اخبار

خودنویس: آیت‌الله مکارم شیرازی در گفت‌وگوی کوتاهی با فالس‌نیوز اظهار داشتند که به شدت تحت تاثیر مقاله‌ی اخیر آقای حسن یوسفی اشکوری در سایت جرس قرار گرفته‌اند و دچار چنان دگرگونی شده‌اند که نظیرش تنها در عارفان بزرگ مشاهده شده است

به گزارش فالس‌نیوز دکتر علی‌اصغر غروی٬ که به خاطر نوشتن مقاله‌ای با عنوان «امام؛ پیشوای سیاسی یا الگوی ایمانی» در روزنامه بهار بازداشت شده بود٬ عصر امروز با پا ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍درمیانی حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی آزاد شد.

آیت‌الله مکارم شیرازی در گفت‌وگوی کوتاهی با فالس‌نیوز اظهار داشتند که به شدت تحت تاثیر مقاله‌ی اخیر آقای حسن یوسفی اشکوری در سایت «جرس» قرار گرفته‌اند و دچار چنان دگرگونی شده‌اند که نظیرش تنها در عارفان بزرگ مشاهده شده است. ایشان بعد از خواندن مقاله‌ی جناب اشکوری صیحه‌ای بلند کشیده‌اند [لطفا با شیهه کشیدن اشتباه نشود حوصله‌ی دردسر نداریم] و عمامه بر زمین کوبیده‌اند و گفته‌اند اگر لازم باشد رختخوابم را جلوی دروازه‌ی اوین پهن می‌کنم تا جناب غروی از زندان بیرون بیاید.

مقاله‌ی آقای اشکوری که در سایت «جرس» منتشر شده است «روزنامه‌نگاری که مفتی شد» نام دارد. آقای اشکوری در این مقاله به فعالیت‌های مطبوعاتی آقای مکارم شیرازی در مجله‌ی «درس‌هایی از مکتب اسلام» در دوران پیش از انقلاب اشاره کرده‌اند و اظهار تعجب فرموده‌اند که چطور شد کسی که خودش دست به قلم داشت این‌طوری قلم یک دین‌پژوه را می‌شکند.

آیت‌الله مکارم با لبخند اظهار داشتند که در ابتدا تصور کرده‌اند مقاله مزبور٬ «روزنامه نگاری که مقنی شد» نام دارد و می‌خواسته‌اند حکم ارتداد آقای اشکوری را صادر کنند ولی وقتی دیده‌اند آن کلمه «مفتی» بوده و نه «مقنی» دچار دگرگونی احوال شده‌اند و به خود گفته‌اند این چه کاری‌ست می‌کنی مکارم؟ و بعد از مشورت با منزل تصمیم گرفته‌اند به آزادی آقای غروی اقدام نمایند.

پیش‌بینی می‌شود در چند روز آینده تغییرات چشم‌گیری در نحوه‌ی عمل‌کرد آقایان جنتی و خامنه‌ای نیز مشاهده شود. آقای جنتی که اخیرا گفته‌اند: «حتی اگر در اقلیت باشیم باید نظام را حفظ کنیم» احتمالا تحت تاثیر مقاله‌ی آقای حسین کبیر با عنوان استراتژی امام حسین در مواجهه با قدرت سیاسی قرار خواهند گرفت و تغییرات اساسی در شیوه‌ی عمل شورای نگهبان خواهند داد.

اخبار بعدی متعاقبا اعلام خواهد شد./

رادیوفردا: توسط جلیل روشندل
در آخرین هفته‌های سال۲۰۱۲ کنکاش ایران با آژانس انرژی هسته‌ای بر سر برنامه غنی‌سازی اورانیوم و افزایش ظرفیت سایت فوردو لاینحل به سال بعد کشانده شد. فصل بهار ۲۰۱۳ برای ایران نه تنها فصل رویش جوانه‌ها، بلکه آغاز رویش نگرانی‌ها و تهدیدهای حیاتی بود.

انتخابات ریاست جمهوری، مشکل مزمن برنامه هسته‌ای، تحریم‌های بی‌امان و فلج‌کننده اقتصادی، تهدید و خطر حمله نظامی اسرائیل. مشکلات فزاینده و نارضایتی‌های داخلی، مسائل مربوط به آخرین ماه‌های ریاست جمهوری رو به زوال محمود احمدی‌نژاد از یک طرف، سرخوردگی و ناامیدی جوانان نسبت به آینده خود و مملکت از سویی دیگر کوهی از مشکلات را تشکیل می‌داد که جمهوری اسلامی برای اغلب آنان پاسخ فوری نداشت.

در عرصه منطقه‌ای صرف نظر از درگیری‌های گاه و بی‌گاه در مرزهای پاکستان و افغانستان، کشتار زوار ایرانی عازم زیارت به شهر‌های مذهبی عراق و حتی کشتار شیعیان عراق توسط گروه‌های افراطی سنی در لیست مسائل مهم امنیتی و استراتژیک ایران قرار می‌گرفت. از سوی دیگر حمایت بی قید و شرط از سوریه و حزب‌الله لبنان هزینه‌های سیاسی و بین‌المللی برای ایران را افزایش داده بود و با چرخش حوادث سوریه ایران مترصد بود جایگاه خود را به عنوان بخشی از مسئله تبدیل به بخشی از راه حل کند.

در ژانویه ۲۰۱۳ ایران به آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای اطلاع می‌دهد که مصمم است ظرفیت غنی‌سازی را در سایت نطنز بهبود بخشیده و افزایش دهد. اگرچه این فعالیت‌ها تحت نظارت آژانس صورت می‌گیرد، هر گونه فعالیت در جهت بهینه سازی معمولا با بی‌اعتمادی جامعه بین‌الملل مواجه شده و به عنوان گامی در جهت دستیابی به مواد قابل مصرف درساخت بمب اتمی تعبیر می‌شود. در ماه آوریل به فاصله کوتاهی پس از این که مذاکرات ایران با غرب در قزاقستان بی‌نتیجه رها می‌شود، ایران اعلام می‌کند که عملیات استخراج اورانیوم از معادن طبیعی و به عمل‌آوری آن را به موازات افزایش ظرفیت تولید اورانیوم غنی‌شده آغاز کرده است. معمولا جنبه‌های تحریک‌کننده این گونه اقدامات بیش از دستاوردهای حقیقی آن است. در این برهه از زمان رقابت‌های انتخاباتی موجب کندتر شدن امور مربوط به برنامه اتمی شده و حتی در سطح بین‌المللی کشورهای غربی با این حساب که با دولت در حال زوال احمدی‌نژاد نمی‌توان مذاکره کرد هر گونه گفت‌وگو با ایران را موکول به تعیین سرنوشت انتخابات می‌کنند.
نمی‌توان گفت که سیاست خارجی روحانی ادامه سیاست داخلی است، چرا که وی در باب سیاست خارجی با دست بازتری عمل می‌کند در حالی که در سیاست داخلی اصولگرایان همچنان مواضع حیاتی را در دست دارند.
​​
ناگهان در میانه رقابت‌های انتخاباتی بهار ۲۰۱۳، در حالی که ایران فاقد حزب رسمی سیاسی است از وسط جاروجنجال‌های جناحی نام حسن روحانی مطرح شده و در زمانی کوتاه حمایت اکثر جناح‌ها از جمله اصلاح‌طلبان را به دست می‌آورد. به نظر می‌رسد در سطح حاکمیت چرخشی به سمت اصلاح‌طلبان متمایل به مرکز و ملایم صورت گرفته باشد. رفسنجانی و تا حدودی خاتمی امکان سخن گفتن پیدا می‌کنند، ولی معلوم است که سیستم اجازه نخواهد داد کاندیدای ریاست جمهوری بشوند. در آخرین روزهای پیش از رای‌گیری اظهارات رهبری مبنی بر این که «اگر با جمهوری اسلامی مخالف هستید، بیایید به کشورتان رأی بدهید» به طور غیرمستقیم وجود اپوزیسیون ناراضی از سیستم را مورد تائید قرار داده و موجب افزایش درصد رای‌دهندگان می‌شود. در نتیجه حسن روحانی بر رقبای خود پیروز و در دور اول به عنوان رئیس جمهور ایران انتخاب می‌گردد. روحانی یک اصلاح‌طلب به سبک محمد خاتمی نیست، ولی از حمایت خاتمی و هاشمی رفسنجانی برخوردار است.

