اخبار

دیگربان: خبرگزاری رسمی بسیج بیانیه «لوزان» را پایان رویای توافق «برد‌-‌برد» اعلام کرد و برخی نمایندگان مجلس و محافظه‌کاران هم گفته‌اند در این بیانیه «پنج خط قرمز» علی خامنه‌ای رعایت نشده است.

بیانیه «لوزان» که منجر به سردرگمی و بروز اختلاف نظر در میان محافظه‌کاران شده٬ از سوی برخی از نمایندگان مجلس نقض کننده «خطوط قرمز» مد‌نظر رهبر معرفی شده است.

حمید رسایی٬ حسین نقوی حسینی٬ اسماعیل کوثری و منصور حقیقت‌پور چهار نماینده‌ای هستند که گفته‌اند در بیانیه «لوزان» خطوط قرمز رهبر و نظام نادیده گرفته شده است.

«دو مرحله‌ای» شدن توافق٬ «باقی ماندن تحریم‌ها»٬ «تغییر کابری راکتور اراک»٬ «ممنوعیت غنی‌سازی در فردو» و «نرسیدن به ۱۹۰ هزار سو» پنج خط قرمز نادیده گرفته شده رهبر در بیانیه مذکور عنوان شده‌اند.

محافظه‌کاران تندرو می‌گویند این پنج مورد بار‌ها از سوی علی خامنه‌ای مورد تاکید قرار گرفته بود.

خبرگزاری رسمی بسیج نیز روز جمعه با انتشار یادداشتی به حسن روحانی و اکبر هاشمی رفسنجانی حمله کرده و بیانیه «لوزان» را پایان شعار «برد‌-‌برد» ارزیابی کرده است.

این خبرگزاری به روحانی هشدار داده اگر بخواهد براساس قدرتی که مردم به «امانت» در اختیار وی گذاشته‌اند٬ آن‌ها را دور بزند مرتکب اشتباه بزرگی خواهد شد.

برخی دیگر از محافظه‌کاران تندرو بیانیه «لوزان» را «فتنه سال ۹۴» دانسته و گفته‌اند «فتنه‌گران» با «اردوکشی خیابانی» می‌خواهند در این زمینه رهبر را به عقب برانند.

این دسته از محافظه‌کاران می‌گویند شرایطی که برای نیرو‌های حزب‌الله پس از صدور بیانیه «لوزان» پیش آمده هم‌چون شرایط پس از قبول قطعنامه ۵۹۸ است.

به اعتقاد آنها «لوزان» نقطه‌ عطف تبدیل جمهوری اسلامی ایران به جمهوری‌های اسلامی اسمی عرفی چون جمهوری اسلامی پاکستان و افغانستان و موریتانی است.

آن‌ها نوشته‌اند «لوزان» محل مهم‌ترین بروز «اهل سنت خمینی» بود؛ آدم‌هایی که نهضت خامنه‌ای و خطوط قرمز و آبی آن برایشان بی‌معنا است.

دیگربان: سعید قاسمی یکی از فرماندهان حزب‌الله گفته که سال ۱۳۹۴ حزب‌الله تکلیف خود را با وزارت ارشاد روشن خواهد کرد.

آقای قاسمی افزوده درباره اتفاقاتی که در وزارت ارشاد افتاد٬ «ما نمی‌دانیم» چه بگوییم جز اینکه «عرق شرم» بر پیشانی‌ ما نقش بسته است.

وی افزوده بحث شخص نیست٬ بلکه بحث تفکراتی است که این دو سال در وزارت ارشاد بر سر کار آمده است.

به گفته قاسمی این تفکرات نه تنها ارزش‌ها را نادیده گرفته٬ بلکه جهت‌گیری‌اش به سمت «غرب‌گرایی» بوده و حزب‌الله در سال ۹۴ تکلیفمان را با این آقایان به طور مشخص روشن خواهیم کرد.

این فرمانده حزب‌الله در بخش دیگری از سخنان خود با انتقاد از عملکرد دولت حسن روحانی گفته خواسته‌های علی خامنه‌ای در سال گذشته محقق نشده است.

وی افزوده مسئولان سال گذشته به شکل «ناجوانمردانه‌ای» در سمینارهای «بیهوده» و «پوچ» تنها شعار‌های رهبری را تکرار کردند.

سعید قاسمی یکی از سرسخت‌ترین منتقدان دولت حسن روحانی محسوب می‌شود که طی یک سال اخیر حملات تندی متوجه سیاست‌های دولت یازدهم کرده است.

عصرایران: سایت هاشمی رفسنجانی در گزارش حضور آیت الله در خانه آیت الله قدوسی خاطره او از گفت و وگویی با آیت الله مصباح یزدی در 45 سال قبل را منتشر کرد حاوی صریح ترین لحن هاشمی…
عصر ایران – صبح دوشنبه 17 شهریور 1393 مقام معظم رهبری برصفحه تلویزیون ظاهر شدند و با بیان خود گفتند: « بله، من یک عمل جراحی دارم. البته جای نگرانی نیست. اما این به آن معنی نیست که به دعای مردم نیاز ندارم.»

ساعتی بعد تصویر آیت الله خامنه ای بر روی بستر و در حالی منتشر شد که رییس جمهوری به عنوان اولین مقام رسمی بر بالین ایشان حاضر شده بود.

حسن روحانی عازم تاجیکستان بود و همین که اندک زمانی بعدتر به این سفر رفت و اطلاع رسانی درباره این عمل جراحی توسط خود رهبری صورت پذیرفت و سایت رسمی هم یک رویکرد فعال را به نمایش گذاشت مجال بروز شایعات را نداد.

این تارنما همچنین اعلام کرد چون امکان عیادت برای مردم عملا وجود ندارد صفحه ای را به عنوان عیادت مجازی ایجاد کرده است.

هر چند نام بیمارستان اعلام نشد اما چون ساعتی قبل از ترک بیمارستان بار دیگر بربالین آیت الله مهدوی کنی ظاهر شدند مشخص شد که در بیمارستان قلب شهید رجایی در مجاورت صدا و سیما بستری بوده اند.

عیادت هاشمی از رهبری (عکس)

رییس وقت مجلس خبرگان رهبری در بازگشت از مراسم سالروز ارتحال بنیانگذار جمهوری اسلامی و از 14 خرداد 1393 به کما رفته و به تازگی از بیمارستان بهمن به آن مرکز درمانی انتقال یافته بود.

سایت آیت الله هاشمی رفسنجانی نیز متن مکالمه کوتاه بین رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام و رهبری را منتشر کرد که در آن آیت الله خامنه ای می گوید: «به زحمت افتادید. راضی نبودم. واقعا راضی به زحمت نبودم.» و هاشمی رفسنجانی هم در واکنش اظهار می دارد:« این که چیزی نیست. ما با عشق مون می آییم پیش شما. الان هم با خیال راحت می روم خانه» و با این دعای رهبری خاتمه می یابد:«خدا شما را حفظ کند.»

