اخبار

بی‌بی‌سی: حسام الدین آشنا، مشاور حسن روحانی، رئیس جمهور ایران به یادداشت انتقادی حسین شریعتمداری، در روزنامه کیهان درباره طرح صادرات گاز ایران به اروپا که آن را آب ریختن به آسیاب دشمن تعبیر کرده بود، واکنش نشان داده است.

آقای آشنا در صفحه فیسبوک اش گفته “نوشته اخیر جناب آقای شریعتمداری بسیار مهم تر از آن است که پنداشته می شود. این نوشته رمز گشایی می کند از تاریخ راهبردی ایران حداقل از سال ۱۳۸۴.” سال ۱۳۸۴ آغاز دوره هشت ساله ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد است.
‘دست انتقام الهی از آستین روسیه بیرون آمده’

حسین شریعتمداری، مدیر و نماینده آیت الله علی خامنه ای، رهبر ایران در روزنامه کیهان کلیک در نوشته ای در تاریخ ۱۷ اردیبهشت این روزنامه، ضمن ابراز خوشنودی از پیوستن کریمه به روسیه، از تحریم‌های اروپا و آمریکا علیه این کشور به دلیل حمایت از جدایی کریمه از اوکراین و همچنین از تحریم های اعمال شده علیه صنایع نفت و گاز ایران انتقاد کرده و نوشته “حالا می‌توان حدس زد که تحریم صدور گاز روسیه به اروپا، کشورهای اروپایی را با چه کابوس جدی و شکننده‌ای از بحران سوخت و رکود اقتصادی روبرو کرده و می‌کند.”
‘دست انتقام الهی از آستین روسیه’

بخشی از یادداشت حسین شریعتمداری در کیهان: آیا از اینکه دشمنان وحشی و تابلودار مردم مظلوم و شریف ایران بعد از تحریم‌های ضد بشری علیه ایران اسلامی، خود در باتلاق تحریم گرفتار شده‌اند، احساس رضایت نمی‌کنید و در این ماجرا، دست انتقام الهی را – هر چند که از آستین روسیه بیرون آمده باشد – نمی‌بینید؟

روسیه اصلی ترین تامین کننده گاز صادراتی به اروپاست.

مدیر روزنامه کیهان نوشته است “آیا از اینکه دشمنان وحشی و تابلودار مردم مظلوم و شریف ایران بعد از تحریم‌های ضد بشری علیه ایران اسلامی، خود در باتلاق تحریم گرفتار شده‌اند، احساس رضایت نمی‌کنید و در این ماجرا، دست انتقام الهی را – هر چند که از آستین روسیه بیرون آمده باشد – نمی‌بینید؟”

بیژن نامدار زنگنه وزیر نفت ایران اخیرا گفته بود که با بهره برداری از فازهای جدید پارس جنوبی، ایران از سال آینده گاز کافی برای صادرات خواهد داشت و کلیک می تواند بخشی از گاز اروپا را تامین کند.

آقای شریعتمداری در یادداشت خود در کیهان گفته”این پیشنهادها چه مفهومی غیر از باز گذاشتن دست دشمن برای ادامه وحشی‌گری علیه مردم کشورمان دارد؟… خوشبینانه‌ترین برداشت درباره آنها، این است که کمترین و ابتدایی‌ترین شایستگی و لیاقت را برای حضور در مسئولیت‌های کنونی ندارند! و ادامه حضورشان در مسئولیت آب ریختن به آسیاب دشمن است.”

یادداشت آقای شریعتمداری در شبکه های اجتماعی فارسی زبان هم بازتاب نسبتا وسیعی داشته و عموما مورد انتقاد قرار گرفته است.

رادیوفردا: سایمون گس مدیر کل سیاسی وزارت خارجه بریتانیا و سفیر پیشین این کشور در تهران، روز دوشنبه سفری به تهران داشت و با سه معاون وزیر خارجه ایران دیدار و مذاکره کرد.

رادیو فردا در گفت‌و‌گویی با حسین علیزاده دیپلمات پیشین در فنلاند، نظر وی را درباره موضوعات احتمالی مورد بحث این دیپلمات بریتانیایی با مقام‌های ایرانی جویا شده است.

سایمون گس و مجید تخت روانچی معاون اروپا و آمریکای وزارت خارجه، احتمالا در مورد چه مسائلی مذاکره کرده‌اند؟

حسین علیزاده: به طور قطع و یقین می‌توان گفت که پس از مبادله کاردارهای غیر مقیم، تسهیلات لازم برای اینکه کار دو کاردار فراهم بشود در مذاکرات هیات‌های دوجانبه مطرح بوده است.

با عنایت بر اینکه قطعا طرف بریتانیایی از مساله عدم امنیت، یعنی در واقع تکرار حادثه حمله به سفارت انگلیس و از آن بد‌تر حمله به اقامتگاه خانواده دیپلمات‌ها که امری خلاف عرف قوانین دیپلماتیک بود، اظهار نگرانی خواهد کرد، و طبیعتا به دنبال درخواست الزامات و تعهدات عینی خواهند بود که این حادثه، مجددا تکرار نشود.

آقای گس ظاهرا با آقای عباس عراقچی، معاون وزارت خارجه و عضو ارشد تیم مذاکرات هسته‌ای، هم دیداری داشته است.

بله، آقای گس، در واقع مقام بریتانیایی طرف مذاکره کننده بحث‌های هسته‌ای با ایران هم هستند. با توجه به اینکه ایشان سفیر پیشین بریتانیا در تهران هم بودند که از تهران اخراج شدند، مسلما در فرصتی که به دست آورد و به تهران سفر کرد، موضوع آخرین تحولات بحث هسته‌ای را با طرف ایرانی یعنی آقای عراقچی مطرح کرده است و می‌شود گفت که مساله واردکردن بحث توان موشکی ایران که این روز‌ها بحث ان داغ شده است، می‌تواند یکی از محورهای مذاکرات اقای گس با طرف ایرانی باشد.