تابستان ۲۰۱۳ صرف یارگیری و عبوراز موانع پارلمانی و اخذ حمایت‌ برای تشکیل دولت جدید می‌شود که تقریبا با کمترین فوت وقت به فکر ایجاد تحولات بنیادین در سیاست خارجی است. تمرکز دولت استفاده از فرصت‌های موجود برای نجات و ترمیم اقتصاد تقریبا ورشکسته و به‌جامانده از دوران احمدی‌نژاد و در عین حال دور کردن تهدیدهای فزاینده‌ای است که ایران را هدف قرار داده‌اند. علی‌رغم شعارهای انتخاباتی انتظار مشاهده و تحقق تحولات سریع و چشمگیر در عرصه سیاست داخلی را نباید داشت. اگرچه شیوه عملیاتی دولت حسن روحانی با نظریه‌های شناخته شده در روابط بین‌الملل چندان همخوانی ندارد و مثلا نمی‌توان گفت که سیاست خارجی روحانی ادامه سیاست داخلی است، چرا که وی در باب سیاست خارجی با دست بازتری عمل می‌کند در حالی که در سیاست داخلی اصولگرایان همچنان مواضع حیاتی را در دست دارند. اما هرچه هست روحانی موفق می‌شود در عرصه سیاست خارجی علی‌رغم سنگ‌اندازی‌های داخلی گام‌های مثبتی بردارد.

تیم وزارت خارجه روحانی با آگاهی از تهدیدات حیاتی و فوری که متوجه کشور است خیلی سریع دست به کار می‌شود تا اصلاحاتی موردی در سیاست خارجی انجام بدهد. این اصلاحات با توجه به تخریب دیپلماتیک دوران احمدی‌نژاد فوری و ضروری است و قبل از هر چیز ضرورت حل و فصل پرونده اتمی ایران و تامین اعتماد جامعه بین‌الملل محسوس است. همین الزامات موجب می‌شود که روحانی (طبعا با حمایت رهبری) از وجود یکی از معدود دیپلمات‌های ورزیده که داخل سیستم باقی‌مانده است، یعنی محمدجواد ظریف، استفاده کرده و وزارت امور خارجه را سر و سامانی بدهد. به موازات آن ماموریت مذاکرات اتمی از شورای امنیت به وزارت خارجه منتقل و شخص ظریف تیم مذاکره‌کننده خود را تشکیل داده و با سرعت وارد مذاکره با اتحادیه اروپا و آمریکا شده و نهایتا در اواسط پاییز ۲۰۱۳ پس از سه دور مذاکره مستقیم در بالاترین سطح دیپلماتیک موفق به امضای توافق‌نامه هسته‌ای ژنو با گروه موسوم به ۵+۱ (آمریکا، بریتانیا، روسیه، چین، فرانسه و آلمان) می‌شود.
اگرچه این توافق‌نامه فقط چارچوب همکاری را در آینده ترسیم می‌کند، امضای آن برای ایران امتیازات اقتصادی قابل ملاحظه‌ای را به همراه داشته و در مقابل هم موجب شده است ایران اقدامات مربوط به غنی‌سازی اورانیوم در سطح ۲۰ درصد را متوقف و در حد ۵ درصد محدود کند.
​​
اگرچه این توافق‌نامه فقط چارچوب همکاری را در آینده ترسیم می‌کند، امضای آن برای ایران امتیازات اقتصادی قابل ملاحظه‌ای را به همراه داشته و در مقابل هم موجب شده است ایران اقدامات مربوط به غنی‌سازی اورانیوم در سطح ۲۰ درصد را متوقف و در حد ۵ درصد محدود کند. خود این امر دستاورد مهمی برای غرب و نشانه همکاری ایران تلقی می‌شود.

از ویژگی‌های این توافق امکان دسترسی بیشتر بازرسان سازمان ملل به سایت‌های اتمی ایران و همچنین امکان دستیابی ایران به بخش محدودی از منابع مالی (حدودهفت میلیارد دلار) است که به خاطر تحریم‌های فلج‌کننده اقتصادی از آن محروم شده بود. ماهیتاً در مراحل اجرایی توافق می‌توان امیدوار بود که بخش عمده‌ای از تحریم‌ها خاتمه یابد، هر چند که بعضی کارشناسان معتقدند در مراحل بعدی طرح مسائلی غیر از مسئله اتمی، مانند نقش منطقه‌ای ایران، می‌تواند رسیدن به توافق‌های بیشتر را مشکل‌تر کند. در روزهای آخر سال ۲۰۱۳ نشانه‌هایی وجود دارد که می‌توان آن را به عنوان آگاهی ایران از این نقطه‌ضعف تلقی کرد. مثلا ایران از طریق روسیه و بان گی مون دبیرکل سازمان ملل می‌خواهد جایگاهی در کنفرانس آتی سوریه و غرب که قرار است در اواخر ژانویه در سوئیس برگزار شود به خود اختصاص بدهد. هم ایران و هم روسیه اعتقاد دارند که ایران می‌تواند نقش سازنده‌ای در مذاکرات داشته باشد. اما آیا غرب و مخالفین بشار اسد با این تقاضا موافقت خواهد کرد چیزی است که باید تا چند روز آینده روشن شود.

مذاکرات ژنو فرصتی فراهم کرد تا وزرای خارجه ایران و ایالات متحده پس از حدود ۳۴ سال در کنار هم بنشینند، به هم لبخند بزنند، و به دفعات با همدیگر بحث و گفت‌وگو کنند و سپس دست همدیگر را بفشارند و تا ملاقاتی دیگر از هم خداحافظی کنند. از نتایج فرعی‌تر ملاقات‌ها این بود که وزرای خارجه ایران و بریتانیا در جهت اعاده روابط دیپلماتیک بین دو کشور مذاکره کنند. رابطه دو کشور پس از اشغال و تخریب سفارت انگلیس در تهران به کلی متوقف شده بود در حالی که اکنون دو طرف نسبت به تعیین و اعزام «کاردار غیرمقیم» به کشور‌های یکدیگر توافق کرده‌اند.

