اخبار

دویچه‌وله: حضور نظامی روسیه در سوریه در روزهای اخیر به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. روسیه و ایران در حال آماده کردن طرحی برای آینده سوریه هستند. طرحی که بر تقسیم سوریه به مناطق نفوذ میان جبهه‌ها و گروه‌های درگیر استوار است.
ولید معلم، وزیر خارجه سوریه در گفت‌وگو با رهبران روسیه در مسکو

ولید معلم، وزیر خارجه سوریه در گفت‌وگو با رهبران روسیه در مسکو

از روزهای نخست ماه سپتامبر تا کنون خبرها درباره افرایش فعالیت نظامی روسیه در سوریه افزایش یافته است. خبرهایی درباره ارسال تجهیزات جنگی تازه روسی به سوریه مانند تحویل جنگنده‌های مدرن میگ ۳۱ به ارتش بشار اسد، انتقال یک پایگاه سیار کنترل پروازهای هوایی به فرودگاهی در جنوب لاذقیه، انتقال صدها نظامی روس و ایجاد اقامت‌گاه‌های پیش‌ساخته برای آنها در لاذقیه و طرطوس.

برخی منابع عربی حتی خبر داده‌اند که کارشناسان روسیه کنترل فرودگاهی در جنوب لاذقیه در غرب سوریه را به دست گرفته‌اند. روزنامه «الحیات» چاپ بیروت روز چهارشنبه (۹ سپتامبر) نوشت روسیه علاوه بر اعزام افسران عالی‌رتبه،‌ به زودی تعدادی خلبان نیز به سوریه اعزام خواهد کرد تا هدایت جنگنده‌های پیشرفته میگ ۳۱ و هواپیماهای جاسوسی را بر عهده بگیرند.

به نوشته این روزنامه لبنانی واحدهایی از سربازان روس نیز به زودی وارد سوریه می‌شوند تا مسئولیت فرماندهی جنگ در برابر مخالفان بشار اسد به ویژه در مناطق پیرامون لاذقیه را بر عهده بگیرند. منایع آمریکا حتی پا را فراتر گذاشته و می‌گویند نیروهای نظامی روسیه با هواپیما و کشتی‌های جنگی به‌طور مستقیم در جنگ داخلی سوریه درگیر شده‌اند.

پاسخ الکساندر پسکوف، سخنگوی ولادیمیر پوتین به همه این خبرها انکار کامل است. او می‌گوید حتی نمی‌تواند ارسال کمک‌های نظامی به بشار اسد را تایید نماید،‌ چه رسد به شایعات مربوط به اعزام نیروی زمینی به سوریه. ماریا زاخارووا ، سخنگوی وزارت امور خارجه روسیه البته مانند سخنگوی پوتین این گزارش‌ها را انکار نمی‌کند، اما آن‌ها را کم‌اهمیت می‌داند؛ چیزی در حد “ارسال تجهیزات فنی” به سوریه با هدف “مبارزه علیه تروریسم”.

اما به‌رغم انکار مسکو، شواهد در این باره که روسیه حضور نظامی خود در سوریه را به طرز چشم‌گیری افزایش داده روز به روز بیشتر می‌شوند. تصاویر منتشر شده از مناطق درگیری در سوریه نشان می‌دهند که نفربرهای مدرن روسی از نوع BTR-82A در مناطق عملیاتی جنگ حضور دارند. هم‌چنین شبه‌نطامیان مخالف اسد تصاویری از هواپیماهای بدون سرنشین را منتشر کرده‌اند که شباهت بسیار به پهپادهای روسی “پچلا” (Ptschela) دارند.

به‌نظر می‌رسد که مسکو هم‌چنین واحد نظامی زمینی به سوریه اعزام کرده است. به گزارش “اشپیگل آنلاین”، در شبکه‌های اجتماعی یادداشت‌ها و تصاویر نظامیان روس منتشر شده که در ماه اوت به سوریه اعزام شده‌اند. در میان این نظامیان، ملوانان روس از پایگاه دریایی ارتش روسیه در سواستوپول نیز حضور دارند. یک سرباز روس به نام “آناتولی گ.” در سایت «vk.com» نوشته که او به سوریه اعزام شده است. او از نفرات تیپ ۸۱۰ نیروی دریایی روسیه در سواستوپول است.

این اطلاعات با شواهد موجود در باره انتقال واحدهای نظامی روسیه از طریق تنگه بسفر به سوریه مطابقت دارند. از واحدهای نظامی موسوم به “نیکلای فیلچنکوف” هنگام عبور از تنگه بسفر عکس‌برداری شده‌ است. در این تصاویر شمار زیادی از کامیون‌های نظامی بر عرشه کشتی قابل تشخیص هستند و می‌توان تعلق این خودروهای نظامی به تیپ ۸۱۰ نیروی دریایی روسیه را شناسایی کرد.

به‌نظر می‌رسد که ماموریت روسیه در سوریه بسیار فراتر از کمک‌های نظامی و فنی روس‌ها به رژیم بشار اسد است. تصاویر زیادی “ماکسیم م.” سرباز روس و جزو نفرات تیپ ۸۱۰ را در خاک سوریه نشان می‌دهند. لوی‌یف،‌ یک وبلاگ‌نویس روس از گفته‌های همسر یک نظامی روس نقل کرده که شوهرش ماموریت پیدا کرده که از یک پایگاه هوایی در سوریه پشتیبانی کند و یا فردی را همراهی کند. همسر این خانم به او گفته که موضوع بر سر “یک ماموریت جنگی” است.

شواهدی که دولت آمریکا دارد

دولت آمریکا هنوز به‌طور رسمی درباره جزئیات تحرکات تازه نظامی روسیه در سوریه اظهارنظر نکرده است، اما در پشت صحنه برخی نمایندگان دولت آمریکا از وجود شواهدی دال بر دخالت نظامی مستقیم روسیه در جنگ داخلی سوریه خبر می‌دهند.
ناو هواپیمابر روسی کوزنیتسف در بندر طرطوس

ناو هواپیمابر روسی کوزنیتسف در بندر طرطوس

خبرگزاری رویترز به نقل از مقام‌های آمریکا نوشته است، در روزهای اخیر دست‌کم سه هواپیمای نظامی در فرودگاه لاذقیه فرود آمده‌اند. دو فروند از این هواپیماها آنتونوف۱۲۴ و دیگری مسافری بوده است. علاوه بر این گزارش‌هایی از لنگر گرفتن دو کشتی نظامی روسیه در ساحل سوریه منتشر شده است.

یک نماینده دولت آمریکا به خبرگزاری فرانسه گفته است، همه شواهد نشان می‌دهند که روسیه در نظر دارد این فرودگاه را به عنوان مرکزی برای عملیات‌های هوایی آماده سازد.

سخنگوی کاخ سفید هفته گذشته گفته بود، ما از گزارش‌هایی پیرامون انتقال نیروهای نظامی از سوی روسیه و به‌کارگیری احتمالی هواپیما در سوریه آگاه هستیم و با دقت این خبرها را دنبال می‌کنیم.

نقشه پنهان روسیه

موضوع مورد بحث ظاهراً شهر ساحلی لاذقیه در غرب سوریه است. در جنوب لاذقیه فرودگاهی است به نام “باسل الاسد” که در کنترل نیروهای اسد است. این فرودگاه هم کاربری نظامی و هم غیرنظامی دارد. براساس گزارش رسانه‌های آمریکایی روسیه اخیرا کانتینرهای قابل‌ سکونت برای اسکان صدها نفر به این فرودگاه حمل کرده است. روسیه هم‌چنین یک پایگاه کنترل پروازها و ترافیک هوایی و در این فرودگاه مستقر کرده‌ است. علاوه بر این از کشورهای همسایه سوریه برای تمام ماه سپتامبر مجوز عبور هواپیما درخواست شده است.

