اخبار

دویچه‌وله: ادی رومرو، کشیش آمریکایی اهل کالیفرنیا در برابر زندان اوین، با یک حرکت اعتراضی، خواستار آزادی زندانیان مسیحی در ایران شد. در پی آن مأموران زندان او را بازداشت کردند. مسیحیان ایران زیر فشار فزاینده حکومت قرار دارند.

یک کشیش آمریکایی اهل کالیفرنیا در پی اقدام به یک حرکت اعتراضی در برابر زندان اوین در تهران دستگیر شده است. او خواستار آزادی مسیحیان از زندان‌های ایران شده بود.

خبرگزاری کاتولیک آلمان به نقل از روزنامه “لا پوئنته” چاپ کالیفرنیا می‌نویسد که “ادی رومرو”، روحانی بازنشسته مسیحی در برابر زندان اوین خواستار آزادی مسیحیان دربند شده است. او در برابر زندان سرود “بگذار مردم من آزاد شوند” (Let my people go) را خوانده بود.

گفته می‌شود وی به هنگام این حرکت اعتراضی با گوشی هوشمند از خود فیلم می‌گرفته است. او به مدت شش دقیقه این فیلم را به شبکه اینترنت می‌فرستد و سپس این فیلم قطع می‌شود.

روزنامه “لا پوئنته” می‌نویسد، ادی رومرو در ۱۴ اکتبر به همراه گروهی از جهانگردان به ایران سفر می‌کند و چندی بعد از این گروه جدا می‌شود.

رومرو روز دوشنبه ۲۱ اکتبر (۲۹ مهر) در برابر زندان اوین حاضر می‌شود. سارا جتر، دختر این کشیش آمریکایی به “لا پوئنته” گفته است که اطلاعی از محل اقامت او ندارد.

خانم جتر گفته است که پدرش پس از دخالت نیروهای امنیتی، داوطلبانه به حرکت اعتراضی خود پایان داده است و به دنبال مأموران راهی زندان شده است.

پس از بازداشت رومرو، از تلفن موبایل او می‌شد شنید که او در سئوال و جواب‌هایی که با مأموران داشته است، خواستار آزادی چهار مسیحی دربند در ایران و آزادی یک فعال حقوق بشر بوده است.

روزنامه “لا پوئنته” به نقل از کشیش ایرانی، شاهرخ افشار، می‌نویسد، که زندانبانان با رویارو شدن با این کشیش نخست گیج و مبهوت بوده‌اند، ولی با آقای رومرو رفتاری محترمانه داشته‌اند.

کشیش افشار می‌گوید: «آن‌ها (زندانبانان) مطمئن نبوده‌اند که او اعتراض می‌کند یا به ملاقات کسی آمده است.»
مراسم سال نو میلادی در کلیسایی در اصفهان مراسم سال نو میلادی در کلیسایی در اصفهان

کشیش شاهرخ افشار که وابسته به نهاد مذهبی “کلیسای طریق” است، می‌گوید که چهار مسیحی در بند به دلیل اعتقادات دینی خود در زندان به سر می‌برند و “بزرگترین گناه آن‌ها این است که به خاطر مسیحیت، دین اسلام را ترک گفته‌اند”.

کشیش رومرو در گذشته نیز با حرکت‌های اعتراضی خود توجه افکار عمومی را جلب کرده بود. وی به هنگام بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ در پکن نیز در پشتیبانی از مسیحیان چینی در بند دست به اعتراض زده بود. او به مدت ۲۱ روز تمام فراری بود تا این‌که در “میدان صلح آسمانی” این شهر توسط پلیس دستگیر شد.

مسیحیان ایران زیر فشار حکومت

کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران روز سه‌شنبه (۲ ژوئیه/ ۱۱ تیر) گزارش داد که علیرغم گذشت یک ماه از بازداشت محمدرضا فرید، سعید صافی و حمید‌رضا قدیری در اصفهان، از سرنوشت این نوکیشان مسیحی ایرانی خبری در دست نیست.

روز ۳۱ اردیبهشت ماه نیز گزارش‌هایی در مورد دستگیری کشیش روبرت آسریان، از رهبران شورای کلیسای جماعت ربانی در تهران، منتشر شد. در سال‌های اخیر فشار بر نوکیشان مسیحی افزایش قابل توجهی پیدا کرده وتعدادی از کلیساهای پروتستان نیز تعطیل شده و رهبران آنان به زندان انتقال یافته‌اند.

کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران به نقل از منصور برجی‌، از مدافعان حقوق مسیحیان ایران ساکن در لندن، در مورد علت تعطیل کردن این کلیساها و بازداشت رهبران آنان می‌نویسد: «جلسات این کلیسا به زبان فارسی برگزار می‌شد و نهادهای امنیتی نگران هستند که تعداد نوکیش ها اضافه شود. اکثر کلیساهای فارسی زبان در طول چند سال گذشته رفته رفته بسته شدند. کلیساهایی که در مشهد، آذربایجان غربی و شرقی، اراک، شیراز و اهواز بود همگی بسته شدند. کلیسای جماعت ربانی تهران از بین کلیساهای فارسی زبان از همه بیشتر شرکت کننده داشت و قدمتش بیش از نیم قرن بود.»

بیشتر بخوانید: وزارت اطلاعات یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای تهران را بست

آقای برجی روز ۱۱ خرداد در گفتگویی با کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران گفته بود: «مسئله نگران کننده این است که فکر می‌کنیم کشیش آسریان در سلول انفرادی است چون حداقل ۴ زندانی مسیحی در بند ۳۵۰ زندان اوین وجود دارند که آنها او را در آنجا ندیده‌اند.»

