اخبار

دویچه‌وله: حشمت‌الله فلاحت‌پیشه، رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، از “بررسی کم و کیف” موضوع گروگان‌گیری نیروهای بسیجی هنگ مرزی میرجاوه خبر داد و گفت که در باره “برخی سهل‌انگاری‌ها” پیگیری‌های لازم به عمل خواهد آمد.

رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس روز چهارشنبه ۲۵ مهر (۱۷ اکتبر) موضوع گروگانگیری نیروهای بسیجی هنگ مرزی میرجاوه را از چند جنبه قابل پیگیری دانست. او گفت: «کمیسیون امنیت ملی هم سهل‌انگاری‌های دولت پاکستان و هم سهل‌انگاری های احتمالی داخلی را پیگیری می‌کند.»

به گفته حشمت‌الله فلاحت‌پیشه برای مشخص کردن دلایل این حادثه در درجه اول باید پیگیری از سوی کشور همسایه پاکستان صورت گیرد. او گفت: «تفاهم‌نامه‌هایی که وجود دارد دولت پاکستان مسئول بوده و باید در این زمینه پاسخگو و حافظ جان مرزداران اسیر ایرانی باشد.»

به کانال دویچه وله فارسی در تلگرام بپیوندید

بر اساس اطلاعیه روابط عمومی “قرارگاه قدس” متعلق به نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، ۱۴ بسیجی بومی و نیروی هنگ مرزی شامگاه دوشنبه ۲۳ مهر (۱۵ اکتبر) در پایگاه مراقبتی در نقطه صفر مرزی (میرجاوه) ربوده شدند. چند ساعت پس از این حادثه گروه “جیش العدل” مسئولیت این اقدام را برعهده گرفت. منطقه صفر مرزی لولکدان مربوط به بخش ریگ ملک شهرستان میرجاوه است که در ۵۰ کیلومتری شهر میرجاوه قرار دارد.

محمد علی جعفری، فرمانده سپاه پاسداران نیز چهارشنبه ۲۵ مهر (۱۷ اکتبر) گفت که نیروهای مرزبانی در میرجاوه را ابتدا بیهوش کرده و سپس آن‌ها را با خود برده‌اند.

فرمانده سپاه پاسداران در گفت‌وگو با خبرگزاری ایسنا به نقش “عوامل نفوذی” در این حادثه اشاره کرد و گفت: «آن‌ها هر بار تلاش کردند با درگیری، برجک یا پاسگاهی را بگیرند ولی موفق نشدند ولی تنها راه را در این دیدند که کسی را نفوذ دهند و یک نفر از افراد آنجا را عوامل خود کنند.»

فرمانده سپاه موضوع ناامنی در ایران را از اهداف بسیار مهمی خواند که “دشمنان مردم و در راس آن‌ها آمریکا، اسرائیل، رژیم آل سعود و برخی مزدوران امپریالیسم” علیه جمهوری اسلامی ایران انجام می‌دهند.

“عوامل نفوذی” و “سهل‌انگاری‌ها”

حشمت‌الله فلاحت‌پیشه در مصاحبه با خبرآنلاین ضمن اشاره به وجود “برخی سهل‌انگاری” و “ضعف‌هایی که مانع از پیشگیری چنین حوادثی می‌شوند” گفت کهوزارت امور خارجه و وزارت کشور در مناسبات خارجی و همچنین دستگاه‌های اطلاعاتی- امنیتی در مناسبات خارجی با پاکستان باید پیگیر موضوع شوند که در درجه اول حفاظت از جان ایرانیان باید در دستور کار آنان قرار گیرد.

پیش از این فلاحت پیشه در ارتباط با حادثه اهواز نیز از وجود “سهل‌انگاری‌ها” و “اشتباهات امنیتی” سخن گفته بود. رژه نیروهای مسلح در اهواز در روز شنبه ۳۱ شهریور مورد حمله چهار فرد مسلح قرار گرفت و منجر به کشته شدن دست‌کم ۲۹ نفر و زخمی شدن ده‌ها نفر شد.

رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی روز شنبه ۷ مهر (۲۹ سپتامبر) در ارتباط با این حادثه به خبرگزاری دانشجویان ایران ایسنا گفته بود: «سهل‌انگاری باعث بروز حادثه تروریستی اهواز شد.»

به گزارش خبرگزاری آلمان نیروهای امنیتی پاکستان روز چهارشنبه خبر دادند که عملیات تجسسی خود را برای یافتن ایرانیان ربوده شده در جنوب غربی این کشور آغاز کرده‌اند. وزارت امور خارجه پاکستان با انتشار بیانیه‌ای از “هماهنگی نیروهای دو کشور برای ردیابی نگهبانان ربوده شده” خبر داد.

در بیانیه وزارت خارجه پاکستان تاکید شده است که این کشور برای کمک به نیروهای ایرانی از هیچ کوششی فروگذاری نخواهد کرد. در این بیانیه آمده است که ارتش هر دو کشور در عملیات مشترک در تلاشند تا هر چه زودتر نگهبانان ربوده شده ایرانی را پیدا کنند.

جیش‌العدل پس از فروپاشی گروه جندالله تأسیس شد. رهبر گروه جندالله عبدالمالک ریگی بود که مشی مسلحانه را در مبارزه با جمهوری اسلامی ایران پی گرفته بود. او در اسفند ۸۸ دستگیر و در خرداد ۸۹ اعدام شد.

جیش‌العدل چند ماه پس از اعدام عبدالمالک ریگی توسط برادرش، عبدالرئوف ریگی تأسیس شد. این گروه بهمن سال ۹۳ پنج مرزبان ایرانی را ربود و یکی از آن‌ها را به تلافی مرگ یکی از اعضایش در زندان جمهوری اسلامی به قتل رساند.

بی‌بی‌سی: خانم زاغری در نوروز ۱۳۹۵ هنگام بازگشت از تعطیلات و دیدار خانواده در فرودگاه امام خمینی بازداشت شد

دیلی تلگراف چاپ لندن به نقل از منابع خود می‌گوید بریتانیا آماده انتقال بیش از ۵۰۰ میلیون دلار به ایران برای تسریع آزادی نازنین زاغری-راتکلیف، شهروند ایرانی-بریتانیایی زندانی در ایران است.

نازنین زاغری در حال گذراندن دوره محکومیت پنج ساله خود در زندان اوین تهران است.

به نوشته تلگراف، دولت بریتانیا برای انتقال این پول که مربوط به بدهی پرونده فروش سلاح در زمان شاه سابق ایران می‌شود، مشورت‌های حقوقی دریافت کرده است.

منابعی در دولت بریتانیا به روزنامه تلگراف گفته‌اند دولت مایل نیست پرداخت این پول بالغ بر ۴۰۰ میلیون پوند (۵۲۷ میلیون دلار) را به آزادی خانم زاغری ارتباط دهد.

این مبلغ به دلیل تحریم‌های آمریکا و سازمان ملل متحد تا کنون در صندوقی ویژه مسدود مانده است.

وزارت امور خارجه بریتانیا هنوز در این باره اظهارنظری نکرده است.

خانم زاغری در نوروز ۱۳۹۵ هنگام بازگشت از تعطیلات و دیدار خانواده در فرودگاه امام خمینی بازداشت شد.

