اخبار

بی‌بی‌سی: مرا صبور حسینی صدا می‌کنند، اما من اصلی من لیلا هستم
دختر است یا پسر؟” اولین پرسشی که پس از به دنیا آمدن هر نوزاد مطرح می‌شود.

اما پاسخ همیشه “پسر” و یا “دختر” نیست. ممکن است ماما/قابله در آن لحظه نتواند با قطعیت بگوید نوزاد چه جنسیتی دارد.

سازمان ملل می‌گوید حدود ۱/۷ درصد جمعیت جهان بیناجنس یا اینترسکس هستند. یعنی ممکن است هردو اندام جنسی را داشته باشد یا اندام جنسی جوری باشد که نتوان جنسیت را از آن را مشخص کرد. بعضی اوقات ممکن است اندام جنسی بیرونی آنها منتسب به مردانه باشد اما تخمدان هم داشته باشند. جمعیت این افراد تقریبا برابر افراد مو نارنجی است.

در برخی موارد بلافاصله پس از تولد مشخص می‌شود که اندام جنسی نوزاد در دوگانه زنانه یا مردانه می‌گنجد. در موارد دیگر، ممکن است آلت جنسی نوزاد در سنین کودکی یا در سن بلوغ مشخص‌تر شود. در بسیاری از کشورها در همان آغاز تولد روی نوزاد عمل جراحی انجام می‌شود و یکی از دو جنس به او منتسب می‌شود. چیزی که بعدا ممکن است تا پایان عمر برای آن فرد مشکل ساز باشد.

برای “صبور حسینی” حتی در همان کودکی شک و شبهه‌ وجود نداشت که “لیلا” است

داستان لیلا

برای “صبور حسینی” حتی در همان کودکی شک و شبهه‌ی وجود نداشت که “لیلا” است.

“لیلا” ۶۴ سال پیش در روستای ولسوالی گذره هرات به دنیا آمد. او می‌گوید:” وقتی به دنیا آمدم پدرم به دلیل نامشخص بودن جنسیتم، حضانت مرا به عمه‌ام واگذار کرد.”

در نهایت خانواده تصمیم گرفت جنسیت او را پسر اعلام کند و نامش را صبور گذاشتند.

او از دوران مدرسه به یاد می‌آورد که همیشه با هم‌کلاسی‌هایش می‌خواند “من دختر هراتم، چون شاخه‌ی نباتم”.

داستان لیلا به این دلیل منحصر به فرد است که او در چارچوب‌ جنسیتی که برایش انتخاب شد، اسیر نماند و با وجود تمام دشواری‌ها و مشکلات تا به امروز همه تلاشش را کرده که هم در اجتماع فعال باشد و هم “لیلا” باشد.

لیلا می‌گوید “پس از آنکه در سن پنج سالگی مورد تعرض قرار گرفتم، همه در مدرسه فهمیدند که من بیناجنس هستم، پسران شروع کردند به اذیت و آزار جنسی من و دختران دیگر نمی‌گذاشتند در کنار آنها بنشینم و با آنها بازی کنم.”

اما لیلا پس از به پایان رساندن تحصیلاتش تا دبیرستان، در یکی از روستاهای دوردست هرات آموزگار شد.

رسانه‌های محلی چند ماهیست بخش‌هایی از داستان او را روایت کرده‌اند. او در کنار آموزگاری به هنر رقص و بازیگری نیز علاقه‌ فراوان دارد.

لیلا در چندین نمایش‌نامه و در یک مجموعه‌ی تلویزیونی به نام “خیال‌پلو” هم نقش آفرینی کرده است. او می‌گوید:”رقص را به صورت حرفه‌ای در هند یاد گرفتم. دوست دارم لباس‌های زنانه بپوشم، آرایش کنم و در محافل دوستان و آشنایان برقصم.” اما در کشور سنتی و به شدت مذهبی افغانستان، چنین کاری فراتر از چالش‌برانگیز است.

