اخبار

بهارنیوز: گروه سياسي: دفتر آیت الله هاشمی شاهرودی، در باره پوستر منتشر شده‌ی تصویر آیت الله شاهرودی با امام خمینی و رهبری توضيحاتي ارائه داد كه متن این بیانیه در پی می‌آید:

بسم الله الرحمن الرحیم
لا تقف ما لیس لک به علم ان السمع و البصر و الفؤاد کل اولئک کان عنه مسئولا
بی تردید گسترش رسانه های جمعی به ویژه در عرصه های مجازی، در کنار فرصت های بی بدیل، چالشها و تهدیدهایی را متوجه افکار جمعی و جوامع بشری کرده که منشأ اساسی این تهدیدها را باید در عدم تعهد و تقوای رسانه ای گروه اندکی از اهالی رسانه جستجو نمود. همانهایی که با انتشار نابجای تصاویر و انتساب غلط برخی مطالب به شخصیت های حقیقی یا حقوقی و به خصوص با ارائه تحلیل های انحرافی و نامعقول، خواسته یا ناخواسته به نشر اکاذیب پرداخته و افکار عمومی را مشوش می کنند.

دفتر حضرت آیت الله العظمی هاشمی شاهرودی دام ظله ضمن تقبیح عمل غیر حرفه ای برخی رسانه ها در بهره برداری خبری از تصویری که برای استفاده در مجموعه دفتر معظم له طراحی و چاپ شده و نشر این تصویر در فضای مجازی، این گونه اقدامات را مغایر رسالت رسانه می داند. همچنین ارایه تحلیل های ناشایسته و غلط و ایراد اتهام واهی به دفتر معظم له را از سوی برخی دیگر، دون شأن و جایگاه انسانی و معنوی ایشان دانسته، عواقب حقوقی و قضایی این دست اظهار نظر کردن را گوشزد می نماید. و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

حسین باستانی بی‌بی‌سی: از نخستین سخنرانی رهبر جمهوری اسلامی در جمع مخاطبان عمومی در سال ۱۳۹۵، این برداشت ایجاد می شود که گویی وی به اصطلاح شمشیر را برای دولت حسن روحانی “از رو بسته است”.

در جریان این سخنرانی در مشهد، آیت الله خامنه ای به صراحت از کسانی انتقاد کرد که به دنبال حل مشکلات “طبق مدل و میل آمریکا” هستند و می گویند “در قضایای منطقه و قانون اساسی کشور باید برجام ۲ و ۳ و غیره باید به وجود بیاید”. وی افزود: “معنای این حرف این است که جمهوری اسلامی از مسائل اساسی که به حکم اسلام و برجستگی های نظام جمهوری اسلامی به آن پایبند است صرف نظر کند.”

می توان انتظار داشت در ساعات آینده، نشریات بین المللی و همچنین رسانه‌های منتقد دولت یازدهم، سخنرانی امروز مشهد را به صورت موضع گیری تند در مقابل رئیس دولت جمهوری اسلامی ایران تفسیر کنند

اظهارات آیت الله خامنه ای، تنها چند ساعت بعد از انتشار پیام نوروزی آقای روحانی بیان می شد که تصریح داشت “مردم برجام ۲ را در انتخابات ۷ اسفند کلید زدند” که به گفته او “همان [برنامه جامع] اقدام مشترک ملی در داخل کشور است”. این البته نخستین بار نبود که آقای روحانی از اصطلاح “برجام ۲”، که از سوی خود او وارد ادبیات سیاسی ایران شده بود، استفاده می کرد.

رهبر جمهوری اسلامی ایران در بخشی دیگر از انتقادات امروز خود، به حامیان برجام ۲ گفت: “شما وقتی در مقابل دشمن در حالی که می توانید ایستادگی کنید، عقب نشینی کردید دشمن جلو می آید و متوقف نمی شود”. او در انتقادی شدید از “کسانی که امید می بندند که بنشینیم با آمریکا مذاکره کنیم”، نتیجه چنین مذاکره ای را”خسارت محض” دانست و در جای دیگر تاکید کرد که “امروز در جمهوری اسلامی یک عنصر آگاه مطلع و متکی به ارزش‌های دینی را پیدا نمی کنید که از آمریکا بترسد”.

البته در سرتاسر سخنرانی آیت الله خامنه ای در مشهد، که در میانه آن شعارهای “دولت تدبیر ما، بصیرت، بصیرت” سر داده شد، می توان جملاتی را، از جمله بعد از طنین انداز شدن همین شعار، پیدا کرد که مضمون حمایت نسبی از دولت یازدهم را نیز داشته باشد.

با وجود این، تکلیف نخستین سخنرانی عمومی رهبر در سال جدید با سیاست های حسن روحانی، واضح تر از آن به نظر می رسد که بتوان از آن تفسیرهای مرضی الطرفین ارائه کرد. بر همین مبنا، می توان انتظار داشت در ساعت های آینده، نشریات بین المللی و همچنین رسانه های منتقد دولت یازدهم، سخنرانی امروز مشهد را به موضع گیری تند رهبر در مقابل رئیس دولت جمهوری اسلامی ایران تفسیر کنند.

