اخبار

گویانیوز: بهمن احمدی امویی

مرداد سال ۱۳۸۹ است. زندانیان «القاعده» تعدادشان زیاد شده است. حدود ۱۰ نفرشان از بچه‌های کردستان ایران وَ بسیار جوان هستند. مسن‌ترینشان به‌زحمت ۲۴ یا ۲۵ سال سن دارد. خیلی مصمم و پرانرژی نشان می‌دهند. روزی پنج نوبت نماز جماعت می‌خوانند. رئیس بند، دستور داده هر دو نفرشان را در یک اتاق نگه دارند؛ بلکه روابطشان با هم کمتر شود. اما به خاطر تعمیرات ساختمانی در تمام بند ۳۵۰، همه‌چیز بلبشو است و از آزادی عمل بیشتری برای رفت وآمد و دیدن و نشست و برخاست، برخورداریم. آن‌ها هم مدام کنار هم هستند. رفتار تشکیلاتی القاعده‌ای‌ها و چهره‌های نامونس آن‌ها با ریش‌های بلند، موجب ترس برخی از زندانی‌ها شده است؛ به‌ویژه وابستگان انجمن پادشاهی. مرتب در گوش هم پچ‌پچ می‌کنند و کاملاً از آن‌ها می‌ترسند؛ سعی می‌کنند تا جایی که ممکن است با آن‌ها رودررو نشوند.

کمتر با زندانی‌های دیگر ارتباط دارند. در واقع اصلاً ارتباطی ندارند. فقط زمان خواب آن‌ها را می‌بینی که از دیگر دوستانشان جدا شده و هر کدام به اتاق خود می‌روند. تا حالا یکی دو درگیری بین آن‌ها و جوانان زندان روی داده است. پس از مدتی مسئولان زندان به این نتیجه رسیدند که آن‌ها در یک جا وکنار هم باشند. اتاقی که قبل از این فروشگاه و کتابخانه بود، با خراب کردن دیوار حائل، تبدیل به یک اتاق نسبتاً بزرگ شد؛ این اتاق با ۱۴ تخت سه طبقه به ۱۰ نفر از زندانیان القاعده اختصاص داده شد و توافق شد ۱۴ نفر از بچه‌های سیاسی اتاق‌های دیگر هم به آنجا بروند، تا از شلوغی زیاد اتاق‌ها کم شود. در هر اتاق گاه تا ۳۵ نفر زندگی می‌کنند. نزدیک ۲۰ نفر تخت دارند و بقیه «کف‌خواب» اند؛ کف‌خواب اصطلاحی است مخصوص زندان‌ها. علاوه بر خوش‌شانسی، باید از امتیاز زندانی باسابقه هم برخوردار باشی که تختخواب نصیبت شود. بعضی‌ها تا چند ماه منتظر می‌مانند که تختی گیرشان بیاید. در بندهای دیگر که زندانیان عادی نگهداری می‌شوند، تخت‌ها تا ۶۰۰ هزار تومان فروخته می‌شود؛ خریدوفروش تخت برای بعضی‌ها درآمدزا است. برخی با روابط و زدوبندی که دارند، تخت را به یک زندانی می‌فروشند و دو سه روز بعد، ترتیب انتقال آن فرد را به سالنی دیگر می‌دهند تا دوباره تخت را به یک زندانی دیگر بفروشند.

تا پیش از این، رئیس بند، اعتنائی به خواسته‌های زندانیان سیاسی نداشت. بارها نسبت به وضعیت بهداشتی، شلوغی اتاق‌ها و فضای موجود اعتراض شده بود. حتی جابه‌جایی بین اتاق‌ها را هم به‌راحتی نمی‌پذیرفت. اهتمام ویژه‌ای در جلوگیری از شکل‌گیری تشکل، گروه و دستهٔ فکری بین زندانی‌ها نشان می‌دهد؛ به‌همین‌خاطر مرتب ما را جابه‌جا می‌کند؛ اما حالا پذیرفته که ۱۰ نفر از زندانی‌های القاعده با آن ویژگی‌های خاص فکری، در یک اتاق جمع شوند. کسی حاضر نمی‌شد برود و با آن‌ها در آن اتاق زندگی کند. سرانجام من و «عبداللـه مؤمنی» و هشت نفر از زندانیان جنبش سبز، یک نفر از انجمن پادشاهی و سه نفر از زندانیان سیاسی کرد («متین ارجان»، تبعهٔ ترکیه، «رمضان احمد کمال» از سوریه و «رمضان سعیدی» ایرانی) پذیرفتیم تا با آن‌ها در این اتاق بمانیم. ترکیب جالبی است. همه نسبت به هم سوءتفاهم دارند. نبود درک متقابل، نبود پذیرش حداقلی دیگری و وجود کمترین میزان همراهی، در این جمع موج می‌زند. من دلم می‌خواهد با آن‌ها ارتباط بگیرم و در باره‌شان بنویسم. اما اصلاً راه نمی‌دهند. بچه‌های اتاق‌های دیگر، دو سه نفر باهم، از چهارچوب فلزی‌ای که حالا دری ندارد، به داخل اتاق سرک می‌کشند و با تعجب به ما نگاه می‌کنند تا بدانند که هنوز زنده‌ایم یا نه؟ همهٔ این‌ها شوخی و خنده است و نه جدی.

۱۰ نفر زندانی القاعده و ارتباط با آن‌ها سوژهٔ هر روزهٔ دیگر زندانی‌ها شده است. هر شب ساکنان اتاق‌های دیگر با ما خداحافظی می‌کنند و به کنایه می‌گویند: «به امید دیدار تا فردا!» عبداللـه رئیس اتاق است و به‌قول بچه‌ها باید روش امنیتی خاصی را برای حفظ خود در پیش بگیرد (همه این‌ها شوخی و برای وقت گذرانی است). من می‌گویم مثل «یاسر عرفات» شب‌ها در یک جا بخوابد و صبح از جای دیگر برخیزد. «کیوان صمیمی» از نخستین افرادی است که در خط مقدم خطر قرار دارد! چون خیلی گرمش می‌شود؛ معمولاً پیراهنش را درمی‌آورد و بدن پوشیده از مویش را نشان می‌دهد. زندانی‌های القاعده هم هر روز دراین‌باره هشدار می‌دهندکه این کارش درست نیست و جلویش را بگیرید و گرنه خودمان با او برخورد می‌کنیم.

