اخبار

ارونیوز: علی دایی سرمربی تیم سایپا و صادق زیبا کلام استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران در ارتباط با جمع‌آوری کمک‌های مالی برای مردم زلزله‌زده کرمانشاه به اداره آگاهی احضار شدند.

احضار دایی از زبان خودش
علی دایی با انتشار تصویر احضاریه‌اش در صفحه اینستاگرام خود نوشت: «آخر و عاقبت یازده ماه تلاش شبانه‌روزی برای ساخت و ساز خانه‌های مردم زلزله‌زده کرمانشاه: احضار به آگاهی. مسئولینی که در این مدت به جای این که حامی من در ارائه خدمات بهتر به هموطنان نیازمند باشند فقط موجب دلسردی و اختلال در این امر شدند.»

علی دایی با اشاره به این که یک بار دادسرای اصفهان و یک بار دادسرای مشهد حساب بانکی‌اش را بسته‌اند، نوشته است: «از روز اول در این صفحه، تمامی مراحل کمک‌رسانی را قدم به قدم نشان دادم و الان هم معلوم نیست اصلا شاکی چه کسی است چون مردم که همیشه به من محبت داشتند. با پیشرفته‌ترین تکنولوژی و بهترین نوع مصالح، خانه‌سازی را شروع کردم و ادامه می‌دهم چون اعتقاد دارم باید کار را اصولی انجام داد. کمک‌های نقدی شما عزیزان همراه سود تعلق گرفته مبلغ یازده میلیارد و صد و بیست و سه میلیون تومان بوده که محل هزینه ریال به ریال این پول تا به الان، در دو جلد زونکن به همراه تمامی مدارک ارائه شد. هرگز مایل به طرح این موضوع نبودم اما در این راه بارها از حساب شخصی خودم برای تسریع کار ساخت و ساز هزینه کردم و امروز می‌بینيم که سرانجام تلاش‌هایمان برگه احضاریه بوده است.اما بالاترین محکمه و بهترین قاضی مردم می‌باشند.»

در تصویر احضاریه علی دایی دلیل احضار او « جهت ادای پاره‌ای توضیحات پیرامون نحوه و چگونگی و میزان جمع‌آوری کمک‌های مردمی به منظور ارائه به زلزله‌زدگان کرمانشاه» عنوان شده است.

احضار صادق زیباکلام

صادق زیبا کلام استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران و تحلیلگر سیاسی نیز در کانال تلگرامی‌اش تصویر احضاریه مشابهی را منتشر کرده که نشان می‌دهد وی نیز برای ادای توضیحات درباره کمک‌هایی که از مردم برای زلزله‌زدگان دریافت کرده، احضار شده است.

زیبا کلام نوشته است اوایل تیرماه به دادستانی احضار شده و به تمام سوالات و ابهامات راجع به محل هزینه کمک های مردمی توضیح داده است. وی گفته که بعد از این توضیحات به مدت سه ماه خبری از پیگیری ماجرا از سوی دادستانی نشد تا این که این احضاریه را دریافت کرده است.

این استاد دانشگاه نوشته است: «روز پیش احضاریه‌ای از آگاهی پلیس ناجا به منزلم ارسال شد که چهارشنبه یازده مهر می‌بایستی با اسناد و مدارک به آگاهی بروم. اگر در آنچه در بازپرسی گفته بودم، ابهامی می‌بود، می‌توانستند توضیح بخواهند یا مدارکی را می‌طلبیدند؛ که بالطبع بنده هر مدرکی را که می‌خواستند، با کمال میل ارائه می‌دادم.»