خانم زاغری با فرزند خود به ایران سفر کرده بود. فرزندش به خانواده خانم زاغری در تهران تحویل داده شد و نازنین زاغری ابتدا به بازداشتگاهی در کرمان و سپس به اوین برده شد.

بوریس جانسون قرار است به زودی به تهران سفر کند.

روزنامه گاردین هفته پیش گزارش داد بوریس جانسون، وزیر امور خارجه بریتانیا، “مشغول تهیه بسته پیشنهادی با هدف بهبود روابط با جمهوری اسلامی ایران است.”

روزنامه گاردین نوشته بود ایران می‌خواهد که پیشنهادهای بریتانیا پیش از سفر بوریس جانسون به تهران اعلام شود تا اینطور برداشت نشود که بسته پیشنهادی در ازای آزادی نازنین زاغری ارائه شده است.

ریچارد رتکلیف٬ همسر نازنین زاغری نوامبر سال پیش گفته بود هدف ایران از نگه داشتن همسرش در زندان، گرفتن صدها میلیون دلار پولی است که با حکم دادگاه لاهه٬ وزارت دفاع بریتانیا باید به تهران پرداخت می‌کرد.

قرارداد نظامی ایران و بریتانیا چه بود؟

حکومت محمدرضا پهلوی٬ آخرین شاه ایران٬ در دهه ۱۹۷۰ میلادی مذاکراتی را با بریتانیا آغاز کرد که هدف آن خرید تانک‌های چیفتن بود. این تانک‌ها بعدا به “شیر ایران” مشهور شد.

بر اساس این قرارداد بریتانیا باید ۱۵۰۰ تانک چیفتن و ۲۵۰ خودروی زرهی به ایران تحویل می‌داد. حدود ۱۸۵ تانک به ایران تحویل داده شد. تحویل تانک‌ها حتی تا بعد از انقلاب هم ادامه داشت اما با اشغال سفارت آمریکا در تهران بقیه قرارداد به اجرا در نیامد.

در زمان مارگرت تاچر٬ نخست‌وزیر وقت بریتانیا٬ گفته شد که تعدادی از این تانک‌ها به اردن و سپس عراق فرستاده شده است که در جنگ با ایران بود.

دادگاه لاهه در هلند حکم داده که دولت بریتانیا باید چند صد میلیون دلار به ایران پرداخت کند.

رادیوفردا: نخست‌وزیر عراق می‌گوید پولی که دولت قطر برای «رهایی» شماری از اعضای خانواده حاکم آن کشور به عراق فرستاده بود، همچنان در این کشور است. برخی گزارش‌ها حاکی‌ست ماجرای پول ارسالی و امکان دستیابی ایران به آن، احتمالا عربستان را خشمگین کرده‌است.

حیدر عبادی، نخست‌وزیر عراق، می‌گوید در ماه آوریل، مقام‌های امنیتی آن کشور، در یک جت خصوصی قطری که در بغداد به زمین نشسته بود، چمدانی دربرگیرنده صدها میلیون دلار پیدا کردند. آقای عبادی این احتمال را مطرح کرده است که این پول برای رهایی شهروندان قطری که به گروگان گرفته شده بودند، ارسال شده بود.

گروگان‌گیری که زمان دقیق آن مشخص نیست در جنوب عراق، در نزدیکی مرز عربستان، رخ داده‌است. در جریان آن ۲۶ نفر، از جمله شماری از اعضای خانواده حاکم بر قطر که برای «شکار»، رفته بودند، ربوده شدند. هیچ‌کس مسئولیت این کار را بر عهده نگرفته‌است.

خبرگزاری رویترز می‌گوید مشخص نیست آزادی گروگان‌ها چگونه صورت گرفته. این خبرگزاری که بخشی از گزارش‌های رسانه‌ای مربوط به واقعه را پوشش داده می‌گوید ارسال این پول، و این که ممکن است قسمتی از آن به ایران فرستاده شده، احتمالا خشم شماری از کشورهای عربی هم‌جوار قطر، از جمله عربستان سعودی، را برانگیخته است. و گمان میرود که این، یکی از دلایل قطع روابط اخیر بوده است.

عربستان سعودی، بحرین، مصر و امارات متحده عربی، اخیرا با متهم کردن دوحه به «حمایت از تروریسم» و «دخالت در امور داخلی»، روابط خود با قطر را قطع کردند. گفته شده «نزدیکی به‌ ایران» از دیگر دلایل قطع روابط است.

قطر اتهام‌ حمایت از تروریسم یا دخالت در امور داخلی دیگر کشورهای عربی را رد کرده‌است. با این‌همه تنش‌های تازه در غرب آسیا با ابراز نگرانی شماری از سیاست‌مداران خارجی روبه‌رو شده و برخی از آن‌ها، از جمله دولت آلمان یا وزارت خارجه ایالات متحده خواستار حل‌وفصل اختلافات شده‌اند.

حیدر عبادی، نخست‌وزیر عراق، روز یک‌شنبه به گزارش‌ها و ماجراهای مطرح‌شده پیرامون پول پیدا شده در جت قطری نیز واکنش نشان داده، و تاکید کرده این پول «مطلقا خرج نشده‌است». آقای عبادی گفته «همه این پول همچنان در محفظه‌ای که فرستاده شده، است و یک کمیته بر آن نظارت می‌کند.» به گفته نخست‌وزیر عراق «دو نماینده دولت قطر» نیز در زمانی که پول نزد بانک مرکزی عراق سپرده شده، بر این کار نظارت کرده‌اند. قطر هنوز واکنشی به گزارش‌ها نشان نداده‌است.

آقای عبادی در بخش دیگری از سخنان خود گفته‌است موضوع پول، «یک وجه سیاسی دارد و یک وجه قانونی» و «مطابق با قوانین عراق» به آن رسیدگی خواهد شد.

خودنویس: در حالی که مجلس نمایندگان آمریکا طرح مخالفت با ورود حمید ابوطالبی به خاک آمریکا را به اتفاق آرا تصویب کرد، نشریه بریتانیایی «تلگراف» هم فاش کرد که ابوطالبی سال ۱۹۹۳ که به عنوان سفیر ایران در ایتالیا مشغول به فعالیت بود در ماجرای قتل یکی از مخالفان ایران «نقشی کلیدی» داشته است.

نشریه بریتانیایی «تلگراف [2]» نوشته است، آقای ابوطالبی سال ۱۹۹۳ که به عنوان سفیر ایران در ایتالیا مشغول به فعالیت بود در ماجرای قتل یکی از مخالفان جمهوری اسلامی به نام محمدحسین نقدی «نقشی کلیدی» داشته است.

«تلگراف» در ادامه نوشته است: اسناد دادگاه از جمله رونوشت گفتگوهایی که پلیس ایتالیا در خلال تحقیقات خود درباره مرگ آقای نقدی انجام داده است، چنین اتهامی را اثبات می‌کند.

محمدحسین نقدی دیپلمات ایران در ایتالیا بود که دهه ۱۳۶۰ به عضویت سازمان مجاهدین خلق درمی‌آید و در نهایت نیز در شهر رم ترور می‌شود.

تلگراف می‌نویسد: «ابوالقاسم مصباحی، یکی از ماموران امنیتی سابق ایران، در جریان تحقیقات پلیس ادعا کرده که او به عنوان مامور قتل آقای نقدی از تهران عازم ایتالیا شده و در آنجا تحت نظارت حمید ابوطالبی بوده است.»

