اخبار

نسیم: “پایتخت۴”، “خندوانه” و “نود” سه نمونه از آثار موفق سال ۹۴ رسانه ملی بودند و جالب اینجاست که هر سه عنوان هم چهره هایی را در قامت شخصیت حقیقی به عنوان خلاقان تولید خود دارند.

گروه فرهنگ «نسیم آنلاین»- تلویزیون در سال 94 به لحاظ تولید محصولات نمایشی سال متوسطی را سپری کرد. محدودیت منابع مالی سازمان باعث شده بود که دیگر مثل سالهای قبل دست و دل بازی در تخصیص بودجه برای تولید سریال و تله فیلم وجود نداشت. تولید سریالها محدود شد به مناسبتهای خاص و تله فیلم هم که تقریبا از مدار تولید خارج شد.

در این اوضاع اما موفقیت نه از برنامه ریزی های سازمان برای تولیدات که بیشتر ناشی از خلاقیتهای فردی بود که در سالهای قبل هم خود را نشان داده بود. “پایتخت4” و “خندوانه” و همچنان “نود” سه نمونه از آثار موفق سال 94 رسانه ملی بودند و جالب اینجاست که هر سه عنوان هم چهره هایی را در قامت شخصیت حقیقی به عنوان خلاقان تولید خود دارند.
*سه نمونه از موفقیت خلاقیتهای فردی

“پایتخت4” محصول تیم سه نفره الهام غفوری-محسن تنابنده-سیروس مقدم است که در این میان لیدر اصلی ایده پردازی تنابنده است که سعی می کند با هماهنگی دو عضو دیگر که بازوی اجرایی هستند همچنان “پایتخت” را جذاب و مخاطب پسند پیش ببرد. این تیم رمضان 94 با “پایتخت4” روی آنتن بودند که هرچند به اندازه فصل سوم قوام نداشت اما باز هم در میان محصولات برتر سال قرار داشت.

“خندوانه” محصول موفق شبکه نسیم نیز محصول خلاقیت فردی رامبد جوان و گروه جوانی بود که در کنارش قرار داشتند. جوان با سابقه سالها بازیگری و کارگردانی چه در سینما و چه در تلویزیون وقتی به سمت تولید برنامه شادی آفرین رفت سعی کرد همه چیز را منطبق با تجریبات شخصی اش از برخورد با مخاطبان در آثار قبلی اش پیش ببرد و نه معیارهای سازمانی کلیشه شده و همین هم بود که باعث شد “خندوانه” یکی از موفقترین برنامه های تلویزیون در سال 94 باشد.

لیدر “نود” هم که به مانند همه سالهای قبل عادل فردوسی پور بود که او نیز به مدد به‌روز بودنش و تلاش برای پیشرو بودن و در باد موفقیتهای قبلی نخوابیدن، برنامه ای پرچالش و جذاب برای مخاطبان خلق می کند. فردوسی پور هم یک فرد خلاق بود در دل سیستمی که با دوری از خلاقیت برنامه های ورزشی زیادی تولید می کند اما برخی از آنها مانند آن برنامه ای که صبحهای جمعه روی آنتن می رفت به دلیل تکرار مکررات به دارویی خواب آور شبیه شده اند.

*شکست خوردگانی محصول برنامه ریزیهای غلط سازمانی

این خلاقیتهای فردی موفق را که کار بگذاریم و به سراغ تولیداتی برویم که بیشتر از تواناییهای فردی، حمایتهای ارگانی و البته متنفذ بودن تهیه کنندگان آنها اسباب تولیدشان را فراهم کرده بیشتر از موفقیت، شکست است که رخ می نمایاند.

از سریال صدقسمتی “کیمیا”ی جواد افشار شروع می کنیم که نه تنها برخلاف ادعای عواملش نتوانست تصویری دقیق از اتفاقات برهه های مختلف انقلاب نشان دهد که گافهای فراوان در فیلمنامه، شخصیت پردازی، طراحی صحنه و حتی گریم سبب شد این سریال که بودجه خوبی هم صرف تولید آن شده بود از میانه به بعد به اسبابی برای شوخی و تفریح مخاطبان در شبکه های اجتماعی فراهم شود.

وضعیت سریال تاریخی “معمای شاه” محمدرضا ورزی هم بهتر از این نبود. این سریال تاریخی که چند سالی زمان صرف تولید آن شده است و همچنان هم در مسیر فیلمبرداری است با بودجه چند میلیاردی از همان قسمت ابتدایی حاشیه ساز شد.

گافهای تاریخی فراوان موجود در سریال که باعث گلایه صریح کارشناسان تاریخ شد و تصویرسازی تیپیکالی که از چهره های سیاسی در سریال ارائه شده و از آن بدتر محدود کردن بخش عمده سریال به نماهای داخل کاخهای سلطنتی سبب ساز این شد که مخاطبان نتوانند چنان که باید به عنوان یک سریال گیرای تاریخی با آن ارتباط بگیرند.

