Dec 31 2017

معاون استانداری لرستان:‌ شلیک نکردیم؛ یک نماینده مجلس: پلیس راهی جز تیراندازی در «دورود» نداشت

نوشته: در بخش: اعتراضات,جنایات رژیم,حقوق بشر,سیاسی,شورش

رادیوفردا: در حالی که معاون استاندار لرستان شلیک نیروی انتظامی و امنیتی به سوی تجمع کنندگان در دورود را تکذیب کرده و این اقدام را به «گروه‌های تکفیری و معاند» نسبت داده، حمیدرضا کاظمی، عضو مجمع نمایندگان استان لرستان، در مجلس اعلام کرد که «پلیس، راهی جز شلیک به هنجارشکنان نداشت».

وی در مصاحبه با وب‌سایت «اعتماد آنلاین» درباره کشته شدن دو تن از تجمع کنندگان در دورود گفت که نیروی انتظامی در برابر معترضان «خویشتنداری می کند» اما «زمانی‌که هنجار شکنی می‌کنند و به حریم عمومی جامعه تعرض می‌کنند طبیعی است که باید برخورد کند».

وی درپاسخ به این سئوال که آیا شلیک گلوله از سوی نیروی انتظامی به تجمع کنندگان اقدامی طبیعی بود، گفت:«بله، اگر الان کسی در خیابان بیاید و هنجار شکنی کند، شما چه کارش می‌کنید؟».

این نماینده اصولگرای مجلس در دفاع از اقدام نیروی انتظامی گفت: «کسانی که علیه همه مقدسات و جایگاه‌های قانونی نظام تخریب می‌کنند و شعار می‌دهند، چطور باید آرام‌شان کرد. نیروی انتظامی هدایت‌شان می‌کند که شعار دادید، متفرق شوید و آنها متفرق نمی‌شوند و شروع می‌کنند به آتش زدن، باید با آنها چه کار کرد. چهار تا آدم لاابالی که به اموال عمومی تعرض می‌کنند را که نمی‌توانیم بگوییم آرام‌شان کنید».

پیشتر نیز شمار زیادی از کاربران شبکه های اجتماعی دراستان لرستان اعلام کرده بودند که تیراندازی‌های در شهر درود که منجر به کشته شدن دو نفر از تجمع کنندگان شده بود، از سوی نیروهای ضد شورش جمهوری اسلامی ایران انجام شده است.

با این حال، حبیب الله خجسته پور، معاون سیاسی – امنیتی استانداری لرستان، روز یکشنبه ضمن تایید اخبار مربوط به کشته شدن دو تن در «درگیری‌های دورود»، از «ردپای گروه‌های تکفیری و معاند» در این درگیری‌ها خبر داد.

او بدون ارائه مدرک یا سندی گفت که «در بررسی‌های به‌عمل‌آمده، رد پای سرویس‌های خارجی کاملاً نمایان شده است» و عنوان کرد: «هیچ تیری از ناحیه نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی به سمت مردم شلیک نشده است».

No responses yet

Dec 30 2017

سردرگمی اصول‌گرایان در مواجهه با تجمع‌های اعتراضی

نوشته: در بخش: اعتراضات,سیاسی,شورش

دویچه‌وله: بسیاری از اصول‌گرایان تجمع‌های اعتراضی روزهای اخیر را واکنش “برحق” مردم به سیاست‌های اقتصادی دولت می‌دانند. با این همه اصول‌گرایان در مورد منشاء برخی شعارها که کلیت حکومت را هدف قرار می‌دهد نظرهای متفاوتی دارند.

تظاهرات و تجمع‌های اعتراضی در دو روز گذشته (۷ و ۸ دی ماه) از مشهد و برخی شهرهای استان خراسان رضوی آغاز شد و به بسیاری از شهرهای دیگر، از جمله کرمانشاه، خرم‌آباد، شیراز، اصفهان، رشت، همدان، قم و قزوین نیز کشید.