با امضای توافق‌نامه ژنو تاثیرات اقتصادی مختصری هم در ایران مشاهده شده که برخی از آن عبارت است از افزایش مختصر نرخ برابری ریال ایران در مقابل ارزهای عمده خارجی و دلار آمریکا. اگرچه تورم، بیکاری و گرانی همچنان بیداد می‌کند و تا تحریم‌ها به نحو محسوسی لغو نشود نمی‌توان بهبود وضعیت اقتصادی ایران را انتظار داشت.

امضای توافق‌نامه ژنو زمینه‌های نویی برای تماس و گفت‌وگو فراهم کرده است. از جمله احتمال دارد در مورد شهروند گمشده آمریکایی در جزیره کیش، رابرت لوینسون، مذاکراتی بین ایران و آمریکا آغاز شود و سفر‌هایی در سطوح بالا را به دنبال داشته باشد.

امکان برقراری خط هوایی تجاری بین تهران و نیویورک و گشایش فعالیت‌های اتاق بازرگانی که می‌تواند به معنی تهیه مقدمات برای برقراری روابط تجاری باشد، هرچند که هیچ سخنی از امکان برقراری روابط دیپلماتیک شنیده نشده و به نظر می‌رسد آن خود یکی از خط قرمز‌ها و نگرانی‌های ایران است.

در همین حال در میان کشورهای همسایه واکنش‌های ضد و نقیضی در مورد توافق‌نامه مشاهده شده است. مثلا عربستان سعودی و قطر از حصول توافق بین ایران و آمریکا نگرانی‌هایی دارند و حتی مدعی شده‌اند کشور‌های عرب عضو شورای همکاری خلیج فارس باید در مذاکرات حضور داشته باشند. همسایه شمالی، روسیه، در مجموع توافق را فرصتی مناسب برای تقویت روابط خود با ایران می‌بیند و زیرکانه سعی دارد با حمایت از ایران امکان اعاده روابط تمام‌عیار با غرب و به‌ویژه با آمریکا را منتفی سازد. تا زمانی که ایران نتواند رابطه‌ای قابل اعتماد و مبتنی بر تداوم و صمیمیت با غرب برقرار کند احتمالا از روسیه به عنوان یک قدرت عمده جهانی و همسوی با خود استفاده خواهد کرد تا بتواند از فشار‌های اروپاییان و آمریکا بکاهد.
سال ۲۰۱۳ برای ایران و ایرانیان از بسیاری جهات سال متفاوتی بود. از منظر سیاست‌های داخلی، منطقه‌ای و بین‌المللی ایران سالی کامل و با چهار فصل را پشت سر نهاد.
​​
رهیافت روسیه نسبت به مسائل اتمی همراه با احتیاط فراوان است. مثلا روسیه معمولا از تحریم‌های یک‌جانبه غرب علیه ایران حمایت نمی‌کند، ولی قطعنامه‌های شورای امنیت علیه ایران را مورد تائید و تصویب قرار می‌دهد. همین امر نشان می‌دهد که روسیه به ایران به عنوان یک مشتری نگاه می‌کند که می‌تواند در صورت لزوم در جهت اهداف منطقه‌ای و بین‌المللی خود از آن استفاده کند. این در شرایطی است که در نبود روابط قابل اعتماد با غرب، ایران هم کم و بیش همین نگرش را نسبت به روسیه دارد.

کمی دورتر از همسایگی مستقیم با ایران، نخست وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، همانند گذشته از هیچ فرصتی برای عمده کردن خطر ایران اتمی کوتاهی نکرده و حتی در اجلاس عمومی سازمان ملل سعی کرد چهره مخوفی از ایران اتمی ترسیم کند. اما کوشش نتانیاهو چندان موفق و اقناعی نبوده است، اگرچه کشور دوست و متحد فرانسه، روند مذاکرات هسته‌ای را برای مدت کوتاهی به تاخیر انداخت، ولی در نهایت توافق‌نامه با ایران امضا شد. برعکس دوران احمدی‌نژاد، دولت حسن روحانی و وزیر خارجه ایران به دفعات با لحن محترمانه‌ای کلمه «اسرائیل» را به زبان آوردند و تاکید کردند که قصد تولید بمب اتمی ندارند، ولی در مجموع روی خوشی در خصوص هیچ شکلی از روابط با اسرائیل نشان نداده‌اند. بنابراین سال ۲۰۱۳ همانند سال‌های پیش به روزهای آخرینش نزدیک شد بدون این که در رابطه خصمانه ایران و اسرائیل تحول محسوسی پیش بیاید.

در دو دهه اخیر و به‌ویژه در دوران محمود احمدی‌نژاد از ادبیاتی غیرمعمول در دیپلماسی برای توصیف اسرائیل استفاده شده است. حتی در خلال مذاکرات با ۵+۱ که مذاکرات به دلیل مداخله فرانسه در جهت طرح نگرانی‌های اسرائیل بدون حصول نتیجه متوقف شد، رهبر ایران با استفاده از همان ادبیات به ناسزاگویی علیه اسرائیل پرداخت. رهبران اسرائیل بار دیگر با اشاره به همان سخنان ایران را متهم کردند که قصد نابودی اسرائیل را دارد، در حالی که برخی دیگر اظهارات تند رهبر ایران را به حساب علاقه ایران به امضای قرارداد و واکنشی نسبت به خرابکاری اسرائیل در رسیدن به توافق تعبیر کردند.

سال ۲۰۱۳ برای ایران و ایرانیان از بسیاری جهات سال متفاوتی بود. از منظر سیاست‌های داخلی، منطقه‌ای و بین‌المللی ایران سالی کامل و با چهار فصل را پشت سر نهاد. در ایران بهار بود؛ پرونده محمود احمدی‌نژاد بسته شد تا جوانه امیدی از آن رشد کند و گل بدهد. آن گاه تابستان آمد و ایران با انتخاب حسن روحانی به ریاست جمهوری فصل تازه‌ای را در حیات سیاسی خود رقم زد. در پاییز توافق‌نامه اتمی با ۵+۱ به امضا رسید. اما برخلاف سایر فصول زمستان ایران سرد و طولانی بوده است. آزادی‌ها – علی‌رغم پیش‌نویس منشور حقوق شهروندی – همچنان محدود و سران جنبش سبز همچنان تا سالی دیگر در حصر خانگی و غیرقانونی باقی مانده‌اند. گام‌های لرزانی به سوی برقراری رابطه با غرب برداشته شده. هنوز همه چیز شکننده و برگشت‌پذیر است. باید هرچه زودتر از مرحله شش ماهه و آزمایشی به مرحله عملی و درازمدت انتقال یابد. خنثی کردن فشار اصولگرایان چالش عمده‌ای است که بر دوش دولت روحانی سنگینی می‌کند. آیا باید تا بهاری دیگر صبر کرد؟

——————————————————————————–
جلیل روشندل استاد علوم سیاسی و امنیت بین‌الملل در دانشگاه کارولینای شرقی در آمریکاست. وی در مراکز مطالعاتی مختلفی مانند دانشگاه استنفورد، دوک، یوسی‌ال‌ای و دانشگاه تهران سابقه تدریس و پژوهش داشته است. از وی تالیفات متعددی در زمینه امنیت بین‌الملل، خاورمیانه، ایران و خلیج فارس منتشر شده است.