در ‌‌نهایت به نظرتان اقای گس در دیدار با سومین معاون وزارت خارجه ایران یعنی حسین امیرعبداللهیان، معاون وزیر خارجه در امور عربی و آسیایی، چه موضوع مشترکی برای مذاکره داشته‌اند؟

بی‌تردید، ایران و بریتانیا در دو سویه تحولات سوریه قرار گرفته‌اند، ایران به طرفداری از بشار اسد و بریتانیا به طرفداری از اپوزوسیون. به هر حال وضعیت سوریه، چه از نظر جنگ و چه از نظر مسایل انسانی ، وضعیت بسیار وخیمی است. با علم بر اینکه مهم‌ترین حامی بشار اسد، دولت تهران است، آقای گس، این فرصت را مغتنم شمرد که این موضوع را با معاون وزارت خارجه در پرونده سوریه به بحث بگذارد و چه بسا به دنبال نوعی راه حل مصالحه دیپلماتیک در بحث سوریه با طرف ایرانی باشند. همچنین طرح موضوع نامزد شدن مجدد آقای بشار اسد برای ریاست جمهوری سوریه، مساله خطیری محسوب می‌شود که معنای آن برای بریتانیا و متحدینش، این است که بحران سوریه همچنان برای سال‌های دیگر هم ادامه خواهد داشت.

دویچه‌وله: وزارت خارجه ایران نسبت به گزارش‌های مربوط به حضور غیرعادی یک هواپیمای آمریکایی در فرودگاه مهرآباد تهران واکنش نشان داد. به گفته‌ی سخنگوی وزارت خارجه، با هواپیمای مزبور هیئتی از غنا به ایران سفر کرده است.

وزارت خارجه ایران در واکنش به خبر فرود یک هواپیمای آمریکایی در فرودگاه مهرآباد گفت که با هواپیمای یادشده یک هیئت بلندپایه‌ی از کشور غنا به ایران سفر کرده است.

خبرگزاری جمهوری اسلامی (ايرنا) شامگاه جمعه (۲۹ فروردین) از قول مرضیه افخم، سخنگوی وزارت خارجه، گزارش داد: «مسافران این هواپیما شامل هیئتی از مقام‌های غنایی بودند که ریاست آن را برادر رئیس جمهوری این کشور به عهده داشت و هیچ یک از خدمه آن آمریکایی نبودند.»

سخنگوی وزارت خارجه به خبرنگاران گفته است که دو کشور ایران و غنا به دنبال گسترش مناسبات دوجانبه هستند. او افزوده است که هفته گذشته یک هیئت غنایی برای پیگیری توافقات انجام شده در سفر دو سال پیش رئيس جمهوری این کشور به ایران، به تهران سفر کرده است.

به گفته مرضیه افخم هواپیمای یادشده به یک بانک آمریکایی تعلق دارد، اما هم‌اکنون در اختیار ریاست جمهوری غنا است.

به گفته سخنگوی وزارت امور خارجه: «هیئت غنایی پس از دیدار و گفت‌وگو با شماری از مقام‌های کشور از جمله حسین امیرعبداللهیان، معاون عربی و آفریقایی وزارت امور خارجه، روز گذشته (پنجشنبه) تهران را ترک کرد.»

هواپیمای “دشمن” در تهران

روز پنجشنبه روزنامه “نیویورک تایمز” خبری مبنی بر حضور یک هواپيمای آمريکايی متعلق به بانک “يوتا”‌در فرودگاه مهرآباد تهران منتشر کرد که در رسانه‌های جمعی بازتابی گسترده پیدا کرد.

مقام‌های مسئول هیچ یک از دو کشور ایران و آمریکا در مورد هواپیمای یادشده توضیح روشنی به رسانه‌ها ندادند. برخی از مقامات آمریکایی، از جمله از وزارت خزانه‌داری، نسبت به گزارش “نیویورک تایمز” اظهار بی‌اطلاعی کردند.

تا پیش از اظهارات رسمی سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی، مقامات ایرانی نیز در این باره اطلاعی نداده بودند.

حمید بابایی، مسئول مطبوعاتی نمایندگی ایران در سازمان ملل، در واکنش به این خبر گفته بود: «ما هیچ اطلاعی در این زمینه نداریم. شما را به صاحبش ارجاع می‌دهم.»

همچنین نصرالله منصوری شيرازی، مديرکل فرودگاه مهرآباد، گزارش روزنامه “نيویورک تايمز” در خصوص فرود يک هواپيمای آمريکايی در اين فرودگاه را تکذيب کرد.

برخی از ناظران حدس می‌زدند که هواپیمای آمریکایی برای انجام برخی معاملات تجاری به ایران رفته است. اما “نیویورک تایمز” یادآور شده است که با وجود سبک شدن برخی از تحریم‌ها علیه ایران بعد از توافق ژنو، هنوز رابطه تجاری با ایران غیرقانونی محسوب می‌شود.

رادیوفردا: کاخ سفید روز جمعه ۲۲ فروردین ماه اعلام کرد که برای حمید ابوطالبی به عنوان سفیر ایران در سازمان ملل ویزای ورود به خاک آمریکا صادر نخواهد شد.

جی کارنی، سخنگوی کاخ سفید گفته است که به سازمان ملل و ایران اعلام شده است که برای حمید ابوطالبی ویزا صادر نخواهد شد.

در حالی کاخ سفید می گوید برای حمید ابوطالبی ویزا صادر نخواهد شد که پیشتر مجلس نمايندگان آمريکا طرح مخالفت با ورود حميد ابوطالبی به خاک آمريکا به عنوان سفير ايران در سازمان ملل را با يک رای قاطع تصويب کرد.

مجلس نمایندگان آمریکا روز پنجشنبه٬ ۲۱ فروردين‌ماه به اتفاق آراء این طرح را تصویب کرد.اين طرح که چهار روز پيشتر از سوی سنای آمريکا نيز تصويب شده بود٬ از سوی کنگره برای تصويب نهايی تحويل دفتر رياست جمهوری شده است.

جی کارنی،‌سخنگوی کاخ سفید روز جمعه به طور مشخص نگفت که آیا باراک اوباما،‌رییس جمهوری آمریکا ، طرح کنگره را امضا خواهد کرد یا نه. ولی او با این حال تصریح کرد که موضع دولت آمریکا درقبال مساله حمید ابوطالبی با کنگره همراستا است.

حمید ابوطالبی متهم به دست داشتن در گروگان‌گیری کارکنان سفارت آمریکا در تهران است که آبان ۱۳۵۸ رخ داد و منجر به قطع روابط سیاسی دو کشور شد. با این‌حال آقای ابوطالبی این اتهام را رد کرده و گفته است که پس از گروگان‌گیری تنها به عنوان مترجم نماینده پاپ در سفارتخانه آمریکا حضور یافته است.

پیشتر کاخ سفید اعلام کرده بود که سفیر پیشنهادی ایران برای سازمان ملل متحد «گزینه مناسبی نیست»، اما وزارت خارجه ایران گفته است که «به پی‌گیری‌های خود از مجاری دیپلماتیک ادامه می‌دهد».

