اخبار

منبع ایران وایر

ایران وایر: سعود شجاعی به صراحت موضع کنونی و سیاست حاکم را «تفکر شنیع» و «قرون وسطایی» خوانده که برای آیندگان غیرقابل درک خواهد بود.
وریا غفوری هم نسبت بخ خبر خودسوزی هوادار زن تیم استقلال ساکت نمانده و واکنش نشان داده است.

شاید شنیده باشید آن جمله سیاهی که با جهل درآمیخته و می‌گوید: «یکی دیگر پولش را گرفته، تو حرصش را می‌خوری.» می‌توان همین جهل را تقریبا به‌تمامی سطوح جامعه تسری داد. همانی که وقتی از بی‌تابی تو برای تماشای یک صحنه از فوتبال، صورتش را درهم می‌کشد و فیلسوف‌گونه همین جمله را به صورتت می‌کوبد، برای سیاست و اقتصاد و فرهنگ و جامعه هم همین نسخه‌ها را از قبل پیچیده است؛ «اصولگرا بارش را بسته»، «اصلاح‌طلب لابی‌اش را کرده»، «اپوزیسیون لابی‌اش را کرده»، «اعتراض کارگر بازی سیاسی است»، «زن را چه به کار و دانشگاه».

این فقط یک تمثیل است برای عبور از این جهل مرکب. گروه G7 از هفت‌کشور اقتصادی برتر جهان به‌عنوان یک نهاد بین‌المللی (بین دولتی) تشکیل شد. اتحادیه اروپا هم تازگی‌ها به این گروه پیوسته است. اسامی را دقت کنید؛ فرانسه، آلمان و ایتالیا، قهرمانان و میزبانان جام‌های جهانی از سال ۱۹۹۰ تا امروز. آمریکا و بریتانیا، قهرمان و نایب‌قهرمان المپیک ریودوژانیرو، ژاپن قهرمان آسیا، میزبان المپیک ۲۰۲۰، کانادا قهرمان المپیک‌های زمستانی.

ورزشگاه‌هایشان اما گاه‌وبیگاه سرچشمه جنبش‌های سیاسی هم می‌شود. فرانسوی‌ها از سال ۱۹۹۴ میلادی جنبش برداشتن فنس‌ها در ورزشگاه‌ها را به راه انداختند. پیش از فروپاشی دیوار برلین، هواداران باشگاه «اف.سی. برلینر» باشگاهی که زیرنظر «اشتازی» یا همان وزارت امنیت و پلیس مخفی آلمان شرقی اداره می‌شد، در ورزشگاه‌ شعار «ما یکی هستیم» سر دادند. سرکوب هم شدند، اما باز داستان ادامه داشت. در آمریکا رقابت‌های NBA محفلی شده است برای اعتراض بازیکن و هوادار سیاه‌پوست یا معترض به سیاست‌های کاخ سفید.

این میان، جامعه فوتبال هم با سکوهایش همراه شده است؛ نه‌فقط میان کشورهای G7 یا توسعه‌یافته‌هایی که حق اعتراض مدنی برای شهروندان خود قائل شده‌اند. حتی در سوریه هم «عبدالباسط ساروت» تبدیل به قهرمانی شد که در ۱۹ سالگی پیراهن تیم ملی فوتبال کشورش را از تن درآورد و هشت سال به مبارزه با حکومت «بشار اسد» رفت. درنهایت هم خردادماه امسال در استان «حما» درگذشت.

میان جامعه ورزشی ایران هم چه پیش و چه پس از انقلاب، کم تعداد نبودند. از «جواد الله‌وردی» و «پرویز قلیچ‌خانی» گرفته که یکی به یک شب و دیگری به چند ماه حبس توسط ساواک محکوم شد تا پس از انقلاب که «ناصر حجازی» تصویر آیت‌‌الله خمینی را در دومین سال انقلاب پس زد و گفت: «من اصل نظام را قبول ندارم. با عکسش می‌خواهید عکس بیندازم؟» و بعد هم رفته بود به بنگلادش.

این سال‌های اخیر، چند نفر سرآمد شده‌اند. همان جماعتی که شاید شنیده باشید که «پولش را می‌گیرند» و البته که پول هنر و فن‌شان را گرفته‌اند.

«علی کریمی» بارزترین نمونه سال‌های اخیر است. مردی که یک‌تنه مقابل فساد در فدراسیون فوتبال ایران ایستاد. از حق بازیکنانی که باید مقابل ورزشکاران اسرائیلی مبارزه کنند اما ناخواسته به مبارزه نکردن تن داده‌اند حرف زد و البته به سیاستمداران تاخت.

دومین سرآمد «مسعود شجاعی» است. او مقابل مکابی اسرائیل در لیگ اروپا به زمین رفت و موردحمله تندروهای ایران قرار گرفت. در دیدار با «حسن روحانی» وقتی به‌عنوان کاپیتان تیم ملی فرصتی کوتاه به دست آورد تا سخنرانی کند، از ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاه‌های ایران انتقاد کرد. در زمان انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۹۶ در صفحه اینستاگرام خود نوشت: «هیچکدام از کاندیداها به انتخاب ما مردم نبوده‌اند و به ما تحمیل‌شده‌اند.» او البته اعلام کرد میان تمام این گزینه‌ها به حسن روحانی رای خواهد داد.

شجاعی حالا برای دختری که خودش را آتش زده است فریاد می‌کشد. عصر دوشنبه ۱۱ شهریور، گزارش خودسوزی دختری در مقابل یکی از دادسراهای تهران به اورژانس اعلام شد. جرم این دختر تلاش برای ورود به ورزشگاه آزادی در اسفندماه سال ۱۳۹۷ بود که از سوی نیروی انتظامی دستگیر شد.

شجاعی در اینستاگرام خود نوشته است: «همان‌گونه در گذشته‌های نه‌چندان دور، اعمال زور برای برداشتن حجاب به ضرب چماق و یا عدم حق انتخاب برای رفتن دخترانمان به مکتب و مدرسه، باعث تعجب ما و سرزنش طرز تفکر شنیع و قرون‌وسطایی گذشتگانمان شده است. بدون شک امروز هم خودسوزی دختری که دلیل کارش تمدید حکم بازداشتش به اتهام تلاش برای دیدن یک مسابقه فوتبال بوده، برای آیندگان غیرقابل درک است.»

او به‌صراحت موضع کنونی و سیاست حاکم را «تفکر شنیع» و «قرون‌وسطایی» خوانده که برای آیندگان غیرقابل درک خواهد بود.

دختری که خودش را مقابل یکی از دادسراهای تهران به آتش کشید، از بیماری دوقطبی رنج می‌برد. خواهرش گفته بود باوجود اعلام پزشک متخصص و ارائه مدارک پزشکی، مراحل دادرسی او به همان شکلی پیش رفت که برای سایر شهروندان عادی در نظر گرفته شده بود.

مسعود شجاعی در استوری خود شعر «پشت دریاها» از «سهراب سپهری» را هم منتشر کرد. پیش‌ازاین «مریم شجاعی» خواهر مسعود نیز در یادداشتی که برای «نیویورک‌تایمز» نوشته بود و هم‌چنین در دیدار با خانم «فاطما سامورا» دبیرکل فدراسیون جهانی فوتبال، خواستار رسیدگی به ورود زنان به ورزشگاه‌های ایران و بازشدن درهای ورزشگاه به روی دختران شده بود.