راه دیگر: أسدالله بادامچیان، معاون دبیر کل “جبهه مؤتلفه اسلامى” و از چهره هاى شاخص اصولگرایان، رهبر جمهورى اسلامى را به امام سوم شیعیان تشبیه کرد و گفت: «اینها هم می توانند برگردند، منتها به شرط اینکه جبهه شان را عوض کنند و بیایند در لشکر امام حسین»؛ وى اما افزود: «تا الان خبرها این است که موسوى برنمى گردد».

پیش تر حبیب الله عسگراولادی از مؤسسان مؤتلفه که به تازگى درگذشت نیز میرحسین موسوی و مهدى کروبی را “برادران” خود خوانده و تصریح کرده بود که این دو جز سران فتنه نیستند؛ اما از آنها خواسته بود تا توبه کنند؛ اظهارات عسگراولادی اما با انتقادهای زیادی از سوی برخى اصولگرایان روبرو شد.

اکنون اسدالله بادامچیان نیز با اشاره به این سابقه، از تلاش هاى ناکام براى وادار کردن موسوى و کروبى به توبه و ایستادگى آنها خبر مى دهد و مى گوید: «آقای عسگر اولادی می فرمود که اینها سران فتنه نیستند. ما هم نظرمان همین است که اینها سر نیستند.شما به بنده بگویید آقای کروبی کجا سر فتنه است؟ آقای عسگر اولادی می فرمود سران فتنه آمریکا، انگلیس و اسرائیل بودند. اینها فتنه خورده آمریکا و انگلیس هستند؛ این حرف درستی است. متاسفم که این دو نفر از فرصتی که آقای عسگر اولادی با آن لحن مودبانه خودش برای اینها پدید آورد، استفاده نکردند. محکوم بودن اینها سر جای خودش است و مربوط به قوه قضائیه است. بعد فرمود که نامه بدهید و از رهبری بخواهید وخواستار رافت اسلامی شوید . ایشان هم بذل محبت کنند. خوب اینها همچنان لجاجت کردند. الان هم اگر اینها برگردند و به خاطر خسارت های مادی و معنوی که به کشور وارد کردند، عذر بخواهند و توبه کنند، نه تنها ما که همه هم خوشحال خواهند بود.کسانی که حداقل جرمشان مباشرت در فتنه بوده است، برگردند».

وبسایت کلمه، نزدیک به میرحسین موسوى در واکنش به اظهارات معاون جبهه مؤتلفه اسلامى نوشت:

«میرحسین موسوی که هشت سال اداره کشور را در سخت ترین شرایط جنگی به عهده داشت از نظر بادامچیان صلاحیت ریاست جمهوری را نداشته و شورای نگهبان با غمض عین او را تایید کرده است».

همزمان وبسایت جرس گزارش داده که در هفته‌های اخیر و با نزدیک شدن روز نهم دی، موج جدیدی از حملات به جنبش اجتماعی سال ۸۸ مردم ایران و رهبران در حصر آنان آغاز شده است.

بنا بر این گزارش، نیروهای هوادار رهبر جمهوری اسلامی در ۹ دی ۱۳۸۸ و در واکنش به اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری در تاسوعا و عاشورای ۱۳۸۸ آن را «هتک حرمت» دانستند و تظاهرات کردند و در رسانه‌های طرفدار خود، از این روز با توصیف «حماسه ۹ دی» یاد می‌کنند.

یک سال پیش، ابوالفضل قدیانی، از زندانیان سیاسی، در آستانه‌ی نهم دی پیشنهاد کرده بود نهم دی ماه را که نمایش دهنده حقارت و واماندگی استبداد در برابر خواست آزادی خواهانه ملت ایران است، روز “نکبت استبداد دینی” نامیده شود.

هفته‌نامه ”۹دی”، که پس از این تجمع آغاز به انتشار کرده، در گفت‌وگویی تفصیلی با مصباح یزدی از وی درباره دلیل این که برخی “فتنه” را به رسمیت نمی‌شناسند و حاضر نیستند از این لفظ برای توضیح آن استفاده کنند پرسیده و رهبر گروه موسوم به “جبهه پایداری” در پاسخ گفته است: «بنده گمان نمی‌کنم هیچ کس حقیقت این فتنه را مثل مقام معظم رهبری شناخته باشد. ما روزی هزاران بار باید خدا را شکر کنیم که به ما رهبری عنایت فرموده که این فراست‌های فوق عادی را دارند و مطالبی را درک می‌کنند که دیگران باید با گذشت زمان‌های طولانی و ظاهر شدن شواهد و دلائل فراوان به زحمت باور کنند ولی ایشان گاهی قبل از وقوعش پیش‌بینی می‌کنند و بعد هم قاطعانه برخورد می‌کنند. این‌که این مسأله در سال ۸۸ فتنه بزرگی بود من هیچ شکی ندارم. هنوز هم اهتمامی که ایشان به این مسأله دارند و خطری که از فتنه احساس می‌کنند فکر نمی‌کنم هیچ کس دیگری آن طور احساس کند. الان هم در مقطع فعلی مهمترین خطر برای آینده ما از همین فتنه و سران فتنه است ولی فتنه منحصر به این نیست، خطرات دیگری هم هست که شاید در درازمدت بسیار مهم باشد ولی مهم‌ترین خطر فعلی از همین هاست».

علیرغم حملات سازمان یافته علیه جنبش سبز و فعالان و رهبران آن و نیز تبلیغات یکسویه و ۴ ساله صدا و سیماى جمهورى اسلامى علیه معترضان به سلامت انتخابات ٨٨، اکثریت مردم در انتخابات سال ٩٢ نیز به نامزدى رأى دادند که مطالباتِ معترضان ٨٨ را نمایندگى مى کرد؛ انتخابى که به باور ناظران، بیش و پیش از هر تفسیرى، پیروزى جنبش سبز به شمار آمد.

کلمه: چکیده :انگیزه‌ای که بیش از همه چیز مرا به این نوشته واداشت دفاع از مظلومیت امیرالمؤمنین علی(ع) است. مسئولان امنیتی و قضایی نظام جمهوری اسلامی با دستگیری آقای دکتر غروی در واقع چنین پیامی را به دنیا مخابره کردند که ما هیچ منطق و استدلالی برای دفاع از امام معصوم خود نداریم و پاسخ ما فقط بازداشت و دادگاه و بگیروببند است؛ و این خود بدترین شیوه دفاع است؛ و برای مسخ حقیقت، دفاع بد، از حمله مستقیم مؤثرتر است….

حجةالاسلام و المسلمین احمد منتظری در نامه ای درباره ی آزادی بیان به آیت الله مکارم شیرازی نوشته است: اینجانب همانند خیل عظیم شیعیان به ولایت و حکومت بلافصل امیرالمؤمنین علی(ع) بعد از پیغمبر اکرم(ص) اعتقاد دارم، ولی اگر کسی نظری غیر از این داشت آیا باید بازداشت و محاکمه شود؟ محاکمه به کدامین گناه؟ آیا به گونه‌ای دیگر فهمیدن و آن را مطرح کردن و تقاضای جواب از دیگران نمودن جرم است؟!