اعتراض‌ها در مشهد زیر عنوان “نه به گرانی” شکل گرفت و با حضور عده‌ای از مال‌باختگان موسسه‌های مالی و اعتباری شعارها علیه فساد گسترده در نظام جمهوری اسلامی نیز بسیار به گوش می‌رسید.

در بسیاری از شهرها معترضان در واکنش به برخورد خشونت‌آمیز نیروهای انتظامی و امنیتی شعار می‌دادند “پلیس برو دزد رو بگیر”. معترضان شعارهای دیگری هم سر دادند که حسن حیدری، دادستان مشهد، در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس آنها را به “عده‌ای ساختارشکن” نسبت داده است.

شعارهای تند و “ساختارشکنانه”

به گزارش خبرگزاری اصول‌گرای برنا، روز پنج‌شنبه معترضان در مشهد “شعارهایی علیه رئیس جمهور و دولت سر دادند و این شعارها رفته رفته تند‌تر شد و در ادامه شعارهای تند ساختارشکنانه شروع شد”.

مطابق آنچه در ویدئوهای منتشر شده در فضای مجازی شنیده می‌شود تظاهرکنندگان در شهرهای مختلف از جمله شعار داده‌اند: «سوریه را رها کن، فکری به حال ما کن»، «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» و «استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی.»

حجت‌الاسلام محسن محمودی، رئیس شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی صبح شنبه با اشاره به این گونه شعارها به خبرگزاری ایسنا گفت: «ما حساب مردم صبور، مومن، انقلابی، زجر کشیده، بیکار و تهی‌دست را از حساب منافقان و فتنه‌گران جدا می‌دانیم و قطعا نظام اسلامی باید به داد مردم برسد.»

اعتراض “بر حق” مردم

حجت‌الاسلام احمد علم‌الهدی، امام جمعه مشهد، در خطبه‌های نماز دیروز اعتراض مردم به گرانی را “برحق” دانست و در عین حال گفت: «این مردم با نظام بد نیستند بلکه تحت فشار مشکلات اقتصادی و معیشتی قرار گرفته‌اند.»

بیشنر بخوانید: تظاهرات مشهد: خشونت پلیس، تهدید فرمانداری

بنابر گزارش‌ها علم‌الهدی با اشاره به مریم رجوی، رهبر سازمان مجاهدین خلق گفت: «اینکه گروهی در تجمع بگویند سوریه را‌‌ رها کن فکری به حال ما کن درست نیست و اینکه از این شعار یک زن روسپی آمریکایی که رهبر منافقان است بیاید و از شما تشکر کند درست نیست و نباید خوراک در اختیار رسانه‌های دشمن قرار بدهیم.»

امام جمعه مشهد خطاب به تظاهرکنندگان در این شهر گفته است: «مطالبات شما کاملا بر حق بود و اینکه بر علیه گرانی شعار می‌دادید کار بر حقی بود اما بدانیم که دشمن می‌خواهد به ما ضربه بزند و نباید اجازه بدهیم از این مطالبات سوءاستفاده کنند.»

روزنامه کیهان، از رسانه‌های اصلی اصول‌گرایان افراطی مسئولان دولت حسن روحانی را متهم کرده که “با گلایه‌های اقتصادی مردم” برخورد جناحی و سیاسی می‌کند و حرکت‌های اعتراضی شهروندان را “توطئه رقبا” می‌نامد.

Iran Demonstration in Mashhad (rowzane) تظاهرات اعتراضی در مشهد، ۷ دی ۱۳۹۶

این روزنامه رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور و “فعالان و نهادهای اپوزیسیون وابسته به غرب” را متهم کرده که “با سوءاستفاده از چنین رویدادهایی، فضای اعتراضی به مشکلات معیشتی را به شیوه سیاسی منعکس کردند”.