«وریا غفوری» اما یکی دیگر از همین جامعه فوتبال ایران است. پسری که حتی اعتراض آیت‌الله «علی خامنه‌ای» رهبر جمهوری اسلامی ایران را هم برای خود خرید.

بهمن‌ماه سال ۱۳۹۷ و در جریان اعتراض‌های پیاپی وریا غفوری و علی کریمی به وضعیت اقتصادی ایران، علی خامنه‌ای دریکی از سخنرانی‌های خود گریزی به واکنش‌های اخیر این دو زد و گفت: «به یاد داشته باشید امنیت خود را از کجا آورده‌اید.»

یک هفته پیش‌ازاین سخنرانی، پس از آن‌که «محمدجواد ظریف» وزیر امور خارجه ایران گفت: «به دفاع از مردم فلسطین افتخار می‌کند» و همین‌طور مدعی شد که «امروز همه ما زیر فشار هستیم»، علی کریمی ستاره سابق تیم ملی فوتبال ایران و سرمربی وقت باشگاه سپیدرود رشت، در اینستاگرام خود نوشت: «آقای دكتر كدوم (ما) تحت فشارند؟ (ما) ما يا (ما) شما دقيقا؟»

در همان مقطع زمانی هم وریا غفوری، بازیکن کرد تیم ملی فوتبال ایران و باشگاه استقلال تهران نسبت به «کشته شدن کولبران»، «بازداشت فعالان محیط‌زیست»، «آتش‌سوزی مدارس مناطق فقیر کشور» و «ورود زنان به ورزشگاه‌ها» و البته «وضعیت اقتصادی» واکنش نشان داده بود.

رهبر ایران همان زمان و پس از آن‌که به‌صورت غیرمستقیم خطاب به این دو چهره فوتبال ایران گفته بود که هر‌آن‌چه دارند از برکت نظام است به هواداران خود یک پیام ویژه هم داد: «گروه‌های جوان و مومن و انقلابی باید هر کاری را که امکان‌پذیر است در چارچوب قوانین و مصلحت کشور انجام دهند و معطل کسی نباید بمانند.»

اما بااین‌حال بازهم وریا غفوری ساکت نمانده است. او در صفحه اینستاگرام خود نوشت: «دیدن یک مسابقه فوتبال یک حق طبیعی برای عموم مردم جامعه است ولی در کشور عزیزمان ایران حق بسیاری از افراد جامعه به دلیل زن بودن پایمال میشه و اجازه حضور در ورزشگاه‌ها داده نمی‌شود.»

بازیکن تیم ملی فوتبال ایران و باشگاه استقلال هم‌چنین نوشته است: «ما گذشتگانمان را مواخذه می‌کنیم و غافل از اینکه همین راه ندادن خانم‌ها به ورزشگاه که در سال‌های عمر ما اتفاق افتاده و وجود دارد. این امر نادرست دلیلی است برای مواخذه ما توسط نسل آینده! خبری که در این چند روز به گوشمان رسید واقعاً دردناک بود اقدام یک دخترخانم جوان به خودکشی در پی مشکلاتی که دامن‌گیرش شد برای ورود به ورزشگاه! کاش یک اتحاد همگانی داشتیم که خانم‌ها به حقشون که ورود با احترام به استادیوم‌های فوتبال است می‌رساندیم.»

وریا غفوری البته پیش‌ازاین هم به دلیل همین واکنش‌ها، به کمیته اخلاق فدراسیون فوتبال احضار شده بود.

گاهی هم این‌گونه نیست که آن‌ها فقط پولش را بگیرند و شما حرص بخورید. گاهی آن‌هایی که پول هنرشان را گرفته‌اند حرص می‌خورند و شما روی سکوها سکوت می‌کنید.

رادیوفردا: علی کفاشیان از دیرپاترین مدیران ورزشی جمهوری اسلامی ایران، با کناره‌گیری از پست ریاست کمیته فوتسال، از فدراسیون فوتبال رفت.

این تغییر اجباری در پی قانون منع بکارگیری بازنشستگان اعمال شده و پایانی است بر نزدیک به چهار دهه فعالیت علی کفاشیان بر عالی‌ترین سطوح مدیریتی ورزش ایران.

او دونده دوهای سرعت با مانع تیم ملی از اواخر دهه پنجاه تا آغاز دهه ۶۰ بود که به سرعت جذب پست‌های مدیریتی شد.

هنوز دونده بود و ۲۷ ساله که ناگهان به ریاست فدراسیون دوومیدانی رسید و مسئولیتی هم در بانک مرکزی داشت. با ریشی آشفته و نامنظم که بر چهره اکثر انقلابیون در آغاز دهه شصت دیده می‌شد.

او که کارمند بانک مرکزی بود، سال ۵۸ مدیر امور نظارت بر ارز شد. در این باره به خبرآنلاین گفته: «عضو انجمن اسلامی بودم. با افزایش اختلاف رجایی و بنی صدر، من اطلاعات بانک مرکزی را به نوربخش می‌رساندم تا ایشان بدانند حامیان بنی‌صدر چه می‌کنند و تلاش کردیم سرنگون شود.»

هفته نامه ورزشی تماشاگران نوشته است کفاشیان نماز صبح را در مسجد محل می‌خواند. او مشهور است به تطبیق سریع با جناح‌های متفاوتی که دولت را در اختیار می‌گرفنند.

سه سال معاون ورزشی و امور فدراسیون‌های سازمان تربیت بدنی بود. ریاست شورای برون مرزی را هم برعهده داشت. طی دو دوره مختلف، جمعاً ۱۷‬سال رییس فدراسیون دوومیدانی بود.

از سال ۸۳ به مدت پنج سال دبیرکل کمیته ملی المپیک شد. سرپرستی فدراسیون‌های رزمی، ژیمناستیک، بولینگ و بیلیارد، سوارکاری، شطرنج، قایقرانی و اسکی روی آب نیز در کارنامه‌اش درج شده.

بحث‌انگیزترین دوران کفاشیان، دهسال آخر است که وارد فوتبال شد. او قرار بود نقش رقیب صوری را برای محمد علی‌آبادی ایفا کند اما مخالفت فیفا با نامزدی علی‌آبادی باعث شد کفاشیان به عنوان تنها کاندیدای باقی مانده به ریاست برسد.

خودش در این باره در صداوسیما گفت: «من اشتباهی رییس فدراسیون شدم. روزهای سختی در فوتبال داشتم. در ابتدا این پست برایم ناآشنا بود. هر چند ۳۰ سال در ورزش بودم اما فوتبال فضای خودش را دارد.»

این ورود “اشتباهی” به فوتبال منجر به یک دهه ریاست پرماجرا شد. از سال ۹۵ هم با ریاست مهدی تاج، نایب رییس فدراسیون شد و رییس کمیته فوتسال.

دوران فوتبال، کفاشیان را تا پشت میله‌های بازداشتگاه اوین هم برد. او گفت فقط پاسخگوی سوالاتی درباره شهاب دادگرنژاد مشاور زندانی‌­اش بوده و توانسته از شخص خودش رفع شبهه کند.