اما لیلا پس از به پایان رساندن تحصیلاتش تا دبیرستان، در یکی از روستاهای دوردست هرات آموزگار شد

برخورد با دگرباشان

در افغانستان برخورد جامعه و حتی کارکنان دولت با دگرباشان بخصوص افراد ترنس، بیناجنس‌ها و همجنسگرایان نامهربانانه و در بسیاری مواقع غیرانسانی است. گاهی این برخوردها از همان بدو تولد و در کانون خانواده شروع می‌شود.

لیلا می‌گوید با افراد تراجنسی (ترنس)‌ و بیناجنسی‌ زیادی در تماس است که زندگی مخفیانه‌ دارند یا هویت خود را فاش نمی‌کنند. اما تحقیر،تبعیض و بدرفتاری با دگرباشان جنسی و جنسیتی در افغانستان به یک ضربه و یک دشنام خلاصه نمی‌شود.

لیلا می‌گوید:”دندان‌های مرا شکسته‌اند و پا و بدنم را سوزانده‌اند”.

اگرچه لیلا با لبا‌س‌های منتسب به مردانه و هویت “صبور” در جامعه زندگی می‌کند اما باز می‌گوید مردان او را به اتوبوس و حمام راه نمی‌دهند وحتی امام مسجد به او اجازه نمی‌دهد در نماز جماعت شرکت کند.

لیلا در اثر ضربه‌ای که چند ماه پیش در راه بازگشت از مسجد به سرش وارد شده، بینایی و شنوایی‌اش را تا حدی از دست داد. او درباره این اتفاق گفته:

“شام یک روز وقتی از مسجد بیرون می‌آمدم، افراد ناشناس به من حمله کردند و یکی از آنها مشتی محکمی به صورتم حواله کرد و گفت که چرا به مسجد رفته‌ام. این ضربه بینایی و شنوایی‌ام را تا حد زیادی تضعیف کرد و دکترها می‌گویند نیاز به عمل جراحی چشم دارم.”

لیلا می‌گوید هورمون‌های طبیعی بدنش منجر به رشد پستان‌هایش شده بود و همین باعث آزار و اذیت بیشتری شد. او می‌گوید “مجبور شدم برای کوچک‌ کردن پستان‌هایم دارو مصرف کنم. پزشکان به من مجوز تطبیق جنسیت را داده‌اند ولی به دلیل هزینه گزاف آن این کار را نمی‌توانم بکنم.”

بسیاری افراد تفاوت بین میان‌جنسی (intersex) و تراجنسی (transexual) تراجنسیتی (transgender) و حتی گاهی دوجنسگرایی (bisexual) را نمی‌دانند

ناآگاهی دلیل بدرفتاری

موجودیت همین مشکلات در افغانستان سبب شده تا بسیاری از دگرباشان جنسی و جنسیتی از ابتدایی‌ترین حق و حقوق انسانی شان آگاهی نداشته باشند.

در بسیاری از موارد افراد تراجنسی (ترنس)‌ و بیناجنسی مایه‌ شرم و ننگ خانواده‌ها دانسته می‌شوند. به آنها “دوجنسه، ایزک و نرماده” می‌گویند که بار تحقیر و توهین دارند. حتی در برخی رسانه‌ها و انتشارات رسمی افغانستان از این اصطلاحات استفاده می‌شود.

ناآگاهی افراد جامعه و حتی قشر تحصیل‌کرده زندگی برای این افراد در جامعه را سخت کرده است. حتی در کمترین حد ممکن هم در افغانستان فرهنگ‌سازی نشده‌است.

زینب پیغمبرزاده، پژوهشگر مطالعات جنسیت می‌گوید:

نه تنها در افغانستان بلکه “علی‌رغم تلاش‌های ارزشمندی که در سال‌های اخیر در حوزه گرایش‌ جنسی و هویت جنسیتی انجام شده، متاسفانه در بسیاری از کشورها به موضوع ویژگی‌های جنسی چندان پرداخته نشده است و معمولا افراد تفاوت بین میان‌جنسی (intersex) و تراجنسی (transexual)، تراجنسیتی (transgender) و حتی گاهی دوجنسگرایی (bisexual) را نمی‌دانند و به اشتباه برای اشاره به همه این گروه‌ها از واژه دوجنسه استفاده می‌کنند.”