مقام های جمهوری اسلامی ایران هنوز به اظهارات سخنگوی کاخ سفید واکنش نشان نداده اند.

این در حالی است که وزارت خارجه ایران پیشتر گفته بود که «به پی‌گیری‌های خود از مجاری دیپلماتیک ادامه می‌دهد».

محمدجواد ظریف٬ وزیر خارجه ایران نیز با تاکید بر «مناسب بودن» انتخاب آقای ابوطالبی به عنوان سفیر ایران در سازمان ملل گفته بود که تهران اجازه نمی‌دهد «تندروها» دستور کار ایران در سازمان ملل را تعیین کنند.

بی‌بی‌سی: امید معماریان

روزنامه‌نگار مستقل مقیم آمریکا
ابراهیم اصغرزاده عضو شورای پانزده نفره ای بود که درسال ۵۸، طراحی و اجرای حمله به سفارت آمریکا را به عهده داشتند

به دنبال تاخیر دولت آمریکا در صدور ویزای حمیدابوطالبی، که از سوی دولت به عنوان نماینده دائمی ایران در سازمان ملل پیشنهاد شده است، ابراهیم اصغرزاده از افراد محوری در طراحی و اجرای گروگان گیری می گوید این اتفاق توسط تندروها به عنوان ابزاری برای به همزدن “روند‌های آشتی” بین دو کشور به کار گرفته می شود.

طی روزهای گذشته برخی مطبوعات آمریکایی از اینکه حمید ابوطالبی در ماجرای گروگان گیری دیپلمات‌های آمریکایی در سال ۵۸ دست داشته است سخن گفته اند.

ابراهیم اصغرزاده عضو شورای پانزده نفره ای بود که درسال ۵۸، طراحی و اجرای حمله به سفارت آمریکا را به عهده داشتند. در آن زمان حمیدابوطالبی یکی ازدانشجویان خط امام بود که به گفته خودش تنها به عنوان مترجم در ماجرای گروگان گیری حضور داشته است.

ابراهیم اصغرزاده، نماینده مجلس سوم و عضو اولین شورای شهر تهران در این مصاحبه از تاثیر گروگان گیری بر رابطه دو کشور سخن گفته است و اینکه چرا مقام های ایرانی علیرغم تبعات سهمگین این اتفاق، هیچ گاه ابراز تاسف نکرده یا از ۵۳ گروگان آمریکایی و خانواده های آنها عذرخواهی نکرده اند.

طی روزهای گذشته اینکه آقای حمیدابوطالبی، نماینده پیشنهادی دولت ایران در سازمان ملل در نیویورک، در ماجرای گروگان گیری سفارت آمریکا دخیل بوده است یا نه، در رسانه های غربی انعکاس زیادی داشته است. چرا چنین برخوردی با حضور او در نیویورک صورت می گیرد؟

بیش از سه دهه است که گروگان گیری به نظرم به تاریخ سپرده شده و فقط توسط نیروهای تندرو به عنوان ابزاری برای به هم زدن روندهای آشتی به کار گرفته می شود. اگر قضیه گروگان گیری هم نبود مطمئنم که نیروهایی در داخل آمریکا و ایران تلاش می کردند وضعیت جدیدی را که پیش می آید، به هم بزنند. در طول سه دهه گذشته بارها شرایطی پیش آمده که سیاستمدارانی از طرف ایران و هم آمریکا تلاش کرده اند که رابطه بین دو کشور را بهبود ببخشند. اما یک عده این بازی را به هم زده اند و تقصیرها را گردن یک حادثه تاریخی انداخته اند که بیش از ۳۴ سال پیش رخ داده است.

ما یادمان است که بعد از دوم خرداد ۷۶ که ایران یک انتخابات جدید را تجربه کرد و یک دوره اصلاح طلبی شروع شد، با درایت رئیس جمهور خاتمی، شرایطی پیش آمد که بعد از مصاحبه ایشان با کریستین امانپور از شبکه سی‌ان‌ان خانم مادلین آلبرایت، وزیر امورخارجه دولت بیل کلینتون اعلام کرد که آمریکا در قضیه کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ – کودتا علیه دکتر مصدق- دچار اشتباه شده است. این پیام خیلی مهم بود. ولی در ایران، توسط تندروها ورادیکال ها این پیام پوشانده شد.

آقای خاتمی و دولت اصلاح طلب تلاش کردند بعد از حمله القاعده به برج های دوقلو با ابراز تاسف از این قضیه این پیام را به مردم آمریکا برسانند که مردم ایران صلح طلب و صلح دوست هستند و از کار بنیادگراهایی مانند القاعده متنفرند، اما تندروهای داخل آمریکا و به خصوص جمهوری خواهان تندرو سعی کردند ابتدا نشانه اتهام را به سمت ایران بگیرند و ایران را درترتیبات امنیتی دولت آمریکا به عنوان محور شرارت معرفی کنند. همیشه این داستان در ایران و آمریکا تکرار شده که در این دو کشور نیروهایی به قدرت رسیدند که خواهان بهبود روابط بوده اند اما نیروهای رادیکال و تندرو و بنیادگرا – بنیادگراهایی که در ایران و آمریکا بودند- در آن روند اخلال ایجاد کرده اند.

الان به نظرم اراده اوباما در آمریکا و اراده روحانی برای بهبود مناسبات تصمیم درستی است. شرایط جدیدی در منطقه در حال ایجاد است. فقط مساله ایران نیست. آمریکا می داند خاورمیانه باید آرام باشد. آمریکا در حال تغییر ترتیبات امنیتی خودش در منطقه است و ایرانی ها هم این را خوب می فهمند. اما بنیادگرا ها در ایران و آمریکا هر دو به اصطلاح نانشان در این است که بحران ایجاد کنند. انتخاب یک سفیر یا دیپلمات برای رفتن به یک کشور دیگر، فارغ از گذشته و تاریخ او، او باید برود منافع کشور خودش را تامین کند. کسانی هم انتخاب می شوند در فضای دیپلماسی کار کرده اند و آموزش دیده اند.

خوب برگردیم به موضوع خود آقای ابوطالبی، نظرتان در مورد او چیست؟

سوابق ایشان نشان می دهد که یک دیپلمات باتجربه است. بارها در پست های مختلفی فعالیت کرده است. چرا الان باید بهانه ای بگیرند؟ من درمورد ایشان و دیگران هم همین را می گویم. سیاست های راهبردی کشورها نباید تحت تاثیر گروه های خاصی باشد.