اشاره به هاشمی رفسنجانی بهانه ای برای یادآوری یک خبر دیگر هم هست که ابتدا گمان می رفت در حاشیه سیاست رخ داده و به کار تحلیل های جدی نمی آید اما بعدتر به متن آمد.
انتشار تصویر کارت عروسی نواده هاشمی رفسنجانی (عماد فرزند محسن ) با نتیجه امام خمینی (زهرا سید روحانی فرزند نفیسه اشراقی) به این مفهوم تلقی شد که دو خاندان هاشمی و خمینی با هم وصلت کرده اند اما اتفاقات دیگری رخ داد.

دفتر آیت الله سید محمد صادق روحانی (پدربزرگ پدری عروس خانم) اطلاعیه ای صادر و در اقدامی کم سابقه اعلام کرد: «پایه گذاری این وصلت از ابتدا بدون اطلاع و مشورت و نظر مثبت جناب مهندس کاظم روحانی – پدر زهرا- انجام شده و روند طی شده اشکالات قانونی دارد.»

در پی آن بود که دایی عروس و نواده امام – حجت الاسلام مرتضی اشراقی – توضیح داد :« خانم نفیسه اشراقی فرزند مرحوم آیت الله شهاب الدین اشراقی در آبان 1374 از آقای سید کاظم روحانی فرزند آیت الله سید صادق روحانی و به حکم دادگاهی که آقای کاظم روحانی خود در آن حضور داشته جدا شده و بر اساس حکم دادگاه حضانت دختر به خانم اشراقی داده می شود…

آقای کاظم روحانی طی همه سال های پس از آن هیچ گاه به دختر خود سر نزده و او را از مهر پدری محروم ساخته اما از قصد ازدواج فرزندش با عماد هاشمی رفسنجانی آگاه بوده و جواز ازدواج را دادگاه در یک روند دو ساله و پس از سه محکمه صادر کرده است.»

ظاهرا آیت الله صادق روحانی انتظار داشته در غیاب پدر به پدربزرگ مراجعه شود نه آن که حکم قضایی دریافت کنند اما دادگاه اگر نیاز می دید چنین حکمی صادر می کرد خاصه این که پدربزرگ شهرتی در حد اعلام مرجعیت داشته نه آن که به «کفو» بودن زوجین رای دهد که به منزله تجویز ازدواج به حساب می آید.

نکته قابل توجه این بود که برخی رسانه های خاص به این اتفاق به صورت ویژه پرداختند چون برای آنان یک بازی دو سر برد به حساب می آمد: یک طرف خانواده هاشمی بود و پدر داماد که رقابت برای شهرداری تهران را در شورای شهر به قالیباف واگذار کرد و سوی دیگر مادر عروس – نفیسه اشراقی- که به خاطر مطلبی در شبکه های اجتماعی بیش از خواهرش مورد انتقاد آنان قرار داشت.

وجه سیاسی دیگر این بود که سید صادق روحانی در دهه 60 به عنوان منتقد حاکمیت جمهوری اسلامی یک دوره حصر خانگی را هم تجربه کرده بود. در سایت رسمی او هم آمده است که سابقه انتشار رساله عملیه که در عرف روحانیون شیعه به معنی اعلام مرجعیت تلقی می شود قبل از 1340 است یعنی حتی پیش از امام خمینی و جالب این که در این ماجرا به فتوای خود او درباره اذن پدر عمل شده بود که در این گونه موارد اذن پدر را ضروری نمی داند.

در رخداد دیگری از شهریور 1393 نیز باز نام هاشمی رفسنجانی در میان است. هنگامی که پایگاه رسمی آیت الله خبر داد :هاشمی رفسنجانی در دیدار با خانواده مرحوم آیت الله قدوسی – دادستان انقلاب در سال 60 که در شهریور ماه ترور شد- خاطره ای از گفت وگوی خود با آیت الله مصباح یزدی در خانه آیت الله قدوسی و در حضور آیت الله خامنه ای و مربوط به 45 سال قبل را نقل کرده است:

خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی آیت الله هاشمی رفسنجانی چنین گزارش داد:

«موضوع خاطره مربوط به سال 1348 است. هاشمی می گوید به اتفاق آقای خامنه ای صبحانه رفتیم منزل آقای قدوسی. دیدیم این آقا هم آنجاست. نشستیم تا ظهر با او بحث کردیم تا او را قانع کنیم برای ادامه مبارزه. آخرش هم گفت: من مبارزه با شاه را حرام می دانم. آقای خامنه ای از او پرسیدند: دلیلت چیه؟ آن آقا در جواب گفت: مبارزه ای که مجاهدین و چپی ها هم در آن باشند حرام است.آقای خامنه ای هم به تلخی به او گفتند: اگر اهل مبارزه نیستی. خب مبارزه نکن. ولی مبارزه را با این حرف ها خراب نکن… کار به جایی رسید که بعد از آن تا پیروزی انقلاب با او قهر بودند.»

دفتر مقام معظم رهبری انتساب این سخنان به آیت الله خامنه ای را تکذیب نکرد و هیچ توضیح و تصحیحی هم درباره آن انتشار نداد اما خود مصباح با توضیح بعدی عملا بر کلیت موضوع، صحه گذاشت و تنها یادآور شد بر ضرورت جدا بودن فعالیت مذهبی ها از کمونیست ها تاکید کرده بود نه نفی مبارزه.

در عراق نوری مالکی از نخست وزیری کناره زده شد و حیدر عبادی دولت تشکیل داد. با پیشروی های داعش انتقاد از مالکی فزونی گرفته و آیت الله سیستانی نیز حمایت خود را از دولت برداشت تا یکی از مهم ترین بهانه های داعش برچیده شود.

پروژه داعش اما گسترده تر از آن بود که با تغییر دولت اعضای آن به خانه بازگردند. آنان مدعی ایجاد سرزمینی تازه هستند که نه تنها بخش هایی از خاک دو کشور سوریه و عراق را در بر می گیرد که قابل گسترش هم هست. از این رو ویدیویی منتشر کردند که نشان می داد جیمز فولی خبرنگار آمریکایی را سر بریده اند و از آن پس لحن رسانه های غربی و شخص رییس جمهوری آمریکا هم تغییر کرد و به جای داخلی دانستن چالش از آن به مثابه به یک تهدید منطقه ای و جهانی یاد شد.

در شهریور 1393 شبکه های اجتماعی نشان دادند که مرزها را شکسته اند و یک اتفاق در گوشه ای از جهان می تواند دومینو وار خود را به همه جا تحمیل کند. «انقلاب هوش» در دهه اول قرن بیست و یکم و ابزارهای نوین ارتباطی، جهان را به همان دهکده کوچکی بدل کرده که مارشال مک لوهان پیش بینی کرده بود.