به گزارش کلمه، فرزند مرحوم آیت الله العظمی منتظری در نامه ی خود با طرح این پرسش که آیا بهتر نبود جنابعالی به جای فراخوان طومار برای مراجع معظم تقلید، آقای دکتر غروی را دعوت به مناظره می‌کردید و یا از فضلای حوزه می‌خواستید که با استدلال و منطق قوی پاسخ مقاله ایشان را بدهند؟ تصریح کرده است: انگیزه‌ای که بیش از همه چیز مرا به این نوشته واداشت دفاع از مظلومیت امیرالمؤمنین علی(ع) است. مسئولان امنیتی و قضایی نظام جمهوری اسلامی با دستگیری آقای دکتر غروی در واقع چنین پیامی را به دنیا مخابره کردند که ما هیچ منطق و استدلالی برای دفاع از امام معصوم خود نداریم و پاسخ ما فقط بازداشت و دادگاه و بگیروببند است؛ و این خود بدترین شیوه دفاع است؛ و برای مسخ حقیقت، دفاع بد، از حمله مستقیم مؤثرتر است.

دکتر غروی به جهت نگارش مقاله «امام؛ پیشوای سیاسی یا الگوی ایمانی؟» و انتشار آن در روزنامه بهار از مورخ ۱۹/۸/۹۲ در بازداشت بسر می‌برد.

متن کامل این نامه که در پایگاه اطلاع رسانی حجةالاسلام و المسلمین احمد منتظری منتشر شده، به شرح زیر است:

باسمه تعالی

حضور محترم آیت الله العظمی آقای مکارم شیرازی

پس از سلام و تحیت، سخنان شما را در دیدار با امام جمعه نائین و هیئت همراه ایشان در رابطه با مقاله آقای دکتر سید علی اصغر غروی در روزنامه بهار، در رسانه‌ها خواندم و احساس وظیفه کردم مطالبی را به عرض برسانم:

۱- فرموده‌اید که: «روزنامه بهار که به ساحت مقدس حضرت علی(ع) اهانت کرد، به کل شیعه نیز اهانت کرده و شیعیان را انسان‌های جاهل نامید؛ معنای حرف آنها این است که همه فقها، علمای شیعه و اصحاب ائمه(ع) هم در جهالت بودند».

اینجانب با این که مقاله آقای دکتر غروی را خوانده بودم، بعد از سخنان شما یک‌بار دیگر آن را ملاحظه کردم اما چنین برداشتی از کلام ایشان نداشتم. اگر منظور شما این است که تفسیر ایشان از آیه “اکمال دین” برداشت جدیدی است که صحیح نمی باشد، باید با کمال احترام پاسخ داده شود.

اینجانب بیش از دو سال در کلاس درس خارج اصول جنابعالی شرکت داشتم و از بیان شیوای شما استفاده کرده‌ام. کراراً چنین جمله‌ای را پس‌ از بررسی نظرات بزرگان می‌فرمودید: «پس درمی‌یابیم که ظاهراً حرف مرحوم استاد…. درست نیست.» آیا این روش که در همه درس‌های حوزه رایج است نسبت جهل دادن به اساتید گذشته است؟!

۲- اینجانب همانند خیل عظیم شیعیان به ولایت و حکومت بلافصل امیرالمؤمنین علی(ع) بعد از پیغمبر اکرم(ص) اعتقاد دارم، ولی اگر کسی نظری غیر از این داشت آیا باید بازداشت و محاکمه شود؟ محاکمه به کدامین گناه؟ آیا به گونه‌ای دیگر فهمیدن و آن را مطرح کردن و تقاضای جواب از دیگران نمودن جرم است؟!

آیا با قبول استدلال شما به این نتیجه نمی‌رسیم که تمام معارف اسلام را علمای گذشته به درستی درک کرده‌اند و رسالت حوزه‌های علمیه فقط بازخوانی نظرات گذشتگان است و نیازی به تلاش برای درک صحیح‌تر از دین و نیل به مقام اجتهاد نیست؟!

قرآن کریم که می‌فرماید: «فبشّر عباد الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ»؛ اگر این مهم در زمان استقرار نظام جمهوری اسلامی اجرا نشود کی اجرا خواهد شد؟

آیا بهتر نبود جنابعالی به جای فراخوان طومار برای مراجع معظم تقلید، آقای دکتر غروی را دعوت به مناظره می‌کردید و یا شخصیت بزرگوار دیگری را برای مناظره با ایشان معرفی می‌نمودید؟ و یا از فضلای حوزه می‌خواستید که با استدلال و منطق قوی پاسخ مقاله ایشان را بدهند؟

۳- و اما انگیزه‌ای که بیش از همه چیز مرا به این نوشته واداشت دفاع از مظلومیت امیرالمؤمنین علی(ع) است. مسئولان امنیتی و قضایی نظام جمهوری اسلامی با دستگیری آقای دکتر غروی در واقع چنین پیامی را به دنیا مخابره کردند که ما هیچ منطق و استدلالی برای دفاع از امام معصوم خود نداریم و پاسخ ما فقط بازداشت و دادگاه و بگیروببند است؛ و این خود بدترین شیوه دفاع است؛ و برای مسخ حقیقت، دفاع بد، از حمله مستقیم مؤثرتر است.

امام صادق(ع) فرمودند: «ولاتکونوا علما جبّارین فیذهب باطلکم بحقکم»؛ حکم عقل و تجربه نیز مویّد این کلام نورانی امام صادق(ع) است که نمی‌توان مطلب حقی را با زور و زندان اثبات نمود. فراموش نکنیم که اکثریت جمعیت ایران را جوانان تشکیل می‌دهند که با چیزی جز استدلال قانع نمی‌شوند.

امیدوارم در پرتو رهنمودهای حضرتعالی دستگاه قضایی از این راه اشتباه خود برگردد و با آزادی فوری آقای دکتر غروی و دیگر زندانیان عقیدتی و سیاسی، باب مناظره و گفتگو در مطالب علمی و وقایع تاریخی باز گردد؛ تا ان‌شاءالله مشمول بشارت آیه شریفه فوق‌الذکر گردیم.

در خاتمه توفیق بیشتر جنابعالی را در خدمت به اسلام و مسلمین از خداوند متعال خواهانم.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.

احمد منتظری

۱۳۹۲/۱۰/۲

بی‌بی‌سی: احمد جنتی گفته است که مدافعان جمهوری اسلامی، در ایجاد “بصیرت عمومی” در جامعه “کم کاری” کرده اند

احمد جنتی، دبیر شورای نگهبان در ایران گفت افرادی که ” خدمتگزار خدا” هستند، “ولو اینکه در اقلیّت باشند” وظیفه دارند نظام جمهوری اسلامی را حفظ کنند.

آقای جنتی امروز سه شنبه ۳ دی (۲۴ دسامبر)، در سخنانی در جمع تعدادی از سرپرستان دفاتر نظارت و بازرسی انتخابات شهرستان ها، بر اهمیت “توجیه مردم” به وسیله “بصیرت افزایی” تاکیده کرده و افزوده است: “در ایجاد بصیرت عمومی، ما کم کاری کرده ایم.”

به گزارش روابط عمومی شورای نگهبان، آقای جنتی بخشی از اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ را ناشی از “فقدان بصیرت اقشاری از مردم” دانسته و هشدار داده که “دیگر نباید این گونه مسائل تکرار شود.”