زیباکلام در پایان مطلب خود آورده است: «قوه محترم قَضائیه به‌مانند یک‌ مجرم، پرونده را به اداره آگاهی ارسال می‌نمایند. نمی‌دانم اگر من مجیزگوی اصول‌گرایان می‌بودم و “خودی” محسوب می‌شدم بازهم قوه قضائیه همین‌گونه برخورد می‌نمود؟»

موضوع جمع‌آوری کمک‌های مردمی از سوی سلبریتی‌ها در جریان زلزله کرمانشاه، قوه قضاییه ایران را به این موضوع حساس کرد. برخی از جمله فرهاد تجری نماینده قصرشیرین، پل ذهاب و گیلانغرب در ماه‌های گذشته مدعی شدند که برخی سلبریتی‌ها از مردم برای کمک به زلزله‌زدگان کرمانشاه پول جمع‌آوری کرده اما هیچ کاری انجام نداده‌اند. تجری خبر داده بود که دادستانی در حال بررسی موضوع است.

دویچه‌وله: رییس شورای شهر سرپل ذهاب گفته است که عذاب زلزله‌ در این منطقه ادامه دارد. مردم نه پول دارند، نه سرپناه، نه بهداشت. از کمکهای وعده داده شده به آنها خبری نیست. بعضی‌ها حاضرند کلیه خود را بفروشند تا خانه‌‌شان را بالا ببرند.

خبرگزاری ایلنا روز جمعه ۲۳ شهریور به نقل از مجتبی جاسمی، رییس شورای شهر سرپل ذهاب از وضعیت اسفبار زلزله‌زدگان کرمانشاه خبر داد. رییس شورای شهر سرپل ذهاب به این خبرگزاری گفته است که مردم این منطقه وضع روحی و روانی ناشایست و بسیار نامساعدی دارند.

چرا؟ دلایل یکی دوتا نیستند. وقتی رییس شورای شهر سرپل ذهاب مصایب را کنار هم ردیف می‌کند، تصویری فاجعه‌بار به دست می‌دهد؛ زلزله مدام تکرار می‌شود، مصالح گران است و خیلی‌ها فقط توانسته‌اند اسکلت خانه و کاشانه خود را بالا ببرند. ستادهایی که قرار بوده به مردم کمک کنند، آنها را تنها گذاشته‌اند. قرار بود به مردم آهن بدهند، که نداده‌اند. تعهداتی که نهادهای مسئول داده‌اند، محقق نشده است.

اکثر روستاهای سرپل ذهاب آب آشامیدنی ندارند. ۸۰ درصد زیرساخت‌های شهری تخریب شده یا آسیب دیده است. تا اول مهر شاید چند مدرسه به شکل نمادین افتتاح شود. بقیه باید در کانکس دایر شوند. وضع بهداشت اصلا مناسب نیست.

شهرداری پولی برای ارائه خدمات نمی‌دهد. امکانات شهرداری ناچیز و فرسوده است. مردم به هزینه خود آواربرداری کرده‌اند و اجاره دو میلیون تومانی برای بیل مکانیکی پرداخته‌اند. بنیاد مسکن باید این کار را انجام می‌داده که اعلام کرده نمی‌تواند. تنها ۲۰ درصد مردم در خانه‌های خود زندگی می‌کنند. همان ۲۰ درصد هم به خاطر تکرار زلزله ترجیح می‌دهند در کانکس زندگی کنند.

اعتراض زلزله زدگان کرمانشاه به عدم رسیدگی مسئولان (تصور آرشیوی)

بهای خانه به شدت پایین آمده و خیلی‌ها مسکن خود را به قیمتی نازل فروخته‌اند و با پولش در کرمانشاه سرپناهی رهن کرده‌اند. بسیاری از مستاجران که قرار بوده، زمین تحویل بگیرند همچنان بدون زمین هستند. به این همه مشکلات بیکاری جوانان در شهرستان سرپل ذهاب را هم باید اضافه کرد. یکی از محروم‌ترین نقاط ایران.

این سطور خلاصه‌ایست از آنچه رییس شورای شهر سرپل ذهاب به خبرگزاری ایلنا گفته است.

اما وضع نابسامان مردم را به ویژه از یک جمله رییس شورای شهر سرپل ذهاب می‌توان دریافت. او به خبرگزاری ایلنا گفته است: «مردمی هستند که حاضرند کلیه خود را بفروشند تا کار ساخت و ساز را انجام دهند؛ این درد است.»