“در حاشیه” مهران مدیری دیگر سریال شکست خورده سال 94 بود. مهران مدیری که بسیاری نزول او در شبکه خانگی را ناشی از دوری از رسانه ملی می دانستند در بازگشت دوباره به تلویزیون و البته در سایه حمایتهای مدیران این نهاد که اگر نبودند ممکن بود “در حاشیه” در همان مسیر تولید متوقف شد نتوانست حتی به اندازه یک سوم مجموعه هایی چون “باغ مظفر”، “شبهای برره” و “مرد هزارچهره” موفقیت کسب کند و کار به جایی رسید که برخی عوامل کار که دستمزدهای خوبی هم برای همراهی با “در حاشیه” گرفته بودند برای فرار از انتقاد مخاطبان تا توانستند سعی کردند از این مجموعه اعلام برائت کنند.

“در حاشیه” هم محصول سیستم مدیریتی جدید تلویزیون بود که بی توجه به بازدهی کارهای مدیری در شبکه خانگی برای آن که کمکی کند به موفقیت مدیریت خویش شرایط حضور دوباره وی در تلویزیون را فراهم کرد و البته که این حضور ناهوشمندانه یکی دیگر از شکستهای کارنامه 94 تلویزیون را رقم زد.
*وقتی سیستم مرعوب نامها می شود و نه فیلمنامه ها

سریالهای روتین دیگری نظیر “تنهایی لیلا”ی محمدحسین لطیفی، “نفس گرم” محمدمهدی عسکرپور، “میکائیل” سیروس مقدم و “پشت بام تهران” بهرنگ توفیقی نیز نتوانستند اثرگذاری حتی کوتاه مدتی را برای مخاطبان داشته باشند.

جالب است که به جز “پشت بام تهران” بقیه سریالها نامهای شناخته شده ای را هم به عنوان کارگردان داشتند؛ نامهایی که به هنگام دریافت بودجه عاملی برای گران شدن پروژه می شوند اما به وقت خروجی گرفتن که می رسیم و بناست مخاطب از تماشای برنامه لذت ببرد این ذهنیت کلیشه زده و کپی برداریهای ناشیانه از آثار پیشین است که جلوه گر می شود.

این سریالها را هم بی بروبرگرد باید محصول همان مدیریت سازمانی دانست که برای توجیه عملکرد خود در تخصیص بودجه به سراغ نامهای بزرگ می رود بدون اینکه تحقیق کند همین نامها در دیگر مدیومها چقدر شکست خورده اند.

فقط کافی بود به گیشه “اسب سفید پادشاه” و “مهمان داریم” آخرین ساخته های سینمایی محمدحسین لطیفی و محمدمهدی عسکرپور دقت شود تا راحتتر از حد تصور قید حضور آنها در قامت کارگردانان چنین پروژه هایی زده شود.

با این حال این دقت گذاریها صورت نمی گیرد و سریال سازی در خدمت چهره هایی قرار می گیرد که همه این سالها تمام هنرشان تولید محصولات زیر حد متوسط برای رسانه ملی و گلایه مدام از عدم پرداخت بموقع معوقات شان از رسانه ملی بوده است.
*آثاری که هم محصول خلاقیت بودند و هم محصول برنامه ریزی

“تعبیر وارونه یک رویا”ی فریدون جیرانی و “آسمان من” محمدرضا آهنج تنها سریالهای تلویزیون بودند که فارغ از رویه روتین تولید ملودرام-کمدی ساخته شده بودند.

در این بین “آسمان من” سریالی محصول سازمان هنری-رسانه ای اوج بود که اول بار از شبکه متبوع این سازمان یعنی شبکه افق روی آنتن رفت و به واسطه تصویرسازی دقیق و جذابی که از گروههای امنیت پرواز ارائه می داد به شدت مورد توجه مخاطبان قرار گرفت.

“تعبیر وارونه یک رویا” هم سریالی امنیتی-جاسوسی بود که تعلق خاطر سازنده اش به آثار مطرح این ژانر در هالیوود به شدت در آن به چشم می آمد اما به هر حال ساختار داستانگوی آن و کاراکترهای ایرانی تسری یافته در بطن کار اسباب جلب توجه را فراهم می کرد.

ریشه تولید این دو سریال را نه می توان خلاقیت فردی دانست و نه برنامه ریزی سازمانی و به عبارت بهتر قرار گرفتن خلاقیت فردی در کنار برنامه ریزی سازمانی چنین محصولاتی را تولید کرد. خلاقیت فردی آهنج و البته برنامه ریزی سازمانی چون اوج برای این کارگردان محصولی به نام “آسمان من” را فراهم کرد.