“زینب پیغمبر زاده می‌افزاید:”گروه‌های میان‌جنسی در کشورهای مختلف به خصوص کشورهای غربی تلاش دارند، زندگی به عنوان جنس سوم را در جامعه ممکن و قانونی کنند و موفقیت‌هایی هم در این زمینه به دست آورده‌اند. هر چند تا تغییر نگاه دوگانه محور جامعه که تلاش دارد جنس همه افراد را تنها در قالب زن یا مرد تعریف کند، هنوز راه درازی باقی است.”

به گفته او فرد میان‌جنسی به لحاظ جسمی در تعریف معمول آنچه که یک بدن “استاندارد” و “طبیعی” زنانه یا مردانه خوانده می‌شود، نمی‌گنجد و بنابر این بسیاری از پزشک‌ها معتقد هستند که بدن این افراد باید جراحی یا این افراد تعیین جنسیت شوند.

آیا عمل جراحی همیشه بهترین راه حل است؟

در بسیاری از کشورها، نوزادی که بیناجنس تشخیص داده می‌شود، در بدو تولد یا در کودکی مورد عمل جراحی قرار می‌گیرد و در برخی موارد این عمل جراحی با تجویز دارو در سال‌های بعد تکمیل می‌شود.

زینب پیغمبرزاده که به واسطه فعالیتش در زمینه حقوق دگرباشان افراد بیناجنسی زیادی را ملاقات کرده ‌است، می‌گوید آنچه که در میان آن‌ها مشترک است “فشارهای فیزیکی و روانی‌ است که در نتیجه تصمیم پزشک‌ها و خانواده‌ها در کودکی و نوجوانی تحمل کرده‌اند. این در حالی است که ضرورت انجام جراحی‌ها و مصرف دارو در بسیاری از موارد زیر سئوال است و نه تنها این افراد بدون این عمل‌های جراحی می‌توانستند زندگی سالمی داشته باشند، بلکه همین جراحی‌ها و مصرف داروها خودشان عامل مشکلات جسمی و روانی بسیاری در بین بسیاری از این افراد است.”

قانون مدنی افغانستان

افراد بیناجنسی در افغانستان حتی در قانون مدنی این کشور هم جایگاه مشخصی ندارند. تنها در ماده ۲۰۵۷ مربوط به میراث از “جنس خنثی” یاد شده و در آن آمده ‌است: “خنثایی که ذکوریت و انوثت او فهمیده شده نتواند، “اقل نصیبین” (کمترین سهم میراث درمقایسه با دختر و پسر) را مستحق گردیده و باقی‌مانده متروکه به ورثه دیگر داده می‌شود.”

آرتمیس اکبری فعال دگرباشان فارسی زبان می‌گوید دگرباشان جنسی و جنسیتی افغانستان که با او در تماس هستند، می‌گویند که اولین ضربه را از خانواده‌ها و حلقه نزدیکان خود می‌خورند. آنها قربانی خشونت‌های خانگی می‌شوند، مورد ضرب‌وشتم قرار می‌گیرند،زندانی می‌شوند و در برخی از موارد به قتل می‌رسند و یا از خانه فرار می‌کنند.

در بخشی از ماده ۲۴ قانون اساسی افغانستان آمده ‌است: “آزادی و کرامت انسان از تعرض مصون است. دولت به احترام و حمایت ازآزادی و کرامت انسان مکلف می‌باشد.”

کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان می‌گوید باید برای حمایت از این قشر یک قانون جداگانه تصویب شود تا بتوانند به حقوق و امتیازات قانونی‌شان دست یابند. اما تا زمان تصویب شدن چنین قانونی “لیلا” و صدها فرد بیناجنسی دیگر باید هر روز با تبعیض و آزار و اذیت سیستماتیک دست و پنجه نرم کنند.

