رادیوفرانسه: ملاقات فائزه هاشمی با خانم فریبا کمال آبادی از رهبران جامعۀ بهائیان ایران واکنش آیت الله ناصر مکارم شیرازی و همچنین اکبر هاشمی رفسنجانی، پدر فائزه هاشمی، را برانگیخته است. آیت الله مکارم شیرازی امروز در درس خارج فقه خود در مسجد اعظم قم با اشاره به این ملاقات گفت : “شنیدم دختر یکی از شخصیت های معروف سیاسی به دیدار دوستانه یکی از سران مجرم فرقۀ ضالۀ بهائیت رفته است و در مجلس یکی از سران این فرقه ضاله از او عملاً تشکر کرده است.”

آیت الله مکارم شیرازی ضمن اعتراض شدید به این ملاقات افزوده است : “اینجانب منتظر بودم ببینم کسی به این ملاقات اعتراض می کند یا نه. اما، مـتأسفانه دیدم خبری نیست تا اینکه امروز شنیدم پدر او اعتراض ملایمی کرده که جای شکرش باقی است.”

ناصر مکارم شیرازی سپس پرسیده است : “چرا دیگران سکوت کرده اند؟” این روحانی طرفدار حکومت اسلامی سپس گفته است که ملاقات فائزه هاشمی با فریبا کمال آبادی “از نظر شرعی قابل تعقیب است”، زیرا، این ملاقات، به گفتۀ مکارم شیرازی، تقویت “دشمنان اسلام و نظام اسلامی ایران” است و به همین دلیل می توان شرعاً “مجرم را تحت تعقیب قرار داد.” آیت الله مکارم شیرازی در پایان پیروان دیانت بهایی را “عوامل آمریکا و اسرائیل” توصیف کرده است.

پیشتر مسیح مهاجری، مدیر مسئول روزنامۀ جمهوری اسلامی به نقل از اکبر هاشمی رفسنجانی گفته بود که او نیز ملاقات دخترش، فائزه، را با خانم فریبا کمال آبادی “اشتباه بدی” می داند و به همین دلیل از فرزندش خواسته است که این خطا را “تصحیح و جبران کند.” به گفتۀ مسیح مهاجری، اکبر هاشمی رفسنجانی نیز همانند دیگر روحانیان حکومت اسلامی ایران آئین بهائیت را “فرقۀ ضالۀ استعمار ساخته و منحرف” می داند که همواره از آن “تبری جسته و می جوید.”
فائزه هاشمی به تازگی به دیدار یکی از هم بندان سابقش در زندان اوین، خانم فریبا کمال آبادی، رفته است که پس از سال ها حبس پنج روز مرخصی از زندان دریافت کرده است. به غیر از خانم فائزه هاشمی، برخی از دیگر زندانیان سیاسی سابق و فعالان حقوق بشر از جمله خانم نسرین ستوده و محمد ملکی به دیدار خانم فریبا کمال آبادی رفته اند.

فائزه هاشمی در پاسخ به واکنش هایی که ملاقات او با خانم فریبا کمال آبادی برانگیخته، گفته است که او نه تنها مرتکب خلافی نشده و از ملاقات خود با همبند سابقش خانم کمال آبادی پشیمان نیست، بلکه معتقد است کسانی که به این ملاقات اعتراض کرده اند به هیچ عنوان “دغدغۀ دین ندارند.” فائزه هاشمی سپس افزوده است که خود جمهوری اسلامی باعث آشنایی او با خانم فریبا کمال آبادی و بسیاری دیگر از زندانیان سیاسی و عقیدتی فراهم ساخته و این قبیل آشنایی ها او را نسبت به نقض حقوق انسانی جامعۀ بهائیان ایران و سایر دگراندیشان بیشتر آگاه ساخته است. فائزه هاشمی ملاقات خود را با خانم کمال آبادی به عنوان دفاع از حقوق انسانی کسانی نیز توصیف نموده که در جمهوری اسلامی ایران تحت ستم و آزار قرار می گیرند.

جمعی از تجار بازار نیز با انتشار طوماری از دادستان تهران خواسته اند که تدابیر لازم را علیه فائزه هاشمی اتخاذ کند.
به همین مناسبت وزارت امور خارجۀ آمریکا شنبه گذشته خواستار آزادی رهبران جامعۀ بهایی ایران از زندان شد و از جمهوری اسلامی ایران خواست که آزادی بیان و اندیشه و همچنین آزادی ادیان و برگزاری اجتماعات را در این کشور به رسمیت شناخته و رعایت کند.

رادیوفردا: وبسایت ورزش سه وابسته به صدا و سیمای جمهوری اسلامی گزارش داده که یک دختر ۱۵ ساله هوادار فوتبال که قصد داشته با تغییر ظاهرش وارد استادیوم آزادی شود، بازداشت شد.

وبسایت ورزش سه گزارش داده که این دختر ادعا کرده که حدود یکماه پیش هنگام بازی پرسپولیس و استقلال وارد استادیوم آزادی شده و بازی را از نزدیک تماشا کرده است.

امروز جمعه روز پایانی لیگ برتر فوتبال ایران است و سرنوشت قهرمان این دوره از مسابقات در پایان بازی‌های امروز مشخص خواهد شد.

ورود زنان به استادیوم‌های ورزشی ممنوع است.

سه تیم پرسپولیس، استقلال تهران و استقلال خوزستان از شانس‌های قهرمانی این دوره از مسابقات هستند. در پایان این مسابقات سه تیم به دسته پایین‌تر سقوط خواهند کرد.

خبرگزاری هرانا: رضا حسینی ۳۴ ساله اهل کوهدشت لرستان، یکی از چهار زندانی است که روز سه شنبه ۱۴ اردیبهشت ماه در زندان قزلحصار با اتهامات مربوط به مواد مخدر اعدام شد. مادر و همسر وی بعد از طی مسافت ۸۴۰ کیلومتری علاوه بر این‌که اجازه ملاقات نیافتند، مورد توهین نیز قرار گرفتند. به گفته همسر وی، قاضی طیرانی در جواب این‌که آقای حسینی گفته‌بود بی گناه است به او گفته‌ «عیبی ندارد اگر بی گناهی بعد از اعدام به بهشت می روی!» گزارش پیش‌رو در کنار تصاویر، ویدیو و اسناد متعدد، روایتی است از چگونگی دستگیری و روند محاکمه و اعدام آقای حسینی که هرانا در گفتگو با همسر وی خانم آزاده گراوند تدوین کرده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، سحرگاه روز سه‌شنبه ۱۴ اردیبهشت ۹۵ دست‌کم چهار زندانی محکوم به اعدام از زندان‌های قزلحصار و فشافویه با اتهامات مربوط به مواد مخدر در واحد یک زندان قزلحصار کرج به دار آویخته شدند.

هویت احراز شده این زندانیان توسط هرانا «احمد الطافی، عبدالحمید باقری، مجید ایمانی و رضا حسینی» بود.

رضا حسینی ۳۴ ساله اهل کوهدشت لرستان، یکی از این چهار زندانی بود که از زندان تهران بزرگ (فشافویه) جهت اجرای حکم به زندان قزلحصار منتقل شد.

روز دوشنبه ۱۳ اردیبهشت، مسئولین زندان به آقای حسینی اعلام می‌کنند ملاقاتی دارد و وی را به زندان قزلحصار منتقل می کنند. در بین راه این زندانی محکوم به اعدام متوجه می شود که برای اجرای حکم درحال انتقال است و موفق می شود از طریق تلفن همراه یکی از ماموران با همسرش صحبت کند و موضوع را اطلاع دهد.

خانم آزاده گراوند، همسر این زندانی اعدام شده در گفتگو با هرانا ضمن اعلام بی گناهی شوهرش گفت: “مواد مخدری که در پرونده ثبت شد از خانه همسایه ما بود که ما اصلا آنها را نمی‌شناختیم و دلیل دستگیری رضا تنها درگیری فیزیکی در پارکینگ خانه‌مان با ماموران بود.”

خانم گراوند در ادامه خاطرنشان کرد: “۷۰ روز اول وی تحت شکنجه و بازجویی بود و ما نتوانستیم او را ببینیمِ سپس به زندان قزلحصار منتقل شد که در آن‌جا هم به مدت ۱۱ ماه به ما اجازه ملاقات نمی دادند.”