در شهریور 1393 یک ایده و ابتکار در جاهای مختلف دنیا تکرار شد تا نشان دهد شبکه ارتباطی مجازی چگونه مرزهای سیاسی و جغرافیایی را در نوردیده است.

«چالش سطل یخ» یا «چالش آب یخ» نمادی از فعالیت برای کمک به جامعه سرطانی در نیوزیلند و یک موسسه خیریه در آمریکا بود به این شکل که افراد در مقابل دوربین 24 ساعت فرصت داشتند یا به این موسسه کمک کنند یا یک سطل آب یخ روی سر خود بریزند و البته در غالب موارد هم آن 100 دلار را می دادند و هم سطل آب یخ را روی سر خود می ریختند. نکته جالب تر این بود که یک یا چند نفر دیگر را نیز برای این چالش نامزد می کردند و به این ترتیب گسترش یافت.

مثل خیلی از پدیده های دیگر این پدیده در ایران با سه واکنش تقلید، طنز و توطئه انگاری رو به رو شد.

در رویکرد اول تقلید شد منتها به دلیل مشکلات تحریم بانکی کمک ها به موسسه سرطانی داخلی اختصاص یافت. نیکی کریمی بازیگر سینما هم خواستار پرهیز از اتلاف آب شد. یک خبرنگار فلسطینی هم یک سطل خاک بر سر خود ریخت تا رنج فلسطینی ها و فاجعه ای را که تنها چند هفته قبل از آن در غزه جریان داشت یادآور شود. فارغ از بحث بحران کم آبی این چالش مردم را با این بیماری بیشتر آشنا کرد.

برای این که روایت شهریور 1393 به سیاست محدود نماند اشاره ای به هنر و سینما هم خالی از لطف نیست. هر چند که این اتفاق هم دور از سیاست نبود.

در جشن خانه سینما فیلم سینمایی «ملکه» با دریافت 10 تندیس رکورددار این مراسم شد.

«ملکه» یک فیلم بسیار خوش ساخت و متفاوت درباره جنگ ایران و عراق است اما با نگاه انسانی و بدون شعارها و عرفان بازی های رایج و این اواخر لودگی هایی که وارد سینمای دفاع مقدس شد. وجه مرتبط با سیاست هم این است که در دولت قبل امکان برگزاری جشن خانه سینما سلب شده بود زیرا مستقل از اراده حاکم بر وزارت ارشاد و به صورت مستقل و توسط یک نهاد مدنی برپا می شود.

شهریور 93 را با این اوصاف می توان ماه غلبه حاشیه بر متن سیاست دانست.

دیگربان: علی خامنه‌ای در اقدامی کم‌سابقه در مراسم ترحیم مادر حسن روحانی شرکت کرد.

مراسم ختم مادر آقای روحانی روز چهارشنبه (پنجم فروردین) در مدرسه عالی «شهید مطهری» با حضور برخی از مقام‌های بلند‌پایه جمهوری اسلامی برگزار شد.

علی خامنه‌ای در شرایطی در این مراسم شرکت کرده که کمتر سابقه داشته در چنین برنامه‌هایی حضور یافته باشد.

آقای خامنه‌ای چند روز پیش نیز در مراسم تدفین خواهر خود شرکت نکرد و فرزندانش را به نمایندگی به این مراسم فرستاد.

حضور رهبر جمهوری اسلامی در مراسم تحریم مادر حسن روحانی تنها چهار روز پس از انتقاد صریح وی به سیاست خارجی دولت یازدهم صورت گرفته است.

گروهی از نیرو‌های سایبری حزب‌الله این اقدام خامنه‌ای را بسیار معنادار و در جهت حمایت حداکثری وی از رئیس جمهوری ایران ارزیابی کرده‌اند.

دیگربان: علی مطهری گفته که وضعیت آزادی بیان در دولت حسن روحانی «خوب» نیست و رسانه‌ها «می‌ترسند» وارد خیلی مسائل شوند.

آقای مطهری گفته این «فضای بسته» پس از وقایع سال ۱۳۸۸ شکل گرفته و به دولت یازدهم نیز سرایت کرده است.

وی افزوده در حال حاضر فضا «خیلی بسته» است و یک وضعیت خاصی در کشور پیدا شده که با آرمان‌های اولیه جمهوری اسلامی سازگار نیست.

به گفته این نماینده مجلس اگر کسی نظری مخالف نظر ولی فقیه داشته باشد باید بتواند حرفش را بیان کند٬ این معنی ندارد که چون نظر ولی فقیه است دیگر کسی نتواند حرف بزند.

مطهری افزوده متاسفانه درباره حفظ نظام یک برداشت غلط از صحبت روح‌الله خمینی که «حفظ نظام اوجب واجبات است»، صورت گرفته که باید اصلاح شود.

دیگربان– گروهی از محافظه‌کاران فیلم ۳۰ ثانیه‌ای از حمله گروهی از نمایندگان به علی مطهری و ناتمام ماندن نطق وی در مجلس منتشر کردند.

علی مطهری روز۲۱ دی در نطق میان دستور خود باردیگر حصر میرحسین موسوی و مهدی کروبی را غیرقانونی خواند که با حمله گروهی از نمایندگان محافظه‌کار تندرو به وی نتوانست نطق خود را تمام کند.

رادیوفردا: امام جمعه مشهد، علی مطهری، نماینده تهران در مجلس را یک «عنصر غیرارزشی و منحرف» و حمله‌کنندگان به او در شهر شیراز را «مردم ارزش‌مدار» خواند.

به گزارش خبرگزاری دولتی ایرنا، احمد علم‌الهدی، روز یک‌شنبه ۲ فروردین، گفت: «افرادی که با مطهری نماینده مجلس برخورد کردند اراذل و اوباش نبودند بلکه همین مردم ارزش‌مدار بودند که وظیفه خود دیدند با یک عنصر غیرارزشی و منحرف برخورد کنند و نیروهای متدین پای آرمان‌های خود ایستاده‌اند.»

وی با بیان اینکه نوع برخورد با مطهری صحیح نبوده در عین حال افزود: «نباید مسئولان اعم از رئیس جمهور و غیره علیه این افراد اینچنین واکنش نشان دهند بلکه انتقاد خود را به صورت مطلوب بیان کنند.»

علی مطهری، نماینده تهران در مجلس، که روز ۱۸ اسفند ۹۳ برای سخنرانی در دانشگاه شیراز به این شهر سفر کرده بود در فرودگاه این شهر «با هجوم نیروهای لباس‌شخصی مورد ضرب‌وشتم» قرار گرفت و در نهایت مجبور به بازگشت به تهران شد.