اما عباس جعفری‌ دولت‌آبادی دادستان تهران با اشاره به بازداشت رییس فدراسیون فوتبال گفت: «کفاشیان پس از بازداشت در دادسرای زندان اوین، با قرار تامین آزاد شده و تحقیقات از او ادامه خواهد داشت.»

رسانه‌ها از وثیقه‌ سپاری سردار عزیز محمدی برای خروج کفاشیان از بازداشتگاه خبر دادند.

شكایت کفاشیان از برانكو ایوانكوویچ به پلیس بین‌الملل به دلیل بدهی مالیاتی از خبرسازترین رخدادها در دوران مدیریت اوست.

اما خود برانکو در شکایت از فدراسیون فوتبال ایران به خاطر عدم اجرای تعهدات موفق شد رای دادگاه عالی ورزش را بگیرد و فدراسيون را محکوم به پرداخت ۴۰۰ هزار دلار کند.

در پی انتخاب علی دایی به عنوان سرمربی تیم ملی، کفاشیان در پاسخ به عادل فردوسی‌پور گفت حتی یک لیوان هم در دست من نبود که بخواهم جابه‌جا کنم.

این اظهارات، تاییدی بود بر دخالت محمود احمدی‌نژاد رییس جمهور وقت در انتخاب سرمربی تیم ملی. گرچه همین دخالت منجر به برکناری دایی از سرمربیگری شد که اعتراض شدید و طولانی مدت او را در پی داشت.

کفاشیان پس از انتخاب مجدد به عنوان رییس فدارسیون، در این باره که آیا اکنون لیوان دستش است، به خبرنگاران گفت: “خیلی چیزها دستم آمده و با تجربه‌ای که پیدا کرده‌ام، حالا لیوان دستم است.”

کفاشیان در واپسین روزهای ریاست جمهوری احمدی‌نژاد، با طرح مهدی محمدنبی مسابقه نمادین خداحافظی احمدی‌نژاد را برگزار کرد.

معافیت پسر کفاشیان هم خبرساز شد. سال ١٣٨٢در قهرمانى داخل سالن آسیا، نامش را به عنوان نفر ذخیره در تیم دوی امدادی گنجاندند. ایران قهرمان شد و احسان بدون اینکه دویده باشد، حکم قهرمانی گرفت.

طبق گزارش هفته نامه تماشاگران، او با همان حکم از سربازی معاف شد. بدون کنکور به دانشگاه رفت و در وزارت نفت نیز استخدام شد.

حالا با رفتن محمدرضا ساکت و علی کفاشیان، سایت ورزش سه نوشته است «باید در انتظار استعفای سایر مدیران بازنشسته فدراسیون فوتبال، از جمله فریدون اصفهانیان رییس کمیته داوران و حیدر بهاروند از سازمان لیگ باشیم.»

رادیوزمانه: فاطمه ذوالقدر، نماینده مجلس ایران می‌گوید در بازی برگشت فینال لیگ قهرمانان آسیا که روز شنبه، ۱۹ آبان بین تیم‌های پرسپولیس و کاشیما آنتلرز برگزار می‌شود، «تعداد محدودی» از زنان اجازه خواهند داشت تا وارد ورزشگاه آزادی تهران شوند.

او درباره اینکه چه زنانی روز شنبه وارد ورزشگاه آزادی شوند٬ گفت که اولویت با «خانواده‌های بازیکنان تیم٬ اعضای فدراسیون‌ها و کارشناسان و متخصصان» است.

ورود زنان به استادیوم‌ها برای تماشای مسابقات در ایران ممنوع است و مراجع مذهبی و گروه‌های محافظه‌کار این کار را خلاف ارزش‌های زن و استادیوم را مکان نامناسبی برای حضور زنان می‌دانند.

ذوالقدر گفته علت باز نشدن درهای ورزشگاه آزادی به روی عموم زنان٬ «آماده نبودن زیرساخت‌ها»ی این ورزشگاه است.

به گفته این نماینده مجلس، حضور زنان در ورزشگاه٬ از خواسته‌های فیفا، فدراسیون جهانی فوتبال است و «باید این کار انجام شود تا مشکلی برای فوتبال کشور پیش نیاید.»

جانی اینفانتینو ، رییس فیفا برای تماشای بازی پرسپولیس و کاشیما به تهران سفر کرده و روز شنبه در ورزشگاه آزادی خواهد بود.

او در آخرین سفر خود به تهران در اسفند سال گذشته از حضور زنان در ورزشگاه‌های ایران حمایت کرد و صحبت‌هایی از احتمال محرومیت فوتبال ایران در صورت عدم اجازه ورود زنان به استادیوم‌ها به میان آمد.

سه‌شنبه ۲۴ مهر در دیدار دوستانه تیم‌های ملی فوتبال ایران و بولیوی جمع محدود و گزینشی از زنان برای نخستین بار پس از حدود ۳۶ سال در ورزشگاه آزادی حضور یافتند. به فاصله یک روز محمدجعفر منتظری دادستان کل کشور، این اقدام را مورد انتقاد قرار داد و گفت اگر تکرار شود دستگاه قضائی با آن برخورد خواهد کرد.

ورود گزینشی اعدادی از زنان به ورزشگاه همواره مورد انتقاد جامعه زنان قرار گرفته اما معصومه ابتکارو معاون امور زنان ریاست جمهوری، این مسئله را بخشی از حضور تدریجی زنان می‌داند. او گفته:

«باید تدریجاً این اتفاق بیفتد و بانوان وارد ورزشگاه شوند. مهم‌ترین گروهی که مایل به حضور در ورزشگاه‌ها هستند ورزشکاران خانم هستند که نگاه تخصصی داشته و سابقه حضور در تیم‌های ورزشی را دارند. آنها در اولویت هستند ولی حضور بانوان در ورزشگاه مرحله به مرحله انجام می‌شود».

پیش از این عباسعلی کدخدایی، سخنگوی شورای نگهبان به خبرگزاری دانشجویان ایران گفته موضوع حضور زنان در ورزشگاه‌ها را در حین «گپ و گفت» با علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی در میان گذاشته و خامنه‌ای گفته است ممنوعیت فایده‌ای ندارد، بلکه مسئولان می‌بایست امکانات تفکیک جنسیتی در ورزشگاه‌ها را فراهم کنند.

سخنگوی شورای نگهبان وعده داده بود که اگر در ورزشگاه‌ها زیرساخت‌ها فراهم شوند، ممکن است دیگر منعی برای حضور زنان در ورزشگاه‌ها وجود نداشته باشد.

عبدالله حاج صادقی، نماینده ولی‌فقیه در سپاه پاسداران از حضور زنان در ورزشگاه‌ها به عنوان یک خطر یاد کرده بود و گفته بود «غیرت دینی» در این مواقع باید به جوشش درآید.

بعد از پیروزی انقلاب برگزاری مسابقات ورزشی برای مدتی معلق بود و اولین بازی بعد از انقلاب هم در شرایط امنیتی و با حضور مأموران مسلح برگزار شد محمد شریعتمداری وزیر صنعت، معدن و تجارت و از طرفداران وقت پرسپولیس، با موتور ١٢۵ هوندا به استادیوم می‌آمد. ورزشکاران اجازه نداشتند با شورت ورزشی وارد زمین شوند و برخی از بازیکنان مانند محمود حقیقیان، بازیکن تیم ملی آن زمان با گرمکن بازی کردند. در آن ایام طرح جلوگیری از بازی بازیکنان بالای ٢٧ سال در فوتبال اجرا شد و همزمان زنان هم از ورود به ورزشگاه‌ها منع شدند.