وی در ادامه تاکید کرد: “بازپرس پرونده آقای عموزاد بارها گفت تبرئه می شود چون بی گناه است. اما قاضی طیرانی در روز دادگاه در یک جلسه دو دقیقه ای و با حضور نمادین یک وکیل، به او می‌گوید «گردن بگیر» کمکت می کنم، اما همسرم می گوید بی گناهم چرا باید گردن بگیرم. قاضی در پاسخ می گوید ایرادی ندارد اگر بی گناهی، بعد از اعدام به بهشت می روی.”

همسر این زندانی در پایان گفت: “وقتی متوجه شدیم برای اجرای حکم در حال انتقال است نفهمیدم چگونه خودمان را به تهران رساندیم اما بعد از طی مسافت ۸۴۰ کیلومتر به من و مادرش اجازه ملاقات ندادند و با توهین با ما برخورد شد.”

لینک به یوتوب» https://youtu.be/jzjLk7m1kiw

اعتماد: مبادا خودکشی اپیدمی شود

وزیر رفاه :مصرف مواد زنانه‌ شده است

فقر شهری 5 برابر شده است

زنگ خطر آسيب‌هاي اجتماعي در كشور به صدا درآمده و براي پي بردن به اين موضوع فقط كافي است به آمارهايي كه در ماه‌ها و روزهاي گذشته از سوي مسوولان دولتي، قضايي، انتظامي و كارشناسان اجتماعي مطرح شده، نگاهي انداخت؛10ميليون نفر حاشيه نشين، يك ميليون و 325 هزار معتاد، 15 هزار معتاد كارتن‌خواب در پايتخت، 2 ميليون و 729 هزار و 29 نفر بيكار در كشور، 163 هزار و 765 طلاق در سال 94و… به همه اين آمارها بايد آمار 12 درصدي افسردگي در كشورمان را كه روز گذشته از سوي وزير بهداشت اعلام شد هم اضافه كرد. قاضي‌زاده هاشمي روز گذشته بعد از انتشار خبر 6 خودكشي )سه مرد ميان سال و سه دختر جوان و نوجوان(در يك هفته گذشته به جمع كارشناسان و مديران وزارتخانه‌اش آمد و نسبت به گسترش آسيب‌هاي اجتماعي هشدار داد و گفت: »كشور ما آنقدر سياست‌زده بوده كه گاهي از مسائل اصلي غافل هستيم. از سوي ديگر علي ربيعي ديگر وزير كابينه دولت يازدهم هم روز گذشته به جمع نمايندگان منتخب جديد مجلس رفت و از آنها خواست رسيدگي به آسيب‌هاي اجتماعي را در اولويت كارهاي قانونگذاري قرار دهند و حتي فراكسيون‌هاي جديد براي آسيب اجتماعي و اشتغال در مجلس آينده تشكيل دهند.

وزير كار، تعاون و رفاه اجتماعي گفت: »سن مصرف مواد پايين آمده و زنانه‌ شده است.« آمارهاي مطرح شده از آسيب‌هاي اجتماعي در ماه‌هاي گذشته باعث شده حتي در عالي‌ترين سطح و در حضور مقام معظم رهبري نيز جلساتي براي بررسي اين موضوعات برگزار شود. علي مطهري درباره يكي از اين جلسات گفته بود: » در اين رابطه (آسيب اجتماعي) گزارش عميق و وسيع خدمت مقام معظم رهبري رسيد. گزارشي در خصوص افزايش نرخ طلاق، اعتياد و حاشيه‌نشيني شهرها و مواردي از اين دست كه مأيوس‌كننده نيز بود. شنيدم رهبري خودشان 6 ساعت وقت گذاشته‌اند و گزارش را شنيدند و در آخر گفتند كه خودشان مسوولند و در برخي حوزه‌ها نيز اشك ريخته و گريه كرده‌اند. »البته تاكنون گزارشي از جزييات جلسه مسوولان عالي كشور با رهبر انقلاب درباره آسيب‌هاي اجتماعي منتشر نشده اما از سوي معاون وزير كشور اعلام شده كه رهبري بر كنترل آسيب‌ها و كاهش آمار قربانيان تاكيد كرده و خواستار اقدامات جدي دستگاه‌ها و نهادهاي مختلف و ارايه گزارش از عملكردشان به رهبري شده است. گزارشي درباره پنج آسيب اصلي كه از سوي شوراي عالي اجتماعي كشور اعتياد، حاشيه‌نشيني، فقر، بيكاري و طلاق تعيين شده است. با همه اين هشدارها بايد منتظر بود و ديد كه عملكرد عيني نهادها و سازمان‌هاي مسوول براي كنترل آسيب‌هاي اجتماعي در ماه‌هاي آينده به چه نقطه‌اي خواهد رسيد، آيا زنگ خطر آسيب‌هاي اجتماعي جدي گرفته مي‌شود؟

رادیوزمانه: علی اصغر پورمحمدی با نمایندگان ۳۰ زن بازیگر سینما و تئاتر ایران دیدار و گفت‌و گو کرد. این زنان بازیگر ادعا کرده بودند که به دلیل آنکه متأهل هستند، تهیه‌کنندگان به آن‌ها پیشنهاد کار در تلویزیون جمهوری اسلامی را نمی‌دهند. آن‌ها در نامه سرگشاده‌ای که امضاءکنندگان آن مشخص نبودند از معاون صدا و سیما درخواست کرده بودند که به آن‌ها کار بدهد. پاسخ علی اصغر پورمحمدی به این ۳۰ بازیگر زن چنین بود: با بی‌اخلاقی‌ها و فساد در تلویزیون دولتی ایران برخورد می‌شود.
دیدار زنان بازیگر با علی اصغر پورمحمدی درباره فساد اخلاقی در پشت صحنه تلویزیون ایران

دیدار زنان بازیگر با علی اصغر پورمحمدی درباره فساد اخلاقی در پشت صحنه تلویزیون ایران

علی اصغر پورمحمدی، پسرعموی مصطفی پورمحمدی، وزیر دادگستری دولت حسن روحانی‌ست.

معاون صدا و سیمای جمهوری اسلامی، ظهر دوشنبه ۱۳ اردیبهشت نمایندگان ۳۰ زن بازیگر سینمای ایران را که از بیکاری گلایه کرده بودند به حضور پذیرفت. او در دیدار با این بازیگران گفت به دلیل بحران مالی تلویزیون دولتی ایران تعداد مجموعه‌های تلویزیونی از ۲۰ سریال به چهار سریال کاهش پیدا کرده و تله‌تئاترها هم کاهش محسوسی داشته است.

۳۰ زن بازیگر که نام آن‌ها مشخص نیست در نامه سرگشاده‌ای که به کوشش فقیه سلطانی، بازیگر سینما و تئاتر، ۱۱ اردیبهشت در رسانه‌های داخلی منتشر شد، از رکود شغلی و رکود اقتصادی گلایه کرده بودند. آن‌ها این مدعا را در میان آورده بودند که به دلیل آنکه اشخاص «بی‌صلاحیت و شهوت‌پرست» در پشت صحنه اکثر پروژه‌های تلویزیونی حضور دارند، آن‌ها که متأهل‌اند از میدان به در شده‌اند. این بازیگران در نامه‌شان به علی اصغر پورمحمدی گفته بودند که شبکه‌های ماهواره‌ای به آن‌ها پیشنهاد همکاری داده‌اند، اما آن‌ها که «عاشق ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی» در ایران‌اند، مایل‌ نیستند ایران را ترک کنند.

معاون صدا و سیمای جمهوری اسلامی به این هنرمندان وعده داد که با فساد مقابله کند. او همچنین از طرح تشکیل خانه هنرمندان سیما خبر داد.

پیش از این امیر تاجیک، مدیرکل شبکه مستند تلویزیون دولتی ایران در نامه‌ای به عزت‌الله ضرغامی، رییس پیشین صدا و سیمای جمهوری اسلامی از فروش بخشی از آرشیو تلویزیون به برخی شبکه‌های خارج از کشور خبر داده بود.