آیت الله خامنه ای به این ترتیب، ظاهرا به هر علت سال جدید را به شیوه ای شروع کرده که اگر قرار بر استمرار آن باشد، سال پر تنشی در عرصه سیاست ایران خواهد بود.

ادامه وضعیت موجود، می تواند با ایجاد یک دو قطبی زودهنگام در فضای سیاست ایران – به درست یا غلط – این برداشت را در عرصه افکار عمومی ایجاد کند که رهبر جمهوری اسلامی ایران، از هم اکنون در حال روشن کردن تکلیف خود با انتخابات ریاست جمهوری سال آینده است

ادامه چنین وضعیتی، می تواند با ایجاد یک دو قطبی زودهنگام در فضای سیاست ایران، به درست یا غلط این برداشت را در عرصه افکار عمومی ایجاد کند که رهبر جمهوری اسلامی ایران، از هم اکنون در حال روشن کردن تکلیف خود با انتخابات ریاست جمهوری سال آینده است.

انتخابات آینده، البته ممکن است هر نتیجه ای داشته باشد. اما اگر به سمت ریاست جمهوری مجدد حسن روحانی پیش برود – اتفاقی که در ربع قرن گذشته، برای هر رئیس جمهوری در ایران افتاده – رهبر جمهوری اسلامی ایران را در وضعیت پیچیده ای قرار می دهد.

وضعیتی که ایجاد شدن یا نشدن آن، در گرو شکل گرفتن یا نگرفتن دو قطبی خبرسازی خواهد بود که منطقا هیچ کس بیشتر از آیت الله خامنه ای، امکان تشدید یا مهار آن را ندارد.

تقاطع: ری تکیه – روئل مارک گرخت

دموکراسی در جمهوری اسلامی نهادی نامأنوس است: نهادی که برای تقویت مشروعیت دین‌سالاری طراحی شده است. بسیاری از نهادهای نظارتی که همگی در ‌‌نهایت تحت کنترل روحانیان هستند، به طور پیوسته قوانین مصوب مجلس را لغو می‌کنند. مجلس ایران از دیرباز صرفا جایگاهی برای انعکاس منویات طبقه حاکم و سوپاپ اطمینانی برای مخالفان وفادار به رژیم بوده است.

نامأنوس بودن دموکراسی مدیریت‌شده دینی در ایران با برگزاری انتخاباتی از قبیل آن‌چه که اخیرا برگزار شد تشدید می‌شود و رسانه‌های ایرانی چنان درباره‌ی کارزارهای انتخاباتی و تفاوت‌های میان نخبگان سیاسی گزارش می‌دهند که گویی این اختلافات، رقابت‌های راست و چپ به مانند آنچه در غرب دیده می‌شود است. رییس جمهور حسن روحانی و حامیانش نام تغییر و امید را برای نامزدهای خود برگزیدند. رسانه‌های غربی هم به طور غریزی همین واژه‌ها را مورد استفاده قرار دادند. البته انتخابات سال ۲۰۱۶ نشانه‌ای از تغییر را هم با خود داشت ولی نه از نوعی که رسانه‌های غربی در ذهن داشتند بلکه این انتخابات به منزله پایان جنبش قبلا پویای اصلاحات در ایران و همچنین مرگ «چپ اسلامی» بود که خاستگاه تقریبا همه‌ی اصلاح‌طلبان به شمار می‌آمد.

اپوزیسیون وفادار

در اوایل سال‌های دهه ۱۹۹۰ و پس از پایان جنگ ایران و عراق، گروهی از سیاستمداران و عالمان مذهبی ایران، به بازنگری تئوریک در نقش مردم در دولت اسلامی پرداختند. بنیان اساسی ایدئولوژی آن‌ها این بود که تفسیر نص قرآن باید با شرایطِ در حال تغییر انسانی، هماهنگ باشد. از نگاه آن‌ها، نهادهای انتخابی نسبت به نهادهای انتصابی دارای اختیارات الهی و منابع مهم‌تری از اقتدار بودند. این اصلاح‌طلبانِ وفادار به انقلاب اسلامی، معتقد بودند تحمیل اجباری قیود مذهبی و خوار شمردن دموکراسی، به طور اجتناب‌ناپذیری هم مذهب و هم دیگر نهادهای دولتی را دچار فرسایش خواهد کرد. اصلاح‌طلبان بر خلاف تندرو‌ها باور عمیقی به توانایی توده مردم در حفظ کشوری داشتند که دارای بن‌مایه مذهبی و در عین حال رویکرد دموکراتیک بود.

این جنبش، دوره‌های موفقیت‌های خود را هم داشت: در سال‌های دهه ۱۹۹۰ توانست دو نهاد ریاست جمهوری و مجلس را از آن خود کند. با این وجود، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی که با علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی، رییس جمهوری سابق و مرشد پیشین روحانی، و علی خامنه‌ای، رهبر عالی ایران اتحاد نزدیکی برقرار کرده بودند در اوایل دهه نخست سال ۲۰۰۰ به آزار و اذیت، زندانی کردن، شکنجه و کشتار رو آوردند و توانستند دولت را از اصلاح‌طلبان باز پس بگیرند.