پس از این اتفاق، حسن روحانی، رئیس جمهوری ایران، در نامه‌ای به وزیران اطلاعات و کشور، حمله‌کنندگان به آقای مطهری را «اوباش» خواند و به آنان دستور داد که این اتفاق پیگیری شود.

در همین حال حسین ذوالفقاری، معاون امنیتی وزیر کشور جمهوری اسلامی، خبر داده‌است که ۱۵ نفر از عوامل حمله به مطهری شناسایی شده‌اند و دادستانی شیراز «دستورات اولیه قضایی مبنی بر احضار و جلب آنان» را صادر کرده است.

گفته‌های امام جمعه مشهد درحالی بیان می‌شود که پیش از این سخنان متفاوتی درباره عوامل حمله به آقای مطهری از سوی چهره‌های سیاسی اصول‌گرا مطرح شده‌است.

حمید رسایی، از نمایندگان عضو جبهه پایداری در مجلس گفته‌است: «اتفاقی که در شیراز رخ داده کار بچه حزب‌اللهی‌ها نیست و اگر کسی که این کار را کرده چنین ادعایی دارد، مثل آنهایی که از اعتدال دم می‌زنند، دروغ می‌گوید.»

این درحالی است که محی‌الدین حائری شیرازی، عضو مجلس خبرگان رهبری و امام جمعه سابق شیراز گفته بود که عوامل حمله به آقای مطهری «اراذل و اوباش نبود[ند]، جوان نمازخوان ولایتی جان‌برکف برای اسلام بودند.»

در همین حال علی مطهری، روز سه‌شنبه ۱۹ اسفند ۹۳ درباره حمله‌کنندگان به خود گفته بود: «ظاهراً یک اصلِ پذیرفته شده بود؛ این افراد که از تجهیزاتشان مانند موتورهای سنگین و گاز فلفل معلوم بود از کجا دستور گرفته‌اند.»

«موتورهای سنگین» معمولاً توسط نهادهای نظامی و نیروهای بسیج در ایران استفاده می‌شود.

«از استاندار خواستم در مشهد کنسرت موسیقی برگزار نشود»

امام جمعه مشهد در ادامه سخنان خود گفت که از استاندار و مسئولان فرهنگی استان خراسان رضوی خواسته‌است که به خاطر به گفته او «حرمت» حرم امام هشتم شیعیان در مشهد کنسرت موسیقی برگزار نشود و یا برگزاری کنسرت منوط به تصویب شورای فرهنگ عمومی باشد که در رأس آن استاندار قرار دارد.

آقای علم‌الهدی اضافه کرد: «اگر مردم با کنسرت مبتذلی برخورد کردند مسئولان در عواقب آن مسئول هستند چون مردم در مقابل مسائل مغایر ارزش‌های اعتقادی و انقلابی ایستادگی می‌کنند.»

وی در عین حال گفت که نباید در عرصه فضای مجازی دولت را موافق و امام جمعه مشهد را مخالف کنسرت نشان داد «بلکه بایستی مطالب بطور کامل بیان شود.»

آقای علم‌الهدی پیش از این نیز درهشتم اسفند ۹۳ برگزاری کنسرت موسیقی را «مطرب‌بازی و ولنگاری» دانسته و گفته بود که چون تمام شهر مشهد حرم امام هشتم شیعیان است، برگزاری کنسرت در این شهر، «مطرب‌بازی» در حرم او است.

تنها یک روز پیش از این سخنان، کنسرت علیرضا قربانی و ارکستر «اشتیاق» در شهر گلبهار در نزدیکی مشهد با دستور دادستان این شهر لغو شده بود.

در ماه‌های پایانی سال گذشته علاوه بر امام جمعه مشهد برخی از امامان جمعه و روحانیون سرشناس مخالفت خود را با برگزاری کنسرت موسیقی اعلام کرده بودند.

مهدی قریشی، امام جمعه ارومیه، روز ۱۶ اسفند ۹۳ اعلام کرده بود که ترویج موسیقی هر چند موسیقی حلال، با «اهداف عالیه» نظام جمهوری اسلامی سازگار نیست و بهتر است جوانان وقت خود را صرف یادگیری علوم و فنون لازم بکنند.

پیش از آن نیز آیت‌الله محمد یزدی، رئیس دبیرخانه مجلس خبرگان، با حمله به عملکرد وزارت ارشاد در حوزه موسیقی، از علی جنتی خواسته بود به معاونت هنری این وزارتخانه تذکر دهد که موسیقی در اسلام حرام است.

محمد نوری‌زاد: سلام به رهبر جمهوری اسلامی ایران

زهر که نه، شربت سربکشید!

یک: قلمِ من در این نوشته، سخت زخمی است آقا. و از شیارِ قلم من، سوزِ اشک جاری است. کاش شما را دلی مانده بود و تپشی. تا این دل و تپش، جناب شما را از حجابِ حُجره های فرسوده بدر می بُرد. کاش دنیا را بقدر لمسِ دلبری های انسانی اش چشیده بودید. و یا یک بار در عمرتان بقدر نیم ساعت به آشیانه ی گنجشک های بظاهر تکراری خیره می شدید. کاش یکی دو ماه در جایی مثل ژاپن زندگی کرده بودید تا به چشم خود می دیدید مردمی بخاک نشسته، با فروشدن به وادیِ خرد، و با مراجعه به خردِ خبرگان و خوبان خود، چگونه حلقه های حقارت را دریده اند و از خاک برآمده اند و بر سرِ پا ایستاده اند و در متنِ حسرتِ امروزینِ ما و شما جا گرفته اند. و باور می کردید: روزی که ژاپنی ها سر از خاک برگرفتند و بر پوسته ی حقارتِ خود شکاف انداختند، گمان شان، نه بر آسمان و خدا و رسولان، که بر شعورشان چفت بسته بود.

کاش با رگ و پِی و پوست خود باور می کردید: ژاپنی های با خرد، هیچ فرصتی را برای “با هم بودن” از کف نداده اند در این سالهای برآمدن. بر خلاف ما که از سرِ هیچ فرصتی برای دریدن هم نگذشته ایم در این سالهای بی خردی. و به خود می قبولاندید: ژاپنی های بخاک افتاده، مستحق ترین مردمِ دنیا بوده اند برای نالیدن، و ترساندن فرزندان خود از” دشمن”. کاش نوه ی خردسال خود را بر زانو می نشاندید و دم گوشش نجوا می کردید: ژاپنی ها درست زیر چتر دشمن، و بی اعتنا به دشمن، درخشیده اند، و با جولان اراده ی شگفت خویش، همان دشمن را به تمکینِ خود واداشته اند.