از آن طرف خلاقیت فردی فریدون جیرانی در داستان پردازی که جزو علایق دیرین اش است در تعامل با وزارتخانه حامی کار سبب ساز شکل گیری مجموعه ای شد که می کوشید در نوع خود دستاوردهای تازه ای را در نمایش نیروهای امنیتی به تماشا بگذارد.
*موفقیتهای نسبی را بیشتر کنید

در یک نگاه کلی به کارنامه تلویزیون در سال 94 متوجه می شویم که آثاری که صرفا محصول خلاقیت فردی بودند برندگان اصلی بودند. در کنار آنها محصولات سازمانی شکست خورده بودند و محصولاتی که در آنها خلاقیت فردی در تعامل با برنامه ریزی سازمانی قرار گرفته بودند موفقیتی نسبی را تجربه کردند!

خلاقیت فردی که همچنان در رسانه ملی وجود خواهد داشت و هرازگاه استعدادهایی در تلویزیون چهره می شوند و راه خود را پی می گیرند و مخاطب هم جلب می کنند. وظیفه رسانه در برابر این چهره ها فقط همراهی با آنهاست و کار دیگری برایشان نمی توان کرد.

رسانه ملی اما وظیفه دارد شرایط تحریم شکست خوردگان سریال سازی در سالهای اخیر را فراهم کند و تولید جدید به آنها نسپارد و از طرف دیگر موفقیتهای نسبی که در سایه همکاری خلاقیتهای فردی و برنامه ریزیهای سازمانی شکل می گیرد را بیشتر و بیشتر کند.

رادیوفردا: خبرگزاری رسمی ایرنا می‌گوید، در حوادث مربوط به چهارشنبه سوری در کشور دست‌کم ۳ نفر کشته و بیش از ۲۵۰ نفر زخمی شده‌اند.

پیش از این، خبرگزاری ایسنا، به نقل از سخنگوی اورژانس ایران آخرین آمار مصدومین چهارشنبه‌سوری را تا ساعت ۲۳ شامگاه سه شنبه ۲۵ اسفندماه ۲۱۱ مورد اعلام کرده بود.

به گفته وی یک مرد ۴۵ساله در استان تهران به دلیل ایست قلبی ناشی از شوک انفجار ترقه فوت کرده است.

در همین زمینه، ساعاتی پس از اظهارات سخنگوی اورژانس، مدیر روابط عمومی سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری رشت از مرگ نوجوانی ۱۵ ساله براثر انفجار مواد منفجره خبر داد.

به گزارش خبرگزاری ایرنا یک جوان ۲۴ ساله نیز در قزوین جان خود را از دست داده است.

مجتبی خالدی، سخنگوی اورژانس کشور همچنین گفته است که استان‌های تهران و فارس بیشترین حوادث را به خود اختصاص داده‌اند.

به گزارش ایرنا، او گفته است: در کل کشور ۶ مورد قطع عضو گزارش شده است که از این تعداد یک مورد مربوط به استان مازندران، یک مورد دانسفهان قزوین، یک مورد مراغه و ۳ مورد مربوط به تهران بوده است.

مجتبی خالقی با اشاره به این که بیشترین جراحات وارده را به چشم، دست و صورت بوده، گفته است: بیشترین افراد مصدوم زیر ۲۰ سال هستند.

این در حالی است که محمدحسین میردهقان، معاون اداره کل اعتباربخشی و نظارت بر امور درمان وزارت بهداشت از کاهش ۶۰ درصدی آمار مصدومان حوادث چهارشنبه آخر سال نسبت به مدت مشابه سال پیش خبر داده است.

رادیوفردا: توسط سید مهدی موسوی
باور غلطی که در سال‎های اخیر در ذهن مردم و حتی بخشی از جامعه‎ی هنری جای گرفته، آن است که سانسور و فشار بر روی هنرمندان باعث افزایش خلاقیت‎ها و زیرپوستی‎تر شدن آثار خواهد شد. این حرف اگرچه در ظاهر تا اندازه‎ای درست به نظر می‎رسد امّا غفلت از بخش مهمّی از آسیب‎شناسی سانسور بر روی آثار ادبی و از دیدگاهی دیگر، تأیید عملکرد حکومت‎های توتالیتر است.

اگر به تاریخ ادبیات هم نگاه کنیم آثار سمبولیستی و پیچیده‎ی اواخر قرن نوزده بودلر، رمبو، مالارمه و… اتفاقا در فرانسه‎ی آزاد شکل گرفت و شکل‎گیری پیچیده‎ترین و عصیانگرترین جریان‎های ادبی نظیر دادائیسم در کشورهایی مانند سوئیس بوده که از گزند جنگ جهانی و عوارض آن به دور بوده‎اند. پس نه نمادگرایی و نه پیچیدگی، هیچ‎کدام نتیجه‎ی مستقیم سانسور و دیکتاتوری نیستند و تنها ذهن خلاق و مولّد هنرمند است که سمت و سوی یک اثر هنری را تعیین می‎کند.