کیهان و انکار شعارهای ضد حکومتی

سرمقاله‌نویس روزنامه کیهان افزود: «این در حالی است که شعار مردم حاضر در تجمعات اعتراضی بر مبنای مسائل اقتصادی و مالی و نیز بی‌توجهی دولت به شعارهای و وعده‌ای انتخاباتی بوده است.»

به نظر می‌رسد که دست‌کم بخشی از اصول‌گرایان و مخالفان دولت از برپایی تجمع‌های اعتراضی خشنودند و آن را نتیجه ناکارآمدی دولت می‌دانند، اما در برابر شعارهای “ساختارشکنانه” سردرگم مانده‌اند.

بیشتر بخوانید: ادامه اعتراض‌ها به فقر و فساد در چندین شهر ایران

کیهان در یادداشت دیگری نوشت: «ریشه اعتراضات مردمی، مشکلات اقتصادی است که از سوی دولت مورد کم‌توجهی قرار گرفته است اما محافل ضد انقلاب می‌کوشند این اعتراض به حق را علیه نظام مصادره به مطلوب کنند.»

“مقصران” تغییر شعارها

روزنامه کیهان در این یادداشت “برخی رسانه‌های حامی دولت و جریان فتنه” را متهم کرده که “از اقدام به تشنج‌آفرینی و تبدیل اعتراض معیشتی مذکور به ناآرامی سیاسی” استقبال کرده‌اند.

“فتنه” عنوانی است که رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنه‌ای و حامیان حکومت برای جنبش اعتراضی به نتایج اعلام شده انتخابات سال ۸۸ به کار می‌برند. کیهان مدعی است شعار “نه غزه نه لبنان” که در اعتراض‌های سال ۸۸ نیز تکرار می‌شد به وسیله وزارت خارجه اسرائیل به معترضان “دیکته” شده است.

Ahmad Alamolhoda (ISNA)احمد علم‌الهدی، امام جمعه مشهد

به این ترتیب از منظر اصول‌گرایان، طیف وسیعی در تبدیل اعتراض “بر حق” معیشتی به ناآرامی سیاسی دخیل بوده یا از آن استقبال کرده‌اند، اما چنان که امام جمعه مشهد مدعی شده “مردم با نظام بد نیستند”.

بیشتر بخوانید: حمله شدید رئیس قوه قضائیه به “فتنه‌گران جدید”

در این میان نماینده اصول‌گرای رشت و نایب رئیس فراکسیون مستقلین ولایی مجلس شورای اسلامی روز شنبه نهم دی ماه به خبرگزاری ایلنا گفت: «انتساب تجمعات [اعتراضی] به منافقین و سلطنت‌طلبان اشتباه محرز است.»

غلامعلی جعفرزاده ایمن‌آبادی که در کمیسیون تلفیق بودجه نیز عضویت دارد انگیزه اعتراض‌های اخیر را نگرانی از افزایش قیمت‌ها و حذف بخش بزرگی از یارانه‌بگیران عنوان کرد که در لایحه پیشنهادی بودجه سال آینده مطرح شده است. او اطمینان داد که مجلس و دولت “پیام” معترضان را دریافت کرده‌اند و لازم نیست نگران گرانی‌ها باشند.

زیر سوال رفتن “بالا تا پائین نظام”

جعفرزاده کشاندن مردم به سر دادن شعارهای ضد حکومتی را متاثر از رفتار مخالفان افراطی دولت می‌داند: «مسئله این است که طی روزهای اخیر تندروها و دلواپسان در سخنرانی‌های خود به بهانه تخریب دولت روحانی، بالا تا پایین نظام را زیر سوال برده و مورد انتقاد قرار دادند.»

بیشتر بخوانید: نماینده مجلس: قایق نظام را سوراخ کنیم همه غرق می‌شویم

نماینده رشت در مجلس به خبرگزاری ایلنا گفت: «در همه جای دنیا به همین شکل است و وقتی مردم می‌بینند دولت به سمت ریاضت‌های اقتصادی پیش می‌رود، سعی می‌کنند حرفشان را به گوش حاکمیت برسانند و این درحالی است که بنابر اصل ۲۷ قانون اساسی باید تمهیداتی ایجاد شود که مردم بتوانند با برگزاری تجمعات غیرخشونت‌آمیز حرفشان را به گوش حاکمیت برسانند.»