شما اشاره کردید که خانم آلبرایت در دوره آقای خاتمی، از واقعه کودتای سال ۱۳۳۲ اظهارتاسف کردند. این درست که ۳۴ سال از حادثه گروگان گیری گذشته است. اما در ذهن مردم و رسانه‌های امریکا این مساله خیلی زنده و تازه است. تجربه شخصی من هم این است که موضوع دموکرات یا جمهوری خواه بودن هم نیست. این موضوع برای مردم و رسانه های آمریکا، یک تجربه تلخ تاریخی است. چرا مانند آنچه خانم آلبرایت مطرح کرد، اراده ای در ایران نبود که از گروگان ها و خانواده هایشان دلجویی شود؟

من این را درک می کنم. اینکه در ناخودآگاه آمریکاییان مساله اشغال سفارت مساله سنگینی بوده است و به راحتی قابل حل نیست. یعنی یک کابوس است. اما این طرف را هم در نظر بگیرید. در ناخودآگاه جمعی ایرانیان، مساله کودتای ۲۸ مرداد و سقوط دکتر مصدق، دائما با جامعه ما قبل و بعد از انقلاب عجین بوده است. اگر بخواهیم این گذشته را کالبدشکافی کنیم، باید منصفانه به تاریخ نگاه کنیم و قبول کنیم که الان جنگ سرد تمام شده، دنیا عوض شده و خیلی از سیاست ها چه در ایران و چه در آمریکا تغییر کرده است و مهمتر از همه اینکه آن نیرویی که در ابتدای انقلاب، علم مبارزه با آمریکا را برداشته بود و سفارت آمریکا را به اشغال خودش در آورده بود، بعدا موتور محرکه جریان اصلاح طلبی در ایران شد و در پی ریزی یک جامعه مدنی تلاش خودش را کرد و هم اکنون نیز در همین مسیر تلاش می کند.

آقای خاتمی در مصاحبه با سی.ان.ان از آسیب روانی که آمریکایی ها از حادثه ۱۱ سپتامبر دیده بودند و اینکه باید التیام پیدا کند سخن گفت. ما همه هم قبول داریم که آن، آسیب و ترومای روانی بوده است. اما این مگر فقط تنها آسیبی بوده که آمریکایی ها خورده اند؟ جنگ ویتنام که بدتر بود. ولی آمریکایی ها خودشان را تخلیه کردند. اما در مورد اشغال سفارت آمریکا، تخلیه به این صورت نخواهد بود که دانشجویان خط امام را محاکمه کنند یا مثلا فرض کنید بروند سفارت ایران را بگیرند.

چرا عذرخواهی از این افراد و خانواده هایشان سخت است؟ شما خودتان در سال ۲۰۰۶ به روزنامه نیویورک تایمز گفته بودید که اگر عذرخواهی به روابط کمک کند این کار را می کنید.

من هنوز هم معتقدم هر کاری که برای دفاع از منافع کشورم باشد حتی اگر متضمن عذرخواهی باشد این کار را انجام خواهم داد. قطعا من ابراز همدردی می کنم با خانواده گروگان ها. ولی می خواهم این قضیه دوباره به یک جریان معکوس خودش تبدیل نشود. یعنی باعث تحقیر و سرافکندگی ملت ما نشود. چیزی نشود که دوباره به صورت دیگری تبدیل به یک عقده روانی بشود. این مسائل باید به صورت منطقی حل شود. به هرحال نزدیک شدن ایران و آمریکا سخت است. متضمن یک برنامه دراز مدت است. یک قسمتی از آن برنامه حل یک سری مسائل از این قبیل است. مساله اشغال سفارت آمریکا در ایران یک نوع واکنش و اقدام دفاعی در برابر پذیرفتن شاه در آمریکا بود. قرار نیست ما الان آن گذشته را کالبدشکافی کنیم و حساب سود و زیان را بکنیم و بگوییم که چه کسی کند یا تند رفته. من قبول دارم که جامعه آمریکا از این حادثه بسیار آزرده خاطر است؛ به شرط اینکه آمریکایی ها هم بپذیرند که ایرانی ها از اتفاقات گذشته و حمایت از شاه آزرده خاطر بودند.

کاری که خانم آلبرایت کردند می توانست قدم مثبتی برای حرکت به این مسیر به شمار بیاید، اما اقدامی انجام نشد.

همان زمان هم ما به دولت آقای خاتمی پیشنهاد کردیم که شما هم باید قدم متناسب را بردارید. آنها گفتند ما در خصوص حمله به برج های دوقلو واکنش لازم را نشان دادیم و ابراز تاسف کردیم. همان زمان من به آقای خاتمی گفتم که در این حد کافی نیست و وزیر خارجه شما باید نسبت به آمریکا اقدام متقابل انجام بدهد.

درمورد گروگان گیری؟

در مورد اینکه، اگر خانواده گروگان ها و افکار عمومی آمریکا از مساله گروگان گیری آزرده خاطر شدند، این را می فهمیم و می پذیریم که آن ها آزرده خاطر شدند. اما واقعیت این است که چه اقدامی که آقای خاتمی انجام داد و چه حرفی که ما به آقای خاتمی زدیم، که وزارت خارجه وارد قضیه شود و بگوید که ما پیام خانم البرایت را گرفتیم و آن را مثبت تلقی کنیم، هر دو با واکنش های تندی در تهران مواجه شد. ما قرار نیست کاری کنیم که این روند متوقف شود. از دوم خرداد ۷۶ همه تلاش ما این بوده است که ایران به جامعه بین المللی برگردد. چون اعتقادمان این بود که ایران نباید به عنوان اقمار آمریکا به حساب بیاید.

من خودم ۹ سال است در آمریکا زندگی می کنم و با اینکه کودتای ۲۸ مرداد چقدر روح جمعی ایرانیان را آزرده کرده آشنا هستم. درعین حال آن ۵۳ نفری که گروگان گرفته شدند اساسا هیچ نقشی در آن کودتا نداشتند صرف نظر از اینکه دولتشان چه کرده بود. زندگی آنها و خانواده هایشان به خاطر این گروگان گیری زیر و رو شد. باز هم سوالم را تکرار می کنم که چرا برای دولت ایران و حتی خود شما و افرادی که درگیر این ماجرا بودند اینقدر سخت است که در این مورد بخواهید دلجویی بکنید و بگویید متاسف هستید؟