او اضافه کرده بود که دستگیری این کشیش و استاد الهیات مسیحی “موجی از نگرانی‌های جدید” را در میان جامعه مسیحیان ایران ایجاد کرده است.

اردیبهشت ماه امسال وزارت امور خارجه آمریکا در گزارش سالانه خود در مورد سرکوب آزادی‌های دینی در جهان، از ایران، مصر و ونزوئلا به عنوان کشورهایی یاد کرده بود که در آنها حقوق اقلیت‌های مذهبی بیش از سایر نقاط جهان نقض می‌شود.

فیس بوک محمد جواد ظریف: جواب خانم شرمن را خانم افخم داده اند. مطمئن باشید اجازه نخواهیم داد کسی به ایران و مردم ایران توهین کند و بی پاسخ بماند. ضمنا در مورد آقای مجید توکلی هم قبلا اجمالاً خدمت دوستان در پاسخ به یکی از کامنت ها عرض کردم. شاید لازم باشد کامل توضیح دهم. در حالی که از جلسه شورای روابط خارجی در نیویورک خارج می شدم، یک خبرنگار ناخوانده اسراییلی، در حالی که به شدت از منزوی شدن اسراییل عصبانی بود، بدون اجازه و خارج از پروتکل معمول این جلسات که اصولا جای خبرنگار نیست و مطالب آنها قابل نقل نیست، بی ادبانه از من سؤالی کرد که بدون توجه به محتوای سؤال او فقط گفتم نه و از جلسه خارج شدم. بعداً او شروع به لجن پراکنی کرد و متأسفانه برخی دوستان هم بدون توجه به توضیح قبلی بنده موضوع را دامن زدند. دوستان توجه داشته باشند که تندروها بسیار عصبانی اند. در گذشته هم در چنین شرایطی به انواع دروغ متوسل شده اند تا در مسر صلح و پیشرفت ایران عزیز مانع ایجاد کنند. حتما این روند را ادامه خواهند داد. همانطور که در روزهای گذشته دیده ایم. لذا اگر چیزی از این جنگ افروزان حرفه ای شنیدید بنا را بر دروغ بودن آن بگذارید. امیدوارم همواره شاد و سربلند باشید.

[1]
بهانه کون گوزو آرد جو است

خودنویس: وقتی صدها ایرانی و فعال سیاسی خوشحال از خوردن شامی مجانی در کنار وزیر خارجه و مقام‌های هیات ایرانی در نیویورک، سوال‌های مهمی نمی‌پرسند، یک خبرنگار اسرائیلی جور همه را می‌کشد.
اینک در فضای بسیاری از شبکه‌های اجتماعی، یک مساله بیشتر به چشم می‌آید: سوال یک خبرنگار اسرائیلی از جواد ظریف، چگونه نام یک فعال سیاسی را چنان سر زبان‌ها انداخت که دستگاه‌های امنیتی و قضایی یادشان افتاد که باید به او نیز بعد از چهار سال، مرخصی بدهند.

دیوید کیز در گزارشی که به عشق آقای ظریف اشاره می‌کرد، نوشت که از او درباره مجید توکلی پرسیده است، اما محمد جواد ظریف مدعی بوده چیزی درباره این فعال دانشجویی نمی‌دانسته است.

محمد جواد ظریف شاید نمی‌دانست که میزبانش در جلسه پرسش و پاسخ در دانشگاه کلمبیا، یعنی دکتر حمید دباشی، چهار سال پیش در حمایت از مجید توکلی روسری به سر کرده بود.

مجید توکلی از جمله فعالان دانشجویی‌ای بود که عملکردش، حساسیت نیروهای امنیتی را در حدی بالا برده بود که مدعی شدند لباس زنانه پوشیده تا از دست‌شان فرار کند. این کار باعث شد که هزاران هزار فعال سیاسی، روزنامه‌نگار و شهروندان فعال در شبکه‌های اجتماعی در حمایت از او، روسری به سر کنند.

البته کسی نمی‌داند چند هفته پیش و در زمان حضور ظریف در نیویورک، آیا حمید دباشی احوال فعالان سیاسی زندانی از جمله مجید توکلی را از ظریف جویا شد یا نه؟

یکی از اعضای شبکه اجتماعی خودنویس می‌نویسد: «تنها ١-٢ هفته بعد سر و صدای رسانه‌ای كه آقای ديويد كيز در مورد مجيد توكلی ايجاد كرد، مجيد توكلی بعد از ٤ سال در حالی‌كه هيچ‌جا نشانی و صدايی ازش نبود به مرخصی اومد. آقاي ديويد كيز متولد آمريكا و إسرائيلی تبار از جواد ظريف در مورد مجيد توكلی می پرسه و ظريف در پاسخ ادعا می كنه كه مجيد توكلي رو نمی‌شناسه. ظريف در صفحه فيس‌بوك خودش، به جای جواب دادن به اعتراضات مردم تنها خبرنگار يعنی ديويد كيز رو يك إسرائيلي مي‌خونه!!!! به نظر مياد آقاي كيز كار بسياری از فعالان سياسی، فعالان حقوق بشری، مردم ايران و خبرنگاران ايرانی رو داره انجام می‌ده. در حالی كه ايرانيان در حال جشن گرفتن و گفتن روحانی متشكريم هستند. ما بايد از آقای كيز حداقل برای يادآوری اسم مجيد توكلی در نشريات بين‌المللي تقدير كنيم. آقای كيزمتشكريم؟!!!؟‬»

مهدی سحرخیز که اتفاقا در یکی از مهمانی‌ها با وزیر خارجه ایران عکس انداخت، در فیس‌بوک خود می‌نویسد: «هیچ چیز جز فشار افکارعمومی و انتقاد روی ظریف باعث آزادی مجید توکلی نشده. بهترین فشار انتقاد و فشار افکار عمومیه.» مهدی، چهار سال پیش جزو کسانی بود که در حمایت از مجید، روسری به سر کرده بود.