ظاهرا روسیه درصدد است به رژیم اسد کمک کند تا لاذقیه را در کنترل خود نگاه دارد. از هفته‌های اخیر ائتلافی از شورشیان مخالف اسد پیشروی به سوی لاذقیه را شروع کرده‌اند. رهبری این ائتلاف را گروه “جبهه نصرت” بر عهده دارد؛ گروهی که با شبکه القاعده در ارتباط است.

افزایش حضور نظامی روسیه در سوریه، به آینده‌ی این کشور جنگ‌زده نظر دارد؛ آینده‌ای که گویا دیگر در آن از سوریه یکپارچه خبری نخواهد بود. به نوشته اشپیگل آنلاین، روسیه و ایران در حال آماده کردن طرحی برای آینده سوریه هستند. جزئیات این طرح هنوز مشخص نیست، اما براساس زمزمه‌هایی که میان دیپلمات‌های خارجی در جریان است، به‌نظر می‌رسد این طرح بر تقسیم سوریه به مناطق نفوذ میان جبهه‌ها و گروه‌های درگیر استوار باشد.

بنابر گزارش‌ها در آنچه روسیه و ایران برای آینده سوریه طراحی کرده‌اند، منطقه ساحلی میان لاذقیه و طرطوس نقش کلیدی بازی می‌کند. روسیه می‌خواهد این منطقه را به عنوان پلی برای ارتباط با جهان خارج در کنترل رژیم اسد نگاه دارد. بخش بزرگی از بیابان‌های مرکزی سوریه نیز سهم مخالفان اسد خواهد بود. شمال سوریه به استثنای حلب، می‌تواند در کنترلِ هنوز تعریف‌نشده بین‌المللی قرار گیرد.

محاسبه پوتین و اسد بر روی بحران پناهجویان

روسیه دور تازه عملیات خود در سوریه را با لفاظی درباره مبارزه با تروریسم آغاز کرد. پوتین هفته گذشته گفت با باراک اوباما تلفنی گفت‌وگو کرده و به او پیشنهاد داده که برای مقابله با تروریسم و افراط‌گرایی، یک ائتلاف جهانی تشکیل شود. رئیس جمهور روسیه هم‌چنین گفت، بشار اسد با برگزاری انتخابات زودهنگام پارلمانی، تماس و مذاکره با “مخالفان سالم” و شریک‌کردن آن‌ها در قدرت موافق است.

اما سیاست غرب در مورد سوریه تاکنون این بوده که برای یک آغاز تازه و واقعی در سوریه، اسد باید از قدرت کنار برود. به گزارش اشپیگل آنلاین، دیپلمات‌های اروپایی به این نتیجه رسیده‌اند که کرملین روی این موضوع حساب باز کرده که مواضع اروپا در اثر بحران پناهجویان متزلزل خواهد شد و اروپاییان در برابر خطر داعش، دیر یا زود از خواست کناره‌گیری اسد دست خواهند کشید.

خود بشار اسد نیز چنین تصوری دارد. او تاکنون برای کاستن از بحران پناهجویان نه تنها به هیچ اقدامی دست نزده،‌ بلکه برعکس با بمباران هر روزه و بی‌امان مناطقی که در کنترل نیروهای او قرار ندارد، مردم را به فرار از خانه و کاشانه خود و جستن پناه در خارج از سوریه زیر فشار قرار می‌دهد.

این روزها رسانه‌های نزدیک به کرملین با توجه به بحران پناهجویان در اروپا فریاد “پایان مغرب‌زمین” را سرمی‌دهند. روزنامه “کامسامولسکایا پراودا” در سلسله مقالاتی از “سقوط آلمان” خبر داده است. این روزنامه در زمان موجودیت اتحاد جماهیر شوروی و تسلط حزب کمونیست بر ارکان قدرت در این کشور، ارگان جوانان حزب کمونیست بود. اکنون در خدمت رویاهای پوتین برای احیای اتحاد شوری فروپاشیده در قالب “اتحادیه ارواسیا” است.

پوتین در عین‌حال بحران پناهجویان را برای مطرح کردن خواست تازه‌ای از اتحادیه اروپا مستمسک قرار داده است. او از کشورهای عضو اتحادیه اروپا می‌خواهد که خود را از سایه و نفوذ ایالات متحده آمریکا رها سازند. او می‌گوید این تنها آمریکا بود که خاورمیانه را بی‌ثبات کرده و حالا اروپایی‌ها باید هزینه آن را بپردازند.

پیام پوتین به آمریکا نیز چنین است: «شما بهتر است در مبارزه با تروریسم با اسد همراه شوید؛ اسد موثرترین نیرو در جنگ علیه داعش است.» در پیام پوتین هیچ اشاره‌ای به این واقعیت نمی‌شود که رژیم اسد سال‌هاست که به‌طور خشونت‌آمیزی علیه نیروهای میانه‌رو و لیبرال می‌جنگند، آنهم با سلاح‌های روسی.

نگرانی ناتو و آلمان

افزایش حضور نظامی روس‌ها در سوریه نگرانی ایالات متحده، آلمان و ناتو را برانگیخته است. ینس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو روز چهارشنبه (۹ سپتامبر) در پراگ گفت: «گزارش‌ها درباره افزایش حضور نظامی روسیه در سوریه مرا نگران کرده است.» به اعتقاد دبیرکل ناتو، تحرکات روسیه به حل و فصل بحران سوریه کمکی نخواهد کرد.
شناورهای روسی در بندر طرطوس سوریه

شناورهای روسی در بندر طرطوس سوریه

لورن فابیوس، وزیر امور خارجه فرانسه نیز گفت، افزایش حضور نظامی روس‌ها در سوریه جستجو برای یافتن راه‌حلی سیاسی در این کشور را مشکل و پیچیده خواهد کرد.

فرانک والتر اشتان‌مایر،‌ وزیر امور خارجه آلمان نیز درباره مداخله نظامی روس‌ها در سوریه هشدار داد و از مسکو خواست که از مداخله نظامی در سوریه پرهیز کند. وزیر خارجه آلمان گفت، توافق هسته‌ای با ایران و نیز ابتکار جدید سازمان ملل در مورد سوریه نقطه آغازی برای یافتن یک راه‌حل سیاسی در بحران سوریه هستند.

اشتان‌مایر در عین‌حال تاکید کرد: «این غیرممکن است که شرکای مهم که ما به آنها نیاز داریم، اساس را بر بازی با کارت نظامی قرار دهند.» اشاره وزیر خارجه آلمان به فرانسه و بریتانیا بود که در نظر دارند در حملات هوایی در سوریه شرکت کنند.

پیشتر جان کری،‌ وزیر امور خارجه ایالات متخده آمریکا گفته بود که اگر گزارش‌ها پیرامون توسعه فعالیت‌های نظامی روسیه در سوریه صحت داشته باشد٬ این مساله موجب گسترده‌تر شدن دامنه جنگ در این کشور خواهد شد. به اعتقاد وزیر خارحه آمریکا، در این صورت احتمال مقابله روسیه با ائتلاف نظامی تحت رهبری آمریکا که مشغول بمباران مواضع دولت اسلامی در سوریه است٬ افزایش خواهد یافت.

شکست نیروهای اسد در ادلب

افزایش حضور نیروهای روسیه ظاهرا هنوز اثرات خود را در تقویت نیروهای اسد نشان نداده است. آخرین گزارش‌ها حاکی است که نظامیان وابسته به اسد آخرین پایگاه خود در استان ادلب در شمال سوریه را از دست داده‌اند. بنابر گزارش تلویزیون دولتی سوریه، فرودگاه نظامی “ابو الظهور” در استان ادلب به دست شورشیان افتاده است.