به نوشته‌ی این نشریه، آقای مصباحی همچنین مدعی شده است که سفیر وقت ایران در ایتالیا سابقه آشنایی با محمدحسین نقدی داشته و در ماموریت ترور او دخیل بوده است.

تلگراف در نهایت می‌نویسد که پلیس ایتالیا آن زمان نتوانست ثابت کند که مظنونین پرونده به منظور این اقدام تروریستی وارد ایتالیا شده‌اند و به همین خاطر پرونده را مفتوح باقی

رای قاطع مجلس نمایندگان آمریکا

در همین راستا مجلس نمایندگان آمریکا طرح مخالفت با ورود حمید ابوطالبی به خاک آمریکا به عنوان سفیر ایران در سازمان ملل را با یک رای قاطع تصویب کرد.

این مصوبه روز ۲۱ فروردین‌ماه به اتفاق آراء در مجلس نمایندگان به تصویب رسید.

این طرح که چهار روز پیشتر از سوی سنای آمریکا نیز تصویب شده بود٬ اکنون از سوی کنگره برای تصویب نهایی تحویل دفتر ریاست جمهوری شده است.

براساس این مصوبه، افرادی که در کارهای تروریستی و گروگان‌گیری، جاسوسی یا تهدید امنیت ملی آمریکا دست داشته‌اند ورودشان به آمریکا ممنوع می‌شود.

گفتنی است تصویب این طرح در شرایطی است که روز گذشته محمدجواد ظریف٬ وزیر خارجه ایران با تاکید بر «مناسب بودن» انتخاب آقای ابوطالبی به عنوان سفیر ایران در سازمان ملل گفته بود که تهران اجازه نمی‌دهد «تندروها» دستور کار ایران در سازمان ملل را تعیین کنند.

آقای ظریف حمید ابوطالبی را «یکی از مجرب‌ترین و منطقی‌ترین دیپلمات‌های ایران» و گزینه‌ای «مناسب» برای این منصب نامیده و گفته بود: «سازوکارهای بین‌المللی برای پی‌گیری چنین موردی مشخص است و ما حسب مورد تصمیم می‌گیریم از چه روشی در این زمینه استفاده کنیم.»

در همین حال سازمان ملل در این خصوص سکوت کرده است. استفان دوجاریک روز چهارشنبه در نشستی خبری با پرسشی درباره مخالفت آمریکا با تصمیم ایران برای انتخاب حمید ابوطالبی به عنوان سفیر سازمان ملل مواجه شده و در پاسخ گفته است: «این سازمان ترجیح می‌دهد حل این موضوع را به مسئولان دو کشور واگذار کند.»

گفتنی است حمید ابوطالبی متهم به دست داشتن در گروگان‌گیری کارکنان سفارت آمریکا در تهران است که آبان ۱۳۵۸ رخ داد و منجر به قطع روابط سیاسی دو کشور شد.

دیگربان: علی مطهری با انتقاد از نادیده گرفتن نقش روحانیون اهل سنت در آزادی مرزبانان ایران گفته داماد مولوی عبد‌الحمید در راه بازگشت از محل مذاکره با «جیش‌العدل» جان خود را از دست داده است.

آقای مطهری روز سه‌شنبه (۱۹ فروردین) در جلسه علنی مجلس این مطلب را بیان کرده و افزوده «نباید نقش علمای اهل سنت» در آزادی مرزبان‌ها را «نفی» کرد.

وی به نقش مولوی عبد‌الحمید٬ امام جمعه اهل سنت زاهدان در این مسئله اشاره و اظهار کرده داماد این روحانی اهل سنت در راه آزادی مرزبان‌ها جان خود را از دست داده است.

اشاره علی مطهری به تصادف ۲۶ اسفند ماه خودروی مولوی احمد نارویی در جاده «چشمه زیارت» بخش مرکزی زاهدان است که منجر به مرگ وی شد.

مطهری گفته در آن زمان «عده‌ای شایعه کردند این کار دولت ایران بوده که البته خود وی {مولوی عبد‌الحمید} در نماز جمعه این مسئله را تکذیب می‌کند و می‌‎گوید این یک حادثه طبیعی بوده است.»

این نماینده مجلس در ادامه سخنان خود افزوده «ما نباید از طرفی شعار وحدت شیعه و سنی بدهیم و وقتی آن‌ها با نظام همکاری می‌کنند، علیه آن‌ها صحبت کنیم.»

این اظهارات مطهری در واکنش به انکار نقش روحانیون اهل سنت در آزادی چهار مرزبان ایرانی از سوی مقام‌های جمهوری اسلامی صورت گرفته است.

محافظه‌کاران تندرو در روز‌های اخیر با حمله به مولوی عبد‌الحمید٬ وی را به طور تلویحی به داشتن ارتباط با گروه «جیش‌العدل» متهم کرده‌اند.

چهار تن از پنج مرزبان ربوده شده ایران دو روز پیش از طریق خاک افغانستان تحویل تعدادی از روحانیون اهل سنت و معتمدان محلی سیستان و بلوچستان شدند.

این معتمدان در مصاحبه‌های مختلفی که با رسانه‌ها داشته‌اند بار‌ها اعلام کرده‌اند پس از تحویل مرزبان‌ها نگران اقدامات «بدخواهان» در مسیر انتقال سربازان آزاده شده به زاهدان بوده‌اند.

آنها نامی از این «بدخواهان» نبرده‌اند٬ اما گفته‌اند برای رویارویی احتمالی با این افراد خود را مسلح کرده بودند.

خودنویس: ناسپاسی برخی از جناح‌های حکومتی و گرایش‌های تندرو در مسکوت گذاشتن و عدم قدردانی از مولوی عبدالحمید محدود نشد بلکه برخی از آنها به پرونده سازی علیه وی پرداختند.

به همان میزان که میانجی‌گری مولوی عبدالحمید با استقبال نیرو‌های جامعه مدنی، روزنامه نگاران و نیرو‌های سیاسی دموکراسی خواه مواجه شد؛ اما تریبون‌های حکومتی سعی کردند نقش وی را نادیده بگیرند. در این میان صدا و سیما نقش مثبت و تعیین کننده وی در آزادی سرباز‌های گروگان ایرانی را سانسور کرد.

اما وی با کمال بزرگواری از این مسئله گذشت و گفت: «از عدم ذکر برخی حقایق در صدا و سیما در مورد قضیه آزادی مرزبانان دلگیر نیستم. همین که ملت ایران خوشحال شدند و مرزبانان به خانواده هاشان بازگشتند برای ما کافی‌است».

امام جمعه اهل سنت زاهدان همچنین می‌گوید روحانیان سنی پیش از این هم در آزادی گروگان‌ها در ایران نقش داشتند ولی این موضوع انعکاس داده نمی‌شد.

وی با فرستادن یک جلد قرآن مجید به همراه پیغامی که حاوی آزادی گروگان‌ها بود، گروه جیش العدل را قانع ساخت تا به احترام کلام‌الله مجید و حرمت علما و مردم مرزبانان را آزاد کنند. خود حسن روحانی هم در موضعگیری هایش اشاره ای به نقش علماء اهل سنت منطقه، نیرو‌های بومی وریش سفید‌ها نکرد. اما وزارت اطلاعات و استانداری بدون اشاره به نام مولوی عبدالحمید به صورت کلی از علماء و طوائف بلوچ تشکر کردند.