به نظر می‌رسد که وقتی اسرائیلی‌ها درباره ایران حرفی می‌زنند، میزان حساسیت‌ها بالا می‌رود. آن‌گاه که نخست وزیر دست راستی اسرائیل از نبود آزادی‌ها در ایران حرف می‌زند، فقط کافی است درباره «شلوار جین» چیزی بگوید. غیرت هزاران هزار ایرانی طرفدار روحانی واصلاح‌طلبان چنان می‌جوشد که انگار بنیامین نتانیاهو به یکی از مقدسات توهین کرده است. لابد اگر اسرائیل در تهران سفارت‌خانه‌ای می‌داشت، گروهی جین پوش از دیوارش بالا هم می‌رفتند. یک فعال سیاسی در فیس‌بوک اما، به یاد دوستانش می‌اندازد که همین چند سال پیش، رهبر «حزب‌الله لبنان» علیه تمدن ایران حرف زد و هیچ‌کس اعتراضی نکرد. گویی شلوار جین از میهن، برای خیلی‌ها مقدس‌تر است.

به هر شکل، آزادی موقت و مرخصی مجدی توکلی، مجانی هم نبود. خانواده توکلی با سپردن وثیقه‌ای معادل ۶۰۰ میلیون تومان توانستند بعد از سال‌ها، او را خارج از چهار دیواری زندان ببینند.

اگر حرف‌های یک خبرنگار اسرائیلی و یا نخست‌وزیر اسرائیل درباره حقوق انسانی ایرانی‌ها می‌تواند این همه روی فضای سیاسی جمهوری اسلامی اثر بگذارد، باید از ایرانیان ساکن اسرائیل خواست رهبران و روشن‌فکران اسرائیلی را بسیج کنند تا هم‌صدا فشار کلامی‌شان را بالا ببرند!

بی‌بی‌سی: براساس گزارش‌های رسیده از ایران، بیش از ۳۰ نفر از پیروان آئین یارسان که در مقابل مجلس ایران تجمع کرده‌ بودند، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند. بعضی گزارش ها از آزادی تعدادی از بازداشت شدگان حکایت دارد.

یک منبع آگاه که نخواست نامش فاش شود، امروز یک شنبه ۲۸ مهرماه به بی‌بی‌سی فارسی گفت: “نیروهای امنیتی با گرفتن تعهد از زنان بازداشت شده، آنها را آزاد کردند، ولی مردان یارسان را به زندان اوین منتقل کردند.”

به گفته این فرد، تجمع کنندگان خواستار پایان تبعیض علیه این اقلیت‌های مذهبی شده بودند.

از ابتدای تابستان سال جاری تاکنون سه نفر از پیروان یارسان در ایران دست به خودسوزی زده‌اند. این خودسوزی‌ها در اعتراض به آنچه تبعیض در مورد پیروان یارسان و توهین به آداب و رسوم مذهبی آنان عنوان شده، انجام گرفته است.

کیش یارسان سابقه ای بیش از هفتصدساله دارد و پیروانش که به قومیت‌های ترک، کرد و لک تعلق دارند عمدتا در غرب ایران، شرق و شمال عراق و قره باغ قفقاز ساکن‌اند. شمار زیادی از پیروان این کیش هم بر اثر کوچ و مهاجرت در مناطق مختلف ایران پراکنده شده اند.

پیروان این کیش آداب و آیین‌های خود را معمولا در خفا به جا می آورند و از فعالیت در امور سیاسی پرهیز می کنند، با این حال، طی قرن‌ها شاهد موارد زیادی از فشار و آزار و اذیت اکثرا از جانب مسلمانان تندرو بوده اند.

آنها می گویند پس از انقلاب اسلامی، فشار بر جامعه یارسان افزایش یافته و پیروان این کیش دچار محرومیت‌ها و تبعیض‌های زیادی شده اند.

خودنویس: خانواده درخشان در توضیحی که برای خودنویس ارسال کرده‌اند، تاکید می‌کنند که حسین درخشان هیچ‌گاه «امان‌نامه» دریافت نکرده بود.

به دنبال انتشار گزارش «لطفا به ایران بازگردید تا دستگیر شوید »، خانواده حسین درخشان در نامه‌ای، ضمن تکذیب اخذ هرگونه «امان‌نامه» از سوی آقای درخشان، تاکید کردند که اتهام جاسوسی در کیفرخواست و احکام بدوی و نهایی قید نشده است.

متن کامل نامه خانواده درخشان به شرح زیر است:

سردبیر محترم سایت خودنویس،

با سلام، خواهشمندیم مطلبی را که با عنوان «لطفا به ایران بازگردید تا دستگیر شوید» در تاریخ ۲۶ مهر ۱۳۹۲ منتشر کرده‌اید، اصلاح کنید و این تکذیبیه را نیز در اولین فرصت در سایتتان منتشر فرمایید.

آقای حسین درخشان هرگز و در هیچ مقطعی هیچ‌نوع امان‌نامه‌ای از هیچ نهاد یا شخصیتی دریافت نکرده بود و کاملا با مسوولیت شخصی خود به ایران بازگشت و دو هفته پس از ورود به ایران در تاریخ ۱۱ آبان ۱۳۸۷ در منزل و با حکم دادستانی بازداشت شد.