در پی برگزاری انتخابات ریاست جمهوری چهار سال پیش، گروه های بزرگی از ایرانیان در واکنش به نتایج اعلام شده این انتخابات در اعتراضات خیابانی بی سابقه ای شرکت کردند. این معترضان، نهادهای قدرتمند حکومتی و از جمله شورای نگهبان و دبیر آن، آقای جنتی را به جانبداری از محمود احمدی نژاد در انتخابات متهم می کردند.

این در حالی است که محافظه کاران حاکم، این اعتراضات را نتیجه تحریک دشمنان خارجی جمهوری اسلامی می‌دانند.

اظهارات دبیر شورای نگهبان در مورد اهمیت حفظ نظام حتی در شرایطی که حافظان جمهوری اسلامی در اقلیت قرار داشته باشند، در شرایطی عنوان شده که در ماه های گذشته، برخی از حامیان سعید جلیلی نامزد تندوری انتخابات ریاست جمهوری اخیر، روی کار آمدن حسن روحانی در این انتخابات را نتیجه به اشتباه افتادن رای دهندگان دانسته اند.

احمد علم الهدی، امام جمعه مشهد در مهر ماه گفت که به دنبال اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲، آیت الله خامنه ای با شاره به حدود چهار میلیون رایی که آقای جلیلی به دست آورده، گفته است: “این چهار میلیون نشانگر وجود یک جوهره در این جامعه است.”

چند روز پیش، محمدتقی مصباح یزدی از حامیان آقای جلیلی در انتخابات اخیر نیز گفت که خدا را شکر می‌کند که در این انتخابات تحت تأثیر “جوسازی‌ها” قرار نگرفته و از کاندیدای دیگری حمایت نکرده است.

آقای مصباح یزدی، که از نظریه پردازان با نفوذ در میان بخش هایی از سپاه و بسیج محسوب می شود، چند ماه قبل در سخنانی در دفتر آیت الله خامنه ای در قم گفته بود: “سخن اکثریت حق و باطل را مشخص نمی کند.”

وی تاکید کرده بود: “اکثریت مردم تمایلات نفسانی دارند و رفتارهایی را انجام می‌دهند که مورد پسند شرع نیست.”

احمد جنتی در بخشی دیگر از اظهارات امروز خود، با ابراز تأسف از ورود “ثروت” و “قدرت” در انتخابات ایران، گفته است که که شورای نگهبان باید “قاطعانه” جلوی کسانی که “فقط به دنبال پست و مقام هستند” بایستد.

وی توضیح بیشتری در مورد مصادیق مورد انتقاد خود نداده است.

رادیوفردا: با وجود مخالفت دولت حسن روحانی با طرح انتقال پایتخت ایران و تاکید بر لزوم تصمیم‌گیری رهبر جمهوری اسلامی در این خصوص، مجلس شورای اسلامی روز سه‌شنبه، سوم دی، کلیات طرح انتقال پایتخت سیاسی و اداری ایران از تهران به مکانی دیگر را تصویب کرد.

«خانه ملت»، خبرگزاری مجلس شورای اسلامی، گزارش داده است، روز سه‌شنبه با وجود این‌که علی لاریجانی، رییس مجلس، اخطار برخی نمایندگان درخصوص این‌که انتقال پایتخت «بار مالی بالایی» دارد را وارد دانست اما کلیات این طرح با ۱۱۰ رای موافق، ۶۷ رأی مخالف و ۱۰ رأی ممتنع از مجموع ۲۱۴ نماینده حاضر در صحن به تصویب رسید.

بنا بر این گزارش، مقرر شده‌است که برای «ارائه راهکارهای برون‌رفت از وضع موجود، جانمایی مکان مناسب برای انتقال پایتخت، تراکم‌زدایی و ساماندهی شهر تهران»، و مواردی دیگر، شورایی به نام «شورای ساماندهی پایتخت» در قوه مجریه تشکیل شود.

این شورا موظف شده‌است حداکثر ظرف دو سال از تاریخ لازم‌الاجرا شدن این قانون، طرح جامع خود برای انتقال پایتخت سیاسی–اداری را تهیه و به دولت ارائه کند و دولت نیز موظف است آیین‌نامه اجرایی این قانون را ظرف شش ماه از تاریخ لازم‌الاجرا شدن تهیه کند و به تصویب هیات وزیران برساند.

نظرات مخالفان و موافقان در مجلس

به گزارش خبرگزاری تسنیم، در جلسه علنی بامداد سه‌شنبه مجلس، جواد جهانگیرزاده، نماینده ارومیه، این طرح را مغایر اصل ۷۵ قانون اساسی دانست و گفت: «این طرح به اعتبارات زیادی نیاز دارد و با توجه به اینکه از سوی دولت ارائه نشده بار مالی دارد لذا با این اصل قانون مغایر است.»

بنا بر این گزارش، علی لاریجانی، رییس مجلس شورای اسلامی پس از این اخطار، آن را وارد دانست و گفت: «درست است این طرح بار مالی دارد و بار مالی آن نیز یک قران و دوزار نیست و شورایی باید تشکیل شود تا این موضوع را بررسی کند.»

به نوشته تنسیم، کمال علی‌پور، نماینده قائمشهر نیز در این جلسه خاطرنشان کرد: «در حال حاضر برای سه هزار پروژه نیمه‌تمام کشور دولت بودجه ندارد که اختصاص دهد و تعدادی از آنها را انتخاب کرده است پس در این اوضاع چگونه می‌خواهیم اعتبارات این طرح را تامین کنیم؟»

خبرگزاری فارس نیز گزارش داد که حامد قادرمرزی نماینده قروه و دهگلان در مجلس شورای اسلامی در جلسه علنی مجلس به عنوان یکی از موافقان این طرح اظهار داشت: «شهر تهران به تنهایی در برابر ۳۳۰ شهر کشور، ۱۶ درصد جمعیت را در خود جای داده‌است، روزانه ۱۲ میلیون جمعیت شناور درون و برون‌شهری در تهران رفت و آمد می‌کنند، شهر تهران تسلط خود را بر تمام مکان‌های سکونتی کشور گسترانده‌است.»

وی با بیان این‌که «انتقال پایتخت امری ضروری است»، گفت: «معضلات زیست‌محیطی فراوانی در تهران وجود دارد، شاهد مصرف فزاینده انواع منابع در تهران هستیم، روزانه بین ۱۳ تا ۱۴ میلیون لیتر بنزین در تهران مصرف می‌شود که آثار سوء آلودگی هوا بر ساکنان شهر مشخص است، هم‌اکنون معابر شهر تهران به پارکینگ خودروها تبدیل شده‌است، آیا اتلاف وقت شهروندان در ترافیک گسترده تهران، جزو هزینه‌هایی نیست که پرداخت می‌کنیم؟»

مخالفت دولت با طرح انتقال پایتخت؛ مسئله هزینه‌ها، آب، و زلزله

به گزارش خبرگزاری ایسنا، مجید انصاری، معاون پارلمانی رییس‌جمهور، روز سه‌شنبه با اعلام مخالفت دولت با این طرح تاکید کرد که «نمی‌توان بدون اذن رهبری درباره پایتخت سیاسی و اداری یک کشور تصمیم‌گیری کرد.»

وی که در جلسه علنی صبح سه‌شنبه مجلس سخن می‌گفت، اظهار داشت: «این مسئله از جنس تقنین نیست بلکه انتقال پایتخت موضوع مهم و بزرگی از جنس سیاست‌های کلی نظام است و بدون استیذان و گرفتن نظر رهبری و وضع سیاست‌های کلی در این رابطه امکان‌پذیر نیست.»