البته، اصلاح‌طلبان به سرسختی و مبارزه خود ادامه دادند. آن‌ها خواستار تحریم انتخابات شدند؛ زندان‌های طولانی را تحمل کردند و در تابستان سال ۲۰۰۹ پس از انتخاباتِ به وضوح تقلب‌آمیز ریاست جمهوری، اتهاماتی را متوجه رژیم کردند. اگرچه قدرت هم‌چنان در کنترل رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنه‌ای، و پاسداران انقلابی او بود، ولی اصلاح‌طلبان مشروعیت نظام را در دستان خود داشتند.

تندرو‌ها برای بازپس‌گیری مشروعیت از اصلاح‌طلبان، اقدام به برگزاری محاکمه‌های نمایشی و طراحی توطئه‌های پیچیده در خصوص چگونگی همکاری و دسیسه‌چینی اصلاح‌طلبان با سرویس‌های اطلاعاتی غربی برای تضعیف جمهوری اسلامی کردند. در پسِ همه‌ی این تهمت‌ها، ترس قرار داشت: ملا‌ها می‌دانستند دیگر محبوبیت مردمی برای حکومت کردن را ندارند. رژیم برای در هم شکستن روحِ مقاومت و سرسختی اصلاح‌طلبان، باید آن‌ها را از مخالف به شریک و هم‌دست تبدیل می‌کرد. این دقیقا‌‌ همان چیزی است که در انتخابات اخیر روی داد.

برندگان و بازندگان

چرخه گزینش نامزد‌ها با روال معمولِ رد صلاحیت گسترده‌ی سیاستمداران اصلاح‌طلب و مستقل شروع شد. کارزار رسانه‌ای بی‌امانی در رسانه‌های جناح راست شروع شد که اصلاح‌طلبان را به عنوان عوامل غرب معرفی می‌کرد. جنبش سبز که طرفدار دموکراسی بود به عنوان یک محصول شیطانی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا مورد نکوهش قرار گرفت.

تفاوت عمده‌ی این انتخابات با موارد پیشین در این بود که در این دور، اصلاح‌طلبان به جای کنار کشیدن از انتخابات تقلب‌آمیز، برای پذیرفته شدن در آن، کاسه‌ی گدایی به دست گرفتند. رهبر امروز جنبش اصلاحات، شخصیت طنز محمدرضا عارف است، کسی که لیست نامزد‌هایش را در تلویزیون در دست گرفت ولی مطالبه خود را به التماس به رژیم برای حضور اسمی اصلاح‌طلبان تقلیل داد در حالی که دیگر مطالبات بیشتری برای آزادی زندانیان سیاسی و شفافیت در روند گزینش نامزد‌ها وجود نداشت. نقش بزرگان جنبش اصلاحات از قبیل عبدالله نوری که زمانی بازجویان را به چالش گرفته و به خاطر آن بهای سنگین زندانی شدن را به جان خریده بود، به دعوت به مشارکت گسترده در انتخاباتی تقلیل داده شد که آن‌ها اصلاح‌طلبان عمدتا از آن کنار گذاشته شده بودند.

کسی نمی‌تواند مطمئن باشد دقیقا چه تعداد از ایرانیان رای دادند. گزارش‌های رژیم حکایت از مشارکت ۶۲ درصدی مردم دارد. نتیجه نهایی این انتخابات، مجلسی است که میان تندرو‌ها، محافظه‌کاران و برخی اصلاح‌طلبان تقسیم شده است. در جمهوری اسلامی امروز، جریانات سیاسی چنان دچار گردش به راست شده‌اند که واپس‌گرایان جان‌سختی مانند رییس مجلس علی لاریجانی، به عنوان محافظه‌کاران معقول معرفی می‌شوند.

پیروز واقعی این انتخابات اما حسن روحانی بود که در دهه‌های گذشته و تا قبل از زمانی که بتواند تصویری میانه‌رو از خود ترسیم کند و باعث هموار کردن مسیر سرمایه‌گذاری بین‌المللی شود، به هیچ عنوان، یک میانه‌رو به حساب نمی‌آمد. در این میان، خارجی‌ها هم مجبور نیستند اعتراف کنند که در یک کشور به طور فزاینده محافظه‌کار و دین‌سالار در حال سرمایه‌گذاری هستند بلکه آن‌ها می‌توانند مدعی شوند که بیشتر به “میانه‌رو‌ها” در مواجهه با تندرو‌ها کمک می‌کنند. این تجارت همراه با لحاظ کردن وجدان است.

البته به شکل تناقض‌آمیزی، مرگ جنبش اصلاحات می‌تواند به فروپاشی جمهوری اسلامی منتهی شود. رژیمِ روحانیان بار‌ها در درون دچار اختلاف و انشعاب شده است به طوری که اسلام‌گرایانِ شدیدا متاثر از ایدئولوژی مارکسیسم و چپ‌گرایی، به اپوزیسیونِ تحمل‌شده تبدیل شده‌اند. تا زمانی که یک جناح چپ‌گرای اصلاح‌طلب در پشت صحنه حضور داشت، در بین مردم هم امیدی برای باز شدن رژیم از طریق روندهای قانون اساسی موجود بود. زمانی بود که انتخابات می‌توانست دارای اهمیت باشد. زمانی بود که انسان‌های جسور متعهد به تغییر واقعی می‌توانستند قدرت را به دست بگیرند ولی حالا این اصلاح‌طلبان، تبدیل به حیوانات اهلی شده‌اند که در سایه لطف تندرو‌ها زندگی می‌کنند.