خبرآنلاین: با انتشار آیین‌نامه انضباطی سال 2019 فیفا، فوتبال ایران در آستانه خطری بزرگ قرار گرفته.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ فیفا به تازگی از آیین‌نامه انضباطی سال 2019 خود رونمایی کرده و در آن به مواردی اشاره کرده می‌تواند برای فوتبال ایران دردسرساز باشد.

فیفا در گام اول روی تبعیض جنسیتی و نژادی تمرکز کرده است و با نهادهای مربوط به فدراسیون جهانی، درصورت تخلف از این اتفاق برخورد خواهد کرد و ربطی این موضوع به فوتبال ملی و داخلی ندارد و باید قوانین هم در بازی‌های داخلی و هم در بازی‌های خارجی رعایت شود. با مکاتباتی که ایران ورزشی با فیفا انجام داده است، معلوم شده که فدراسیون‌ها باید قوانین خود را مطابق با آیین‌نامه جدید تطبیق دهند و درصورت هر گونه اختلاف اشتباه خود را اصلاح کنند.

مورد دیگری که در فوتبال یک چالش بزرگ است، مسئله واگذاری تیم‌هاست؛ فیفا در آیین‌نامه جدید خود با شفافیت تمام اعلام کرده که اگر تیمی امتیازش را واگذار کند، بدهی‌هایش هم به صاحب امتیاز واگذار می‌شود؛ در فوتبال ایران سال‌های این اتفاق به مناقشه‌ای میان مالکان اسبق و فعلی امتیاز تیم، تبدیل شده بود و با این قانون عملا این مشکل حل شده است.

موضوع بزرگ دیگری که هنوز هم فیفا روی آن پافشاری می‌کند، اتمام بازی به نفع یک تیم در اواسط مسابقه با نظر داور است. این اتفاق در تاریخ فوتبال ایران نتایج دربی‌ها را تعیین کرده و تا همین چند سال قبل، داور بازی پرسپولیس و داماش در ورزشگاه آزادی، به‌دلیل فحاشی‌های که به او صورت گرفته بود، تصمیم به اتمام مسابقه گرفت و درنهایت پرسپولیس بازی را 3-0 باخت.

در آخر هم مورد قابل تاملی که فوتبال ایران و جهان را دچار چالش می‌کند، این است که بازیکنانی که با هر عملی (از جمله تمارض) باعث شوند داور تصمیمات غلطی بگیرد حداقل ۲ جلسه محروم می‌شوند. این اتفاق گامی بزرگ است که فیفا در جهت بازی جوان‌مردانه برداشته و انتظار می‌رود با حضور VAR و این قانون، تمارض و فریب داورها به حداقل برسد.

آفتاب: رضوان حکیم زاده گفت: در شیوه نامه‌ای که به کل مدارس ارسال شده است ذکر شده که هیچ‌گونه تبعیضی بین اتباع خارجی و ایرانی در فضای آموزشی نباید وجود داشته باشد.
رضوان حکیم زاده معاون آموزشی ابتدایی آموزش و پرورشدر خصوص اینکه آیا مشکلات مربوط به ثبت نام دانش آموزان اتباع در مدارس مرتفع شده است و سال تحصیلی جدید بدون مشکلی را خواهند داشت یا نه، گفت: می‌توانم این خبر خوشحال کننده را بدهم که با پیگیری‌هایی که صورت گرفته است و زحماتی که مرکز بین الملل آموزش و پرورش کشیدند و همچنین پیگیری های مفصل معاونت آموزش ابتدایی با وزارت کشور انجام داد که چالش های گذشته در خصوص عدم پذیرش فرزندان اتباع برای تحصیل رفع شود، دستورالعملی به تصویب رسید و به مدارس ابلاغ شد که امسال برای اتباع خارجی و ثبت نام آنها دارای کمترین چالش باشیم.

اخبار اجتماعی- وی ادامه داد: معاونت ابتدایی پیگیری‌هایی مفصلی انجام دادو در این خصوص فرهنگ‌سازی هایی نیز در سطح جامعه صورت گرفته است. با فرمان تاریخی مقام معظم رهبری، چالش‌های ما در این خصوص کمتر شد.