“آهن‌لرزه کرمانشاه”

به گفته فرهاد تجری، نماینده کرمانشاه اساسا روند بازسازی در مناطق زلزله‌زده متوقف شده است. او به ایلنا گفته است: «کرمانشاه علاوه بر این‌که زمین لرزه دارد آهنلرزه هم دارد» او از عدم توجه مسئولان وزرات صنعت، معدن و تجارت و بنیاد مسکن در تامین آهن‌آلات شکوه کرده و گفته: «خروجی تقریبا صفر است» و به دلیل نبود آهنآلات در منطقه «روند بازسازی با رکود مواجه و متوقف شده است.»

به گفته نماینده کرمانشاه: «مسئولین بنیاد مسکن و وزراتخانه‌ها خصوصا صنعت، معدن و تجارت از نجابت مردم درحال سوءاستفاده هستند.» او می‌افزاید: «امروز اکثریت مردم به جهت نبود آهن‌آلات برای بازسازی خانه‌های خود سرگردان هستند و روند بازسازی کاملا متوقف شده است.»

صبر مردم تا کی؟

روز ۲۱ آبان سال گذشته زلزله‌ای با شدت ۳ / ۷ ریشتر سرپل ذهاب، قصر شیرین و کرمانشاه را لرزاند. صدها نفر کشته شدند، نزدیک به ۸۰۰۰ نفر زخمی. خانه‌های زیادی ویران گشتند، حتی آنها که نوساز بودند و ماحصل پروژه “مسکن مهر”. زلزله به بحرانی سیاسی و اجتماعی تبدیل شد. مردم نومید و بی‌اعتماد به نهادهای دولتی خود برای کمک به زلزله‌زدگان به سوی غرب کشور به راه افتادند. کمک‌های بسیاری جمع شد، بدون سازماندهی درست و به موقع.

در کوران این وضعیت خبرنگار خبرگزاری دانشجویی ایسنا در شرح مشاهدات مستقیم خود از وضعیت شهر، حال مردم را در سه واژه “غم، بهت و نگرانی” خلاصه کرد و نوشت: «مردم این شهر نگران و وحشت‌زده و به شدت نیازمند اقلام اولیه به خصوص آب هستند. در چمن مجموعه ورزشی احرا دائما بالگردهای ارتش و هلال احمر و اورژانس فرود می‌آیند و زمانی که برخی از مردم متوجه می‌شوند در این بالگردها اقلامی به خصوص آب وجود دارد سریعا به سمت آن می‌روند… با وجود تلاش‌ها اما مردم حجم و سرعت خدمات ارائه شده را ناکافی می‌دانند و نگران سرنوشت خود و خانواده‌شان هستند در شرایطی که در آستانه فصل سرما سقف بالای سرشان ویران شده و همه زندگی‌شان زیر صدها تن خاک دفن شده است.»

بسیاری از کسانی که به سوی مناطق زلزلهزده شتافته‌ بودند، پس از مدتی آنجا را ترک کردند. زلزلهزدگان تنها ماندند. تنها چیزی که هنوز هم سایه خود را بر منطقه گسترده، خود زلزله است. زلزله‌ای که مدام تکرار می‌شود و روح و روان مردم را دائم می‌لرزاند. دست‌اندرکاران آنگونه که از سطور بالا برمی‌آید نه دغدغه مردم را دارند، نه توان و شایستگی رسیدگی به مشکلات بیشمار آنها را.

حالا باز فصل سرما نزدیک می‌شود و مردم مناطق زلزله زده غرب ایران همچنان ناچارند سختی‌ها و کاستی‌ها را تحمل کنند. اما نماینده کرمانشاه می‌گوید: «این کاسه صبر مردم یک حدی دارد».