ایران در یک مخمصه و بن بست قرار دارد. اقتصادی دارد که قابل اصلاح نیست؛ ساختار سیاسی‌ دارد که قابل گشایش نیست؛ و مردمی دارد که قادر به کاستن خشم آن نیست. حالا دیگر سوپاپ‌های اطمینان و مسیری به سوی سیاستِ پاسخ‌گو بودن وجود ندارد. در یک مقطعی یک مساله‌ای جرقه جنبش اعتراضی دیگری را خواهد زد ولی چپ اسلامی دیگر برای دفاع از نظام وجود نخواهد داشت. رژیم روحانیان بار دیگر مجبور به استفاده از قوه قهریه خواهد شد و بهار عربی و تحولات متعاقب آن نشان داد ممکن است قوه قهریه برای سرکوب یک خیزش مردمی کافی نباشد.

————————————————–

* “ری تکیه” پژوهشگر ارشد خاورمیانه در “شورای روابط خارجی” و “روئل مارک گرشت”، پژوهشگر ارشد امور ایران و خاورمیانه در “بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها” است. نسخه‌ی انگلیسی این یادداشت در نشریه “فارِن اَفِرز” منتشر شده است.

خرداد: رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام در دلنوشته ای سال نو را به ملت ایران تبریک گفت.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دفتر آیت الله هاشمی رفسنجانی، متن کامل دلنوشته وی بدین شرح است:

بسم­ الله الرحمن الرحیم

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِینَ (سوره الاعراف، آیه 199)

گذشت پیشه کن، و به [کار] پسندیده فرمان ده، و از نادانان رُخ برتاب

مردم عزیز ایران، سلام!

سال نو بر شما مبارک. سال94، سال شما بود سال شما که به حق امّت وسط هستید سال شما که به همه درس اعتدال دادید هم به دشمنان خارجی هم به بدخواهان داخلی!

سال 94، سال شما بود که هم با برجام به دنیا گفتید در پی تعامل هستید و از جنگ گریزانید و هم با رأی خود نشان دادید که ‘روحانیت، بی مردم’ همچون پرکاهی حتی توان حفظ خود را هم نمی ­یابد!

مردم عزیزم!

اکنون شما در جایگاه استادی نشسته ­اید همچون خمینی کبیر، که مردم را رهبر خود می­ دانست ما نیز در سال 94 در کلاس درس شما نشستیم و به قلب خود فهمیدیم گذشت شما را، از خطاهای گذشته و حمایت های ناصواب. و به گوش خود شنیدیم فریاد شما را در وادار کردن به پذیرش «اعتدال» و برجام و به چشم خود دیدیم روی برگرداندن معنادارتان را از جاهلان افراطی در انتخابات 94پارسال برایتان نوشتم چه من باشم یا نباشم فردا از آن شماست! و امروز در نوروز پیش رو قلبم عین دریا روشن است و گواهی می دهد که: سال 95 هم، سال شماست.

تا روز به روز در سایه حضورتان دایره تنگ افراطی ها تنگ تر و گشایش پنجره اعتدال فراخ­ تر گردد.
همچون شاگردی در مقابل استاد همت و آگاهی شما را می ستایم و تعظیمش می­ کنم و همچون گذشته می­ گویم اگر آبرویی دارم از شماست و همیشه آماده ­ام در طبق اخلاص پیشکش مرام و معرفت شما کنم.

ان شاء­الله باشم و روزهای پررونق ­تان را ببینم.

اکبر هاشمی رفسنجانی

آرمان امروز: تهران كمر دولت شاه را شكست

انتخابات مجلس خبرگان پلاستيكي نبود

صراحت لهجه و بيان ساده مطالب، بارزترين نكته‌اي است كه در مصاحبه با حائری شیرازی جلب نظر مي‌كند. جماران نوشت؛ آيت ا… محي الدين حائري شيرازي كه در جريان انتخابات هفتم اسفند ماه از حضور در رقابت خبرگان رهبري جهت «اعلام همراهي با استخوان‌داران در اسلاميت و انقلابي بودن» انصراف داده بود، در پايان اجلاسيه آخر خبرگان دوره چهارم، به سوالات متنوع درباره مسائل مربوط به اين انتخابات پاسخ داد.

ارزيابي شما از انتخابات اخير چيست؟

خيلي خوب است؛ مشكلي ندارد.

