اخبار

رادیوفردا: وزير فرهنگ و ارشاد اسلامی ‌روزنامه‌نگاران بازداشت شده در روزهای اخير را متهم کرد که با خارج از کشور ارتباط داشتند.

به گزارش خبرگزاری فارس،‌‌ محمد حسينی گفت که اين روزنامه‌نگاران به رسانه‌های خارج از ايران اطلاعات منتقل می‌کردند.

وزير فرهنگ و ارشاد اسلامی افزود که روزنامه‌نگاران بازداشت شده «گاهی از سوی خارج از ايران در راستای ايجاد اختلاف ميان مسئولان و سياه‌نمايی‌ها خط دهی می‌شدند و ندانسته يا دانسته نقش ستون پنجم دشمن را بازی می‌کردند و می‌خواستند ياس و نااميدی را در کشور ترويج دهند.»

او همچنين گفت:‌‌ «البته برخی از اين افراد بازداشت نشده و تنها برای پاره‌ای توضيحات احضار شده‌اند.»

به نوشته سايت گزارشگران بدون مرز، بازداشت‌شدگان از سوی وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ايران به بهانه «بررسی احتمال همکاری با رسانه‌های مستقر در خارج از کشور» بازداشت شده‌اند و همه آنها در سلول‌های انفرادی بند ٢٠٩ زندان اوين به سر می‌برند.

سخنان وزير فرهنگ و ارشاد اسلامی در شرايطی مطرح شده که تاکنون مقام‌های قضايی جمهوری اسلامی ايران اتهام اين روزنامه‌نگاران را اعلام نکرده‌اند. در روزهای اخير،‌ ۱۴ روزنامه‌نگار در تهران بازداشت شدند.

روزنامه‌نگاران بازداشتی صبا آذرپيک،‌ نسرين تخيری،‌ جواد دليری،‌ ساسان آقايی،‌ پوريا عالمی، پژمان موسوی، نرگس جودکی، اکبر منتجبی، اميلی امرايی،‌مطهره شفيعی،‌ ميلاد فدايی اصل، سليمان محمدی،‌ کيوان مهرگان و حسين ياغچی هستند. مطهره شفیعی روز دوشنبه به قید وثیقه آزاد شد.

اين روزنامه‌نگاران در خبرگزاری ايلنا،‌ روزنامه‌های آرمان،‌ اعتماد،‌ بهار و شرق و هفته‌نامه آسمان کار می‌کردند.

در حالی که ،خبرگزاری مهر روز سه‌شنبه خبر داده بود که چند تن از روزنامه‌نگاران آزاد شده‌اند،‌ اما رضا معینی از سازمان گزارشگران بدون مرز،‌ این خبر را تکذیب کرد و گفت که به جز مطهره شفیعی سایر روزنامه‌نگاران هنوز در زندان به سر می‌برند.

بازداشت روزنامه‌نگاران در روزهای اخير بازتاب رسانه‌ای گسترده ‌ی در جهان داشته است.
گزارشگران بدون مرز،‌ سازمان عفو بين‌الملل و سازمان اطلاع رسانی و امنيت خبرنگاران ايتاليا خواستار آزادی اين روزنامه‌نگاران شده‌اند.

جبهه مشارکت و شورای هماهنگی راه سبز اميد (نزديک به مير حسين موسوی)،‌ نيز به موج جديد بازداشت روزنامه‌نگاران اعتراض کرده و خواستار آزادی آنان شده‌اند.

در همین حال،‌ گزارشگران بدون مرز در بيانيه‌ای اعلام کرد که برخی از روزنامه‌نگاران در تهران و چند شهر ديگر، نيز از سوی ماموران امنيتی جمهوری اسلامی ايران احضار و بازجويی و تهديد شده‌اند.

محمد نوری زاد: مردم، اگر انقلاب نمی شد، به خدا نزدیکتر بودند. و یعنی: انقلاب مردم را از خدا راند و مردم را به سمت نفرتی ناگزیر از مقدسات و مذهب هدایت کرد و آنچه را که باقی گذاشت پوسته ای آذین شده به شعارهای پوک و سطحیِ مذهبی است. به هیاهوی مداحان و مرثیه خوانان و روضه خوانان و پیدا شدن هفده هزار امامزاده ی تازه تأسیس دقت کنید!