می گویم: ژاپنی ها – آقا جان – نه خدا داشته اند نه امام نه امامزاده نه عَلَم نه کتل نه قیمه ی عاشورا. ژاپنی ها اینها را که ما بر بساطشان جلوس فرموده ایم نداشته اند، اما چیزی داشته اند که فراتر از باورهای خاکمالی شده و عبوسِ ما، دستشان را گرفته است و آنان را از ورطه ی شکست و حقارت بیرون کشانده و بر گستره ای از درستی و رشد و حیرت نشانده است. اگر گفتید ژاپنی ها چه ها داشته اند و ما چه ها نداشته ایم؟ خواهم گفت.

دو: ژاپنی ها تا همین یکی دو قرن اخیر، رسمی داشته اند به اسم ” هاراگیری”. مردان و زنانِ به تنگ آمده، می رفته اند به درِ خانه ی حریف و همانجا شکم خود را می دریده اند. یکجور خودکشی بقصد شماتتِ حریف، و شرم افکنی بر او. تا زخمِ شرمِ این خودکشی برای حریف بماند و صاف و سادگی اش برای فردِ شکم دریده. و من – نوری زاد – با این نوشته، دمِ درِ خانه ی شما هاراگیری می کنم. خواهید خواند.

سه: مخالفان این نظام چند جورند. از مخالف ملایم تا غیظِ غلیظ. حتی جمعی از معترضین و مخالفینِ نظام شما، گاه آنقدر عمیق در نفرت فرو شده اند که جز به سرنگونیِ همه جانبه ی این بوالعجایب آرام نمی گیرند. معمولاً آدم هایی مثل آقای شریعتمداری کیهان می گویند: اینان به خاطر این که کارگزار بیگانگان و دستوربگیرِ اجانب اند اینگونه از شما و از نظام منزجر و متنفرند ، اما نه، فورانِ نکبت ها و دزدی ها و بی خردی ها و بی لیاقتی ها و قساوت ها و آدم کشی های مکررِ آخوندهای مصدر نشین و عمله های دم دستشان بوده است که این جماعت را در لایه های چند بچند تنفر غلتانده. نیز شاید شما و پاسداران تان، از ترسِ برآمدن و بهم پیوستنِ همین نفرت های آشتی ناپذیر است که کل کشور را به دخمه های ترس فرو تپانده اید. این مردمِ متنفر را هیچ آرامبخشی جز سرنگونیِ هرچه زودترِ این نظام و به دار آویختن و ریز ریز کردن آخوندها التیام نمی بخشد. این را شما نیک تر از همه ی ما می دانید و از جزء بجزئش خبر دارید.

چهار: من شخصاً با این متنفران، مخالفم. چرا که این همه تنفر، اگر با پدیده های واقعی همسنگ نباشد، مثل موریانه پیکره ی روانیِ جامعه را می جود. مردمان متنفر، نه بر زمین واقعیت ها، که در آسمان آرمان های خود پرسه می زنند. این مردمان، از همه ی فوت و فن مخالفت، تنها تنفرش را آراسته اند. تنفر را هم در زرورقی از ترس – آنهم در لایه های پنهان درون خود – پیچانده اند. واقعیت می گوید: شما – رهبر – با تماشای اعتراضِ مردم، هرگز چون شاه پهلوی به گوشه ای از دنیا نخواهید خزید و مردم را به خواست های قانونیِ شان وانخواهید نهاد. واقعیتِ دیگر می گوید: شما به همین سادگی ها دست از دسته ی قدرت نخواهید کشید. و برای بقای خود – اگر لازم باشد – پای بر خونِ مخالفانِ خود خواهید نهاد.

پنج: یادتان هست سردار رحیم صفوی را چگونه آزمودید؟ وی به محضر شما راه یافته بود تا حکم فرماندهیِ قرارگاه ثارالله را از دست مبارک شما دریافت کند. وظیفه ی این قرارگاه، برخورد با اعتراض های مردمی و شورش ها و آشوب های احتمالیِ تهران و شهرهای اطراف تهران است. وی را با این پرسش آزموده بودید: آقای صفوی، اگر مردم به خیابان ها ریختند و مرگ بر ما و مرگ بر نظام گفتند، شما آیا شهامتِ این را دارید که با تانک از رویشان رد شوید؟ سردار صفوی بی درنگ پاسخ داده بود: بله آقا. و شما حکم فرماندهی اش را به دستش داده بودید.

شش: مردمان متنفر، بر این آرزویند که شما و کل نظام – همینجوری – از قدرت کنار روید و حتی محاکمه و اعدام و ریز ریز شوید. واقعیت اما می گوید: شما برای ماندن، حتماً ایران را مثل سوریه شخم خواهید زد و هزار هزار از مردم بی دفاع و معترض را به دم گلوله های پاسداران و بسیجیان خود خواهید سپرد. مردمان متنفر، همینجوری متنفرند. راهکاری برای برون رفت از این وادی ندارند. با شعارهای مرگ بر این و زنده باد آن سرگرم اند. مثل اطرافیان خود شما. که به گمان خود تکلیف جهان را با همین شعارها درهم می پیچند.

هفت: نکته این که: گرچه بیت مکرم شما و موشک های شهاب و سپاه و دم و دستگاهی که نظام نام دارد، همگی یک واقعیت اند، نفرتِ مردمان متنفر نیز یک واقعیت است. که سر بر تنِ این نظام و آدم هایش نمی خواهد. و شما چه بخواهید و چه نخواهید با این تنفرِ فشرده و در کمین مواجهید. تنفری که بی تاب فوران است و برای انتقام له له می زند. کم یا زیادِ این جمعیت مهم نیست. مهم این است که شما فرصت ها را از دست داده اید و به لبه ی تیز افتادن و محو شدن از یک سوی، و ویران کردن و کشتن برای ماندن از دیگر سوی نزدیک شده اید. من در این نوشته، راه سومی بر شما می گشایم. هاراگیریِ من از همینجا شروع می شود.

هشت: دولت های زیرکِ غربی و شرقی اجازه دادند جناب شما و سرداران تان درست جلوی دوربین ها و زیر ذره بین های داخلی و خارجی شان به سمت تولید بمب هسته ای خیز بردارید. آنها از درونِ بی قرار شما برای درهم کوبیدن اسراییل خبر داشتند. و خبر داشتند: انفجار چند بمب هسته ای مگر به التیام این بی قراریِ مفرط مدد برساند. تا همین یکی دو سال پیش نیز از شما پول می گرفتند و به شما تجهیزات فنی تحویل می دادند. کیسه هایشان که از پول های جهالت ما پر شد، خودشان بیخِ کار را گرفتند و ما را به کنجِ درماندگی فرو تپاندند. اکنون ما در مذاکرات هسته ای، مرغ دست و پا بسته ایم و طرفِ مقابل سلاخی چاقو بدست. آنها کرک و پر ما را ریخته اند و ما و شما را از ریخت انداخته اند. گوارای وجودشان. آنها نان هوشمندی شان را می خورند و ما شلاق جهالت مان را.

