اخبار

دویچه‌وله: با گذشت حدود ۳۰ سال از پایان جنگ ایران و عراق و تلاش برای افزایش ظرفیت تولید، هنوز مشکل اصلی اقتصاد ایران، تولید است. در گفت‌وگو با چند تولیدکننده نگاهی کرده‌ایم به بخشی از مشکلات تولید در ایران.

چهار سال قبل مرد جوانی که هنوز چهل ساله هم نشده بود به عشق کار تولیدی، آپارتمان مسکونی‌اش و هرچیز باارزشی را که داشت فروخت و با کمک خانواده و دوستان و همکاری با یک شریک توانست سرمایه‌ای سه میلیاردی جمع‌آوری کند و آن را در بخش تولید صنایع آشامیدنی به کار اندازد.

زمانی که او کارخانه تولید آشامیدنی تاسیس کرد، با همان سرمایه سه میلیاردی می‌توانست شش آپارتمان متوسط در منطقه شهرک غرب تهران خریداری کند. الان قیمت شش آپارتمان متوسط در شهرک غرب تهران حدود پنج میلیارد است یعنی اگر او به جای تاسیس کارخانه تنها شش آپارتمان خریده بود و حتی اجاره هم نداده بود، الان یعنی چهار سال بعد، سرمایه‌اش دو میلیارد تومان بیشتر شده بود.

این مرد جوان اکنون در آستانه چهل سالگی، حاضر است ۲۰ درصد هم کمتر از سرمایه اولیه‌اش را بازپس بگیرد و از کارخانه بیرون بیاید. او به دویچه‌وله می‌گوید: «وقتی گردش مالی وجود ندارد، بازدهی هم وجود نخواهد داشت. من اگر چهارسال پیش همین پول را در بانک می‌گذاشتم با سود ۲۴ درصد آن موقع، تا به امروز پول من دوبرابر شده بود، بدون هیچ زحمتی.»

به همین دلیل بود که دولت روحانی به طور جدی برنامه کاهش سود بانکی را در پیش گرفت. اما این تولیدکننده می‌گوید: «الان هم اسما بهره بالای ۱۵ درصد وجود ندارد اما بانک‌های خصوصی، نه دولتی، به سپرده‌های بالای ۲۰۰ میلیون تومان، ۲۲ درصد بهره می‌دهند. این تخلف آشکار بانکهاست و بانک مرکزی هم نتوانسته جلوی آن را بگیرد. بنابراین من نوعی توجیهی ندارم که وارد کار تولید شوم.»

تسهیلاتی که داده نمی‌شود

این اما تنها یکی از دلایلی است که کار تولید در ایران به رکود افتاده است. دلایل بسیار دیگری هم می‌توان برای آن ذکر کرد مثلا نبود هماهنگی لازم بین دستگاه‌ها برای اعطای تسهیلات به بخش تولید.

اردیبهشت سال ۱۳۹۴ اعلام شد: «با تصویب هیئت وزیران، به منظور بررسی و تبادل نظر و هماهنگی برای حل و فصل مشکلات و موانع فراروی واحدهای تولیدی، “کارگروه تسهیل و رفع موانع تولید” در همه استان‌های کشور تشکیل می‌شود.»

اسحاق جهانگیری، معاون اول رییس جمهور، این مصوبه را در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۴ برای اجرا به وزارت کشور، وزارت صنعت، معدن و تجارت، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، وزارت جهاد کشاورزی، وزارت امور اقتصادی و دارایی، سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور و اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران ابلاغ کرد.

یکی از مصوبات این کارگروه، این بود که بنگاه‌های نیمه تعطیل و دارای مشکل مالی در وزارت صنعت و معدن ثبت‌نام کرده و از این طریق می‌توانند تا سقف یک میلیارد تومان درخواست تسهیلات کنند. نماینده‌ای از وزارت صنعت و معدن، نماینده استانداری و نماینده بانک از این بنگاه بازدید و مشکلاتش را بررسی می‌کنند و بعد در صورت تایید، بانک را موظف می‌کنند تا سقف یک میلیارد تومان از محل منابع دولت به این بنگاه تسهیلات بدهد. بهره این وام نباید بیشتر از ۱۸ درصد باشد که ۸ تا ۱۰ درصد آن را دولت به عنوان سوبسید پرداخت می‌کند و تولیدکننده فقط ۱۰ درصد بهره پرداخت می‌کند تا چرخ‌های تولید به حرکت درآیند.

به گفته تولیدکنندگانی که با دویچه‌وله گفت‌وگو کرده‌اند تا به حال حتی یک نفر در سطح ایران نتوانسته از این تسهیلات به درستی استفاده کند. چرا؟ «بانک‌ها می‌گویند شما قرارداد ۱۸ درصد را ببند اگر تا پایان مدت بازپرداخت تسهیلات که عموما یکساله هست و فقط در برخی شرایط تا سه یا چهارسال تمدید می‌شود، دولت این سوبسید را پرداخت کرد، ما ۸ تا ۱۰ درصد بهره را به شما برمی‌گردانیم. ولی اگر دولت سهم خود را پرداخت نکرد، بانک کل ۱۸ درصد را از من تولیدکننده می‌گیرد. یعنی ما کلی رفت و آمد و کاغذبازی کردیم برای وام حداکثر ۱۰ درصدی اما قرارداد ۱۸ درصدی با بانک می‌بندیم و متعهد به پرداخت آن هستیم. این ۸ تا ۱۰ درصدی که دولت باید بدهد تا حالا پرداخت نشده است.»

تولیدکننده دیگری می‌گوید: «شما بعد از کلی دوندگی مصوبه وام یک میلیاردی می‌گیری اما بانک می‌گوید من بیشتر از ۱۰۰ میلیون نمیتوانم پرداخت کنم، چرا که بر اساس ضوابط من، کارگاه شما نمی‌تواند بیشتر از این مقدار را پس بدهد. درست هم می‌گوید منتها این تسهیلات اصلا مال بنگاه‌هایی است که مشکل اقتصادی دارند و به همین دلیل این تسهیلات را گرفته‌اند اما بانک می‌گوید یک کارگاه مشکل‌دار نمی‌تواند وام یک میلیاردی را پس بدهد. وزارت صنعت و معدن یک بخشی را در هر استان و شهرستان برای پیگیری همین موضوع تشکیل داده اما در این دو سال هیچکدام این پیگیری‌ها نتیجه نداده است.»