گفتن این “ای کاش” برای همچو منی بسیار ناگوار است. اما می گویم برای آنانی که درپی انقلابند. معتقدم: دگرگونی های ناگهانی – بی آنکه از رشد و پختگیِ جمعی بهره مند باشند – هدردهنده ی سرمایه های ملی اند. این دگرگونی های ناگهانی، هم جمعیت نخبگان و شایستگان را از پا درمی آورند و به حاشیه می برند، و هم اندوخته های ملی و مالی کشور را ضایع می کنند.

براستی اگر در سال پنجاه و هفت انقلاب نمی کردیم، اکنون – در سال نود و یک شمسی – در کدام نقطه و در کجا ایستاده بودیم؟

۱ – اگر انقلاب نکرده بودیم، امروز حداقل پنج نیروگاه هسته ایِ پیشرفته در پنج نقطه از کشورمان دایر بود. این نیروگاهها با آنکه پیمانکارانشان آلمانی ها و ژاپنی ها بودند، علاوه بر تأمین برق، سطح علمی ما را خواه ناخواه ارتقا می بخشودند. و همچنین سطح مشاغل حرفه ای و علمیِ متخصصین ما را، و مرتبتِ جهانیِ اندیشمندان ما را.

۲ – اگر انقلاب نشده بود، امروز وزنِ علمیِ دانشگاههای ما در مقایسه با دانشگاههای مطرح خاورمیانه و حتی شرق آسیا، از رتبه و اعتبار قابل اعتنایی برخوردار بود. همچنانکه میانگین سطح علمی دانشگاههای تهران و شریف (آریامهر) و شیراز و اصفهان و مشهد و تبریزدر سال پنجاه و شش بسیار فراتر از سطح علمی دانشگاههای مطرح منطقه بود.

۳ – اگر انقلاب نکرده بودیم، امروزه ظهور چند بچندِ شخصیت های برجسته و نام آور ایرانی در زمینه های علمی و فرهنگی و اقتصادی و هنری، نام ایران را در اذهان مردمان جهان با احترام و تواضع همراه کرده بود. همچنانکه در این سی و سه سال، ما انقلاب کرده ها، عمدتاً از تربیت شدگان و فراورده های علمی و تخصصیِ رژیم گذشته در اغلب زمینه ها سود برده ایم و بر سر جهانیان منت نهاده و فخر باریده ایم. حتی روحانیان انقلاب کرده ی ما نیز تربیت شده در فرهنگ آن دوره بوده اند و از همان فرهنگ بهره ها داشته اند. بهره ای که در این سالها هرگز نصیب کسی نشد. آزادی را می گویم. با همه ی کمبودهایش در آن دوره. و چیزی که نیست در این دوره.

۴ – اگر انقلاب سال پنجاه و هفت صورت نمی پذیرفت، سطح صنعتِ ما با عنایت به شتابی که تا سال پنجاه و هفت گرفته بود، ایران را در تراز کشورهایی چون کره ی جنوبی، و حتماً برتر از ترکیه ی فعلی قرار می داد. در سالهای پس از انقلاب، ما غیرمنصفانه کیفیتِ صنعتِ پیشین را بسیار کوفتیم. که: آن صنعت، صنعت مونتاژ بود. شما بگو اکنون چیست؟ کدام صنعت است که استعدادها را برنیاورد و راه های ناگشوده را پیش روی نیاورد؟ انقلاب اسلامی، مردان و زنان کارآمد خود را از کجا آورد؟ مگر نه این که همگانشان درس آموخته و کارآزموده ی همان دوران بودند؟

۵ – اگر انقلاب نمی شد، امروزه کشور ما در بخش صنعت نفت و صنعت پتروشیمی، به یکی از قطب های محوریِ جهان تغییر چهره داده بود. تجربه های ناشی از قدمت صنعت نفت در ایران، و ظهور صنعت نوپای پتروشیمی در این اواخر، می رفت که ایران را ابتدا در منطقه و بعد در کل دنیا، در تراز یکی از قطب های مسلمِ استخراج و تولید فراورده های نفتی قرار دهد.