یک روز اخبار ساعت ۱۴ تلویزیون، خبری خواند که بازتاب‌های آن برای همه جالب بود: «دو نفر در یک عملیات انتحاری در کابل، سه نفر از نیروهای ناتو را کشته‌اند.” زندانی‌های القاعده معترضانه گفتند: «جمهوری اسلامی به نفع آمریکا خبررسانی می‌کند. مگر می‌شود در دو عملیات انتحاری فقط سه نفر کشته شوند؟!» یکی‌شان با خوشحالی فریاد زد: «دو صفرش را انداخته‌اند. ۲۰۰ نفر مرده‌اند.» عبداللـه مؤمنی با خنده و شوخی گفت: «واقعاً گاهی جمهوری اسلامی مظلوم می‌شود. نه القاعده خبرهایش را قبول دارد و نه ما.» وقتی خبر یک اقدام تروریستی و انتحاری از تلویزیون پخش می‌شود، صدای تکبیر و الله اکبر آن‌ها بلند می‌شود. با هم روبوسی می‌کنند و شادی و پیروزی در چشمانشان موج می زند. از این بابت اعصاب ما خراب است و ناراحتیم. نمی‌دانیم چطور با آن‌ها رفتار کنیم که مشکلی پیش نیاید و وضعیت زندان را با ناراحتی و تنش و چالش بدتر نشود. تحمل دیوارهایی که تو را احاطه کرده و فشار آن دیوارها آدم را شکننده می‌کند.

عید مبعث در پیش است. از همین حالا با القاعده‌ای‌ها صحبت می‌کنیم تا آن‌ها را برای برگزاری جشن احتمالی آماده کنیم؛ اما راضی نمی‌شوند. نماینده‌شان می‌گوید: «ما به این چیزها اعتقاد نداریم. چرا باید جشن بگیریم؟! ما پیرو سنتِ قرآن هستیم. اگر باید جشن تولد بگیریم و این مهم است، چرا خود حضرت رسول هرگز برای خودش جشن تولد نگرفت؟»

آخر شب با عبدالله. خ که نمایندهٔ زندانیان القاعده است در مورد چگونگی دستگیری‌اش صحبت می‌کردیم. گفت: «واقعاً ظلم است. من فقط هشت آمریکایی کافر را کشتم؛ اما دولت ایران الان ۱۱ ماه است که مرا زندانی کرده است. این ظلم آشکار است. دولت ایران از یک طرف می‌گوید با آمریکا دشمن است، اما از طرف دیگر کسانی را که آمریکایی‌ها را در افغانستان می‌کشند، دستگیر می‌کند.» در «بوکان» دستگیر شده است. یواش‌یواش می‌خواهم با او طرح دوستی بریزم؛ شاید بتوانم خاطراتش را بنویسم. هرچند پذیرفتن حرف‌هایش سخت است و به‌قول بقیه دارد قپّی می‌آید.

رابطهٔ ما با اعضای القاعده رو به بهبودی است. دو قالی کهنه برای اتاق آوردند. فرصت خوبی برای نزدیکی بیشتر است. همه باهم شروع به شستن قالی‌ها کردیم. شوخی و خنده و کمی هم آب‌بازی بین دو “عبد اللـه “اتاق. عبداللـه مؤمنی رئیس اتاق یک و رئیس فراکسیون اکثریت و عبداللـه. خ نایب‌رئیس اتاق و رئیس فراکسیون اقلیت القاعده: لقب‌هایی که بچه‌ها به عنوان شوخی و خنده مطرح می‌کنند. متین ارجان آشپز فوق‌العاده‌ای است؛ با کمترین امکانات، غذاهایی می‌پزد که طعمشان را پیش‌تر تجربه نکرده‌ایم.

«علی تاجرنیا» که مسئول بهداشت اتاق است، میوه‌ها را بین بچه‌ها تقسیم می‌کند. بشقابی شامل موز، خیار و سیب. به هرکدام از ۱۴ نفرمان یک برش از این سه میوه می‌رسد. عبداللـه مؤمنی باحرارت، تند و بلند حرف می‌زند و همه‌چیز را با چاشنی‌ای از طنز و خنده مطرح می‌کند. می‌گوید که رئیس محترم اتاق یک است و معمولاً از بچه‌ها می‌خواهد که او را خودجوش تشویق کنند. این روزها ورد زبانش «درود بر شرفتان» است؛ اصطلاحی که تقریباً همه اعضای اتاق از آن استفاده می‌کنند.

صبح‌ها با صدای خنده و شوخی عبداللـه مؤمنی و شنیدن جملهٔ «یاران دبستانی و برادران ایمانی! صبح شما به‌خیر! مدیریت محترم اتاق، روز دلنشین و زیبایی را برای شما آرزو می‌کند. لطفاً بیدار شوید!»، از خواب برمی‌خیزیم. اولین کلمه‌هایش پس از صبح به‌خیر نیز «درود بر شرفتان» است.

۱۰ نفر زندانیان القاعده که در اتاق شمارهٔ یک با ما زندگی می‌کنند، از آن گروه القاعده‌ای‌هایی هستند که کمترین میزان آگاهی را دارند. تحلیل مشخصی از اوضاع و مبانی تئوریک که هیچ، سواد کافی هم ندارند؛ برداشتشان از قرآن نیز گاه خیلی برای ما عجیب به نظر می‌رسد. یکی‌شان تعمیرکار لوازم خانگی است، یکی مغازه‌دار و دو سه تای‌شان تحصیلات زیر دیپلم دارند. تنها وجه ممیزه‌شان این است که مثلاً فلانی ۲۹ جزء قرآن را حفظ است و بقیه کمتر از او. اهل خواندن داستان و رمان و شعر و یا کتاب‌های علوم اجتماعی نیستند. فقط قرآن می‌خوانند و حفظش می‌کنند. در روزنامه‌ها فقط دنبال جدول هستند و برنامه‌های تلویزیون را هم نگاه می‌کنند.

در روزنامه دنبال کلماتی می‌گردند که به نظرشان اسم خداوند است و آن را خیلی ظریف پاره می‌کردند. زندانی از روزنامه‌ها برای تمیز کردن سفره غذا، نشستن روی آن‌ها و تمیز کردن سرویس بهداشتی استفاده می‌کردند. از نظر القاعده ای‌ها این کار گناه است. این هم شده یکی از درگیری‌های هر روزه با آن‌ها. از بدشانسی، تعداد زیادی از روزنامه‌هایی هم که می‌آورند، روزنامه‌های سبحان و حمایت است و پر از اسم مقدس و آیه‌های قران. بعضی روزها روزنامه‌ها را می‌سوزانند تا از نظر آن‌ها ما کمتر گناه کنیم.

یک تیم والیبال دارند و بعد از ظهرها با بچه‌ها بازی می‌کنند. گاهگاهی هم دور هم می‌نشینند و بخش‌هایی از قرآن را که حفظ هستند تمرین می‌کنند. از اخبار و گزارش‌ها و حوادث روز دنیا فقط روی بمب‌گذاری‌های القاعده در عراق و افغانستان و خبرهای مربوط به گروه خودشان حساسیت نشان می‌دهند. یک بار دیدم که «جهانگیر» یکی از جوانان القاعده، شطرنج بازی می‌کند. «علیرضا ایرانشاهی» پرسید: «مگر شطرنج برای آن‌ها حرام نیست؟» گفتم: «نمی‌دانم.»