این حرف شما را قبول دارم. با چند نکته. بپذیریم سفارت در بعد از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲تا زمانی که به اشغال دانشجویان درآمد شرایط طبیعی نداشت. یعنی به جای اینکه آدم های اندیشمند، ایران شناس، شرق شناس، نویسنده به عنوان سفیر آمریکا انتخاب شوند به یک دژ نظامی تبدیل شده بود. بنابراین افرادی که در سفارت بودند بیشتر ادبیات وفرهنگشان کسانی بودند که می خواستند سی چهل هزار نظامی داخل ایران را اداره کنند. بنابراین قدرت پنتاگون و سیا در سفارت آمریکا درایران بیشتر از بخش های فرهنگی و دیپلماتیک بود. ولی قبول دارم که در میان گروگان های امریکا افراد فرهنگی همچون جان لیمبرت حضور داشتند. آقای لیمبرت یک چهره فرهنگی در سفارت بود. من بارها گفتم که اگر کادر سفارت آمریکا همه شان شبیه لیمبرت بودند، اصلا این اتفاق اشغال سفارت آمریکا رخ نمی داد. برای اینکه آنها افراد عاقلی بودند و از ابتدا می گفتند که رفتن شاه به آمریکا صحیح نیست. الان هم که نگاه می کنم می بینم که افرادی مثل او تلاش می کنند رابطه ایران و آمریکا بهبود پیدا کند. این قضیه در ایران هم در حال اتفاق است. یعنی یک جریانی در ایران برای بهبود رابطه ایران با غرب و آمریکا تلاش می کند. اما باید قبول کنیم در هر جامعه مقاومت هایی وجود دارد. این مقاومت ها فقط با این که یک نفر وسط بیاید و عذرخواهی کند وفکر کند مساله حل می شود از بین نمی رود. این ساده اندیشی است. ما باید قبول کنیم که بیش از سه دهه کینه ها و نفرت ها و اعتراضات و مداخله گری ها روی هم انباشته شده و باید با درایت حل شوند. فکر می کنم قدم های محکم برداشتن برای حل منطقی این قضیه و برگرداندن ایران به جامعه بین المللی و تعامل با آمریکا ارزشش بسیار زیاد است و متضمن این است که طرف مقابل هم این درک را داشته باشد. اگر این تبدیل به یک روند منطقی شود که ما هم دولت آقای روحانی و آقای ظریف را تشویق می کنیم، به جایی خواهد رسید که آن خاطره تلخ آن گذشته هم از ذهن دو ملت کنار گذاشته خواهد شد.

اما برای آمریکایی ها هیچ وقت درخصوص مساله گروگان گیری هیچ چیزی نبوده که پرونده آن را ببندند. همان اظهار تاسف حداقلی و یا عذرخواهی ازخانواده ها مثلا که بدانند که آن دوره پشت سرگذاشته شده. ما دیدیم که چند سال پیش حتی به سفارت انگلیس هم حمله کردند گروهی از هواداران دولت. خوب این اصلا نشانه خوبی نیست. چرا نمی توان برای اینکه به مرحله تاریخی جدیدی برسیم و گذشته را پشت سر بگذاریم چنین عذرخواهی اینقدر سخت به نظر می رسد؟

به خاطر محذوریت های دولت ها، چنین موضوعی در حوزه دولت نمی تواند انجام بگیرد. اما در حوزه جامعه مدنی و نهادهای غیردولتی به خصوص رسانه ها وافکار عمومی امکان پذیر است. هر برنامه و کمپینی برای اینکه این عقده را راز گشایی کند ما حمایت می کنیم. منتها این باید مطابق یک نقشه راه صورت بگیرد. من هم موافقم با اینکه این روند شروع شود. ما هم تمایل نداریم که چهره اسلام و چهره مردم ایران در افکار عمومی دنیا چهره ای باشد مساوی با آن جریان های رادیکال و بنیادگرا. اما در نظر داشته باشید که ما هیچ وقت فکر نمی کردیم که جریان اصلاحات دست منتها الیه جریان رادیکالیسم در ایران بیافتد اما رخ داد و آقای احمدی نژاد آمد در انتخاباتی که توسط وزارت کشور آقای خاتمی انتخاب شد، به قدرت رسید. اینکه باید کاری کرد که این روند صلح طلبی یک روند دائمی و رو به جلو باشد درست است اما اگر وسطش اشتباه بکنیم وقدم اشتباهی برداریم و باعث تحریک افکار عمومی شویم و جوری بشود که مردم کاسه کوزه ها را سر اصلاح طلبان بشکنند خوب امکان دارد جامعه بازگشت بدی کند.

خوب آقای روحانی در این زمینه چه می تواند انجام دهد؟

فکر می کنم آقای روحانی با اینکه باید محکم از شعارهایش حمایت کند و روی برنامه اش بیایستد، اما معتقدم که اشتباه او می تواندباعث یک خطای استراتژیک شود و رادیکالیسم را به قدرت بیاورد. این نه به نفع ماست، نه به نفع منطقه، نه به نفع آمریکا و نه به نفع غرب. در صورتی که اگر با آرامش و برنامه ریزی بیشتر جلو برویم و بازگشت به تعامل با دنیا تبدیل به یک سنت سیاسی شود، دیگر رادیکالیسم هم در ایران خواهد خشکید. به همین دلیل موافق حرف شما هستم که در حوزه دیپلماسی عمومی و رسانه ها و سازمان های غیردولتی این کمپلکس رازگشایی و تحلیل شود. اگر این حل نشود، هر وقت سیاستمدارها می خواهند رابطه را بهبود ببخشند، سیاستمدارها می آیند و سوار احساسات مردم سوء استفاده می کنند.

نظر شخصی شما چیست؟

گارد من باز است. من هم دلم می خواهم به عنوان کسی که در آن قضیه نقش داشتم در این روند جدید هم نقش آفرینی و کمک کنم.

خودتان حاضر نیستید به صورت شخصی نسبت به این موضوع موضع بگیرید و مثلا دلجویی کنید از خانواده ها؟

به این صورت صدای من شنیده نمی شود. تنها چیزی که برای من خواهد داشت هزینه است و از صحنه سیاسی کشور هم حذف می شوم. ولی اگر این تبدیل به جریان قدرتمندی بشود که دولت داشته باشد، تریبون داشته باشد و بعد از آن اثر گذار باشد دررابطه و منافع کشور حفظ شود، من هم پاش هستم. اگر بخواهد شخصی باشد چیزی گیرمان نمی آید و فقط منزوی تر می شویم.

خودنویس: اشتون می‌گوید برای پی‌گیری «مطالب مهمی» که طی دیدارهای روحانی در داووس و نیویورک بیان شده، به ایران سفر کرده است. پیش‌تر مدیرکل شرکت توتال پیشنهادهای نفتی ایران در داووس را «بیش از گذشته سکسی» خوانده بود.