برخورد حکومت و بخصوص بخش‌های اصول‌گرا و وابسته به رهبری با میانجی‌گری مولوی عبدالحمید و تلاش‌های وی برای نجات جان سربازان، نهایت قدر ناشناسی و نا سپاسی را بازتاب داد. نوع واکنش در برابر نقش آفرینی عبدالحمید شکاف بین جامعه و حکومت را نیز برجسته ساخت که نسبت به چگونگی برقراری صلح و امنیت در استان محروم سیستان و بلوچستان تفاوت نظر جدی وجود دارد.

دیدگاه‌های سیاسی و مذهبی مولوی عبدالحمید از دو سو مورد تهاجم بوده است. نخست گرایش‌های افراطی حکومت که معتقد به استفاده از روش‌های پلیسی و نادیده گرفتن مطالبات قومیتی و آزادی‌های مذهبی در سیستان وبلوچستان هستند. دسته دوم گرایش‌های تندرو و گروه‌های تروریست در بلوچستان هستند که مشی مسالمت آمیز و میانه روی مولوی عبدالحمید در حل و فصل مسائل منطقه را بر نمی‌تابند.

اما ناسپاسی برخی از جناح‌های حکومتی و گرایش‌های تندرو در مسکوت گذاشتن و عدم قدردانی از مولوی عبدالحمید محدود نشد بلکه برخی از آنها به پرونده سازی علیه وی پرداختند. سرمقاله‌نویس روزنامه جمهوری اسلامی با نظر موافق مسیح مهاجری، مولوی عبدالحمید را به همسویی با گروگانگیر‌ها متهم کرد.

در بخشی از این مطلب آمده است: «از شخص مولوی عبدالحمید این انتظار وجود دارد که با تلاش مستمر خود، استان سیستان و بلوچستان را از وجود اشرار و تروریست‌ها پاک کند تا این تهمت ناروا متوجه وی نباشد که در موارد بحرانی با استفاده از نفوذ خود بر اشرار، تلاش می‌کند توجه دولتمردان جمهوری اسلامی را برای گرفتن امتیازاتی به نفع خود جلب نماید. امام جمعه زاهدان، هنگامی حسن نیت کامل خود را می‌تواند به اثبات برساند که تمام توان خود را در جهت ریشه‌کن ساختن اشرار از استان سرفراز سیستان و بلوچستان به‌کار گیرد و کاری کند که این استان از لوث وجود آنان پاک شود».

سرمقاله‌نویس روزنامه جمهوری اسلامی ادامه می‌دهد: «اولین نکته این است که مولوی عبدالحمید چرا در همان روزهای اول بعد از ربوده شدن مرزبانان برای نجات آنها اقدام نکرد؟ کسی که قدرت اعمال نفوذ در گروهک تروریستی جیش العدل را دارد و در عمل نشان می‌دهد که مایل به حل مشکل است می‌تواند این اقدام را سریع‌تر و در روزهای اول انجام دهد و اجازه بروز عوارض منفی و ضایعات مترتب بر این اقدام تروریستی را ندهد.»

سرمقاله نویس روزنامه جمهوری اسلامی خود را به تجاهل زده است. مولوی عبدالحمید قرار نیست موضع حکوت را داشته باشد. اطلاع اولیه و تماس‌ها با گروگان‌گیر‌ها دلیلی بر هماهنگی نیست. چنین تحلیل فقط از اذهان بیماری بر می‌آید که با نگاه امنیتی به همه مسائل می‌نگرند. طبیعی است فرایند مذاکره زمان بر است و به سرعت جواب نمی‌دهد.

رهبران گروه جیش العدل از مولوی عبدالحمید نه تنها حرف شنوی ندارند بلکه اساسا راه و مشی وی را قبول ندارند. هویت آنها در تعارض و تقاوت با نگرش مولوی عبدالحمید شکل گرفته است. آنچه باعث شد تا تروریست‌ها نظر وی را بپذیرند هزینه بالای استمرار ممانعت از پذیرش میانجی‌گری وی بخصوص بعد از کشتن دانایی‌فر بود. تروریست‌ها می‌خواهند از طریق اقدامات‌شان در جامعه هدف پایگاه به‌دست بیاورند. اما اصرار مولوی عبدلحمید و دیگر رهبران مذهبی و ریش سفید‌های سیستان و بلوچستان مجال مخالفت با آزادی گروگان‌ها را از آنها سلب کرد. ایستادگی در حفظ گروگان‌ها عملا جیش العدل را در برابر اکثریت مردم منطقه و نیرو‌های مذهبی اهل سنت قرار می‌داد. از این‌رو آنها عقب نشینی کردند. البته در عین حال ممکن است قول‌هایی هم به آنها داده شده باشد.

گردانندگان روزنامه جمهوری اسلامی فراموش کرده‌اند آن روی سکه چهره کریه تروریسم و گروگاگیری در سیستان و بلوچستان، سیاست سرکوب و خشونت دولتی است. شماری از رهبران مذهبی اهل سنت در طول سه دهه گذشته توسط حلقه‌های امنیتی و اطلاعاتی وابسته به نظام ترور شده‌اند. مولوی عبدالحمید ادبیات و نوع نگاهی متفاوت با حکومت دارد. او خواهان صلح و هم‌زیستی مسالمت آمیز اهل سنت با شیعیان و همدلی با مردم ایران در عین رعایت حقوق اهل سنت و مطالبات مردم سیستان و بلوچستان و رفع تبعیض‌ها وبی عدالتی‌ها است.

طبیعی است کسانی که به دنبال حاکمیت نگاه‌های پلیسی و امنیتی هستند از موفقیت مولوی عبدالحمید در میانجی‌گری و بسیج نیرو‌های جامعه مدنی ایرانی برای آزادی گروگان‌ها از طریق غیر خشونت آمیز سراسیمه شده وبا شیوه‌های نخ نما به دنبال آن هستند که امتیازی به عبدالحمید داده نشده و گشایش‌هایی در استان سیستان وبلوچستان صورت نگیرد.

در همین راستا اسماعیل کوثری از فرماندهان سابق سپاه و عضو کنونی کمیسیون امنیت ملی مجلس به میدان آمده و با شاخ و شانه کشیدن می‌گوید: «روهک تروریستی جیش‌العدل وقتی در گذشته ۱۴ نیروی مرزی را شهید کرد، طی یک عملیاتی همه تروریست‌هایی که در این حادثه دخیل بودند را در یک منطقه محاصره کرده و طوری موشک‌بارانشان کردیم که حتی یک تروریست نتوانست جان سالم به در ببرد. این‌بار تروریست‌ها بعد از ربودن مرزبانان ما، فوراً تغییر مکان می‌دادند و برای ما نیز جان سربازان‌مان بسیار مهم است…. آزادی ۴ مرزبان ایرانی مرهون اقتدار نیروهای مسلح ایران بود؛ آنها می‌دانستند که اگر این سربازان آزاد نشوند با آنان چه برخوردی خواهد شد؛ یقیناً اگر قبول نمی‌کردند که سربازان ما را آزاد کنند، تک‌تک تروریست‌ها را به هر قیمت که شده به درک واصل می‌کردیم».

او در ادعایی غلط می‌خواهد جا بیاندازد که آزادی گروگان‌ها کار نیرو‌های مسلح و در اصل سپاه بوده و نیرو‌های مردمی و بخصوص علماء اهل سنت نقش اصلی را نداشتند.