از لحاظ نتايج، آن را چگونه ارزيابي مي‌كنيد؟

خوب است! مردم هستند ديگر. مردم آزادند. انتخاب مي‌كنند ديگر. ما كه به مردم رأي اجبار نمي‌كنيم. هرچه مردم انتخاب كردند خودشان نتيجه‌اش را مي‌بينند. چه بدي دارد؟ انتخابات (هفتم اسفند) نه تشريفاتي بود؛ نه ساختگي. بلكه حقيقي بود، سالم و خوب هم بود. جابه‌جايي نشانه قدرت مردم و علامت اين است كه نظام تابع مردم است. وقتي اركان كشور چيزي مي‌خواهد، مردم چيز ديگري مي‌خواهند و از مردم تبعيت مي‌كند پايگاه (مردمي) نظام قوي‌تر مي‌شود. مردم مي‌گويند كشور مال خود ماست و از آن حمايت مي‌كنند؛ نمي‌گويند مسائلي به ما تحميل كرده است. يك نفر نمي‌گويد رأي من تحميلي بوده است. اين مساله چه بدي دارد؟

با توجه به مسائلي كه قبل از انتخابات در جريان تعيين صلاحيت‌ها پيش آمد، رأي مردم را چطور ارزيابي مي‌كنيد؟

خيلي هم خوب است. مردم قهر نكردند. اگر مردم به خاطر عدم تاييد صلاحيت‌ها قهر كرده بودند عدد مشاركت اين‌گونه نبود؛ (مشاركت در) تهران هميشه سي درصدي بود اما الان پنجاه درصدي شده است.

تركيب خبرگان آينده را چگونه مي‌بينيد؟

عمده موضوع آبروي ما در بين اهل عالم است. تعدادي برادر هستند كه جابه‌جا مي‌شوند و مشكلي ندارد.

اما اين دوره خبرگان قدري سياسي‌تر شد.

هميشه هم بايد سياسي باشد؛ اين حسن آن است كه سياسي باشد. اصلا انتخابات خودش سياسي است.

اما هميشه عنوان مي‌شد كه خبرگان يك جمع صرفا علمايي است، اما اين‌بار سياسي شد و حتي ليست‌هايي انتخاباتي منتشر شد.

مگر علما سياسي نيستند؟ خيلي از علما يا حتي همه علما سياسي هستند. اختلافات آنها هم به خاطر بعد سياسي شان بود. همين كه جابه‌جايي قدرت بدون خونريزي انجام مي‌شود، در عالم مهم است. در هيچ كشور اسلامي نداريم كه انتخابات اين‌گونه شود. در كشورهاي مسيحي هم اين‌گونه نيست؛ هيچ كشوري نداريم كه ۶۲ درصد مردم در انتخابات شركت كنند؛ حتي در آمريكا و فرانسه كه مهد دموكراسي است. مشاركت در آن كشورها خيلي پايين‌تر است و با اين مشاركت، عزتي بر عزت‌هاي جمهوري اسلامي اضافه شد. اين مسائل هم چيزي نيست. ما معتقديم مثلا ۳۰ نفر براي نمايندگي مجلس رأي آورند و سي نفر ديگر رأي نياوردند. ما مي‌گوييم آنهايي كه رأي آورده‌اند نخستين نفرشان آقاي عارف است و آخرين شان كس ديگر. اين گروه هم كه رأي نياورده‌اند نفر اولشان آقاي حدادعادل است و آخرين نفرشان كسي ديگر. اگر آقاي عارف و حداد را به عنوان دو دانه زيپ و رهبري را به عنوان حلقه زيپ كه آنها از يكسوي اين حلقه به‌طور جدا وارد مي‌شوند و از سوي ديگر آن در هم قفل مي‌شوند، با هم عقد اخوت ببندند و ۲۹ نفر ديگر هم اين‌گونه شوند و مردم از آنها ياد بگيرند كه يك اصولگرا و يك اصلاح‌طلب دست دوستي به هم مي‌دهند بد است؟ ما اين پيشنهاد را مي‌دهيم.

فكر مي‌كنيد عناويني مثل ليست انگليسي كه يك طرف عليه رقيب خود به كار برد، در رأي مردم چقدر اثرگذار بود؟

اصلا طرح آن غلط بود. انگليسي‌ها يك حرفي چرندي زدند؛ من همان موقع گفتم سر اين قضيه را باز نكنيد و آن را مطرح نكنيد، بلكه بگوييد: و آنان كه به دروغ گواهي نمي‌دهند و در مجالس دروغ و غنا و فحش و غيره حضور نمي‌يابند، و چون به لغو و بيهوده‌اي عبور كنند بي‌اعتنا و بزرگوارانه مي‌گذرند. كاري كه انگليسي‌ها كردند سياسي بود؛ ما كه اين را جدي گرفتيم غير سياسي رفتار كرديم. مردم عقايد خودشان را دارند چه ربطي به انگلستان دارد؟ اگر انگليسي‌ها نگفته بودند مردم رأي نمي‌دادند؟ اگر ما اين‌گونه فكر كنيم كه يك يا دو ميليون حرف انگلستان را گوش مي‌گيرند كه كلاهمان پس معركه است!

بعضي‌ها هم گفتند مردم تهران مانند مردم كوفه هستند!

تعداد شهداي تهران در مقايسه با ساير شهرها چقدر بود؟ تعداد نيمه خرداد ۴۲ در تهران چقدر بود؟ اصلا كمر دولت شاه را تهران شكست. به همين گلزار شهدا نگاه كنيد؛ اينها تهراني بودند كه در اينجا دفن هستند. هركس اين حرفها را زده نادان بوده است!