در حقیقت دولت تسهیلاتی برای بنگاه‌های از نظر مالی “مشکل‌دار” در نظر گرفته اما بانک‌ها از دادن این تسهیلات خودداری می‌کنند چون این بنگاه‌ها مشکل مالی ‌دارند!

یک تولیدکننده دیگر که توانسته مصوبه یک میلیاردی را بگیرد، ترجیح داده این مقدار را نه یکبار که در چندین مرحله بگیرد تا هم بازپرداختش راحت‌تر شود و هم بهره کمتری به آن تعلق بگیرد. بخش اول را دریافت کرده و وقتی بعد از چندین ماه برای دریافت بخش دوم به بانک مراجعه کرده بانک گفته مجوز برای پرداخت ندارد چون بیشتر از اعتبارش پرداخت کرده. این تولیدکننده هرچند قراردادی برای دریافت یک میلیارد تومان با بانک بسته اما تنها توانسته بخش اندکی از این مبلغ را بگیرد.

در این مورد بانک‌ها می‌گویند دولت تسهیلات لازم را به ما نداده و دولت هم می‌گوید تسهیلات کافی در اختیار بانک‌ها قرار گرفته است. در این میان آنکه نمی‌داند به درستی چه اتفاقی افتاده، تولیدکننده است.

علاوه بر همه این‌ها در مرحله اجرا عملا بهره در حد ۱۸ درصد باقی نمانده و تا ۲۱ تا ۲۲ درصد هم می‌رسد چرا که هزینه بیمه، ضمانت، کارشناسی و غیره هم به آن اضافه می‌شود. بنابراین وامی که قرار بود با بهره ۱۸ درصد در اختیار تولیدکننده قرار بگیرد که خود این ۱۸ درصد هم برای تولید، بهره‌ای بالا و غیر متعارف است، عملا و در مرحله اجرا تبدیل به وام ۲۱ تا ۲۲ درصدی می‌شود.

واردات بی‌رویه و قاچاق؛ بلای جان تولید پوشاک

«کاپشنی را تولید کرده بودیم که در بازار ۳۵ هزار تومان می‌فروختیم، اولش خوب فروختیم بعد یک ماه دیدیم دیگر فروش نمی‌رود. رفتیم تحقیق کردیم دیدیم دقیقا همین کاپشن که برای ما ۲۷ هزار تومان تموم شده بود و ما می‌فروختیم ۳۵ هزار تومان، چینی‌‌اش آمده ۱۸ هزار تومان، در حالی که تعرفه واردات پوشاک، کیلویی ۲۴ هزار تومان است یعنی اصلا این نمی‌توانست قاچاق نباشد و مجاز باشد.»

لازم به توضیح است که تعرفه واردات پوشاک بر اساس کیلو تعیین می‌شود.

این صحبت‌های یک تولیدکننده پوشاک است که با دویچه‌وله در میان گذاشته است. او می‌گوید دولت تعرفه واردات پوشاک را بالا برده اما نتوانسته جلوی قاچاق آن را بگیرد: «واردکننده مجاز با تعرفه خاصی جنس وارد می‌کند و مشتری خاص خودش را هم دارد مثل برندهایی چون مانگو و زارا و غیره که همه در ایران الان نمایندگی دارند و پوشاکشان را می‌فروشند. اینها مورد بحث ما نیست، مورد بحث ما کالاهای بی‌کیفیت عمدتا چینی و تایلندی است که از مبادی قاچاق وارد می‌شود و تبدیل می‌شود به رقیب تولیدکننده داخلی پوشاک.»

بیشتر بخوانید: دولت ایران در تلاش “قانونمند” کردن واردات قاچاق

این تولیدکننده می‌گوید به تازگی از یک برند تولید ایران دیدن کرده که در فروشگاهش با خط درشت نوشته شده بوده: “با افتخار تولید ایران”. او ادامه می‌دهد: «ما در ایران تولیدات بسیار باکیفیتی داریم که با توجه به فیزیک بدن ایرانیان و آب و هوا و زندگی ایرانی تولید شده اما حمایتی از آن نمی‌شود. مثلا در ترکیه حدود ۲۰ سال پیش وام‌های کم بهره در اختیار تمام تولیدکنندگان گذاشتند، جدیدترین دستگاه‌های دوخت و برش را وارد کردند و در مناطق خاص پیش‌بینی‌شده در قالب مناطق صنعتی، صنعت پوشاک را رونق دادند. نتیجه‌اش این شد که الان ترکیه یکی از بزرگترین صادرکنندگان پوشاک در دنیاست. خود ما در ایران برندهای ترک را با قیمت بالا می‌خریم چون می‌دانیم با کیفیت است.»

صدور مجوز بدون کارشناسی

در ایران برای تولید فیلم یا نشر یک کتاب باید ابتدا مجوز لازم را دریافت کرد. ایران جزو معدود کشورهایی است که پیش از تولید یک اثر هنری باید اجازه تولید آن از سوی دولت صادر شود. زمان صدور این مجوزها گاه آنقدر طولانی می‌شود که فیلمساز یا ناشر، عطای آن را به لقایش می‌بخشد.

در بخش تولید که قاعدتا این صدور مجوز باید با کار دقیق کارشناسی صورت بگیرد و نیازمند بررسی‌های دقیق و تخصصی است اما ظاهرا برعکس است.

یک تولیدکننده از خاطره شخصی خودش در این باره به دویچه‌وله می‌گوید: «۲۱ یا ۲۲ سال پیش در زمان دولت مرحوم هاشمی رفسنجانی، مدیرکل صنایع یکی از استان‌ها را تشویقی فرستادند مکه چون درطول یک سال ۲۷ جواز تاسیس کارخانه نوشابه در یک استان صادر کرده بود. آیا بررسی شده بود که اصلا زیرساخت لازم برای ساخت ۲۷ کارخانه در یک زمینه فعالیت در یک استان وجود دارد یا نه؟ شما در هیچ جای دنیا نمی‌بینید که در یک زمینه فعالیت ۲۷ کارخانه فقط در یک استان تاسیس بشود و مدیر مربوطه هم به این خاطر تشویق شود.»