چه کسی آرشیو تلویزیون را فروخت؛ به «من و تو» یا سپاه؟

الاهه نجفی

فساد اداری و غارت منابع مالی تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی. تسویه حساب رسانه‌ای با مخالفان دولت وارد مرحله تازه‌ای شد. این‌بار پای شبکه «من و تو» هم به میان آمد. دعوا اما بر سر دو مستند سپاه است که پیش از برجام در ضدیت با دولت روحانی به نمایش درآمد.

اداره آرشیو و کتابخانه‌های سازمان صدا و سیما

پس از انتشار نامه افشاگرانه امیر تاجیک، مدیرکل شبکه مستند تلویزیون دولتی ایران در پاسخ به انتقادات عزت‌الله ضرغامی از حذف برخی شبکه‌های راه‌اندازی شده در زمان او و بازتاب گسترده این نامه در برخی رسانه‌های نزدیک به دولت حسن روحانی، گفته می‌شود که مدیرکل پیشین آرشیو سازمان صدا و سیما، بخشی از آرشیو تلویزیون دولتی ایران را به شبکه تلویزیونی «من و تو» فروخته است. این شخص معمم حجت‌الاسلام حسین محمدیان نام دارد.

یک حجت‌السلام بدنام

حسین محمدیان: «مدیر کل اسبق»

«حجت‌الاسلام» محمدیان ابتدا مدیرعامل انتشارات سروش بود، در زمان احمدی‌نژاد ترقی کرد و به ریاست صدا و سیمای قزوین رسید، اما به زودی عزل شد و عزت‌الله ضرغامی، در مهر ۱۳۹۲ مدیریت آرشیوها و کتابخانه‌های صدا و سیما را به او سپرد. از مهر ۱۳۹۲ تا مرداد ۱۳۹۳ دو مستند در ضدیت با حسن روحانی و اکبر هاشمی رفسنجانی ساخته شد: «من روحانی هستم» درباره تزلزل و فرصت‌طلبی حسن روحانی (گروه شفق، وابسته به سپاه) و «مصاف» (مرکز مستند سفیر، وابسته به سپاه). در این دو مستند از تصاویر آرشیوی طبقه‌بندی شده و محرمانه صدا و سیما استفاده شده است.

از سوی دیگر، هم‌زمان با این رویدادها دو سال پیش با پخش دو مستند «رضا شاه» و «انقلاب ۵۷» از شبکه تلویزیونی «من و تو» این پرسش در رسانه‌های داخلی به میان آمده بود که شبکه «من و تو» چگونه به تصاویر آرشیوی با کیفیت مطلوب برای ساخت این دو مستند دسترسی پیدا کرده است؟ این پرسش از این نظر اهمیت داشت که بسیاری از مستندسازان داخلی هم به چنین تصاویری در آرشیو تلویزیون دولتی ایران دسترسی نداشتند.

اکنون باید پرسید که هدف اصلی از انتشار نامه افشاگرانه امیر تاجیک و بازتاب حیرت‌انگیز آن در رسانه‌ها چیست؟ ضدیت با شبکه «من و تو»؟ افشای فساد و دزدی در زمان ریاست عزت‌الله ضرغامی؟ یا واکنش به دو مستند یاد شده در ضدیت با دولت حسن روحانی؟

یک نامه افشاگر

امیر تاجیک، نامه‌پراکنی با رئیس سابق درباره دزدی و فساد اداری

امیر تاجیک در نامه‌اش به عزت‌الله ضرغامی، بدون آنکه از حسین محمدیان نام ببرد، زاویه تازه‌ای از فساد اداری در تشکیلات رهبری را آشکار کرده است.

او در این نامه از کمک بلاعوض یک میلیارد دلاری دولت محمود احمدی‌نژاد به صدا و سیما، سوءمدیریت‌ها، بدهی کلان «صدها میلیارد تومانی» و ورشکستگی مالی این سازمان و فروش «املاک و زمین‌های مرغوب» برای پرداخت دستمزدهای به تعویق‌افتاده در زمان ریاست عزت‌الله ضرغامی بر سازمان صدا و سیما خبر می‌دهد.

آنگاه تاجیک مثالی از سوءمدیریت‌ها و غارتگری‌های مالی می‌آورد: فروش تصاویر آرشیوی به شبکه «من و تو» که عزت‌الله ضرغامی پیشتر این احتمال را مردود دانسته بود.

مدیرکل شبکه مستند از ضرغامی می‌پرسد: « [اگر تصاویر آرشیوی به شبکه من و تو فروخته نشده] چرا مدیرکل اسبق آرشیو تا سرحد بازداشت پیش رفت و تنها به دلیل واسطه‌گری شما بازداشت نشد؟ و چرا دو تن از کارشناسان زیر مجموعه ایشان بازداشت شده، در دادگاه حضور یافتند و محکوم به حبس شدند؟»

عبارت «مدیرکل اسبق آرشیو» که مدام در رسانه‌های داخلی تکرار می‌شود، همان حجت‌الاسلام حسین محمدیان است.

«مدیرکل اسبق آرشیو»

حجت‌الاسلام حسین محمدیان ابتدا مدیر کل صدا و سیمای قزوین بود، اما با اقداماتی مانند ممنوع التصویر کردن تعدادی از مدیران اجرایی استان، فرماندهان نظامی و انتظامی و قطع همکاری با جمعی از روحانیون قزوین از این سمت برکنار شد و به عنوان مدیر کل آرشیو و کتابخانه‌های سازمان صدا و سیما منصوب شد. حسین محمدیان در۲۰ آذر ۱۳۹۳ به حکم محمد سرافراز رییس صدا و سیما برکنار شد و سعید انبارلویی بر مسند او تکیه داد.

مستند «من روحانی هستم»

در دو مستند «من روحانی هستم» و «مصاف» از تصاویر آرشیوی صدا و سیما مربوط به سران نظام در سال‌های دهه ۱۳۶۰ و تصاویری از مذاکرات محمد جواد ظریف با محمد البرادعی در کاخ سعدآباد استفاده شده است. این تصاویر در طبقه‌بندی آرشیو صدا و سیما محرمانه است و دسترسی به آن به سادگی امکان‌پذیر نیست.

هویت سازندگان مستند «من روحانی هستم» پنهان بود و هویت سازنده آن «معصومه نبوی» نیز هرگز احراز نشد. در مستند «مصاف» اما سپاه خواست حسن روحانی را که گفته بود «با شناسنامه حرف بزنید» اجابت کرد و پنهان‌کاری را کنار گذاشت. محمد توکلی، تهیه‌کننده و همچنین محمد رضا تاجدین، نویسنده مستند «مصاف» در برخی گفت‌و‌گوهاشان با رسانه‌های داخلی به صراحت گفته بودند که برای تهیه مستند ضد دولت از تصاویر آرشیوی صدا و سیما استفاده کرده‌اند.

در زمان ریاست عزت‌الله ضرغامی بر سازمان صدا و سیما طرحی به اجرا درآمد که به موجب آن فیلم‌های مربوط به دوران سلطنت پهلوی، فیلم‌های روزهای اول انقلاب و فیلم‌هایی از سران انقلاب در سال‌های دهه ۶۰ فهرست‌بندی و تجدید سازمان شدند. امیر تاجیک، مدیر کل شبکه مستند به بهانه افشاگری از بحران مالی و فساد اداری در صدا و سیمای ضرغامی/رهبری، به بهانه دو مستندی که از شبکه «من و تو» پخش شد، این پرسش را می‌خواسته مطرح کند که مخالفان حسن روحانی در تشکیلات وابسته به سپاه و بیت رهبری چگونه به آرشیو تصویری و محرمانه صدا و سیما دسترسی پیدا کرده‌اند؟ و چرا هنگامی که مسبب این معامله، «حجت‌الاسلام» حسین محمدیان را می‌خواستند بازداشت کنند، ضرغامی پا در میانی کرد و او را از مخمصه رهایی داد؟

اختلاف بین دولت و صدا و سیما بعد از «برجام» بالا گرفت. در ماجرای برجام، محمدباقر نوبخت، معاون برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رییس‌جمهور، تلویزیون دولتی را به تخریب ذهن مردم و آمارسازی متهم کرده بود. ناصر نقویان که در تلویزیون برنامه‌های اخلاقی دارد، صدا و سیما را به دروغگویی در انتشار خبرها متهم کرده بود و همچنین شجاعی کیاسری، نایب رئیس شورای نظارت بر سازمان صدا و سیما گفته بود که رادیو و تلویزیون دولتی ایران در پوشش خبری برجام ادبیات نیش‌دار و توهین‌آمیزی انتخاب کرده است.