در صورتی که اگر ادعای کوثری درست بود چرا بعد از به قول وی به موشک بستن تروریست‌ها دوباره آنها توانستند عملیات گروگان گیری را سازمان بدهند. صحنه رویداد‌های چند سال گذشته سیستان وبلوچستان به خوبی ناکامی دیدگاه‌های معتقد به مشت آهنین را نشان داده است.

اما ژرف کاوی مساله نشان می‌دهد گرایش‌های تند روی حکومتی اساسا نیاز به وجود تروریسم دارند زیرا آنها می‌خواهند تک صدایی در کشور حاکم باشد و هیچ دیدگاه متفاوت با قرائت رسمی حکومت نتواند در عرصه عمومی عرض اندام نماید.

از اینرو با هر نوع مخالفتی اعم از محافظه کار و یا رادیکال مشکل دارند. اما برای حذف مخالفان و توجیه خشونت دولتی نیازمند آن هستند که مخالفان را به سمت واکنش مسلحانه و برخورد‌های تروریستی سوق دهند تا بهانه برای سرکوب داشته باشند. اما نیرو‌های مخالف دل‌سوز بر عکس می‌کوشند تا نیرو‌های به جان آمده از سختی‌ها، تحقیر‌ها و تبعیض‌ها را با زبانی مناسب و ادبیاتی تاثیرگذار مجاب سازند که به دنبال روش‌های نا موجه مبارزه و فعالیت سیاسی نروند.

از اینرو است افرادی مانند مولوی عبدالحمید خار چشم مدافعان سیاست «النصربالرعب» هستند. او تنها نیست اکثر گرایش‌های خردورز ومیانه روی مخالف مورد بغض بوده و هستند.

برخورد فوق با مولوی عبدالحمید قصه پر غصه ای در تاریخ بعد از انقلاب است. نیرو‌های میانه رو هر جا میانجیگیری کردند تا برخورد‌های خونین و مخرب بین جامعه و حکومت صورت نگیرد. بعد از اینکه بحران از سر حکومت رد شد. به جای آنکه از میانجیگران قدر دانی شود مورد حمله وبرخورد امنیتی قرار گرفته و متهم به توطئه و تبانی شده اند!

همین برخورد با آیت الله شریعتمداری در ماجرای نا آرامی‌های تبریز شد. مهندس بازرگان به خاطر خطاب قرار دادن مجاهدین خلق به عنوان فرزندانش و تقاضا از آنان برای تجدید نظر در مسیر غلطی که در پیش گرفته بودند مورد تخطئه و هجمه واقع شد. دفتر تحکیم وحدت بعد از جنبش اعتراضی ۱۸ تیر متهم به زمینه سازی برای براندازی و توطئه تغییر رهبری شد. از این مثال‌ها کم نیستند. اما ریشه اصلی آنها ناتوانی شیوه‌های پلیسی حکومت در برقراری امنیت پایدار، استمرار زیست در بحران و مقاومت در برابر حاکم شدن دیدگاه‌های آشتی جویانه و معتقد به چند صدایی در عرصه عمومی و حکمرانی است.

موضع‌گیری‌های منفعلانه و شرم آور گرایش‌های افراطی وقدر ناشناسی حکومت نمی‌تواند از ارزش میانجی‌گری مولوی عبدالحمید کم نماید. نیرو‌های چشمگیری از جامعه مدنی ایران و دل‌سوزان کشور از وی تقدیر کردند و او جایگاه خوبی در جامعه دارد. آزادی سرباز‌ها نیز ظرفیت بالای مشی و مرام وی و در کل نیرو‌های میانه رو و غیر دولتی در حل بحران‌های هویت طلبان قومیتی و اقلیت‌های مذهبی را نشان داد.

رادیوفردا​​سنای ایالات متحده، دوشنبه ۱۸ فروردین، طرحی را تصویب کرد که بر اساس آن حمید ابوطالبی، سفیری که ایران برای نمایندگی این کشور در سازمان ملل متحد پیشنهاد کرده است، اجازه ورود به خاک آمریکا را نخواهد داشت.

طبق این لایحه کسانی که «تروریست‌های شناخته‌شده» توصیف شده‌اند، از ورود به خاک آمریکا و خدمت در سازمان ملل متحد که مقر آن در نیویورک است، منع می‌شوند.

تد کروز، سناتور ایالت تگزاس، کسی است که این قانون را پیشنهاد کرد.

این طرح باید به تائید مجلس نمایندگان و برای لازم‌الاجرا شدن به امضای رئیس‌جمهوری آمریکا برسد.

خبرگزاری رویترز از قول چارلز شومر، نماینده دمکرات در مجلس سنا گفته است که «ما باید در را به روی او و کسانی مانند او پیش از آنکه حتی وارد آمریکا شوند ببندیم؛ و این دقیقا همان چیزی است که این لایحه آن را شدنی می‌کند».

بنا بر گزارش‌ها، ایران برای آقای ابوطالبی به عنوان نماینده خود در سازمان ملل متحد، درخواست روادید کرده است.

پس از انتشار نام این دیپلمات، خبرگزاری بلومبرگ در گزارشی گفته بود که او در گروه «دانشجویان پیرو خط امام» که در ۱۳ آبان سال ۵۸ سفارت آمریکا را در تهران اشغال کرده و کارکنان آن را ۴۴۴ روز به گروگان گرفتند ، دست داشته است.

حمید ابوطالبی خود در اسفند سال گذشته در مصاحبه‌ای با وب‌سایت خبرآن‌لاین دست داشتن در گروگان‌گیری سفارت آمریکا در ۱۳ آبان ۵۸ را رد کرد.

او گفت «واقعیت این است که من در سیزده آبان آن سال و زمان اشغال اصلا در تهران نبودم که از این امر مطلع و یا در آن مشارکت و یا حضور داشته و یا نامم مطرح باشد. بلکه من در اهواز از ماوقع مطلع شدم.»

گفته‌های آقای ابوطالب مانع از اعتراض‌های گروهی از سیاستمداران در آمریکایی به گزارش‌ها در مورد درخواست برای ورود او نشد؛ به‌طوری‌که در ۱۴ فروردین ماه ۲۹ سناتور جمهوری‌خواه در نامه‌ای خطاب به رئیس‌جمهوری آمریکا، از او خواستند تا به آقای ابوطالبی، روادید ورود به خاک آمریکا ندهد.

نمایندگی ایران در سازمان ملل تنها هیئت دیپلماتیک در خاک ایالات متحده است. دیپلمات‌های ایرانی مانند هیئت‌های کره شمالی و سوریه، نمی‌توانند از شعاع ۴۰ کیلومتری مرکز منهتن در نیویورک خارج شوند.

عصرایران: ریگی اظهار داشت: جیش العدل بعد از دیدار با گروهی از علمای اهل سنت و روسای برخی قبایل بلوچ مرزبانان ایرانی را آزاد کرد. ما بعد از دیدار با این افراد مرزبانان ایرانی را در یک منطقه مرزی در شرق ایران آزاد کردیم.
شبکه العربیه در خبری آزادی مرزبانان ایرانی را اعلام کرد.

به گزارش عصر ایران،”عبدالرئوف ریگی” یک عضو جیش العدل در گفتگو با شبکه العربیه از طریق اسکایپ مدعی شد مرزبانان ایرانی آزاد شده اند.

