اخبار

رادیوفردا: مناظره علی کریمی با محمدرضا ساکت در برنامه ۹۰ و ورود کارلوس کی‌روش به بحث، جنجال تازه‌ای را در فوتبال ایران پدید آورد.

علی کریمی در آغاز برنامه گفت دو ماه قبل سوالاتی مطرح کردم که هیچ یک از اعضای فدراسیون جواب ندادند. او بحث ایران نوین و ۶۹ میلیارد تومانی که فدراسیون فوتبال بابت آن خسارت داده را با جزئیات، مطرح کرد.

محمدرضا ساکت نیز در پاسخ گفت در تبلیغات میدانی که طی سال‌های ۹۳ تا ۹۵ توسط فدراسیون وقت انجام شد، جهش زیادی در بحث درآمدزایی صورت گرفت؛ قرارداد با حضور دستگاه‌های نظارتی امضا شد اما در اجرا دچار مشکلاتی شد که فدراسیون زیر بار نرفت.

بحث قرارداد ایران نوین، بین دو طرف ادامه داشت و در پایان هم کریمی گفت قانع نشده است.

کریمی درباره حذف مربیان داخلی تیم ملی هم صحبت کرد؛ از جمله در مورد حضور سباستین، دستیار کارلوس کی‌روش و فعالیت روزمزد این مربی در ایران.

مرخصی‌های کی‌روش، درگیری اوسیانو دستیار کی‌روش با خطیر معاون دبیرکل فدراسیون و ماجرای پس گرفتن لباس بازیکنان تیم ملی جوانان در نمازخانه فرودگاه، سایر موضوعاتی بود که کریمی مطرح کرد.

ساکت تمام اتهامات را رد کرده و معتقد بود کمیته اخلاق، مشغول بررسی تخلفات است. ساکت همچنین تاکید داشت که فدراسیون فوتبال ایران، دولتی نیست.

دبیرکل فدراسیون فوتبال ایران یادآور شد که اساسنامه این فدراسیون را فیفا تایید کرده و نامه‌اش موجود است.

در ادامه برنامه اما مشخص شد که ادعای او صحیح نیست و اساسنامه، تاییدیه فیفا را ندارد.

مهم‌ترین بخش از مناظره، لحظه‌ای بود که فردوسی‌پور، پیامک سرمربی تیم ملی فوتبال ایران را خواند. متنی که در حین برنامه، در صفحه فیسبوک کی‌روش منتشر شد: «متاسفانه این باور قوی برای من که “استعداد خریدنی است اما شخصیت نه” تبدیل به یک حقیقت شد. در زمان مناسب، پاسخ جا زن را خواهم داد. واضح است که این رفیق نیمه‌راه در استفاده از پا و سر خود توانایی بیشتری از زبان و مغزش دارد. صحبت‌های غیرمحترمانه، دروغ، ساختگی و اتهامات بزدلانه او، تنها بی‌احترامی به ۱۲۴ بازی ملی، هم‌تیمی‌های او و فوتبال بود. شکی نیست که او نیاز به کمک دارد».

واکنش تند کی‌روش، عکس‌العمل تندتر کاربران را در صفحات اجتماعی به دنبال داشت. در فیسبوک کی‌روش، بیش از هزار کامنت در حمایت از کریمی منتشر شد. در توییتر، تلگرام و اینستاگرام نیز متن‌های مشابهی انتشار یافت.

عکس‌هایی از بی‌اعتنایی کریمی به احمدی‌نژاد، مچ‌بند سبز یا اهدای پیراهن شالکه به خانواده اشکان سهرابی از قربانیان تظاهرات خیابانی بعد از انتخابات ریاست جمهوری در سال ۸۸ نیز در شبکه‌های اجتماعی بازتاب پیدا کرد. این گروه از کاربران با این شواهد، می‌گویند رفتار کریمی برخلاف دیدگاه کی‌روش، بزدلانه نیست.

تقابل با علی کریمی، چالشی جدید برای کی‌روش است که حالا خود را در برابر بخشی از هواداران فوتبال ایران می‌بیند.

بی‌بی‌سی: علی کریمی مربی تیم سپیدرود رشت است

علی کریمی، ستاره سابق فوتبال ایران و سرمربی تیم سپیدرود رشت از شکایت ستاد امر به معروف و نهی منکر اصفهان از خود خبر داده است.

آقای کریمی در اینستاگرام خود نوشته که دلیل این شکایت انتشار دو پست در اینستاگرام بوده است که یکی از آنها با عکس مقبره کورش چاپ شده و دیگری با عکس دو فوتبالیست ایرانی که در یک بازی باشگاهی مقابل یک تیم اسرائیلی حاضر شده بودند.

علی کریمی در پست تازه خود گفته که حاضر است خودش را معرفی کند و وعده داده که برای اعاده حیثیتش تا آخر خواهد رفت.

او در متنی که در اینستاگرام منتشر کرده به مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال هم اشاره کرده و خطاب به “دوستان تاج” گفته که هیچ جا نمی‌رود و آنها می‌توانند حکم جلبش را بگیرند.

در پی انتشار این پست، فدراسیون فوتبال در بیانیه‌ای با تأیید شکایت ستاد امر به معروف و نهی از منکر اصفهان از آقای کریمی دخالت فدراسیون در این ماجرا را رد کرده است.

با وجود این، فدراسیون پست‌های آقای کریمی در اینستاگرام را “قابل پیگیری” دانسته و تهدید کرده است که “اگر این روال توهین‌آمیز تغییر نکند، فدراسیون فوتبال، مطابق قوانین جاری کشور اقدام خواهد کرد.”

