اخبار

مشرق: در پی تهدید دبیرکل حزب الله لبنان مبنی بر تبدیل شدن مخازن آمونیاک در حیفا به بمب اتمی، اسرائیل با تشکیل کمیته کارشناسی در نهایت این مخازن را پس از ۳۰ سال فعالیت تخلیه کرد.

به گزارش مشرق به نقل از روزنامه رای الیوم، پایگاه خبری «ان. آر. جی» اسرائیل به نقل از منابع کاملا آگاه در تل آویو، اعلام کرد، مخازن آمونیاک در خلیج حیفا پس از سی سال فعالیت تعطیل شد، زیرا کمیته کارشناسان به ریاست پرفسور ایهود کیننالی به این نتیجه رسیدند که این مخازن می تواند عمال نابودی و کشتار صدها هزار غیر نظامی باشد.

تلاش اسرائیل برای جلب موافقت اردن برای انتقال مخازن آمونیاک

در همین ارتباط گزارش های دیپلماتیک بین المللی حاکی از این است که اسرائیل تلاش دارد انبارهای آمویناک را به اردن منتقل کند و بیش از یک بار به طور رسمی از اردن درخواست کرده است بندر العقبه در مدیترانه را به انبار گاز آمونیاک تبدیل کند.

بر اساس این گزارش ها مراجع تصمیم گیر سیاسی و امنیتی در اردن این درخواست را بررسی کردند و کمیته رسمی متشکل از وزیر محیط زیست و وزیر انرژی و نیز وزیر حمل و نقل تشکیل دادند تا نتایج تبدیل تنها بندر اردن به مخزن گاز آمونیاک اسرائیل را مورد بررسی قرار دهند.

اعتراف شهردار حیفا به درستی اظهارات نصرالله

یونا یاهف رئیس شهرداری حیفا نیز در گفت وگو با تلویزیون اسرائیل با اشاره به تهدید سید حسن نصرالله دبیر کل حزب الله به اینکه گاز آمونیاک در خلیج حیفا و موشک های حزب الله موجب تولید بمب اتمی خواهند شد و خسارت های مالی و جانی بسیار زیادی را به بار خواهند آورد، گفت: متاسفانه من نصرالله را تایید می کنم و اظهارات او صد درصد درست است و کابینه به ریاست بنیامین نتانیاهو باید این موضوع را جدی گرفته و با آن برخورد مسئولانه داشته باشد.

شهردار حیفا گفت: از دبیر کل حزب الله ممنون است زیرا با تهدید به حمله به خلیج حیفا بار دیگر موضوع بمب ساعتی را در افکار عمومی اسرائیل زنده کرد و دبیر کل حزب الله لبنان به موضوع حساسسی اشاره کرد که موجب وحشت اسرائیلی ها است به ویژه اینکه درخواست های رسمی متعددی در مورد لزوم انتقال مخازن شیمیایی از خلیج حیفا به سایر نقاط مطرح شده است.

همچنین یکی از ساکنان حیفا به تلویزیون رسمی اسرائیل گفت، تهدید علیه خلیج حیفا و به عبارت دقیق تر علیه مخازن آمونیاک از سال 1991 وجود داشته است اما از آن زمان تا امروز کابینه های اسرائیل هیچ اقدامی برای دور کردن این خطر از منطقه انجام ندادند.

تهدید جدی مخازن آمونیاک؛ احتمال به واقعیت پیوستن کابوس‌ها

در این میان تلویزیون اسرائیل نیز اعلام کرد گاز آمونیاک در خلیج حیفا و در منطقه ای پرجمعیت وجود دارد و همین وضعیت جان صدها هزار نفر از ساکنان آن را در معرض خطر قرار می دهد و همچنین فعالیت این مخازن بدون مجوز بود.

این منبع تاکید کرد که 12 میلیون تن گاز آمونیاک در این محل وجود دارد و بعید نیست اگر یک موشک به آن اصابت کند، این کابوس به واقعیت تبدیل شود.