پایگاه “ابو الظهور” در طول دو سال گذشته در محاصره شورشیان مخالف اسد بود و نیروهای اسد روز گذشته ناگزیر به تخلیه این پایگاه و واگذاری آن به مخالفان شدند. در وبسایت‌های خبری و شبکه‌های مجازی تصاویری منتشر شده که شورشیان را در کنار ردیف هواپیماهای نظامی ارتش دولتی سوریه در پایگاه ابوالظهور نشان می‌دهند. گفته می‌شود مناطق تخلیه شده به تصرف نیروهای جبهه النصره درآمده است.

استان ادلب از زمان تشدید بحران سوریه و آغاز جنگ داخلی در این کشور مرکز شدیدترین درگیری‌ها و یکی از میدان‌های اصلی نبرد میان شورشیان مسلح و واحدهای وفادار به بشار اسد بود. دیده‌بان حقوق بشر سوریه که مرکز آن در لندن است می‌گوید نیروهای دولتی اکنون دیگر به‌طور کامل از استان ادلب عقب‌نشینی کرده‌اند.

بی‌بی‌سی: یک دختر جوان سوری می‌خواهد خودش را به سوئد برساند و درخواست پناهندگی کند. جیمز رینولدز، خبرنگار بی‌بی‌سی، از ترکیه او را دنبال کرده است.

اسمش نور عمار است، بیست ساله. می‌گوید “دیگر نمی‌خواهم سوری باشم. همه کار برای مردم سوریه سخت است. به همین خاطر تصمیم گرفتم بروم. باید بروم. چاره‌ای ندارم.”

نور و مادرش – اسلام – سه سال پیش از دیرالزور سوریه راه افتادند. پدر خانواده که مانده بود کمی بعد کشته شد. نور و مادرش خودشان را به ترکیه رساندند.

دو سال در ترکیه زندگی آسوده‌ای داشتند. نور در یک مرکز کاشت مو کار گرفت، و بعد در تلویزیون دولتی ترکیه مشغول شد. زبان ترکی یاد گرفت، اسب سواری می‌کرد، تابستان موهایش را زرد می‌کرد.

با این همه دلش یک زندگی جدید می‌خواست، دور از این منطقه. تصمیم گرفت خودش را به گوتنبرگ در سوئد برساند که برادرش و خانواده‌اش زندگی می‌کنند. می‌خواست آن‌جا که رسید درخواست پناهندگی بدهد.

“پزشک و شیطان”
Image caption دو هفته طول کشید تا نور به گوتنبرگ برود

نور تصمیم گرفت مسیری را که روز به روز مهاجران بیشتری به آن گام می‌گذارند برود: از سواحل ترکیه به اروپای شمالی

از استانبول تا گوتنبرگ از راه آب و خشکی روی‌هم ۲۵۰۰ مایل (۴۰۲۰ کیلومتر) است. سوری‌ها یک گروه فیس‌بوکی دارند که در آن درباره مسیرها و هزینه‌ها به هم راهنمایی می‌کنند. آن‌طور که آن‌جا آمده، مسیر استانبول-گوتنبرگ با خرج قاچاقچی حدود ۳۰۰۰ یورو (۲۲۰۰ پوند یا ۳۷۸۰ دلار) هزینه دارد.

صبح زود پانزدهم اوت، مادر نور او را به فرودگاه استانبول برد که با هواپیما تا شهر ساحلی ترکیه ببرد. دم سوار شدن نور، مادرش دلهره گرفت.

“دستم رو گرفت گفت نرو، بمون.”

“گفتم مامان دیوانه شدی؟”

“گریه‌ام گرفت. توی راه هم مدام یاد چهره‌اش می‌افتادم.”

به شهر ساحلی ازمیر که رسید سراغ پنج دوست دیگرش رفت (یکی‌شان را “دکتر” صدا می‌کردند، یکی را “شیطان”). نفری ۱۲۰۰ دلار بابت یک مسیر ده مایلی با قایق تا جزیره یونانی آگاتونیزی به قاچاقچی‌ها دادند.

نور داستان را این‌طور تعریف می‌کند: “۴۸ نفر توی قایق بودیم، سه ساعت روی دریا. خیلی سخت بود. قاچاقچی‌ها به یکی از سرنشین‌ها یاد داده بودند قایق را هدایت کند. اما نمی‌دانست چه کار باید بکند و قایق وسط دریا خراب شد. خیلی پیش می‌آید که فکر می‌کنم دارم می‌میرم – به خصوص در دریا.”

اما قایق‌شان به یونان رسید. پنج دوست خسته با قایق‌های یونانی به جزیره ساموس و از آن‌جا به آتن رفتند. بعد زمینی خودشان را به مرز مقدونیه رساندند. در طول راه هتل‌ها به آنها جا نمی‌دادند.

نور می‌گوید: “دو-سه شب در خیابان می‌خوابیدیم. خیلی بد بود. هیچ‌کس سوری‌ها را آدم حساب نمی‌کند – انگار مرض لاعلاجی داریم.”

از مقدونیه سوار اتوبوس شدند و به شهر پره‌سه‌وو در مرز صربستان رفتند. شهر پر از تازه‌واردهایی مثل خودشان بود.

نور تعریف می‌کند: “خیلی خسته بودیم. مریض شده بودیم، همه‌مان.”

او تصمیم می‌گیرد به جمعیت پناه‌جویانی که منتظر برگه عبور مقدونیه‌ای هستند، نپیوندد. می‌خواست هر طور شده تا سوئد جایی جلویش را نگیرند و انگشت‌نگاری‌اش نکنند.
Image copyright
Image caption نور و دوستانش در صربستان

در تئوری، هرکس باید در اولین کشوری که نامش را ثبت می‌کند بماند و درخواست پناهندگی بدهد. این قانون البته همیشه اجرا نمی‌شود، اما بسیارند پناه‌جویانی که حاضر نیستند خطر کنند و هرچه بتوانند می‌کنند که انگشت‌نگاری نشوند.

“مثل رؤیا”

از پره‌سه‌وو، نور و دوستان‌اش، باز با اتوبوس به بلگراد، پایتخت صربستان، رفتند و در یک محله فقیرنشین جایی برای ماندن پیدا کردند.

شبی که فردایش قرار بود به سمت مجارستان راه بیافتند با او صحبت کردم. مجارستان دروازه شرقی منطقه شنگن است. از آن به بعد مرزی وجود ندارد. پای تلفن گفت: “اگر به سلامت رد شویم عالی خواهد بود، اما اگر اثر انگشت بگیرند فاجعه است.”

سپیده‌دم روز بعد صدها مهاجر و پناه‌جو روی خط آهن راه افتادند، تا جایی که پلیس مجارستان جلوی‌ این قبیل افراد را می‌گیرد و نام‌شان را ثبت می‌کند. اما نور و دوستان‌اش نمی‌خواستند دیده شوند. سیصد یورو به راننده‌ای دادند که آنها را تا ده مایلی مرز مجارستان ببرد.

می‌گفت: “راستش خیلی می‌ترسم. اگر به سلامت رد بشویم، تمام است.”

آن‌ها وسایل‌شان را برداشتند و شبانه راه افتادند. چند ساعت بعد نزدیکی کوره‌راهی متروک از مرز گذشتند. بیشترشان مریض بودند.

با وجود این‌که وارد منطقه بدون مرز اتحادیه اروپا شده بودند همچنان نگران بودند. آپارتمانی پیدا کردند. نور که تب کرده بود همان‌جا افتاد. کمی بعد پلیس سراغ‌شان آمد و نفری ۵۰ یورو رشوه خواست که دستگیرشان نکند. نور دو روز اول مریض‌تر و هراسان‌تر از آن بود که تماسی بگیرد.

بهتر که شد خودش را به وین رساند.

دوستان‌اش (از جمله “شیطان”) به سمت آلمان رفتند. وقتی رسیدند برایش از غذای درست‌حسابی که بعد از مدت‌ها داشتند می‌خوردند عکس فرستادند.