۶ – اگر انقلاب نمی شد صنایع نظامی ما با همه ی وابستگی اش به آمریکا، کیفیت مطلوب تری می داشت. حداقل این که از صنایع کم کیفیت چینی و کره ای (شمالی) برتر بود. با کارشناسانی که همان صنایع را پشتیبانی می کردند. و با این ترجیح که: مشکل قطعات یدکی نیز نمی داشتیم. هم درصنایع نظامی وهم درسایرصنایع. شاید بصورت ظاهر من خیلی بی رگ و بی غیرت شده ام که وابستگی به حضورخارجیان را نوعی برتری نسبت به وضعیت موجود می دانم. اما کدام استقلال؟ شما بگو استعماریعنی چه؟ این بلایی که روسها برسرما باریده اند مگرآیا استعمارنیست؟ مگر روسها ما را کم دوشیده اند وچیزی درکاسه ی گدایی وبی کیاستی ما ننهاده اند؟ در این سالها ما عمدتاً بر بومی سازی تکنولوژی تأکید کرده ایم و لابد به توفیقاتی نیز نائل آمده ایم. شما بفرما من چگونه نخندم به این عبارتِ بی نوای “بومی سازی دانش هسته ای”؟

۷ – اگر انقلاب نمی کردیم، آبادانی و رفاه عمومی و رونق اقتصادی حتماً بسیار مطلوب تر از امروز بود. به دلایلی که برشمردم. تجلی سرمایه و کار و علم و فرهنگ و هنر، حتماً به معیشت و امنیت و رفاه و رشد می انجامد.

۸– اگر انقلاب نمی شد، روحانیان و اساساً نظام حوزه ها حتماً از امروز مقبول تر و با آبروتر بودند. چرا که روحانیت، در تمام دوره ی پنجاه ساله ی پهلوی، علاوه بر ساماندهی مراتب مذهبی مردم، نقش ناظر منتقدی را داشت که در سمت مردم قرارگرفته بود و حاکمیت باید مراعات همان مردم را – و به تبع مردم مراعات روحانیت را – می کرد. اگرانقلاب نمی کردیم، برای نخستین بار دست روحانیان درتاریخ به خون مردم آلوده نمی شد. وساحتِ آنان به دزدی ودروغ، وترویج ریاکاری وبرآوردن آدمهای کودن نمی آلود. واین البته خسارت کمی نیست. روحانی وآدم کشی؟ به عکس ها وفیلمهای خلخالی ازیکسووچهره ی فلاحیان وحسینیان ازدیگرسوی بنگرید!

۹ – انقلاب اگر نشده بود، خدا و اسلام و قرآن، و پیامبران و امامان و کل مقدسات از امروز خواستنی تر و عمیق تر و دلنشین تر بودند. بهمین خاطر، سطح ایمان و ادب و فرهنگ مردم نیز بسیار فراتر از امروز بود. یعنی مردم، اگر انقلاب نمی شد، به خدا نزدیکتر بودند. و یعنی: انقلاب مردم را از خدا راند و مردم را به سمت نفرتی ناگزیر از مقدسات و مذهب هدایت کرد و آنچه را که باقی گذاشت پوسته ای پوک و آذین شده به شعارهای پوک و سطحیِ مذهبی است. به هیاهوی مداحان و مرثیه خوانان و روضه خوانان و پیدا شدن هفده هزار امامزاده ی تازه تأسیس دقت کنید!

۱۰ – اگر انقلاب نمی شد، رفته رفته در سایه ی فهم وخواست مردم میزان اقتدار رژیم سلطنتی از یکسوی و میزان وابستگی و سرسپردگی اش به اجانب از سوی دیگر کم رنگتر می شد و حتی به حداقل می رسید. و قانون و اجرای قانون سال به سال مظهریت بیشتری می یافت. درست برخلاف رویه ای که در این سی و چهار سال باعث شده ما به معبری از نقطه ی آغازین یک جامعه ی مدنی نیز ورود نکنیم. در یک قلم به زبونی و خفت نمایندگان مجلس دقیق شوید. کجاست “مدرّس”ی که در زمان رضا شاه به تجلی درآمد و از اقتدار او نهراسید؟ و در قلم بعدی به خمیرگونگی دستگاه قضا بنگرید!

۱۱ – اگر انقلاب نمی شد، جنگی درنمی گرفت و بهترین و صادق ترین و قانع ترین جوانان ما شهید و مجروح نمی شدند و سالها به اسارت نمی رفتند و امروز صحیح و سالم در کنار ما بودند و همانها شتاب رشد کشورشان را صد چندان می کردند.

۱۲ – اگر انقلاب نشده بود، امروز حجاب بانوان از اعتباربیشتری بهره داشت. چرا که آزاد بود و اختیاری. و حتماً حرمت و احترام فراوان تری نیز داشت. برخلاف امروز که متأسفانه با خدشه ی اجبارِ حاکمیت، آسیب بسیار دیده است.