فدراسیون فوتبال همچنین گفته است: “اگر آقای علی کریمی و یا هر یک از اهالی محترم فوتبال به دنبال رسیدن به پاسخی هستند، باید پرسش خود را محترمانه مطرح کنند.”

آقای کریمی یکی از چهره‌هایی بود که بعد از انتقاد شدید مسئولان از مسعود شجاعی و احسان حاج‌صفی به دلیل حضور در ترکیب تیم یونانی پانیونیوس در برابر تیم مکابی اسرائیل، به صورت علنی از آنها دفاع و حمایت کرد.

در پست دیگری که آقای کریمی آن را دلیل شکایت از خود دانسته، عکسی از آرامگاه کوروش در پاسارگاد دیده می‌شود که در کنار آن نوشته شده: “يك مقبره ساده ز سنگ ساخته است / بر گنبد و سيم و زر نپرداخته است”.

دوستان عزيز ، ستاد امر به معروف و نهى از منكر اصفهان(اصفهان) از من بابت اين پستهايى كه ميبينين شكايت كرده!!!!؟خواستم عارض شم خدمت دوستان تاج كه من هيچ جا نميرم و شما ميتونين حكم جلب منو بگيرين ، يه پى ام بدين من خودم ميام ، خودمو معرفى ميكنم، شما زحمت نكشين، خسته ميشين يا شما حكم جلب من و ميگيرين يا من اعاده حيثيت ميكنم و تا اخرش ميرم

A post shared by Ali Karimi (@aliiiiiiiikarimi8) on Feb 5, 2018 at 4:18am PST

رادیوفردا: آیین قرعه‌کشی جام جهانی فوتبال، دهم آذر در کاخ کرملین برگزار خواهد شد تا ۳۲ تیم حاضر در رقابت‌ها حریفان خود را بشناسند.

مراسمی پر هیجان که از نگاه هواداران فوتبال، از ابتدا تا انتها مانند یک مسابقه حساس و پر التهاب است. بیم و امید از مشخص شدن نام هم‌گروه‌ها تا لحظه آخر قرعه‌کشی ادامه دارد.

کیفیت و جایگاه‌ رقبای هم‌گروه، همانقدر که برای تیم‌های تازه وارد به جام جهانی اهمیت دارد، برای بین تیم‌های تراز اول جهان هم مهم است.

اما در خصوص ایران، حساسیت مضاعفی وجود دارد که با هواداران ۳۱ کشور دیگر متفاوت است.

ایرانیان علاوه بر نگرانی از نام و عنوان تیم‌های هم‌گروه، نگران پخش ناقص مراسم قرعه‌کشی جام جهانی‌اند.

یکی از مجریان مراسم قرعه‌کشی خانم ماریا کوماندنایا است و صداوسیما در مواردی که یک زن در مراسم قرعه‌کشی حضور دارد، از پخش کامل خودداری می‌کند.

هر بار دوربین روی بدن آن زن باشد، کارگردان پخش، از تصاویر تکراری استفاده می‌کند یا مجری ایرانی و مهمانان داخل استودیو را نشان می‌دهد.

پس از مراسم قرعه‌کشی جام جهانی ۲۰۱۴ جمعی از کاربران ایرانی به صفحه فیسبوک خانم فرناندا لیما مجری مراسم هجوم بردند.

به زبان فارسی یا انگلیسی، او را سرزنش می‌کردند که چرا حجاب نداشته تا تلویزیون ایران بتواند مراسم را به طور کامل پخش کند.

حتی عادل فردوسی‌پور هم به رغم انتقاد از حملات کاربران ایرانی در شبکه‌های اجتماعی، مجری برزیلی مراسم را «منشوری» معرفی کرد.

ماجرا ابعاد گسترده‌تری پیدا کرد. کاربران ایرانی از بین عکس‌های خانوادگی فرناندا لیما توانستند نزدیکان او را شناسایی کنند و به صفحات‌شان حمله کنند. این فضا، چند روز تداوم داشت.

در این بین، تعدادی از کاربران ایرانی هم با ارسال پیام در فیس‌بوک فرناندا لیما از او به خاطر رفتار هموطنان‌شان عذرخواهی کردند.

این بار، ماریا کوماندنایا مجری روس مراسم قرعه‌کشی، هدف کاربران ایرانی قرار گرفته‌است.

او به همراه گری لینه‌کر از سرشناس‌ترین مفسران فوتبال دنیا، اجرای مراسم قرعه‌کشی را در مسکو بر عهده خواهد داشت.

درخواست‌ کاربران برای پوشش کامل، به دو زبان فارسی و انگلیسی در اینستاگرام او منعکس می‌شود. برخی حتی با استفاده از نرم‌افزارهای ترجمه، این درخواست را به زبان روسی می‌نوشتند.

برخی کامنت‌ها با حالت التماس بود. برخی با هدف طنازی نوشته شده بود و تعدادی از کاربران هم پیش از آنکه حتی مراسم برگزار شده باشد، فحاشی می‌کردند که چرا قرار است او مراسم را اجرا کند. لابلای کامنت‌ها، پیام‌های تهدیدآمیز هم به چشم می‌خورد.

ماریا کوماندنایا نیز تصمیم گرفت امکان درج پیام در پست‌های اینستاگرامش را مسدود کند. این حاشیه‌ها با بی‌اعتنایی رسانه‌های رسمی در ایران مواجه شد.

برخی رسانه‌ها قبلاً در موارد مشابه، مقاله‌های انتقادی منتشر می‌کردند اما به نظر می‌رسد از تاثیر انتقادات خود دلسرد شده‌اند.