رادیوفردا: دبیرکل فیفا، فدراسیون جهانی فوتبال، روز پنج‌شنبه در یک پیام توییتری بر ادامه تلاش این سازمان در داخل و خارج از ایران برای حضور یافتن زنان ایرانی در استادیوم‌های ورزشی تاکید کرد.

به گزارش خبرگزاری رویترز، خانم فاطمه سامورا پس از دیدار با مریم قشقایی شجاعی این پیام را منتشر کرده است،‌ یکی از فعالان ایرانی حوزه حضور زنان در استادیوم‌های ورزشی.

این مقام فیفا پیشتر اعلام کرده بود که قرار است در آستانه بازی برگشت فینال رقابت‌های قهرمانی باشگاه‌های آسیا، با اعضای کمپین حضور زنان ایرانی در ورزشگاه‌ها دیدار کند.

به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، فاطمه سامورا روز چهارشنبه گفته بود که این دیدار روز پنج‌شنبه، ۱۷ آبان، در زوریخ سوئیس با فعالان استادیوم آزادی انجام خواهد شد که عریضه‌ای با ۲۰۰ هزار امضا جمع‌آوری کرده‌اند.

Held v. constructive talks this morning with advocates for #NoBan4Women. Their courage & passion for ⚽️ is remarkable. We will keep engaging with them, as well as public ⚽️authorities in IR to work towards stadium access for all. @openstadiums pic.twitter.com/o6tYuGFA8v

— Fatma Samoura (@fatma_samoura) November 8, 2018

ایران وایر: «زهرا خوش‌نواز» شاعر است و نویسنده. او را با اول بار سال ۹۴ روزنامه همشهری با ۳۰ غزل و بیش از ۶۰ داستان کوتاهی که نوشته بود معرفی کرد.
زهرا خوش نواز یکی از معدود دخترانی که موفق می‌شود هر بار با گریم تازه‌ای خودش را به ورزشگاه آزادی برساند و البته ساعاتی پس از پایان بازی، تصویرش را در صفحه اینستاگرام خود قرار می‌دهد.

«زهرا خوش‌نواز» شاعر است و نویسنده. او را با اول بار سال ۹۴ روزنامه همشهری با ۳۰ غزل و بیش از ۶۰ داستان کوتاهی که نوشته بود معرفی کرد. در همان مصاحبه گفته بود علاقه‌ای به انتشار اشعار و داستان‌هایش ندارد ولی از میان آثارش، به داستان کوتاه‌های «دروغان و راستان»، «کاردستی عجیب»، «پری شب یلدا»، «روزی که شکمم گم شد»، «سفر تابستان» و «نیمکت» بیشتر علاقه‌مند است. مهرماه سال ۹۶ هم او یکی از مدعوین به آخرین نشست «کانون ادبی زمستان» بود که در ابتدای برنامه یک غزل قدیمی مضمونی از شعر فروغی بسطامی را خواند.

اما یک گرایش ویژه او را از سایر شاعران و نویسنده‌های زن ایرانی متمایز می‌کند. او دیوانه‌وار فوتبال را دوست دارد و عاشق پرسپولیس است. یکی از معدود دخترانی که موفق می‌شود هر بار با گریم تازه‌ای خودش را به ورزشگاه آزادی برساند و البته ساعاتی پس از پایان بازی، تصویرش را در صفحه اینستاگرام خود قرار می‌دهد.

آخرین تصویر زهرا را می‌توان پس از بازی پرسپولیس مقابل السد در ورزشگاه آزادی دید. او برای سومین بار با سومین گریم متفاوت وارد ورزشگاه آزادی شد. سال گذشته پس از بازی پرسپولیس مقابل تراکتورسازی نوید داد که قطعا باز هم با گریمی که هیچ‌کس انتظارش را ندارد به سکوهای ورزشگاه آزادی خواهد رسید. قولش را عمل کرد؛ او موفق شد مهمترین بازی ده سال اخیر پرسپولیس را از نزدیک تماشا کند. زهرا در حقیقت یکی از صدو ده هزار نفری بود که از نزدیک رسیدن پرسپولیس به فینال رقابت‌های لیگ قهرمانان باشگاه‌های آسیا را تماشا کرده است.

او حالا به ایران‌وایر می‌گوید: «مسلما هیچ علاقه‌ای ندارم خودم را به شکل یک مرد دربیاورم. روزی که تیم ملی با بولیوی بازی داشت باخبر شدیم که قرار است تعدادی از سکوها را به خانم‌ها بدهند. برای همین مثل تمام روزهایی که در این شهر زندگی می‌کنم با لباس زنانه به آزادی رفتیم.»

اما زهرا هم مانند بسیاری از دختران پشت در آزادی می‌ماند. فدراسیون فوتبال ایران برای بستن دهان فدراسیون جهانی فوتبال و نشان دادن ورود بانوان به آزادی، تعدادی از بانوان گزینشی را روی سکوهای آزادی نشاند. زهرا می‌گوید: «این برای من درد داشت. زمانی تفاوت و تبعیض فقط بین مرد و زن بود، اما روز بازی ایران و بولیوی من توهین و تحقیر بزرگتری را دیدم. این تبعیض بین من با آن دخترانی بود که گزینشی وارد ورزشگاه شدند. همین شد انگیزه‌ای که باز هم در ورزشگاه را برای خودم باز کنم.»

زهرا خوش‌نواز از دردهایی می‌گوید که برای باز شدن قانونی درهای ورزشگاه کشیده و به نتیجه نرسیده است: «مسلما دردناک است. من باید گره‌ای که با دست باز می‌شود را با دندان باز کنم. با یک آرایش و با یک دست لباس مردانه بروم لای جمعیت بنشینم و حتی جرات نکنم که داد بزنم، فریاد بکشم. چون می‌ترسم. می‌ترسم کنار دستی‌ام مامور باشد و بیرونم کند.»

ولی در جریان بازی آن قدر استرس و فشار و هیجان مسابقه را تحمل کرده که ناگهان صدایش بلند می‌شود. بعد واکنش اطرافیانش را دیده است. جمعیتی که همگی مرد بودند: «یک صحنه نتوانستم خودم را کنترل کنم و داد زدم. اطرافیانم فهمیدند دختر هستم و رفتارشان عوض شد. صدای من انگار به گوش یکی از ماموران رسیده بود و داشت دنبال صدا می‌گشت. بلافاصله مردهایی که کنار دستم بودند دست به کار شدند. یکی کاپشنش را درآورد و روی تنم انداخت. یکی دیگر کلاهش را سرم کرد و گفت به هیچ کس نگاه نکن، سرت را پایین نگه‌دار. جمعیتی که جلوی من بودند به هم نزدیک شدند و کیپ نشستند که مبادا مامورانی که پایین‌تر بودند مرا ببینند. با این که آرایش و گریم خوبی داشتم ولی خب شک کرده بودند.»