۱۳ – اگر انقلاب نمی شد، حتماً خدای خوب به ما لبخند بیشتری می زد. و راههای کشف نشده را پیش پای ما می گشود. برخلاف امروز که ما او را به خاک انداخته ایم و از جانب او برای خود او و مردم بی پناه و گرفتار این سرزمین تعیین تکلیف می کنیم.

و اما سخن پایانیِ من: افسوس که ما انقلابیون، از نعمت عقل، بهره ی فراوانی نداشتیم. و با انقلابی غیرضروری، بختِ مهیا و عنقریبِ خود را تاراندیم. جوری که هم خود را و سرمایه های خود را تباه کردیم، و هم اعتبار خدا و دین خدا را در این ملک فروکاستیم.

محمد نوری زاد
دهم بهمن ماه سال نود و یک

مهرنیوز: رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام گفت: من روستا زاده ای بیش نیستم و آبروی من از نظام است. البته راه من با دیگران متفاوت است چون من از طریق رهبری باید کار کنم، گروهی در داخل کشور سعی دارند بین من و رهبری را برهم بزنند ولی من و رهبری با هم راحت گفتگو می کنیم و راه هم همین است.

به گزارش خبرنگار مهر، عصر یکشنبه آیت الله هاشمی رفسنجانی در دیدار با خبرنگاران و وبلاگ نویسان در پاسخ به اینکه کشور هم اکنون به حضور شما در انتخابات ریاست جمهوری نیاز دارد و باید کشتی دولت را در دست بگیرید گفت: کشور امروز به همدلی بیشتر نیاز دارد. به اعتقاد من افراد بهتر از من و عالم تر و با انرژی تر وجود دارند و اگر فکر می کردم غیر از من کسی نیست می آمدم.

گروهی در داخل می خواهند بین من و رهبری را بر هم بزنند

وی افزود: من روستا زاده ای بیش نیستم و آبروی من از نظام است. البته راه من با دیگران متفاوت است چون من از طریق رهبری باید کار کنم. گروهی در داخل کشور سعی دارند بین من و رهبری را برهم بزنند ولی من و رهبری با هم راحت گفتگو می کنیم و راه هم همین است.

رهبری گفتند اگر 60 درصد مجلس مخالف من باشد هم خطری مملکت را تهدید نمی کند

عضو مجلس خبرگان رهبری همدلی را لازمه بقای دولتها و نظام عنوان کرد و گفت: همدلی امروز بهترین سپر در برابر دشمن است. این فقط حرف من نیست بلکه حرف رهبری هم همین است. یادم هست قبل از انتخابات مجلس با مقام معظم رهبری دیدار داشتم و در مورد هجمه غربی ها در بحث هسته ای، تروریست، حقوق بشر و موشکهای ساخته شده ایران گفتگو کردیم و دنبال راهکار بودم. ایشان فرمودند: اگر همدلی در کشور باشد این بهترین دفاع است.

آیت الله هاشمی رفسنجانی اظهار داشت: بنده گفتم: امروز که این همدلی وجود ندارد و رهبری گفتند: اگر مطمئن باشم 60 درصد مجلس مخالف من هستند باز هم خطری متوجه مملکت نیست. هاشمی گفت: البته همدلی کامل در هیچ کشوری نیست ولی همین همدلی ما را در اوایل انقلاب با وجود منافقان و تروریستها و در هشت سال دفاع مقدس پیروز کرد.

امام تدوین قانون اساسی را از زمان حضور در پاریس آغاز کرد

رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام با اشاره به وضعیت کشورهای همسایه و خاورمیانه گفت: افغانستان با شکست شوروی انقلابش را با ما آغاز کرد ولی عدم همدلی موجب شد تا هنوز کف خیابانهایش خون ریخته باشد. ولی انقلاب ما از همان ابتدا با همدلی و رای مردم بود. امام (ره) در رای گیری خیلی عجله داشتند. یادم هست الجزایری ها پیغام دادند ما بعد از 20 سال قانون اساسی نوشتیم ولی امام نوشتن قانون اساسی را در زمان حضور در پاریس آغاز کرده بود.