او می‌گوید این معضل در زمان دولت احمدی‌نژاد و پس از آن نیز ادامه پیدا کرد: «الان هم با وجود کمبود منابع آب که همه به آن واقفند، مجوزهای بی‌شمار تولید آب معدنی داده شده، چه در دولت احمدی‌نژاد چه بعد از آن. من تولیدکننده چه سودی می‌توانم ببرم وقتی تنها در یک شهرک صنعتی چهار کارخانه تولید مشابه وجود دارد؟»

تمامی کسانی که با دویچه‌وله گفت‌وگو کردند و مشکلاتشان را گفتند، روزی با عشق و علاقه وارد کار تولید شده بودند، با امید به ایفای سهمی در پیشرفت اقتصادی کشور و البته درآمدی درخور. اما پس از چندین سال حالا معتقدند که “تولید در این کشور زیان‌ده است و آنکس که دنبال کار تولید می‌رود یا باید دیوانه باشد یا عاشق.”

عصرایران: تجاوز به آن کودکان نگون بخت که عموم شان به دلیل فقدان تغذیه مناسب نحیف و استخوانی اند و قادر به هیچ دفاعی از خودشان نیستند جنایتی است که بیخ گوش ما رخ می دهد. همین جا. در پایتختی که هزاران میلیون ها مسلمان در آن زندگی می کند.

عصرایران؛ احسان محمدی- چند وقتی است که تصمیم گرفته ام اتفاقات خوب زندگی را هم ببینم. چشمم را به «بد» دیدن و دستم را به «سیاه» نوشتن عادت ندهم اما مگر می شود؟ وقتی اخبار بد مثل هوای آلوده پیرامون مان را گرفته اند چطور می توانیم نبینیم؟ ننویسیم؟ فریاد نزنیم؟

از دیروز که گفتگوی «تجاوز به 90درصد کودکان کار» را خوانده ام انگار مزه شور و وقیح خون توی دهانم تمامی ندارد. رضا قدیمی مدیرعامل سازمان خدمات اجتماعی شهرداری تهران به روزنامه شهروند گفته است: متاسفانه از ٤٠٠ کودک کاری که مددکاران بهزیستی با آنها صحبت کرده‌اند، به نزدیک به ٩٠ درصدشان تعرض شده است.

90 درصد! تجاوز به آن کودکان نگون بخت که عموم شان به دلیل فقدان تغذیه مناسب نحیف و استخوانی اند و قادر به هیچ دفاعی از خودشان نیستند جنایتی است که بیخ گوش ما رخ می دهد. همین جا. در پایتختی که هزاران میلیون ها مسلمان در آن زندگی می کند. کاش در میان انبوه برنامه های بی مخاطب تلویزیون، روزی چند بار نامه مولا علی (ع) به عثمان به حنیف حاکم بصره را خطاب به همه ما بخوانند.

آنجا که می نویسد:« هيهات كه شب با شكم انباشته از غذا سر بر بالين نهم و در اطراف من شكم هايى گرسنه و جگرهايى تشنه باشد. آيا چنان باشم كه شاعر گويد:و حسبك داء آن تبيت ببطنة / و حولك اكباد تحنّ الى القدّ (تو را اين درد بس كه شب با شكم سير بخوابى و در اطراف تو گرسنگانى باشند در آرزوى پوست بزغاله اى) آيا به همين راضى باشم كه مرا اميرالمؤمنين گويند و با مردم در سختي هاى روزگارشان مشاركت نداشته باشم؟ يا آنكه در سختى زندگى مقتدايشان نشوم ؟»

اگر مولاعلی زنده و کنار ما بود و این اخبار را می شنید چه می گفت؟ چه می نوشت؟ به کدام نخلستان پناه می بُرد و در کدام چاه سر فرو می کرد و اشک می ریخت؟ چرا همجواری دو واژه «کودک و تجاوز» این همه برایمان عادی شده است؟ معنی «تجاوز» را نمی دانیم یا «کودک» برایمان اهمیتی ندارد؟ چطور از غصه دق نمی کنیم؟ این سخت جانی را از کجا آورده ایم؟

لابد کسانی می گویند ای بابا! احساساتی نشوید، این مملکت هزار مشکل دارد این یکی هم رویش!

دستور دهید این آمار تکذیب شود. با تشکر!

اما واقعاً می دانیم کودکی که مورد تجاوز قرار گرفته و روح و جسم اش صدمه دیده است در آینده چه می شود؟ می دانید بسیاری از روانشناسان می گویند آنها وقتی بزرگتر بشوند از کسان دیگری همین انتقام را می گیرند؟ می دانید بسیاری از قاتلان و متجاوزان در کودکی مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند؟ در چنین مواردی کسانی پیدا می شوند و می گویند شما حق ندارید قضاوت کنید و از کجا می دانید آنها در آینده به انسان های مفیدی برای جامعه تبدیل نمی شوند؟

البته که کسی از آینده خبر ندارد اما واقعاً فکر می کنید عموم این کودکان در آینده فیروز نادری و پرفسور سمیعی و دکتر حسابی می شوند یا ممکن است به امثال بیجه و خفاش شب و دیگرانی تبدیل شوند که در این سال ها به جرم قتل و تجاوز دستگیر و افشا شده اند؟ کودکی که مورد تجاوز قرار گرفته است هرگز این رنج و تحقیر را فراموش نمی کند. هرگز!

لطفاً یک نفر این آمار را تکذیب کند! آن روزنامه محترمی که در همه این سالها وقتی فعالان مدنی از تجاوز به کودکان و لزوم توجه به حقوق آنها گفتند، محکوم شان کرد به سیاه نمایی و نهادهای فعال را متهم به همدستی با بیگانگان و جاسوسی، لطفاً باز یک مقاله و گزارش مستند ارائه کند و بگوید از اساس تکذیب می شود. اصلاً ما در ایران کودک کار نداریم چه رسد به اینکه کسی به آنها تجاوز کند!

دستور دهید این آمار تکذیب شود. با تشکر!

مدیرعامل سازمان خدمات اجتماعی شهرداری تهران می گوید: متوجه شدیم عمو یا دایی این کودکان، بچه‌های فامیل را جمع می‌کند، صبح تا ظهر تکدی‌گری می‌کنند و بعدازظهر به آنها تعرض می‌کنند. اینها مستند است.