ایران وایر: بهانه این‌که سراغ «رضا مددی» رفتم، خبر مبارزه‌ای بود که قرار است بین او و «موشه بن شیمول» اسراییلی برگزار شود. این تصمیمی بود از سوی دو ورزشکار ایرانی و اسراییلی که عضو سازمان ورزشی «یو اف سی» هستند. این دو، تصمیم گرفتن روز ۲۵ آبان و به‌صورت نمادین مقابل هم قرار بگیرند.

رضا مددی چند سالی است که وارد رشته ورزشی MMA یا همان هنرهای رزمی ترکیبی شده است. ام‌ام‌آی، رشته‌ای تازه تاسیس زیر نظر سازمان UFC است که از تلفیق و ترکیب رشته‌های کشتی آزاد و فرنگی، بوکس، جوجیتسو، کیک بوکسینگ و چند رشته رزمی دیگر تشکیل شده است.

رضا مددی پیش‌ازاین گفته بود: «داستان باخت مصلحتی «سعید ملایی» در نیمه‌نهایی مسابقات جودو قهرمانی جهان برای قرار نگرفتن برابر «موکی ساگی» اسراییلی باعث شد تا من این گام را بردارم و یک‌بار برای همیشه به این داستان پایان دهم.»

در مورد او، داستان متضاد و متفاوت، شایعات و واقعیت‌ها بسیار است؛ اما وقتی با رضا مددی گفت‌وگو کنید، چهره‌ای غیر ازآنچه انتظار دارید را پیش چشم خود می‌بینید. او خودش را این‌گونه معرفی می‌کند: «در تهران متولد شدم، منطقه نارمک. باشگاهی بود به نام باغ فیض که همان‌جا کشتی را آغاز کردم. یازده‌سالگی همراه خانواده از ایران مهاجرت کردم و به سوئد آمدم؛ اما اینجا هم دنبال همان عشق خودم یعنی کشتی فرنگی رفتم.»

او ۲۶ ساله بود که به‌صورت اتفاقی با رشته MMA آشنا شد: «رفته بودم سالن که یکی از دوستانم را ببینم. همان‌جا با این رشته آشنا شدم. به نظرم رشته فوق‌العاده‌ای می‌آمد. از همان سال شروع کردم و تا امروز که ۴۱ ساله شدم بی‌وقفه همین رشته را ادامه دادم.» او هم مربی است و هم ورزشکار حرفه‌ای، اما چندی قبل اعلام بازنشستگی کرد. تنها رقابتی که برایش باقی‌مانده، همین مسابقه با موشه بن شیمول اسراییلی است و بس.

اما جرقه رقابتش به‌عنوان یک ورزشکار ایرانی با حریفی اسراییلی چگونه زده شد؟ خودش پیش‌ازاین گفته بود که می‌خواد برای همیشه این تابو را بشکند. حالا در گفت‌وگویش با ایران‌وایر کمی عقب‌تر می‌رود؛ به سال‌های نوجوانی و مهاجرت: «یادم می‌آید سال ۱۹۹۷ با تیم ملی سوئد به رقابت‌های جوانان جهان رفتیم. من ملی‌پوش کشتی تیم سوئد بودم و از این‌که می‌توانستم به فنلاند سفر کنم حس فوق‌العاده‌ای داشتم. حس بهتر من زمانی شکل گرفت که دیدم تیم ایران هم به مسابقات جهانی آمده است. حس بی‌نظیری بود؛ با آن‌ها فارسی حرف می‌زدم، با آن‌ها غذا می‌خوردم، حتی لباس بازیکنان ایران را می‌‌پوشیدم. یادم می‌آید چند بار صدای سرمربی هم درآمد و سرم داد که زد که چرا گرمکن ایرانی‌ها را پوشیدی؟ تو عضو تیم ما هستی. تا این‌که یکجا همه‌چیز خراب شد. سرپرست تیم ایران فهمید که در هتلی که همه ما اسکان داشتیم، جوانان اسراییل هم بودند. در لابی هتل فریاد می‌کشیدند و می‌گفتند باید این هتل را تخلیه کنیم. این اتفاق هم افتاد. رفتند یک جای دور.»