ضمنا، اتهام جاسوسی هرگز در کیفرخواست و حکم بدوی و نهایی آقای درخشان مطرح نبوده است.

تخفیف اخیری هم که به مناسبت عید فطر سال ۹۲ در حکم ایشان صورت گرفته است، با پیشنهاد قوه‌ی قضاییه و موافقت مقام رهبری و تنها به اندازه‌ی یک سوم از اتهامات مربوط به اهانت که مجموعش هفت سال و نیم بود، انجام شده است. در نتیجه این حکم از ۱۹ و نیم سال به ۱۷ سال کاسته شده است.

با احترام،
خانواده‌ی درخشان

____________

خودنویس: از خانواده درخشان برای ارسال این نامه تشکر و  بابت به کار بردن «امان‌نامه» به جای «وعده شورای عالی ایرانیان که با وزارت اطلاعات در رابطه است» در گزارش پیشین، پوزش می‌طلبیم.

مورد اشاره شده در گزارش اصلاح شده است.

مادر آقای درخشان سه سال پیش گفته [3] بود: «قبل از بازگشتش به ایران، شورای ایرانیان خارج از کشور [که سرپرستی آن به عهده رحیم مشایی، رییس دفتر احمدی‌نژاد است] به حسین وعده داده بود که سفرش بدون مشکل خواهد بود. با این شورا که دولتی است و با وزارت اطلاعات هم در رابطه‌ است هماهنگ کرده بود.»

روز: گویا ناجا می‌خواهد در خط اعتدال حرکت کند. این را از آخرین اظهارنظر رسانه‌ای فرمانده نیروی انتظامی جمهوری اسلامی می‌توان برداشت کرد؛ آنجا که به خبرنگار ایسنا گفت: “باید بپذیرید که عفاف و حجاب پیچیدگی‌های خاص خود را دارد و در جامعه ما نیز تعارض وجود دارد به گونه‌ای که گروهی با اعمال فشار موافق و برخی مخالف هستند و اگر ناجا بخواهد در خط اعتدال حرکت کند، قطعا مورد انتقاد همگان قرار می‌گیرد.” پیش از این هم حسن روحانی، ضمن این که از جوانان خواسته بود هنجارها را رعایت کنند به نیروی انتظامی هم توصیه کرد در مقوله حجاب “اجراي قانون را با رويکرد اخلاقي و با رعايت کرامت انساني و به دور از هر گونه افراط و تفريط” در دستور کار قرار بدهد. “روزآنلاین” با مروری بر اظهارات فرماندهی و رویه ناجا در سال گذشته و همچنین گفت‌وگو با یک عضو کمیسیون اجتماعی، این تغییر موضع را بررسی کرده است.

خوشحال هم می‌شویم فقط مجری باشیم

عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور و اسماعیل احمدی‌مقدم، فرمانده نیروی انتظامی با یکدیگر گفت‌وگوی تلفنی داشته‌اند. فضلی از سوی رییس‌جمهور مامور شده تا موضوع حجاب و گشت‌های ارشاد را در شوراي اجتماعي کشور مطرح و بررسی کند. آن طور که فرمانده ناجا به ایسنا گفته، وزیر کشور در جریان “سوابق” موضوع نبوده اما این سخنان را از زبان احمدی‌مقدم شنیده است: “مسئول شما هستید و از ما سوال نکنید و ما آمادگی داریم که در یک جلسه وضعیت این طرح در گذشته و حال را مرور کنیم و بسته به نظر آنها است. چرا که مسئول این طرح وزارت کشور است.”

حتی فرمانده ناجا به وزیر کشور گفته که ” شما به ما بگویید چکار کنیم؟ اصلا بگویید هیچ کاری نکنید” اما بعد توضیح می‌دهد که ” هر چند که نمی‌توانند بگویند، چرا که هر دستگاه باید به وظایف خود عمل کند و ناجا نیز 23 وظیفه دارد که وزارت کشور می‌تواند بگوید چطور انجام بده، اما نمی‌تواند بگوید که انجام نده؛ به هر حال ما آماده هستیم که از نظرات کارشناسان در این زمینه استفاده کرده و به نظرم سخنان وزیر کشور در بجنورد مبنی بر حفظ کرامت انسانی و تکیه بر ابعاد فرهنگی، سخن درست و خوبی است.”

احمدی‌مقدم از تنها ماندن ناجا و مبارزه یک تنه این نیرو در مقوله حجاب گلایه کرده و عنوان کرده است: “وقتی احمدی‌نژاد، این طرح را قبول ندارد، برای وزرایش هم هزینه‌بر بود و بر همین اساس ناجا در میدان تنها ماند.”

او از ورود دولت جدید به این موضوع خوشحال است و گفته که اگر چنین بشود “مسئولیتش با خودش[دولت] است و ما با آنها هماهنگ عمل می‌کنیم و خوشحال هم می‌شویم که عمده این طرح ایجابی باشد.”

فرمانده ناجا با تاکید بر این که ” تعیین مصادیق در صحنه عمل بسیار سخت است” پیش‌بینی کرده که این سخنان او با این تعبیر که “ناجا عقب‌نشینی کرده” منجر به “حمله” برخی بشود.

یکی از صریح‌ترین بخش‌های صحبت او آنجاست که غیرقانونی بودن ورود پلیس به بحث مصادیق بدحجابی را می‌پذیرد و می‌گوید: “ما بی‌گناه هستیم. هر چه خواستید شما ابلاغ کنید و ما نیز همان را انجام می‌دهیم و حتی خوشحال هم می‌شویم که دیگری تصمیم بگیرد و ما تنها مجری باشیم. چرا که سیاست‌گذاری و اجرا کار بسیار سختی است.”