ریگی اظهار داشت: جیش العدل بعد از دیدار با گروهی از علمای اهل سنت و روسای برخی قبایل بلوچ مرزبانان ایرانی را آزاد کرد. ما بعد از دیدار با این افراد مرزبانان ایرانی را در یک منطقه مرزی در شرق ایران آزاد کردیم.

وی افزود: ما مرزبانان ایرانی در احترام به علمای اهل سنت و با نظر به حسن نیتشان آزاد کردیم تا ایران هم همین اقدام را انجام دهد و زندانیان ما را آزاد کند.

5 مرزبان ایرانی 19 بهمن 92 در منطقه مرزی توسط گروه جیش العدل ربوده شدند. پس از آن جیش العدل از اعدام یکی از مرزبانان خبر داد.

زمانی به باور آزادی مرزبانان می‌رسیم که به ایران برگردند

استاندار سیستان و بلوچستان درباره ادعای جیش‌العدل مبنی بر آزاد کردن مرزبانان ربوده شده گفت: وقتی سربازان را به آغوش ایران برسانیم، به باور آزادی آنها می‌رسیم.

علی اوسط هاشمی در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: ما زمانی می‌توانیم به باور آزادی سربازان برسیم که آنها را به آغوش ایران برسانیم.

وی تاکید کرد: در این باره باید منتظر باشیم.

هاشمی در پاسخ به این سوال که چقدر این ادعا می‌تواند درست باشد؟ اظهار کرد: ما امیدواریم به اینکه تلاش‌های صورت گرفته خبر خوشحال‌کننده‌ای را برای مردم ایران به ارمغان بیاورد.

خبر آزادی مرزبانان ربوده شده ایرانی فعلا قابل تائید نیست

یک منبع آگاه در وزارت کشور ادعای شبکه العربیه را درباره آزادی مرزبانان ربوده شده ایرانی رد کرد.

یک منبع آگاه در وزارت کشور در گفت‌وگو با فارس با اشاره به ادعای برخی رسانه‌ها درباره آزادی مرزبانان ایرانی، اظهار کرد: فعلاً چنین خبری قابل تائید نیست.

وی با بیان اینکه دستگاه‌های ذی‌ربط به محض تغییر وضعیت مرزبانان ربوده شده اطلاع رسانی خواهند کرد، گفت: بهتر است رسانه‌ها از پرداختن به اخبار خلاف واقع پرهیز کنند.

بی‌بی‌سی: امید معماریان

روزنامه‌نگار مستقل مقیم آمریکا
ابراهیم اصغرزاده عضو شورای پانزده نفره ای بود که درسال ۵۸، طراحی و اجرای حمله به سفارت آمریکا را به عهده داشتند

به دنبال تاخیر دولت آمریکا در صدور ویزای حمیدابوطالبی، که از سوی دولت به عنوان نماینده دائمی ایران در سازمان ملل پیشنهاد شده است، ابراهیم اصغرزاده از افراد محوری در طراحی و اجرای گروگان گیری می گوید این اتفاق توسط تندروها به عنوان ابزاری برای به همزدن “روند‌های آشتی” بین دو کشور به کار گرفته می شود.

طی روزهای گذشته برخی مطبوعات آمریکایی از اینکه حمید ابوطالبی در ماجرای گروگان گیری دیپلمات‌های آمریکایی در سال ۵۸ دست داشته است سخن گفته اند.

ابراهیم اصغرزاده عضو شورای پانزده نفره ای بود که درسال ۵۸، طراحی و اجرای حمله به سفارت آمریکا را به عهده داشتند. در آن زمان حمیدابوطالبی یکی ازدانشجویان خط امام بود که به گفته خودش تنها به عنوان مترجم در ماجرای گروگان گیری حضور داشته است.

ابراهیم اصغرزاده، نماینده مجلس سوم و عضو اولین شورای شهر تهران در این مصاحبه از تاثیر گروگان گیری بر رابطه دو کشور سخن گفته است و اینکه چرا مقام های ایرانی علیرغم تبعات سهمگین این اتفاق، هیچ گاه ابراز تاسف نکرده یا از ۵۳ گروگان آمریکایی و خانواده های آنها عذرخواهی نکرده اند.

طی روزهای گذشته اینکه آقای حمیدابوطالبی، نماینده پیشنهادی دولت ایران در سازمان ملل در نیویورک، در ماجرای گروگان گیری سفارت آمریکا دخیل بوده است یا نه، در رسانه های غربی انعکاس زیادی داشته است. چرا چنین برخوردی با حضور او در نیویورک صورت می گیرد؟

بیش از سه دهه است که گروگان گیری به نظرم به تاریخ سپرده شده و فقط توسط نیروهای تندرو به عنوان ابزاری برای به هم زدن روندهای آشتی به کار گرفته می شود. اگر قضیه گروگان گیری هم نبود مطمئنم که نیروهایی در داخل آمریکا و ایران تلاش می کردند وضعیت جدیدی را که پیش می آید، به هم بزنند. در طول سه دهه گذشته بارها شرایطی پیش آمده که سیاستمدارانی از طرف ایران و هم آمریکا تلاش کرده اند که رابطه بین دو کشور را بهبود ببخشند. اما یک عده این بازی را به هم زده اند و تقصیرها را گردن یک حادثه تاریخی انداخته اند که بیش از ۳۴ سال پیش رخ داده است.

ما یادمان است که بعد از دوم خرداد ۷۶ که ایران یک انتخابات جدید را تجربه کرد و یک دوره اصلاح طلبی شروع شد، با درایت رئیس جمهور خاتمی، شرایطی پیش آمد که بعد از مصاحبه ایشان با کریستین امانپور از شبکه سی‌ان‌ان خانم مادلین آلبرایت، وزیر امورخارجه دولت بیل کلینتون اعلام کرد که آمریکا در قضیه کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ – کودتا علیه دکتر مصدق- دچار اشتباه شده است. این پیام خیلی مهم بود. ولی در ایران، توسط تندروها ورادیکال ها این پیام پوشانده شد.

آقای خاتمی و دولت اصلاح طلب تلاش کردند بعد از حمله القاعده به برج های دوقلو با ابراز تاسف از این قضیه این پیام را به مردم آمریکا برسانند که مردم ایران صلح طلب و صلح دوست هستند و از کار بنیادگراهایی مانند القاعده متنفرند، اما تندروهای داخل آمریکا و به خصوص جمهوری خواهان تندرو سعی کردند ابتدا نشانه اتهام را به سمت ایران بگیرند و ایران را درترتیبات امنیتی دولت آمریکا به عنوان محور شرارت معرفی کنند. همیشه این داستان در ایران و آمریکا تکرار شده که در این دو کشور نیروهایی به قدرت رسیدند که خواهان بهبود روابط بوده اند اما نیروهای رادیکال و تندرو و بنیادگرا – بنیادگراهایی که در ایران و آمریکا بودند- در آن روند اخلال ایجاد کرده اند.

