از عضویت در آن خودداری کرده بود.

به‌نظر می‌رسد نگرانی نمایندگان مجلس ایران از سرنوشت اموال ایران در عمان با این تغییر رفتار دولت عمان بی‌ارتباط نباشد.

میلیارد دلار پول بلوکه شده در چین

از سوی دیگر روزنامه شرق در شماره روز یکشنبه (۱۷ بهمن/ ۵ فوریه) به نقل از مدیرعامل شرکت ملی نفت، از بلوکه شدن ۱۸ میلیارد دلار پول ایران در چین خبر داده است.

شرق نوشته است، دارایی‌های ایران در چین مانند گره کوری شده؛ مانند سنگی که حدود هشت سال پیش در چاه “انداختند” و حالا صد مرد دانا نمی‌توانند آن را بیرون بکشند.

بیشتر بخوانید: فلاحت‌پیشه: توافق مالی با چینی‌ها نوعی کاپیتولاسیون است

در دوران ریاست محمود احمدی‌نژاد، ایران برای به دست آوردن پشتیبانی‌های سیاسی چین و بلوک شرق، سیاستی را در پیش گرفت که از آن با نام “نگاه به شرق” یاد می‌شد. براین‌اساس در سال ۱۳۸۷ معاهده‌ای میان ایران و چین بسته شد که درآمد حاصل از فروش نفت ایران در بانکهای چین ذخیره می‌شد تا از آن به‌عنوان پشتوانه ال‌سی‌های خرید کالای چینی استفاده شود.

به گفته مدیرعامل شرکت ملی نفت در زمان دولت احمدی‌نژاد حدود ۱۸ میلیارد دلار پول حاصل از فروش نفت ایران در بانک‌های چینی سپرده‌گذاری شده که قرار بوده از محل این ۱۸ ‌میلیارد دلار سه برابر آن وام از سوی چینی‌ها در اختیار شرکت‌های ایرانی قرار داده شود كه هنوز تكليف آن مشخص نشده است.

علاوه بر دارایی از حاصل از فروش نفت، بنابر نوشته شرق، ایران در فاصله سال‌های ٢٠٠٧ تا اواسط سال ٢٠١١، حدود ٢٥‌ میلیارد دلار از دارایی‌های خود را از بانک‌های اروپایی به بانک‌های چین انتقال داده است تا در اروپا بلوکه نشوند. این دارایی‌ها هنوز در بانک‌های چین باقی مانده است.

از این‌رو حجم دارایی‌های ایران در چین رقم بسیار بالایی است. به نوشته شرق، “خبرگزاری ترند” با مرور آمار تجارت سالانه ایران و چین و البته اظهارات پیشین مقام‌های ایرانی، حجم احتمالی همه دارایی‌های بلوکه‌شده ایران در چین را تا ٤٧‌ میلیارد دلار هم دانسته است.