از آن طرف، حکومت ها نیز با شناخت کم‎اثر شدن سانسور سطرها و روش‎های هنرمندان برای دور زدن حذف و تعدیل، در سال‎های اخیر به حذف مؤلف و ممنوع‎الفعالیت کردن هنرمندان به طور کلی دست زده‎اند. غیر‎قابل‎چاپ اعلام شدن کلّیت یک مجموعه یا آثار یک مؤلف، راه را بر هر نوع خلاقیت می‎بندد و اتفاقاً باعث ناامیدی و سرخوردگی نویسندگان و شاعران می‎شود. نتیجه‎ی این یأس و ناامیدی گاهی کنار گذاشتن نوشتن، گاهی تولید آثاری نازل‎تر و گاهی پیوستن به جریان‎های همسو با قدرت است. هرچند نمی‎توان رشد نوعی از ادبیات اعتراض را نیز در دل این وضعیت انکار کرد اما اتفاقاً گاهی این اعتراض‎ها با عصبیتی همراه بوده که به جای حمله بردن به ریشه‎های جامعه‎شناختی و فلسفی دیکتاتوری، به سطح آمده و آثاری اعتراضی اما ژورنالیستی را رقم می‎زنند.

شاعر یا نویسنده‎ای که انرژی‎اش به جای پرداختن به تکنیک و محتوا، صرف دور زدن سانسور شود طبیعتاً نمی‎تواند اثری را عرضه کند که همه‎ی قابلیّت‎ها و توانایی‎های او را بروز دهد. مخاطب نیز اگرچه در «سه نقطه»ها، خود، فرصت اندیشیدن و حضور در متن و حدس زدن بخش‎های حذف شده و مقصود مؤلف را پیدا می‎کند اما ثابت شده که همیشه آثار سانسور شده را پس زده و ضعیف‎ترین ترجمه‎های کامل از یک اثر در اینترنت یا خیابان انقلاب را، به ترجمه‎های خوب امّا دارای حذف و تعدیل ترجیح می‎دهد.

در انتها باید یادآور شویم که هنرمند، حتی بعد از دور زدن سانسور و چاپ مجموعه‎اش (با مجوزهای دولتی) نیز آسوده نبوده و نهادهای موازی دیگری هستند که ممکن است هر لحظه او را به جرم خلق و اندیشیدن احضار یا دستگیر کنند، نهادهایی که با همکاری تعداد اندکی از هنرمندان خودفروخته روش‎های دور زدن سانسور و نمادها و استعاره‎ها را خوب می‎شناسند و هیچ مجوّزی آنها را محدود نمی‎کند. همین امر، باعث خودسانسوری مؤلف در عمیق‎ترین بخش‎های ذهن و روح او می‎شود که نتیجه‎اش آسیب‎های روانی، انزوا و حتی گاهی کنار گذاشتن هنر و ادبیات می‎شود.

البته نمی‎توان انکار کرد که بسیاری از آثار هنری موفق ما در دل اختناق و با خلاقیت هنرمندان از سد سانسور گذشته و به دست مخاطب رسیده است. اما هیچ توجیهی برای محدود کردن آزادی بیان، پذیرفتنی نیست و بسیاری از این توجیهات زاییده‎ی اتاق فکرهایی است که می‎خواهند نظارت، دخالت و سانسور نهادهای قدرت را در ذهن مردم و هنرمندان، نهادینه کنند.

بی‌بی‌سی: گروه هتل‌های زنجیره‌ای ملیا اعلام کرده است که قصد دارد در ایران هتلی مجلل راه‌اندازی کند.

این شرکت اسپانیایی گفته که قصد دارد نخستین هتل مجلل خود در ایران را در سلمان‌شهر (متل قو) در حاشیه دریای خزر افتتاح کند.

بنا بر بیانیه این شرکت هتل پنج ستاره “گران ملیا قو” برجی ۱۳۰ متری با ۳۱۹ اتاق مجلل خواهد بود که اکنون در حال ساخت است و احتمالا از سال آینده آماده بهره‌برداری خواهد بود.

ساخت این هتل و مجموعه اطراف آن از چند سال پیش با سرمایه‌گذاری احد عظیم‌زاده، سرمایه‌دار ایرانی آغاز شده بود.

در کنار این هتل دو برج مسکونی نیز ساخته می‌شود و علاوه بر باشگاه ورزشی، استخر و رستوران، دارای مرکز خریدی هم است که چندی است آغاز به کار کرده است.

زیربنای این هتل و زیرمجموعه‌های آن حدود ۱۸۰ هزار متر خواهد بود.

این نخستین هتل خارجی کنار دریا خواهد بود که در چهار دهه گذشته در ایران افتتاح می‌شود.

بر اساس گزارش موسسه تحقیقات مالی”یورومانیتور اینترنشنال” در پنج سال آینده حدود ۹۰۰ هتل در ایران ساخته خواهد شد و ۲۵ درصد به گردش مالی هتل‌داری در ایران خواهد افزود.

ایران پیش‌بینی می‌کند که تعداد مسافران خارجی خود را که اکنون ۵ میلیون نفر در سال است در ده سال آینده، به ۲۵ میلیون نفر در سال برساند.