الان به نظرم اراده اوباما در آمریکا و اراده روحانی برای بهبود مناسبات تصمیم درستی است. شرایط جدیدی در منطقه در حال ایجاد است. فقط مساله ایران نیست. آمریکا می داند خاورمیانه باید آرام باشد. آمریکا در حال تغییر ترتیبات امنیتی خودش در منطقه است و ایرانی ها هم این را خوب می فهمند. اما بنیادگرا ها در ایران و آمریکا هر دو به اصطلاح نانشان در این است که بحران ایجاد کنند. انتخاب یک سفیر یا دیپلمات برای رفتن به یک کشور دیگر، فارغ از گذشته و تاریخ او، او باید برود منافع کشور خودش را تامین کند. کسانی هم انتخاب می شوند در فضای دیپلماسی کار کرده اند و آموزش دیده اند.

خوب برگردیم به موضوع خود آقای ابوطالبی، نظرتان در مورد او چیست؟

سوابق ایشان نشان می دهد که یک دیپلمات باتجربه است. بارها در پست های مختلفی فعالیت کرده است. چرا الان باید بهانه ای بگیرند؟ من درمورد ایشان و دیگران هم همین را می گویم. سیاست های راهبردی کشورها نباید تحت تاثیر گروه های خاصی باشد.

شما اشاره کردید که خانم آلبرایت در دوره آقای خاتمی، از واقعه کودتای سال ۱۳۳۲ اظهارتاسف کردند. این درست که ۳۴ سال از حادثه گروگان گیری گذشته است. اما در ذهن مردم و رسانه‌های امریکا این مساله خیلی زنده و تازه است. تجربه شخصی من هم این است که موضوع دموکرات یا جمهوری خواه بودن هم نیست. این موضوع برای مردم و رسانه های آمریکا، یک تجربه تلخ تاریخی است. چرا مانند آنچه خانم آلبرایت مطرح کرد، اراده ای در ایران نبود که از گروگان ها و خانواده هایشان دلجویی شود؟

من این را درک می کنم. اینکه در ناخودآگاه آمریکاییان مساله اشغال سفارت مساله سنگینی بوده است و به راحتی قابل حل نیست. یعنی یک کابوس است. اما این طرف را هم در نظر بگیرید. در ناخودآگاه جمعی ایرانیان، مساله کودتای ۲۸ مرداد و سقوط دکتر مصدق، دائما با جامعه ما قبل و بعد از انقلاب عجین بوده است. اگر بخواهیم این گذشته را کالبدشکافی کنیم، باید منصفانه به تاریخ نگاه کنیم و قبول کنیم که الان جنگ سرد تمام شده، دنیا عوض شده و خیلی از سیاست ها چه در ایران و چه در آمریکا تغییر کرده است و مهمتر از همه اینکه آن نیرویی که در ابتدای انقلاب، علم مبارزه با آمریکا را برداشته بود و سفارت آمریکا را به اشغال خودش در آورده بود، بعدا موتور محرکه جریان اصلاح طلبی در ایران شد و در پی ریزی یک جامعه مدنی تلاش خودش را کرد و هم اکنون نیز در همین مسیر تلاش می کند.

آقای خاتمی در مصاحبه با سی.ان.ان از آسیب روانی که آمریکایی ها از حادثه ۱۱ سپتامبر دیده بودند و اینکه باید التیام پیدا کند سخن گفت. ما همه هم قبول داریم که آن، آسیب و ترومای روانی بوده است. اما این مگر فقط تنها آسیبی بوده که آمریکایی ها خورده اند؟ جنگ ویتنام که بدتر بود. ولی آمریکایی ها خودشان را تخلیه کردند. اما در مورد اشغال سفارت آمریکا، تخلیه به این صورت نخواهد بود که دانشجویان خط امام را محاکمه کنند یا مثلا فرض کنید بروند سفارت ایران را بگیرند.

چرا عذرخواهی از این افراد و خانواده هایشان سخت است؟ شما خودتان در سال ۲۰۰۶ به روزنامه نیویورک تایمز گفته بودید که اگر عذرخواهی به روابط کمک کند این کار را می کنید.

من هنوز هم معتقدم هر کاری که برای دفاع از منافع کشورم باشد حتی اگر متضمن عذرخواهی باشد این کار را انجام خواهم داد. قطعا من ابراز همدردی می کنم با خانواده گروگان ها. ولی می خواهم این قضیه دوباره به یک جریان معکوس خودش تبدیل نشود. یعنی باعث تحقیر و سرافکندگی ملت ما نشود. چیزی نشود که دوباره به صورت دیگری تبدیل به یک عقده روانی بشود. این مسائل باید به صورت منطقی حل شود. به هرحال نزدیک شدن ایران و آمریکا سخت است. متضمن یک برنامه دراز مدت است. یک قسمتی از آن برنامه حل یک سری مسائل از این قبیل است. مساله اشغال سفارت آمریکا در ایران یک نوع واکنش و اقدام دفاعی در برابر پذیرفتن شاه در آمریکا بود. قرار نیست ما الان آن گذشته را کالبدشکافی کنیم و حساب سود و زیان را بکنیم و بگوییم که چه کسی کند یا تند رفته. من قبول دارم که جامعه آمریکا از این حادثه بسیار آزرده خاطر است؛ به شرط اینکه آمریکایی ها هم بپذیرند که ایرانی ها از اتفاقات گذشته و حمایت از شاه آزرده خاطر بودند.

کاری که خانم آلبرایت کردند می توانست قدم مثبتی برای حرکت به این مسیر به شمار بیاید، اما اقدامی انجام نشد.

همان زمان هم ما به دولت آقای خاتمی پیشنهاد کردیم که شما هم باید قدم متناسب را بردارید. آنها گفتند ما در خصوص حمله به برج های دوقلو واکنش لازم را نشان دادیم و ابراز تاسف کردیم. همان زمان من به آقای خاتمی گفتم که در این حد کافی نیست و وزیر خارجه شما باید نسبت به آمریکا اقدام متقابل انجام بدهد.

درمورد گروگان گیری؟

در مورد اینکه، اگر خانواده گروگان ها و افکار عمومی آمریکا از مساله گروگان گیری آزرده خاطر شدند، این را می فهمیم و می پذیریم که آن ها آزرده خاطر شدند. اما واقعیت این است که چه اقدامی که آقای خاتمی انجام داد و چه حرفی که ما به آقای خاتمی زدیم، که وزارت خارجه وارد قضیه شود و بگوید که ما پیام خانم البرایت را گرفتیم و آن را مثبت تلقی کنیم، هر دو با واکنش های تندی در تهران مواجه شد. ما قرار نیست کاری کنیم که این روند متوقف شود. از دوم خرداد ۷۶ همه تلاش ما این بوده است که ایران به جامعه بین المللی برگردد. چون اعتقادمان این بود که ایران نباید به عنوان اقمار آمریکا به حساب بیاید.