برخلاف قرار قبلی با رئیس بند، تعداد القاعده‌ای‌ها به ۱۷ نفر رسید. تعداد ما هم به حدود ۲۰ نفر رسیده است. روزی ۸ نوبت نماز جماعت در اتاق برگزار می‌شود. پنج نوبت بچه‌های القاعده و سه نوبت دیگران. بچه‌های جنبش سبز گاهی به بهشتی شیرازی و زمانی به محسن میردامادی اقتدا می‌کنند. اوضاع آشفته‌ای شده و کمترین میزان آرامش راداریم. حتی از اتاق‌های دیگر هم برای شرکت در نماز جماعت به اتاق ما می‌آیند. از آن‌طرف غذا خوردن هم سخت شده است. پیشنهاد دادیم که همه باهم دور یک سفره جمع‌شویم. من گفتم برای این‌که بیشتر به هم نزدیک شویم هرروز دو نفر شهردار باشند، یکی از ما و یکی از آن‌ها. آشپزی و غذا درست کردن هم همین‌طور. اما آن‌ها مخالفت می‌کنند. می‌گویند ما چون شیوه ذبح گوشت را نمی‌دانیم نمی‌خوریم و گاهی مرغ استفاده می‌کنیم. استدلالی که نمی‌توان برای آن دلیلی آورد. در حقیقت آدم می‌ماند که چه جوابی بدهد. جالب این‌که تا پیش‌ازاین که به القاعده ملحق شوند مثل بقیه مردم رفتار می‌کردند و حالا برای نشان دادن تمایز و هویت خود چنین چیزهایی را مطرح می‌کنند. شلوارهای گشاد که تا بالای قوزک پا می‌رسد، می‌پوشند. می‌گویند حضرت محمد گفته باید قوزک پا معلوم باشد. موقع نمازخواندن دست‌به‌سینه، هر دو پا به‌اندازه پهنای شانه باز و پنجه‌های پاها را به یکدیگر متصل می‌کنند. یک فلسطینی که فارغ‌التحصیل دانشگاه کیف اکران است و دو مصری هم به‌تازگی وارد زندان شده‌اند. مصری‌ها از ترکیه وارد ایران شدند و به پاکستان رفتند و پس از مدتی که وارد ایران می‌شوند، دستگیر می‌شوند والان منتظرند تا تحویل مقامات مصری داده شوند. یکی دو نفر هم از جمهوری آذربایجان هستند. می‌خواستند به عراق بروند که در ایران دستگیرشده‌اند. تعدادشان زیاد شده و مقامات تصمیم می‌گیرند آن‌ها را به یک سالن در زندان رجایی شهر کرج منتقل کنند.

تعدادی از بچه‌های اهل کردستان هم در میان ما هستند که به خاطر درگیری و برخورد مسلحانه با القاعده‌ای‌های کردستان دستگیرشده‌اند. ترکیب عجیبی داریم. یکی از آن‌ها می‌گوید وظیفه من شناسایی و ترور مقامات و مبلغان القاعده در کردستان ایران بود. او می‌گوید که دوستانش در کردستان عراق هم به‌شدت در حال مبارزه با آن‌ها هستند. برای همین گاهی هم درگیری و کتک‌کاری بین این دو گروه را شاهد هستیم. هر یک دیگری را به نابودی کردستان متهم می‌کند. تا حالا شاهد چند درگیری و بین آن‌ها بودیم.

حسین مرعشی می‌گوید:”آینده خاورمیانه از توی اتاق شما مشخص می‌شود. همه نوع آدم در آن هست. القاعده، مسلمان اصلاح‌طلب، سکولار، کرد وابسته به پژاک و پ.ک. ک، سازمان مجاهدین خلق و ضد مذهب.”خوب که به حرفش فکر می‌کنم، می‌بینم خیلی دقیق می‌گوید. این روزها در سراسر خاورمیانه جنگ، سوءتفاهم، نفی و عدم پذیرش یکدیگر، همه را به جان هم انداخته است.

به نظر می‌رسد در برخی از مناطق مرزی گرایش‌هایی به القاعده به وجود آمده است. هرچند ماه تعدادی از آن‌ها را که در زندان‌های شهرهای دیگر ازجمله ارومیه و سنندج نگهداری می‌شوند به اینجا می‌آورند و سپس به زندان «رجایی شهر» می‌فرستند؛ جوانانی عمدتاً از مناطق روستایی، باسواد و دانش اندک و بدون کمترین توان تحلیل و قدرت تشکیلاتی و سازمان‌دهی بالا و توان مالی نامحدود، به القاعده این امکان را می‌دهد که به‌راحتی جوانان بیکار، سرخورده و ناراضی را در برخی از مناطق مرزی جذب کند. خیلی از این جوانان ظاهراً برای ادامهٔ تحصیل و با استفاده از کمک‌های مالی القاعده و دیگر سازمان‌های پوششی‌اش، به مدارس مذهبی پاکستان می‌روند. آنجا با عقاید و تفکرات تندروتری آشنا شده و حتی برخی از آن‌ها تجربهٔ جنگ و درگیری در افغانستان و عراق را هم‌کسب می‌کنند. آموزش‌هایی که این‌ها می‌بینند قرائت جدیدی از اسلام سیاسی برای ایجاد حکومت اسلامی است.

هفتهٔ گذشته، چند جوان ۱۹ تا ۲۴ ساله که از نیروهای القاعده بودند، به میان ما فرستادند. این‌ها چندمین گروهی هستند که از زندان‌های متفاوت به اینجا می‌آورند و سپس به زندان رجایی شهر در کرج می‌فرستند. اینکه چگونه یک کردِ سنیِ شافعیِ ایرانی سر از سازمان القاعدهٔ سلفی که از عربستان و پاکستان تغذیه می‌شود، درآورده، خودش داستانی دارد. یکی از ویژگی‌های این گروه جدید القاعده، به‌نسبت قبلی‌ها، وجود دو جوان تحصیل‌کرده و دانشگاهی در میان ایشان است. از حدود ۵۰ نفری که در دو سال گذشته به اتهام وابستگی و گرایش به القاعده دیده‌ام، این دو نفر تنها تحصیل‌کرده‌هایی بودند که در میانشان وجود داشتند؛ مابقی عمدتاً از طبقات پایین جامعه بودند و ازنظر اقتصادی ضعیف. کارگر ساده، نانوا، دست‌فروش، واسطهٔ دست چندم بازار، خیاط، جوشکار و… . حداکثر سواد کلاسی آن‌ها به‌زحمت به دیپلم می‌رسید. چیزی که آن‌ها را به یکدیگر برتری می‌داد، تعداد سوره‌هایی بود که از قرآن از بر داشتند. پس از حملهٔ آمریکا به عراق، ایران خط واصل القاعدهٔ مقیم پاکستان و افغانستان و عراق شد و کردستان عراق و کردستان ایران هم مهم‌ترین مرکز تجمع و تبلیغ این گروه. گفته می‌شود، تعداد زیادی از مبلغان مذهبی آن‌ها در منطقهٔ کردستان ایران ساکن شدند؛ افرادی که ظاهراً معلم و مدرس قرآن و علوم دینی بودند. می‌گویند مقامات امنیتی و سیاسی ایران در ابتدا بر این باور بودند که میدان دادن به آن‌ها شرایطی را پیش خواهد آورد که از گرایش جوانان ناراضی کرد به گروه‌هایی مثل پژاک، پ.ک.ک و گروه‌های سنتی‌تر سیاسی چون کومله و دموکرات جلوگیری به عمل خواهد آورد. یکی از این‌ها می‌گفت: «جمهوری اسلامی فکر می‌کرد با دادن امتیازاتی به ما و امکان تبلیغ، در موقعیت خاصی، اگر از مرزهای غربی ایران، نیروهای آمریکایی و غربی اقدامی انجام دهند، می‌تواند روی کمک ما حساب کند. ضمن اینکه گسترش تمایلات سلفی تا حدودی زمینهٔ درگیری را بین کردها افزایش می‌داد و مردم منطقه را سرگرم این درگیری‌ها می‌کرد.» او افزود: «البته ما چون از همان ابتدا سیاست جمهوری اسلامی را متوجه شده بودیم، از امکان تبلیغی خوبی که داشتیم حداکثر استفاده را کردیم و اگر غربی‌ها به ایران حمله می‌کردند، به‌هیچ‌وجه به نفع ایران وارد عمل نمی‌شدیم.»