آرمان: یکی از اهالی روستای بزمیر آباد؛ روستایی که کمترین میزان رسیدگی را از جانب مسئولان دیده و به لطف سازمان‌های مردم نهاد تا این لحظه دوام آورده است تا آخرین لحظه حضور در روستا بار‌ها و بار‌ها از مشکلات دخترک ۱۳ ساله‌اش می‌گوید که دچار عفونتی شده است که ممکن است در سنین بالا‌تر او را درگیر سرطان دهانه رحم کند؛ دختر ۱۳ ساله‌ای که از کمترین حق یک شهروند و مهم‌تر از آن حق یک کودک محروم است؛ “بهداشت”، سه ماه پس از زلزله!
به گزارش آرمان به نقل از ايلنا، فضا دست کمی از روزهای اول پس از وقوع زمین لرزه ندارد. درست مثل ساعت های اولیه که هوا رو به تاریکی می‌رفت و مردم در کنار پیاده‌رو و یا فضاهای سبز آتش‌هایی کوچک و بی‌جان روشن می‌کردند؛ شوکه و آرام بودند، اما به محض دیدن ماشین های حمل چادر به سمت آن هجوم می‌بردند، صدای آب در تمام شهر شنیده می‌شد، لوله های آب ترکیده، صدای گریه بچه ها و فریادهایی منقطع در بیمارستان تخریب شده شهر که در فضای باز آن تنها یک چادر وجود داشت با میزی بزرگ که پر از داروهایی بدون نظم و ترتیب بود و زنی در کنار میز در آن سرمای استخوان سوز که با تاریکی بیشتر هم می‌شد از درد به خود می‌پیچید؛ درست مثل الان، سه ماه بعد از حادثه که مردم همچنان از درد به خود می‌پیچند، با مشکلاتی به مراتب بیشتر، با بیماری هایی واگیردار که منطقه را به شکلی تب‌دار جلوه می‌دهد.

همه چیز مثل روزهای اول است؛ مردم با کنسرو روز را به شب می‌رسانند، کودکان دچار سوتغذیه شده‌اند، وضعیت بهداشتی بحرانی شده است و کودکی ۸ ساله در جواب سوالم که چند بار حمام رفته است، می‌گوید: «چار بار خاله.» یک حمام برای ۱۰ خانوار اگر هم شانس بیاورند، ۵ خانوار از یک سرویس بهداشتی استفاده می‌کنند.

از بیمارستان صحرایی خبری نیست، نوزادان در صف ویزیت اندک متخصصان اطفال حاضر در مناطق هستند؛ تازه اگر شانس بیاورند و در سرپلذهاب باشند، وضعیت روستاها که بماند؛ منهای رفت و آمد مردم در روزهای اول و بارقه های امیدی که در دل مردم در همان روزها ایجاد شد؛ شباهتی به منطقه ای ندارد که به سمت ساخت و ساز برود. بیشتر ویرانی است و ناامیدی عمیقی که در عمق رفتار مردم مشاهده می‌شود، حتی از شوک و آرامش روزهای اول هم خبری نیست، آنها با واقعیت مواجه شده و عصبانی هستند تا جایی که به محض ورود تریلی و یا کامیون های مخصوص حمل کانکس های مسکونی و سرویس بهداشتی که به جرات می‌توان گفت بیشترین آن کمک‌های مردمی هستند، بی محابا به سمت آن خیز برمی‌دارند و با فریاد کمترین حق خود را می‌خواهند؛ بهداشت!

برخی از نیروهای حاضر در منطقه به مردمی که برای کمک آمده‌اند، اصرار می‌کنند که کانکس‌ها به آنها تحویل داده شود، تا کار توزیع را خودشان بین مردم انجام دهند. در یکی از روستاهای دشت ذهاب به تازگی کار ساخت سرویس بهداشتی آغاز شده که شباهتی به سرویس های بهداشتی مرسوم ندارد، دیوارهای کوتاه و ساخته شده از بلوک که به یک باد بند است؛ بدون در و پیکر! تنها پاسخ به این سوال که آیا این سرویس ها واقعا معقولانه ساخته شده یا خیر، این است که “بالاخره تکمیل می‌شود”. نیروهای حاضر در منطقه در پاسخ به این سوال که آیا بعد از سه ماه شروع به ساخت سرویس بهداشتی آن هم با توجه به اینکه متوسط 10 خانوار از یک سرویس استفاده می‌کنند، کمی دیر نیست؟ تنها “سکوت” می‌کنند.