یکبار دیگر این جملات را بخوانید. روح تان خراشیده نمی شود. لب تان را گاز نمی گیرید؟ کودکانی را که سر چهارراه ها لُنگ به دست شیشه ماشین ها را تمیز می کنند یا دستمال کاغذی می فروشند و اسپند دود می کنند را به خاطر بیاورید. آن چشم های بی فروغ، انگشت های لاغر، ناخن های کثیف، گردن های باریک و دراز را تصور کنید وقتی بعدظهر مثل گنجشکی بی پناه در چنگال عقاب گرفتار می شوند و باید خدمات جنسی بدهند. روح ما این خاصیت کشسانی را از کجا آورد که می بینیم و می شنویم و می خوانیم و متلاشی نمی شود و تنها کش می آید؟ چطور به این همه درد خو کرده ایم؟

برخی از مسئولان می گویند اینها عموماً ایرانی نیستند. اهل پاکستان و افغانستان و بنگلادش هستند. گیرم که اینطور باشد، انسان که هستند. در کشور ما که زندگی می کنند. لطفاً برای پنهان کردن ضعف و ناتوانی تان مدام پشت واژه «مافیا» پنهان نشوید. سردسته های متغفن این کودکان یک لاقبا مجهز به بمب اتم و کلاهک هسته ای که نیستند. ما که برای کشورهایی که اتفاقاً این تسلیحات را دارند شاخ و شانه می کشیم، از پس مدیریت و امحا این مافیاهای چندش آور بر نمی آییم؟

کودکان کارواقعیتی غیرقابل انکار هستند. بخشی از آنها از خانواده های محتاج و آبرومند می آیند. فقیرند و گرفتار مصیبت غم نان حساب آنها را از باندها جدا کنید. می دانید دیدن هر روزه آنها سرچهارراه ها چه شور و شوقی از زندگی آدم ها را به یغما می برد؟ می دانید وقتی در سرما می لرزند آدم توی ماشین شرم می کند از اینکه جایش گرم است و لباسش نو و تمیز.

به ما اطمینان بدهید که مراقب و نگران آینده فرزندان مان هستید. کاری کنید که اطمینان داشته باشیم اگر فردا کشور با بحرانی روبرو شد می توانید آن را مدیریت کنید. اگر نمی توانید حداقل دستور بدهید این خبر تکذیب و آقای رضا قدیمی مدیرعامل سازمان خدمات اجتماعی شهرداری تهران در بخش خبری بیست و سی حاضر شود و بگوید فریب تبلیغات دشمنان را خورده و آمار داده است و کودکان کار نه تنها توسط «عمو و دایی» مورد تجاوز قرار نمی گیرند بلکه عصرها برای خرید عروسک به شهربازی و هایپراستارها برده می شوند. اسنادش هم موجود است!

ایران وایر: «بحری امام جماعت مسجد امام صادق در منطقه تهران نو، یک روحانی دگر اندیش و منتقد حکومت محسوب می‌شد که چند سال برای اعتراضاتش به زندان افتاده بود.»

هفته گذشته در بسیاری از سایت‌ها و روزنامه‌ها خبر سوءقصد به سه روحانی منتشر شد. «جمشید بحری» یکی از آن‌ها بود. او روز سه‌شنبه دوم آبان ماه در ایستگاه مترو «امام خمینی» تهران با ضربات چاقو به شدت مجروح شد. بحری را به بیمارستان منتقل کردند اما شدت جراحت آن قدر زیاد بود که همان روز در بیمارستان «سینا» جان داد.

تصویر او با لباس روحانیت روی اعلامیه ترحیم در رسانه های خبری و شبکه های اجتماعی منتشر شده است و بسیاری از سایت‌های اصول گرا از وی با عنوان «روحانی شهید» یاد کرده‌اند. «باشگاه خبرنگاران»، «مشرق»، «تسنیم» و «افکار نیوز» گزارش‌های مختلفی از مراسم تشییع و ترحیم او انتشار داده‌اند اما «محسن»، یکی از نزدیکان این روحانی به «ایران وایر» می‌گوید: «بحری امام جماعت مسجد امام صادق در منطقه “تهران نو”، یک روحانی دگراندیش و منتقد حکومت محسوب می‌شد که چند سال برای اعتراضاتش به زندان افتاده بود.»

به گفته او، ممکن است که حرف‌های تند بحری در سخن رانی‌ها و مجالس کار دستش داده باشد: «در همین ایام محرم، حاج آقا گاهی پای منبر تند می‌شد و حکومت امام حسین را با این‌ها مقایسه می‌کرد. این حکومت بیش تر شبیه بنی امیه و یزیدیان می‌شدند.»

او معتقد است درباره قاتل جمشید بحری تناقض گویی رخ داده است: «اول گفتند طرف سابقه‌دار بوده و گفته است می‌خواستم از یک مسوول و صاحب‌منصب انتقام بگیرم و دیدم آخوند است، فکر کردم مقامی دارد و او را کشته‌ام. بعد گفتند طرف دیوانه بوده و راهی “امین آباد” شده است.»

در ساعت‌های اولیه انتشار خبر، «مدیر روستا»، بازپرس ویژه قتل به خبرگزاری «مهر» گفته بود حمله از جانب یک متهم سابقه دار که سابقه مصرف الکل و مواد مخدر را دارد، انجام و متهم به قتل در همان ساعت ابتدایی بازداشت شده است.

متهم درباره جنایتی که مرتکب شده، گفته است: «صبح دیروز (سه شنبه) برای حل مشکلات و دریافت حق و حقوق خود به مقابل مجلس شورای اسلامی رفته بودم اما موفق به ورود نشدم. سپس به مغازه برادرم رفته و نهار خوردم. در نهایت از مغازه برادرم خارج شدم و تصمیم گرفتم یک نفر که دارای سمت و مسوولیت است را به قتل برسانم. برای رسیدن به هدفم، یک چاقو به قیمت 35 هزار تومان خریدم و در خیابان پَرسه زدم تا این که به مقابل مترو رسیدم و با دیدن یک روحانی، به سمت او حمله‌ور شدم. گمان می‌کردم چون مقتول روحانی است، باید دارای سمت و مسوولیت باشد که به او حمله‌ور شدم.»

اما خبرگزاری «میزان» به نقل از قاضی «شهریاری»، سرپرست دادسرای جنایی در رابطه با آخرین وضعیت پرونده نوشته است: «متهم چندین بار سابقه بستری در تیمارستان را داشته و دچار اختلالات روانی است.»
بر اساس این گزارش، متهم در حال حاضر در بیمارستان روانی بستری شده است.