این دو جوان تحصیل‌کرده، تقریباً اولین کسانی از میان القاعده‌ای‌ها بودند که به‌نوبت دیگران راحت‌تر می‌شد با آن‌ها حرف زد؛ طوری که هم من بفهمم او چه می‌گوید و هم او بفهمد من چه می‌گویم و همین، گفت‌وگو را برای هر دو طرف راحت می‌کرد. دیگر نگران قطع شدن ناگهانی گفت‌وگو نبودم.

ایوب که اگر وقت پیدا می‌کرد تا ۱۲ واحد درسی دیگرش را بگذراند، از دانشگاه دولتی … مدرک مهندسی برق می‌گرفت، گفت عضو یک خانوادهٔ متوسط شهری است. سه برادر و دو خواهر دارد. خانواده‌اش را در عرف طبقهٔ متوسط شهری امروز ایران، نمی‌توان مذهبی نامید. جز پدرش، بقیهٔ افراد خانواده خیلی به ظواهر دینی و مناسک آن توجه ندارند و به فرایض دینی عمل نمی‌کنند. سردشت شهری چسبیده به مرز عراق و محل آمدوشد گروه‌ها و دسته‌های مختلف کرد فعال در منطقه است. نزدیکی‌اش به ارومیه هم بر موقعیت اقتصادی و اجتماعی آن می‌افزاید. ایوب می‌گوید پیش از دانشگاه و حتی تا دو سال اول آن، توجه خاصی به مسائل مذهبی نداشته است؛ اما کم‌کم با یکی دو محفل دانشجویی کرد در تبریز آشنا می‌شود. در یکی از این نشست‌ها توانست به افرادی نزدیک شود که به آن‌ها القاعده می‌گویند؛ هرچند خودش اسمی از القاعده نیاورد و به نظرم دراین‌باره پنهان‌کاری کرد.

از او پرسیدم: «چرا با این موقعیت و آگاهی به این گروه نزدیک شدی؟» جواب داد: «رفتار حکومت ایران و نوع نگاهی که به کردها دارد، کمک زیادی کرد که راه خودم را در پیوستن به این گروه ببینم. سنی بودن و کرد بودن ازیک‌طرف و وضعیت نامناسب اقتصادی و اجتماعی منطقه از سوی دیگر، ما جوانان را که خواهان شرایط بهتر و زندگی مناسب‌تری برای مردمان خود هستیم، به سمت گروه‌های کرد مخالف جمهوری اسلامی می‌برد؛ اما من راه خودم را در پیوستن به پژاک، پ.ک.ک، کومله یا دموکرات نمی‌بینم. آن‌ها نمی‌توانند خواسته‌های ما را محقق کنند. این گروه‌ها در میان مردم عامی جایی ندارند و الان گروه ما، تنها گروه در کردستان است که می‌تواند خواسته‌های مردم را تأمین کند.» او در ادامهٔ توضیحاتش می‌گوید: «من الان معنا و مفهومی در زندگی‌ام احساس می‌کنم که پیش‌ازاین از آن برخوردار نبودم.»

قدبلند است و خوش‌قیافه؛ زندگی اجتماعی خوبی داشته و در هر جمعی که بوده، موردتوجه قرارگرفته است؛ اما آشنایی‌اش با این گروه خاص، چیزی را وارد زندگی او کرده که قبلاً نداشته است. او حالا یک فرد مذهبی است و سه جزء قرآن را حفظ دارد. می‌گوید: «ما دنبال ایجاد حکومت اسلامی هستیم.» پرسیدم: «از چه راهی؟» جواب داد: «از سه‌راه تبلیغ، جهاد یا هر دو. روش ما بسته به موقعیت و شرایطی که در آن قرار داریم، متفاوت است.» اصرار داشت که بگوید: «من خودم به روش سوم یعنی تلفیق جهاد و تبلیغ معتقدم.»

اما گرایش به القاعده و چنین تفکراتی فقط در میان سنی‌ها نیست. یکی از جوانانی که اخیراً به اتهام ارتباط با القاعده دستگیرشده از بچه‌های بازار تهران است. شیعه‌ای که سنی شده و به آن‌ها پیوسته است. ظاهراً کمک‌های مالی زیادی به آن‌ها کرده است. اما مقامات زندان اجازه نمی‌دهند به سالن مخصوص بچه‌های القاعده برود. خودش می‌گوید می‌خواهند من را از آن‌ها دور کنند اما نمی‌توانند. می‌گوید که تعداد زیادی از بچه‌های بازار دنبال این کار هستند. نمی‌دانم چقدر درست می‌گوید.

کردستان همواره یکی از حزبی‌ترین و تشکیلاتی‌ترین مردم را در مقایسه با بقیه ایران داشته است. از سال ۱۳۷۶ به این‌سو همواره تفکر اصلاح‌طلبی بیشترین اقبال را در میان مردم کردستان و سیستان و بلوچستان داشته است. اما از شرایط اقتصادی و اجتماعی مناسبی ندارند و به نظر می‌رسد در طول تاریخ دولت مرکزی کمترین توجه را به آن‌ها داشته است. باید حاشیه با متن را پیوند زد.در شرایط بسیار خطرناکی قرار داریم؛ در همین کردستان خودمان دست‌کم با پنج شش گروه مسلح و مخالف یکدیگر مواجه هستیم. غیر از ارتش، سپاه، بسیج و نیروی انتظامی، کومله، دموکرات، پژاک و اخیراً هم القاعده و داعش. تصور اینکه بخواهد تغییراتی مسالمت‌آمیز به وجود بیاید، بدون اینکه اوضاع و احوال کشور خطرناک‌تر نشود، بسیار سخت است. اصلاً با این اوضاع و احوال چقدر می‌توان به وقوع کمترین تغییر مسالمت‌آمیز امیدوار بود؟ در صورت بروز هر نوع تغییر و تحول، کدام جریان، تفکر و جنبش اجتماعی می‌تواند همهٔ این اضداد را دورهم جمع کن

چچ

رویداد۲۴: قدرت‌های سنی حوزه خلیج‌فارس مدت‌ها است که به دنبال جنگ با ایران هستند. شرایط فعلی می‌تواند بهانه‌ای باشد که آن‌ها می‌خواهند.