کاترین اشتون مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا که از روز گذشته وارد ایران شده است، امروز یکشنبه هجدهم اسفند با حسن روحانی رییس دولت در نظام جمهوری اسلامی دیدار کرده و تاکید کرد که هدف اصلی سفر وی به تهران، توسعه همکاری‌های اقتصادی و تجاری است.

به گزارش سایت ریاست جمهوری اسلامی، اشتون در دیدار با روحانی گفت که با پیام حسن نیت ۲۸ کشور اروپایی که نماینده آن‌هاست، «خدمت رسیده» و در این فرصت در موضوعاتی غیر از مساله هسته‌ای با مقامات ایرانی گفت‌وگو می‌کند.

کاترین اشتون با ذکر این‌که «حضور من نشان می‌دهد که اتحادیه اروپایی مایل است هم‌زمان با مذاکرات هسته‌ای، روابط بهتر، موثرتر و پویاتری با ایران داشته باشد»، گفت مواردی را که برای گسترش همکاری‌های اقتصادی و تجاری دو طرف قابل تمرکز است، شناسایی کرده است.

اشتون هم‌چنین تاکید کرد: «در دیدارهای جناب‌عالی با رییس اتحادیه و رییس کمیسیون اروپایی در نیویورک و داووس مطالب مهمی عنوان شد و آن‌ها دیدارهای خود با جناب‌عالی را بسیار مثبت ارزیابی نموده‌اند. لذا یکی از وظایف من پی‌گیری مطالبی است که بین جناب‌عالی و آن‌ها مطرح شده است».

پی‌گیری پیشنهادهای نفتی-سکسی روحانی در داووس

گفتنی است که بهمن ماه گذشته کریستوفر دو مارگری مدیرکل شرکت نفتی توتال با اشاره به حضور حسن روحانی در اجلاس داووس و تلاش وی برای جلب نظر شرکت‌های بزرگ نفتی، پیشنهادهای ایران را برای بستن قرارداد با شرکت‌های بزرگ خارجی، «بیش از گذشته سکسی» خواند و گفت: «آن‌ها قطعا امیدوارند که تحریم‌ها رفع شوند».

دو مارگری که در مصاحبه‌ای با تلویزیون بلومبرگسخن می‌گفت، درباره سخنان روحانی در اجلاس داووس گفت: «پیام مانند همیشه بود: “ما نفت و گاز بسیار داریم، هنر مدیریتی و تکنولوژی شما را می‌خواهیم. ما نیازی به پول شما نداریم”.» مدیرکل غول نفتی توتال در نقل پیام روحانی ادامه داد: «او گفت ما می‌خواهیم شما به کشورمان بازگردید. آماده‌ایم که به شما شرایط جدید و قراردادهای جدیدی پیشنهاد کنیم».

تمام قراردادها را آمریکایی‌ها بستند، سهم اروپا…؟

روز گذشته احمد توکلی نماینده اصول‌گرای مجلس شورای اسلامی با نوشتن نامه‌ای خطاب به حسن روحانی، به این موضوع که در جریان توافق ژنو ایران تنها مجاز شده تا از چهار شرکت آمریکایی کالاهای اساسی خود را بخرد، اعتراض کرد و نوشت: «چه توجیهی دارد که ما شرکت­‌هایی را که می‌خواهیم از آنان خرید کنیم به تایید آمریکا برسانیم؟ آیا جناب‌عالی اطلاع دارید که وزارت‌خانه ذی‌ربط تنها هشت شرکت خارجی را برای خرید کالاهای اساسی از طریق وزارت خارجه به ۱+۵ معرفی کرده  و آنان تنها چهار شرکت را پذیرفته­‌اند؟ آیا خبر دارید که مالکین هر چهار شرکت آمریکایی هستند؟ آیا می­‌دانید این چهار شرکت در دوران دفاع مقدس به ما کالاهای اساسی نمی‌فروختند؟ وقتی انتقال ارز زیر نظر آنان انجام می‌­­شود دیگر چه نگرانی هست که ما از کدام شرکت خرید می­‌کنیم؟ چرا آمریکا اصرار دارد چنین امری را بر ما تحمیل کند؟»

توکلی این امر را تحقیرآمیز خوانده، گفت که آمریکا می‌خواهد مبادی خرید و واردات ایران در کالاهای اساسی را به خودش منحصر کند.

به نظر می‌رسد کاترین اشتون که این‌بار نه در مقام مذاکره کننده هسته‌ای بلکه در جای‌گاه نماینده اتحادیه اروپا در راس هیاتی اقتصادی-سیاسی به ایران سفر کرده است، قصد دارد تا نقش اروپایی‌ها را نیز در قراردادهای اقتصادی دوران پساتوافق تضمین کند.

خودنویس: اگر لقمان حکیم امروز زنده می‌بود، به طور قطع در وبلاگش یا در فیس‌بوک، به اقدام صریح و ضدسانسوری وزیر خارجه لهستان اشاره می‌کرد. اقدامی که حتی بعضی از رسانه‌های فارسی زبان خارج از کشور هم چندان مایل به انتشار خبرش هم نبودند. من هرچه گشتم، در بی‌بی‌سی اثری نیافتم. کار وزیر خارجه لهستان از آن جهت قابل تامل است که در خانه میزبان، بسیاری از معاملات و منفعت‌طلبی‌ها را کنار گذاشت و به نقض آزادی بیان و حقوق بشر اعتراض کرد. کار بزرگ‌تر آنکه بعد از سانسور توسط رسانه‌های رسمی جمهوری اسلامی، وزیر خارجه خود اقدام به انتشار ویدئو با زیر نویس کرد.

اما سوال بزرگ‌تر من این است که مگر خبرنگاران رسانه‌های بین‌المللی در جلسه مطبوعاتی حاضر نبودند؟ چرا من نوعی باید خبر چنین اقدامی را در حساب توئیتر وزیر خارجه پیدا کنم؟ مگر خبرنگاران خارجی برای چه به ایران رفته‌اند؟

چندی پیش، مجید محمدی در باره محافظه‌کار شدن خبرنگاران بنگاه‌های خبری خارجی در تهران مطلبی در خودنویس نوشت [1]. بسیاری از خبرنگاران که کارشان انتقال واقعیت‌ها است، طوری خبرها را تنظیم می‌کنند که مجوز فعالیت‌شان در تهران تمدید شود. بزرگ‌ترین بهره را هم دولت و نظام می‌برند که حتی رسانه‌های مستقل از نیروهای سیاسی در ایران، مجبورند تابع قواعد سانسور و خودسانسوری باشند.