نایب رییس فراکسیون مستقلین ولایی مجلس روز گذشته نیز با بیان این که مردم فرقی بین دولت، حاکمیت و نظام قائل نیستند به افرادی که به گفته‌ی او دولت را هدف قرار داده‌اند هشدار داد: «ما همه سوار بر یک قایق هستیم و هر کسی این قایق را سوراخ کند همه با هم غرق می‌شویم.»

No responses yet

Oct 24 2017

صحنه درگیری مردم با نیروهای سرکوبگر انتظامی جلوی مجلس

نوشته: در بخش: اعتراضات,اقتصادی,سیاسی,شورش

No responses yet

Oct 31 2016

دادستان شیراز از دستگیری برگزارکنندگان تجمع پاسارگاد خبر داد

نوشته: در بخش: اعتراضات,سیاسی

رادیوفردا: دادستان شیراز روز دوشنبه دهم آبان از دستگیری برگزارکنندگان تجمع روز کوروش خبر داده و گفت که «برای این افراد پرونده قضایی تشکیل شده و وفق مقررات برخورد قضایی لازم با آن‌ها صورت خواهد گرفت.»

در ایران روز جمعه هفتم آبان‌ماه، به طور غیررسمی روز کوروش نام‌گذاری شده است و در سال‌های اخیر، گروه‌هایی از مردم ایران، در چنین روزی در پاسارگاد جمع می‌شوند.

بر پایه برخی گزارش‌ها، گروهی از تجمع‌کنندگان روز جمعه امسال در پاسارگاد، شعارهایی از جمله «ایران وطن ماست، کوروش پدر ماست» و همچنین شعارهایی علیه حکومت جمهوری اسلامی سر داده‌اند.

به گزارش خبرگزاری ایسنا، علی صالحی، دادستان عمومی و انقلاب مرکز استان فارس، گفت که تجمع روز جمعه در پاسارگاد، با «هنجارشکنی» همراه بوده و افزود که «عوامل اصلی این هنجارشکنی» دستگیر شده‌اند.

وی در این ارتباط گفت که «اقدامات این افراد پیش از این از سوی دستگاه‌های امنیتی، اطلاعاتی و انتظامی مورد رصد قرار گرفته بود.»

علی صالحی در ادامه افزود که «پس از انجام تحقیقات لازم، لیدرها و سرشاخه‌های اصلی این تجمع که به سر دادن شعارهای هنجارشکنانه و ضدارزش‌ها اقدام کرده بودند، دستگیر شدند.»

در روزهای اخیر، حسین نوری همدانی، از مراجع تقلید شیعه در قم، نیز از حضور هزاران تن در کنار آرامگاه کوروش در پاسارگاد انتقاد کرده و گفت که روح‌الله خمینی، رهبر سابق جمهوری اسلامی، افرادی که «به یاد کوروش بودند» را «ضد انقلاب» خوانده است.

از تعداد حاضران در گردهمایی روز کوروش در پاسارگاد آمار دقیقی در دست نیست اما شاهین سپنتا، فعال فرهنگی در اصفهان، در گفت‌وگو با رادیو فردا اعلام کرده که بر اساس تخمین‌های غیررسمی حدود ۱۵ تا ۲۰ هزار نفر در این مراسم شرکت کرده‌اند.

بنا بر گزارش‌ها، از دیگر شعارهایی که تجمع‌کنندگان در این روز در پاسارگاد سر داده‌اند شعار «شاهزاده، تولدت مبارک» بوده که به روز نهم آبان، روز تولد رضا پهلوی، ولیعهد سابق ایران اشاره دارد.