به گزارش رویداد۲۴ به نقل از فارن پالسی، سارایوو 1914، دوحه 2017؟ ممکن بود در لحظه تاریخی مشابه ترور وارث امپراتوری اتریش-مجارستان باشیم که منجر به جنگ بزرگ شد. این بار اما درگیری احتمالی میان نیروهای سعودی-امارات و ایران است. واشنگتن باید خیلی سریع در جهت توقف این جنگ اقدام کند، نه اینکه منتظر آغاز قتل‌عام و کشتارها باشد.

هدف اسمی عربستان و امارات کشور قطر است که مدت‌ها است از اجماع اعراب حوزه خلیج‌فارس علیه ایران جدا شده است. ریاض و فهرست رو به رشدی از کشورهای عرب روز دوشنبه روابط خود را با این امیرنشین گازخیز قطع کردند و عربستان اعلام کرد مجوز پروازهای قطر را لغو کرده، مرز زمینی را بسته و ورود کشتی‌های قطری به آب‌هایش را ممنوع کرده است. با هر تعریفی، این یک اقدام خصمانه و شیپور جنگ است.

ایران در واکنش به این اقدام، اعلام کرد ک به قطر اجازه می‌دهد از سه بندر خود برای جمع‌آوری مواد غذایی وارداتی که به آن وابستگی دارد، استفاده کند- ژستی که از دیدگاه ریاض و ابوظبی تنها بیانگر روابط خائنانه دوحه با تهران را تأیید می‌کند.

دست‌کم دو روایت ما را به این نقطه رسانده است. اگر دولت قطر را باور داشته باشید، خبرگزاری رسمی قطر در 24 ماه می هک شده بود و یک خبر تقلبی به نقل از امیر این کشور منتشر کرد مبنی بر اینکه «هیچ دلیلی در پس خصومت اعراب با ایران وجود ندارد.» این گزارش که ادعا می‌شود تقلبی است، حمایت قطر از اخوان المسلمین و حامی فلسطینی‌اش، حماس را نشان می‌دهد و تأکید می‌کند که روابط دوحه با اسرائیل نیز خوب است.

قطر خود را قربانی توطئه ریاض و ابوظبی می‌بیند که علیرغم عضویت در شورای همکاری خلیج‌فارس، دشمنی تاریخی با دوحه دارند. دوحه که به زنان اجازه رانندگی می‌دهد و نوشیدن الکل را برای خارجیان مجاز می‌داند، عربستان را متهم می‌کند که چهره وهابیت را خراب می‌کند. درعین‌حال ابوظبی حمایت دوحه از اخوان المسلمین که در امارات ممنوع است را محکوم می‌کند.

اهمیت قطر به‌عنوان کشوری که حدود 200 هزار نفر شهروند دارد را به‌سختی می‌توان توصیف کرد. خارجی‌هایی که در این کشور زندگی می‌کنند گاهی اوقات دچار سردرگمی می‌شوند. این در حالی است که قطر بالاترین نرخ سرانه درآمد روی زمین را دارد. این امارت پس از ایران، بزرگ‌ترین ذخایر گاز نفتی جهان را در اختیار دارد و یک صادرکننده بزرگ از بریتانیا تا ژاپن است.

واشنگتن می‌تواند نقش مهمی در آرام کردن این شرایط بالقوه انفجاری داشته باشد. ممکن است که مقامات آمریکا گمان کرده باشند که قطر در عملکرد تعاملی خود میان آمریکا و ایران، بی‌طرفانه برخورد کرده باشد- اما بروز بحران میان دوحه و ریاض یا کشمکشی که قطر را به دامان ایران می‌اندازد، به نفع هیچ‌کس نیست.

ضمن این‌که به نظر می‌رسد ریاض و امارات در حال راه‌اندازی سایت‌های جایگزین برای نیروهای آمریکایی مستقر در العدید هستند. البته اعتبار آن‌ها آن‌قدر که مدعی هستند خوب نیست. در سال 2003 عربستان نیروهای آمریکا را از پایگاه هوایی ولیعهد سلطان بیرون کرد تا در پی حملات 11 سپتامبر با افراط‌گرایی اسلامی خود مقابله کند. ابوظبی در حال حاضر میزبان تانکر و هواپیماهای شناسایی آمریکا است اما زمان زیادی برای تأسیس یک مرکز فرماندهی مجهز برای جایگزینی تأسیسات در العدید لازم است.

این تقابل آزمونی برای دولت جوان ترامپ است. همین چند هفته پیش بود که در روند تصویربرداری در ریاض، محمد بن زیاد آل نهیان، ولیعهد امارات در کنار امیر تمیم از قطر ایستاد تا بتواند سمت راست رئیس‌جمهور آمریکا قرار بگیرد. حال عربستان و امارات سعی دارند همین کار را در عرصه بین‌المللی انجام دهند. از میان تمام بحران‌های ممکن در خاورمیانه، مشاوران ترامپ احتمالاً هرگز به این یکی اشاره نکرده بودند.

رادیوفردا: نخست‌وزیر عراق می‌گوید پولی که دولت قطر برای «رهایی» شماری از اعضای خانواده حاکم آن کشور به عراق فرستاده بود، همچنان در این کشور است. برخی گزارش‌ها حاکی‌ست ماجرای پول ارسالی و امکان دستیابی ایران به آن، احتمالا عربستان را خشمگین کرده‌است.

حیدر عبادی، نخست‌وزیر عراق، می‌گوید در ماه آوریل، مقام‌های امنیتی آن کشور، در یک جت خصوصی قطری که در بغداد به زمین نشسته بود، چمدانی دربرگیرنده صدها میلیون دلار پیدا کردند. آقای عبادی این احتمال را مطرح کرده است که این پول برای رهایی شهروندان قطری که به گروگان گرفته شده بودند، ارسال شده بود.

گروگان‌گیری که زمان دقیق آن مشخص نیست در جنوب عراق، در نزدیکی مرز عربستان، رخ داده‌است. در جریان آن ۲۶ نفر، از جمله شماری از اعضای خانواده حاکم بر قطر که برای «شکار»، رفته بودند، ربوده شدند. هیچ‌کس مسئولیت این کار را بر عهده نگرفته‌است.

خبرگزاری رویترز می‌گوید مشخص نیست آزادی گروگان‌ها چگونه صورت گرفته. این خبرگزاری که بخشی از گزارش‌های رسانه‌ای مربوط به واقعه را پوشش داده می‌گوید ارسال این پول، و این که ممکن است قسمتی از آن به ایران فرستاده شده، احتمالا خشم شماری از کشورهای عربی هم‌جوار قطر، از جمله عربستان سعودی، را برانگیخته است. و گمان میرود که این، یکی از دلایل قطع روابط اخیر بوده است.

عربستان سعودی، بحرین، مصر و امارات متحده عربی، اخیرا با متهم کردن دوحه به «حمایت از تروریسم» و «دخالت در امور داخلی»، روابط خود با قطر را قطع کردند. گفته شده «نزدیکی به‌ ایران» از دیگر دلایل قطع روابط است.