ممنوعیت جدا کردن اتباع از دانش آموزان ایرانی

حکیم زاده اضافه کرد: در حال حاضر بیشتر صحبت ما روی این است که چگونه کیفیت حضور این دانش آموزان در فضای آموزشی را ارتقا دهیم. در شیوه نامه‌ای که به کل مدارس ارسال شده است ذکر شده که هیچ‌گونه تبعیضی بین اتباع خارجی و ایرانی در فضای آموزشی نباید وجود داشته باشد. این دانش آموزان می‌توانند در تمام مسابقات فرهنگی هنری، اردوها و…شرکت کنند.

معاون آموزشی ابتدایی آموزش و پرورش گفت: گام اول برای ما پوشش تحصیلی تمام دانش آموزان ایرانی و غیرایرانی بود و گام مهم بعدی نهادینه کردن تربیت عاری از تبعیض کودکان و نوجوانان در محیط کشورمان است. به معنای دیگر از نظر ما چنین تربیتی زیبنده مدارس جمهوری اسلامی و از همین رو جدا کردن اتباع از دانش آموزان ایرانی ممنوع است.

جدا از رفع نگرانی برای دسترسی دانش آموزان به حق آموزش، گام دوم رفع هر گونه تبعیض در این میان بود که به سمت آن حرکت کرده‌ایم

وی در پاسخ به این پرسش که معمولاً آنچه به عنوان دستورالعمل ابلاغ می‌شود، لزوماً به اجرا در نمی‌آید و حتی در حوزه کودکان استثنایی آموزش پذیر که می‌توانند در مدارس عادی تحصیل کنند، گاه شاهد عدم پذیرش این دانش آموزان از سوی مدیر مدرسه و یا والدین دیگر کودکان هستیم، گفت: نکته مهم این است که دستورالعملی آماده شده و باید اجرا شود؛ اما آنچه در سطح مدارس باید اجرا شود به اجرا و نظارت ما باز می‌گردد. یکی از توفیقات ما در سال تحصیلی گذشته نقش نظارتی رسانه‌ها بود که موارد متعددی را به ما گوشزد کردند. شاید ما نتوانیم بر تمام مدارس نظارت کنیم اما نکته مهم این است که یک ظرفیت سازی ایجاد شده که باید با تمام قدرت پیگیر آن باشیم. جدا از رفع نگرانی برای دسترسی دانش آموزان به حق آموزش، گام دوم رفع هر گونه تبعیض در این میان بود که به سمت آن حرکت کرده‌ایم.

حکیم زاده ادامه داد: نگرانی که شما ذکر کردید درست است. اما یک فرهنگ سازی در سطح جامعه به معنای کلان آن باید رخ بدهد. فرهنگ سازی تنها وظیفه آموزش و پرورش نیست. نقش صدا و سیما در این میان بسیار پررنگ است. اینکه این رسانه بتواند فیلم‌ها و کارهای فاخری تولید کند که از نگاه فردی که مورد تبعیض قرار گرفته وقایع را به تصویر بکشد، می‌تواند نگرش‌ها را تغییر دهد. دین اسلام پرچمدار تربیت چند فرهنگی است. تاکید بر برابری آدم‌ها و پرهیز از هرگونه فرهنگ نژادپرستانه دارد. دور از مبانی انسانی و دینی مان که خدایی ناکرده متهم به نگاه تبعیض آمیز شویم.

وی آسیب دیگر نگاه تبعیض آمیز را افزایش بزه در جامعه ذکر کرد و گفت: جامعه باید آگاه شود که هرگونه طرد افراد از جامعه به بزه می‌انجامد. شاید اگر ما خیلی زودتر به فکر تهیه چنین دستورالعمل هایی بودیم امروز شاهد آسیب‌های کمتری در جامعه بودیم. این فرهنگ باید جا بیفتد که ما در جامعه‌ای زیست می‌کنیم که فقط با کسانی شبیه خودمان در تعامل نیستیم. جامعه، افراد دارای معلولیت، افراد تیزهوش، فقیر و غنی و مردمی با فرهنگ‌ها و قومیت‌های گوناگون دارد. اگر قرار باشد فرزندانمان زیست سالمی در جامعه داشته باشند باید از ابتدا از این جداسازی ها فاصله بگیریم. ما در دنیا باید الگوی رفع تبعیض‌ها باشیم.