از سال ۱۳۶۱ تا امروز یکی از مهمترین مشکلاتی که برای ورود بانوان به ورزشگاه‌های ایران وجود داشته، ادعا و فتوای مراجع تقلید یا روحانیون و تندروهای مذهبی در مورد جو ورزشگاه‌هاست. سال ۹۶ «محمداسماعیل سعیدی» عضو فراکسیون فرهنگی مجلس ایران مدعی شده بود که اگر فضای فرهنگی ورزشگاه‌ها سالم شود، می‌توان درها را به روی بانوان گشود. در غیر این صورت، خانم‌‌ها به دلیل فحاشی آقایان باید پشت درهای ورزشگاه بمانند.

زهرا از آخرین تجربه‌اش حرف می‌زند. وقتی که صدای زنانه‌اش در آزادی، اطرافیانش را متوجه حضور زنی کرد که با لباس مردانه میان آنها نشسته است: «رفتارشان کاملا تغییر کرد. ما ساعت‌‌های زیادی باید منتظر شروع بازی می‌ماندیم. گفتند برای خرید کردن بلند نشو. یکی رفت برایم آب خرید، یکی دیگر ساندویچ. هیچ منظوری هم نداشتند. به ما می‌گفتند مردها در آزادی وحشی می‌شوند. من جز انسانیت چیزی ندیدم. لااقل خودم به چشم دیدم که وقتی فهمیدند من دختر هستم، حتی ادبیات‌شان زمانی که با هم حرف می‌زدند هم فرق کرد.»

او همراه سه دختر دیگر که آنها هم با لباس و گریم مردانه آماده حضور در ورزشگاه شده بودند به آزادی رفت. اما در لحظه ورود به جایگاه آنها را گم می‌کند: «می‌ترسیدم برگردم و ماموران شک کنند. مجبور شدم بین یک سری غریبه بنشینم. اما همان غریبه‌ها برایم مثل برادر شدند.»

اما زهرا برای مهمترین بازی تاریخ باشگاه پرسپولیس، برنامه‌ای وارونه خواهد داشت. او نمی‌خواهد نه با آرایش مردانه وارد ورزشگاه شود و نه حتی بازی را از تلویزیون خانه‌اش ببیند: «من شنیدم که قرار است برای بازی فینال باز هم تعدادی از دختر‌ها را به صورت گزینشی وارد آزادی کنند. چون از کنفدراسیون آسیا و فیفا میهمانان ویژه به تهران می‌آیند و آنها می‌خواهند نشان دهند که بله، دختران ما حق ورود به ورزشگاه‌ها را دارند. من از تبعیض متنفرم. ما همه قربانی‌های این تبعیض‌ها هستیم. حتی اگر به من بگویند بیا تو هم مثل همین دختران گزینشی وارد ورزشگاه شو حاضر نیستم در حق هم‌نوعان خودم چنین ظلمی بکنم. برای همین احتمالا بیرون ورزشگاه، کنار تمام دخترانی که باز هم درها به رویشان قفل می‌شود می‌مانم.»

او از مجازی بودن کمپین‌ها و همکاری زنان برای ورود به ورزشگاه‌ها گلایه دارد: «همه چیز در فضای مجازی خلاصه شده است. باید بیاییم و باید حق‌مان را بگیریم. من آن قدر می‌روم تا حقم را بگیرم. مطمئن هستم روزی این درها به روی دختران ایران باز می‌شود. بدون این که ما را گزینش کنند وارد آزادی می‌شویم.»

آخرین جمله زهرا این بود: «آرزوهای ما حسرت نمی‌شود.»

ایران وایر: رسول خادم که پیش از این گفته بود «تصمیم گیرنده ها در مورد ممانعت رقابت ورزشکاران ایرانی و اسرائیلی در پشت صحنه پنهان شده اند» حالا با واکنش تند دو سردار سپاه مواجه شده.

خط مرزی ورزش ایران و اسراییل سال ۱۹۸۳ در رقابت‌های کشتی آزاد و فرنگی جهان در «کی یف» شوروی کشیده شد. «بیژن سیف‌خانی»، فرنگی کار گیلانیِ وزنِ ۷۴ کیلوگرم مقابل «رابینسون کوناشویلی»، کشتی‌گیر اسراییلی روی تشک رفت و با نتیجه ۷ بر ۴ پیروز شد.
«علی اکبر ولایتی»، وزیر امور خارجه وقت ایران همان وقت دستور ‌داد تمام کاروان باید به ایران برگردند. خبر را شبانه به کشتی گیران ایران رساندند. وقتی تیم به تهران رسید، تمامی کادر فنی و البته شخص بیژن سیف‌خانی توبیخ شدند.

وزارت امور خارجه ایران اعلام کرد: «دیگر هیچ ورزشکار ایرانی، تحت هیچ شرایطی و در هیچ رقابت رسمی و غیررسمی حق مبارزه با حریف اسراییلی (صهیونیست) خود را ندارد.»

این رویداد، شروع مین‌گذاری نظام جمهوری اسلامی بود در مرز ورزش ایران. مین‌های این مرز بعد از گذشت ۳۵ سال، هنوز از خاک بیرون نیامده‌اند و ورزش ایران از این مرز به بدترین شکل ممکن قربانی می‌گیرد.

تیرماه سال ۹۵ در رقابت‌های جام جهانی تیراندازی که به میزبانی باکو برگزار می‌شد، «حسین باقری»، تیرانداز ایرانی در بخش ۱۰ متر مردان، در سالنی که نماینده اسراییل هم حضور داشت، رقابت کرد و اولین مدال کشور در این مسابقات را به‌دست آورد. حسین با نقره‌ای که روی سینه‌اش دید، به نخستین مدال تاریخ تیراندازی ایران در این رشته رسید اما «باشگاه خبرنگاران جوان» تیتر زد: «مدالی که بوی خون می‌دهد».
یعنی حتی در سالنی که یک اسراییلی حضور دارد، ورود ورزشکاران ایرانی ممنوع است. مدال‌آور ایران در بازگشت از سوی حراست وزارت ورزش و جوانان بازخواست شد.

شاید تا قبل از سال ۲۰۱۷، مشهورترین اتفاق مربوط به پرهیز پرچم‌دار ایران در المپیک آتن از رقابت با حریف اسراییلی بود. «آرش میراسماعیلی» در نخستین قرعه المپیک آتن به حریف اسراییلی برخورد کرد. کاپیتان تیم ملی جودو ایران می‌دانست که حق رقابت با حریف اسراییلی را ندارد، پس خودش مدعی شد که به وزن استاندارد نرسیده است. اما رسانه‌های ایران به‌صراحت از ممنوعیت مبارزه آرش با ورزشکار اسراییلی نوشتند. روزنامه «جهان فوتبال»، به صاحب‌امتیازی «مهدی تاج»، رییس کنونی فدراسیون فوتبال تیتر زد: «پرچم‌دار زمین خورد».
خبرگزاری «ایپنا»، متعلق به باشگاه «پاس» (نیروی انتظامی) اما تیتر روزنامه جهان فوتبال را توهین به مقدسات مردم ایران دانست. آرش در بازگشت به فرودگاه بین‌المللی «امام خمینی»، مورد استقبال «غلامعلی حداد عادل»، رییس وقت مجلس شورای اسلامی و برخی نمایندگان مجلس قرار گرفت. رهبر ایران هم در دیدار با ورزشکاران، با تجلیل از میراسماعیلی گفت: «در این قضیه جوسازی فراوانی شد تا این اقدام محکوم شود ولی این جوان مؤمن ایرانی توانست آن‌ها را در انفعال و در مقابل عمل انجام شده قرار دهد.»