نکته مهم و دیگر ماجرا این است که هواداران فوتبال در ایران به جای اعتراض به صداوسیما برای تعدیل سیاست‌هایش در سانسور تصاویر، از شهروندان سایر کشورها می‌خواهند که خود را با سلیقه تلویزیون ایران وفق دهند.

ایران وایر: قبل از این که به سمت ورزشگاه «آزادی» حرکت کنیم، دو مشغله ذهنی داشتم؛ اول این که تردید نداشتم هیچ دری به روی ما باز نمی شود، برای همین مثل دفعات قبل، به سمت در غربی ورزشگاه رفتیم. این دری است که هم خبرنگاران و عکاسان صداوسیما و رسانه ها از آن عبور می کنند، هم اتوبوس تیم ها و هم خودروی مسوولان کشوری که باید به سمت ورودی های جایگاه های «وی‎آی‎پی» (VIP) بروند. وقتی درها به روی ما بسته است، شاید خبرنگار و عکاسی ما را ببیند یا مسوولی صدای‏مان را بشنود.
دومین فکر، ادعای شرکت «برهان مبین» بود؛ موسسه ای که متصدی فروش اینترنتی بلیت مسابقات است و پیش از شروع بازی، اقدام به فروش اینترنتی برای بانوان ایرانی کرده بود. می گفتند فقط هفت بلیت اینترنتی برای بانوان ایرانی و آن هم به دلیل مشکل در برقراری ارتباط با سازمان ثبت احوال به فروش رفته است. یک حساب سرانگشتی که کردیم، من و دو خواهرم و یکی از دوستانم، چهار نفر از جمعیتی بودیم که بلیت های بازی را پیش خرید کرده بودند. دو خبرنگار هم تصویر عملیات واریز اینترنتی و بلیت پیش خریدشان را منتشر کرده بودند. فضای مجازی و توییتر و اینستاگرام هم که لبریز بود از پیام دخترانی که می گفتند این بار دیگر به آزادی خواهند رفت. واقعا تعدادشان هفت نفر بود؟

مسیر ما از اتوبان «حکیم» می گذشت؛ شرق به غرب. حوالی ساعت شش از تونل «رسالت» که رد شدیم، پرچم های ایران را می دیدم که از خودروها بیرون آمده بودند و در باد می رقصیدند. ما چهار دختر بودیم در یک خودرو که به سمت غرب تهران می رفت. دو پرچم در دست‏مان بود؛ مثل مردانی که در ترافیک به سمت آزادی در حرکت بودند. تفاوت ما و آن ها فقط این بود که ما برای پشتِ در رسیدن عجله داشتیم، آن ها احتمالا برای پیدا کردن یک جای پارک بهتر!

وقتی به در غربی می رسید، نه جای پارک دارید، نه اجازه توقف چند دقیقه ای. چهار دختر در یک خودرو باشید هم که اجازه ورود به پارکینگ های ورزشگاه را نمی دهند. باید مثل ما، بعد از پلی که از روی اتوبان تهران-کرج عبور کرده است، پارک کنید و پیاده قدم بزنید. 20 دقیقه پیاده روی که تمام شود، می رسید به نرده های پولادین ورزشگاه آزادی؛ جایی که قبل از ما حدود 20 خانم دیگر با پرچم های ایران منتظر ایستاده بودند. همه به جز یک خانم میان‏سال که خودش را «مهین» معرفی می کرد، بلیت اینترنتی خریده بودند و البته پول پیش خرید هم به حساب شان برگشته بود. اما باز هم آمده بودند که شانس خود را امتحان کنند. مهین می گفت: «دخترم می خواست امروز بیاید، با او آمدم که تنها نباشد.»

از لحظه ای که می ایستی، دو اتفاق آزار دهنده تن و روحت را می خورد؛ مامورانی که مدام سعی می کنند تو را دک کنند. هر سو که می ایستی، می آیند و دوره ات می کنند و بی وقفه می گویند «حرکت کن»، «توقف نکن»، «تجمع نکنید»، «بروید». ولی دومی را نمی شود تحمل کرد؛ مردانی که کنایه می زنند و می خندند و رد می شوند. تعدادشان البته نسبت به جمعیت، در اقلیت بود. نمی گویم همه اما همان تعداد اندک هم برای ما در آن شرایط زیاد بودند. آن ها از کنارمان با خودرو یا پیاده عبور می کردند و مثلا می گفتند چرا آمدید یا راه تان نمی دهند و برگردید. این ها احتمالا همان اقلیتی باشند که به خاطرشان درها باید به روی ما بسته بمانند. شاید همه آن ها شب که به خانه برگردند، از خاطره خود در مورد ورزشگاه یا اتفاقات بازی برای یک «مادر»، «خواهر»، «همسر» یا «دوست دختر» حرفی بزنند. انتظار هم دارند لابد که کلمه به کلمه حرف هایشان با جان و دل شنیده شود.

میان آن جمعیت، نمی توانید جایی ثابت بایستید. یکی از درهای کوچک ورودی غربی برای خودروهایی که کارت عبور دارشتند، باز بود. مقابل این در، ماموران انتظامی و یگان ویژه زیادی ایستاده بودند. عکاسانی که از این در عبور می کردند، گاهی دوربین را از پنجره بیرون می آوردند و سمت ما می گرفتند.

کم کم تعداد دخترها بیش تر می شود. رسیده ایم به حدود 70 نفر! دو خانم مامور انتظامی از محوطه داخلی ورزشگاه با دو ماموری که دوربین دست شان گرفته اند، به سمت ما می آیند. یکی از خانم ها ما را با انگشت دست نشان می دهد، به شکلی که مامور بفهمد دقیقا باید از کدام یک از دختران فیلم بگیرد. روی چادر یکی از خانم ها نامش با اتیکت ویژه نیروی انتظامی الصاق شده است. اسم او «سیده فاطمه» است. سمت دختران می آید و با لحنی تند می گوید: «فیلم تان را داریم. یا همین الان می روید، یا همین الان دستور بازداشت تان را داریم.»