به این فهرست می‌توان شکایت نهاد ریاست جمهوری از صدا و سیما به خاطر نحوه پوشش خبری سفر حسن روحانی، رییس جمهوری اسلامی به مازندران و شکایت سازمان محیط زیست درباره نحوه پوشش خبری تحصن کارمندان این سازمان را افزود. اکنون پای تلویزیون «من و تو» را در این دعوای قدیمی به میان آورده‌اند.

بی‌بی‌سی: دیوان‌عالی ایتالیا رای داده که دزدیدن مقدار کمی غذا برای رفع گرسنگی جرم نیست.

قضات این دیوان رای صادر شده علیه رومان اوستریاکوف را که از یک مغازه پنیر و سوسیس به ارزش چهار یورو دزدیده بود، نقض کردند.

آقای اوستریاکوف، یک مرد بی‌خانمان اوکراینی است.

دیوان‌عالی ایتالیا در رای خود گفته است که آقای اوستریاکوف “نیاز فوری و ضروری به غذا” داشت و از این رو کارش جرم محسوب نمی‌شود.

یک مشتری مغازه در شهر جنوا ایتالیا در سال ۲۰۱۱، به نگهبان این مغازه خبر داد که آقای اوستریاکوف نان و دو تکه پنیر و یک بسته سوسیس برداشته اما فقط پول نان را داده است.

آقای اوستریاکوف در سال ۲۰۱۵ به خاطر دزدی به شش ماه زندان و پرداخت ۱۰۰ یورو جریمه محکوم شد.

پس از آن که گفته شد آقای اوستریاکوف هنوز مغازه را ترک نکرده بود، پرونده او به دادگاه تجدیدنظر فرستاده شد. همچنین اعلام شد که اتهام متوجه آقای اوستریاکوف باید از ارتکاب به جرم سرقت به “شروع به جرم” تقلیل یابد.

دیوان‌عالی ایتالیا روز دوشنبه در حکمی که نهایی است گفت دزدیدن مقدار کمی غذا برای تامین نیازهای ضروری، جرم محسوب نمی‌شود.

دیگربان: علی خامنه‌ای٬ رهبر جمهوری اسلامی گفته تحمل مخالف در جامعه «نهادینه» نشده٬ اصرار بر ترویج زبان انگلیسی در ایران که حالا به مهدکودک‌ها هم کشیده شده٬ «ناسالم» است٬ استفاده از تعابیر فرنگی٬ «طاغوتی» است٬ ماشین‌سواری «بچه‌پولدارهای نوکیسه» با آن «خودروهای کذایی در خیابان‌ها» نشانه اصلاح نشدن الگوی مصرف است و «دشمن» باید به جای خلیج فارس در «خلیج خوک‌ها» رزمایش برگزار کند.

آقای خامنه‌ای این اظهارات را به مناسبت هفته‌ معلم و در دیدار با گروهی از معلمان، فرهنگیان و دانشجویان دانشگاه فرهنگیان سراسر کشور بیان کرده است.

وی افزوده «تحمل مخالف در جامعه نهادینه نشده است زیرا تا فردی مختصر طعنه‌ای می‌زند، با مشت به سینه او کوبیده می‌شود؛ این، یعنی عدم تحمل مخالف.»

اظهارات وی در حالی بیان می‌شود که افراد بسیاری در جمهوری اسلامی به علت داشتن عقاید مخالف با طبقه حاکم در جمهوری اسلامی در زندان به سر می‌برند و از بسیاری از حقوق خود همچون ادامه فعالیت سیاسی یا اشتغال در شغل مورد علاقه محروم شده‌اند.

میرحسین موسوی٬ مهدی کروبی و زهرا رهنورد نیز به علت اعتراض به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ سال‌هاست که در حصر هستند.

افراد زیادی نیز به علت مشابه کشته٬ زندانی و یا مجبور به خروج از کشور شده‌اند.

مهم‌ترین محورهای سخنرانی خامنه‌ای:

● نظام سلطه بین‌المللی می‌خواهد نسل آینده کشورها، نسلی باشند که فکر، فرهنگ، نگاه و سلیقه مورد نظر او را در مسائل جهانی داشته باشند و در نهایت نخبگان، سیاستمداران و افراد تأثیرگذار همانگونه فکر و عمل کنند که او تمایل دارد.

● متأسفانه در برخی مواقع بجای ترویج زبان فارسی، زبان انگلیسی ترویج می شود و اکنون کار به جایی رسیده است که آموزش زبان انگلیسی به مهد کودک ها کشیده شده است.

● زبان علم فقط انگلیسی نیست. اصرار بر ترویج انحصاری انگلیسی ناسالم است. زبان‌های دیگر مثل اسپانیولی، فرانسه، آلمانی و کشورهای شرقی هم زبان علمند. کشورهای دیگر جلوی نفوذ زبان بیگانه را می‌گیرند. نمی‌گویم از فردا آموزش انگلیسی را تعطیل کنیم، اما بدانیم چه می‌کنیم.

● در شرایطی که آنها اجازه ترویج زبان فارسی را نمی دهند، ما زبان و فرهنگ آنها را ترویج می کنیم، آیا این کار واقعاً عقلانی است؟

● باید نوجوانان و جوانان کشور را به گونه‌ای تربیت کنیم که به دنبال سیاست، اقتصاد و فرهنگ مستقل باشند و هرگونه وابستگی در این مسائل مذموم به شمار آید.

● علاقه بیش از حد به استفاده از تعابیر فرنگی یک نمونه از این آسیب دیدگی است که از دوران طاغوت برای ما به ارث رسیده است.

● تا زمانیکه روحیه استقلال و مقاومت و ایستادگی وجود نداشته باشد، اگر مسئولان صدها جلسه هم برای اقتصاد مقاومتی بگذارند، در نهایت کار به نتیجه کامل و صحیح نخواهد رسید. اقتصاد مقاومتی، اقتصاد بدون نفت و فرهنگ مستقل، هنگامی معنا پیدا می کند که هویت مستقل در جامعه شکل بگیرد.

● ایمان، اندیشه‌ورزی، مشارکت و همکاری اجتماعی، و اصلاح الگوی مصرف از جمله این شاخص‌های برجسته است که باید در نسل آینده رشد پیدا کنند.

● مصرف کالاهای خارجی و قاچاق ده‌ها و صدها میلیاردی کالاهای لوکس، نمونه‌هایی از الگوی مصرف غلط در کشور است که باید اصلاح شوند و یکی از زیرساخت‌های اصلی برای اصلاح آنها، فرهنگ سازی در نسل جوان است.

● بارها به مسئولان، عمومی و خصوصی تذکر داده‌ام اما الگوی مصرف اصلاح نشده است؛ این بچه پولدارهای نوکیسه که با آن خودروهای کذایی در خیابان‌ها هستند به همین خاطر است. این را باید از کودکی یاد داد.

● تحمل مخالف در جامعه نهادینه نشده است زیرا تا فردی مختصر طعنه‌ای می‌زند، با مشت به سینه او کوبیده می‌شود؛ این، یعنی عدم تحمل مخالف.

● کسی مخالف استفاده از فضای مجازی نیست بلکه موضوع اصلی این است که در چنین عرصه‌ای که لغزش گاه است باید زمینه استفاده صحیح فراهم شود نه آنکه فضای مجازی بصورت رها و غیرقابل کنترل باشد.

● نظام آموزشی کنونی برگرفته از نظام آموزشی اروپاست و همچون اثری موزه‌ای، دست‌نخورده باقی مانده و کهنه شده است، در حالی‌که لازم است نوسازی شود.

● در آموزش و پرورش با وجود عناوین و تشکلهایی همچون بسیج دانش‌آموزی و اتحادیه انجمنهای اسلامی دانش‌آموزان، نباید از تعابیر و الفاظ گذشته {مثل پیشاهنگی} که معانی خاصی را به‌دنبال خود منتقل می‌کنند، استفاده شود.