نه: این روزها شما، هم از خارجی ها در امان نیستید هم از تنفر جماعتی از مردمان خودمان. تنها راهی که دم دستِ حاکمانی چون شماست، امنیتی کردن اوضاع کلی کشور است. من جوانی بیست و یک ساله را می شناسم – محسن رحمانی – که قاضیان شما برای وی (بخاطر بالا بردنِ عکس میرحسین موسوی) هفت سال زندان بریده اند. و در زندان آنقدر بر او تنگ گرفته اند که تعادل روانی اش را از کف داده. وی هم اکنون در تیمارستان است. و یا مردی را می شناسم که جز پاکی و ادب و درستی با او نیست اما صرفاً بخاطر این که با دوستانش می نشسته و با هم کتاب می خوانده اند، به ده سال زندان محکومش کرده اند. وی – رویین عطوفت – هم اکنون در زندان اوین است.

شما نیک می دانید که: بر سریری از ترسِ مردمان آرمیده اید. و البته خیال می کنید که: بر دل ها جلوس فرموده اید. این روزها پایه های نظام شما به تکان تکان افتاده. دولت های اجنبیِ طرفِ مذاکره یک چند باری به گوشتان رسانده اند که: شرط ما برای فردای ایران این است: چیزی به اسم رهبر بر سرِ ایران نباشد. چرا که رهبر شما با این همه پول و اقتدار بی حساب و کتاب، هم امنیت منطقه را با دخالت هایش آشفته و هم مسئولان دولتی و نمایندگانِ مجلس و قاضیان را در ایران، به آدمک هایی بدل کرده که اختیاری از خود ندارند و برای هر مختصری باید انگشتِ اجازه بالا بگیرند و از بیت رهبری کسب تکلیف کنند. می گویم: گرچه ما در این سالها این سیگنال های ارسالی را به حساب دخالت در امور داخلیِ خود گذارده ایم و با فریادهای مرگ بر فلان، جواب دندان شکنی به سمتِ طرف پرانده ایم، اما این سیگنال های جهانی برای حذف رهبری در ایران واقعیتی است که هست و انکارش نمی شود کرد!

ده: اگر مختصری از حجابِ حُجره های فرسوده فاصله بگیرید، و اگر نیمساعت به آشیانه ی گنجشک های بظاهر تکراری خیره شوید، من شما را از هزار توی اینهمه نگرانی می رهانم. هم بقای شما و نظام تان را تضمین می کنم و هم فضا را برای تنفس و آرامش و رشد مردمان فراهم می سازم. بشرطی که نیمساعت – و نه بیشتر – به لانه ی گنجشک های بظاهر تکراری خیره شوید. هاراگیری یعنی این.

یازده: همچنان که به لانه ی گنجشک های بظاهر تکراری خیره مانده اید، قبول بفرمایید که کفگیر ما به ته دیگِ اوضاع کلیِ کشور خورده و ما در عنقریبِ ورشکستگی است که عربده های اسلامی سر می دهیم. برای باز آوردنِ آن خردمندی ای که از میان ما رفته، از کسی کاری ساخته نیست. در این گردونه، سرداران سپاه و بسیجیان و آخوندها و مجلسی ها و نمایندگانِ خبرگان همگی مثل کارخانه هایمان: تعطیل اند و جز تباهیِ افزون تر هنری ندارند. چرا؟ چون در این سرمای توفنده، آبی از این جماعت برای مردمان ما گرم نشده و نمی شود. اینان همه ی آب ها را برای خود گرم کرده اند پیشاپیش.

دوازده: من با انتشار این نوشته، شکم خودم را بر درِ خانه ی شما می درم. بشرط این که شما، به راستیِ سخن من در همان نیمساعتِ مألوف خیره شوید. با انتشار این نامه، مردمان متنفر به سمت من خیز بر خواهند داشت و مرا در شمار عملگانِ نظام جای خواهند داد. باکی نیست. گمانِ مردمان متنفر، برآسمان آرمان های دست نیافتنی است، و گمانِ من بر زمین واقعیت ها. آنها رهایی از آخوند را با هر بلایِ بر سرِ ایران و ایرانی می خواهند، و من رهایی ایران و ایرانیان را – اگر چه با تحمل آخوند – خواهانم.

سیزده: رشته ی اصلی نگرانی شما بقای نظام است. که این بقای نظام، معنای دیگرِ بقای خود شما و اسلام خاص شما و کارگزارانِ شماست. ایرادی ندارد، ما به نظامِ اینجوری شما بقا و کیفیت می بخشاییم. منتها بقایی در متنِ آرامش. در متن ادب و فهم و خردمندی. بی اسلحه. و بی به رخ کشیدن قبّه های مارگونه ای که بر شانه ی سرداران شما سبز شده. شما اگر به همان لانه ی گنجشک های بظاهر تکراری خیره شوید، ما حتی منطقه و جهان را از ایران هراسی و سپاه هراسی و آخوند هراسی می رهانیم. کاری می کنیم که اعتبار جهانیِ ایران و ایرانیان اعاده شود. کاری می کنیم که مردم بخندند و شاد باشند و زندگی کنند. و جوانان، جوانی بکنند. مگر نه این که برادرانِ ضحّاکی، جوانی را از جوانان ما ستانده اند و مغزِ آنان را با اعتیاد و بیکاری و بی هویتی فرسوده اند؟

اگر شما شرط مرا بپذیرید، ما کاری می کنیم که نشاط تولید به جان جامعه بدود و چرخ کارخانه ها بچرخد. پول ایران و اعتبار ایرانیان ترمیم شود. ایرانیانِ ترسیده و رمیده و کوچیده، با اشتیاق از هر کجا به آغوش وطن باز آیند. شما اگر به پیشنهاد من تن در دهید، بچشم خود خواهید دید که: آخوندها از احترامی درخور برخوردار خواهند شد. حوزه ها و امام جمعه ها و نمایندگان رهبری سرجایشان خواهند ماند. مگر نه این که شما نگرانِ بساط اینان اید؟ ما برقراریِ بساط همه ی اینان را تضمین می کنیم. شما اگر به آشیانه ی گنجشک های بظاهر تکراری خیره شوید، خیالتان را از سرنوشت آخوندها آسوده می کنیم.

چهارده: با پیشنهادی که تقدیمتان خواهم کرد، معترضان و متنفرانی که سر به تن این نظام و آخوندهایش نمی خواهند، مرا در مدار تنفرشان جا خواهند داد. باکی نیست. بگذاریم آنها با تنفرشان سرگرم باشند. آنها حاضرند به قیمتِ لهیدنِ ایران، تنفر و جگر سوزی شان التیام گیرد. من اما برای رهاییِ سرزمینمان راه می جویم. من می گویم: اکنون، سرنگونیِ آخوندها و سرنگونیِ این نظام هردمبیل یک رؤیاست، اما سیطره ی همه جانبه ی آخوندها بر ایران و تقلای چنگ و دندانی شان برای ماندن یک واقعیت است. می گویم: ما نمی توانیم این واقعیتِ حتمی را نادیده بگیریم و با یک جهش بر سر رؤیاهای خود فرود آییم. ما برخلاف دیگرانی که با خشونت و خون بر سر کارند، اهل خرد و آرامشیم. از همین روزنه های ریز قانونی سر بر می آوریم و از همان روزنه های ریز فریاد بر می آوریم.