معاون آموزشی ابتدایی آموزش و پرورش در پایان بیان کرد: هرچند در مجامع بین المللی اینکه ما بدون دریافت کمک هزینه، پوشش تحصیلی دانش آموزان اتباع را به خوبی پیگیری می‌کنیم تحسین برانگیز است. حال باید شرایط تحصیل آنها را به گونه‌ای ایجاد کنیم که اتباع احساس جدایی از جامعه ایران نداشته باشند.

دویچه‌وله: اسفندیار اختیاری، نماینده زرتشتیان در مجلس در نامه‌ به وزیر کار، بخشنامه بهزیستی مبنی بر منع استخدام مربی از اقلیت‌های دینی درمهدهای کودک را تبعیض‌آمیز، عجیب و مغایر اصل سوم قانون اساسی خواند.

استخدام پرسنل از اقلیت‌های دینی در مهدهای کودک ایران ممنوع اعلام شده است. طبق بخشنامه‌ای که سازمان بهزیستی صادر کرده به کارگیری مربی از اقلیت‌های دینی جهت آموزش مستقیم محتوای آموزشی مصوب کودکان مجاز نیست. بند ۱۹ این بخشنامه به صراحت می‌گوید: «به کارگیری پرسنل از اقلیت دینی تحت هر عنوان در مهد کودک، به غیر از مهدهای مخصوص اقلیت‌های دینی ممنوع می‌باشد.»

مسعود آسیما، مدیرکل روابط عمومی این سازمان در توضیح این تصمیم گفته است: «با توجه به این که محتواهای آموزشی مهدهای کودک به طور عام و محتوای آموزشی دینی به طور خاص با بهره‌گیری از مبانی دین مبین اسلام تهیه و تدوین شده، ضروری است این مباحث در مهدهای کودک توسط مربیان آموزش دیده به اجرا درآید.»

او هم‌زمان و در واکنش به انتقادهای کاربران شبکه‌های اجتماعی گفته است: «این محدودیت صرفا شامل آموزش‌های عمومی و دینی مصوب است و کماکان در بخش‌های دیگر همچون هنرهای تجسمی، ورزش و موسیقی محدودیتی برای فعالیت این عزیزان وجود ندارد»

روز دوشنبه ۱۳ خرداد، نماینده زرتشتیان در اعتراض به این بخشنامه، نامه‌ای به وزیر کار نوشت و چنین اقدامی را “عجیب و تبعیض‌آمیز” خواند.

اسفندیار اختیاری می‌‌گوید: «آشکار است که این ابلاغیه، صراحتاً مخالف با قوانین کشور بخصوص بند ۹ اصل ۳ قانون اساسی مبنی بر رفع تبعیضات ناروا و ایجاد امکانات عادلانه برای همه، در تمام زمینه‌های مادی و معنوی است.

نماینده زرتشتیان یادآوری کرده که با وجود ابراز تاسف رئیس بهزیستی و تاکید او مبنی بر رفع مشکل، هیچ اقدامی در این زمینه انجام نشده است. اسفندیار اختیاری از وزیر کار خواسته دستور ابطال بند مربوط به ممنوعیت استخدام پرسنل اقلیت‌های دینی را صادر کند “تا دیگر شاهد این تصمیم‌های غیرانسانی و غیراخلاقی برای پیروان ادیان الهی نباشیم.”

بخشنامه مربوطه ۲۰ بند دارد و تاریخ صدور آن ششم خرداد ۹۸ است.