بیشتر هتل‌های پنج ستاره ایران پیش از انقلاب و توسط شرکت‌های خارجی از جمله هیلتون، شرایتون و هایت بنا شدند. اما پس از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ فعالیت این شرکت‌ها در ایران قطع و کمتر هتل مجللی در چهار دهه گذشته در ایران ساخته شد.

پس از توافق هسته‌ای ایران با قدرت‌های جهان، توریسم از مهمترین صنایع مورد توجه شرکت‌های خارجی بوده است.

اخیرا شرکت فرانسوی نووتل (Novotel) و شرکت ایبیس (Ibis) در نزدیکی فرودگاه امام خمینی تهران دو هتل افتتاح کرده اند.

رادیوفردا: بازپرس شعبه ۱۵ دادسرای عمومی و انقلاب کرمان از «انهدام» شش کارگاه تولید نوشیدنی‌های الکلی و بازداشت ۱۰ نفر در این رابطه در شهر کرمان خبر داده است.

به گزارش روز سه‌شنبه ۱۱ اسفندماه وب‌سایت دادگستری استان کرمان٬ علیرضا میرزا‌پور با اعلام این خبر افزوده از شش کارگاه «منهدم شده» بیش از «هفت هزار لیتر» مشروب دست‌ساز کشف شده است.

میرزاپور اضافه کرده که شناسایی این کارگاه‌ها و بازداشت متهمان در شش ماه اخیر صورت گرفته و پرونده آنها پس از صدور کیفر خواست به دادگاه ارسال شده است.

به گفته وی «مجازات حبس، شلاق و پرداخت جزای نقدی به میزان پنج برابر ارزش تجاری و در برخی موارد مصادره اموال و خودرو در انتظار مجرمین جرایم مرتبط با مشروبات الکلی است.»

تولید٬ توزیع و مصرف نوشیدنی‌های الکلی در ایران براساس قوانین اسلامی ممنوع است و برای افرادی که این قوانین را رعایت نکرده باشند٬ مجازات‌های سختی در نظر گرفته شده است.

مجازات مصرف نوشیدنی‌های الکلی در ایران ۸۰ ضربه شلاق است، و پس از دو بار اجرای این حد، تکرار مصرف نوشیدنی‌های الکلی می‌تواند به اعدام منجر شود.

با وجود این محدودیت‌ها و مجازات‌ها٬ گزارش‌ها از مصرف سالانه حدود ۶۰ میلیون لیتر نوشیدنی‌های الکلی در ایران حکایت دارد.

پیشتر رسانه‌های ایران به نقل از علی‌اکبر سیاری٬ معاون بهداشت وزارت بهداشت٬ درمان و آموزش پزشکی از مصرف سالانه ۴۲۰ میلیون لیتر الکل در کشور خبر داده بودند.

درباره میزان دقیق مصرف نوشیدنی‌های الکلی در ایران آمار دقیقی در دست نیست و بار‌ها از سوی مسئولان مختلف آمارهای متفاوتی در این زمینه اعلام شده است.

مصرف نوشیدنی‌های الکلی غیراستاندارد و قاچاق بار‌ها در ایران منجر به مرگ و یا از دست دادن بینایی شماری از مصرف‌کنندگان نیز شده است.

در سال ۱۳۹۲ بیش از ۳۵۰ نفر در چند شهر مختلف استان کرمان از جمله رفسنجان به علت نوشیدن نوشیدنی الکلی تقلبی مسموم شدند و هفت نفر نیز جان باختند.

در آذرماه سال ۹۳ نیز اعلام شد تنها در هفت ماه منتهی به آن تاریخ ۵۳ نفر در ایران به دلیل «سوء مصرف الکل» جان خود را از دست دادند.

رادیوفردا: شهیندخت مولاوردی، معاون رئیس جمهور ایران در امور زنان و خانواده، با انتقاد از حذف قوانین حمایت از خانواده‌های اعدامی در برنامه پنجم توسعه، گفته است: «ما روستایی را در سیستان و بلوچستان داریم که تمامی مردان آن روستا اعدام شده‌اند.»

معاون رئیس جمهور ایران در امور زنان و خانواده در گفت‌و‌گو با خبرگزاری مهر که روز سه شنبه، چهارم اسفندماه منتشر شده، گفته است: «موارد بسیاری سراغ داریم که مرد خانواده به دلیل مواد مخدر یا هر جرم دیگری به زندان افتاده و قانون اموال وی را مصادر کرده است در حالی که یک آپارتمان کوچک تنها سرپناه همسر و فرزندان وی است. قانون در مقابل زن و سه فرزندی که تنها سرپناه آن‌ها مصادره می‌شود چه مسئولیتی دارد؟ دستگاه‌های اجرایی ما چه وظایفی دارند؟»

وی اضافه کرده است: «در حال حاضر ۱۷ دستگاه و نهاد در زمینه کاهش آسیب‌های اجتماعی بودجه و مسئولیت دارند اما باید پرسید جایگاه این دستگاه‌ها در کاهش عوارض اجتماعی جرم که بر نهاد خانواده تحمیل می‌شود، چیست؟ خانواده‌ای که تنها یک واحد آپارتمان داشته را مصادره کرده‌اند و اصلا توجهی ندارند که یک زن با ۳ فرزند می‌خواهد چه کند؟ پاسخ این سوال به هیچ وجه برای دستگاه اجرای قانون مهم نیست.»