برخي مي‌گويند رأي مردم در انتخابات هفتم اسفند سلبي بوده است؛ آيا اين حرف را قبول داريد؟

مگر در انتخابات رياست‌جمهوري ۷۶ سلبي نبود؟ مردم در آن انتخابات به هاشمي نه گفتند. مگر انتخابات احمدي‌نژاد سلبي نبود؟ مگر انتخابات آقاي روحاني سلبي نبود؟ معناي رأی سلبي اين نيست كه طرف از روي آگاهي رأي نمي‌دهد؛ بلكه به اين معناست كه به طرف مي‌گويند نوبت تو تمام شد و الان نوبت اين يكي است. مگر وقتي پاي چپ شما بعد از پاي راست روي زمين مي‌آيد، سلبي است؟ در سياست هم اين‌گونه است. زماني مي‌گفتيم امور دست جناح اصولگرا باشد و جناح اصلاح‌طلب هم پاس بدهد و اگر كسي پايش را كج گذاشت انتقاد كند و ايراد بگيرد. وقتي مي‌خواهيم عكس بگيريم يك نفر مي‌ايستد و ديگري عكس مي‌گيرد، دوباره آن يكي مي‌ايستد و اين يكي از او عكس مي‌گيرد. الان هم اصلاح‌طلبان سركار مي‌ايستند و اصولگراها از آنها عكس مي‌گيرند و انتقاد مي‌كنند؛ چه ايرادي دارد؟ هر جا اشكالي بود مي‌گويند اين كار غلط است و در روزنامه‌ها در اين مورد بحث صورت گيرد.

نظرتان درباره ردصلاحيت آقاي سيد حسن خميني چيست؟

من فكر نمي‌كنم شوراي نگهبان خواسته باشد سياسي با اين موضوع برخورد كند. اگر صلاحيت ايشان را بدون امتحان تاييد مي‌كردند، ديگران نمي‌گفتند تبعيض قائل بوده اند؟

اما حدود ۹ نفر بدون امتحان قبول شده اند!

درست است؛ من به آقايان شوراي نگهبان پيشنهاد دادم بين اين افرادي كه بدون امتحان تاييد شدند و آنهايي كه بدون امتحان رد شدند يك امتحان برگزار كنيد و هر دو در يك جلسه مشترك بيايند؛ هركدام قبول شدند نامزد باشد. اشكال از خود اين آقايان (شوراي نگهبان) نيست. اشكال همان چيزي است كه آقاي ابراهيميان سخنگوي شوراي نگهبان مطرح مي‌كند. ايشان هنوز سخنگوي شوراست و استعفاي او مورد قبول واقع نشده است.

نظرتان درباره رأي نياوردن اعضاي شوراي نگهبان در انتخابات چيست؟

وقتي شوراي نگهبان با اينكه خودش انتخابات را برگزار گرده، اعضاي آن رأي نياورده‌اند يعني انتخابات كامل سالم بوده است و اگر قرار بر دستكاري بود، براي خودمان دستكاري مي‌كرديم. اگر اين انتخابات پلاستيكي بود نخستين كسي را كه مي‌آوردند خودشان بود. لذا اين اتفاق نشانگر سلامت انتخابات است.

رادیوفردا: توسط علی افشاری

انتخاب ابراهیم رئیسی، دادستان کل کشور به تولیت جدید آستان قدس، رویدادی معنادار در عرصه سیاسی است.

وی بر خلاف سلفش عباس واعظ طبسی به اصول گرایان میانه و سنی تعلق ندارد. رئیسی از چهره‌های قدیمی و با سابقه قضائی و امنیتی در جمهوری اسلامی است که برای قریب به ۳۵ سال سابقه فعالیت مستمر در مصادر میانی و ارشد قضائی را دارد.

رئیسی از وفاداران به رهبری و نزدیک به بخش‌های تند روی اصول گرایان است اما در عین حال به عنوان عضو جامعه روحانیت مبارز تهران با بخش‌های سنتی اصول گرایان نیز میانه خوبی دارد. رصد کردن مجموعه مواضع رئیسی، او را در دسته قائلان به بنیاد گرایی اسلامی شیعه‌محور و اقتدار گرایان قرار می‌دهد.

رئیسی در حال حاضر علاوه بر تصدی دادستانی کل کشور، دادستان دادگاه ویژه روحانیت، نماینده استان خراسان جنوبی در مجلس خبرگان و همچنین عضو هیات رئیسه این مجلس است.

مروری کوتاه بر سوابق و نقطه عزیمت رئیسی در فهم معنای سیاسی و دلایل انتخاب وی روشنگر است؛

رئیسی در خانواده‌ای روحانی پرورش یافته و مانند پدرش برای تحصیلات راهی حوزه علمیه مشهد می‌شود. بعد از تحصیلات مقدماتی در سال ۱۳۵۴ به حوزه علمیه قم می‌رود و در مدارس آیت‌الله بروجردی و پسندیده به تحصیل علوم دینی ادامه می‌دهد. اساتید وی عبارت بودند از فاضل هرندی، موسوی تهرانی، دوزدوزانی، ابوالقاسم خزعلی، سید علی محقق داماد، حسن طاهری خرم آبادی و ستوده. دروس فلسفی و غیر فقهی را نیز پیش مرتضی مطهری، احمد بهشتی، نوری همدانی و علی مشکینی آموخت.