اعتراض نرگس محمدی، زندانی سیاسی سابق و فعال حقوق بشر هم کارساز واقع شده و او که جریان برخورد ماموران نیروی انتظامی را در نامه‌ای سرگشاده به وزیر کشور روایت کرده بود، این پاسخ را از فرمانده نیروی انتظامی گرفته است: “باید بگویم اعتراضش به جا بوده و من نیز از پلیس تهران‌بزرگ درخواست ارسال سوابق را کرده و خود من نیز انتقاد کرده‌ام که اتفاقا این فرد از آن دسته مصادیق نبود که باید با آن برخورد شود و قابل اغماض بود و جزو مصادیق وقیح نبود و ماموران ما سخت‌گیری کردند و از آنها خواستم که نسبت به دلجویی از این زن اقدام شود.”

او پذیرفته که در حال حاضر برخورد پلیس به “کشف حجاب” و “پوشش زننده‌” محدود شود و در توضیح پوشش زننده می‌گوید: “گاهی دیده شده که مانتوی خفاشی یا عبایی را روی کول خود می‌اندازند و از بالا تا پایین بدنشان به شکل زننده‌ای مشخص است.”

گفت‌وگو با یک عضو کمیسیون اجتماعی

محسن علیمردانی، عضو کمیسیون اجتماعی مجلس در گفت‌وگو با “روز” ضمن اشاره به این که در جریان جزییات تغییرات مدنظر دولت و ناجا در طرح امنیت اجتماعی قرار ندارد، می‌گوید: “نه تنها ایرادی ندارد که در طرح‌های کلان و ملی، بازنگری و بازبینی صورت بگیرد بلکه مطالعات کارشناسی همه‌جانبه به منظور حفظ نکات مثبت گذشته و افزودن نقطه نظرات کارشناسی جدید، لازم است.”

او می‌گوید: “برخی طرح‌ها روی کاغذ خوب هستند ولی در اجرا با مشکل مواجه می‌شود. این که هر طرحی با چه شیوه و روشی باشد را سنجش امکان اجرایی شدن در جامعه تعیین می‌کند. معتقدم که طرحی یا اجرا نشود یا اگر می‌شود صحیح اجرا شود.”

این نماینده مجلس درباره ارزیابی‌اش از فعالیت نیروی انتظامی در مقوله حجاب، ترجیح می‌دهد به حوزه فرهنگ به طور عام بپردازد: “به نظرم ما در حوزه فرهنگی خیلی موفق نبودیم. نه این که کاری صورت نگرفته باشد بلکه برایند کار خیلی مثبت و راضی‌کننده نیست. علت باید آسیب شناسی شود. یکی از دلایل کارهای موازی و یا اختلاف نظر دستگاه‌های متولی است در حالی که سیاست‌گذاری فرهنگی باید از یک مرجع هدایت شود. این درست نیست که در حوزه فرهنگی، سلایق و سیاست‌های متعدد وجود داشته باشد.”

او در حوزه جوانان هم نگاه متفاوتی دارد و توضیح می‌دهد که تمام هم و غم مسوولان باید در حال حاضر، رفع بیکاری جوانان باشد که آسیب‌های زیادی به جوانان، خانواده و اجتماع وارد می‌کند و هیچ کدام از دغدغه‌ها و نگرانی‌ها در حال حاضر، به پای اهمیت این مقوله نمی‌رسد.

از مهر ۹۱ تا مهر ۹۲

از مهر ماه سال ۱۳۹۱ که سردار اسماعیل احمدی‌مقدم، فرمانده نیروی انتظامی به شکست گشت‌های ارشاد اعتراف کرد تا مهر ماه ۱۳۹۲، تغییرات بسیاری در کشور به وقوع پیوسته است. رفتار پلیس در قالب طرح امنیت اخلاقی هم در این مدت شدت و ضعف داشته و گاهی حضور ون‌های معروف گشت ارشاد در سطح شهر پررنگ شده و ماموران جلوی کنسرت‌ها و مراکز خرید، به “بدحجاب”ها تذکر داده و بازداشتشان کرده‌اند و یا این که مانند روزهای گذشته، تقریبا هیچ اثری از آنها نیست و اگر هم پیدایشان شود، به گواه شاهدان عینی، رفتارشان بسیار متعادل‌تر و ملایم‌تر از پیش است.

سخنان اخیر فرمانده پلیس همچون مهر ماه گذشته، می‌تواند آغازگر یک مسیر تازه باشد، اگر که مانند سال پیش، مخالفت شدید و تحرکات گروه‌های مذهبی تندرو و اصولگرایان را به دنبال نداشته باشد. احمدی‌مقدم هم در مصاحبه با ایسنا، این “حمله” ها را پیش‌بینی کرده است.

پس از انتخاب حسن روحانی به ریاست جمهوری، رسانه های وابسته به جناح تندرو و اصولگرا زمزمه بازگشت بی حجابی و بد حجابی به شهرها را سردادند و حتی اظهار داشتند که پلیس در این زمینه کوتاهی می‌کند. بعد نوبت به پوشش گسترده اخبار ضرب و شتم افرادی پخش و برجسته شد که به افرادی که نهی از منکر می کردند حمله می برند. ناظران همه این حوادث را به منزله آماده سازی برای دور تازه مبارزات ارشادی ارزیابی کردند.