«سیدمحمد خاتمی»، رییس جمهوری وقت مبلغی معادل ۱۲۵ هزار دلار امریکا جایزه نقدی به او پرداخت کرد. دیرتر هم «محمدباقر قالیباف»، شهردار وقت تهران یک مجموعه ورزشی را به نام او ثبت و سند زد.

مبارزه یا عدم مبارزه با ورزشکاران اسراییلی، یک حق انتخاب برای ورزشکاران ایرانی نیست. آن ها حق عبور از این مرز را ندارند. اگر از مرز عبور کنند، سرنوشتی مانند «برنا درخشانی»، نوجوان نابغه شطرنج ایران خواهند داشت. برنا به دلیل رقابت با شطرنج باز اسراییلی در سال ۲۰۱۷، از سوی نهادهای امنیتی و نمایندگان مجلس در ایران مورد حمله قرار گرفت و در نهایت انگلستان را برای ادامه زندگی انتخاب کرد.

«مسعود شجاعی» و «احسان حاج صفی» هم که به خاطر قرارداد خود با باشگاه «پانیونیوس» یونان مجبور شدند مقابل اسراییل در لیگ اروپا به زمین بروند، مورد حمله وزارت ورزش و جوانان، رسانه‌های زیرمجموعه سپاه پاسداران و سردار «داود آذرنوش»، رییس سازمان بسیج ورزشکاران کشور قرار گرفتند. آذرنوش روز سیزدهم مردادماه گفت: «اقدام این دو بازیکن شوک آور بود.»
یک هفته بعد اعلام کرد شجاعی و حاج صفی فقط در صورتی بخشیده می‌شوند که از مردم و «شهدا» ایران عذرخواهی کنند. مسعود شجاعی تا امروز به تیم ملی ایران دعوت نشده است چون حاضر نشد مانند احسان حاج صفی در عذرخواهی به خاطر بازی مقابل نماینده اسراییل چیزی بنویسد.

سردار آذرنوش نماینده بسیج و سپاه پاسداران در ورزش ایران است. او ریاست «سازمان بسیج ورزشکاران کشور» را بر عهده دارد که در اساس‎نامه آن اهداف خود را تحقق و عینیت بخشیدن به رهنمودهای آیت‌الله خمینی و رهبر ایران، ارتقا منزلت و محبوبیت بسیج در ورزش، ایجاد زمینه مناسب برای حضور نیروهای حزب‌اللهی و بسیجی در عرصه مدیریت ورزش کشور و ترویج باورها، اعتقادات و انگیزه‌های انقلابی عنوان کرده است.

فرمانده این سازمان، سابقه دخالت‌های مستقیم در امور فدراسیون‌ها و وزارت ورزش را دارد اما بیش تر با اظهارنظرهای خاص خود مورد توجه قرارگرفته است. او شهریور ۹۴ در همایش بسیجیان اصفهان گفته بود: «اگر فوتبال ایران از ارزش‌های اسلامی و نظام ما فاصله بگیرد، بساط فوتبال را از کشور جمع می‌کنیم.»
به همین خاطر هم بود که وقتی مهرماه سال ۹۵ بازی تیم‌های ملی ایران و کره جنوبی در مرحله انتخابی جام جهانی روسیه با روز عاشورا مصادف شد، گفت: «پی‏گیر هستیم که بازی ایران و کره جنوبی پخش مستقیم نشود. مردم بعد از عاشورا می‌توانند بازی و اخبار آن را ببینند. با پخش نکردن این بازی از تلویزیون، هیچ اتفاقی نمی‌افتد.»

دی‌ماه سال ۹۵ هم به درخواست «رسول خادم» پیرامون توجه به «کشتی بانوان» واکنش نشان داد و گفت: «کشتی زنان را پررنگ کنیم که چه شود؟ تمام مشکلات ورزش مملکت حل ‌شده و مانده چند زن را روی تشک کشتی بفرستیم؟»
دو ماه بعد هم در مورد رقابت برنا درخشانی با شطرنج‌باز اسراییلی گفت: «قرار نیست این بار بدون برخورد جدی، این مساله را فراموش کنیم. من با وزیر ورزش و معاون فرهنگی وزارت صحبت کردم، قول برخورد جدی دادند.»

حالا سردار داود آذرنوش به درخواست رسول خادم برای برداشته شدن مرز بین ورزش ایران و اسراییل واکنش نشان داده و گفته است: «مبارزه با ورزشکاران اسراییل در هر رشته ورزشی منتفی بوده و خط قرمز نظام است.»

اصل ماجرا به حضور «علیرضا کریمی»، کشتی‌گیر ایران در رقابت‌های زیر ۲۳ سال کشتی آزاد جهان برمی‌گردد. ششم آذرماه امسال، علیرضا کریمی به درخواست مربیان خود برابر حریف روسیه ای شکست خورد تا مقابل کشتی‌گیر اسراییلی قرار نگیرد. کریمی بازهم در گروه بازنده‌ها باید با کشتی‌گیر اسراییلی مبارزه می‌کرد اما امتناع کرد. پس ‌از آن اتحادیه جهانی کشتی به درخواست کمیته بین‌المللی المپیک، به پرونده «دخالت سیاست در ورزش ایران» وارد شد.

اساس‏نامه کمیته بین‌المللی المپیک هرگونه دخالت سیاسی در امور ورزش کشورها را ممنوع کرده است. رسول خادم، رییس فدراسیون کشتی ایران و عضو هیات رییسه اتحادیه جهانی کشتی موفق شد محرومیت کشتی ایران را به صورت موقت منتفی کند اما اعلام کرد: «در صورت ممانعت کشتی گیران ایرانی از مبارزه با حریفان اسراییلی، کشتی و حتی ورزش ایران تعلیق خواهد شد.»

خادم به دلیل آن‎چه «سیاست زدگی در ورزش ایران» می‌خواند، از ریاست فدراسیون کشتی ایران استعفا داد. استفعای او با واکنش ریيس سازمان بسیج مواجه شد. سردار «غلامحسین غیب‌پرور»، برآیند این اعتراض ها را تست کردن رابطه با اسراییل دانست و گفت: «این جا عرصه‌ای نیست که فکر کنند حرفی بزنیم و تستی بکنیم و اگر که جواب مثبت گرفتیم، گام‌های بعدی را برمی‌داریم. قطعاً گامی نخواهد بود چون در همان گام اول، آن قدم‌ها را خرد می‌کنیم.»

سردار آذرنوش، رییس سازمان بسیج ورزشکاران که با حکم مستقیم رییس سازمان بسیج کشور انتخاب می‌شود نیز حرف رییس خود را تکمیل کرد: «ما اسراییل جعلی را به رسمیت نمی‌شناسیم. بنابراین، رقابت با ورزشکاران این رژیم جعلی نیز به کل منتفی است و تا به امروز هم این مهم را در عرصه‌های مختلف نشان داده‌ایم.»