او بعد از انقلاب به تحصیل در حین انجام مسئولیت‌های قضایی ادامه داد و سطوح بالا‌تر فقه را پیش محمد رضا مدرسی یزدی، سید محمود هاشمی شاهرودی، سید محمد حسن مرعشی، مجتبی طهرانی و سید علی خامنه‌ای فرا گرفت. او مدعی است برای ۱۴ سال در درس‌های خارج فقه رهبری شرکت کرده است. داماد علم الهدی از مدرسه عالی مطهری در رشته فقه و حقوق خصوصی مدرک دکتری گرفته است. بنابراین رئیسی تحصیلات حوزوی‌اش را در پیش کارگزاران روحانی جمهوری اسلامی گذرانده است.

رئیسی در اواخر عمر حکومت پهلوی دوم به فعالیت‌های انقلابی می‌پیوندد. سابقه انقلابی در خوری ندارد. اما بعد از انقلاب جذب حزب جمهوری اسلامی می‌شود. رئیسی جزو ۷۰ طلبه منتخبی بود که آیت‌الله بهشتی در ابتدای انقلاب برای تربیت کادر و آموزش انتخاب کرد که در آینده عهده دار مسئولیت‌های سیاسی در نظام شوند.

اولین محل فعالیت رئیسی در شهر مسجد سلیمان بود که در سامان دهی و اداره فعالیت‌های دادگاه انقلاب این شهر به شیخ هادی مروی کمک کرد. پس از بازگشت از مسجدسلیمان، مجموعه سیاسی ایدئولوژیک پادگان آموزشی صفر- دو در شاهرود را تأسیس و برای مدت کوتاهی مدیریت آن را بر عهده گرفت. سپس توسط قدوسی به دادستانی کرج انتخاب شد. بعد از مدتی عهده دار سمت دادستان انقلاب استان همدان گشت. در سال ۱۳۶۴ جانشین دادستان انقلاب استان تهران شد. در سال ۱۳۶۷احکام ویژه و مستقیمی برای رسیدگی به مشکلات قضایی در برخی استان‌ها از جمله لرستان، کرمانشاه و سمنان از آیت‌الله خمینی دریافت کرد. در اعدام‌های گسترده و فراقضایی سال ۱۳۶۷ نقش فعالی داشت.

بعد از رهبر شدن آیت‌الله خامنه‌ای، موقعیتش در دستگاه قضائی ارتقاء یافت. از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۳ دادستان استان تهران بود. از سال ۷۳ برای مدت ده سال ریاست سازمان بازرسی کل کشور را بر عهده گرفت. از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۳، به مدت ۱۰ سال معاون اول قوه قضائیه بود و از سال ۱۳۹۳ تا کنون نیز دادستان کل کشور است.

ملاحظه این سوابق نشان می‌دهد رئیسی در کل ادوار حیات جمهوری اسلامی از نیرو‌های مورد اعتماد هسته سخت قدرت بوده و یکی از چهره‌های مهم قضائی جمهوری اسلامی است. او به گرایش تند روی نظام که قائل به فضای بسته و سخت گیری‌های امنیتی است، تعلق دارد.

بر مبنای برخی از شنیده‌ها دیدگاه‌های وی در دهه شصت در خصوص بد رفتاری و شدت عمل با مخالفان و زندانیان سیاسی حتی از اسدالله لاجوردی به طور نسبی تند‌تر بوده است. وی در خصوص پایندی قوه قضائیه به احکام شرعی و مخالفت با رعایت الزامات زیست در جهان جدید و موازین قضائی مدرن نیز دیدگاه‌های سفت و سختی دارد تا جایی که از مجازات قطع اعضاء بدن در ملاء عام دفاع کرده و آن را «مایه افتخار نظام» می‌داند. رئیسی در اعدام جمع زیادی از زندانیان سیاسی مسئولیت مستقیم داشته است.

رئیسی در اعتراضات انتخاباتی ۸۸ یکی از اعضاء کمیته سه نفره بررسی ادعای تجاوز جنسی در زندان‌ها بود که در ‌‌نهایت با رد این ادعا خواستار برخورد با مهدی کروبی شد. او مواضع تندی علیه جنبش سبز اتخاذ کرد و بر ضرورت محاکمه موسوی و کروبی تاکید کرد. رئیسی از نزدیکان و معتمدان رهبری است. برکشیدن وی در هرم قدرت سیاسی و مذهبی نظام معنای مشخصی را بازتاب می‌دهد که اراده رهبری بر حفظ و تقویت دیدگاه‌های افراطی و اصول گرایان در بخش‌های انتصابی قدرت است. بعد از زاویه‌ای که بین رهبری و واعظ طبسی در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد ایجاد شد، با انتخاب احمد علم الهدی به سمت امام جمعه مشهد سعی شد تا شکاف محدود ایجاد شده مدیریت گردد. اینک به نظر می‌رسد با انتخاب رئیسی مدیریت سیاسی و مذهبی رسمی استان خراسان رضوی یکدست گردد. این همسانی با توجه به انتصاب احمد علم الهدی به نمایندگی رهبر جمهوری اسلامی در استان خراسان رضوی، فرصتی ویژه در در اختیار نیرو‌های سیاسی موسوم به «ولایتمدار» قرار می‌دهد تا موقعیت خود در استان خراسان رضوی را مستحکمتر سازند. پایین آوردن عکس اکبر هاشمی رفسنجانی از سر در دانشگاه علوم اسلامی رضوی وابسته به آستان قدس از سوی برخی از دانشجویان موسوم به عدالت خواه درست سه روز بعد از درگذشت واعظ طبسی، تغییر موازنه قوا را در شکلی نمادین به نمایش می‌گذارد.