اتوبوس هایی که از پشت سر رسیدند، عملیاتی شدن دستور بازداشت ما را به تعویق انداختند. چهار دستگاه اتوبوس بودند. اول فکر کردیم اتوبوس های حامل بازیکنان است، بعد فهمیدیم این ها اتوبوس های تشریفات نیستند. از شیشه های بزرگ جلوی اتوبوس ها و پا از پنجره های کناری می شد سرنشین هایی را دید که با پرچم یا صورت های رنگ شده به ورزشگاه آمده اند. درهای اصلی برای آن ها باز شد. پشت سرشان، چهار دستگاه ون بود.

مسافران ون ها پشت درهای ورزشگاه پیاده شدند؛ جمعیتی حدود 100 نفر که همگی سوریه ای بودند و میان آن ها دست کم 20 بانو. خودروهای آن ها کارت ورودی پارکینگ وی آی پی را نداشتند. آن ها را از در کوچک سمت راست عبور دادند. دخترها با پرچم های سوریه به سمت محوطه داخلی می رفتند. خبری هم از ماموری که بخواهد از آن ها فیلم بگیرد، نبود! حتی یک چک ساده هم از آن ها نکردند. بلیت یا گذرنامه آن ها را هم نخواستند. چند دختر ایرانی اعتراض کردند. یکی از خبرنگارانی که قصد ورود داشت هم معترض شد. ماموران به خبرنگاری که معترض شد، فقط گفت: «سریع وارد شو و حرف نزن.»
به دختران هم با لحنی تندتر تاختند و متفرق شان کردند. بعد صدای اعتراض ها که کمی بلندتر شد، گفتند اگر ناراحتید، شما هم پرچم سوریه دست تان بگیرید و بروید داخل!

برای ورود به ورزشگاه و خانه خودت، باید پرچم سوریه و میهمان دستت باشد؟! ورود دختران سوریه ای بدون دغدغه و با آرامش و لبخندی که به ما می زدند را باید از چشم ما دختران ایرانی که ایستاده بودند در فضای سبز و زیر درختان چنار، روبه‏روی در غربی ورزشگاه می دیدید؛ حسرت واژه کافی نیست. جملاتی که می شنیدیم بدتر. زنان نیروی انتظامی که مدام تهدید می کردند و موبایل یکی از دختران که فیلم می گرفت را دقایقی ضبط کردند. او فیلم ها را پیش چشم ماموران پاک کرد تا گوشی را نبرند. چند ون برای ارعاب آمدند و سمت شمال در غربی پارک کردند. این صحنه ها آزار دهنده بودند اما از لحظه ای که دختران سوری وارد شدند، جو و نگاه مردانه اطراف کمی تغییر کرد.

سه دختر جوان و خانمی میان‏سال، از هواداران سوریه ای چند پرچم گرفتند و روی شانه های خود انداختند. یکی از پرچم ها میان ستاره های وسط، عکسی بزرگ از بشار اسد داشت. قدم زنان میان جمعیت وارد شدند و به سمت گیت ها رفتند. بقیه حاضر نبودند همین رفتار را تقلید کنند. درست یا اشتباهش هم در آن لحظه مهم نبود، فقط خشم بود و عصبانیت «غزاله» که بر سر ماموران با گریه فریاد می زد: «می خواهم بروم داخل».

کم تر از نیم ساعت بعد، یکی از دخترهای جوان و خانم میان‏سال برگشتند. می گفتند قسمت چک بلیت ها متوجه شدند که ایرانی هستند و آن ها را برگرداندند. اما «سحر»، دیگر دختری که همراه سوری ها با پرچم سوریه داخل شد، یکی از ورودی ها را رد کرد.

دیگر کنایه نشنیدیم. یا حداقل من نشنیدم. شاید گوشم از تهدید ماموران و صدای خنده دختران سوریه ای پر بود! دیگر نگاه تحقیرآمیز مردی را هم ندیدم. حداقل می دانم که نگاه سنگین دختران و زنان سوریه ای که با پرچم زرد «حزب الله» و کشور سوریه به ورزشگاه رفتند، آزارش از نگاه جنسیتی مردان ایرانی کم تر نبود.

پیش از آن که به تراژدی پایانی برسیم، تصویری بسازم از دختران خبرنگاری که مثل ما پشت درهای ورزشگاه مانده بودند؛ دخترانی که می خواستند انگ تبعیض از ممنوعیت ورود به ورزشگاه از سرشان برداشته شود. این که نمی توانند به آزادی بروند، برای شان فقط حسرت نبود. حرف که می زدند، لابه‏لای حرف هایشان، نشانه هایی بود از تحقیر شدن های دایمی از سوی مردان و حتی برخی زنانی که آن ها را زیر سوال می برند چون حتی یک بازی فوتبال را از نزدیک تماشا نکرده اند!

تراژدی، دروغ پایانی بود. این که گفتند صبر کنید، بازی که شروع شد، می توانید وارد شوید. 10 دقیقه از شروع بازی که گذشت، در کوچک سمت راست را هم بستند. زنان نیروی انتظامی داخل محوطه و پشت نرده های فولادی رفتند ولی دو دوربین هم‏چنان روی صورت دخترانی که پشت در ایستاده بودند، زوم شده بود. تراژدی پایانی، ماندن پشت درهای ورزشگاه نبود. همان مسیر 20 دقیقه ای تا محل پارک ماشین را پیاده برگشتیم؛ میان متلک ها، بوق خودروها و از کنار اتوبان. تراژدی این بود که بازی شروع شد، ما داشتیم در مسیر مخالف قدم می زدیم، در حالی که مردان هم‏چنان به سوی ورزشگاه می رفتند.