اما این سفر، این دور شدن، فقط دامن تیم جوانان کشتی ایران را نگرفت: «اول فکر می‌کردم که خب بچه‌های ایران را نمی‌بینم؛ اما از فردای آن روز تازه داستان شروع شد. هرکدام از بچه‌های تیم سوئد مرا می‌دید مسخره‌ام می‌کرد. می‌گفت تو ازاینجا آمدی؟ چرا با همه مشکل دارید؟ می‌خندیدند، مسخره می‌کردند، به خدا من بچه بودم و نمی‌فهمیدم اصلا ماجرای ایران و اسراییل چیست. این ماجرا تمام شد تا رسیدیم به داستان سعید مولایی. باز همه‌چیز برای من تکرار شد.»

رضا مددی همان جمله تکراری را با ادبیات خاص خودش تکرار می‌کند. به شکلی که باور نمی‌کنید سه دهه است دیگر در ایران و محله نارمک زندگی نمی‌کند: «مگر ما ورزشکاران با شما سیاستمداران کار داریم که شما هی به ما گیر می‌دهید؟ مگر ما تا حالا آمدیم پشت میز شما بگوییم فلان تصمیم را بگیر که تو می‌آیی برای من تصمیم می‌گیری با کی مبارزه کن. شما متوجه می‌شوی معنی صد ساعت تمرین در هفته یعنی چی؟ می‌فهمید یک جوان همه زندگی‌اش همین مبارزه است؟»

رضا مددی، از «حسن یزدانی» به‌عنوان اسطوره‌اش اسم می‌برد: «از حسن یزدانی بزرگ‌تر و آقاتر در ورزش ایران داریم؟ طرف وسط کشتی با سیلی زد زیر گوش یزدانی. حتی نگاه چپ هم نکرد. فقط گرفت پشتش را زد به خاک. حالا تصور کنید به همین حسن یزدانی بگویند چون به اسراییل خوردی نباید کشتی بگیری. ورزشکار مملکت باید سپر بلای سیاستمداری شود که جرات نمی‌کند در مجامع بین‌المللی اعلام کند ما حاضر نیستیم با اسراییل مبارزه کنیم.»

او به موقعیت جغرافیایی‌اش در خارج از کشور نگاه می‌کند. به این‌که می‌تواند بدون دغدغه‌هایی که ورزشکاران ایرانی دارند با رقیب اسراییلی مبارزه کند: «از قول من بنویس رضا مددی با ورزشکار اسراییلی مبارزه می‌کند؛ نه جذام داشت، نه ایدز داشت. نه من را خورد، نه من او را خوردم. نه من فلسطین را آزاد کردم، نه او بقیه فلسطین را اشغال کرد؛ تمام.»

رضا همچنان با ادبیاتی نزدیک به یک محله‌های تهران حرف می‌زند. پس از سه دهه خودش را برگرفته از ضرب‌المثل‌های مادر می‌داند: «همیشه مادرم می‌گفت چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است؛ شما بروید پستی که فقط BBC از من گذاشت را ببینید. بیشترین بازدید و بیشترین کامنت بین تمام پست‌ها برای من بود. به‌جز چند نفر که آمدند با صفحات فیک فحش دادند و گفتند تو با رژیم کودک‌کش مبارزه می‌کنی کسی مخالفتی نداشت.»