براساس آن چه رییس فدراسیون کشتی ایران «خطر قطعی» ورزش کشور دانسته است، تعلیق ورزش و کشتی ایران در صورت تکرار خودداری مبارزه ورزشکاران ایرانی با حریفان اسراییلی، حتمی خواهد بود. اظهارات اخیر دو سردار سپاه پاسداران در قبال فدراسیون کشتی را می‌توان نمونه‌ای بارز از دخالت سیاست ایران در امور ورزش دانست؛ موردی که کمیته بین‌المللی المپیک و تمامی فدراسیون‌های ورزشی جهان آن را خط قرمز و عامل اصلی تعلیق ورزش یک کشور معرفی کرده‌اند.

رادیوفرانسه: رسول خادم بعد از استعفا از ریاست فدراسیون کشتی با انتشار بیانیه‌ای به تندی از مسئولان انتقاد کرد و هشدار داد که طی هفت ماه آینده هشت مسابقه جهانی پیش روی کشتی‌گیران ایرانی خواهد بود و در تمامی این مسابقات ورزشکاران اسرائیلی هم حضور خواهند داشت. او از شورای امنیت ملی و دستگاه دپلماسی کشور خواست که هر چه زودتر راه‌حلی برای این وضعیت بیابند.

رسول خادم در بیانیه‌ای که روز شنبه ١٢ اسفند/٣ مارس منتشر شد می‌گوید “حکایت من داستان خسته شدن و تسلیم شدن نیست”. او از “اظهار نظرهای مقامات وابسته به نهادهای سیاسی و بعضا ً نظامی” تعجب می‌کند و می‌گوید: “این عزیزان یا واقعاً متوجه موضوع نمی‌شوند و یا خود را به ندانستن می‌زنند”.

به نظر می‌رسد که منظور خادم از “مقامات نظامی” غلامحسین غیب‌پرور، رئیس بسیج باشد که بعد از استعفای خادم بدون نام بردن از وی گفته بود که واکنش‌ و اظهار نظر “از سر هیجان و التهاب” نادرست است. غیب‌پرور گفته بود که به رسمیت نشناختن اسرائیل “خط قرمز نظام و جزو اصول تغییرناپذیر انقلاب اسلامی است.”

به گفتۀ غیب‌پرور در این زمینه هیچکس نباید تصور کند که می‌شود “حرفی زد و تستی کرد که اگر جواب مثبت داد گام‌های بعدی را هم بردارند”. او افزود: “قطعاً گامی نخواهد بود، چون در همان گام اول، آن قدم‌ها را خرد می‌کنیم.”

اما خادم خطاب به کسانی که از اسرائیل به عنوان “خط قرمز” سخن می‌گویند پاسخ داد که باید از مصطفی چمران و قاسم سلیمانی پیروی کنند و “سلاح بردارند و پیشاپیش ورزشکاران ملی پوش حرکت کنند. نه اینکه قهرمانان ملی را سپر بلای خود قرار دهند”.

خادم می‌گوید دستگاه دیپلماسی کشور باید “جلو حرکت کند” و ورزشکاران پشت سر آن. در حالی که در شرایط کنونی “قهرمان ملی را منفعلانه و مظلومانه جلو می‌فرستیم، بدون هیچ حمایت دیپلماتیک، و بعد مجبور می‌شویم برخلاف ادعایمان از ورزشکار بخواهیم پیش از مواجهه با رژیم صهیونیستی (اسرائیل)، ببازد و یا مریض شود”.

خادم نفوذ آمریکا و اسرائیل را در کمیتۀ بین‌المللی المپیک گوشزد می‌کند و می‌نویسد که این کمیته “عملاً افتاده دنبال ایران” و در این شرایط دیگر “بازی را زودتر بباز” یا “مریض شو” جواب نمی‌دهد.

او از شورای امنیت ملی و دستگاه دیپلماسی می‌خواهد که مشکل را به سرعت پیگیری نمایند و می‌گوید این پرونده از برجام پیچیده‌تر یا دشوارتر نیست.

وی سپس تأکید می‌کند که “تیم دیپلماسی به هر نتیجه ای برسد قهرمانان ملی همان را اجرا خواهند کرد”.

خادم ابراز تأسف می‌کند که افتخاراتی که قهرمانان ملی برای مردم ایران کسب می‌کنند، “برای رجال مسئول یک نوع سرگرمی اجتماعی است، که بود و نبود آن چندان هم فرقی نمی‌کند”. خادم بی‌عملی مسئولان را “ناجوانمردی” می‌داند و خطاب به آنان توضیح می‌دهد که ورزشکار ایرانی وقتی با قرعۀ مصاف با حریف اسرائیلی مواجه می‌شود، “با توجه به حساسیت‌ها و محرومیت‌های جدید، باید بپذیرد که خودش محروم شود، مربی‌اش هم محروم شود، کشتی ایران تعلیق شود، افکار عمومی داخل و خارج کشور بعضاً او را ترسو، بزدل و مزدور بخوانند، و تا تاریخ پابرجاست، حرکت او را عامل محرومیت کشتی ایران معرفی کنند و ازهمه جالب‌تر اینکه، در زمان تحلیل موضوع، شما هم در کنار سایرین می‌ایستید و قهرمانان ملی، مربیان و فدراسیون‌های آنها را متهم به بی‌عرضگی می‌کنید که نتوانسته‌اند مدیریت کنند تا ما به رژیم صهیونیستی (اسرائیل) نخوریم”…

خادم هشدار می‌دهد که “ما هشت مسابقه جهانی از تیرماه تا انتهای مهرماه سال ٩٧ داریم که در تمامی آن مسابقات، تیم‌های کشتی اسرائیل که گاه از دیگر کشورها به استخدام درآمده‌اند، کامل تر از همیشه شرکت می‌کنند”.

یورونیوز: ورود زنان و دختران ايرانی به استاديوم طبق قانونی نانوشته ممنوع است و درهای استاديوم‌های ورزشی به‌ویژه فوتبال، همچنان به روی زنان بسته است. عليرغم شعارهای فراوان مسولين و به ويژه مقامات در دولت حسن روحانی برای پيگيری و تحقق حضور زنان كنار آقايان در استاديوم‌های ورزشی، با مخالفت صريح برخی مراجع دينی و مقامات پرونده اين موضوع را فعلا بسته شده بايد تصور كرد.

علاقه به فوتبال در ميان برخی از زنان و دختران جوان ايرانی بر كسی پوشيده نيست. در اين بين كسانی حاضرند با روش‌های عجيب، رنج و دشواری به دوش بكشند تا رويای حضور در استاديوم فوتبال وسردادن فرياد شادی و هيجان برای تيم محبوبشان را محقق سازند.

«زهرا خوش نواز» يكی از اين دختران ايرانی است. چندی پیش عكسی از چهره گريم شده او در ميان تماشاچيان فوتبال در استاديوم آزادی تهران بر روی سایت ها و جلد مجلات و روزنامه های ورزشی و اجتماعی قرار گرفت. در عكس چهره مردی با ريش و سبيل قهوه‌ای و كلاهی بر سر نمایان است اما در پس اين چهره مردانه، دختری جوان بود كه می کوشید يكی از روياهای زندگی‌اش را محقق سازد.

با آمدن زلزله در تهران این فکر به ذهن زهرا خطور کرد که شاید دیگر فرصتی وجود نداشته باشد، همین امر او رابرای محقق ساختن تصمیمش مصمم‌تر ساخت.