اقلیت‌های دینی یهودی، زرتشتی و مسیحی در قانون اساسی جمهوری اسلامی به رسمیت شناخته شده‌اند. اصول ۱۹ و ۲۰ این قانون نیز با تصریح حقوق مساوی همه مردم از هر قوم و قبیله، تاکید شده که رنگ، نژاد، زبان و مانند این‌ها سبب امتیاز نخواهد بود.

کوروش نیکنام، موبد زرتشتی و نماینده سابق مجلس پیش‌تر گفته است که تبعیض‌های قانونی و محرومیت‌های استخدامی، در رشد منفی جمعیت اقلیت‌ها نقش اساسی دارد. در سرشماری سال ۱۳۹۰، جمعیت زرتشتیان ایران ۲۵۲۷۱ نفر اعلام شد.

رادیوفردا: دبیرکل فیفا، فدراسیون جهانی فوتبال، روز پنج‌شنبه در یک پیام توییتری بر ادامه تلاش این سازمان در داخل و خارج از ایران برای حضور یافتن زنان ایرانی در استادیوم‌های ورزشی تاکید کرد.

به گزارش خبرگزاری رویترز، خانم فاطمه سامورا پس از دیدار با مریم قشقایی شجاعی این پیام را منتشر کرده است،‌ یکی از فعالان ایرانی حوزه حضور زنان در استادیوم‌های ورزشی.

این مقام فیفا پیشتر اعلام کرده بود که قرار است در آستانه بازی برگشت فینال رقابت‌های قهرمانی باشگاه‌های آسیا، با اعضای کمپین حضور زنان ایرانی در ورزشگاه‌ها دیدار کند.

به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، فاطمه سامورا روز چهارشنبه گفته بود که این دیدار روز پنج‌شنبه، ۱۷ آبان، در زوریخ سوئیس با فعالان استادیوم آزادی انجام خواهد شد که عریضه‌ای با ۲۰۰ هزار امضا جمع‌آوری کرده‌اند.

Held v. constructive talks this morning with advocates for #NoBan4Women. Their courage & passion for ⚽️ is remarkable. We will keep engaging with them, as well as public ⚽️authorities in IR to work towards stadium access for all. @openstadiums pic.twitter.com/o6tYuGFA8v

— Fatma Samoura (@fatma_samoura) November 8, 2018

خودنویس: جمعی از فعالان اجتماعی از جمله نسرین ستوده و نازنین افشین‌جم، در نامه‌ای سرگشاده از رئیس فیفا خواسته‌اند مقابل «نقض آشکار و جدی» قوانین فیفا توسط جمهوری اسلامی خاتمه دهد تا حق زنان ایران پایمال نشود.

متن کامل این نامه که در روزنامه‌ی گاردین [2] نیز منتشر شد، به شرح زیر است:

جناب آقای سپ بلاتر رئیس فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا)

از سال ۱۹۸۲، جمهوری اسلامی در عملی تبعیض‌آمیز از ورود زنان ایرانی به ورزشگاه‌های فوتبال و سایر رشته‌های ورزشی جلوگیری کرده است. چنین تبعیضی بر اساس جنسیت، نشان دهنده نقض آشکار و شرم آوراز منشور فیفا می‌باشد که در ۳۰ سال گذشته بدون هیج‌گونه واکنشی از سوی فیفا بر علیه زنان ایران صورت گرفته است.

اکنون زمان آن رسیده است که جهان از فیفا و فیفا از جمهوری اسلامی بخواهد که به این تبعیض جنسیتی خاتمه دهد. تفکیک جنسیتی و تبعیض برعلیه زنان بر خلف تعهدات بین المللی و روح وحدت‌بخش ورزش است که لازمه هر «بازی شرافتمندانه» است. چنین تبعیضی همچنین بر خلف اساسنامه‌ی فیفا است. مادهٔ (۲الف) اساسنامه‌ی فیفا به صراحت اعلام می‌کند که از جمله اهداف فیفا، ترویج فوتبال «در پرتوی ارزش‌های وحدت‌بخش، تربیتی، فرهنگی و انسانی» است. ماده‌ی ۳ اساسنامه مشخصا تصریح می‌کند که «هرگونه تبعیض بر علیه هر کشور، هر شخص یا گروهی از مردم به علت نژاد، جنسیت، زبان، مذهب، و عقاید سیاسی یا به هر دلیل دیگر اکیدا منوع و بر اساس ماده ۱۴ و ۱۵ فیفا مجازات «نقض آشکار وجدی قوانین فیفا» تعلیق یا اخراج است. بیش از ۳۰ سال تبعیض علیه زنان ایران به طور قطع و یقین «نقض آشکار وجدی قوانین فیفا» می‌باشد که متاسفانه فیفا بی‌توجه به قوانین خود اجازه چنین «نقض آشکار و جدی» را به حکومت اسلامی داده است.