رادیوفردا: وبسایت ورزشگاه آزادی روز چهارشنبه ۱۵ شهریور هک شد و خواست هکرها این است که به زنان اجازه داده شود تا مسابقات فوتبال را در ورزشگاه‌ها تماشا کنند.

مسابقه تیم‌های ملی ایران و سوریه غروب روز سه‌شنبه در مرحله انتخاباتی جام جهانی ۲۰۱۸ علاوه بر گل مساوی تیم مهمان در آخرین دقایق به خاطر نحوه مدیریت ورود تماشاچیان زن به ورزشگاه نيز مسئله آفرین شد.

حضور دو نماینده زن مجلس در ورزشگاه آزادی از معدود موارد ورود تماشاچیان زن ایرانی به یک ورزشگاه برای تماشای مسابقه مردان از زمان روی کار آمدن جمهوری اسلامی ایران بود.

خبرگزاری ایسنا روز چهارشنبه گزارش داد که سایت ورزشگاه آزادی هک شده و هکرها به مدت چند ساعت روی صفحه اصلی این سایت تصویری از زنان سوری حاضر در ورزشگاه را گذاشته بودند که بالای آن این جمله نوشته شده بود: «ننگ‌تان باد برادران! همین و بس».

این خبرگزاری ‌ایسنا افزوده که مسئولان ورزشگاه آزادی ابتدا از هک شدن وبسایت اظهار بی‌اطلاعی کرده و سپس گفته‌اند: سایت برای مدتی «مختل شده بود».

با اینکه شماری از زنان نیز موفق شده بودند برای مسابقه فوتبال بین تیم‌های ایران و سوریه بلیت اینترنتی خریداری کنند اما بعد اعلام شد این فروش «اشتباهی صورت گرفته» و زنان ایرانی همچنان اجازه ورود به ورزشگاه را ندارند.

از قرار معلوم پس از درخواست یکی از نمایندگان مجلس به نام طیبه سیاووشی، وزارت ورزش و جوانان ایران اجازه داده است که نمایندگان زن مجلس بتوانند مسابقه ایران و سوریه را تماشا کنند.

با این حال، پروانه سلحشوری این پیشنهاد را رد کرده و روز چهارشنبه گفته است: «تا زمانی که امکان حضور برای تمامی زنان علاقمند به ورزشگاه‌ها فراهم نشود، ترجیح می‌دهد از امکان حضور در ورزشگاه به‌عنوان نماینده مردم استفاده نکند».

به گزارش خبرگزاری ایلنا، وی در عین حال پیشنهاد کرده که در یکی از دربی‌های پایتخت به‌ صورت آزمایشی به زنان اجازه ورود داده شود تا ابعاد موضوع روشن شود.

اما خانم سیاووشی یک نماینده دیگر مجلس دعوت وزارت ورزش را پذیرفت و گفت این اقدام نشانه پیشرفت است. او به روزنامه اعتماد گفت: «معتقدم که باید خواست خود را از طریق مجاری قانونی و نهادهای مسئول مطرح کنیم. و من دقیقا به خاطر این درخواست به ورزشگاه رفتم».

مسعود سلطانی‌فر وزير ورزش اشاره کرده که در آینده ممکن است تغییرات دیگری صورت بگیرد.

به گزارش خبرگزاری تسنیم او گفت: «ما از طریق مشاوره و همکاری سعی خواهیم کرد زمینه حضور خانواده‌ها در ورزشگاه‌ها را فراهم کنیم. من مطمئنم که فوتبال‌دوستان به مقررات و محدودیت‌های لازم احترام خواهند گذاشت».

محدودیت برای ورود زنان ایرانی به ورزشگاه‌ها در حالی اعمال می‌شود که زنان خارجی حق دارند برای تماشای مسابقات به ورزشگاه بروند و زنان اهل سوریه روز سه‌شنبه در میان تماشاچیان ورزشگاه آزادی بودند.

این موضوع سبب شد که یکی از مفسران سه‌شنبه شب در یک برنامه تلویزیون دولتی ایران به شکل بی‌سابقه‌ای بگوید ممانعت از ورود زنان ایرانی «جای تاسف» دارد.

در ایران زنان حق تماشای مسابقات فوتبال و برخی دیگر از ورزش‌ها از جمله مسابقات کشتی را ندارند چون محیط ورزشگاه برای زنان بیش از حد «بی‌ادبانه» تلقی می‌شود.

برخی از زنان همزمان با برگزاری مسابقات به نشانه اعتراض در اطراف ورزشگاه‌ها تجمع می‌کنند و برخی دیگر با تغییر ظاهر خود سعی می‌کنند وارد ورزشگاه شوند.

حسن روحانی در برنامه‌های انتخاباتی امسال خود آزادی بیشتری برای زنان را وعده داده و این یکی از عوامل پیروزی او در دور دوم ریاست‌جمهوری بود.

او به خاطر اینکه حتی یک وزیر زن انتخاب نکرده مورد انتقاد قرار گرفته است.

در روزهای گذشته زنان علاقمند به فوتبال بسیار خوشحال شدند چون سایت ورزشگاه به آنها اجازه می‌داد بلیط مسابقه تیم‌های ایران و سوریه را بخرند. ولی بعد مقامات اعلام کردند که یک «مشکل فنی» روی داده و پول بلیط آنها را پس خواهند داد.