نور هنوز یک گام با مقصد نهایی‌اش یعنی گوتنبورگ فاصله داشت. حتی در این مرحله که در قلب اروپا بود می‌ترسید وقتی سوار قطار است پلیس بیاید. تا از آخرین مرز رد نمی‌شد خیالش آسوده نمی‌شد.

مرز آخر یعنی مرز دانمارک و سوئد، که جایی است وسط تنگه اوره‌سوند. تقریبا هیچ علامت و نشانی ندارد. قطار روی پلی که بین دو کشور است می‌رفت که یک دانش‌آموز هجده ساله سوئدی به نام گوستاو که روبرویش نشسته بود موبایلش را نگاه کرد و گفت: “اپراتور سوئدی شد. یعنی وارد سوئد شدیم.”

نور لبخندی زد و گفت: “بالاخره! انگار خواب می‌بینم. تمام راه از پنجره بیرون را نگاه می‌کردم و فکر می‌کردم کجایم؟ بیدارم؟ رسیده‌ام سوئد؟”

“یک پناه‌جوی سوری”
Image copyright
Image caption نور در گونتبرگ برای درخواست پناهندگی وارد اداره پلیس می‌شود

روی واتس‌اپ پیامی برای مادرش فرستاد که رسیده. چند لحظه بعد مادرش زنگ زد. می‌خواست مطمئن شود.

نور تعریف می‌کند که “مادرم باور نمی‌کرد سوئدم. گفت “مطمئنی سوئدی؟”

ساعت شش و بیست دقیقه بعد از ظهر، دو هفته و سیزده ساعت بعد از شروع سفر در فرودگاه استانبول قطار به ایستگاه اصلی گوتنبرگ رسید.

حالا می‌توانست در کشوری که می‌خواست درخواست پناهندگی کند. می‌خواست چند کلمه اول درخواستش را دقیق و درست بگوید. برادرش برایش پیامکی فرستاد که دقیقا به پلیس چه بگوید.

همان‌طور که پیاده به سمت نزدیک‌ترین اداره پلیس می‌رفت آن چند کلمه را با خودش تکرار می‌کرد. بالاخره رسید. زنگ را زد و رفت تو.

“سلام. من یک پناهجوی سوری‌ام. می‌خواهم از کشور سوئد درخواست پناهندگی کنم.”

رادیوفردا: سانه‌های محلی عراقی و برخی از رسانه‌های عربی، از ترور چهار تن از سازماندهی کنندگان تظاهرات اخیر عراق که با خواست بهبود وضعیت خدماتی و مبارزه با فساد برگزار می‌شود، خبر دادند.

بنا بر این گزارش که توسط سایت‌های عراقی همچون «السومریه»، «جی بی سی نیوز» و «هیئت علمای مسلمان» منتشر شده، این چهار تن توسط «افراد ناشناس» ترور شده‌اند.

برخی از رسانه‌های عربی همچون «الجزیره» و «اسکای نیوز عربی» نیز این خبر را منتشر کردند.

بنا بر این گزارش‌ها، خالد العکیلی فعال مدنی، وبلاگ نویس و روزنامه نگار عراقی که از سازماندهی‌کنندگان تظاهرات بود، یکشنبه ۸ شهریور، مقابل خانه‌اش در بغداد ترور شد.

یکشنبه، همچنین، مسلم هیثم الرکابی و ولید سعید الطائی، دو تن دیگر از سازمان‌دهندگان تظاهرات، با شلیک گلوله توسط «افراد ناشناس» در شهر ناصریه مرکز استان ذی‌قار کشته شدند.

شیخ صباح الکرموشی، یکی از برجسته‌ترین سازماندهی‌کنندگان تظاهرات و تحصن‌های اخیر در بصره هم در پی شدت جراحات ناشی از انفجار بمبی در خانه‌اش، درگذشته است.

میدان التحریر بغداد و میدان‌های اصلی در شهرهای بزرگ مرکز و جنوب عراق، از چند هفته پیش شاهد تظاهراتی با خواست مجازات مسئولان فاسد، و بهبود وضعیت خدماتی است.

​​تظاهر کنندگان از حیدر عبادی نخست وزیر عراق می‌خواهند که خواست‌هایشان را عملی کرده و از راه تعیین مهلت، یک بازه زمانی برای اقدام‌های اصلی‌اش اعلام کند.

آن‌ها همچنین خواهان آن هستند که عاملان فساد معرفی شده و در دادگاه محاکمه شوند.

پس از آغاز تظاهرات اعتراض آمیز در هفته‌های اخیر که در اعتراض به ضعف خدمات به ویژه در برق رسانی در گرمای کم سابقه تابستان بود، حیدر عبادی مجموعه‌ای از اصلاحات را به اجرا گذاشت.

آقای عبادی در اصلاحاتش شماری از پست‌ها از جمله سه معاونت ریاست جمهوری و سه معاونت نخست وزیری را لغو کرد. او همچین با لغو و ادغام برخی وزارتخانه‌ها، دولت را کوچک کرد. کاهش شمار محافظان مسئولان و شخصیت‌ها که از بودجه‌های عمومی استفاده می‌کنند، از دیگر اقدام‌های او بود.

در چهارچوب اصلاحات نخست وزیر عراق، شماری از مسئولان بلند پایه این کشور به منظور انجام تحقیقات درباره فساد، ممنوع‌الخروج شده و پرونده‌های برخی نیز به دستگاه قضایی ارجاع شد.

تظاهر کنندگان عراقی در تظاهراتی که جمعه ۶ شهریور برگزار شد، از اصلاحات آقای عبادی، اعلام حمایت کردند.

پیش از این آیت‌الله علی سیستانی، مرجع عالی شیعیان در عراق، با اعلام حمایت از اصلاحات آقای عبادی، از او خواست که در اصلاحات و مبارزه با فساد «جرات بیشتری با خرج داده و شجاع‌تر» باشد و تنها به «برخی اقدام‌های حاشیه‌ای» اکتفا نکند.

رادیوفرانسه: وزیر دفاع سابق اسرائیل، اعلام کرده که در زمان وزارتش سه بار طرح حمله به ایران بررسی شده و بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر این کشور نیز با آن موافق بوده است.

“اهود باراک” که از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ وزیر دفاع اسرائیل بوده، در گفت‌وگو با یک شبکه تلویزیونی این کشور، با بیان این موضوع گفت که طرح حمله‌ای که در فاصله سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰ ریخته شده بود، مورد دفاع وی و نخست وزیر این کشور بوده، اما ژنرال “گابی اشکنازی” رئیس ستاد کل ارتش، با آن مخالف بوده است.

به گفته باراک، در سال ۲۰۱۱ نیز ژنرال “بنی گانتز” رئیس بعدی ستاد کل ارتش، به مقامات این کشور گفته بود که امکان حمله نظامی وجود دارد اما باید «ریسک‌» آن بررسی شود.
به گفته وی، “موشه یعلون” وزیر دفاع فعلی اسرائیل که در آن زمان وزیر امور راهبردی بوده و نیز “یووال اشتاینیتز” وزیر اقتصاد وقت نیز که در ابتدا برای حمله به ایران متقاعد شده بودند، مدتی بعد نظر خود را تغییر دادند.

آقای باراک گفته که پس از مخالفت این افراد، نخست وزیر اسرائیل را از داشتن اکثریت رأی‌های لازم در کابینه محروم کرد.

وزیر دفاع سابق اسرائیل، در این گفت‌وگو همچنین اعلام کرده که در سال ۲۰۱۲ نیز اسرائیل فرصت تازه‌ای برای حمله به ایران داشت، اما از آن بهره‌داری نشد چون می‌بایست «مانور مشترک اسرائیل و ایالات متحده آمریکا برگزار شود و ممکن بود این حس را به وجود آورد که آمریکا هم در این حمله با اسرائیل شریک است» به همین دلیل لغو شد.