رضا پهلوی نیز در صفحه فیس‌بوک خود به این شعار واکنش نشان داده و گفته است که این «بهترین هدیه تولدم در سال‌های گذشته بود.»

شورای ملی ایران که رضا پهلوی ریاست آن را برعهده دارد نیز به مناسبت روز کوروش بیانیه‌ای منتشر کرده و خواستار «نگارش رسمی روز هفت آبان در سالنامه ملی ایران به نام روز کورش» شده است.

این شورا در بیانیه خود همچنین خواستار «پرهیز از هرگونه کردار خشونت‌آمیز، در هرکجای گیتی» شده است.

No responses yet

Nov 04 2015

داستان یک عکس: ژاندارک خیابان مشتاق

نوشته: در بخش: اجتماعی,تاریخی,حقوق بشر,سیاسی

زمانه: این نوشته درباره یک عکس سیاه و سفید است و زنی که باشکوه و رازآلود، شبیه اسطوره‌ای بی‌زمان و مکان، پس از سی و چند سال، از نو در قاب چند عکس سیاه و سفید پیدا شد.

چند هفته پیش، میان عکس‌های سیاه و سفید در یک نمایشگاه عکس در لندن؛ نمایشگاه عکسی به نام «شاهد ۱۹۷۹»، دو عکس مشابهِ هم در مجموعه این عکس‌ها توجه بسیاری را به خود جلب کرد. هر دو عکس یک موقعیت را در دو لحظه پشت‌ سر هم قاب بسته‌اند. در هر دو قاب، یک روحانی‌ست و زنی موقربا پالتویی به حالت شنل در یک تظاهرات. حالت ایستادن این دو در عکس و نسبت به هم، موقعیت‌های تفسیربرداری ایجاد کرده است.


ملیحه نیکجومند

تظاهراتی که در عکس نقش بسته، مربوط به اعتراضات زنان ایران علیه اجباری شدن و قانونی شدن حجاب اسلامی است. زنانی که در این دو عکس‌ در پس‌زمینه ایستاده‌اند، همان‌ها هستند که در تظاهراتِ علیه قانونی شدن حجاب آخرین فریادها را کشیدند و میان نوسان امید و نامیدی، آخرین تلاش‌ها را نقش زدند. میان این همه زن اما، یک زن در متن هر دو عکس می‌درخشد. شجاعتش و نحوه مقتدرانه ایستادنش، یک سوال را به ذهن متبادر می‌کند: این زن که بود؟ از کجا آمد و به کجا رفت؟

**

در اسفند ماه ۱۳۵۷، با شنیده شدن زمزمه‌های حجاب، جمعیت زنان معترض به اجباری شدن حجاب، در اعتراضی چند روزه به خیابان‌ها آمدند تا علیه تحمیل پوشش و همچنین آزار و اذیت زنان بی‌حجاب در خیابان، علیه تهاجم با پونز و قیچی و تحقیر اعتراض کنند.

در ۸ مارس ۱۳۵۷، روز جهانی زنان، یکی از روزهای اوج تظاهرات، جمعیت زنان مخالف اجباری شدن حجاب به دعوت جمعیت زنان مبارز، در دانشگاه تهران گرد آمدند، علیه اجباری شدن حجاب اسلامی شعار دادند و با پای برهنه به سمت رادیو و تلویزیون به راه افتادند. پیش از آن، آیت‌الله خمینی از خطر معصیت در وزارتخانه‌ها و حضور زنان لخت در آنها گفته بود و اعلام کرده بود زنانی که می‌خواهند کار کنند باید حجاب داشته باشند و حجاب باید شرعی باشد. شعار «یا روسری، یا توسری» و حمله به زنان بی‌حجاب در خیابان‌ها اوج گرفته بود و ستون خوانندگان روزنامه‌ها پر از اعتراض زنان مورد تعرض قرارگرفته‌ای بود که حمله‌کنندگان را «عناصر ضد انقلاب» می‌نامیدند؛ کسانی که به خاطر بی‌اعتبار کردن انقلاب دست به چنین رفتارهایی می‌زدند و از دولت می‌خواستند جلویشان بایستد.