پاسخ بی نظیر بوتو به هاشمی در مورد طالبان

آیت الله هاشمی رفسنجانی به انقلاب مصر و لیبی اشاره کرد و گفت: متاسفانه در داخل هسته انقلابهای جدید مانند مصر و لیبی سلفی ها و طالبان نفوذ کردند و جریانات عجیب و غریبی در حال شکل گیری است. آنقدر هم به کار خودشان اعتقاد دارند که حاضرند خودشان را منفجر کنند. یادم هست به خانم بی نظیر بوتو گفتم شما که اینقدر آزاد اندیش هستید چرا طالبان پرورش می دهید که در پاسخ گفت: دست دولت نیست و روحانیون این کار را انجام می دهند. من خودم زن هستم و شعارهای ضد زنان را قبول ندارم.

رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام با اشاره به جو موجود در کشور گفت: قرآن همه ما را به اعتدال دعوت کرده است. قرآن می گوید: به بت ها و بت پرستان توهین نکنید چون آنها خدای شما را توهین می کنند. خداوند متعال به پیامبر می گوید: دعوت باید با حکمت و موعظه حسنه باشد و نباید طرف را جریحه دار کرد. در این میان ما واقعا به حضور و همدلی وفاداران به انقلاب نیاز داریم.

ابتکار هفته وحدت از آیت الله منتظری بود

آیت الله هاشمی رفسنجانی با اشاره به وحدت ملی میان آحاد جامعه و مسئولان گفت: روزگاری سرخ پوشان در ایام ولادت رسول خدا (ص) با لباس سرخ داخل حرم حضرت معصومه (ع) شده و مدعی خونخواهی دشمنان اسلام و پیامبر بودند ولی هفته برائت تبدیل به هفته وحدت شد. و ابتکار هفته وحدت از آیت الله منتظری بود. سیاست نظام ما هم وحدت است ولی ما گرفتار جریانهای افراطی هستیم.

امروز مسئولان دارند همدیگر را تکه پاره می کنند

عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام به اختلافات موجود میان مسئولان اشاره کرد و گفت: در دوران من و آقای خاتمی هم اختلاف بود ولی امروز هم را دارند تیکه پاره می کنند. اینطوری می خواهید مملکت اهل بیت را معرفی کنید.

در دولتهای قبل مساله هسته ای اینقدر جنجالی نشد

هاشمی به موضوع هسته ای اشاره کرد و گفت: مساله هسته ای از زمان جنگ بود. در دولت آیت الله خامنه ای هم بود. در دولت من اعتراض آژانس را داشتیم و آقای امراللهی با زبان یزدی آنها را قانع می کرد. وقتی گفتیم وارد باشگاه اتمی شدیم آن وقت هجمه ها زیاد شد.

در دولت سازندگی ارتباط با کشورها مطلوب بود

رئیس دولت سازندگی گفت: در دولت من ارتباط با کشورها بسیار مطلوب بود. البته با غربیها کاری نداشتیم ولی در سطح منطقه بسیار محبوب بودیم. حتی بسیاری از کشورهای شمالی از ما مشورت می گرفتند.

آمریکا آدم شود ما با دنیا مشکلی نداریم

وی به موضوع ارتباط با امریکا اشاره کرد و گفت: امام فرمودند آمریکا آدم شود می پذیریم. البته رهبری حرف آخر را می زند ولی اگر آمریکا به مسلمانان آزار نرساند ما مشکلی با دنیا نداریم.

کاری نکنیم به دیکتاتوری متهم شویم

آیت الله هاشمی رفسنجانی به موضوع انتخابات اشاره کرد و گفت: اگر انتخابات به خوبی و با حضور همه انجام شود دشمن را 10 قدم عقب تر می رانیم. اگر آلوده باشد سوء استفاده می کنند.

هاشمی در پایان تاکید کرد: کاری نکنیم که متهم به دیکتاتوری شویم. البته همه اقدامات را تائید نمی کنم و تخلفاتی هم هست ولی نباید مایوس ماند.