● امروز دشمنان حرف‌هایی می‌زنند که بزرگتر از دهانشان است و مثلاً طراحی می‌کنند که ایران در خلیج فارس نباید رزمایش نظامی داشته باشد؛ درحالیکه این سخنان، غلط اضافی است.

● وقتی مقابل دشمن از نشان دادن قدرت بترسیم، دشمن پررو می‌شود. می‌گویند ایران در خلیج‌فارس رزمایش نداشته باشد؛ چه غلط‌ها! از آن طرف دنیا می‌آید رزمایش برگزار می‌کند؛ خب بروید همان خلیج خوک‌ها، اینجا چه می‌کنید؟ خلیج فارس خانه‌ ماست. جای حضور ملت ایران است. این‌طور باید باقدرت‌های زیاده‌خواه مواجه شد.

بی‌بی‌سی: پنج سال پیش در نیمروز ۹ اردیبهشت ۱۳۹۰، سیامک پورزند روزنامه‌نگار با سابقه به زندگی خود خاتمه داد.

پورزند در سن ۸۰ سالگی پس از قریب ده سال زندان و حبس در خانه خود از طبقه ششم خود را بیرون انداخت.

این روزنامه‌نگار قدیمی در سال ۷۹ بازداشت و به قول خودش به «همه چیز غیر از قتل» متهم شده بود.

او در شرایط زندان به اعترافاتی تن داد که از تلویزیون جمهوری اسلامی پخش شد.
دستگیری پس از کنفرانس برلین

در فروردین ۷۹ کنفرانسی در برلین برگزار شد که بعدها به کنفرانس برلین معروف شد.

حزب سبزهای آلمان با همکاری بنیاد هاینریش بل از برخی روشنفکران و فعالان سیاسی ایران دعوت کرده بود تا درباره مسائل سیاسی و فرهنگی ایران در دوره اصلاحات نقطه نظرات خود را بازگو کنند.

شرکت کنندگان پس از بازگشت به ایران به اتهام “تهدید امنیت ملی” دستگیر و بازجویی شدند. مهرانگیز کار، وکیل دادگستری و همسر آقای پورزند در میان دستگیرشدگان بود.

خانم کار معتقد است که در بازجویی‌هایش متوجه شد پورزند “زیر ذره‌بین” قرار گرفته است. نماینده دادستانی در روز دادگاه غیرعلنی به خانم کار گفته بود که “به زودی با همسر شما برخورد سنگینی خواهیم کرد”.

اما به گفته خانم کار، همسرش به این موضوع باور نداشت. در زمان برگزاری کنفرانس برلین، پورزند از حضور همسرش در آن بی‌خبر بود و اطلاعی از آن نداشت.

خانم کار در این باره می‌گوید که در بازجویی از او خواستند توضیح دهد که “چه طور سیامک پورزند کنفرانس برلین را راه‌اندازی و سازمان‌دهی کرده است”.

یکی از اتهامات آقای پورزند برگزاری کنفرانس برلین بود.

بعد از دادگاه، خانم کار از آقای پورزند که در آن زمان در سوئد بود، خواست که به ایران برنگردد: “التماس کردم که برنگردد، او به حمایت اصلاح‌طلبان خیلی دل بست و به ایران برگشت” و دستگیر شد.

به نظر خانم کار دلیل دستگیری پورزند، حمایتش از اصلاح‌طلبان بود. او “نه شرکت‌کننده در کنفرانس برلین بود و نه روحش از کنفرانس برلین خبر داشت… به او تهمت بستند که میلیون‌ها دلار از دولت آمریکا گرفته و بین مطبوعات اصلاح‌طلب پخش کرده”.

به گفته خانم کار هیچ سندی در این ارتباط در پرونده پورزند موجود نبود و “آن چه دارند به خط سیامک است که همه را زیر فشار و شکنجه از سیامک گرفتند.”

برخی تحلیل‌گران معتقدند که جناح اقتدارگرای جمهوری اسلامی، برای آقای پورزند پرونده‌سازی کرد تا از آن به عنوان ابزاری برای برخورد با روند اصلاحات و “ترویج فرهنگ غربی” استفاده کنند.
دو سیامک

سیامک پورزند روزنامه‌نگار سینمایی و فرهنگی بود و جز شروع کارش در روزنامه سیاسی «باختر امروز» به سردبیری حسین فاطمی، وزیر خارجه اعدام شده محمد مصدق، مابقی کار حرفه‌ای خود را در حوزه فرهنگ گذرانده بود.

اما فرد دیگری به نام سیامک زند به عنوان خبرنگار دربار در این حرفه مشغول به کار بود. او پیش از انقلاب ۵۷ به افشاگری‌هایی درباره دربار پرداخت.

به نظر خانم کار، «سیستم امنیتی ایران» سابقه فرهنگی و سیاسی این دو «سیامک» را با هم خلط کردند. به این ترتیب مواردی به پرونده سیامک پورزند وارد شد که مربوط به زندگی سیاسی سیامک زند بود.
اتهام رابطه نامشروع

یکی از اتهامات آقای پورزند داشتن رابطه نامشروع بود.

خانم کار در این باره توضیح داده است که مدیر داخلی مجتمع فرهنگی که آقای پورزند در آن کار می‌کرد، به عنوان خانمی که با او رابطه نامشروع داشته از او شکایت کرده بود.

این خانم بعدها به خواهر پورزند گفته بود که دو بار ربوده و تهدید شده بود که باید از آقای پورزند به دلیل درخواست رابطه نامشروع شکایت کند.

به گفته این خانم، “گفته بودند که اگر تو این شکایت کتبی را ننویسی، ما تو را سنگسار می‌کنیم”.
فشارهای روحی و جسمی

پس از خودکشی آقای پورزند، خانواده او مواردی را پیرامون نوع فشارها و شکنجه‌های او مطرح کردند.

لیلی پورزند، دختر سیامک پورزند به تعدادی نوار صوتی اشاره کرد که در آنها پورزند نکاتی را درباره زندان، بازجویی و اعترافات اجباری خود بیان کرده است.

آقای پورزند در زمان دستگیری هفتاد ساله بود.
سگنسار نمایشی

یکی از مواردی که خانواده آقای پورزند مطرح کردند، تهدید آقای پورزند به سنگسار بود.

خانم کار در این باره گفت که بعدها پورزند پیغامی داده بود و «روایت گودال» را بازگو کرده بود. گفته بود که او را کنار گودالی برده بودند تا سنگسارش کنند. “ولی ناگهان مثل اعدام‌های ساختگی گفتند که دست نگه دارید، دست نگه دارید. حاج آقا [جعفر صابر ظفرقندی، قاضی پرونده] گفته که یک هفته دیگر به او وقت بدهید، شاید درست حرف بزند و نیازی به سنگسار نباشد”.
خوردن اجباری خیار و میوه

خانم کار همچنین خاطره دیگری را از نحوه رفتار با آقای پورزند بازگو می‌کند. در زمانی که آقای پورزند را در «سیاهچالی در یک پادگان نظامی» حبس کرده بودند، هیچ راه قانونی برای تماس با او ممکن نبود. همسر و دختران پورزند در خارج از ایران زندگی می‌کردند.

به گفته خانم کار از طریق رشوه، “فردی که به هر سیاهچالی رفت و شد داشت، ماهی یک بار موبایل امنی می‌برد” تا خانواده پورزند بتوانند با او تماس بگیرند.

گاهی شرایط بر پورزند آنقدر سخت می‌شد که او به صراحت حرف می‌زد و شکوه می‌کرد.

خانم کار تعریف می‌کند که یکبار او فریاد کشید که چرا به عفو بین‌الملل گفته‌اید که در حبس به من میوه نمی‌دهند.

«از آن وقت که شما این‌ها را گفته‌اید، روزی یک سینی خیار و میوه می‌گذارند توی سلول و مجبورم می‌کنند بخورم.» این موضوع موجب مشکلات گوارشی برای پورزند شده بود.