تظاهرات زنان علیه حجاب اجباری

سه روز پس از تظاهرات ۱۷ اسفند، آیت‌الله طالقانی در گفت‌گویی با روزنامه کیهان به اعتراض زنان در روز جهانی زنان واکنش نشان داد و اعلام کرد: «حجاب اجباری نیست اما زن‌ها یک روسری روی سرشان بیندازند هم چیزی نمی‌شود.» آیت‌الله خمینی هم پس از آن اعلام کرد: «نظر آیت‌الله طالقانی درباره حجاب صحیح است.» به فاصله چند روز بعد اما، دوباره روند به نفع اجباری شدن حجاب اسلامی پیش رفت و صادق قطب‌زاده در یک سخنرانی در باب حمایت از حجاب، تیر آخر را شلیک کرد: «از امروز مفاهیم جمهوری اسلامی را روشن می‌کنیم.»

آن روز ۲۵ اسفند ۱۳۵۷ بود.

**

چه‌بسا عکس‌ها در همان هفدهم اسفندماه گرفته شده باشد. هنگامه گلستان، عکاس مجموعه می‌گوید؛ عکس‌ها را در روزی میانه اسفندماه تهران انداخته و روحانی جوان هم کسی‌ست که از سوی دفتر آیت‌الله طالقانی برای آرام کردن زن‌ها فرستاده شده است. شاید روحانی جوان آمده بوده تا حرف آن روزهای طالقانی را تکرار کند: «اجباری حتی برای زن‌های مسلمان هم نیست. چه اجباری؟ حضرت آیت الله خمینی نصیحتی کردند، مانند پدری که به فرزندش نصیحت می‌کند، راهنمایی‌اش می‌کند که شما اینجور باشید، به این سبک باشید.»

آن زن که بود؟ هنگامه گلستان می‌گوید او یکی از بازیگران سریال «خانه قمر خانم» بوده است و نامش را به خاطر ندارد، همین.

تماشای تکه‌هایی از سریال «خانه قمر خانم»، با کیفیت پایین روی یوتیوب کمکی نمی‌کند. تماس با کارگردان سریال، محمدعلی کشاورز، هم همینطور. بهمن فرمان آرا که فیلم سینمایی «خانه قمر خانم» را در سال ۱۳۵۱ به پرده سینما برده می‌گوید هیچ چیز از آن مجموعه و بازیگران آن به خاطر ندارد. در میان نام‌های تیتراژ «خانه قمر خانم» نام هادی خرسندی به عنوان فیلمنامه‌نویس نوشته شده است. عکس را برای هادی خرسندی ایمیل می‌کنم و پای تلفن منتظر پاسخش می‌مانم: «فکر می‌کنم این «شیده» باشد، آره، به احتمال زیاد شیده است. می‌توانی با مهری رحمانی تماس بگیری، دخترخوانده‌ شیده در آمریکا، او می‌تواند تایید کند.» مهری رحمانی، خود بازیگر نقش مهین در سریال «خانه قمر خانم» است و بیش از سی و چند سال است که در آمریکا زندگی می‌کند. او را از طریق فیس‌بوک پیدا می‌کنم. منتظر می‌مانم تا عکس را روی صفحه لپ‌تاپش باز کند. سکوت.

این شیده است.