عصرایران: شکایت کرده اند که چرا باید هویت ملی شان را بفروشند و در سرزمین مادری شان برای ورود به ورزشگاهی که نامش «آزادی» است زیر لوای پرچم کشور دیگری بروند!

عصرایران؛ احسان محمدی- حضور زنان هوادار سوریه در ورزشگاه آزادی و زنان ایرانی پشت درهای آزادی همپای نتیجه تساوی 2-2 خانگی تیم ملی ایران با سوریه خبرساز شد.

چند سالی است که بخشی از زنان ایران تلاش می کنند به ورزشگاه صدهزار نفری آزادی که آن را کنایه آمیز «ورزشگاه صدهزار پسری» لقب داده اند راه پیدا کنند و به تشویق تیم ملی و تیم های باشگاهی مورد علاقه شان بپردازند.

پیش از سوت آغاز بازی، عکس هایی از زنان هوادار سوریه در فضای مجازی منتشر شد که با روسری های رها و چنان که برخی می گویند «شُل حجاب»، پرچم این کشور را در دست داشتند و به ورزشگاه آمده بودند. عکس دختری که روسری به سر نداشت آنقدر جلب توجه کرد و در کانال های تلگرامی دست به دست چرخید که حتی ماموران داخل ورزشگاه هم انگار آن را دیدند و تذکر گرفت و با پرچم کشورش روسری ساخت!

در کنار این تصاویر، عکس هایی از تعدادی از زنان و دختران ایرانی منتشر شد که در روزهای پیش موفق شده بودند کاملاٌ قانونی بلیت بازی را بخرند اما آنها را به داخل ورزشگاه راه نمی دادند و گفته می شد اختلال سیستمی بوده و اشتباه کرده اند بلیت را خریده اند! تلاش آنها برای ورود به ورزشگاه و حتی بازپس گیری هزینه شان به جایی نرسید.

برخی از آنها در شبکه های مجازی نوشتند که ماموری به آنها گفته پرچم سوریه را دست شان بگیرند و همراه زنان سوری وارد ورزشگاه شوند که از قرار معلوم نپذیرفته اند و شکایت کرده اند که چرا باید هویت ملی شان را بفروشند و در سرزمین مادری شان برای ورود به ورزشگاهی که نامش «آزادی» است زیر لوای پرچم کشور دیگری بروند!

زنان سوریه و زنان ایران؛ «آزادی»بیشتر حق کدامیک بود؟

واکنش ها در فضای مجازی به این ماجرا دامنه های دیگری هم پیدا کرد. کسی گزنده نوشته بود: «اگر طبق قوانین ایران حجاب اجباری است و حضور زنان در ورزشگاه قانونی نیست، حضور زنان سوری در ورزشگاه آزادی بدون حجاب یعنی نقض حاکمیت ملی ما و اگر حجاب اجباری و منع حضور زنان در ورزشگاه فقط مختص زنان ایرانی است معنیایش می شود نژادپرستی و آپارتاید!»

این موضوع حتی دستمایه شوخی با جواد خیابانی هم شد و نوشتند: بانوی ایرانی را نذاشتن بیاد استادیوم، ولی بانوی سوریه ای را گذاشتن!بانوی شجاع ایرانی گفت: حقم را بخور فدای سرت که حقم را میخوری!

این اتفاق در حالی رخ داد که یک نماینده زن مجلس پیش از بازی اعلام کرد در همراهی با زنان ایرانی که حق ورود به ورزشگاه ندارند، او هم به رغم اینکه می توانسته است حضور پیدا کند، به ورزشگاه نمی رود.

با این همه مثل همیشه این تلاش هم ناکام ماند گرچه نشان داد برخی از زنان مصرانه خواهان برقراری این حق خود هستند و تصمیم ندارند کوتاه بیایند. در این میان می توان پرسید که چطور حضور زنان در راه پیمایی و انتخابات ستایش می شود اما آنها حق ندارند به ورزشگاه بروند و یک مسابقه ورزشی ملی را – با رعایت همه موازین و تمهیداتی که به سهولت قابل اجراست- شاهد باشند؟

حضور زنان در ورزشگاه نه تمام آرزوی آنانی است که نیمی از جامعه را تشکیل می دهند و نه وقتی منع می شوند دنیایشان به آخر می رسد. پرسش اما ساده است؛ این همه تلاش و مقاومت برای ممانعت از ورود زنان به ورزشگاه ها تا کی ادامه دارد و اصولاً چه دستاوردی به همراه دارد؟

چطور می شود آنها را نادیده گرفت و در مقابل توقعی که رویایی و خارق العاده نیست این همه مقاومت کرد؟ مقاومت های دهه های پیش برای ممانعت از ورود دختران به مدارس، دانشگاه ها و بازار کار چه نتیجه ای به بار آورد جز اینکه امروز گفته می شود قریب به 70درصد دانشجویان کشور را دختران تشکیل می دهند؟

کسانی که تمام هویت و ماهیت زنان را در «فرزندآوری» تقلیل می دهند خبر دارند که بازیکنان تیم ملی فوتبال و تمام صدهزار مردی که به ورزشگاه آزادی می روند از «مادری» به دنیا آمده اند که زن است؟!

حتی اگر با همین نگاه حداقلی به آنها نگاه کنید باز می بینید همین زنان و دختران هستند که فردا ستاره های تازه به دنیا می آورند. ستاره هایی که به درخشش شان در زمین های ورزشی و میدان های علم و صنعت و هنر افتخار می کنیم. با آنها مهربان تر باشیم.