«عبدالحمید معصومی تهرانی»، از روحانیان دگراندیش و منتقد حکومت که چندین بار در دادگاه ویژه روحانیت محاکمه شده و به زندان افتاده است، جمشید بحری را به خوبی می‌شناسد. او می‌گوید: «با مرحوم جمشيد بحری سال 1375، در دوران سپری كردن محكوميت دوم خود در بند ويژه روحانيت زندان اوين آشنا شدم.»

او حکایت به زندان افتادن جمشید بحری را از زبان خودش شنیده بوده است: «نسبت به ظلم‌هایی كه در كشور به نام دين و مذهب انجام می شد، بسيار حساس بود. اعتراضات بسياری داشت كه بارها به مراجع تقليد قم انتقال داده ولی جواب قانع كننده‌ای نگرفته بود. لذا تصميم گرفت كه به دفتر رهبری مراجعه كند تا اعتراضاتش را در ملاقاتی به رهبری انتقال دهد. اما به او گفته بودند كه ملاقات حضوری امكان‌پذير نيست و می‌تواند حرف هايش را مكتوب تحويل دهد.»

جمشید بحری اما قانع نمی‌شود: «به حضرت علی اشاره كرده و گفته بود می شد در هر زمانی به خدمت ايشان رسيد، پس چه گونه‌ است كه نمی‌شود شخصی كه مدعی‌اند علی زمان است را ملاقات كرد؟ از اين رو، در مقابل دفتر رهبری نشست و گفت تا ايشان را نبينم، از اين محل تكان نمی‌خورم.»

غروب همان روز چند نفر به سراغش آمده و گفته بودند كه برايش وقت ملاقات تعیين كرده‌اند. از او خواسته بودند كه سوار ماشين شود تا وی را به محل ملاقات ببرند: «او سوار شده بود و آن افراد او را به زندان اوين آوردند و پس از كتكی مفصل، به سلول انفرادی انداختند.»

به گفته عبدالحمید معصومی تهرانی، برای این روحانی پرونده‌هایی مبنی بر «ادعای ارتباط با امام زمان» و «ايجاد اغتشاش در دفتر رهبری» درست شده بود. معصومی تهرانی یک ماه را با او گذرانده و بعد از زندان آزاد شده است. اما زندان آخرین دیدار آن‌ها نبوده است؛ عبدالحمید معصومی تهرانی در فیس‌بوک خود نوشته است: «چندی پيش كه از دفترم خارج شدم، او را نشناختم. بعد از سلام و عليكی كوتاه، خودش را معرفی كرد. از ديدن مجددش بسيار خرسند شدم و از عاقبت پرونده‌اش پرسيدم. با اكراه پاسخ داد. يك سال محكومش كرده بودند. با شوخی گفتم شيخ، ديگر جایی نمی‌روی بست بنشينی؟ با خنده‌ای تلخ گفت خير؛ يك دست صدا ندارد؛ بايد سوخت و ساخت.»

این روحانی معتقد است که جمشید بحری قربانی کینه کور و هیجان آنی شده و تنها به جرم لباسی که به تن داشته، به قتل رسیده است: «شكی نيست كه فسادهای بي شمار حكومتی، تبعيضات موجود، محدوديت های متعدد و رفتارهای دوگانه قشر روحانيت، مردم را دچار عصيبتی شديد کرده است. اما آيا چنين رفتارهای هيجانی و ناعادلانه‌ ای می توانند‌ آزادی، دمكراسی و عدالت اجتماعی به ارمغان آورند؟ فراموش نكنيم كه در سال های 57-1356 نیز تعدادی از ماموران شهربانی بدون آن كه در جنايتی دست داشته‌ باشند، در شهرهای مختلف مورد حملات هيجانی و كينه‌توزانه مشابه قرار گرفتند كه برخی از آن ها جان خود را از دست دادند. گناه آن ها تنها لباسی بود كه به تن داشتند. مردم نيز در خيابان ها شعار «تا شاه كفن نشود، اين وطن وطن نشود» سر می دادند. شاه كفن شد اما آيا وطن، وطن شد؟»

محسن نیز می‌گوید: «اگر هم واقعا به خاطر لباس‌ این روحانی او را کشتند، تیرشان خطا رفته است زیرا او از آن آخوندها نبود. آن قدر ساده زندگی می‌کرد که باورکردنی نبود. داشت در مقطع دکترا الهیات درس می‌خواند و واقعا باسواد بود.»

هم زمان با حمله به جمشید بحری، روحانی دیگری در شیراز به قتل رسید. او از پشت سر هدف گلوله قرار می‌گیرد و جان می‌دهد. شاهدان عینی گزارش داده بودند که قاتل و مقتول رابطه فامیلی داشته‌اند و این روحانی در حالی‌ که مشغول ایزوگام کردن پشت بام خانه‌اش بوده، از پشت سر هدف گلوله قرار گرفته است. سایت «فردا» گزارش داده که قاتل متواری است و تحقیقات برای دستگیری او ادامه دارد.

اولین خبر حمله به یک روحانی اما دوشنبه اول آبان ماه منتشر شد. «مصطفی سندگل» در تهران، نزدیکی میدان «شکوفه» با ضربات قمه فردی از همسایگانش مجروح شد. او از طلاب حوزه علمیه «قائم» در چیذر است. یکی از همسایگان این طلبه جوان می‌گوید: «این درگیری در پی یک خصومت شخصی با همسایه اتفاق افتاده است. شخص حمله کننده چند وقت پیش میهمانی داشته و این آقا معترض بوده که صدای موسیقی بلند است و تهدید کرده که به پلیس زنگ می‌زند. این فرد کینه او را به دل می‌گیرد. اهل محل می‌گویند اوعصبی است و قبلا هم در دعواها چاقوکشی کرده است.»

با این حال، در خبرها آمده که این حمله از سوی فردی «شیطان پرست» اتفاق افتاده که ادعا کرده به او الهام شده است به این روحانی حمله کند. در حال حاضر مصطفی سندگل دوران نقاهت را می‌گذراند و مشغول استراحت است: «مردم او را به بیمارستان “امام حسین” برده بودند و می‌گفتند گردن و صورتش زیاد آسیب دیده است. چند شب در مسجد محل برایش دعا خواندند اما بعد گفتند خطر رفع شده است.»

محسن می‌گوید: «در دو مورد دیگر هم ضرب و جرح‌ آخوندها به خاطر خصومت شخصی بوده است. پس شاید در قتل جمشید بحری هم خصومت شخصی درمیان باشد. کسی چه می‌داند؟»

آمدنیوز: خانمی در دامغان یک‌ماه است که به علت بی‌خانمانی برای گذران زندگی در چادری کوچک در پارک دانشجوی این شهر، شب را به صبح می‌رساند و هر لحظه منتظر کمک‌هایی از سوی مسئولان امر می‌باشد که البته تاکنون نیز هیچ کمکی به او نشده است.