قطر اتهام‌ حمایت از تروریسم یا دخالت در امور داخلی دیگر کشورهای عربی را رد کرده‌است. با این‌همه تنش‌های تازه در غرب آسیا با ابراز نگرانی شماری از سیاست‌مداران خارجی روبه‌رو شده و برخی از آن‌ها، از جمله دولت آلمان یا وزارت خارجه ایالات متحده خواستار حل‌وفصل اختلافات شده‌اند.

حیدر عبادی، نخست‌وزیر عراق، روز یک‌شنبه به گزارش‌ها و ماجراهای مطرح‌شده پیرامون پول پیدا شده در جت قطری نیز واکنش نشان داده، و تاکید کرده این پول «مطلقا خرج نشده‌است». آقای عبادی گفته «همه این پول همچنان در محفظه‌ای که فرستاده شده، است و یک کمیته بر آن نظارت می‌کند.» به گفته نخست‌وزیر عراق «دو نماینده دولت قطر» نیز در زمانی که پول نزد بانک مرکزی عراق سپرده شده، بر این کار نظارت کرده‌اند. قطر هنوز واکنشی به گزارش‌ها نشان نداده‌است.

آقای عبادی در بخش دیگری از سخنان خود گفته‌است موضوع پول، «یک وجه سیاسی دارد و یک وجه قانونی» و «مطابق با قوانین عراق» به آن رسیدگی خواهد شد.

رادیوفردا: محمد حسین باقری، فرمانده ستاد مشترک كل نيروهای مسلح ايران، روز پنجشنبه ۱۸ خرداد اعلام كرد: «دنیا در چند روز آينده شاهد بزرگترين و گسترده ترين عمليات قرن در منطقه خاورميانه عليه تروريست های داعش خواهد بود.» این سخنان از سوی یک منبع نظامی تکذیب شده است.

به گزارش خبرآنلاین به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان،‌ این مقام نظامی که در دانشگاه علوم انتظامی سخن می گفت،‌ افزود: «تعرض دشمن با پاسخ قاطع در نقاطی که ما تعیین می کنیم مواجهه خواهد شد.»

وی همچنین گفت: در حال حاضر «٧٣ فروند بمب افكن فانتوم و ٤٥ فروند سوخو آماده دستور مقامات نظامی برای آغاز بزرگترين عمليات هوايی جهان در طی ٣٠ سال گذشته هستند. »

این خبر در شرایطی منتشر شده است که خبرگزاری های فارس و ایسنا آن را تکذیب کرده اند.

فارس و ایسنا نوشتند که یک منبع آگاه در ستاد کل نیروهای مسلح «خبر منسوب به سرلشکر محمد باقری در برخی شبکه های اجتماعی، مبنی بر «آغاز عملیات بزرگ قرن علیه داعش در چند روز آینده» را تکذیب کرده است.

در عین حال،‌ باشگاه خبرنگاران جوان نیز این خبر را حذف کرده است.

در همین حال،‌ حسین سلامی، جانشین فرمانده کل سپاه پاسداران، ‌در یک برنامه تلویزیونی با بیان اینکه «قطعاً از مسببان، عاملان و دستوردهندگان این اقدام انتقام خواهیم گرفت و عکس‌العمل ما ویران‌کننده خواهد بود» گفت: «دستمان باز است و گزینه‌های متنوعی داریم و اگر خیلی کارها را انجام نمی‌دهیم به دلیل ملاحظاتی است که نمی‌خواهیم درگیری‌ها توسعه یافته و یا منجر به تفرقه شود.»

وی افزود:«اما اگر بخواهند علیه ما اقدامی کنند، در هر نقطه که باشند با آنها مقابله خواهیم کرد و حتماً انتقام ما در مقیاسی هزاران برابر بزرگ‌تر از آنچه روز چهارشنبه رخ داد، خواهد بود.»

این سخنان پس از آن منتشر شد که دو گروه از افراد مسلح روز چهارشنبه ۱۷ خرداد به مجلس شورای اسلامی و آرامگاه روح‌الله خمینی در تهران حمله کردند که طی این حملات دست کم ۱۷ تن کشته و حدود ۴۰ تن نیز مجروح شدند.

به گفته مقام های جمهوری اسلامی ایران،‌ تمام مهاجمان به جز یک زن به قتل رسیدند.

در همین حال،‌ وزارت اطلاعات روز پنجشنبه ضمن انتشار نام و تصویر اجساد مهاجمان کشته شده، بدون انتشار نام خانوادگی شان اعلام کرد که آنها در مرداد سال ۹۵ «تحت فرماندهی ابوعایشه، از فرماندهان رده بالای داعش» وارد ایران شده و پس از کشته شدن او به خارج از کشور بازگشته بودند.

این وزارتخانه نام مهاجمان کشته شده را رامین، قیوم، فریدون، ابوجهاد و سریاس اعلام کرد. گروه حکومت اسلامی (داعش) مسئولیت این حملات را بر عهده گرفته است.

پیشتر رضا سیف‌اللهی، معاون دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، اعلام کرده بود که عاملان این حملات «ایرانی» بودند.

بر اساس اطلاعیه وزارت اطلاعات، مهاجمان به مجلس ایران و حرم آیت‌الله خمینی «پنج نفر از عناصر تروریست سابقه‌دار وابسته به گروه های وهابی و تکفیری بودند که پس از جذب» شدن به گروه داعش از کشور خارج شده و در چند عملیات این گروه «در موصل و رقه مشارکت داشته‌اند.»

مقامات و نهادهای جمهوری اسلامی از عبارت گروه‌های «تکفیری» برای نامیدن گروه هایی چون داعش و القاعده و همچنین برخی از گروه‌های سنی مخالف حکومت استفاده می‌کنند.

عبارت «گروه‌های وهابی» نیز در حالی در بیانیه وزارت اطلاعات ایران استفاده شده است که معمولا مقامات جمهوری اسلامی این عبارت را درباره گروه‌های سنی «وابسته» به عربستان سعودی به کار می برند.

رادیوفردا: آیت‌الله علی خامنه‌ای در نخستین واکنش به «حملات داعش» در تهران، این اقدامات را «ترقه‌بازی» دانسته و گفته است:‌ «ملت ایران دارد حرکت می‌کند و پیش می‌رود؛ این ترقه‌بازی‌هایی هم که امروز شد، این‌ها هم در اراده‌ی مردم تأثیری نخواهد گذاشت».

به گزارش سایت رهبر جمهوری اسلامی ایران، وی روز چهارشنبه ۱۷ خرداد در مراسم افطاری با جمعی از دانشجویان افزوده است:‌ «این را همه بدانند؛ این‌ها کوچک‌تر از آن هستند که بتوانند در اراده‌ی ملت ایران و مسئولین کشور اثری بگذارند».

آیت الله خامنه‌ای گفته است: «اگر چنانچه جمهوری اسلامی در آن نقطه‌ای که مرکز اصلی این فتنه‌هاست ایستادگی نمی‌کرد، ما تا حالا گرفتاری‌های زیادی از این ناحیه در داخل کشور داشتیم. ان‌شاءالله کلک این‌ها کنده خواهد شد».