**

شیده رحمانی، بازیگر نقش معصومه سریال «خانه قمر خانم». خوش‌کیفیت‌ترین عکسی که از او پیدا می‌کنم، خانمی‌ست روی گرفته با چادر، با لبخند موقرانه تلخی بر لب که چشم‌هایش از تماشای مستقیم توی دوربین ابا دارد. احتمالا در نقشی در یکی از فیلم‌ها و سریال‌های پس از انقلابش، در نقش مادر. پیدایش می‌کنم، و صدایش را از تهران می‌شنوم:

«این عکس را قبلا دیده بودم. در یک مجله خارجی هم چاپ شده بود. کسی دیده بود و برایم آورده بود. آن پالتو را به یاد می‌آورم. کرم رنگ بود. آن روز، دقیقا یادم نمی‌آید کی بود اما، می‌دانم که تظاهرات، نزدیک دانشگاه تهران برپا شد. ما در خیابان مشتاق زندگی می‌کردیم و نزدیک دانشگاه تهران بودیم. از چند روز قبلش اراذل و اوباش ریخته بودند در خیابان‌ها و شعار «یا روسری، یا توسری» سر می‌دادند. پونز توی پیشانی دختران جوان می‌کوبیدند. هنوز حجاب قانونی و اجباری نشده بود اما، درگیری بود میان زنان و چماقداران. من حافظه‌ام خوب کار نمی‌کند. مثل پاها و چشم‌هایم از کار افتاده. یادم نمی‌آید روی مینی‌بوس چه می‌گفتم.»

– ازتان یک چند عکس با حجاب دیدم در اینترنت…

آنها عکس‌های فیلم است. حجاب در این مملکت قانون است. قانون را رعایت کردم. مثل همه. مجبور بودم. اگر به خودم بود، مثل همیشه بودم. مثل قبل‌ها. موهام را می‌بستم. ساده. ساده حرکت می‌کردم. من قبل از انقلاب کارمند بودم. همینطور سر کار می‌رفتم.

تمام.

**

زن، در عکسی که چهره او از نزدیک، قاب بسته شده، در حال مجادله با روحانی‌ست و حالت تدافعی دارد. بدنش به عقب متمایل است و با اشاره انگشتش به سمت آسمان، انگار دارد از چیزی مهم و اصولی می‌گوید. حالت دست‌های روحانی اما، او را در وضعیت توجیه نشان می‌دهد؛ دست‌هایش در وضعیت آسوده‌تری‌ست، حالت بدن‌اش هم. شبیه کسی که می‌خواهد بگوید این جنجال‌ها بی‌ثمر است، یا بی‌اساس است، یا لااقل بی‌فایده. شاید زن دارد درباره حکم حجاب حرف می‌زند. حالت بدن و دست‌هایش شبیه کسی‌ست که می‌خواهد به یک بی‌عدالتی اعتراض کند و تلاشش برای قانع‌ کردن روحانی در خطوط صورتش پیداست. روحانی نزدیک‌تر است، حجم بیشتری از قاب را پر کرده و سایه مرد پشت سر روحانی، توازن را به نفع او برهم ریخته است. خطوط، شاخ و برگ درختان در پس زمینه بر تنش و عدم تعادل تصویر افزوده است. از عکس دیگر در لحظه قبل‌تر یا بعدتر می‌دانیم روی سقف مینی‌بوس ایستاده‌اند، آیا زن از روی سقف ماشین پایین می‌افتد؟ آیا این زن است که باید قاب را ترک کند؟

**

زنان آن روزها و آن تظاهرات علیه حجاب، بعدها به اقتضای حکم قانون حجاب و جبر زمان و موقعیت، روی گرفتند و موقرانه لبخند زدند. اما، آن هاله‌های سیاه و سفید در عکس‌ها، آن زنان مشت گره کرده آن روزها، که در خیابان‌های حوالی دانشگاه تهران شعار می‌دادند و «آزادی زنانه»شان را طلب می‌کردند، زنان معمولی روزگار ما بودند. آن زنان موقر شنل‌پوش، هنوز میان ما هستند، قهرمانان خاموشی که هزار هزار قناری در گلویشان خواب است. مثل شیده، که سال‌هاست بازیگر نقش مادران مهربان و آرام است.

مثل آن زنی که هر روز، ساکت و سنگین و صبور، از خیابان مشتاق می‌گذرد.

No responses yet

« Prev - Next »