گویانیوز: حذف شجاعی با کارگردانی وزارت ورزش و هم‌دستی کیروش…

سایت تقاطع: در حالی که سرمربی و مسوولان فدراسیون فوتبال ایران، کنار گذاشتن مسعود شجاعی از تیم ملی را به مسائل فنی مرتبط کرده‌اند، اما اطلاعات رسیده به “تقاطع” حاکی از آن است که این اتفاق، کاملا دلایل سیاسی داشته و با دخالت مستقیم وزارت ورزش و دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی صورت گرفته است‌.

آن‌گونه که یک منبع موثق در فدراسیون فوتبال ایران به “تقاطع” گفته، بعد از بازی شجاعی و حاج‌صفی مقابل تیم مکابی اسراییل در لباس باشگاه یونانی‌شان، “مهدی تاج” رییس فدراسیون فوتبال با آنها تماس می‌گیرد و می‌گوید شرط ادامه حضورشان در تیم ملی، نوشتن ندامت‌نامه است‌.

“تاج” با انداختن توپ در زمین وزارت ورزش، مدعی می‌شود که این شرطی است که این وزارت‌خانه و دولت برای فدراسیون گذاشته‌اند و خود فدراسیون، نقشی در ماجرا ندارد.

به دنبال این درخواست بود که حاج‌صفی متنی را در صفحه اینستگرام خود منتشر کرد و در آن، بدون ابراز ندامت، از «دایی شهید» خود یاد کرد و نقل قولی از امام اول شیعیان با این مضمون نوشت که «حتی اگر با دشمنت هم پیمانی بستی، به تعهداتت عمل کن».

این متن اما مورد قبول وزارت ورزش قرار نگرفت و در تماس دوباره از حاج‌صفی خواسته شد که آن را تغییر دهد.

به دنبال آن بود که حاج‌صفی در متن تازه‌ای، از بازی مقابل باشگاه اسراییلی ابراز ندامت کرد و نوشت که «در راه انقلاب ‌و رهبری حرکت خواهد کرد».

او هم‌چنین برای اینکه اما و اگری در دعوتش به تیم ملی باقی نماند، به طور مستقیم از “محسن حججی” از نیروهای موسوم به “مدافع حرم” که اخیرا توسط داعش کشته شد، نام برد.

در سوی دیگر اما، شجاعی درخواست وزارت ورزش را رد کرد و گفت که حاضر نیست برای اشتباهی که نکرده ندامت‌نامه بنویسد.

به دنبال آن بود که از فدراسیون فوتبال بار دیگر با شجاعی تماس می‌گیرند و به او می‌گویند حتی اگر تصویری از “محسن حججی” را در صفحه اینستگرامش بگذارد، مشکلش حل می‌شود.

خواسته‌ای که پاسخ اینستگرامی شجاعی را به همراه داشت که در آن نوشت حاضر نیست «از اسم و تصویر کسانی که از جان‌شان برای دفاع از وطن گذشتند، سوءاستفاده کند» و این کار را «نهایت بی‌شرفی و بی‌انصافی و توهین به جایگاه آنان» می‌داند.

در این میان، تماس کارلوس کیروش با شجاعی و همراهی او با وزارت ورزش، نقطه پایان ماجرا بود.

کیروش در این تماس از کاپیتان و بازیکن مورد علاقه‌اش می‌خواهد که به خواست وزارت ورزش و فدراسیون تن بدهد و اگر پیراهن تیم ملی برایش مهم است همان کاری را بکند که حاج‌صفی کرده است.

خواسته‌ای که باز هم از سوی شجاعی رد می‌شود تا نام او در فهرست تازه تیم ملی برای دیدار با کره‌جنوبی و سوریه قرار نگیرد.

حالا شجاعی برای حضور در سومین جام‌جهانی، در کنار ادامه درخشش در لیگ یونان، نیم‌نگاهی نیز به فشار فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) دارد که آشکارا دخالت دولت و سیاست در فوتبال را منع کرده است و با آن به شدت برخورد می‌کند.

رادیوفردا: اسامی بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران برای دو دیدار با تیم‌های ملی کره جنوبی و سوریه اعلام شد اما در این فهرست نام مسعود شجاعی، کاپیتان تیم ملی دیده نمی‌شود.

مسعود شجاعی و احسان حاج‌صفی، دو یار ملی‌پوش ایران در باشگاه پانیونیوس یونان، در بازی برگشت از لیگ اروپا مقابل مکابی تل آویو، باشگاه‌شان را همراهی کردند.

این دو بازیکن در دیدار رفت که در اسراییل برگزار شد حضور نداشتند. در بازی برگشت، باشگاه پانیونیوس با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد به وجود هر دو نفر احتیاج دارد و آنها باید به تعهدات خود احترام بگذارند.

حضور مسعود شجاعی و احسان حاج‌صفی در این مسابقه، با حملات رسانه‌های اصولگرا مواجه شد. پس از آن هم محمدرضا داورزنی، معاون وزیر ورزش گفت: آنها «خط قرمز نظام» را زیر پا گذاشته‌اند و جایی در ترکیب تیم ملی ندارند.

اظهارات داورزنی در مطبوعات جهان بازتاب یافت. هواداران تیم ملی هم با درج هزاران کامنت مشابه در اینستاگرام فیفا، خواهان واکنش فدراسیون جهانی فوتبال، فیفا، شدند.

فیفا نیز خواستار توضیح بیشتر از سوی ایران شد و فدراسیون فوتبال هم پاسخ داد این دو نفر محروم نیستند.

پس از آن، احسان حاج‌صفی متنی در اینستاگرامش منتشر کرد و توضیحاتی داد درباره «رنجیدگی به حق از اتفاقی كه نمی‌بايست رخ می‌داد».

او نوشت: «در راه انقلاب و رهبری حركت خواهيم كرد»؛ متنی که برخی کاربران شبکه‌های اجتماعی، از آن با عنوان «توبه‌نامه» یاد کرده‌اند.