وقتی به سابقه بعضی از خبرنگاران سابقا فعال در ایران نگاه می‌کنید، ممکن است به موارد متعدد «نرمش‌های قهرمانانه» برای بقا برخورده باشید. قابل درک است که یک خبرنگار ایرانی دو ملیتی کارکردی بسیار بیشتر در ایران داشته باشد تا در اروپا و یا آمریکای شمالی. رفتن از ایران به معنی از دست دادن دسترسی به بسیاری از منابع است و در رسانه‌های معتبر هم خبرنگاری تلفنی چندان با معنا نیست. دیگر فایده ندارد خبرنگار حوزه ایران در واشینگتن پشت میزش باشد…

جمهوری اسلامی هم این واقعیت را می‌داند. احتمالا تا چند سال دیگر، خواندن و یا شنیدن و تماشای این رسانه‌ها، بی‌نتیجه است، اگر بخواهیم همه خبرها در باره زندانیان بی‌نام و نشان و یا سرکوب اقلیت‌ها و … بخوانیم و بدانیم

اقدام وزیر خارجه لهستان را حتی نمی‌توان از بسیاری از دیپلمات‌های قدرت‌های ۵+۱ انتظار داشت. وقتی همه به مساله هسته‌ای توجه می‌کنند، و دولت ایران نیز این مساله را به خوبی می‌داند، سخنان و گزارش‌های بخش‌های بررسی نقض حقوق بشر در وزارت‌خانه‌های امور خارجه این دولت‌ها کار چندانی از پیش نخواهند برد، چرا که معاونت‌های دیپلماسی، نمی‌خواهند ذره‌بین روی نقض سیستماتیک حقوق بشر متمرکز شود. برای آنها، نتیجه‌گیری احتمالا مهم‌تر از درست بودن یک اقدام است. جمهوری اسلامی هم از این مساله به خوبی آگاه است و بلد است بازی را به کجا بکشاند.

بیش از ۷ ماه از آغاز کار دولت روحانی می‌گذرد، اما وضعیت حقوق بشر به کجا کشیده است؟ ممکن است ماله‌کشان باز حرف بیهوده «تفکیک قوا» را مطرح کنند، اما آیا تا الان، در طی این ۷ ماه و خرده‌ای که از رفتن حسن روحانی به ساختمان سفید ریاست جمهوری می‌گذرد، سخنی از او در محکومیت اعدام‌های پی در پی شنیده‌اید؟ از او در باب نقض حقوق اقلیت‌های دینی و قومی چند خط خوانده‌اید؟ آیا انتظار دارید کسی که نام خانوادگی‌اش طوری تغییر یافته که با بهایی‌های منطقه «اشتباه» گرفته نشود، حواسش به مصادره ناحق اموال بهایی‌های سمنان و دیگر نقاط باشد؟

فکر می‌کنید روحانی نگران برخورد با دراویش است؟ هر وقت آرشیو دستورات شورای‌عالی امنیت ملی در باره نحوه برخورد با دراویش منتشر شد، می‌توان فهمید که روحانی از چه جنسی است.

از همه مهم‌تر، آیا انتظار دارید خبرنگاران ساکن ایران، از او سوالی جدی بپرسند که خوشش نیاید؟ پس مجوز کار در ایران چه می‌شود؟

من یکی که چشمم آب نمی‌خورد! بعید هم نیست پس‌فردا یکی از خبرنگاران ایرانی دو ملیتی برود و فیلمی در باره اپوزیسیون ایرانی خارج از کشور هم بسازد و با چند نفر از توابین هم گفتگویی کند…حداقل تا زمان انتخابات ۱۳۹۶ مجوزش سر جایش است…اما اگر آن زمان خطایی مرتکب شد، دیگر کارش با کرام‌الکاتبین است!

خودنویس: وزیر خارجه لهستان در کنفرانس مطبوعاتی مشترک با ظریف، به فیلترینگ و سانسور اینترنت، نبود آزادی بیان، افزایش اعدام‌ها و سرکوب در ایران اعتراض کرد؛ رسانه‌های داخلی و رسمی ایران، این سخنان را سانسور کردند.

رادسلاو سیکورسکی، وزیر امور خارجه لهستان، که روز جمعه، نهم اسفندماه، به ایران سفر کرده بود، یک روز بعد در کنفرانس مطبوعاتی مشترک با جواد ظریف، در اعتراض به فیلترینگ اینترنت، وضعیت آزادی بیان، اعدام‌ها و حقوق بشر، گفت:

«می‌خواهم این مطلب را اضافه و به وزیر (جواد ظریف) یادآوری کنم که دیروز در اصفهان سعی کردم به وب‌سایت یکی از روزنامه‌های مهم لهستانی دسترسی پیدا کنم که متأسفانه نتوانستم. به من پیغام داده شد که این وب‌سایت به دلیل سانسور مسدود شده است. برای ما که از کشوری می‌آییم كه به خاطر آزادی بیان مبارزه کردیم، این شوکه‌کننده است. من هم‌چنین به وزیر (ظریف) اعلام کردم که ما باید به گفتگو در زمینه حقوق بشر در ایران نیز بپردازیم و جهان متوجه شده است که اخیرا تعداد اعدام‌ها در ایران بسیار افزایش یافته است.»

اما این سخنان با سانسور رسانه‌های داخلی ایران مواجه شد؛ به عنوان مثال، خبرگزاری امنیتی تسنیم در گزارش خود از کنفرانس مطبوعاتی ظریف و سیکورسکی، تنها این سخنان را از قول وزیر خارجه لهستان منتشر ساخت:

«وزیر خارجه لهستان نیز با اشاره به سفر ۱۰ سال گذشته خود به ایران در مقام معاون نخست وزیر لهستان، اظهار داشت: از مهمان‌نوازی کشور ایران متشکرم. وی افزود ایران کشور مهمی در منطقه است و امیداورم روابط ایران و اتحادیه اروپا گسترش یابد. وی افزود در این دیدار در مورد برخی موضوعات توافقات اولیه‌ای بین دو طرف صورت گرفته است. وزیر خارجه لهستان ابراز امیدواری کرد که ایران بتواند جامعه بین‌المللی را در مورد ماهیت صلح‌آمیز هسته‌ای خود متقاعد کند. وی با اشاره به موضوع بحران سوریه تصریح کرد که تمامی طرف‌ها باید در روند صلح این کشور مشارکت کنند.»

اما وزارت خارجه لهستان در وب‌سایت رسمی خود و نیز یوتیوب متن و ویدیوی سخنان سیکورسکی را منتشر ساخت.