به او گفته بودند “خانواده‌ات نگران کمبود ویتامین تو هستند. مهم نیست اسهال داشته باشی. مهم این است که میوه و سبزی بخوری”.
استحمام با داروی نظافتی

بار دیگر بعد از ماه‌ها به او اجازه استحمام دادند و وادارش کردند از داروی نظافتی استفاده کند، اما همین که او دارو را مصرف می‌کند، به زور او را از زیر دوش بیرون می‌برند و فرصت شست‌وشو نمی‌دهند و این موضوع باعث زخم پوستی در او شده بود.
تزریق آمپول

آقای پورزند بعدها به خانواده گفته بود که چند روز قبل از اعترافات اجباری تلویزیونی به او قرص‌ها و غذاهایی دادند و آمپول‌هایی تزریق کرده بودند که نمی‌دانست چیستند.

بالاخره خانم کار در یک مکالمه تلفنی از همسرش پرسیده بود اتهامش چیست و پورزند در جواب گفته بود: “همه چیز غیر از قتل و در عجبم که چرا این یک فقره را به کیفرخواست اضافه نکرده‌اند”.
اعتراض به زندگی تحمیلی

به این ترتیب سیامک پورزند بعد از ده سال تحمل زندان و حبس خانگی و فشارهای روحی و جسمانی تصمیم گرفت به زندگی خود خاتمه دهد، لی‌لی پورزند معتقد است پدرش عاشق زندگی بود، اما خودکشی او اعتراض به زندگی تحمیل شده بر او بود.

سحام: شانزده هزار نفر از امضاء کنندگان نامه به دبیرکل سازمان ملل متحد، طی نامه‌ای از بان کی‌مون خواستند به‌خاطر «پاس‌داشت انسانیت» و به‌عنوان «بالاترین مقام رسمی سازمان ملل متحد»، نسبت به «بی‌عدالتی» حکومت ایران نسبت به امید کوکبی فیزیک‌دان نخبه ایرانی، واکنش مناسب را نشان دهد.

امضاءکنندگان این نامه، هدف از این درخواست را، «برانگیختن توجه دبیرکل سازمان ملل متحد به پرونده امید کوکبی» برشمرده و خواستار آن شدند تا از «همه ابزارهای ممکن» برای «آزادی امید از زندان» بهره گرفته شود.

متن این نامه که نسخه فارسی و انگلیسی آن برای انتشار در اختیار «سحام» قرار گرفته، به شرح زیر است:

خطاب به:
عالیجناب بان‌کی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد

از طرف:
قریب به شانزده هزار امضاکننده از سراسر جهان
(رجوع به پیوست)

عطف به: کارزار بین‌المللی برای آزادی فوری امید کوکبی از زندان

عالی‌جناب،

ما امضاکنندگان زیر از سراسر جهان، شما را به‌خاطر پاس‌داشت انسانیت و نیز از جهت مسئولیت‌تان به‌عنوان بالاترین مقام رسمی سازمان ملل متحد خطاب قرار می‌دهیم تا در برابر بی‌عدالتی واکنش نشان دهید. امید کوکبی، متولد ۱۹۸۲، فیزیک‌دان ایرانی و دانشجوی دوره فوق دکترای فیزیک اتمی با تمرکز بر پژوهش‌های لیزری در دانشگاه تگزاس است. در سال ۲۰۱۱ او به قصد دیدار خانواده‌اش به ایران بازگشت، اما در یازدهم ژانویه همان سال هنگام خروج از ایران در فرودگاه بازداشت شد. او به ده سال زندان محکوم شد و هم‌اکنون دوران محکومیت خود را از سر می‌گذراند.

سبب اصلی حبس امید کوکبی، امتناع او از همکاری با پروژه‌های نظامی جمهوری اسلامی ایران است. او بر پایه اتهاماتی واهی همچون رابطه با دانشگاه‌ها و مراکز علمی خارج از کشور محکوم شده است. او به‌جای زیر پا گذاشتن اصول اخلاقی خود مبنی بر عدم بهره‌گیری از دانش علمی‌اش در راه مقاصد ویران‌گر و با مقاومت در برابر فشارها و حتی تحمل زندان، موضعی قدرتمند و قهرمانانه اتخاذ کرد. بسیاری از نهادها با اعطای جوایز حقوق بشری به امید کوکبی، احترام خود را به او نشان داده‌اند. او یک دانشجوی برجسته فیزیک است، بدون هیچ‌گونه سابقه‌ای از فعالیت سیاسی و اکنون با صدمات روانی و بدنی مخاطره‌آمیزی دست و پنجه نرم می‌کند. امید کوکبی به مدت دو سال به بیماری حاد کلیوی مبتلا شده بود، در حالی که مقامات رسمی زندان از دسترسی او به درمان پیشرفته پزشکی جلوگیری به‌عمل آوردند. ما با خبری بُهت‌آور طی چند روز گذشته مواجه شده‌ایم: وکیل امید اعلام کرد که متاسفانه در بدن او نوعی از سرطان کلیه (کارسینوم سلول کلیوی) تشخیص داده شده که ناشی از غده بدخیمی در کلیه راست اوست. امید به‌نحو اضطراری تحت عمل جراحی نفرکتومی قرار گرفت و کلیه راست او برداشته شد. جمهوری اسلامی ایران مسئول سلامتی امید است و باید پاسخگوی هر اتفاق ناگواری برای او باشد. با توجه به موقعیت علمی امید به‌عنوان یک ایرانی با تخصص ویژه و حساس، و آنچنانکه او خودش در نامه‌ای به رئیس دستگاه قضایی اظهار داشته، این نگرانی جدی وجود دارد که اراده‌ای پنهان در پیکره قدرت سیاسی نخواهد که او در بیرون از زندان زنده باشد.

وضعیت جسمی امید کوکبی به‌گونه‌ای است که نمی‌بایست دیگر در زندان باقی بماند و تعویق آزادی او می‌تواند صدمات جبران‌ناپذیری برای سلامتی‌اش در پی داشته باشد. جمهوری اسلامی ایران باید وادار به آزادی امید شود و خانواده او باید خودشان تصمیم بگیرند که در کجا معالجات فرزندشان را ادامه دهند. هدف ما به‌عنوان نویسندگان این نامه برانگیختن توجه شما به پرونده امید کوکبی است. ما خواستار آن هستیم که از همه ابزارهای ممکن برای آزادی امید از زندان بهره گرفته شود.

لینک کارزار برای پشتیبانی از امید کوکبی با نزدیک شانزده هزار امضا به این نامه ضمیمه شده است. این جنبش بزرگ برای حمایت از امید (با بیش از سیصد هزار هشتگ #freeomid در مدت تنها چند روز)، اثبات می‌کند که توقع بزرگی از شما در سطح افکار عمومی وجود دارد تا در این مورد اقدام فوری به‌عمل آورید.

ما منتظر اقدام مطلوب شما برای نجات زندگی امید هستیم.
با بهترین درودها

پیوست – امضاکنندگان نامه:

شیرین عبادی، حقوقدان و فعال حقوق بشر، بنیانگذار مرکز مدافعان حقوق بشر و برنده جایزه نوبل صلح در سال ۲۰۰۳
نسرین ستوده، حقوقدان و فعال حقوق بشر
محمد ملکی، رئیس سابق دانشگاه تهران و کنشگر اجتماعی
جعفر پناهی، کارگردان
خاویر ال-خاقه، مدیر ارشد حقوقی، بنیاد حقوق بشر
سونیا پابان، دانشیار فیزیک در دانشگاه تگزاس
جان کلیچ، استادیار فیزیک در دانشگاه تگزاس
محمد مصطفایی، وکیل حقوق بشری و مدیر در سازمان رواداری جهانی
محمود امیری مقدم،‌ استاد علوم اعصاب مولکولی در دانشگاه اسلو و فعال حقوق بشر
عمار ملکی، دانشیار علوم سیاسی در دانشگاه تیلبورگ
مهدی مرعشی، نویسنده و استاد بازنشسته زبان فارسی و زبان‌شناسی
آرام حسامی، استاد علوم سیاسی در دانشگاه مونتگمری
رضا فرخ‌فال، هماهنگ‌کننده و آموزگار زبان فارسی در دانشگاه کلورادو
محمد یعقوبی، نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر
رودی بختیار، تهیه‌کننده تلویزیون و روزنامه‌نگار
مهناز پراکند، حقوقدان و فعال حقوق بشر
افروز مغزی، وکیل حقوق بشری
منصوره شجاعی، نویسنده و فعال حقوق بشر
پرستو فروهر، هنرمند و نویسنده و فعال حقوق بشر
رضا علامه‌زاده، کارگردان
الهه امانی، صاحب کرسی در انجمن‌های جهانی شبکه بین فرهنگی زنان و مدیر فناوری در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا
سهند طهماسبی، نوروسایکولوژیست در دانشگاه بریتیش کلمبیا و دستیار تحقیقات بالینی در مرکز بیماری‌های عفونی ونکوور
بیژن میرعمادی، استاد بازنشسته فیزیک و پژوهشگر علمی در دانشگاه سایمون فریزر، بنیانگذار و رئیس سابق مدرسه مهندسی در دانشگاه اهواز
نیره توحیدی، استاد و رئیس سابق دپارتمان جنسیت و مطالعات زنان در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا
تامار عیلام گیندین، ایران‌شناس
مسیح علی‌نژاد، روزنامه‌نگار
رضا خندان، فعال حقوقی
مرتضی نگاهی، نویسنده و روزنامه‌نگار
شیرین فامیلی، روزنامه‌نگار
احمد رافت، روزنامه‌نگار
دریا صفایی، فعال حقوق زنان
حمیدرضا ظریفی‌نیا، روزنامه‌نگار
ناهید غنی، دانشیار پژوهشی در تاریخ، دانشگاه سایمون فریزر
مهران براتی، سیاستمدار و پژوهشگر در دانشگاه آزاد برلین
شهرزاد سپانلو، هنرمند
شاهرخ مشکین‌قلم، هنرمند
فرشته مولوی، نویسنده
ساناز فتوحی، نویسنده
مژده شمسایی، هنرمند
سهیل پارسا، کارگردان، نویسنده و بازیگر
مائده سلطانی، فعال حقوق بشر
مریم حسین‌خواه، فعال حقوق بشر
لیدا حسینی‌نژاد، روزنامه‌نگار
حسن نایب‌هاشم، فعال حقوق بشر
علی خردپیر، روزنامه‌نگار
جمیله ندایی، فیلمساز آزاد و کارگردان تئاتر
فاطی محمدی، بازیگر
حمید احیا، کارگردان تئاتر، بازیگر و مترجم
حسین شرنگ، نویسنده و شاعر
سهیل عزیزی، بازیگر تئاتر
مهرداد آرین‌نژاد، مدیر جشنواره تیرگان
شاهرخ حیدری، کاریکاتوریست
اسکات آماندولا، نوازنده جاز
فاطمه اختصاری، شاعر
مهدی موسوی، شاعر
شادی یوسفیان، هنرمند
پتکین آذرمهر، وبلاگ‌نویس و تهیه‌کننده تلویزیون
افشین نریمان، مجری و تهیه‌کننده تلویزیون
سام قندچی، روزنامه‌نگار
پویا جهاندار، فعال حقوق بشر
پژمان اکبرزاده، نوازنده و روزنامه‌نگار و تهیه‌کننده رادیو
محمدتقی کروبی
مریم فقیه ایمانی، رئیس مرکز دیپلماسی فرهنگی و توسعه
دامون گلریز، مدرس علوم کاربردی در دانشگاه لاهه و عضو گروه پژوهشی امنیت، صلح و عدالت بین‌الملل.
احمد پوری، بنیانگذار و مدیر پرایم، مشارکت‌جوی امور پناهندگان در اروپای چندفرهنگی
پوریا علیمرادی، دانشجوی دکترای مطالعات ایرانی در دانشگاه تورنتو
آویده مطمئن‌فر، روزنامه‌نگار و هنرمند
شیما کلباسی، شاعر و فیلم‌ساز و فعال حقوقی
نظام میثاقی، پزشک و فعال حقوق مدنی
سپیده شکری‌پور، کاندیدای دکتری در دانشکده هنر و علوم انسانی، دانشگاه لاوال
روح‌الله زم
مسعود مسجودی
اشکان منفرد
دانیال جعفری
سعید حسین‌پور
امیر یحیی آیت‌اللهی
بهزاد مهرانی
لیلی نیکونظر
نسرین افضلی
اشکان صفایی
مهدی جلالی تهرانی
سعید قاسمی‌نژاد
علی اشتری
سلمان سیما
محمد ایزدی
امیر حسین اعتمادی
آرش سبحانی
برزومهر طلوعی
یوحنا نجدی
عماد مولائی‌نژاد
نینا وباب
امین ریاحی

و قریب به شانزده هزار امضاکننده از سراسر جهان در پیوند زیر:

http://www.thepetitionsite.com/991/769/243/petition-in-support-of-immediate-release-of-iranian-geniusphysicist-omid-kokabee/

هم‌چنین نسخه انگلیسی این نامه که برای دبیرکل سازمان ملل متحد ارسال گردیده، به شرح زیر است:

To:
His Excellency Ban-Ki Moon 
Secretary General of United Nations
The United Nations
New York, NY 10017‎

From:
About 16,000 signatories from all around the world (refer to attachment)

Re: International Campaign for the Immediate Release of Omid Kokabee from Prison in Iran

Your Excellency,

We, the undersigned from all around the world, are addressing you and calling on your sense of humanity and your responsibility as the United Nations’ highest official to take action against an iniquity. Omid Kokabee, born in 1982, is an Iranian physicist and a postdoctoral student in atomic physics with a focus on laser research at the University of Texas at Austin. In 2011, he traveled back to Iran to visit his family, but was arrested on January 11, 2011 upon leaving Iran in the airport. He was sentenced to 10 years in prison and is currently serving time.

The main reason for his incarceration is his refusal to cooperate with the Iranian regime in its military projects. He was condemned based on absurd charges such as relations with the Academia and scientific circles and institutions abroad. He has taken a strong and heroic position by resisting pressures and even withstanding prison instead of treading underfoot his moral principles as not to use his scientific knowledge for destructive purposes. He has been saluted so far by multiple human rights awards. He is a brilliant physics student with no record of political activity who has undergone serious physical and psychological harms in prison. He has been suffering from an acute kidney disease for two years, yet the prison officials have been denying him access to advanced medical treatment. A few days ago, we were struck by the most dismal news: Omid’s lawyer announced that unfortunately, he had been diagnosed with a type of kidney cancer (Renal Cell Carcinoma) due to a malignant tumor in his right kidney. Omid has undergone an urgent nephrectomy surgery and his right kidney has been removed. The Iranian regime is responsible for Omid’s health and should account for anything unfortunate happening to him. With respect to Omid’s particular situation as an Iranian with a sensitive scientific specialization, and as he himself expressed in a letter to the public prosecutor, there is serious concern that some invisible will in the corridors of power does not want him to come alive out of prison.

Omid’s health condition is such that he shouldn’t stay any longer in prison and deferral of his release would cause him irreversible harms. The Iranian regime should be urged to release Omid and his family should decide where he is to receive further treatment. We are writing this letter to call your attention to Omid’s case, and ask you to use all available means to have Omid released from prison.

Attached you will find the web link in demonstration of the support of more than 15,000 signatories to this letter. This massive mobilization in favor of Omid (proved also by more than 300,000 #FreeOmid hashtags over the past few days), demonstrates that there is a high expectation of you in the public opinion in terms of quick action in this matter.

Waiting for your favorable action to save Omid’s life, we remain.
Best regards.