حتی در مورد رضا مددی هم گفته بودند که او برای اقامت سوئد چنین تصمیمی گرفته است: «خب می‌گویند دیگر، چکارشان کنم. من بیشتر از سی سال است سوئد زندگی می‌کنم. ازدواج کردم و بچه‌دار شدم. مسلمانم و به‌شدت هم دینم را دوست دارم. همین چندی قبل می‌خواستم در خانه‌ام را عوض کنم. زنگ زدم شرکت که خودتان هم نصاب بفرستید. دو برادر فلسطینی آمدند که یکی از آن‌ها مرا می‌شناخت. حداقل ده بار از من تشکر کرد و گفت ممنونم که می‌خواهی با شیمول مبارزه کنی. حتی یک کرون (واحد پول سوئد) از من پول نگرفت. ببینید شما را به خدا یک فلسطینی در مورد من چه طرز فکری دارد و این دیوانه‌ها در مورد من چه حرفی می‌زنند.»

می‌پرسم چقدر به ادامه این مبارزه‌ها و شکسته شدن تابوی چهل‌ساله مبارزه نکردن با ورزشکاران اسراییلی امیدوار است: «ببین دوست عزیز. من الان زبان این کشور را مثل زبان مادری‌ام حرف می‌زنم؛ اما من و تو اگر تا ابد هم در این کشور بمانیم بازهم غریبه‌ایم. رک بگویم؟ کله سیاهیم؛ پس به من حق بده که بخواهم دین خودم به مردم کشورم را ادا کنم. درهای ورزشگاه‌های ایران چگونه برای زنان باز شد؟ یک دختر خودش را آتش زد، فیفا دلش سوخت گفت درها را باز کنید. حالا باید منتظر باشیم یکی از قهرمان‌‌های مملکت خودسوزی کند که به فکر بیفتیم؟»

رضا مددی پیش‌ازاین گفته بود که «می‌داند که پس از مبارزه با ورزشکار اسراییل دیگر قادر به بازگشت به ایران نیست»، اما همچنان روی تصمیم خود مانده و البته با عشق و ناامیدی در مورد ایران حرف می‌زند: «بچه من نصف ایرانی است و نصف سوئدی. همیشه در خانه من موزیک فارسی می‌شنوید. چند روز قبل نقشه جغرافیا را دستش گرفت و به من گفت بابا ایران کجاست؟ اما می‌دانید؟ یک درد بزرگ دارم. دو سال قبل وقتی از کنترل پاسپورت فرودگاه تهران رد شدم، نفس عمیق کشیدم. تصاویری که در تهران دیدم وحشتناک بود. سر خیابان‌ها بچه‌ها گدایی می‌کردند. به دوستم گفتم این‌ها دارند چکار می‌کنند؟ گفت این‌ها بچه‌های کار هستند. بچه‌های کار؟ بچه مگر کار می‌کند؟ چرا در مملکت من باید پیرزنی که هر دو چشمش کور شده کنار کوچه گدایی کند؟ نشستم کنارش با این قد و هیکل زار زدم. یکی از شب‌ها می‌خواستم برای یکی از همین بچه‌های کار، یکی که داشت جوراب می‌فروخت بستنی و فالوده بخرم. مردم داد می‌زدند نخر، نخر. از این‌ها اینجا زیاد است؛ خب نخر و زهرمار. شما از کجا آمدید؟ چرا این‌طوری شدید؟ چرا این‌قدر هیولا شدید؟ مملکتی که روی نفت خوابیده، پیرزن کورش گدایی می‌کند، دختر خردسالش گل می‌فروشد، مردم هم اجازه نمی‌دهند برای پسربچه دست‌فروش چیزی بخرید. برگردم چکار کنم؟ غم بخورم؟»

او می‌گوید از تصاویری که برخی از مسافران ایران در صفحات اجتماعی می‌گذارند شوکه می‌شود: «طرف می‌نویسد رفتم ایران و نمی‌دانید که چقدر خوش گذشت. بله عزیزم. پوند و یورو و دلار می‌بری ایران، در رستوران‌های بالا شهر خرج می‌کنی و در سفرها هم به هتل پنج ستاره می‌روی خوش می‌گذرد. یک‌بار هم سر کوچه و خیابان با کودکان کار و زنان دست‌فروش حرف بزن. آن‌وقت بیا بنویس رفتم ایران خوش گذشت.»