شهیندخت مولاوردی تصریح کرده است: «ما روستایی را در سیستان و بلوچستان داریم که تمامی مردان آن روستا اعدام شده‌اند. بازماندگان آن‌ها امروز قاچاقچی بالقوه هستند هم از این نظر که بخواهند انتقام پدران خود را بگیرند هم برای تامین منابع مالی خانواده‌ها، اما هیچ حمایتی از این افراد نمی‌شود.»

معاون رییس جمهوری ایران می‌گوید، در برنامه پنجم توسعه موضوع «حمایت از خانواده معدومین به کل حذف شده بود» اما در دولت حسن روحانی این موضوع دوباره در برنامه ششم گنجانده شده است.

خانم مولارودی همچنین گفته است: «معتقدیم اگر از این افراد حمایت نشود، این‌ها مستعد تکرار جرایم هستند پس جامعه در قبال این خانواده‌ها که قربانی جرم سرپرست خود هستند، مسئول است.»

سیستان و بلوچستان یکی از پهناور‌ترین و فقیر‌ترین استان‌های ایران است، براساس سرشماری سال ۱۳۸۵، از جمعیت دو میلیون و ۳۵۰ هزار نفری استان سیستان و بلوچستان، بیش از ۶۴۰ هزار تن بی‌سواد هستند.

سیستان و بلوچستان دارای هزار و ۳۰۰ کیلومتر مرز زمینی مشترک با کشورهای پاکستان و افغانستان است و یکی از مسیرهای اصلی ورود مواد مخدر به داخل ایران محسوب می‌شود.

به گزارش مهر، علی اوسط هاشمی، استاندار سیستان و بلوچستان، ۲۴ بهمن گفته بود: از ابتدای سال تا کنون ۱۴۴تن موادمخدر کشف و ضبط شده است که بیشترین آن‌ها تریاک بوده است وهمچنین طی این مدت علاوه بر انهدام ۱۲۰ باند مواد مخدر؛ بیش از ۱۵۰ قبضه اسلحه از قاچاقچیان مواد مخدر کشف و ضبط شده است.

در همین حال نهادهای بین المللی مدافع حقوق بشر و به ویژه عفو بین الملل طی سال‌های اخیر از مقام‌های ایران خواسته‌اند به موج اعدام‌های اقشار کم درامد و فقیر به اتهام قاچاق مواد مخدر که اغلب به براساس«محاکم های ناعادلانه» صورت می‌گیرند، پایان دهند.

رادیوفرانسه: پرویز فتاح، رییس “کمیتۀ امداد امام خمینی” در گفتگو با ایلنا، خبرگزاری کار ایران، گفته است که شمار فقرا و نیازمندان در این کشور روز به روز رو به افزایش است و هیچیک از اقدام های مجلس و دولت کنونی همانند دولت‌ها و مجالس پیشین نتوانسته است مانع از افزایش فقر در ایران طی سال‌های اخیر بشود.

پرویز فتاح در این گفتگو تصریح کرده است: “تعداد نیازمندان کشور چه آنان که زیر خط فقر زندگی می کنند و چه آنان که در مسیر فقر قرار گرفته اند بسیار است” به طوری که “اقدامات دولت کنونی و دولت های قبل و مجلس حاضر همانند مجالس گذشته در جلوگیری از افزایش فقر ناکافی بوده اند.”

پرویز فتاح با گفتن اینکه “در حال حاضر وضع فقر در جامعه همین است که مشاهده می کنیم” تلویحاً اعتراف کرده است که دامنۀ فقر در ایران چنان ابعادی یافته که آن را اساساً بی نیاز از توصیف ساخته است. او گفته است که جمهوری اسلامی ایران به طور پیوسته در حال تولید فقر و فقیر است و به همان نسبت جمعیت مددجو و استمدادطلب کشور نیز رو به گسترش است. رییس کمیتۀ امداد امام خمینی در ادامه گفته است که مبارزه با فقر در جامعه نیازمند “عزم بالاتری” است.
اگر چه پرویز فتاح توضیحی در اینباره نداده است و صریحاً کلیه دولت ها و مجالس جمهوری اسلامی ایران را در جلوگیری از گسترش فقر بی کفتایت خوانده است، اما، رییس کمیتۀ امداد از مجلس شورای اسلامی آینده خواسته است که جداً به داد و استمداد فقرا در کشور برسد.