سه روز بعد آن که فرمانده نیروی انتظامی در جواب منقدین به صراحت اعلام داشت بدحجابی بیشتر نشده، وبلاگ‌ها و رسانه‌های اصولگرا به شکلی پردامنه وارد میدان شدند و از ترویج گسترده “بی‌عفتی” و “بی‌حیایی” در قالب پوشیدن “ساپورت” از سوی دختران خبر دادند. تلاش‌های آنان در مقطعی به بار نشست و در ابتدای شهریور گذشته، شهروندان تهرانی از حضور گسترده گشت‌های ارشاد و برخورد شدید آنان و بازداشت‌های گسترده خبر دادند.

مفید کیایی‌نژاد، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس هم در گفت‌وگو با “روز” تاکید کرده بود که: “نظام، نظلام اسلامی است و باید مسائل اسلامی رعایت بشود. خدا شاهد است من در خیابان‌ها قدم می‌زنم این وضع حجاب را می‌بینم… این دیگر بدحجابی نیست، بی حجابی است. واقعا دلم آتش می‌گیرد که چرا وضع به این شکل است.”

مرتضی حسینی دیگر عضو کمیسیون فرهنگی مجلس هم گفته بود: “ضمن کار فرهنگی نباید گذاشت کسی در جامعه فساد ایجاد کند و ما باید در این مورد به دینمان تکیه کنیم. افراد در خانه شخصی خود هر کثافت کاری که می‌خواهند انجام دهند اما حق ندارند این کار را به جامعه بیاورند.”

اما ارمغان حضور گشت‌های ارشاد در خیابان‌ها و در قالب طرح‌ “ارتقای امنیت اجتماعی”، احساس ناامنی به ویژه برای زنان، در رفت‌و آمدهای شهری بوده است. بسیاری از حقوقدانان و فعالان حقوق زن بارها نسبت به این برخوردها هشدار داده و آن را نقض حریم شهروندی خوانده‌اند. ضمن اینکه مشخص نبودن مصادیق “بی‌حجابی” دست ماموران را برای برخوردهای سلیقه‌ای و تضییع بیشتر حقوق شهروندان باز گذاشته است. آیا دولت روحانی، پایان بخش گشت‌های ارشاد خواهد بود؟

دویچه‌وله: مسئولان جمهوری اسلامی نسبت به موج تازه بیکاری در میان جوانان هشدار داده‌اند. وزیر کار نیز با اشاره به بیکاری حدود یک میلیون و ۳۰۰ هزار تحصیل‌کرده دانشگاهی گفت که کشور با بحران بیکاری فارغ‌التحصیلان روبروست.

آمارهای موجود نشان می‌دهد که در دولت‌های نهم و دهم در فاصله سال‌های ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۱ بین ۶ /۲ تا ۳ میلیون بیکار در کشور وجود داشته که ۷ /۱ تا ۲/۲ میلیون نفر آنان جوانانی در سنین ۱۵ تا ۲۹ سال بوده‌اند.

به گزارش خبرگزاری مهر (۲۷ مهر/۱۰ اکتبر)، طبق آمار مرکز آمار ایران، در دوره ۸ ساله فعالیت‌های دولت‌های نهم و دهم، فاصله نرخ بیکاری جوانان و نرخ عمومی بیکاری در کشور حداقل ۱۰ درصد بوده است که فاصله چشمگیری به‌شمار می‌رود.

در جدول ۸ ساله بیکاری که خبرگزاری مهر منتشر ساخته، نرخ بیکاری عمومی در سال ۱۳۸۴ یعنی در آغاز نخستین دوره ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد ۵ /۱۱ درصد و نرخ بیکاری جوانان ۶ /۲۰ درصد بوده است. این ارقام در سال ۱۳۹۱ یعنی تقریبا در اواخر ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد به ترتیب به ۲ /۱۲ درصد و ۵ /۲۴ درصد افزایش یافته است.

بحران بیکاری فارغ‌التحصیلان

این آمار نشان می‌دهد که نرخ بیکاری در میان جوانان کشور تقریبا دو برابر نرخ بیکاری عمومی در ایران است. به دیگر سخن، هجوم دهه‌های اخیر جوانان کشور به دانشگاه‌ها و دریافت مدارک گوناگون تحصیلات عالی نتوانسته کمکی به ورود آنان به بازار کار کند.

از حدود ۳ میلیون نفر بیکار اعلام شده در پایان سال ۱۳۹۱، حدود دو میلیون نفر جوان و چیزی حدود ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار نفر فارغ‌التحصیل دانشگاهی بوده‌اند. این مساله نشان می‌دهد که کارجویان تحصیل‌کرده نتوانسته‌اند از شرایط مناسب‌تری برای ورود به بازار کار کشور برخوردار شوند.

علی ربیعی، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی جمهوری اسلامی نیز به تازگی اعلام کرد که ۴۳ درصد کل متقاضیان کار کشور فارغ‌التحصیلان دانشگاهی هستند. وی هشدار داد که کشور در حال حاضر با بحران بیکاری فارغ‌التحصیلان مواجه است.

مسئولان عواملی چون “ناهماهنگ بودن آموزش‌های تئوریک دانشگاهی با نیازهای بازار کار”، “بی‌توجهی به رشته‌های مورد نیاز جامعه”، “تربیت صرف دانشجو بدون ظرفیت‌سنجی”، “پذیرش زیاد دانشجو بدون درنظر گرفتن نیازهای بازار کار” و نیز “فقدان مهارت انجام کار از سوی فارغ‌التحصیلان” را مهم‌ترین دلایل بیکار ماندن هزاران فارغ‌التحصیل دانشگاهی می‌دانند.