پیش از این در سال ۲۰۱۳ نیز “اهود اولمرت” نخست وزیر سابق اسرائیل، از بنیامین نتانیاهو انتقاد کرده بود که وی ۳ میلیارد دلار برای آماده‌سازی جهت حمله به ایران هزینه کرده است.

دولت اسرائیل همواره ایران را متهم به تلاش برای دست یافتن به سلاح اتمی جهت حمله به اسرائیل کرده است.
ایران که موجودیت اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد، همواره این اتهام را رد می‌کند.

دویچه‌وله: روزنامه هافینگتون پست در مطلب مفصلی درباره کمک‌های آمریکا به لبنان نوشته که اوباما به بهانه جنگ با “دولت اسلامی” ناخواسته در حال تقویت گروه‌های تروریستی‌ای است که از طرف ایران حمایت می‌شوند.

بیش از یک میلیارد دلار در طول یک سال گذشته از طرف ارتش آمریکا به ارتش لبنان کمک شده است. روزنامه هافینگتون پست در مطلب مفصلی در این باره نوشته کشوری که یک سوم وسعت ایالت مریلند آمریکا را دارد و بین سوریه و اسرائیل قرار گرفته پنجمین دریافت‌کننده کمک‌های ارتش آمریکاست.

عربستان سعودی اما بیشتر از این مقدار به لبنان کمک کرده است؛ تسلیحات سنگین و تجهیزات پیشرفته نیروی هوایی.

این حجم از کمک‌های مالی و تسلیحاتی به لبنان از نگرانی عمیق آمریکا و عربستان از نفوذ گروه‌های تندرو مثل القاعده و “دولت اسلامی” از سوریه به داخل لبنان نشان دارد.

بیشتر بخوانید: حسن نصرالله: به دریافت کمک از ایران افتخار می‌کنیم

دولت اوباما روی این مسئله حساب می‌کند که ارتش لبنان می‌تواند جلوی نفوذ “دولت اسلامی” و القاعده به داخل این کشور را بگیرد. به گفته مقامات لبنان این دو گروه به احتمال زیاد در حال گسترش پایگاه‌های خود در لبنان هستند تا محل نبرد خود را از سوریه به این کشور منتقل کنند.

اما این برای اوباما یک “قمار خطرناک” است؛ در حالی که اوباما اسلحه و پول برای از بین بردن گروه‌های تندرو به لبنان ارسال می‌کند، این خطر وجود دارد که این سلاح‌ها و پول‌ها باعث تقویت یک گروه دیگر هم بشوند که دوست آمریکا نیست: شبه‌نظامیان شیعه حزب‌الله که متحد ایران‌اند، در کنار بشار اسد می‌جنگند و در عین حال دشمن بی‌امان اسرائیل، متحد بزرگ آمریکا هم هستند.

این روزها شبه نظامیان شیعه در حال بزرگترین نبرد نظامی خود با شرکت هزاران جنگجو هستند تا در سوریه به دولت بشار اسد کمک کنند، دولتی که مخالفانش از سوی آمریکا و عربستان سعودی و سایر بازیگران منطقه حمایت می‌شوند.

این حرکت حزب‌الله در وظیفه اصلی و مشخص این گروه که حفاظت از مرزهای جنوبی لبنان در برابر اسرائیل است یک وقفه ایجاد کرده اما یک حرکت ضروری است چرا که متحد حزب‌الله یعنی ایران نیز از دولت سوریه حمایت می‌کند.

حمایت حزب‌الله از بشار اسد یک دلیل دیگر هم دارد: سال گذشته “دولت اسلامی” و جبهه نصرت یعنی شاخه القاعده در سوریه، با هزاران جنگجو به شهر مرزی لبنان، عرسال حمله کردند. “دولت اسلامی” ویدیویی از این حمله منتشر کرد که نشان می‌داد رهبر نظامی جنگجویان یک سرباز لبنانی بوده است.

“همکاری ارتش لبنان با حزب‌الله یک همزیستی موقت است”

نه ارتش لبنان و نه حزب‌الله نمی‌خواهند که جنگ داخلی سوریه به داخل خاک لبنان سرایت کند و به همین دلیل از چهار سال پیش تا کنون با یکدیگر همکاری می‌کنند.

یک مقام رسمی دولت آمریکا به هافینگتون پست گفته: «ما این را فهمیده‌ایم که رابطه بین حزب‌الله لبنان و نیروهای امنیتی رسمی این کشور نوعی همزیستی مسالمت‌آمیز است و نه همکاری».

بیشتر بخوانید: آمریکا سه رهبر حزب‌الله را به خاطر حمایت از سوریه تحریم کرد

سیاستمداران آمریکایی نوعی سیاست “انکار در مقابل افکار عمومی” را در پیش گرفته‌اند و اصرار دارند که روابط بین ارتش لبنان و حزب‌الله حداقلی است.

اما نکته مضحک ماجرا در اینجاست که واشنگتن با تقویت ارتش لبنان، در حقیقت اعتماد به نفس بیشتری برای ادامه حمایت از اسد به حزب‌الله هم می‌دهد و بنابراین لبنان را در میدان مبارزه با مخالفان اسد که هدف سیاست آمریکاست تضعیف می‌کند.

احتمال حمله “دولت اسلامی” به شمال لبنان

جنیفر کافارلا، عضو انستیتوی مطالعات جنگ به هافینگتون پست گفته هم جبهه نصرت که وابسته به القاعده است و هم “دولت اسلامی” در حال تغییر استراتژی خود در لبنان هستند و منتظرند ببینند نبرد آنها با حزب‌الله در سوریه چگونه پیش می‌رود.

کافارلا می‌گوید “دولت اسلامی” ممکن است در هفته‌های آینده به بخش‌هایی از شمال لبنان حمله کند. به عقیده او این کار می‌تواند توجه حزب‌الله را به آن مناطق جلب کند و باعث دوری نیروهای حزب‌الله از شهرهای سوریه در استان حمص و حتی تخلیه برخی از این شهرها شود و زمینه را برای حمله به این شهرها آماده کند.

بیشتر بخوانید: خامنه‌ای: سیاست ما در برابر دولت مستکبر آمریکا تغییری نخواهد کرد

بهترین رویکرد دولت اوباما برای رسیدن به هدف اصلی‌اش می‌تواند این باشد که ارتش لبنان را آنچنان تقویت کند که دیگر به حزب‌الله نیازی نداشته باشد. اما دولت اوباما در حال حاضر باید با این مسئله مقابله کند که سلاح‌های ارسالی‌اش به دست حزب‌الله نرسد.

از سوی دیگر نقش ایران نیز در این میان بسیار مهم است؛ از سویی این کشور مهمترین حامی حزب‌الله است و از سوی دیگر در کنار آمریکا در حال نبرد با “دولت اسلامی” و القاعده در بخش‌هایی از خاک سوریه و عراق است.

در هر صورت در حال حاضر هیچ نشانه‌ای وجود ندارد تا ثابت کند که بحران لبنان آنگونه که سیاستمداران آمریکایی انتظار دارند به سود غرب تمام شود.

عصرایران: دکتر خالد الاسعد باستان شناس بزرگ سوریه را می توان معروف ترین و مهمترین شخصیت علمی و فرهنگی اعدام شده توسط داعش دانست.
داعش یک باستان شناس معروف و بزرگ را اعدام کرد.

به گزارش عصر ایران به نقل از خبرگزاری ها، دکتر خالد الاسعد باستان شناس بزرگ سوریه را می توان معروف ترین و مهمترین شخصیت علمی و فرهنگی اعدام شده توسط داعش دانست.
داعش تاکنون دهها هزار نفر را در عراق و سوریه به اتهامات ودلایل مختلف اعدام کرده است.