پرویز فتاح توضیحی در مورد شاخص ها و نشانه های فقر در ایران ارایه نداده است، هر چند خود او در تابستان گذشته اعتراف کرده بود که بنیاد تحت ریاست وی یعنی کمیتۀ امداد امام خمینی ۴۰۰ میلیارد تومان زکات جمع آوری شده را که باید به فقرا اختصاص می یافت توسط مسئولان کشور و شوراهای استان و امامان جمعه شهرها و شهرستان ها صرف فعالیت هایی کرده که هیچ ارتباطی به وظایف و مسئولیت های کمیتۀ امداد نداشته است.

مقامات رسمی جمهوری اسلامی از انتشار آمار و ارقام مربوط به فقر در ایران خودداری می ورزند. اما، بر اساس برخی گزارش های منتشر شدۀ مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۳ درآمد سالانۀ دهک اول درآمدی کشور که کم درآمدترین گروه اجتماعی محسوب می شود به طور متوسط به ۴ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان می رسد، در حالی که درآمد دهک دهم که پردرآمدترین گروه در کشور است سالانه به ۴۳ میلیون و ۵۸۰ هزار تومان بالغ شده است.
همچنین شمار پردرآمدترین دهک درآمدی ایران به ۲میلیون نفر می رسد و آمارهای طرح شده در کمیسیون راهبردی مجمع تشخیص مصلحت نظام حکایت از آن دارند که ۲۵ درصد خانوارهای فقیر ایران در چهار استان سیستان و بلوچستان، گلستان، خراسان شمالی و جنوبی زندگی می کنند. در این بین هر چند شهر تهران به عنوان مرفه ترین استان کشور شناخته می شود، اما، شکاف طبقاتی در این شهر بیش از دیگر شهرها و استان های ایران است.

به گفتۀ فرهاد نیلی، مشاور ارشد اقتصادی حسن روحانی، فقرای ایران تقریباً هم سطح فقرای مصر زندگی می کنند، در حالی که فاصلۀ رفاهی دهک های پردرآمد ایران اختلاف زیادی با دهک‌های پردرآمد آمریکا ندارد.

رادیوزمانه: در حالی‌که جشنواره‌های پیروزی انقلاب همچنان در تهران در حال برگزاری‌ست، ۳۷ سال بعد از انقلاب ایران یکی از بزرگ‌ترین همایش‌های فرهنگی آغاز به کار کرد: با موضوع قبرستان، زیر عنوان «همایش مردم‌شناسی مرگ و زندگی». همزمان با این همایش، نمایشگاهی هم از عروسک‌هایی که کودکان با الهام از قبرستان‌ها ساخته‌اند در موزه ملل برگزار می‌شود.

در موزه عروسک‌های ملل: نمایشگاه عروسک‌هایی که کودکان با الهام از قبرستان‌ها ساخته‌اند

به اهتمام پژوهشکده مردم‌شناسی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، ۱۰صبح یکشنبه، ۲۵ بهمن همایش «مردم‌شناسی مرگ و زندگی» در سالن همایش‌های موزه ملی ایران در تهران آغاز به کار کرد.

علیرضا حسن‌زاده، مردم‌شناسی که برای برگزاری این همایش با پژوهشکده مردم‌شناسی همکاری می‌کند به روزنامه اعتماد، چاپ ایران گفته است: «حدود ٣٠٠ چکیده مقاله به دبیرخانه همایش ارسال شده که از بین آن‌ها ٩۴ مقاله برگزیده در هفت جلد کتاب منتشر شده‌اند که در مجموع حدود دو هزار صفحه است و در همایش در اختیار اساتید قرار خواهد گرفت.»
پوستر همایش قبرستان‌ستایی با الهام از سنگ قبر

پوستر همایش قبرستان‌ستایی با الهام از سنگ قبر

پژوهشکده مردم‌شناسی در فراخوانی موضوعات را از قبل مشخص کرده بود. موضوعاتی مانند: مفهوم مرگ، اسطوره‌های مرگ و زندگی، مرگ و معماری اسلامی، غذاهای ایرانی که بعد از تدفین بین مردم پخش می‌کنند، حماسه‌هایی که پیرامون مرگ شکل گرفته، روایت‌هایی از مرگ قهرمانان در فرهنگ ایرانی، عرفان اسلامی و مفهوم و معنای مرگ و نمادشناسی مرگ.

احمد محیط طباطبایی، مشاور پژوهشکده میراث فرهنگی نیز در همین نشست خبری درباره اهمیت گورستان در فرهنگ ایرانی گفته است: «گورستان در ذهنیت اولیه این تصور را ایجاد می‌کند که جایی است که مردگان در آن قرار دارند و در ظاهر ارتباطی با زندگی در آن وجود ندارد، در حالی که گورستان مهم‌ترین مؤسسه مدنی در جهت ایجاد تعلق خاطر شهروندی است.»