زنان ومردان ایرانی در ایران و سراسر جهان به سهم خود سعی در احقاق حقوق زنان ایرانی کرده‌اند. در سال ۲۰۰۶ فیلم جعفر پناهی با عنوان «آفساید» وضعیت اسفناک دختران و زنان ایران برای رفت به ورزشگاه‌ها را به زیبایی به تصویر کشید. حکومت اسلامی اکنون اجازه ساخت فیلم به این کارگردان برجسته سینما، برنده‌ی بسیاری از جوایز بین المللی را نمی‌دهد.

در سال ۲۰۱۴، غنچه قوامی و گروهی از زنان به خاطر تلاش برای شرکت در یک مسابقه والیبال دستگیر شدند. خانم قوامی به یک سال زندان محکوم شد. در جام ملت های آسیا ۲۰۱۵ در استرالیا، هزاران نفر از زنان و مردان ایرانی خواستار پایان دادن به ممنوعیت ورود زنان ایرانی به استادیوم‌ها شدند. در بازی دوستانه ایران وسوئد بیش از ۳۰ هزار نفر استادیوم فرندز شهر استکهلم را بدل به صحنه‌ای در حمایت از زنان ایرانی کردند .همچنین در مسابقات لیگ جهانی والیبال در حالی‌که در ایران زنان ایرانی اجازه ورود به ورزشگاه را ندارند در خارج از ایران هزاران ایرانی خواهان رفع تبعیض از زنان ایران هستند. در ماه فوریه بیش از ۲۰۰ نفر از فرهیختگان و ورزشکاران ایران در نامه‌ای به آقای بلاتر خواهان توجه ایشان به «نقض آشکار وجدی» جمهوری اسلامی از قوانین فیفا شدند. هر چند که آقای بلاتر در واکنش به آن نامه از جمهوری اسلامی خواست تا به ممنوعیت ورود زنان پایان دهد اما عملاََ تغییری در رفتار تبعیض آمیز حکومت اسلامی به‌وجود نیامد.

فیفا همواره برای رفع تبعیض اقدامات مهمی کرده است، «قطع‌نامه در مبارزه علیه نژادپرستی و تبعیض» در جلسه ۶۳ کنگره‌ی فیفا که در ماه مه سال ۲۰۱۳ برگزار شد واعلام روزی به نام «نه به نژادپرستی» در تقویم فیفا از آن جمله است. اقداماتی که فوتبال را به عنوان یک ورزش که در نزدیکی انسان‌ها به یک دیگر و دوستی جهانیان نقش اساسی دارد معرفی می‌کند . فیفا با احترام به قوانین خود باید از این نقش مهم و حساس پاسداری کند. با اتهامات اخیر فساد مالی فیفا و قول‌های داده شده در مورد اصلاحات در فیفا جامعه جهانی منتظر است تا ببیند فیفا چگونه با شفافیت بر مشکلات خود غلبه خواهد کرد.

ما نیز انتظار داریم تا فیفا با پایبندی به اصول خود در رفع تبعیض در آستانه‌ی فینال جام جهانی زنان که دنیا با شور و شوق به تماشای آن نشسته است و با توجه به مسوولیت خود به مسائل اجتماعی به «نقض آشکار و جدی» قوانین فیفا توسط جمهوری اسلامی خاتمه دهد تا حق زنان ایران در سهیم شدن در شور و شوق ورزش پایمال نشود.