ندای سبز: محمود فرجامی
آقای موسوی عزیز

نوشته‌اید که ترجیح می‌دهید واقعیت‌های تلخ و غم‌انگیز بخوانید تا دروغ‌های شیرین و خوشحال‌کننده. بسیار خب. من اعتراف می‌کنم که آن چیزهایی که در آن دو سه تا نامه اول نوشتم رویایی بودند. یعنی دروغ بودند. البته دروغ دروغ هم نبودند. در واقع می‌شود اینطور گفت که حقیقت‌هایی بودند که هنوز به واقعیت نپیوسته بودند. تقصیرش هم گردن من نیست. مثلا اینکه آقای طائب را باید با غل و زنجیر در مرکز امنی نگه‌داری کرد، آقای الهام و خانم رجبی را به آسایشگاه روانی فرستاد، دکتر دامپزشک فیروزآبادی (در صورت داشتن صلاحیت) نهایتا به درد کار در دامداری می‌خورد و نه فرماندهی کل نیروهای نظامی و انتظامی… اینها چیزهایی‌است که حق است ولی خب هنوز انجام نشده. تازه من فکر می کنم زیادی هم لطف دارم، مثلا شما قضاوت کنید این کوه گوشت و چربی که بعید است دو دستش را بتواند دور شکمش حلقه کند، با آن ادعاهای مضحکش، نهایتا به درجه گروهبان گارسیایی می‌خورَد یا ژنرالی؟ یا همین آقای جنتی، در حالت عادی و بدون دوپینگ‌های ولایی، حتی می‌توانست به محافل روضه‌خوانی راه یابد و با موفقیت نیم‌ساعتی زنان پابه‌سن‌گذاشته‌ی نازک‌دل را بگریاند؟ تازه اینها که در مقابل احمد خاتمی و سردار نقدی و روح‌الله حسینیان و کوچک‌زاده و صدها نفر مثل اینها قدیس و مجاهد و فیلسوف محسوب می‌شوند.

خب در اینجا واقعیت خودش خیلی خنده‌دارتر از شوخی و طنز است و این تقصیر من نیست. مثلا در نظر بگیرید که چند وقت پیش کنگره‌ای از شهدای مبارزه با فتنه‌ی سال ۸۸ برگزار کردند و کسانی مثل روح‌الله حسینیان هم رفتند سخنرانی و مجلس گرم کردند. بعد شما به اسم و عکس این شهدا نگاه می‌کردید، می‌دیدید از یک کنار اینها همانهایی هستند که طرفدار جنش سبز بودند و حتی اعضای خانواده چند تایشان که دنبال پیگیری خون عزیزشان بودند دستگیر شده‌اند و الان زندانی‌اند. سهل است در همان مثلا پوستری هم که از تصاویر آنها درست کرده بودند و منتشر می‌کردند، به یکی‌شان نمی‌خورد آدم رذلی باشد چه برسد به بسیجی و سرکوبگر مردم.

1356793710103313_large.jpg

یعنی سه سال زور زده است این حکومت و همه‌ی ابزارهای تبلیغاتی‌اش را بکار انداخته آخرش نتوانسته حتی یک کشته برای خودش دست و پا کند، نهایتا مجبور شده ۲۳ نفر را از جبهه مقابل کش برود! آدم یاد ماجرای انوری می‌افتد که شنید یکی، در شهر دیگری، شعرهای او را به نام خودش می‌خواند. شال و کلاه کرد و رفت آنجا و دست بر قضا دید بله، یکی در میدانگاهی ایستاده و دارد شعری از او را به عنوان سروده خودش می‌خواند و تشویق می‌شود. خواست افشاگری کند فریاد زد «آی مردم…! این شعر از انوری‌ست.» طرف هم گفت «بله؛ من خودم انوری هستم!» جناب شاعر هم کم آورد و فقط توانست بگوید شعر دزد دیده بودیم اما شاعر دزد ندیده بودیم که دیدیم! (خوشبختانه در آن زمان اصل مترقی ولایت فقیه هنوز پیدا نشده بود و انوری بدون متهم شدن به نشر اکاذیب، ریختن آب به آسیاب دشمن، اشاعه فحشا، محاربه، جنگ نرم، آتش زدن مسجد و از همه بدتر اسائه ادب به مقام عظمای ولایت امر، جان سالم بدرد برد). خب، این یکی از همان خبرهایی‌ است که اگر من بردارم برای شما عینا بنویسم هم شما قبول نمی‌کنید و فکر می‌کنید دارم شوخی می‌کنم.