داعش این باستان شناس بزرگ را در منطقه تاریخی باستانی پالمیرا (تدمر) سربرید و سپس جنازه او را از یک فلزی در خیابان آویزان کرد.
در کنار جنازه او کاغذ نوشته ای از اتهاماتش نیز نصب شده است.

داعش: اعدام باستان شناس بزرگ سوریه به دلیل سفر به ایران

در این کاغذ نوشته، اتهامات این باستان شناس به این صورت نوشته شده است:
مرتد خالد محمد الاسعد حامی حکومت مسیحی.
5 اتهام این باستان شناس از نظر داعش به این صورت بیان شده است:
1- نمایندگی سوریه در کنفرانس های کفرآمیز
2- مدیر بت های تدمر (پالمیرا)
3- سفر به ایران و حضور در جشن های پیروزی انقلاب (امام) خمینی
4- ارتباط با سرهنگ عیسی رئیس بخش فلسطین (از فرماندهان ارشد سوریه)
5- ارتباط با سرهنگ حسام سکر در کاخ ریاست جمهوری سوریه

سفر این باستان شناس به ایران نیز مربوط به بهمن ماه گذشته بود.

دکتر خالد الاسعد یکی از بزرگترین باستان شناسان جهان عرب به شمار می رفت و برای سال های طولانی با هیات های باستان شناسی آمریکا، فرانسه و آلمان در حفاری ها و فعالیت های باستان شناسی منطقه پالمیرا (تدمر) سوریه همکاری کرده بود.

این باستان شناس 82 ساله 50 سال از عمر خود را صرف فعالیت های باستان شناسی و فرهنگی کرده بود.

گروه مسلح داعش هم اکنون نصف خاک سوریه و یک سوم خاک عراق را در تصرف خود دارد.
منطقه باستانی تدمر یا پالمیرا یکی از مناطق باستانی تاریخی سوریه که قدمت آن به دوره رومیان باز می گردد.

رادیوفرانسه: نوری مالکی، نخست وزیر پیشین عراق، که از سوی یک کمیته تحقیق پارلمان عراق، به عنوان یکی از متهمان سقوط “موصل” معرفی شده، این اتهام را رد کرد و گفت که سقوط موصل توسط “بعثی ها و نقشبندیه و افراد موسوم به انقلابیون عشایر و شورای نظامی” طراحی شد که به گفته مالکی “همه آنها در ترکیه گردهم آمدند و یک اتاق عملیاتی نیز در اربیل داشتند”. این سیاستمدار عراقی نزدیک به جمهوری اسلامی ایران که اکنون در تهران به سر می‌برد، همچنین مسعود بارزانی، رئیس اقلیم کردستان عراق را به دروغ‌گویی در این زمینه متهم کرد.

نخست وزیر پیشین عراق امروز در گفت‌وگو با شبکه العالم، متعلق به جمهوری اسلامی ایران، درباره اظهارات بارزانی مبنی بر در جریان گذاشتن نوری مالکی از احتمال حمله داعش به موصل، گفت که این گفته بارزانی “سرپوش گذاشتن روی دستور عقب نشینی از موصل و نجنگیدن با داعش و توجیه عقب نشینی و خیانت فرماندهان کُرد است”.

مالکی مدعی شد که گزارش کمیته سقوط موصل “سیاسی، غیرکارشناسی و نامعتبر” است و “حاکم الزامی ” رئیس این کمیته را به “قتل و آدم ربائی” متهم کرد.

پیشتر خبرگزاری رویترز به نقل از صفحه فیس بوک مالکی گزارش داده بود که وی نتیجه تحقیقات درباره سقوط موصل را رد کرده است.

مالکی که در دوران نخست وزیری‌اش مورد حمایت جمهوری اسلامی بود قرار است که در تهران با آیت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی دیدار و گفت و گو کند.

وی دیروز در یک کنفرانس خبری درباره احتمال تجزیه عراق گفت: “شعار ما همواره این بوده است که عراق یک کشور است و عراق شماره یک و شماره دو نداریم .”

دو روز پیش، کمیسیون تحقیق مجلس عراق، “نوری المالکی” و ٣۵مسئول نظامی و سیاسی دیگر عراق را مسئول سقوط “موصول” دومین شهر بزرگ این کشور، در ژوئن سال گذشته دانست و خواهان ارجاع پرونده آنان برای محاکمه به دستگاه قضایی این کشور شد.

رادیوفرانسه: در حالی که جواد ظریف، وزیر خارجه ایران، که برای یک دیدار رسمی به مسکو سفر کرده، اطلاعات مربوط به حضور سردار قاسم سلیمانی در روسیه و دیدار با ولادیمیر پوتین، رئیس جمهوری این کشور را “تبلیغات آمریکا” خواند، یک سایت روسی علی‌رغم تکذیب سفر سلیمانی به مسکو، از وی شدیدا دفاع کرد و گفت که اگر وی به روسیه آمده باشد، مهمترین هدفش قانع کردن مقامات روسیه در زمینه در اختیار قرار دادن تسلیحات به ارتش‌های سوریه و عراق بوده است.

وزیر امور خارجه ایران امروز در روسیه گفت: “این اواخر تبلیغات زیادی از جانب آمریکا مشاهده می شود که من فکر می کنم به خاطر وضعیت سیاست داخلی آنها در کنگره آمریکا است.”

همچنین اسپوتنیک، یک سایت خبری روسیه، امروز در مطلبی در این باره نوشت که “به فرض اگر چنین دیداری صورت گرفته باشد چه دلیلی وجود دارد که آمریکا اینقدر آشفته شده؟”

این سایت روسی نوشت: “ناراحتی آمریکایی‌ها از سردار سلیمانی به این دلیل است که وی توانست نقشه‌های آنها و هم پیمانانشان برای تجزیه منطقه و نابودی ایران را خنثی کند. دلیل بیم آنها از دیدار سردار سلیمانی با مقامات روسی هم این است که وی با تجربه ترین فرد در زمینه مبارزه با تروریست ها در منطقه می باشد و شاید بخواهد این تجربه و اطلاعات را با مسئولین روسیه در میان بگذارد.”

در ادامه مطلب اسپوتنیک آمده: “در حال حاضر دولت های عراق و سوریه برای مبارزه با تروریست ها به انواع خاصی از تسلیحات احتیاج دارند که ایالات متحده به هر ترفندی تلاش می کند از دسترسی ارتش های عراق و سوریه به این تسلیحات جلوگیری کند. احتمالا آنها واهمه دارند که مبادا ژنرال سلیمانی مسئولین روسیه را قانع کند این تسلیحات را در اختیار ارتش های سوریه و عراق قرار دهند تا ماجرای تروریست ها در منطقه خاورمیانه را یک سره کنند.”

ده روز پیش خبرگزاری رویترز به نقل از فاکس نیوز نوشت که قاسم سلیمانی، فرمانده نیروهای قدس سپاه پاسداران، در روز ۲۴ ژوئیه گذشته، در مسکو بود و با رئیس جمهوری و وزیر دفاع روسیه دیدار کرد. این در حالی است که سلیمانی مشمول تحریم ویزا از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد است.

پس از این دیدار، جان کری، وزیر خارجه آمریکا، در گفتگوی تلفنی با سرگئی لاوروف، همتای روس خود، درباره این سفر ابراز نگرانی کرد، اما کاخ کرملین، این ادعای رسانه‌های آمریکایی را تکذیب کرد.

جمشید برزگر تحلیلگر بی‌بی‌سی: سخنان امروز آیت الله خامنه ای ممکن است تفاوتی چشمگیر با روح سخنان و موضع گیری های قبلی او نداشته باشد، اما زمان بیان این اظهارات و تاکید بسیار او بر پیگیری سیاست منطقه ای جمهوری اسلامی و مبهم بودن سرنوشت توافق اتمی حتی در ایران، بدون شک به سود منتقدان این توافق در آمریکا و منطقه خواهد بود.