تاکید روحانی بر حل بحران بیکاری

به‌رغم عدم موفقیت مسئولان در زمینه مهار نرخ بیکاری جوانان و بویژه تحصیل‌کردگان، اشتیاق ده‌ها هزار جوان برای ورود به دانشگاه‌ها همچنان وجود دارد.

حسن روحانی، رئيس‌جمهوری اسلامی نیز در ماه‌های گذشته موضوع بیکاری جوانان و تحصیل‌کردگان را به عنوان یک معضل داخلی کشور مورد تاکید قرار داده است. به گفته وی، تا زمانی که مشکل بیکاری در کشور حل و فصل نشود، هیچ یک از تصمیمات فرهنگی امکان تحقق نخواهد داشت.

پیش‌تر نیز خبرگزاری‌های رسمی ایران گزارش داده بودند که نرخ بیکاری در میان جوانان ۱۵ تا ۲۵ ساله کشور در یک سال گذشته ۶ /۲ درصد افزایش داشته و به بیش از ۲۴ درصد رسیده است.

این آمارها در حالی منتشر می‌شوند که بخش چشمگیری از بیکاری در ایران به دلیل عدم مراجعه به وزارت کار یا اشتغال در مشاغل کاذب اساسا ثبت نمی‌شود.

در میان انبوه جمعیت جویای کار وضع زنان به مراتب وخیم‌تر است. زنان جوانی که پا به پای دانشجویان مرد یا حتی در سطحی بالاتر از دانشگاه‌ها بیرون می‌آیند، در آخر صف قرار می‌گیرند.

چهار سوق: زنگ زدم دفتر آیت الله صانعی سوال کنم همان استفتا برای حکم اعدام این بنده خدا که در بجنورد یک بار مرگ را تجربه کرده و حالا باید دوباره اعدام شود. حاج آقایی که صدای گرفته‌ای دارد، اول از جریان تعجب کرد. می‌گوید:” حدود بوده؟” می‌گویم:”خیر.”
می‌گوید:” در مورد سنگسار که اگر فرد زنده بماند یا فرار کند که آزاد است.
می‌گویم: حکم این چه؟
می‌گوید: شاید چند حکم اعدام داشته.
می‌گویم: خیر. همین یکی بوده.
حاج آقا در جواب می‌ماند، می‌گوید: یک ساعت دیگر زنگ بزن.
یک ساعت دیگر زنگ می زنم که همین الان باشد. حاج آقا ریز ریز چیزی می‌جود و حرف می‌زند.
حاج آقا می‌گوید: چون حکم اعدام یعنی مرگ است، باید اجرا شود.
می‌گویم: یک بار مرده. پزشکی قانونی هم تایید کرده.
حاج آقا می‌گوید: اگر مرده بود که الان زنده نبود که بخوان حکم براش اجرا کنند.
می گویم: شما فرض بگیر خدا عمر دوباره بهش داده.
حاج آقا می‌گوید: حکم مرگ بوده، برای همین باید اجرا شود. شما فرض کن طناب دار اگر برای کسی پاره شود و محکوم نمیرد، دوباره باید حکم را اجرا کنند.
می گویم: پس این که می‌گن مرگ و زندگی دست خداست، خیلی هم دستش نیست.
حاج آقا می‌گوید: چرا دیگه هست.
می‌گویم: شاید حکم خدا این بوده که این بنده‌اش بعد از یک بار اعدام زنده بمونه، الان دارن زورکی می کشنش. خب این از دست خدا خارج شده دیگه. چون 10 بار دیگه هم این اتفاق بیافته، باز این بنده باید بمیره.
حاج آقا می‌گوید: وقتی مجازات اعدام است، باید اجرا شود. یعنی مرگ.

دیگربان: یک کار‌شناس دادگستری و مدرس دوره‌های آموزشی پلیس با انتشار گزارش بی‌سابقه‌ای بخشی از واقعیت‌‌های تکان دهنده در بازداشتگاه‌های پلیس و دادگاه‌ها در ایران را تشریح کرد.

گزارش این کار‌شناس که هویتش مشخص نیست٬ روز چهارشنبه (۲۴ مهر) پس از هشت ماه و با سانسور بخش‌های قابل توجهی از آن در سایت محافظه‌کار «الف» منتشر شده است.

این کار‌شناس در گزارش خود آورده که بهمن ماه سال ۱۳۹۱ در پی شکایتی از فردی به همراه وی به یکی از بازداشتگاه‌های پلیس در مشهد منتقل شده و در آنجا غل و رنجیر شده است.

در گزارش این کار‌شناس رسمی دادگستری٬ فضایی از بازداشتگاه‌ها و برخورد‌های نیرو‌های پلیس و مقام‌های قضایی با متهمان ارائه شده که پیش‌تر گزارش‌هایی درباره این وضعیت منتشر شده بود.

آن‌طور که این کار‌شناس گزارش کرده وضعیت بازداشتگاه‌های پلیس نامناسب و برخورد‌های ماموران با متهمان تحقیر آمیز بوده٬ به‌طوری که ۱۵ نفر از آن‌ها را با یک «ون» به دادگاه برده‌اند.

این کار‌شناس نوشته «به نظرم تعداد ۱۵ گوسفند را هم نتوان داخل ون جا داد چه رسد به ۱۵ انسانی که هنوز اتهام آن‌ها ثابت نشده بود.»

وی افزوده به همراه سه نفر دیگر در غل و رنجیر و در انظار عموم به دادگاه فرستاده شده که این شیوه جابجایی را «نه تنها خلاف حقوق انسانی که خلاف حقوق حیوانات» می‌داند.