به نظر می‌رسد اشاره وی به جنگ داخلی سوریه باشد که از نظر جمهوری اسلامی محل نبرد «گروه‌های تروریستی و تکفیری» با حکومت بشار اسد است.

ساعاتی پس از انتشار خلاصه اظهارات رهبر ایران، سایت وی در گزارش مفصل خود کلمه «ترقه‌بازی» را از متن اظهارات آیت‌الله خامنه‌ای حذف کرد.

پایگاه اطلاع‌رسانی رهبرانقلاب متن کامل سخنرانی امشب را منتشر کرده، هم کلمه #ترقه‌بازی حذف شده هم انتقاد از نامه‌نگاری برای #ربنای_شجریان

— Mojtaba Fathi (@Mojtaba_Fathi) June 7, 2017

ایران از رژیم دمشق حمایت می‌کند و رهبر جمهوری اسلامی بارها گفته است که اگر ما در سوریه نمی‌جنگیدیم باید در خیابان‌های ایران با آنها می‌جنگیدیم.

روز چهارشنبه ۱۷ خرداد دو تیم از افراد مسلح به مجلس شورای اسلامی و آرامگاه روح‌الله خمینی در تهران حمله کردند که طی این حملات جمعاً ۱۲ نفر کشته و حدود ۴۲ نفر نیز مجروح شدند و مهاجمان نیز به قتل رسیدند.

حسین ذوالفقاری، معاون امنیتی انتظامی وزیر کشور، خبر داده است که کشته‌شدگان عمدتاً افراد ارباب رجوع و تعدادی از کارمندان دفاتر نمایندگان مجلس بودند و یک نفر هم از مأموران به قتل رسیده است.

آقای ذوالفقاری هم‌چنین گفت که در رابطه با این حمله «در یکی دو نقطه که بعداً اعلام خواهیم کرد، افراد مشکوکی دستگیر شدند و موضوع در حال بررسی است.»

به گزارش ایسنا، حسین ساجدی‌نیا، رئیس پلیس تهران نیز تعداد افراد مظنون دستگیرشده در پیوند با انفجار در آرامگاه روح‌الله خمینی را «پنج نفر» ذکر کرد.

حسن روحانی: این یک حادثه غیرمنتظره نیست

همزمان با اظهارات رهبر جمهوری اسلامی، حسن روحانی، رییس‌جمهوری ایران، بیانیه‌ای منتشر کرده و حملات روز چهارشنبه در تهران را «اقدامات کور و بزدلانه» خوانده و گفته است که این یک حادثه غیرمنتظره نیست.

حسن روحانی، رئیس‌جمهوری ایران، با اشاره به حملات روز چهارشنبه در تهران عاملان آن را «بدخواهانی» دانست که به گفته او می‌خواهند با این کار «شکست‌های منطقه‌ای و … نارضایتی‌های جوامع خود را پنهان سازند.»

به گزارش خبرگزاری کار ایران، ایلنا، حسن روحانی پس از این رویداد ایران را «امن‌ترین کشور در قلب منطقه‌ای پرآشوب» دانسته و از «حضور کم‌نظیر ملت در پای صندوق‌های رأی» در ایران سخن گفته و با انتشار پیامی گفت که «بدخواهان ایران اسلامی این افتخارآفرینی‌ها و همبستگی حاکمیت، دولت و ملت را برنمی‌تابند و با اجیر کردن و حمایت از عناصر متحجر و تکفیری تلاش کنند تا شکست‌های منطقه‌ای، فروپاشی ارزش‌های اسلامی و نارضایتی‌های جوامع خود را پنهان سازند.»

رئیس جمهوری ایران با اشاره به آنچه «بدخواهان» نامید افزود: «غافل از آنکه آزموده را آزمودن خطاست و ملت ایران که برآمده از فرهنگ عاشورا است، اینبار نیز ثابت خواهد کرد که هر دسیسه و توطئه بدخواهان را با وحدت و انسجام بیشتر، و با ساختار قدرتمند امنیتی خود، در هم خواهد شکست.»

روز چهارشنبه، محمدحسین نجات، جانشین سازمان اطلاعات سپاه، حکومت عربستان سعودی و هم‌چنین آمریکا را متهم کرد که «به مزدوران خود دستور داده‌اند» که «دست به این کار بزنند» و سخنان حسن روحانی در مورد «بدخواهانی» که با این کار می‌خواهند «شکست‌های منطقه‌ای» خود را پنهان کنند نیز می‌تواند به همین سمت‌وسو اشاره داشته باشد.

در همین حال، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی هم در همین روز با انتشار بیانیه‌ای مقامات عربستان را «سران یکی از دول مرتجع منطقه» نامید «که پیوسته حامی تروریست‌های تکفیری» هستند و تهدید کرد که انتقام حملات تهران را از عاملان آن می‌گیرد.

حکومت شیعی ایران و حکومت سنی‌مذهب عربستان از چندی پیش درگیر رقابت و تنش منطقه‌ای فزاینده‌ای شده‌اند که ازجمله خود را در نبرد بین گروه‌های نیابتی دو کشور در منطقه نشان می‌دهد.

حسن روحانی در ادامه پیام روز چهارشنبه خود گفت که «بی تردید حوادث تروریستی امروز تهران، اراده ایران اسلامی در مبارزه با تروریسم منطقه‌ای، افراط و خشونت را بیش از پیش تقویت خواهد کرد. پیام ایران، مثل همیشه این است که تروریسم یک مشکل همگانی است و اتحاد برای مبارزه با افراط، خشونت و تروریسم با همکاری‌های منطقه‌ای و بین‌المللی، مهمترین نیاز جامعه امروز جهانی است.»

او افزود: «بدیهی است قوا، دستگاه‌ها و نهادهای امنیتی کشور با وحدت و هماهنگی و تا مشخص شدن همه ابعاد این اقدامات کوردلانه و حامیان پیدا و پنهان آنها از پای نخواهند نشست.»

بیانیه روابط عمومی مجلس

به گزارش خبرگزاری خانه ملت، روابط عمومی مجلس شورای اسلامی حادثه چهارشنبه را در بیانیه‌ای این‌گونه توضیح داد: «۳ تروریست صبح امروز در عملیاتی کور، حوالی ساعت ۱۰ صبح با سلاح گرم از درب مراجعات مردمی مجلس شورای اسلامی وارد شدند و اقدام به رگبار به سوی تعدادی از مردم که برای دیدار با نمایندگان خود به خانه ملت آمده بودند کردند که با اقدام قاطع نیروهای حفاظتی سپاه پاسداران و یگان نیروی انتظامی مواجه شدند و در نهایت هر سه تروریست به هلاکت رسیدند.»

این بیانیه در ادامه ضمن اعلام کشته شدن ۱۲ نفر و زخمی شدن ۴۲ نفر در این حملات افزوده است: «لازم است ذکر شود که تروریست‌ها به هیچ وجه نتوانستند وارد محوطه نزدیک پارلمان شوند و در طول مدت درگیری، جلسه علنی مجلس بطور معمول ادامه داشت.»