پانزده: شما فکر می کنید آیندگان، شما را چگونه توصیف خواهند کرد؟ بگویمتان؟ نه، اجازه بدهید نیک تر بپرسم: خودتان خودتان را چگونه توصیف می فرمایید؟ می گویم: با هر تصور و توصیفی که از شما برآید، حتماً آیندگانِ ما، شما را بابت بدهکار کردن شان نخواهند بخشود. بله، شما فرزندانِ هنوز بدنیا نیامده ی ما را نیز بدهکارِ آرزوهای ناپخته ی خویش فرموده اید. نمی دانم چه رازی در میان است که من برای سلامتی و زنده ماندنِ شما دعا می کنم. تا در این باقیِ عمر، دست به کارهای شایسته برید و ذره ای از لطمه های پشت در پشتِ گذشته را جبران فرمایید.

شانزده: شما را بی آنکه استحقاق رهبری داشته باشید، به رهبری برگزیدند. در یک قلم اگر ضایعه ی رهبری شما را بر بشمارم: برکشیدن موجودی ناقص و عجیب الخلقه به اسم احمدی نژاد است. شما نه در دوره های نخست رهبری، که مثلاً در سالهای پختگیِ خود از دامان این موجود آویختید و به اعجاز وی دخیل بستید. بگذریم. که من بنا ندارم در این نوشته کام شما را بر آشوبم. گرچه قرار است با همین نوشته بر درگاه شما هاراگیری کنم تا شما یک نیم نگاهی به سوز سخن من بیندازید و در جان سخن من فرو شوید. پیشنهاد من این است که شما زمینه ی رهبریِ بعد از خود را از همین حالا و در این تنگنای وقت فراهم آورید. منتها نه برای آقا مجتبی و شورای رهبری و آدمهایی مثل مصباح و شاهرودی و لاریجانی. که همه ی اینها با ایران و فردای ایران بیگانه اند و جز خرابی بر سر ایران آوار نخواهند کرد.

هفده: بارها به شما مشورت داده ام که بعد از شما، آخوندها از ترس مردم متنفر، با شتاب از دامان سپاه خواهند آویخت. و سپاه به شرط سواری دادن آخوندها، امنیت آنان را تأمین خواهد کرد. بعد از شما، بساط آخوندها کلاً از ریخت خواهد افتاد و به قاب دستمالی در دست سرداران سپاه بدل خواهد شد. اگر شما این آینده ی بدیهیِ آخوندهای ایران را شوخی بدانید، من تعجب نخواهم کرد. چرا که همین برادران، شما را در بستری از اخبار خاص و گزارش های خاص تر و تحلیل های ویژه جا داده اند. تغذیه ی خبری و تحلیلی شما از همین مجراهاست. اگر بگویید نه اینگونه نیست نیز متعجب نخواهم شد. ما ایرانی ها اخلاق همدیگر را نیک می شناسیم.

هجده: پیش از آنکه به آن سوی این دنیا کوچ کنید، رهبر بعدی را از دل مجلس خبرگان بیرون بکشید. فرمولِ این بیرون کشیدن را خود بلدید. به یک سخن شما و به یک تشر شما کارهای نشدنی سامان می گیرد. می گویم: در وصیت نامه ی شما شاید سخنی از : دلی آرام و قلبی مطمئن و روحی شاد و ضمیری امیدوار نباشد. اما اگر به توصیه ی مردی که می خواهد بر درگاه شما شکم بدرد دل بسپرید، همین الفاظ را می توانید با مختصری تخفیف، از خود به یادگار بگذارید. بیایید و اسم سید محمد خاتمی را از دل مجلس خبرگانِ خود بیرون بکشید برای رهبری.

نوزده: می دانم که انزجارما از یک نفر، می تواند تمامی قوای شعوری و جسمی و روانی ما را مختل کند. و می دانیم که شما از سید محمد خاتمی منزجرید. درست به همان نسبتی که جماعتی از ایرانیان، از نظام شما منزجر و متنفرند. شما اما با برکشیدن وی، نشان بدهید که به فردا و قیامت و ایران و ایرانیان مقیدید. آدمهایی مثل مصباح، ایران را به ویرانه بدل می کنند. یک نگاهی به شهرها و خیابانها و ساختمان های امروز سوریه بیندازید. این است آیا افق شما برای آینده ی ایران؟

بیست: اگر شما به آشیانه ی گنجشک های بظاهر تکراری خیره شوید، از تماشای بدن لخت و صدای جیرجیرِ جوجه های نا آرام، یک اصل بزرگ هستی را مستفاد خواهید فرمود. و آن این که: بقا با درستی است. این آشیانه ها میلیون ها سال است که همینجوری اند. راز بقایشان، در چرخه ی درستی است که بدان تن سپرده اند. شما نیز به چرخه ی درستی های انسانی دل بسپرید در این تنگنای وقت. شما را بخدا به سوز سخنِ این شکم دریده اعتنا بندید. رهبرِ بعد از شما اگر سید محمد خاتمی باشد، چرخ های خارج شده یِ انسانی به ریل خود باز خواهد گشت. خاتمی، آن وقت ها که شما و سپاه دست و پایش را بسته بودید و از خود اختیاری نداشت آنگونه درخشید، حتماً اختیارات فعلی شما را که داشته باشد نیک تر و انسانی تر می درخشد. قدر این یکی دو سال باقی مانده از عمرتان را بدانید. این دعاهای شکم دریده هایی چون من است که بی تاب جولان اینچنینیِ شماست.

بیست و یک: مصباح و شاهرودی و جنتی و هزار هزار آخوند اینجوری را با همه ی ید و بیضاء و با هر علامگی اشان در یک کفه بگذارید و تنها ادب سید محمد خاتمی را در کفه ای دیگر. خود خواهید دانست که برتری با کیست. ادبِ انسانی، شاید بزرگترین سرمایه ای است که ما و شما بدان بی اعتنا بوده ایم در این سالهای اسلامی. آدم بی ادب، تنها به کسی نمی گویند که ناسزا می گوید و فحش می دهد و آداب سخن گفتن نمی داند، بل بی ادب کسی است که اصل های انسانی را انکار می کند. حقوق دیگران را محترم نمی دارد. دروغ می گوید. فریب می دهد. آنچه را که برای خود و خویشان خود می پسندد از مردم دریغ می دارد.