او درباره اهمیت گورستان در تاریخ معاصر ایران گفته است که بارها ایرانی‌ها هنگام وقوع جنگ و زلزله در گورستان تجمع کرده‌اند و برای مثال از تجمع مردم جرجان بعد از حمله مغول به این شهر یاد کرده است.

آخرین بار که در تاریخ ایران مردم در گورستان تجمع کردند، ۳۷ سال پیش در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ بود که آیت‌الله خمینی بعد از بازگشت به ایران به بهشت‌زهرا رفت و سخنرانی تندی علیه دولت بختیار ایراد کرد.

بنیانگذار جمهوری اسلامی در این سخنرانی گفته بود: «آیا حق این ملت است که یک قبرستان شهید برای ما درست بکنند در تهران، یک قبرستان هم در جاهای دیگر؟ من باید عرض کنم که محمد رضا پهلوی، این خائن خبیث همه چیز ما را به باد داد. مملکت ما را خراب کرد، قبرستان‌های ما را آباد کرد.»

احمد طباطبایی در نشست خبری همایش ستایش از قبرستان ادعا کرده است که گورستان متضمن حیات تاریخی و فرهنگی یک ملت است. مشاور پژوهشکده میراث فرهنگی گفته است: «پیش از هر چیزی برای ساخت یک شهر باید به ساخت گورستان بیندیشیم.»

همزمان با برگزاری همایش «مردم‌شناسی مرگ و زندگی» نمایشگاه‌هایی هم درباره موضوع مرگ‌کامی در فرهنگ ایرانی برگزار می‌شود.

موزه عروسک‌های ملل با همکاری پژوهشکده مردم‌شناسی میراث فرهنگی و گردشگری در تاریخ ۲۵ بهمن ۱۳۹۴ نمایشگاهی از عروسک‌های ساخته کودکان و نوجوانان را در تالار همایش‌های موزه ملی ایران به نمایش گذاشته است. این عروسک‌ها را کودکان با الهام از سنگ‌های یادبود قبرستان‌های کشور گرجستان ساخته‌اند.

علی گلشن و مسعود ناصری دریایی نیز عکس‌هایی را که از سنگ گورها گرفته‌اند به نمایش می‌گذارند. این نمایشگاه «سنگی برای زندگی، سنگی برای مرگ» نام دارد که نام یکی از مجموعه اشعار شهرام شیدایی، شاعر فقید ایرانی‌ست.

نمایشگاه عکسی هم در بهشت زهرا در ستایش فرهنگ مرگ‌خواهی برگزار می‌شود.

۲۶ بهمن بعد از پایان این همایش یک روزه استادان شرکت‌کننده در این همایش را در یک تور گردشگری به گورستان بهشت زهرا می‌برند. سپس این برنامه به پایان می‌رسد.

طبعا موضوع مرگ و سوگواری و قبرستان موضوعی مهم برای بررسی‌های مردم‌شناسی است. اما زعمای فرهنگی جمهوری اسلامی، همچنانکه برنامه همایش جاری نشان می‌دهد، به ابن موضوع از زاویه ایدئولوژیک می‌نگرند، از زاویه‌ ایدئولوژی‌ای که کیش مرگ و خون و شهادت از عناصر اصلی آن است.

رادیوفردا: در ادامه ماجرای درگیری در کارواش، شهردار منطقه دو تهران در عین تاکید بر «غیرقانونی بودن اقدامات متصدیان کارواش و هیئت امنای مسجد قدس»، مسئولیت حادثه را بر عهده گرفته و از سمت خود استعفا کرد.

وب‌سایت شهرنوشت، نزدیک به شهرداری تهران، روز شنبه، ۲۴ بهمن، گزارش داد که عزیزالله نظری، شهردار منطقه دو تهران، در نامه‌ای به محمدباقر قالیباف با «پذیرش قصور» خود در «مدیریت صحنه عملیات» از این که حادثه کارواش شهرک غرب «موجب شکل‌گیری موجی از تخریب {علیه} شهرداری تهران» شده، ابراز تاسف کرده است.

در هفته‌های اخیر فیلم و گزارش‌هایی از حمله ماموران نیروی انتظامی و به‌خصوص ماموران لباس‌شخصی شهرداری تهران با چماق، میله و قمه به کارواش مسجد قدس واقع در شهرک غرب تهران منتشر شد که واکنش‌های زیادی را به دنبال داشته است.

شهرداری تهران و مسجد قدس بر سر زمین این کارواش با هم اختلاف دارند.

محمدباقر قالیباف، شهردار تهران، پیش از این گفته بود که تنها «بخشی» از فیلم حادثه در رسانه‌ها منتشر شده و ماموران شهرداری نیز توسط پرسنل کارواش مضروب شده‌اند.

اکنون نیز شهردار منطقه دو تهران در استعفانامه خود می‌گوید که ماموران نیروی انتظامی و شهرداری تاکنون چند بار با حکم قضایی برای بستن کارواش مراجعه کرده بودند، اما هر بار با حمله کارگران کارواش با «چماق و سنگ» مواجه شدند.