Intercept
The email account of one of Washington’s most connected and influential foreign operatives has been hacked. A small tranche of those emails was sent this week to media outlets, including The Intercept, HuffPost and The Daily Beast, with the hacker promising to release a trove publicly.

The hotmail account belongs to the UAE’s ambassador to the United States, Yousef Al-Otaiba, and The Intercept can confirm it is the one he used for most Washington business. HuffPost confirmed at least one of the emails as authentic and the UAE has confirmed that Otaiba’s account was indeed hacked.

Otaiba’s influence derives largely from his pocketbook, as the ambassador is well known for throwing lavish dinner parties, galas, and hosting powerful figures on extravagant trips. Several Christmases ago, he sent out iPads as gifts to journalists and other Washington power players as gifts. There’s no telling what kind of messages might reside in that inbox.

The hackers used a .ru email address, associated with Russia, and referred to themselves as GlobalLeaks, tying themselves to DCLeaks, a website that previously released Democratic emails. The intelligence community has said DCLeaks is a Russian-operated website, which means that the Otaiba hackers are either connected with Russia or trying to give the impression that they are.

Russia and the Gulf monarchies, client states of the United States, are longtime rivals, backing opposing sides in Syria and clashing for decades over Iran.

The emails provided so far to the The Intercept show a growing relationship between the United Arab Emirates and the pro-Israel, neoconservative think tank called the Foundation for Defense of Democracies (FDD).

On the surface, the alliance should be surprising, as the UAE does not even recognize Israel. But the two countries have worked together in the past against their common adversary, Iran.

On March 10 of this year, FDD CEO Mark Dubowitz authored an email to both the UAE’s ambassador to the United States, Yousef Al-Otaiba, and FDD Senior Counselor John Hannah — a former deputy national security adviser to Vice President Dick Cheney — with the subject line “Target list of companies investing in Iran, UAE and Saudi Arabia.”

“Dear, Mr. Ambassador,” Dubowitz wrote. “The attached memorandum details companies listed by country which are doing business with Iran and also have business with the UAE and Saudi Arabia. This is a target list for putting these companies to a choice, as we have discussed.”

Dubowitz’s attached memorandum includes a lengthy list of “non-U.S. businesses with operations in Saudi Arabia or UAE that are looking to invest in Iran.”

The list includes a number of major international firms, including France’s Airbus and Russia’s Lukoil.

Presumably, the companies are being identified so that the UAE and Saudi Arabia can pressure them over investing in Iran, which is seeing an expansion of foreign investment following the 2015 nuclear deal.

Israel and the Gulf monarchies have grown closer in recent years, as both sides fear that Iran is moving closer to normalization with the West and will therefore increase its own influence and power in the region. But admissions of the alliance between the two are still rare in public. One high-level Israeli official, discussing the relationship on background for a previous HuffPost profile of Otaiba, laid out the politics of it. “Israel and the Arabs standing together is the ultimate ace in the hole. Because it takes it out of the politics and the ideology. When Israel and the Arab states are standing together, it’s powerful,” he said.

The hacked emails demonstrate a remarkable level of backchannel cooperation between a leading neoconservative think tank — FDD is funded by pro-Israel billionaire Sheldon Adelson, an ally of Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu who is one of the largest political donors in the United States  — and a Gulf monarchy.

Hannah and Otaiba are frequently chummy in the exchanges. On August 16 of last year, Hannah sent Otaiba an article claiming that the UAE and FDD were both responsible for the brief military coup in Turkey. “Honored that we’re in your company,” Hannah wrote to Otaiba.

In another email exchange in late April of this year, Hannah complains to Otaiba that Qatar — a rival Gulf government that has clashed with the UAE in recent months over various issues — is hosting a meeting of Hamas at an Emirati-owned hotel. Otaiba responds that it’s not the Emirati government’s fault, and that the real issue is the U.S. military base in Qatar, “How’s this, you move the base then we’ll move the hotel .”

The emails detail the proposed agenda of an upcoming meeting between FDD and UAE government officials that is scheduled for June 11-14. Dubowitz and Hannah are listed as attending, as well as Jonathan Schanzer, FDD vice president for research. UAE officials requested for meetings include Sheikh Mohammed bin Zayed, the crown prince who commands the armed forces.

The agenda includes extensive discussion between the two on Qatar. They are scheduled to discuss, for instance, “Al Jazeera as an instrument of regional instability.” (Al Jazeera is based in Qatar.)

There is also “discussion of possible U.S./UAE policies to positively impact Iranian internal situation”; included among the list of policies are “political, economic, military, intelligence, and cyber tools,” which are also brought up as a possible response to “contain and defeat Iranian aggression.”

FDD has been involved in shaping Mideast policy debate during the Trump administration, so it is likely that the UAE views it as an important conduit to pressure Trump to adopt its more hawkish line on Iran. David Weinberg, a senior fellow at the organization, was quoted last month as saying that the UAE is “ecstatic” about the Trump administration’s approach to the region.

“They have been looking for some time for an American partner to push-back against Iran,” he told Arabianbusiness.com. “They are looking for America to turn rhetoric into action.”

Otaiba has also developed a close relationship with President Trump’s son-in-law and adviser Jared Kushner. The two first met last June at the behest of Thomas Barrack, a billionaire investor and Trump backer. A Politico article last February described Kushner as “in almost constant phone and email contact” with the ambassador.

Whatever the UAE’s agenda, it isn’t promoting democracy. From the previous profile:

As protests spread in Egypt, Otaiba pushed the White House hard to support Mubarak, without success. After the Muslim Brotherhood came to power in a democratic election, he filled the inbox of Phil Gordon, the White House’s top Middle East adviser, with missives savaging the Brotherhood and its backers in Qatar. (Gordon declined to comment.) “He’d robo-email people,” says the former White House aide. “You can be sure when Yousef has something to say on a topic like that, high-level people throughout the State Department and in the White House are going to hear it, in very similar if not identical emails.”

We’re now getting a sense of what those emails looked like. In an email sent on July 3, 2013, shortly after the Egyptian military deposed elected Muslim Brotherhood-backed president Mohamed Morsi, Otaiba lobbied former Bush administration officials Stephen Hadley — now a consultant at RiceHadleyGates — and Joshua Bolten on his view on Egypt and the wider Arab Spring.

“Countries like Jordan and UAE are the ‘last men standing’ in the moderate camp. The arab spring has increased extremism at the expense of moderation and tolerance,” he lamented.

He described Morsi’s overthrow in glowing tones. “Today’s situation in Egypt is a second revolution. There more people on the streets today than January of 2011. This is not a coup, this is revolution 2.0. A coup is when the military imposes its will on people by force. Today, the military is RESPONDING to people’s wishes.”

Egypt today is a virtual dictatorship. And a close ally of both the U.S. and the UAE.

Update: June 3, 2017
This piece was updated to clarify the relationship between Russia and Iran.

Top photo: A picture taken in downtown Dubai on May 31, 2017, shows Burj Khalifa and the Dubai skyline.