دو روز پس از آنکه نماینده آیت الله خامنه ای در روزنامه کیهان به صراحت از مخالفت قطعی آیت الله خامنه ای با مفاد توافق اتمی (برجام) سخن گفت و اظهارات او از سوی دفتر آیت الله خامنه ای تکذیب نشد، رهبر جمهوری اسلامی با تاکید بر تداوم حمایت ایران از کسانی که اسراییل را “می کوبند” و نیز “مردم بحرین و یمن”، اسراییل، عربستان سعودی و مخالفان داخلی باراک اوباما را مصمم تر خواهد ساخت تا استدلال کنند توافق اتمی نه تنها موجب تغییر سیاست های جمهوری اسلامی نشده، بلکه باعث می شود که این سیاست ها با قدرت و توان بیشتری پی گرفته شوند. چنین وضعیتی، کار دو دولت حسن روحانی و باراک اوباما برای عملی کردن توافق اتمی را دشوارتر می سازد.

موضع گیری آیت الله خامنه ای این پرسش را پررنگ تر می کند که آیا مخالفان توافق اتمی، در همسویی خواسته یا ناخواسته خود توانسته اند دست بالا را در تعیین مناسبات پیدا کنند یا دست کم بر خلاف موقعیت چند ماه اخیر خود، اکنون امیدوارانه تر به آینده ای نگاه می کنند که در آن می توانند تاثیری تعیین کننده بر سرنوشت این توافق و پیامدهای ناگزیر آن بگذارند؟

آیت الله خامنه ای به خوبی آگاه است که اظهارات او در منطقه چه بازتابی خواهد داشت، به همین دلیل، اگرچه می کوشد اطمینان خاطر دهد که جمهوری اسلامی سر جنگ با کشورهای مسلمان را ندارد و “دست دوستی را به سوی همه‌ دولت‌های اسلامی منطقه دراز می‌کند و با دولت‌های مسلمان هیچ مشکلی ندارد”، اما آن گاه که به موضوعات خاص مورد مناقشه می رسد، هیچ تلاشی برای کاستن از تندی زبان خود و پس نکشیدن دست دوستی انجام نمی دهد.

او برخی از کشورهای مسلمان را به “لجاجت و خباثت” متهم می کند و می گوید: “پیگیری برخی اهداف سیاسی آن هم با روش‌های حماقت‌آمیز، باعث ادامه‌ جنایات در حق مردم یمن شده است.”

آیت الله خامنه ای در عین حال، آنچه را در منطقه روی می دهد، نه جنگ مذهبی بین شیعه و سنی که جنگی سیاسی می داند و تاکید می کند: “تشدید اختلاف در دنیای اسلام ممنوع است و ما با هر رفتار و حرکتی که موجب ایجاد اختلاف شود حتی از جانب برخی گروه‌های شیعه مخالفیم و اهانت به مقدسات اهل سنت را محکوم می‌کنیم.”

با این حال، منتقدان جمهوری اسلامی به سختی ممکن است این سخن رهبر نظام را بپذیرند و به عنوان نمونه، تخریب یکی از مساجد اهل سنت در تهران در کمتر از یک ماه گذشته و اعمال محدودیت های سیستماتیک علیه اهل سنت در ایران را به یاد نیاورند. از نگاه این منتقدان، حکومتی که در داخل با شهروندان خود چنین رفتاری پیشه کرده، در خارج از مرزهایش چگونه شکاف میان اهل تشیع و اهل سنت را نادیده می گیرد؟

آیت الله خامنه ای ظاهرا در پاسخ به چنین انتقادهایی گفته است: “ما در حمایت از مظلوم توجهی به مذهب نمی‌کنیم و همان حمایتی را که از برادران شیعه‌ خود در لبنان کردیم، از برادران اهل سنت خود در غزه نیز انجام داده‌ایم و مسئله‌ فلسطین را مسئله‌ اول جهان اسلام می‌دانیم.”

با وجود این، در ماه های اخیر، خالد مشعل پس از سفر به عربستان، نه تنها اجازه سفر به ایران نیافت، بلکه در رسانه های جمهوری اسلامی نیز با لحنی کم سابقه مورد سرزنش و انتقاد قرار گرفت.

منتقدان جمهوری اسلامی با تاکید بر حمایت ایران از اقلیت علوی حاکم بر سوریه، اکثریت شیعه حاکم در عراق و اکثریت بیرون از قدرت شیعه در بحرین و یمن، این کشور را به تلاش برای ایجاد هلال شیعی در منطقه متهم می کنند، سیاستی که به گفته برخی، دست کم یکی از عوامل اصلی شکل گیری گرایش های رادیکال سنی در منطقه نیز بوده است.

هرچند در مذاکرات ایران و گروه ۱+۵ تمرکز بر پرونده اتمی ایران بود و دو طرف توانستند بر سر این موضوع به توافق برسند، اما اکنون روشن تر از پیش مشخص شده که این پرونده به بسیاری از مسایل دیگر، از جمله سیاست های منطقه ای ایران گره خورده است و بسیاری نسبت به موفقیت هر کوششی برای حل و فصل آن به تنهایی هشدار می دهند.

حسن روحانی، در آغاز به کار اجلاس مجمع جهانی اهل بیت، کوشیده بود با لحنی آشتی جویانه از شدت تنش های موجود بین ایران و کشورهای منطقه بکاهد. او در این باره گفت: “برخلاف کسانی که می‌خواهند در منطقه تفرقه ایجاد کنند، اعلام می‌کنیم که ما هلال شیعه نداریم. ما قمر و بدر اسلام داریم. همه مسلمانان یکپارچه و متحد در برابر کفر و نفاق هستند.”

با این حال، اظهارات آیت الله خامنه ای در دیدار با شرکت کنندگان در همین اجلاس، احتمالا آنان را مردد خواهد ساخت که سرانجام سیاست منطقه ای جمهوری اسلامی همان است که حسن روحانی توصیف می کند، یا آنچه آیت الله خامنه ای با صراحت از ضرورت تداوم آن سخن می گوید.

آیت الله خامنه ای می گوید: “ما براساس درس امام بزرگوار رحمه‌الله و خط مسلم جمهوری اسلامی، با استکبار سرآشتی نداریم اما با برادران مسلمان بنای دوستی و رفاقت داریم.” اما در عین حال از گوشزد کردن این نکته خودداری نمی کند که مسلمانانی که با سیاست های جمهوری اسلامی همسو نیستند، مسلمانان “ساده ‌لوح هستند که به دلیل نداشتن بصیرت، فریب توطئه و نقشه دشمن را خورده و در داخل طراحی دشمن قرار گرفته‌اند.”

رهبر جمهوری اسلامی علاوه بر اظهاراتش در باره سیاست های منطقه ای جمهوری اسلامی که می تواند از سوی مخالفان منطقه ای توافق اتمی ایران به عنوان سندی که درستی دیدگاه آنان را ثابت می کند مورد استفاده قرار گیرد، در بخشی از سخنانش به موافقان داخلی این توافق نیز هشدار می دهد و آینده آن را بیش از پیش در معرض خطر می داند.

در شرایطی که دست کم دولت های حسن روحانی و باراک اوباما در دو سال گذشته به شکلی پیوسته، پیگیر و عمیق با هم در ارتباط و مذاکره بوده و حتی پس از رسیدن به توافق اتمی، از هموار شدن مسیر برای حل دیگر مشکلات میان دو کشور سخن گفته اند، آیت الله خامنه ای بار دیگر تاکید کرده است: “نظام سلطه و در رأس آن ایالات متحده آمریکا مصداق عینی و مظهر کامل «مفهوم دشمن» است. آمریکا هیچ بهره‌ ای از اخلاقیات انسانی ندارد و بدون هیچ ابائی و در پوشش الفاظ زیبا و لبخند، دست به خباثت و جنایت می‌زند.”