من خودم ۹ سال است در آمریکا زندگی می کنم و با اینکه کودتای ۲۸ مرداد چقدر روح جمعی ایرانیان را آزرده کرده آشنا هستم. درعین حال آن ۵۳ نفری که گروگان گرفته شدند اساسا هیچ نقشی در آن کودتا نداشتند صرف نظر از اینکه دولتشان چه کرده بود. زندگی آنها و خانواده هایشان به خاطر این گروگان گیری زیر و رو شد. باز هم سوالم را تکرار می کنم که چرا برای دولت ایران و حتی خود شما و افرادی که درگیر این ماجرا بودند اینقدر سخت است که در این مورد بخواهید دلجویی بکنید و بگویید متاسف هستید؟

این حرف شما را قبول دارم. با چند نکته. بپذیریم سفارت در بعد از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲تا زمانی که به اشغال دانشجویان درآمد شرایط طبیعی نداشت. یعنی به جای اینکه آدم های اندیشمند، ایران شناس، شرق شناس، نویسنده به عنوان سفیر آمریکا انتخاب شوند به یک دژ نظامی تبدیل شده بود. بنابراین افرادی که در سفارت بودند بیشتر ادبیات وفرهنگشان کسانی بودند که می خواستند سی چهل هزار نظامی داخل ایران را اداره کنند. بنابراین قدرت پنتاگون و سیا در سفارت آمریکا درایران بیشتر از بخش های فرهنگی و دیپلماتیک بود. ولی قبول دارم که در میان گروگان های امریکا افراد فرهنگی همچون جان لیمبرت حضور داشتند. آقای لیمبرت یک چهره فرهنگی در سفارت بود. من بارها گفتم که اگر کادر سفارت آمریکا همه شان شبیه لیمبرت بودند، اصلا این اتفاق اشغال سفارت آمریکا رخ نمی داد. برای اینکه آنها افراد عاقلی بودند و از ابتدا می گفتند که رفتن شاه به آمریکا صحیح نیست. الان هم که نگاه می کنم می بینم که افرادی مثل او تلاش می کنند رابطه ایران و آمریکا بهبود پیدا کند. این قضیه در ایران هم در حال اتفاق است. یعنی یک جریانی در ایران برای بهبود رابطه ایران با غرب و آمریکا تلاش می کند. اما باید قبول کنیم در هر جامعه مقاومت هایی وجود دارد. این مقاومت ها فقط با این که یک نفر وسط بیاید و عذرخواهی کند وفکر کند مساله حل می شود از بین نمی رود. این ساده اندیشی است. ما باید قبول کنیم که بیش از سه دهه کینه ها و نفرت ها و اعتراضات و مداخله گری ها روی هم انباشته شده و باید با درایت حل شوند. فکر می کنم قدم های محکم برداشتن برای حل منطقی این قضیه و برگرداندن ایران به جامعه بین المللی و تعامل با آمریکا ارزشش بسیار زیاد است و متضمن این است که طرف مقابل هم این درک را داشته باشد. اگر این تبدیل به یک روند منطقی شود که ما هم دولت آقای روحانی و آقای ظریف را تشویق می کنیم، به جایی خواهد رسید که آن خاطره تلخ آن گذشته هم از ذهن دو ملت کنار گذاشته خواهد شد.

اما برای آمریکایی ها هیچ وقت درخصوص مساله گروگان گیری هیچ چیزی نبوده که پرونده آن را ببندند. همان اظهار تاسف حداقلی و یا عذرخواهی ازخانواده ها مثلا که بدانند که آن دوره پشت سرگذاشته شده. ما دیدیم که چند سال پیش حتی به سفارت انگلیس هم حمله کردند گروهی از هواداران دولت. خوب این اصلا نشانه خوبی نیست. چرا نمی توان برای اینکه به مرحله تاریخی جدیدی برسیم و گذشته را پشت سر بگذاریم چنین عذرخواهی اینقدر سخت به نظر می رسد؟

به خاطر محذوریت های دولت ها، چنین موضوعی در حوزه دولت نمی تواند انجام بگیرد. اما در حوزه جامعه مدنی و نهادهای غیردولتی به خصوص رسانه ها وافکار عمومی امکان پذیر است. هر برنامه و کمپینی برای اینکه این عقده را راز گشایی کند ما حمایت می کنیم. منتها این باید مطابق یک نقشه راه صورت بگیرد. من هم موافقم با اینکه این روند شروع شود. ما هم تمایل نداریم که چهره اسلام و چهره مردم ایران در افکار عمومی دنیا چهره ای باشد مساوی با آن جریان های رادیکال و بنیادگرا. اما در نظر داشته باشید که ما هیچ وقت فکر نمی کردیم که جریان اصلاحات دست منتها الیه جریان رادیکالیسم در ایران بیافتد اما رخ داد و آقای احمدی نژاد آمد در انتخاباتی که توسط وزارت کشور آقای خاتمی انتخاب شد، به قدرت رسید. اینکه باید کاری کرد که این روند صلح طلبی یک روند دائمی و رو به جلو باشد درست است اما اگر وسطش اشتباه بکنیم وقدم اشتباهی برداریم و باعث تحریک افکار عمومی شویم و جوری بشود که مردم کاسه کوزه ها را سر اصلاح طلبان بشکنند خوب امکان دارد جامعه بازگشت بدی کند.

خوب آقای روحانی در این زمینه چه می تواند انجام دهد؟

فکر می کنم آقای روحانی با اینکه باید محکم از شعارهایش حمایت کند و روی برنامه اش بیایستد، اما معتقدم که اشتباه او می تواندباعث یک خطای استراتژیک شود و رادیکالیسم را به قدرت بیاورد. این نه به نفع ماست، نه به نفع منطقه، نه به نفع آمریکا و نه به نفع غرب. در صورتی که اگر با آرامش و برنامه ریزی بیشتر جلو برویم و بازگشت به تعامل با دنیا تبدیل به یک سنت سیاسی شود، دیگر رادیکالیسم هم در ایران خواهد خشکید. به همین دلیل موافق حرف شما هستم که در حوزه دیپلماسی عمومی و رسانه ها و سازمان های غیردولتی این کمپلکس رازگشایی و تحلیل شود. اگر این حل نشود، هر وقت سیاستمدارها می خواهند رابطه را بهبود ببخشند، سیاستمدارها می آیند و سوار احساسات مردم سوء استفاده می کنند.

نظر شخصی شما چیست؟

گارد من باز است. من هم دلم می خواهم به عنوان کسی که در آن قضیه نقش داشتم در این روند جدید هم نقش آفرینی و کمک کنم.

خودتان حاضر نیستید به صورت شخصی نسبت به این موضوع موضع بگیرید و مثلا دلجویی کنید از خانواده ها؟

به این صورت صدای من شنیده نمی شود. تنها چیزی که برای من خواهد داشت هزینه است و از صحنه سیاسی کشور هم حذف می شوم. ولی اگر این تبدیل به جریان قدرتمندی بشود که دولت داشته باشد، تریبون داشته باشد و بعد از آن اثر گذار باشد دررابطه و منافع کشور حفظ شود، من هم پاش هستم. اگر بخواهد شخصی باشد چیزی گیرمان نمی آید و فقط منزوی تر می شویم.

رادیوفردا: خبرگزاری فارس صبح جمعه به نقل از یک منبع آگاه در وزارت کشور که نام وی اعلام نشده ، اعلام کرد که خبر آزادی مرزبانان ایرانی هنوز قابل تایید نیست .

این گزارش می افزاید این منبع آگاه در وزارت کشور، خبر منتشر شده از سوی شبکه العربیه را رد کرده است .

شبکه العربیه در بخش عربی سایت اینترنتی خود ،خبر از آزادی مرزبانان ایرانی به گروگان گرفته شده از سوی گروه جیش العدل داده بود .

منبع آگاه در وزارت کشور به خبرگزاری فارس گفته است ،بهتر است رسانه ها از پرداختن به آنچه که وی اخبار خلاف واقع خوانده است،پرهیز کنند.

گروه جیش العدل پنج مرزبان ایرانی را در بهمن ماه گذشته ربوده و پیش از این اعلام کرده بود که یکی از آنان را به قتل رسانده است .