Attachment- signatories to the letter:
Shirin Ebadi, Human Rights Lawyer & Activist, Founder of Defenders of Human Rights Center, Nobel Peace Prize laureate (۲۰۰۳)
Nasrin Sotoudeh, Human Rights Lawyer & Activist; Sakharov Prize winner
Mohammad Maleki, Former President of the University of Tehran, Activist
Jafar Panahi, Film Director, Sakharov Prize winner
Javier El-Hage, Chief Legal Officer, Human Rights Foundation
Sonia Paban, Associate Professor in Physics at the University of Texas at Austin
Can Kilic, Assistant Professor in Physics at the University of Texas at Austin
Mohammad Mostafaei, Human Rights lawyer & Director at Universal Tolerance Organization
Mahmood Amiry-Moghaddam, Professor in Molecular Neuroscience at University of Oslo & Human Rights Activist
Ammar Maleki, Assistant Professor in Political Science at Tilburg University
Mehdi Marashi, Author, Professor Emeritus in Persian language and linguistics
Aram Hesami, Professor in Political Science at Montgomery College
Reza Farokhfal, Instructor in Farsi, Farsi Language Coordinator at the University of Colorado at Boulder
Mohammad Yaghoubi, Playwright and Theater Director
Rudi Bakhtiar, TV Producer and Journalist
Mahnaz Parakand, Human Rights Lawyer & Activist
Afrooz Maghzi, Human Rights Lawyer
Mansoureh Shojaee, Human Rights Activist & Writer
Parastou Forouhar, Artist, Writer, and Human Rights Activist
Reza Allamehzadeh, Filmmaker, Film critic and Writer
Elahe Amani, Alternative Dispute Resolution Mediator at Mediators Beyond Borders International
Sahand Tahmasebi, Neuropsychologist at UBC & Clinical Research Assistant at Vancouver Infectious Diseases Centre
Bijan Miremadi, Retired Professor in Physics and Research Scientist at Simon Fraser University, Former Dean and Founder of Engineeing School at Ahvaz University, Iran
Nayereh Tohidi, Professor and Former Chair of the Department of Gender & Women Studies at the California State University
Tamar Eilam Gindin, Iranologist
Masih Alinejad, Journalist
Reza Khandan, Rights Activist
Morteza Negahi, Author and Journalist
Shirin Famili, Journalist
Ahmad Rafat, Journalist
Darya Safai, Women’s rights activist
HamidReza ZarifiNia, Journalist
Nahid Ghani, Research Associate in History, Simon Fraser University
Mehran Barati, Politician and Researcher at Free University of Berlin
Shahrzad Sepanlou, Artist
Shahrokh Moshkin Ghalam, Artist
Fereshteh Molavi, Writer
Sanaz Fotouhi, Writer
Mojdeh Shamsaee, Artist
Soheil Parsa, Film Director, Writer, Actor
Reza Allamehzadeh, Film Director
Maede Soltani, Human Rights Activist
Maryam Hosseinkhah, Human Rights Activist
Lida HosseiniNejad, Journalist
Hassan Nayeb Hashem, Human Rights Activist
Ali Kheradpir, Journalist
Jamileh Nedai, Freelance Filmmaker and Theater Director
Fati Mohammadi, Actress
Hamid Ehya, Theater Director, Actor, and Translator
Hossein Sharang, Writer & Poet
Soheil Azizi, Theater Actor
Mehrdad ArianNejad, Director at Tirgan Festival
Shahrokh Heidari, Cartoonist
Scott Amandola, Jaaz Musician
Fatemeh Ekhtesari, Poet
Mehdi Mousavi, Poet
Shadi Yousefian, Artist
Potkin Azarmehr, Blogger and TV Producer
Afshin Nariman, TV Host and Producer
Sam Ghandchi, Journalist
Pooya Jahandar, Human Rights Activist
Pejman Akbarzadeh, Musician, Journalist and Radio Producer
Mohammad Taghi Karoubi, Legal Adviser to Avicenna Research Center and Member of Bioethics and Law Committee
Maryam Faghihimani, President at the Center for Cultural Diplomacy & Development
Damon Golriz, Lecturer at The Hague University of applied sciences and a fellow of the research group International Peace, Justice and Security
Ahmed Pouri, Founder and Director of PRIME, Participating Refugees in Multicultural Europe
Pouria Alimoradi, Ph.D Student of Iranian Studies at Toronto University
Avideh MotmaenFar, Journalist and Artist
Sheema Kalbasi, poet, Filmmaker, and Rights Activist
Nizam Missaghi, Physician and Civil Rights Activist
Sepideh Shokri Poori, PhD Candidate, Faculté des lettres et des sciences humaines – Université Laval
Roohollah Zam
Masood Masjoody
Ashkan Monfared
Daniel Jafari
Saeid Hosseinpour
Amir Yahya Ayatollahi
Behzad Mehrani
Leily Nikounazar
Nasrin Afzali
Ashkan Safaei
Mehdi Jalali Tehrani
Saeed Ghasseminejad
Ali Ashtari
Salman Sima
Mohammad Izadi
AmirHossein Etemadi
Arash Sobhani
Borzumehr Toloui
Youhan Najdi
Emad Molaeinejad
Nina Vabab
Amin Riahi

And about 16,000 signatories from all around the world, to be found at the following link:

http://www.thepetitionsite.com/991/769/243/petition-in-support-of-immediate-release-of-iranian-genius-physicist-omid-kokabee/?taf_id=24401945&cid

خُسن آقا: آقا فشار از پایین چنان زیاد بوده که آقای وزیر به قدقد کردن افتاده!
عصرایران: وزیر کشور گفت: نیروی انتظامی در جریان گشت نامحسوس مظلوم واقع شد و در برخی جاها در حقش اجحاف شد.

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما وزیر کشور در برنامه نگاه در مورد اجرای طرح گشت های نامحسوس گفت: ابتدا باید دید آیا وظیفه نیروی انتظامی تأمین امنیت اجتماعی هست یا خیر؟ که قانون می گوید هست و جامعه توقع دارد که نیروی انتظامی این کار را انجام دهد که بله چنین توقعی وجود دارد و سومین اینکه نیروی انتظامی باید پاسخگو باشد که بله باید پاسخگو باشد که بنده در مجلس نهم چندین بار با حضور در کمیسیون ها به سؤالات نمایندگان پاسخ دادم.

رحمانی فضلی افزود: در مرحله نخست اتفاقی که افتاد این بود که طرح این طرح خوب صورت نگرفت و نوع بیان کامل نبود چرا که این مسائل ابعاد مختلفی دارد و میان بخشی است و تأثیرگذاری فرهنگی ، اجتماعی و بهره برداری سیاسی دارد.

وی گفت: به هر حال نوع بیان و نوع توضیح این طرح مناسب نبود و در اینجا نیروی انتظامی مظلوم واقع شد و در برخی جاها در حقش اجحاف شد.

وزیر کشور افزود: همین نیروی انتظامی که امنیت ما را تأمین می کند و در حق نیروی انتظامی بیش از آنکه جای بحث و صحبت داشت پرداخته شد و این را باید جبران کرد.

وی گفت: در بحث نیروهای نامحسوس نیز نیروی انتظامی در واقع می خواهد از نیروهای آزاد خود در حوزه های امنیتی و اجتماعی استفاده کند که حوزه های امنیتی شامل شرارت، سرقت، باج گیری، خفت گیری نیز می شود که مردم با آن مواجهند که البته یکی از این مباحث بحث اخلاقی کشف حجاب در داخل خودروهاست.

رحمانی فضلی افزود: به هر حال این نیروهای نامحسوس وقتی چنین مباحثی را مشاهده کنند باید به نیروی انتظامی گزارش و مستندات را فراهم کنند و بعد از آن به فرد خاطی و یا به خانواده اش تذکر داده می شود و با شرارت ها و امنیت اجتماعی نیز برخورد صورت می گیرد.

وی گفت: البته طرح این موضوعات مهم قبل از اینکه مطرح شود حتماً باید با تدابیری همراه باشد و به صورت جامع و کامل توضیح داده شود چون طرح ملی است و باید در شورای امنیت مطرح شود و اگر بحث امنیت اخلاقی است باید در شورای اجتماعی آنرا مطرح کرد به ویژه که این دو موضوع بین بخشی است و همه دستگاه ها باید کمک کنند.

رحمانی فضلی افزود: بنده از فرمانده ناجا خواستم این طرح را حتماً به شورای اجتماعی و امنیت ارجاع بدهد و در آنجا بررسی های دقیق و هماهنگی های لازم صورت گیرد و بعد کلیت طرح را تشریح کنیم.

وی ادامه داد: این نوع طرحها اگر مشارکت دستگاه ها را به همراه نداشته باشد یقیناً شکست خواهد خورد و نیروی انتظامی باید با تکیه بر کمک مردم این کار را انجام دهد.

وزیر کشور گفت: اکنون نیروی انتظامی وظیفه قانونی خود را انجام می دهد و این طرح نیز در شورای امنیت و شورای اجتماعی بررسی می شود و نظرات همه دستگاه ها گرفته می شود و ان شاء‌الله با هماهنگی دستگاه ها اجرایی خواهیم کرد.