آستان قدس بزرگ‌ترین ثروت و قدرت مجموعه اوقاف کشور بوده و همچنین یکی از مهم‌ترین کارگزار‌های مالی و سیاسی اثرگذار نهاد ولایت فقیه را تشکیل می‌دهد. این بنیاد مذهبی- اقتصادی ضمن اینکه اقتدار مذهبی رهبر جمهوری اسلامی را گسترش می‌دهد و موقعیت تبلیغات ویژه‌ای برای وی در عظیم‌ترین مرکز مذهبی ایران ایجاد می‌کند، ابزار مالی توانمندی برای گسترش گفتمان و دیدگاه‌های فرهنگی مورد نظر رهبری نیز است.

گستردگی این مجموعه و شمار زیاد سمت‌ها و مشاغل تحت پوشش آن اجازه می‌دهد تا فرصت‌های شغلی قابل اعتنایی در اختیار نیرو‌های سیاسی مورد نظر اصول گرایان تند رو قرار بگیرد.

این انتخاب بعد از روشن شدن نتایج مرحله اول انتخابات که خوشایند اصول گرایان افراطی نبود، این فرضیه را قوت می‌بخشد که بخش مسلط قدرت تحت تاثیر نتایج انتخابات و بخصوص آراء شهروندان پایتخت قرار نگرفته است و گزینش‌ها در مدار قدرت بگونه‌ای صورت می‌گیرد تا مهار بخش‌های انتخابی و سترون سازی آن‌ها استمرار یابد.

دویچه‌وله: احمد علم‌الهدی، امام جمعه مشهد در سخنانی در محله لویزان تهران گفته است، مردم تهران در انتخابات خبرگان “اطراف رهبری را قیچی کردند”. اشاره او به حذف محمد تقی مصباح و محمد یزدی در انتخابات هفتم اسفند است.

رجانیوز، از تریبون‌های خبری تندروها، روز جمعه (۲۱ اسفند/ ۱۱ مارس) بخش‌هایی از سخنان احمد علم‌الهدی، امام جمعه مشهد در مراسم فاطمیه در محله لویزان تهران را منتشر کرد.

علم‌الهدی در این سخنرانی با اشاره به انتخابات هفتم اسفند و نتایج آن گفت: «ما امروز در تحولات سیاسی جامعه خود بحران‌های گوناگونی می‌بینیم. در یک فراز، مردم ما با تمام وجود هستی خود را پای ولایت می‌ریزند و در یک نشیب، همین مردم بر اثر عوامل پیش‌آمده اطراف رهبری را قیچی می‌کنند.»

امام جمعه مشهد که به تازگی نماینده ولی فقیه در استان خراسان شده، افزوده است: «یک انتخاباتی در کشور راه افتاد، بنده‌ طلبه‌ بی‌ارزش به عنوان خبره انتخاب شدم. استاد من، کسی که رهبری درباره‌اش می‌فرماید خلأ وجود علامه طباطبایی و مطهری را پر می‌کند، مردم حذف می‌کنند.»

اشاره او به محمد تقی مصباح یزدی، عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و رهبر معنوی “جبهه پایداری”، گروه هوادار محمود احمدی‌نژاد است که نامزد انتخابات دوره پنجم مجلس خبرگان از تهران بود، اما آرای لازم برای ورود به خبرگان را به دست نیاورد. علاوه بر او، محمد یزدی، آخرین رئیس دوره چهارم مجلس خبرگان نیز در راهیابی به خبرگان ناکام ماند.

آیت‌الله خامنه‌ای روز پنجشنبه۲۰ اسفند رای‌نیاوردن مصباح یزدی و محمد یزدی را “خسارت” خواند. او گفت: «آقایان یزدی و مصباح از جمله این افراد هستند که حضور آنان در خبرگان باعث افزایش وزانت این مجلس می‌شود و نبود آنها نیز برای مجلس خبرگان خسارت است.»

بیشتر بخوانید: خامنه‌ای: نبودن مصباح و یزدی برای خبرگان خسارت است

در انتخابات دوره پنجم خبرگان کارزاری به راه افتاده بود که هدف آن جلوگیری از ورود احمد جنتی، تقی مصباح یزدی و محمد یزدی به مجلس خبرگان بود. این کمپین تا حدود زیادی موفق شد. و از این سه نفر تنها احمد جنتی به خبرگان راه یافت که او هم آخرین فرد فهرست شانزده نفره تهران بود.

پیش از انتخابات احمد خاتمی، امام‌جمعه موقت تهران، با اشاره تلویحی به کمپین یادشده هشدار داده بود که می‌خواهند “پروبال رهبری را قیچی کنند”.