دانش‌آموزان روزی سه ساعت به مدرسه می‌روند آن هم در صورتی که هوا سرد نباشد، بدون وسایل گرم ‌کننده توان درس خواندن ندارند، بعضی از خانواده ها ترجیح می‌دهند که بچه‌ها در چادرها درس بخوانند تا از بیماری های واگیردار در امان باشند؛ آنهایی هم که به مدرسه می‌روند وضعیت مناسبی ندارند، از دفتر و مداد خبری نیست؛ مشخص نیست که اگر سازمان های مردم نهاد در منطقه حضور جدی نداشتند وضعیت تا چه اندازه وخیم‌ و بحرانی‌تر می‌شد. دانش آموزان بعد از مدرسه در کنار چادرها راه می‌روند یا روی آوارها جایی پیدا می‌کنند برای حرف زدن از روزهایی دور، هرکدام از آنها سقفی داشتند و دلخوش به آن، لااقل محرومیت هنوز به دیوارهای خانه آنها نفوذ نکرده بود، حداقل از گزند سرمای استخوان سوز بخصوص در ساعت های پایانی روز در امان بودند.

همه چیز درهم ریخته و پیچیده است، آوار زلزله از تیر آهن، گچ وآجر تغییر ماهیت داده و جای خود را به مشکلات عفونی زنان، سرماخوردگی های سخت، مشکلات عدیده زنان باردار، بیماری های مشترک بین دانش آموزان و سرمای خشک زیر صفر درجه داده است؛ در حالی که همچنان مشکل کانکس در مناطق زلزله زده وجود دارد و به راحتی می‌توان این را گفت که هنوز حدود نیمی از مردم کانکس برای زندگی ندارند؛ فریادهایی که پشت وعده مسئولان و سلبریتی ها گم شده است کودکی جان خود را بخاطر سرما و بیماری از دست می‌دهد؛ اما برخی به فکر دهکده‌هایی خاص هستند که در حال حاضر دردی از مردم دوا نمی‌کند.

همه چیز درست مثل ساعت های اولیه زلزله است؛ فقط صدای هلی کوپترهای امداد جایش را به وزش بادهایی نسبتا شدید و خاک های شناور داده است، شهر از رفت وآمد آدم های مهم نفس راحت می‌کشد؛ آنها که وعده دادند و تا این لحظه کاری نکردند. برای ساختن و برای مردم مناطق زلزله زده روی خطی وجود ندارد از زیر خط باید شروع کنند. دست اندازهای اداری نیز تمامی ندارد وامروز بدتر از دیروز مجبورند همه چیز را رها کرده و ساعتها در صف های اداری ساخت وساز انتظار بکشند تا شاید کسی بگوید نوبت شماست. از باران خبری نیست، با بی آبی وخشکی امسال محصول کشاورزی هم در کار نیست.

التماس سرپرست های خانواده از مسئولان و مردم برای داشتن سرپناهی مثل کانکس و سرویس بهداشتی و نگاه پریشان وسرگردان کودکان ونوجوانان در برابر این درخواست‌های بی پاسخ، نگرانی‌هایی از تیره‌روزی آینده کودکانی ایجاد کرده است که نکند به سرزمین خود کمترین احساس مسئولیتی نکنند.

کودکان به محض ورود یک غریبه به مناطق به سمت آنها می‌دوند و عکس های سلفی می‌گیرند، مادرها بارها و بارها با سینی چای پذیرای مهمانان تازه وارد هستند؛ اما هیچ کدام از اینها نمی‌تواند بار روحی و روانی مشکلات را از خانواده ها کم کند. کودکان به دفعات بیمار می شوند، درآمدی هم وجود ندارد که هزینه پزشک متخصص را بدهند.بیماری کودکان مزمن شده است، دردناک ترین نمونه بیماری مربوط به سارینا است که در نهایت جانش را گرفت. در نیمه های شب حال سارینا به شدت وخیم و بیهوش می‌شود. پدرش، او را با وانت به بیمارستان سرپل ذهاب منتقل می‌کند؛ مسیرهایی سخت که بارها خطر آن را در شب از نزدیک احساس کرده ام؛ نه تنها من بلکه تمامی رسانه ای ها که از روزهای اول تا به امروز در مناطق حضور دارند، می‌دانند جاده های مواصلاتی استان کرمانشاه تا چه اندازه خطرناک است.