مجید انصاری با طرح این سوال که «آیا هزینه‌های انتقال پایتخت محاسبه مالی شده یا خیر؟» گفت: «غیرممکن است که حتی در افق بیست ساله با محدودیت منابع مالی بتوان حداقل‌های مورد نیاز را تامین کرد. نمایندگان مستحضر هستند که طرح‌ها و پروژه‌های نیمه‌تمامی در کشور وجود دارد که با اعتبار کنونی بیش از بیست سال وقت برای تامین منابع آنها نیاز است.»

معاون پارلمانی رییس‌جمهور ایران با بیان این‌که «مگر می‌شود زیرساخت‌ها را به سادگی در جاهای دیگر ایجاد کرد»، گفت: «آیا همه قوا، قوه قضاییه، صداوسیما، نیروهای مسلح، دستگاه‌های گوناگون و نهاد مقدس رهبری امکان انتقال به نقطه مورد نظر شما را دارند؟»

وی اضافه کرد: «چطور می‌شود مکان مورد نظر را از نظر زیرساخت‌هایی مثل فرودگاه، راه‌آهن، بازار و مراکز اداری سامان داد. اگر صرفاً انتقال ستاد وزارتخانه‌ها به جای دیگر مطرح است این مشکلی را حل نمی‌کند و نمی‌توان کارکنان دولت و وزارتخانه‌ها را به اجبار به نقطه دیگری منتقل کرد.»

مجید انصاری با اشاره به «تجربه ناموفق کشورهای دیگر در انتقال پایتخت»، تاکید کرد: «هیچ یک از نقاط دیگر کشور ظرفیت استقرار چنین جمعیتی را ندارند و از رهگذر انتقال پایتخت، انتقال امکانات به صورت عادلانه به کل کشور میسر نخواهد شد.»

معاون پارلمانی رییس‌جمهور هم‌چنین تصریح کرد: «کشور ما روی کمربند زلزله است. کدام استان از زلزله مصونیت دارد. در دنیا و در کشوری مثل ژاپن که تماما روی گسل‌های فعال قرار دارد برای زلزله فکری اساسی کرده‌اند. حالا اگر پایتخت منتقل شود آیا جان مردمی که در تهران باقی می‌مانند در حد برنامه‌ریزی برای مصونیت از زلزله نیست.»

انصاری هم‌چنین افزود: «به لحاظ موقعیت جغرافیایی مناسب‌ترین منطقه برای تامین آب تهران است. ما امسال در پاییز برای تامین آب شرب اصفهان، مشهد و اراک مشکل داشتیم. پیش از این گاهی بحث می‌شد که سمنان می‌تواند گزینه انتخاب پایتخت باشد در حالیکه این شهر همین الان برای جمعیت محدود خود مشکل آب دارد. بنابراین هر نقطه‌ای را که به عنوان جایگزین پایتخت انتخاب کنیم اولین نیاز آن آب است.»

بیش از ۲۰۰ سال از پایتختی شهر تهران می‌گذرد. صحبت از انتقال پایتختی تهران به محلی دیگر از اوایل دهه ۱۳۶۰ آغاز شد و این بحث پیش از این بارها در مجلس و دولت مطرح شده‌است و باعث راه‌اندازی طرح‌هایی نظیر «دورکاری» نیز شده‌است.

عمده دلایل صاحبنظران برای انتقال پایتخت، افزایش جمعیت، آلودگی هوا، ترافیک و احتمال وقوع زمین‌لرزه است.

دویچه‌وله: وزیر نفت می‌گوید بهای هر لیتر بنزین به شرط فراهم شدن مقدمات می‌تواند بالای ۳ هزار تومان باشد. یک کارشناس اقتصاد معتقد است اگر برنامه چهارم توسعه اجرا می‌شد قیمت بنزین باید سه سال پیش به این سطح می‌رسید.

یک کارشناس مسائل اقتصادی معتقد است قیمت بنزین می‌تواند به مراتب بیشتر از آنچه که اکنون در گمانه‌زنی‌ها به گوش می‌رسد افزایش پیدا کند.

سعید لیلاز دوشنبه (۲ دی ۹۲/ ۲۳ دسامبر) به سایت خبری فرارو گفت، در برنامه چهارم توسعه قرار بود ظرف مدت ۵ سال قیمت بنزین و گازوئیل تقریبا معادل فوب خلیج فارس شود که اگر این کار صورت می‌گرفت از سه سال پیش قیمت بنزین باید حدود ۳۰۰۰ تومان می‌شد.

برنامه پنج ساله چهارم توسعه، دولت را موظف کرده بود در فاصله سال‌های ۱۳۸۵ تا ۸۹ “نسبت ‌به ‌قیمت‌گذاری ‌نفت ‌كوره‌، نفت ‌گاز و بنزین ‌برمبنای ‌قیمت‌های ‌عمده‌فروشی‌(فوب) خلیج‌فارس‌” اقدام کند.

قیمت آب آشامیدنی دو برابر بنزین

لیلاز به فرارو گفت: «در حال حاضر قیمت یک لیتر بنزین حدود ۵۰ درصد قیمت یک لیتر آب آشامیدنی در تهران است و اگر بنزین قابل آشامیدن بود برای مردم صرف می کرد به جای آب، بنزین بنوشند.»

از ابتدای سال تحصیلی جدید و با افزایش شدید میزان مصرف سوخت که دولت را وادار به واردات بنزین کرد بار دیگر بحث ضرورت افزایش بهای بنزین و دیگر حامل‌های انرژی در ایران بالا گرفت.

پایگاه اطلاع‌رسانی وزارت نفت (شانا) سی‌ام آذر ماه در گزارشی به دلایل امکان بالا بردن بهای بنزین تا ۳۰۰۰ تومان پرداخت و از قول وزیر نفت نوشت: «بنزین می‌تواند بالای ٣٠٠٠ تومان باشد. اما برای رسیدن به این قیمت باید ابتدا مقدمات آن فراهم شود.»

بیژن زنگنه درباره پیش‌شرط واقعی کردن بهای بنزین گفت: «بایستی خودرویی تولید کنیم که اولا قیمتش رقابتی باشد یعنی اجبارا به مردم قیمت اضافه‌ای را تحمیل نکنیم و ثانیا مصرف پایین سوخت داشته باشد چون در غیر این صورت، به خاطر اینکه خودروسازان سود ببرند یا زندگی‌شان بگذرد، به مردم ظلم کرده‌ایم.»

افزایش ماهانه ۵ هزار میلیارد تومان درآمد

سعید لیلاز با اشاره به مصرف سرسام‌آور بنزین و گازوئیل که روزانه به ۱۷۰ میلیون لیتر رسیده تاکید کرد، در حالی که دو سال پیاپی رشد اقتصادی ایران منفی بوده، در همین مدت بیش از ۱۰ درصد به مصرف سوخت افزوده شده است.

به گفته‌ی او مدت‌هاست که مصرف بی‌رویه سوخت از حد یک مسئله صرفا اقتصادی فراتر رفته به یک معضل بزرگ زیست‌محیطی تبدیل شده است.