یا مثلا آیا می‌توانید قبول کنید که یک نفر رسما از یک مقامی برکنار شود و همان روز به عنوان جانشین خودش به سرپرستی آنجا منصوب شود !؟ حق دارید باور نکنید ولی روزگاری خودتان خواهید شنید و در بایگانی‌ها خواهید دید که سعید مرتضوی که توسط محمود احمدی‌نژاد و شرکا به عنوان مدیر عامل صندوق تامین اجتماعی ایران (یکی از ثروتمندترین نهادهای داخلی) منصوب شده بود، سرانجام با فشار مجلس و قوه قضائیه از این سمت کنار رفت اما همان روز اختیار عزل و نصب مدیرعامل این صندوق از وزیر رفاه گرفته شد و به معاون احمدی‌نژاد داده شد و او هم مرتضوی را به عنوان جانشین مرتضوی منصوب کرد! بدبختانه تقدیر ما گویا این بوده که تمام جک‌های بیمزه را به عنوان واقعیت‌های حیرت‌برانگیز تجربه کنیم.

باز هم دوست دارید از این جور واقعیت‌ها بشنوید؟ مساله‌ای نیست: تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران نه فقط باعث شده پول ملی ایران در مقابل ارز خارجی در طول چند ماه به کمتر از نیم سقوط کند، که حتی بر روند واردات دارو هم تاثیر گذاشته و کار به جایی رسیده که امروز و فردا پزشکان محترم با بند پوتین سربازی شکم بیماران محترم را بخیه بزنند و برای بیهوش کردنشان هم از چماق یا لگد استفاده کنند (البته داروی بیهوشی چینی همچنان در بازار یافت می‌شود و اتفاقا خیلی خوب هم طرف را بیهوش می‌کند اما مشکل در بهوش آمدن طرف است. بیمار سر ساعت بهوش می‌آید ولی معلوم نیست در کجا!). با این حال حضرات هنوز هم از بی‌اثر بودن تحریم‌ها حرف می‌زنند و برای غرب خط و نشان می‌کشند.

اینها را می‌گویم که فکر نکنید هر چیز خنده‌داری الزاما غیر واقعی است. اتفاقا مشکل ما به شدت این شده است که هر چیز خنده‌داری که می‌شنویم می‌بینیم به واقعیت پیوسته. صرفا هم در عرصه گل‌کاری‌های دولت نیست. مثلا فکر کنید یک ویدئویی منتشر شد که یک عده از الواط افتاده بودند دنبال فائزه هاشمی که داشت از یک مراسم سوگواری برمی‌گشت و رکیک‌ترین حرفها را به او و پدرش می‌گفتند. صحنه‌ها و حرفها آنقدر زشت و وقیح بودند که صدای اعتراض همه را درآورد. هویت حمله‌کننده‌ها هم نه فقط آشکار بود که سردسته شان با افتخار با این طرف و آنطرف مصاحبه می‌کرد و از کارش دفاع و حرفهایش را تکرار می‌کرد. خب الان فکر می‌کنید کی در زندان است؟ فائزه هاشمی!

از آن بامزه‌تر حال و روز پدر فائزه است: آیت‌الله هاشمی رفسنجانی (یا حجت‌الاسلام – چه فرقی دارد؟ وقتی حجت الاسلام یک شبه آیت‌الله العظمی و مرجع تقلید و ولی امر مسلمین کل جهان می‌شود، چرا نتواند آیت‌الله شود؟)
از یک سو حضرت آقا واژه «بی‌بصیرت» را اصولا برای ایشان اختراع کرد و از آن طرف ریاست مجمع تشخیص مصلحت نظام را هی برایش تمدید می‌کند. این یعنی آنکه یک نفر، به نظر یک نفر دیگر هم بصیرت ندارد و نمی‌تواند خیر و صلاح خودش و جامعه را تشخیص بدهد و هم، در آنِ واحد، همین آدم به نظر همان یک نفرِ دیگر، صلاحیت آن را دارد که رئیس مجمعی باشد که قرار است صلاح و مصلحت کل مملکت را تشخیص بدهد!

خلاصه که از این دست خبرها تا دلتان بخواهد هست و در مجموع کار ما از گریه گذشته است به آن می‌خندیم. من فقط می‌خواستم کمی خوشبینی و کمی آرزو به آن‌ها اضافه کنم. اگر خودتان دوست ندارید، حرفی نیست. از این به بعد از این قبیل خبرها برایتان می‌فرستم

با مهر
محمود

پن.ن: این کبوتر نامه‌بر هم عجب پروپاچه و سر و سینه‌ای دارد ها! قیمت مرغ را که لابد می‌دانید… به این همسایه‌ها هیچ اعتمادی نیست!