در این میان،چنین متنی در صفحه مسعود شجاعی دیده نشد.

حال، بر اساس گزارش‌ها، احسان حاج‌صفی به اردوی تیم ملی برای بازی با کره جنوبی و سوریه دعوت شده است.

ایران برای این دو مسابقه، علیرضا بیرانوند، حامد لک و علیرضا حقیقی را به عنوان دروازه‌بان در اختیار دارد.

علیرضا حقیقی پس از بهبودی و درخشش در باشگاه اسکیلستونا در سوئد، مجدداً به تیم ملی فراخوانده شده است.

در خط دفاعی، وریا غفوری، روزبه چشمی، سیدجلال حسینی، محمد انصاری، سعید آقایی، رامین رضاییان، مرتضی پورعلی گنجی و میلاد محمدی حضور دارند.

امید نورافکن، سعید عزت‌اللهی، احسان حاج‌صفی، سامان قدوس، علی کریمی، اشکان دژاگه، مهدی ترابی، وحید امیری و علیرضا جهانبخش بازیکنان خط میانی هستند.

سامان قدوس بازیکن باشگاه اوسترسوندز سوئد است و سابقه حضور در دو بازی دوستانه برای تیم ملی سوئد را هم دارد. او برای نخستین بار به تیم ملی ایران دعوت شده است.

در خط حمله، مهدی طارمی، رضا قوچان‌نژاد، کریم انصاری‌فرد و سردار آزمون بازی خواهند کرد.

با وجود صعود قطعی ایران به جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه، کارلوس کی‌روش، سر مربی تیم ملی فوتبال ایران، گفته است: این دو مسابقات را با همان انگیزه و استانداردی که داشته‌ایم، انجام می‌دهیم.

سایت فدراسیون فوتبال به نقل از او نوشته است: «این لیست بدان معنی نیست که پژمان منتظری، مسعود شجاعی، آندرانیک تیموریان و خسرو حیدری را کنار بگذاریم و آنها در لیست ۳۷ نفره بازیکنان نخبه به عنوان گزینه‌های مهم حضور دارند».

دیدار برگشت ایران و کره جنوبی، نهم شهریور در سئول برگزار می‌شود. تیم ملی ایران پس از این مسابقه، در تهران به مصاف سوریه خواهد رفت.

ایران وایر: فدراسیون فوتبال ایران، پاسخ مهم‌ترین نامه‌ای که طی ۸ سال اخیر از سوی فیفا رسیده بود را آماده کرده است. پس از اظهارات «محمدرضا داورزنی» معاون ورزش قهرمانی وزارت ورزش و جوانان در مورد محرومیت «مسعود شجاعی» و «احسان حاج صفی» به دلیل حضور مقابل تیم مکابی اسرائیل، حساسیت‌هایی در مورد دخالت سیاسیون در ورزش ایران شکل گرفت.

فیفا در نامه خود خطاب به فدراسیون ایران پرسیده بود که آیا دو ملی پوش ایران از تیم ملی محروم شده‌اند و اگر پاسخ این سئوال مثبت است، دلایل فدراسیون را جویا شده بود.

روز شنبه، خبرگزاری «رویترز» از سخن‏گوی فیفا در مورد دخالت سیاست در امور فوتبال ایران سئوال کرده بود. رویترز نامی از این سخن‏گو نیاورده ولی در گزارش خود از قول او نوشته است: «ما در حال‌ حاضر به دقت در حال‌ بررسی کردن موضوع هستیم و از فدراسیون فوتبال ایران خواسته‌ایم تا درباره آن به ما توضیح بدهد. هم اکنون نمی‌خواهیم هیچ اظهار نظری بکنیم و منتظر پاسخ‏ فدراسیون فوتبال ایران خواهیم بود.» همین طور «ورزش سه» در گزارشی پیش بینی کرد که در صورت اثبات این موضوع، نه تنها فوتبال ایران تعلیق خواهد شد که تیم ملی ایران هم جام جهانی روسیه را از دست خواهد داد.

ورزش سه در تحلیل این اخبار نوشته است: «این بیم وجود دارد که به دلیل اینکه داورزنی از نظر سازمانی، عضو وزارت ورزش است و فیفا به دخالت نهادهای بالادستی در فوتبال حساس است، این مساله باعث مشکلاتی برای فوتبال ایران بشود.»

اساس‎نامه فیفا در بند چهارم، به روشنی در مورد مسایل قومی، سیاسی، مذهبی و نژادی توضیح داده است: «تبعیض قائل شدن به هر شکلی علیه کشوری، فردی حقیقی یا گروهی از افراد با در نظر گرفتن اصلیت نژادی، جنسی، معلولیتی، گویشی، مذهبی، سیاسی یا دلایل دیگر، به شدت ممنوع و از طریق اخراج یا تعلیق قابل مجازات است.»

اما امروز در فاصله کمتر از ۲۴ ساعت پس از وصول نامه رسمی فدراسیون جهانی فوتبال، تسنیم خبر از آماده شدن نامه فدراسیون ایران داده است. تسنیم در گزارش خود نوشته که فدراسیون فوتبال در پاسخ به نامه فیفا اعلام کرده که این دو بازیکن (مسعود شجاعی و احسان حاج صفی) را محروم نکرده است و خبرهای مربوط به این موضوع درست نیست. تسنیم البته در گزارش خود باز هم کدهایی از دخالت دولت در امور فدراسیون فوتبال را داده و نوشته است که «مسعود سلطانی‌فر» وزیر ورزش و جوانان اعلام کرده است که فدراسیون موضوع یادشده را بررسی می‌کند.