رهبر جمهوری اسلامی با صراحت می گوید سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی نقطه‌ مقابل سیاست‌های منطقه‌ای آمریکا است و با این سخن، عملا نشان می دهد که مسیر حل مشکلات ایران و آمریکا اگر ناهموارتر از گذشته نشده، دست کم نشانی از همواری نیز ندارد.

برپایه چنین نگاهی است که آیت الله خامنه ای قصد آمریکا از توافق اتمی با ایران را سوء استفاده از آن برای نفوذ در ایران می داند و می گوید: “آمریکایی‌ها می‌خواهند از توافقی که هنوز نه در ایران و نه در آمریکا تکلیفش و رد یا قبول شدنش معلوم نیست، وسیله‌ای برای نفوذ در ایران بسازند، اما ما این راه را قاطعانه بسته‌ایم و با همه‌ توان بالای خود، اجازه‌ نفوذ اقتصادی، سیاسی، فرهنگی یا حضور سیاسی در ایران را به آمریکایی‌ها نمی‌دهیم.”

رهبر جمهوری اسلامی با صراحت می گوید که سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی نقطه‌ مقابل سیاست‌های منطقه‌ای آمریکا است و با این سخن، عملا نشان می دهد که مسیر حل مشکلات ایران و آمریکا اگر ناهموارتر از گذشته نشده باشد، دست کم نشانی از همواری نیز ندارد.

هرچند در مذاکرات ایران و گروه ۱+۵ تمرکز بر پرونده اتمی ایران بود و دو طرف توانستند بر سر این موضوع به توافق برسند، اما اکنون روشن تر از پیش مشخص شده که این پرونده به بسیاری از مسایل دیگر، از جمله سیاست های منطقه ای ایران گره خورده است و بسیاری نسبت به موفقیت هر کوششی برای حل و فصل آن به تنهایی هشدار می دهند.

در چنین وضعیتی، سخنان رهبر جمهوری اسلامی را به دشواری می توان حمایت او دست کم به طور علنی از دولت حسن روحانی قلمداد کرد که به طور همه جانبه از توافق اتمی (برجام) دفاع می کند.

این موضع گیری در عین حال این پرسش را پررنگ تر می کند که آیا مخالفان توافق اتمی، در همسویی خواسته یا ناخواسته خود توانسته اند دست بالا را در تعیین مناسبات پیدا کنند یا دست کم بر خلاف موقعیت چند ماه اخیر خود، اکنون امیدوارانه تر به آینده ای نگاه می کنند که در آن می توانند تاثیری تعیین کننده بر سرنوشت این توافق و پیامدهای ناگزیر آن بگذارند؟

دویچه‌وله: روزنامه‌های کویتی نوشته‌اند که تسلیحات و مهماتی که هفته گذشته در انبارهایی مخفی در کویت در نزدیکی خاک عراق کشف و توقیف شدند از ایران به طور قاچاق و از راه دریایی وارد این کشور شده‌اند.

به گزارش دو روزنامه کویتی روز یکشنبه (۱۶ اوت / ۲۵ مرداد)، تسلیحاتی که در یک انبار مخفی بسیار بزرگ هفته پیش در کویت کشف و توقیف شدند، از ایران به این کشور قاچاق شده‌اند.

به نوشته رویترز، وزارت کشور کویت پنج‌شنبه گذشته (۱۳ اوت) اعلام کرده بود که مقامات کویتی مقادیر زیادی اسلحه، مهمات، نارنجک و دیگر مواد منفجره را در حفره‌هایی نقب شده زیر خانه‌هایی در منطقه‌ای نزدیک به مرز عراق کشف کرده‌اند. همچنین اعلام شده بود که سه مرد که صاحب خانه‌های مزبور هستند، دستگیر شده‌اند.

رسانه “العربیه” به یک خانه اشاره کرده و نوشته بود که اسلحه و مهمات کشف‌شده “در مخفیگاه‌های بتنی در خانه‌ای تیمی واقع در منطقه عبدلی در نزدیکی مرز عراق جاسازی شده بود”.

روزنامه کویتی “الانباء” نیز پیش از این نوشته بود که تسلیحات یافت شده به طور قاچاق از عراق وارد کویت شده تا مورد استفاده یک هسته حزب‌الله لبنان قرار گیرد. جمهوری اسلامی از حزب‌الله لبنان حمایت می‌کند.

تسلیحات وارده از ایران

اما روزنامه‌های کویتی “الرأی” و “القبس” روز یکشنبه با استناد به منابعی که از آن نام نبرده‌اند، گزارش داده‌اند که سلاح‌های کشف شده از ایران و از راه دریا وارد کویت شده‌اند.

این روزنامه‌ها به نقل از منابع خود نوشته‌اند که اطلاعات تازه بر پایه اعترافاتی به دست آمده که در جریان بازجویی از دستگیرشدگان حاصل شده است.

“القبس” می‌نویسد که شمار افراد مظنون در این رابطه به ۱۳ نفر رسیده است.

“الرأی” نیز می‌نویسد: «افراد مظنون افشا کرده‌اند که رابطه مستقیمی میان ایران و رساندن تسلیحات به کویت از راه دریا وجود دارد.»

به نوشته خبرگزاری رویترز، وزارت کشور کویت حاضر به موضع‌گیری در این زمینه نشده است.

تعلیمات سپاه پاسداران

همچنین روزنامه کویتی “الجریده” می‌نویسد که سپاه پاسداران جمهوری اسلامی ایران اعضای هسته یاد شده را سال گذشته آموزش داده است. این روزنامه می‌افزاید که شهروندانی از عربستان سعودی و بحرین نیز جزو تعلیم‌دیدگان بوده‌اند. به نوشته “الجریده”، این گروه نحوه به کارگیری تسلیحات و مواد منفجره را از سپاه پاسداران در جزیره‌ای واقع در دریای سرخ آموخته است. نام جزیره در گزارش “الجریده” ذکر نشده است.

در گزارش روزنامه “الجریده” همچنین آمده است که افرادی که در کلاس آموزشی شرکت کرده‌اند خود را از طریق بندری تحت کنترل حوثی‌های یمن (انصارالله) به جزیره واقع در دریای سرخ رسانده‌اند. جمهوری اسلامی از شیعیان حوثی نیز که شمال یمن را در کنترل دارند، حمایت می‌کند.

مقابله کویت با افراطی‌گری

کویت که از کشورهای متحد غرب در خاورمیانه به شمار می‌رود، از زمان سوء‌قصد انتحاری در مسجد شیعیان کویت در ۲۶ ژوئن (۵ تیر) که منجر به کشته شدن ۲۷ نفر و مجروح شدن بیش از ۲۰۰ نفر شد، اقدامات امنیتی خود را تشدید کرده است.

وزارت کشور کویت در ماه ژوئن اعلام کرد که به شدت با شبه‌نظامیان تندرو و اسلام‌گرایان افراطی که تلاش می‌کنند “یک‌پارچگی ملی کویت را از میان ببرند” مقابله خواهد کرد. در بیانیه دولت کویت در این زمینه آمده بود که پیروان دو مذهب شیعه و سنی به طور سنتی در صلح و دوستی در کنار یکدیگر به سر برده‌اند.

روابط میان ایران و کشورهای عرب همسایه آن همواره تحت‌الشعاع این ظن بوده و هست که جمهوری اسلامی می‌کوشد نفوذ خود را در کشورهای عربی، از جمله در سوریه، عراق و یمن گسترش دهد.

پیش از این کویت نیز به تبلیغات افراطی از سوی جمهوری اسلامی ایران در خاک خود از جمله با اخراج میثم امرودی، رئیس سابق مدارس ایرانی در این کشور، واکنش نشان داده است.