شاید با شنیدن خبرهای تاسف آور یک آهی می‌کشیم و اگر این خبر را در روزنامه‌ای می‌خوانیم اعصاب‌مان به هم بریزد و با جمله‌ای مثل «روزنامه‌ها هم برای پر کردن صفحات خود هر چیزی را می‌نویسند» آن را مچاله کنیم. یا اگر این خبر از رسانه‌های خارج از کشور بشنویم، بگوییم «این‌ها هم این کار را برای ضربه زدن به نظام می‌کنند و الا کسی دلش به حال مردم نمی‌سوزد» و یا «این‌ها هم به دنبال جو سازی هستند و الا این مشکلات در همه جهان وجود دارد.»

اما مشکلات از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ سرچشمه این‌که بی‌توجه باشیم، به وضعیت کودکانی که هر روز آنان را در میان زباله‌ها با سر و روی سیاه می‌بینیم یا اختلاس‌های میلیاردی مسئولین حکومتی، تحصن و تجمعات مردم مالباخته بانک‌ها و صدها مسئله تاسف بار دیگر.

خبرها هیچ‌گاه حامل حس درد انسان‌هایی نیستند که روزانه درد را با گوشت و پوست و استخوان در سرما و گرما با گرسنگی و ده‌ها مرض و یا با اعتیاد دست و پنجه نرم می‌کنند؛ اما گویا می‌توانند ما انسان‌ها را در جای جای این جهان از حال هم با خبر کنند.

خبر زندگی یک زنِ تنها درون چادری در پارک شهر شاید خبر تازه‌ای نیست اما خبر دردناکی است، ولی حامل درد انسانی نیست که شب‌های سرد را بدون آب و غذا در پارکی تحمل می‌کند. شاید هم همین حاملِ درد نبودن یک خبر است که عامل بی‌توجهی مردم در دنیای مدرن است اما همیشه حق با مردم است، آن‌ها نمایندگانی دارند که بایستی به این مسائل رسیدگی کنند نه خودشان. حالِ این‌که زنی در پارکی زندگی می‌کند بدون آب و غذا؛ این مردم نیستند که باید جوابگو باشند بلکه مسئولینی هستند که برای همین هدف، حقوق‌های میلیونی می‌گیرند و در اتاق‌های در بسته با کولرهای گازی و یا بخاری‌هایی که هزینه‌های آن‌ از جیب همین ملت تأمین می‌شود، برای رسیدگی به مردمی که شب‌ها در پارک نخوابند و حداقل سرپناهی داشته باشند.

به گزارش «آمدنیوز» به نقل از خبرگزاری‌های محلی شهرستان دامغان، زنی درون چادر در پارک دانشجوی شهر دامغان در جدال با سرما با جمع کردن ضایعات معاش خود را فراهم می‌کند تا زنده بماند.

او علت بی‌خانمانی‌اش را به خبرنگار یکی از رسانه‌های محلی این‌گونه بیان می‌کند: همسرم ام اس دارد، در خانه پدری‌اش زندگی می‌کردیم، از ما شکایت کردند، منزل ما را از طرف دادگاه به دستور قاضی پلمپ کردند، همسرم با آن حالِ خراب در زندان است، ما فرصت نکردیم مدارک شناسایی و درمان‌مان را برداریم و مدت یک ماه است به علت نداشتن مدارک و غریب بودن در پارک زندگی می‌کنم.

خبرنگار محلی: از ادارات دامغان کمک خواستید؟

از بهزیستی، کمیته امداد، انجمن حمایت زندانیان، خیریه‌های شهر دامغان که زمانی خودم به اندازه توانم به یکی از این خیریه‌ها کمک می‌کردم کمک خواستم، ولی هیچ‌یک حاضر نشدند به یک زنِ تنها پناه دهند. کاش این‌کار را نمی‌کردم، تنها حقیرتر شدم و آبرویم بیشتر رفت.

چگونه خرج زندگیتان را در این مدت در می آوردید؟

روزهای اول نمی‌دانستم چکار کنم، بعدش به چند خیریه و دستگاه دولتی سر زدم اما هیچ‌کس برایم کاری نکردند، این چادر مسافرتی را هم یک مسافر دلش برایم سوخت به من داد و امروز هم یک خانم با شوهرش برایم پتو آوردند. در شهر ضایعات جمع می‌کنم، پولش به اندازه خوراک یکی دو وعده روزانه‌ام می‌شود، خدا را شکر می‌کنم.

zass1

این یک ماه چگونه به شما گذشت؟

پیگیر کار همسرم هستم، آقایی در زندان به نام «سیادت» است، خدا خیرش دهد و تنها او در این مدت کاری کرده است.
چند شب پیش آن‌قدر باران آمد، برایم حکمت خدا جالب بود، به عمرم این همه باران در این شهر ندیدم، تمام لباس‌هایم و چادر مسافرتی پر آب شد و سرما خوردم، چون مدارک درون خانه بود و آن‌هم پلمپ است، نمی‌توانم به دکتر بروم، شب‌ها هم برایم بسیار وحشتناک است، تاریکی و نبود نور کافی عذابم می‌دهد و اگر روزی ضایعات هم گیرم نیاید، گرسنگی و ضعف اذیتم می‌کند.

از همسرتان خبر دارید شرایط او چگونه است؟

بله با این‌که ام اس دارد به من می‌گوید در زندان کمکش می‌کنند و از او نگهداری می‌کنند. نمی‌دانم برای دلخوشی من می‌گوید یا واقعا این‌گونه است. آخر فکر می‌کنم من یک زن تنها را که از ماجرایم تعدادی از مسئولین و حتی خیریه‌ها خبر دارند در این شرایط به حال خودم رها کردند چگونه در زندان مراقبش هستند؟

zas1

شنیدیم شما را به اورژانس اجتماعی تحویل دادند، چه شد پس چرا هنوز در پارک هستید؟

من خودم به بهزیستی قبلا رفته بودم و تقاضای کمک کردم ولی کاری برایم نکردند این‌بار نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد با ماشین به دنبالم آمدند، فکر می‌کردم که دیگر دارد سرپناهی برایم درست می‌شود و از این فضای ترسناک رها می‌شوم ولی هیچ اتفاقی نیفتاد یک کاغذ پر کردند، از من تعهد گرفتند رهایم کردند و دوباره در پارک هستم…

ظاهرا مسئولین صدای این خانم را خوب نشنیده‌اند که مکررا میلیاردها میلیارد به مردم کشورهای میانمار و غیره و ذالک کمک می‌کنند اما هیچ توجهی به مردم کشورمان در داخل شهر و کشورمان ندارند.