لازم به توضیح است که وزیر امور خارجه لهستان، سفر سه روزه‌اش به ایران را به خاطر اتفاقات اخیر در اوکراین ناتمام گذاشت و به کشور خود بازگشت. سیکورسکی به همراه ۲۰ نفر از سرمایه‌گذاران و صاحبان صنایع لهستان به ایران سفر کرده بود. بر اساس گزارش رسانه‌های داخلی ایران، قرار بود سیکورسکی با حسن روحانی نیز ملاقات کند.

بی‌بی‌سی: وزارت خارجه بریتانیا در توئیتر خود اعلام کرده است که از امروز (پنجشنبه ۲۰ فوریه) رابطه دیپلماتیک غیرمستقیم با ایران را متوقف کرده و از این به بعد روابط خود با ایران را بطور مستقیم و از طریق آجی شارما کاردار غیر مقیم خود برقرار خواهد کرد.

مجید تخت روانچی، معاون اروپا و آمریکای وزارت خارجه ایران هم امروز اعلام کرد روابط تهران و لندن از امروز بدون حضور “حافظ منافع” از سر گرفته می‌شود.

به این ترتیب فعالیت دفاتر حفاظت منافع متوقف شده و کارداران غیر مقیم، محمد حسن حبیب الله زاده و آجی شارما این وظایف را انجام خواهند داد.

به گفته آقای روانچی از امروز پرچم‌های ایران و بریتانیا در سفارت‌خانه‌های این دو کشور برافراشته شده است.

در پاییز ۱۳۹۰ به دنبال حمله گروهی از دانشجویان بسیجی به اماکن دیپلماتیک بریتانیا در تهران، دولت بریتانیا تمامی کارکنان سفارت خود را فراخواند و دیپلمات‌های ایرانی را هم از بریتانیا اخراج کرد.

به این ترتیب روابط دیپلماتیک رسمی دو کشور در پایین‌ترین سطح پیش از قطع کامل قرار گرفت.

از آن زمان به بعد سفارت سوئد در تهران حافظ منافع دولت بریتانیا و سفارت عمان در لندن حافظ منافع دولت ایران شدند.

با انتخاب حسن روحانی به ریاست جمهوری، ویلیام هیگ با وزیر امور خارجه ایران تماس تلفنی گرفت و دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا هم در نامه ای به آقای روحانی پیروزی او را تبریک گفت.

ویلیام هیگ وزیر خارجه بریتانیا ۱۶ مهر (هشتم سپتامبر) درباره سیاست‌های این کشور در قبال ایران به پارلمان بریتانیا توضیح داد و گفت با محمدجواد ظریف، همتای ایرانی خود، برای تعیین کاردار غیرمقیم توافق کرده است.

پس از آن مقامات دو دولت خواستار بهبود گام به گام روابط شدند و موضوع تبادل کاردار غیرمقیم اولین بار مهرماه امسال (۱۳۹۲)، پس از دیدار وزرای امور خارجه ایران و بریتانیا در حاشیه نشست مجمع عمومی سازمان ملل مطرح شد.

توافق دو طرف ۲۴ مهر (۱۶ اکتبر) و پس از دیدار مجید تخت روانچی، معاون اروپا و آمریکای وزارت خارجه و سایمون گس، مدیرکل سیاسی وزارت خارجه و سرپرست هیات بریتانیایی اعزام شده به اجلاس ژنو اعلام شد.

هر دو کشور پیش از این تایید کرده‌اند که هدف نهایی بازگشایی سفارتخانه‌ها است.

مهرنیوز: با گذشت بیش از یکسال از تحریم گاز ایران توسط 28 کشور عضو اتحادیه اروپا، فرانسه پس از توافق ژنو اولین کشور اروپایی شد که با تعلیق تحریم گاز رسما مشتری گازهای ترش و سایر محصولات گازی پارس جنوبی شد.

به گزارش خبرنگار مهر، با گذشت بیش از یکسال از تحریم صادرات گاز طبیعی و سایر محصولات گازی ایران توسط کشورهای عضو اتحادیه اروپا، فرانسه به عنوان نخستین کشور اروپایی تحریم گاز ایران را رسما لغو کرد.

شرکت ملی صادرات گاز ایران امروز با انتشار گزارشی، اعلام کرد: دور جدید مذاکرات گازی ایران با نمایندگان شرکت های فرانسوی به منظور صادرات گاز طبیعی آغاز شده است.

در این بیانیه تاکید شده است: در نشست مشترک مدیرعامل و مسئولان شرکت ملی صادرات گاز ایران با نمایندگان و مسئولان شرکت‌های فرانسوی درباره راهکارهای توسعه و همکاری‌های گازی از جمله صادرات گاز دیدار و گفتگو انجام شده است.

علاوه بر شرکت های فرانسوی، شرکت ملی صادرات گاز ایران با مسئولانی از کشورهای جمهوری آذربایجان، عمان و پاکستان هم درباره وضعیت صادرات گاز طبیعی دیدار و گفتگو کرده است.

به گزارش مهر، دور جدید مذاکرات شرکت ملی نفت ایران و شرکت توتال فرانسه و شرکت ملی صادرات گاز ایران و شرکت GDF سوئز فرانسه هفته گذشته در تهران آغاز شده بود.

در لیست شرکت های فرانسوی مسافر تهران، در کنار توتال نام شرکت GDF سوئز فرانسه هم به چشم می خورد شرکتی که بزرگترین توزیع کننده گاز طبیعی در بین کل کشورهای اتحادیه اروپا است.

گزارش منتشر شده بر خروجی سایت GDF سوئز فرانسه حاکی از آن است که این شرکت فرانسوی در 16 کشور جهان تاکنون 344 مجوز اکتشاف و توسعه در بخش بالادستی صنایع نفت و گاز دریافت کرده است ضمن انکه این شرکت اروپایی دومین شرکت واردکننده ال.ان.جی و بزرگترین توزیع کننده گاز در بین کشورهای اروپایی است.

تا پیش از تصویب طرح تحریم گاز ایران، شرکت استات اویل هیدروی نروژ به واسطه مشارکت در طرح توسعه فاز 6 تا 8 پارس جنوبی و از محل قراردادهای بیع متقابل روزانه اقدام به واردات چندین هزار تن گازمایع و برخی از برش‌های گاز از ایران می کرد.

اما با تصویب تحریم‌های جدید، این شرکت نفتی در صورت عدم واردات گاز مایع با زیان‌های هنگفت روبرو خواهد شد و از این رو، رایزنی‌هایی برای معافیت این شرکت نروژی از تحریم‌های جدید گازی ایران آغاز شده است.