سعید لیلاز

سعید لیلاز

مطابق گزارش‌ها عامل بیش از ۷۰ در صد از آلودگی هوای کلان‌شهرهای ایران غیراستاندارد بودن خودروها و سوخت و تردد بیش از حد وسایل نقلیه است.

به گزارش فرارو لیلاز خاطر نشان می‌کند که اگر دولت بهای بنزین آزاد را از ۷۰۰ تومان به ۳۰۰۰ تومان افزایش دهد یا مصرف ۲۰ درصد کاهش پیدا می‌کند که می‌توان آن را صادر کرد یا در صورت عدم کاهش مصرف درآمد ناشی از فروش بنزین و گازوئیل هر ماه ۵ هزار میلیارد تومان افزایش می‌یابد.

سود اروپا بیشتر از اعضای اوپک

در حال حاضر بهای متوسط هر لیتر بنزین در ۱۲ کشور عضو سازمان صادرکنندگان نفت (اوپک) ۴۷ سنت و در کشورهای اروپایی حدود ۲ دلار است. در ایران بهای بنزین آزاد (۷۰۰ تومان) با حساب دلار ۳۰۰۰ تومانی تقریبا نصف قیمت متوسط در کشورهای عضو اوپک است.

به گزارش شانا، ۲۸ کشور عضو اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۰ با فروش متوسط روزانه ۳۴۴ میلیون لیتر بنزین به مصرف‌کنندگان داخلی ۲۵۰ میلیارد دلار درآمد داشته‌اند.

در همین سال کشورهای عضو اوپک با فروش ۳۳۰ میلیون لیتر بنزین در روز ۵۶ میلیارد دلار بیشتر درآمد نداشته‌اند.

بر این اساس با میزان تقریبا مساوی مصرف داخلی، درآمد کشورهای عضو اتحادیه اروپا از فروش بنزین در سال ۲۰۱۰، بیش از چهار و نیم برابر درآمد کشورهای صادرکننده نفت عضو اوپک بوده است.

اختلاف قیمت بنزین در ایران و کشورهای همسایه از عوامل مهم رونق بازار قاچاق محسوب می‌شود. به گزارش شانا در سال ٢٠١٣، بهای هر لیتر بنزین در ترکیه حدود ۲ دلار و ۶۹ سنت بوده و با در نظر گرفتن بهای ۲۴ سنتی بنزین آزاد در ایران، قاچاق هر ١٠٠٠ لیتر بنزین از ایران ٢٤٥٠ دلار سود داشته است.

رادیوفردا: محمدرضا صادق مشاور ارشد حسن روحانی رئیس جمهوری ایران، انتشار مقاله‌ای توسط آقای روحانی در روزنامه آلمانی «زوددویچه تسایتونگ» را تکذیب کرد. این در حالی است که در توییتر حسن روحانی بخش‌هایی از مقاله نشریه آلمانی منتشر شده است.

به گزارش خبرگزاری دولتی ایرنا، آقای صادق گفته است: «موضوع نگارش و انتشار مطلبی با عنوان سر مقاله یک روزنامه آلمانی توسط رئیس جمهوری ایران از اساس کذب محض است.»

دوشنبه ۲ دی، خبرگزاری رویترز در گزارشی از انتشار سرمقاله‌ای در روزنامه آلمانی زوددویچه تسایتونگ منتشر کرد که به قلم حسن روحانی نوشته شده است. این مقاله در شماری دیگر از رسانه‌های غربی نیز بازتاب یافته است.

بر پایه این یادداشت منتسب به رئیس جمهوری ایران، آقای روحانی تاکید کرده است که ایران قصد دارد روابط را با آمریکا و کشورهای اروپایی، بهبود بخشد.

این گزارش افزوده که رئیس جمهوری ایران در یادداشت خود تاکید کرده است: «در تلاش هستیم تا از تحمیل مشکلات جدید بر روابط میان ایران و ایالات متحده جلوگیری و تنش‌های به‌جامانده از گذشته نیز برطرف شود.»

در این مقاله منتسب به رئیس جمهوری ایران، او همچنین از قصد دولتش برای بازسازی روابط با کشورهای اروپایی و آمریکایی شمالی، بر پایه احترام متقابل، تاکید کرد.

تکذیب انتشار مقاله‌ای به قلم حسن روحانی در روزنامه آلمانی زوددویچه تسایتونگ در حالی است که بخش‌هایی از این مقاله در توئیتر او بدون ذکر منبع، منتشر شده است. در بخش‌های منتشره هم حسن روحانی بر عزم ایران برای بازسازی روابط با کشورهای اروپایی و آمریکایی شمالی بر پایه احترام متقابل تاکید کرده است.

جمله «در تلاش هستیم تا از تحمیل مشکلات جدید بر روابط میان ایران و ایالات متحده جلوگیری شود و تنش‌های به‌جامانده از گذشته نیز برطرف شود» نیز در توئیتر منتسب به رئیس جمهوری ایران، تکرار شده است.

انتشار این مقاله در حالی صورت گرفته است که فضای مناسبات میان ایران و آمریکا پس از ۳۴ سال تاحدودی بهبود یافته است.

حسن روحانی هنگام حضورش در نیویورک برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، به تماس تلفنی باراک اوباما رئیس جمهوری آمریکا پاسخ داد و ۴۵ دقیقه با او گفت‌و‌گو کرد.

در چند نوبت محمد جواد ظریف وزیر امور خارجه ایران و جان کری وزیر امور خارجه آمریکا با حضور کا‌ترین اشتون مسئول سیاست خارجه اتحادیه اروپا، بر سر پرونده اتمی تهران گفت‌و‌گو کردند. این گفت‌و‌گو‌ها به توافقنامه هسته‌ای ماه گذشته میان ایران و گروه ۱+۵ منتهی شد.

انتشار مقاله‌ای به قلم حسن روحانی در روزنامه‌ای خارجی، مسبوق به سابقه است. ۲۹ شهریور نیز مقاله‌ای از آقای روحانی با عنوان «چرا ایران در پی مشارکت سازنده است» در روزنامه واشینگتن پست منتشر شد.

رادیو کوچه: بنا بر گفته منابع مطلع به «رادیو کوچه»، پیمان (امیر رضا) عارفی زندانی سیاسی که برای شرکت در مراسم تشییع جنازه مادر و همسرش با سپردن وثیقه به مرخصی آمده بود، پیش از رسیدن به فرودگاه اهواز مفقود شد و در این مراسم شرکت نکرد.

پس از موافقت مقامات قضایی جمهوری اسلامی با مرخصی «پیمان عارفی» زندانی تبعیدی محبوس در زندان مسجدسلیمان در ازای وثیقه‌ای یک میلیارد تومانی، وی پس از چهار سال و نیم حبس برای اولین بار، روز شنبه سی‌ام آذر ماه از زندان خارج شد.

همسر و مادر این زندانی سیاسی روز چهارشنبه ۲۷ آذر در راه بازگشت از مسجدسلیمان و پس از ملاقات با او در سانحه تصادف خودرو جان خود را از دست داده بودند. «پیمان عارفی» که دو ماه پیش از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ در سن ۲۱ سالگی و به همراه همسر خود به اتهام هواداری از انجمن پادشاهی بازداشت شده بود، در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی به اعدام محکوم شد اما حکم وی در دادگاه تجدید نظر به ۱۵ سال حبس در تبعید تقلیل یافت.