ایران وایر: حمله رسانه های تندرو به ستاره های فوتبال ایران تازگی ندارد؛ «مسعود شجاعی» نمونه بارز این برخورد است. «مهدی مهدوی کیا» و «علی کریمی» هم پیش تر با این نوع هجمه روبه رو بودند؛ وقتی با بازوبند سبز و در حمایت از معترضان انتخابات ریاست جمهوری سال 88 در ایران، مقابل کره جنوبی قرار گرفتند. علی کریمی کمی بیش تر از مهدی با این فضا آشنا است؛ به ویژه وقتی حاضر نشد دعوت «محمود احمدی نژاد» برای حضور در بازی نمایشی را قبول کند.

روز چهارم آبان ماه سال 89 دفتر ریاست جمهوری ایران به مناسبت حضور «اوو مورالس»، رییس جمهوری بولیوی در ایران، یک بازی فوتبال نمایشی با حضور تعدادی از ستاره های فوتبال ایران و چند نفر از دولت‎مردان و نمایندگان مجلس شورای اسلامی ترتیب داد. علی کریمی یکی از مدعوین بود اما حاضر نشد دعوت دفتر احمدی نژاد را قبول کند. «فرهاد مجیدی»، «کریم باقری»، «مجتبی جباری»، «محمد نوری» و «غلامرضا رضایی» دو رییس جمهوری ایران و بولیوی را در این بازی همراهی کردند.

سال 91 «عبدالرضا داوری» از حلقه اول مشاوران احمدی نژاد و مدیرعامل پیشین «موسسه صندوق بازنشستگی صنایع مس ایران» عدم حضور علی کریمی در این بازی را بی اهمیت عنوان کرد و به سایت «کاپ» گفت: «برای رییس جمهوری مهم این بود که فرهاد مجیدی در این بازی باشد. یادم هست که فرهاد جلسات زیادی با احمدی نژاد و مشایی داشت و برای این جلسات هم محدودیتی برایش نمی گذاشتند. هر وقت که درخواست ملاقات می داد، خیلی سریع به او وقت می دادند و جلساتش با رییس جمهوری، وقت مشخصی نداشت.»

علی کریمی تقریبا همیشه به عنوان چهره معترض در فوتبال ایران مشهور بوده است. او چه در زمین فوتبال و چه بیرون از آن، بارها مقابل اهالی فوتبال و حتی سیاست موضع گرفته است. سال 91 حضور سردار «محمد رویانیان» را در باشگاه پرسپولیس در گفت و گو با روزنامه خبرورزشی «فاجعه» دانسته و گفته بود: «چه طور یک سردار می تواند مدیرعامل باشگاه پرسپولیس شود اما یک فوتبالیست نباید فرمانده لشکر باشد؟»

همین موضع گیری های علی کریمی، از او چهره ای منفور در رسانه هایی می ساخت که علاقه ای به کلام تندش نداشتند. همین رسانه ها گاهی از تندروی های او به سود جریان دل خواه خود هم بهره برده اند.

بهمن ماه سال گذشته کریمی ابتدا در صفحه اینستاگرام «حسن روحانی» از اوضاع آب و هوای خوزستان انتقاد کرد و مدیریت سازمان محیط زیست دولت روحانی را زیر سوال برد.
«معصومه ابتکار» در واکنش به این نوشته علی کریمی و انتقادش که بازتاب زیادی در رسانه ها داشت، از او خواست تا خوددار باشد و به جای پست گذاشتن در اینستاگرام، کار عملیاتی انجام دهد. کریمی در پاسخ به رییس سازمان محیط زیست نوشت: «سرکار خانم ابتکار، وظیفه من در قبال هم وطنانم به دلیل نداشتن پست و مقام، در حد یک پست اینستاگرامی می‌تواند باشد و کار دیگه ای هم جز دعا کردن نمی‌توانم بکنم. ولی شما که وظیفتون تحقیق و سیاست گذاری است و باید بر آن نظارت کنید که انجام شود و در سه سال و نیم گذشته بارها سفر کردین به قول خودتون، نباید یک درصد‌ وضع بهتر شده باشد.»

همین ابزاری شد که شایعاتی در مورد حمایت احتمالی کریمی از «محمدباقر قالیباف» در انتخابات ریاست جمهوری شکل بگیرد. رسانه های اصول گرا هم از همین مناقشه اینستاگرامی استفاده کردند اما علی کریمی خیلی سریع موضع خود را حمایت از «حسن روحانی» اعلام کرد.

او حالا در نظر رسانه های اصول گرا دوباره منفور شده است. پست جدید علی کریمی در اینستاگرام، مربوط به روز تولد «کوروش» بود. او تصویری از مقبره کوروش کبیر را منتشر کرد که نوشته بود: «تمام سپاسم از کسی است که به من نیازی نداشت اما فراموشم نکرد.»
در کنار این متن هم از قول پادشاه هخامنشی نوشت: «اى پسرمن، نيكوكار باش نه بد كار، زيرا زندگانى انسان جاودان نيست و هيچ چيز از كردار نيك لازم تر نمى باشد.»

«فارس» بلافاصله به این پست علی کریمی واکنش نشان داد. «حمزه ناجیان» در بخش فضای مجازی این خبرگزاری، گزارشی نوشت و در آن به ورزشکاران و بازیگرانی که در زمینه های سیاسی، تاریخی و مذهبی اظهارنظر می کنند، تاخت. در بخشی از این گزارش آمده بود: «علی کریمی روز گذشته مطلبی را در اینستاگرامش منتشر کرد که دو ایراد بزرگ داشت؛ نخست آن جمله ای را که وی به صورت عکس‌نوشته منتشر کرده بود، نه تنها به کوروش اختصاص نداشت بلکه جمله ای منتسب به “شکسپیر”، نویسنده فقید انگلیسی بود. دوم، متنی که او در اینستاگرامش منتشر کرد نیز جمله کوروش نبود بلکه جملات گران‏بهای مولای متقیان در نامه31 نهج البلاغه بود.»