این فرد از مقام‌های قضایی پرسیده است:‌«آیا انتقال بازداشت شدگان به شکل توصیف شده و عکس و فیلم گرفتن ملت از این صحنه‏‌ها باعث هتک حرمت افراد و خلاف قانون و شریعت و عقل نیست؟»

در این گزارش همچنین به وضعیت نابسامان دادگاه‌ها در جمهوری اسلامی اشاره شده و آمده که «دستگاه‌های اداری چه استعداد بی‏ نظیری برای مخالف سازی موافقین و معاند سازی منتقدین دارند.»

این کار‌شناس اضافه کرده در بازداشتگاه فرزند «شهیدی» را دیده که ماموران پلیس «با ضربات باتوم و شوکر تمام بدنش را رنگین کرده بودند.»

این مدرس دوره‌های آموزشی اضافه کرده پس از آزادی با وثیقه‌ای پنج میلیون تومانی٬ در افکار وی درباره پلیس و قوه قضائیه «انقلابی» رخ داد که ذهنش قادر به تجزیه و تحلیل آن نیست.

وی در پایان گزارش خود به مردم ایران توصیه کرده که «ذهنتان را از فیلم‌های پلیسی وطنی که می‌بینید، بطور کلی پاک کنید. فیلم‌هایی که در آن حقوق متهمین در حد بالا‌ترین استاندارهای جهانی و حتی فرا‌تر از آن رعایت می‌شود و پلیس از ابزار و ادوات عجیب و غریب علمی جهت کشف جرم بهره می‌‏برد و همه جا مجهز به دوربین‌های مدار بسته است.»

ایلنا: دو سال گذشته نسبت به آلودگی برنج‌های وارداتی از هند سروصدا به پا شد اما نتیجه این شد که مدیر کل استاندارد تهران را بازنشسته کردند، چون اطلاعات درست از فلزات سنگین در برنج‌ها داده بود.

ایلنا: رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، به تشریح ماجرای واردات برنجهای آلوده هندی که دو سال قبل اتفاق افتاد، پرداخت و گفت: دلیل بازنشستگی مدیرکل استاندارد تهران این بود که اطلاعات درست در مورد برنج‌ها داده بود.

به گزارش ایلنا، حسینعلی شهریاری با بیان این مطلب گفت: دو سال گذشته نسبت به آلودگی برنجهای وارداتی از هند سروصدا به پا شد اما نتیجه این شد که مدیر کل استاندارد تهران را بازنشسته کردند، چون اطلاعات درست از فلزات سنگین در برنج‌ها داده بود.

وی ادامه داد: وظیفه داشتیم ما این اطلاعات را به مردم بدهیم و اطلاعات به دست آمده در مورد ۱۳ نوع برنج آلوده توسط سازمان استاندارد جمع‌آوری شده بود اما آن‌ها را مجبور کردند مصاحبه‌ای انجام بدهند و بگویند که این برنج‌ها آلوده نیستند، در حالی که واقعیت نداشت.

شهریاری افزود: ناهماهنگی بین سازمان استاندارد و برخی دستگاه‌ها وجود دارد که باید افرادی که راجع‌ به استاندارد‌ها حرف می‌زنند تحت تأثیر نفوذ دولتی‌ها نباشند.

رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس با اشاره به اینکه اگر این نهادهای نظارتی به صورت غیردولتی اداره می‌شد بهتر بود گفت: از نمونه‌هایی مانند خودروهای تولیدی و… صحبت می‌شود اما به دلیل فشار مسئولان بالادستی مصوبات ناکام می‌ماند.

وی با بیان اینکه در مورد محصولات پروتئینی و باغی مشکلات بسیاری داریم، گفت: در تولید بسیاری از سبزیجات و میوه‌ها از کود‌ها و سموم شیمیایی غیر مجاز استفاده می‌کنند. سال گذشته وزارت بهداشت اطلاعاتی در این زمینه داد اما اینکه چقدر اجرایی شد مشخص نشد.

شهریاری با اشاره به سرانه انرژی دریافتی در کشور که به گفته رئیس سازمان غذا و دارو ۳ هزار کیلو کالری در روز است گفت: این طور نیست یک عده دچار پرخوری هستند و عده بسیاری دچار سوء تغذیه هستند. کودکانی داریم که سوء تغذیه دارند و دچار قد کوتاه هستند.

وی تصریح کرد: کمبود کالری و پروتئین و همچنین مواد لبنی در کشور وجود دارد و بیماریهای مشترک دام در غرب کشور مانند تب مالت از خطرات جدی است که روز به روز بیشتر می‌شود.

شهریاری گفت: برای اینکه کارخانجات شیر ما آلودگی میکروبی خود را پایین بیاورند کارهای غیرمجاز می‌کنند و زمانی که از مسئولان وقت پرسیدیم که از آب ژاول (وایتکس) استفاده شده و این شیر‌ها مارک‌های معروف دارند اطلاع‌رسانی درستی نکرده‌اند.

وی تأکید کرد: به نظر می‌رسد باید تکلیف نظارت‌ها مشخص شود اینکه دستگاه‌های مختلف در این حوزه وجود دارد باعث می‌شود زمانی که مشکلی پیش آمد آن را پاسکاری کنند.

رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس افزود: نسبت به سلامت میوه، سبزی، لبنیات و گوشت مطمئن نیستیم و فرآورده‌های گوشتی مانند سوئیس که در بازار موجود است را توصیه می‌کنم کسی مصرف نکند. چرا که اطلاعات نگران کننده‌ای در این زمینه داریم مگر اینکه سازمان غذا و دارو اعلام کند سالم است و هر وقت خودشان مصرف کردند ما هم مصرف می‌کنیم