زهرا خوش نواز در گفت و گوی اختصاصی با یورونیوز به مراحلی که برای آماده سازی ظاهرش طی کرد تا با چهره‌ای متفاوت وارد استادیوم شود اشاره می‌کند. مراحلی که از او چهره مردانه‌ای می سازد تا زیر سایه آن بتواند از حصارها بگذرد و برای تماشای تیم محبوبش، پرسپولیس، پا بر سکوهای استادیوم آزادی بگذارد. ورزشگاهی که به‌خاطر آن باید قید گیسوهای بلند دخترانه‌اش را می‌زد، آن‌ها را کوتاه می‌کرد و با ریش و سبیل مردانه وارد آن می‌شد.

زهرا می‌گوید: «زمانی که از تونل گذر کردم و وارد ورزشگاه شدم و چشمانم به چمن سبز ورزشگاه افتاد گریه‌ام گرفت.»

او می‌گوید که وقتی بازیکنان پرسپولیس به زمین برای گرم کردن خود آمده بودند هم بار دیگر گریه کرد.

زهرا برای ورود به ورزشگاه پوشش مناسبی برای خود انتخاب کرده بود. این دختر ۲۶ ساله که از قضا، فارغ التحصیل رشته حقوق است، تاکید دارد که ورود به استادیوم جرم نیست و او و سایر دخترانی که به این شکل وارد استادیوم‌ها شده اند، عمل مجرمانه‌ای انجام نداده‌اند، بلکه این کار نمایش نوعی اعتراض به وضعیت حاضر و ممنوعیت حضور زنان در ورزشگاه‌ها است.

او می گوید: «تنها هدفم من ورود به استادیوم و دیدن فوتبال نبود، دوست داشتم این موضوعی راهی برای آزادی ورود زنان به ورزشگاه شود.»

مسابقه فوتبال بین پرسپولیس و تراکتورسازی تبری تنها باری نبود که زهرا به استادیوم آزادی رفت، او می گوید که بعد از آن یکبار دیگر و با گریمی متفاوت به تماشای تیم محبوبش در مقابل تیم گسترش فولاد تبریز رفته است اما به دلیل ترس از واکنش خانواده اش تنها به دیدن یک نیمه از بازی اکتفا کرده است و به همه گفته که به استادیوم نرفته است.

رادیوفردا: رسول خادم خطاب به مسئولین نظام جمهوری اسلامی ایران گفت: «اگر توان مردانه ایستادن پای اعتقاداتتان را ندارید، حداقل پای کشتی‌گیر بایستید. بگذارید بدون منت‌کشی از دیگران و با حفظ عزت، صادقانه تعلیق شویم».

رئیس فدراسیون کشتی ایران در پی محرومیت علیرضا کریمی و مربی‌اش از سوی اتحادیه جهانی کشتی به خاطر فرار از رویارویی با نماینده اسرائیل، در گفت‌وگو با خبرگزاری‌ها انتقادات بی‌سابقه‌ای را مطرح کرده است.

آقای خادم گفت: «اگر سیاست کشور بر به رسمیت نشناختن اسرائیل و عدم مبارزه با ورزشکاران اسرائیلی است، پس پنهانی به حریف قبلی باختن و برای تهیه گواهی بیماری، به درمانگاه‌ها و پزشکان خارج از کشور مراجعه کردن، چه معنایی دارد؟»

قهرمان المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا تأکید کرد: «اگر قرار است عدم رویارویی با ورزشکاران اسرائیل اصل باشد، پس چرا باید زمین و آسمان را به هم دوخت و هر آنچه داشت هزینه کرد تا بتوان با توجیه چرایی موضوع عدم رویارویی با نماینده اسرائیل، از تعلیق گریخت؟

دارنده دو نشان طلای جهانی و یک طلای المپیک گفت: از تیر ٩٧ تا مهر ۹۷، هشت مسابقه جهانی از نوجوانان تا بزرگسالان آزاد و فرنگی داریم. در تمامی این مسابقات اسراییل حضور دارد. حتماً باید زبان را گاز گرفت؟ چه می‌شود کرد قرعه است دیگر!

رئیس فدراسیون کشتی هشدار داد که پس از ماجرای کریمی در لهستان، دیگر نمی‌توانیم گواهی پزشک تهیه کنیم. دیگر نمی‌توانیم به حریف پیشین ببازیم.

خادم گفت: «باید با رفتاری صادقانه، در مواجهه با حریف اسراییل براساس سیاست‌های ابلاغی کشورمان رسماً از رویارویی با آنها خودداری ورزیم و صادقانه تبعات ناشی از آن را بپذیریم.

رسول خادم یک روز پیشتر اعلام کرده بود حاضر به شرکت مجدد در انتخابات هیات رییسه اتحادیه جهانی نیست.

او در این باره گفت: چگونه می‌توان عضو اتحادیه جهانی بود و تمام اندوخته حاصل از مناسبات بین‌المللی خود را به جای کمک به ارتقای جایگاه ایران و کاهش حق‌کشی‌ها، وقف خواهش برای تعلیق نشدن کرد؟ من توان نشستن بر چنین کرسی‌ای را ندارم.

خادم ادامه داد: مسئولان اصلی این تصمیم‌گیری نه تنها کوچکترین نقشی در کمک به ورزشکار، مربی و فدراسیون مربوطه ندارند، بلکه کلاً آنقدر عقب می‌ایستند که اصلاً دیده نشوند.

رییس فدراسیون و سرمربی تیم ملی کشتی آزاد گفت: خیلی جالب است فدراسیون در داخل کشور از سوی مراجع مسئول، با خط دادن به برخی رسانه‌ها چوب می‌خورد که چرا کشتی‌گیرت با اسراییل افتاده و فدراسیون نتوانسته با کمک از الهامات غیبی، این مسئله را قبل از قرعه کشی حل کند.

آقای خادم گفت: «می‌گویند فدراسیون چرا به مسابقاتی رفته که اسراییل حضور دارد، گویا مسابقات جهانی دیگری هم هست که بدون اسراییل برگزار شود!فدراسیون باید چوب بخورد تا مسئولین دیده نشوند. سیاسی کاری تا کجا؟»

جمهوری اسلامی ایران از سال ۱۹۸۳ از مواجهه ورزشکارانش با نماینده اسراییل جلوگیری می‌کند. اما قانون تصویب شده‌ای در این خصوص ندارد.

رسول خادم گفت: فدراسیون در اتحادیه جهانی، پیش هر کس و ناکسی باید خواهش کند که ورزش ملی کشورم را تعلیق نکنید. مربی زحمتکشی که با ماهانه صد هزار تومان، عاشقانه به تربیت جوانان می‌پردازد را جریمه نکنید. آنوقت در داخل کشور همان مسئولان همیشه غایب، موج رسانه‌ای را هدایت می‌کنند که کدام تعلیق؟ اینها بزرگنمایی است!

خادم تاکید کرد: گمان می‌کنیم با هیس گفتن و از یک رویداد تا رویداد بعدی سکوت کردن، در حال مدیریت هستیم.

رییس فدراسیون کشتی در پایان به خبرنگاران گفت: مخلص کلام، هشت مسابقه جهانی در پیش داریم، هشت بار قرعه کشی، هیچ “سحری” هم بلد نیستیم تا قرعه‌ها را تغییر دهیم. اگر توان مردانه ایستادن پای اعتقادات و تصمیمات‌تان را ندارید، حداقل آزادگی کنید و پای کشتی‌گیر و مربی‌اش بایستید.