بله، آدم های بی ادبی مثل مصباح، اصل های اصیل انسانی را انکار می کنند. اینان، نخست آخوند شده اند و سپس سری به اشتهار برآورده اند. آدم هایی مثل سید محمد خاتمی اما، پیش از آنکه آخوند باشند، تلاش کرده اند که انسان باشند. سید محمد خاتمی، شخصیت آرمانیِ مردمان ایران نیست. وی، یک واقعیت است. در خندقی که به اسم نظام اسلامی گرداگرد ایران حفر شده، و رهبر باید طبقِ موازین این نظام خندقی از میان آخوندها انتخاب شود، وی – سید محمد خاتمی – بهترین گزینه ی واقعیِ این سرزمین ملازده است.

بیست و دو: نگران شورشِ سرداران سپاه نباشید. بدنه ی سپاه با سید محمد خاتمی است. گرچه مصباح نیز آخوندهای بسیاری را به داخل سپاه نفوذ داده است برای فرداهای بعد از شما. اقبال مردمیِ سید محمد خاتمی را نادیده مگیرید. همان اکسیری را که در وادیِ رنج بسیاری از همراهان شما جا گرفته است. همین اقبال مردمی، و اختیارات رهبری، دست وی را برای بهروزیِ آینده ی ایران خواهد گشود. و با این اشاره که: هم خود وی و هم مردمانِ درد آزموده، اجازه نخواهند داد خاتمی به یک رهبر زورگوی و ستمگر و آدمکش و دزد بدل شود. همین چند قلم را که از آینده یِ رهبریِ خاتمی بزدایید، می توانید ایران را در شیب رشد و بالندگی تصور کنید. با انتخاب خاتمی، زهر که نه، شربت سرخواهید کشید.

خیالتان تا مدتها از بابت نظام آسوده خواهد شد و بساط آخوندها برقرار خواهد ماند. با رهبریِ خاتمی، امام جمعه ها تنها امام جمعه خواهند بود. بی آنکه در امورِ استانها دخالت کنند. آخوندها به حوزه های تخصصی خود کوچ خواهند کرد و از سر فرو بردن به جاهایی که به آنان مربوط نیست، پرهیز خواهند کرد. سرداران سپاه با تماشای حمایتِ پرشورِ جمعِ کثیر مردم از رهبریِ خاتمی، به پادگان ها خواهند خزید و حتی صباحی چند بعد، کل سپاه در ارتش مستحیل خواهد شد. با رهبریِ خاتمی، خزعبلِ اقلیت و اکثریت و خودی و غیر خودی و شیعه و سنی و بهایی و درویش و عبرت های عاشورا برچیده می شود و همگانِ ایرانیان از حقوقی مساوی بهره مند خواهند شد. آرامشی عمیق به جانِ جامعه خواهد دوید، و ایرانیانِ قهر کرده و رمیده و کوچیده به کشورشان باز خواهند گشت. خلاصه کنم، با رهبر شدنِ خاتمی، جهل و خرافه و تفرقه خواهد گریخت و بجایش خونی از خردمندی و درستی و یکدلی به رگ های جامعه راه خواهد یافت.

بیست و سه: مباد این شوریده یِ شکم دریده را در صفِ اصلاح طلبانِ این سالها بگنجانید و گمان بر این برید که من با پیشنهادِ رهبریِ سید محمد خاتمی بنا دارم نانی به سفره ی اینان در اندازم. اصلاح طلبان به هر دلیلی که لابد برای خودشان محترم است با من بر نمی تابند. خروج مرا از خط قرمزهای نظام مطلوب خط مشی خود نمی دانند. من اما می گویم: خاتمی اگر رهبر شود، اصلاح طلبی در شکل و لفظِ متداول و مصطلحش فرو خواهد ریخت و بجایش قانون و انسان طلبی خواهد نشست.

در این سالهای دهشت، مرا نه با اصلاح طلبان مراوده ای بوده است نه با اصولگرایان. که من، به منزل و منزلت بسیار فراتری چون انسان طلبی و انسان گرایی کوچیده ام. و این یعنی همان هاراگیریِ یک ایرانی دمِ خانه ی خامنه ای. اگر این نوشته را نه یک بار که بارها مطالعه فرمایید، راز برآمدنِ ژاپنی ها را از قعرِ یأس و دلمردگی و ورشکستگی دریافت خواهید کرد. چاره اش همان است که گفتم. چه؟ این که با سوز سخنِ این فردِ شکم دریده همنوا شوید. و چه خوب می شد اگر در پیام نوروزیِ خود، اشارتی به همگانِ ایرانیان می فرمودید که: به آشیانه ی گنجشک های بظاهر تکراری خیره شوند تا راز بقای شایستگان را دریابند.

محمد نوری زاد
بیست و هشت اسفند نود و سه – تهران

دیگربان: نماینده علی خامنه‌ای در استان فارس حمله به علی مطهری را محکوم کرد و یک مقام وزارت کشور از شناسایی ۱۰ نفر از مهاجمان به این نماینده مجلس در شیراز خبر داد.

اسد‌الله ایمانی٬ امام جمعه شیراز که پیش‌تر از حمله نیرو‌های لباس شخصی و حزب‌الله به مطهری دفاع کرده بود با انتشار بیانیه‌ای این اقدام آنها را محکوم کرده است.

دفتر آقای ایمانی در اطلاعیه‌ای که در این زمینه منتشر کرده٬ اقدام به اصلاح سخنان جنجال برانگیز وی در خطبه‌های نماز جمعه هفته گذشته شیراز کرده است.

علی مطهری براساس این سخنرانی با انتشار نامه‌ای اسد‌الله ایمانی را متهم ردیف اول این حمله معرفی کرده و از نهاد‌های مسئول خواسته بود این مساله را پیگیری کنند.

حسین ذوالفقاری٬ معاون انتظامی و امنیتی وزیر کشور که به منظور بررسی این موضوع به شیراز سفر کرده بود در پایان سفر دو روزه خود از شناسایی ۱۰ نفر از این مهاجمان خبر داده است.

ذوالفقاری به طور تلویحی اعلام کرده که این افراد با هماهنگی دادستانی استان فارس بازداشت خواهند شد.

علاء‌الدین بروجردی٬ رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس نیز رئیس دانشگاه شیراز را به خاطر تمرد از دستور شورای تامین استان فارس در لغو این سخنرانی عامل اصلی این حادثه معرفی کرده است.

هفته گذشته علی مطهری که برای سخنرانی در دانشگاه شیراز راهی این شهر شده بود از سوی ۵۰ تا ۱۰۰ نیروی لباس شخصی مورد حمله قرار گرفت و مجبور به بازگشت به تهران شد.

این حمله بازتاب‌های فراوانی داشته و حسن روحانی دستور بررسی سریع این پرونده را صادر کرده است.