رضا مددی یک حرف آخر داشت. جمله‌ای که وقتی کنار عضله‌های درهم‌پیچیده‌اش می‌نشیند، هم عجیب است و هم شاید او را کامل کند: «ما محصول مکانیزم جغرافیای جهان هستیم. ایران مرا شیعه کرد، اسراییل او را یهودی و اروپا هم این‌ها را مسیحی کرده است. ما حق انتخاب نداشتیم. پس وقتی وارد زمین یا سالن مسابقه می‌شوید، به جغرافیای کسی فکر نکنید.»

بی‌بی‌سی: در پی شکست سعید ملایی، نفر اول رده‌بندی جهانی جودو در وزن ۸۱ کیلوگرم در مسابقات گرنداسلم پاریس، رسانه‌های ایران گزارش دادند که این “شکست مصلحتی” و برای روبرو نشدن با ورزشکار اسرائیلی در دور بعد بوده است.

سعید ملایی در یک چهارم نهایی در کمتر از بیست ثانیه ضربه فنی شد و از حریفی از قزاقستان شکست خورد.

در این مسابقه آقای ملایی که چهره او هنگام ورود به تاتامی، گرفته و ناراحت به نظر می‌رسید، بر خلاف بازی‌های دیگر تلاش چندانی نکرد و خیلی زود تسلیم حریف شد.

او در صورت برد در این مسابقه در نیمه‌نهایی مقابل ساگی موکا جودوکای اسرائیلی قرار می‌گرفت. ساگی موکا در نهایت به فینال رسید و با شکست از جودوکای آلمانی مدال نقره وزن ۸۱ کیلوگرم را کسب کرد.

سعید ملایی بعد از شکست از حریف قزاق، توانست در مسابقات شانس مجدد (رپشاژ) با چند برد پیاپی مدال برنز را کسب کند.

این قهرمان جودو حدود دو ماه پیش هم در مسابقات مسترز چین در دور نخست برابر حریف ژاپنی شکست خورد. او در صورت پیروزی باید در برابر برنده اسراییل و بلژیک می‌ایستاد.

پیش از این هم بارها ورزشکاران ایرانی، چه در جودو و چه در ورزش‌های دیگر برای اجتناب از روبرو شدن با حریفان اسرائیلی تن به “شکست مصلحتی” داده‌اند.

باخت عمدی در مسابقات ورزشی، نقض مقررات محسوب می‌شود و می‌تواند با جریمه و محرومیت همراه شود.

در یکی از خبرسازترین باخت‌های مصلحتی، علیرضا کریمی، کشتی‌گیر ایرانی حدود یک سال پیش در مسابقات کشتی زیر ۲۳ سال جهان در لهستان با توصیه آشکار مربی‌ خود از کنار تشک به حریفش باخت تا در دور بعد با ورزشکار اسرائیلی روبرو نشود.

این تصمیم باعث شد علیرضا کریمی شش ماه و مربی او دو سال از حضور در مسابقات محروم شوند. این اتفاق انتقاد شدید رسول خادم، رئیس وقت فدراسیون کشتی ایران را در پی داشت که خواهان پایان “سیاست پنهان‌کاری” در روبرو نشدن با ورزشکاران اسرائیلی شد.

چند ماه بعد آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر ایران که پیش از آن علیرضا کریمی را برای دلجویی به حضور پذیرفته بود، در یک سخنرانی به صراحت از ورزشکاران ایرانی خواست که در رقابت‌های بین‌المللی از رویارویی با اسرائیلی‌ها خودداری کنند و گفت روبرو شدن با آنها به معنای “خاضع و خاشع شدن در مقابل هنجارهای استکبار” است و “مایه افتخار نیست”.