در گزارش فارس عنوان شده هشتگ «#سلبریتی_بی‎سواد» خطاب به علی کریمی در توییتر به راه افتاده است. در این گزارش به بیش از 50 توییت برای اثبات حجم اعتقاد مردم به «بی سوادی» علی کریمی اشاره شده است.

واکنش علی کریمی یک روز بعد از آغاز حملات مجازی، پست ساده ای بود در اینستاگرام. باز هم تصویری از مقبره کوروش منتشر کرد و در توضیح نوشت: «یك مقبره ساده، ز سنگ ساخته است بر گنبد و سيم و زر نپرداخته است اما عجبا که نام و آوازه او لرزه به شیخ و زاهد انداخته است.»

اشاره او به مقبره های طلا را به سادگی می توان درک کرد. کریمی هم چنان از سوی مخالفانش در صفحات اجتماعی مورد حمله و نقد قرار می گیرد. پس از انتشار پست جدید کریمی، جملاتی از شخصیت های سیاسی، هنری و فرهنگی در سراسر جهان به نام «کوروش» و با هشتگ «#علی_کریمی» در حال انتشار است.

این نخستین بار نیست که کریمی مورد هجوم رسانه های تندرو قرار می گیرد، بعید است که آخرین بار هم باشد.

رادیوفردا: همزمان با روز کوروش، تعدادی از وب‌سایت‌ها و خبرگزاری‌های نزدیک به نهادهای امنیتی ایران خبر دادند که «وزارت اطلاعات اعضای یک گروه را به دلیل ایجاد کمپین مراسم روز کوروش و کمپین بازگشت شاهزاده در شبکه های مجازی»، دستگیر کرده است.

روز یکشنبه هفتم آبان در ایران، به طور غیررسمی «روز کوروش بزرگ» نامیده می‌شود و در روزهای گذشته گزارش‌هایی درباره تلاش نهادهای امنیتی برای جلوگیری از مراسم این روز در پاسارگاد در استان فارس منتشر شده است.

در همین حال، وب سایت« دیده بان»، از وب‌سایت‌های وابسته به نهادهای امنیتی ایران، روز یکشنبه اعلام کرد که وزارت اطلاعات اعضای یک گروه را که در فضای مجازی و با هدف بزرگداشت روز کوروش دعوت به برگزاری تجمع کرده بودند، دستگیر کرده است.

این وب‌سایت افراد دستگیر شده را متهم کرد که دراین روز قصد اقداماتی چون «آسیب به اموال عمومی» را داشته اند.

دیده بان همچنین عنوان شد که «منابع خارجی» این افراد را «هدایت» می کردند.

این وب سایت و خبرگزاری فارس همچنین فیلمی از اعتراف‌های اجباری تعدادی از افراد دستگیر شده را منتشر کرده اند.

دراین فیلم، این افراد اعلام کردند که در فضای مجازی «کمپین بازگشت شاهزاده» و کمپینی را درباره روز کوروش تشکیل داده اند.

این فیلم درحالی پخش شده است که درسال‌های گذشته، تعدادی زیادی از زندانیان سیاسی و عقیدتی اعلام کرده‌اند که تحت فشار و شکنجه مجبور به اعترافات اجباری شده‌اند. مقام‌های جمهوری اسلامی ایران به طور معمول،‌ شکنجه در زندان‌ها را رد می‌کنند اما گزارش‌های سازمان‌های حقوق بشری حاکی از اعمال شکنجه علیه زندانیان است.

سال گذشته تعدادی ازشرکت کنندگان در مراسم روز کوروش در آرامگاه او در پاسارگاد دستگیر شدند.

در این ارتباط، امامان جمعه استان فارس و رسانه‌های اصولگرا در روزهای گذشته شدیدا به مراسم بزرگداشت روز کوروش حمله کرده‌اند.

علیرضا سیاهپور، مدیر کل راهداری و حمل و نقل جاده‌ای استان فارس، روز جمعه پنجم آبان، اعلام کرده بود که جاده مرودشت – سورمق آباده در روزهای شنبه و یکشنبه، ششم و هفتم آبان، به دلیل «تعمیرات» مسدود است.

این جاده مسیر اصلی منتهی به آرامگاه کوروش و بخشی از بزرگراه شیراز – اصفهان است.

محوطه باستانی پاسارگاد در فاصله حدود ۱۳۵ كیلومتری شیراز و در فاصله سه كیلومتری جاده آسفالته شیراز به آباده قرار دارد.

روز چهارشنبه هفته گذشته نیز یکی از مخاطبان رادیو فردا با ارسال ویدیویی از پاسارگاد از قول مردم محلی عنوان کرده بود که «به علت نزدیک بودن هفتم آبان، روز کوروش، نهادهای امنیتی در حال میله زدن به دور پاسارگاد، مقبره کوروش هستند تا از تجمع مردم در این مکان جلوگیری کنند».

در روزهای گذشته همچنین در شبکه‌های اجتماعی فیلم هایی از اعزام ده‌ها خودروی ضد شورش نیروی انتظامی به منطقه پاسارگاد منتشر شده است.

سال گذشته گروهی از تجمع‌کنندگان در پاسارگاد، شعارهایی از جمله «ایران وطن ماست، کوروش پدر ماست» و همچنین شعارهایی علیه حکومت جمهوری اسلامی سر دادند.

بنا بر گزارش‌ها، از دیگر شعارهایی که تجمع‌کنندگان در این روز در پاسارگاد سر دادند شعار «شاهزاده، تولدت مبارک» بود که به روز نهم آبان، روز تولد شاهزاده رضا پهلوی، ولیعهد سابق ایران اشاره داشت.

او نیز در صفحه فیسبوک خود به این شعار واکنش نشان داده و نوشته بود این «بهترین هدیه تولدم در سال‌های گذشته بود».

گلنبشته بابلی موسوم به سالنامه «نبونید» هفتم آبان (۲۹ اکتبر) را روز گشودن بابل به دست کوروش بزرگ آورده است؛ روزی که بر پایه «استوانه کوروش»، «استوانه‌های نبونید» و داده‌های تاریخی دیگر، برچیدن برده‌داری و بیگاری، آزادی بردگان و بندگان و نگارش خود استوانه بابلی کوروش را در پی دارد که از آن به نام نخستین منشور حقوق بشر یاد می‌شود.