سارینا به سختی به بیمارستان منتقل می‌شود؛ اما در بیمارستان به دلیل نبود امکانات و پزشک متخصص نتوانستند کاری برای دخترک انجام دهند و عنوان کردند که باید سارینا به بیمارستان امام رضا (ع) در کرمانشاه منتقل شود.در نهایت سارینا توسط پدرش (و نه آمبولانس) به بیمارستان کرمانشاه منتقل شد؛ اما بعد از گذشت حدود 2 ساعت روی دست‌های پدر جان ‌می‌دهد، حادثه ای که حتی اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس جمهور را به روستای ناوه فره کشاند؛ اما در نهایت اعلام می‌شود که کودک دوساله بدلیل غفلت خانواده جان باخته است!

عده ای خوب بلدند، صورت مسئله را پاک کرده و برای پاک کردن آن از سیاهی وتیرگی استفاده کنند و تقصیر همه اشتباهات وکوتاهی های خود را گردن خانواده و مردم بیندازند و حتی حاضر نیستند کمی از صورت مسئله را درک کنند که کودکِ بیمار نه خودش مقصر است نه خانواده اش، بلکه مقصر کسانی هستند که از حق امروز کودکان می‌گذرند و در برابر این انسانهای بی گناه احساس مسئولیت نمی‌کنند.

وقتی خبر فوت سارینا در شهر و روستاهای زلزله زده پیچید، موجی از نگرانی بخصوص برای مادران این مناطق بوجود آمد؛ روستای ناوه فره و دیگر مناطق این بار عزادار بلایای طبیعی نبودند؛ بلکه بدلیل سهل انگاری در تحت پوشش قرار دادن کودکان به سوگ نشست. علاوه بر کودکان، وضعیت زنان باردار و کسانی که نیاز به سونوگرافی دارند قصه ای طولانی است که برای آن تنها می‌توان به چند جمله از مسئول خانه بهداشت اکتفا کرد:«ماه اصلی سونوگرافی در ماه پنجم باید باشه، اما این ماه رد می‌شه، بدون اینکه سلامت مادر و نوزاد بررسی بشه و این باری بر دوش منطقه ست، چرا که اغلب زوج ها نسبت های فامیلی دارن و مشکلات ژنتیکی خیلی زیاده.»

علاوه بر مشکل عدم تایید سلامت نوزاد و مادر، نبود سرویس بهداشتی در مناطق برای زنان باردار و معلولان و سالمندان است که وضعیت را به شدت برای آنها بحرانی کرده است؛ بطوری که به محض ورود به یکی از روستاها التماس می‌کنند؛ فقط یک سرویس بهداشتی برای آنها فراهم شود و زن‌ها و معلولان را نشان می‌دهند.

شپش به وفور در سر افراد یافت می‌شود؛ خانه های بهداشت و بیمارستان ها دارویی برای مبارزه با آن نمی‌دهند و باز هم سازمان های مردم نهاد هستند که باید این نیاز را تامین کنند، اما این کافی نیست چراکه در برخی از روستاها تا دوبار هم شپش زدایی صورت گرفته است، اما باز هم مشکلی حل نشده است.

علاوه بر این، بحث اصلی و نگرانی سازمان‌های مردم نهاد این است که مناطق زلزله زده در نقاط گرمسیری هستند یعنی سرمای استخوان سوز مناطق در شب در چند ماه آینده آن طور که گفته می‌شود؛ جای خود را به گرمایی تا ۵۰ درجه خواهد داد که مشخص نیست با این وضعیت بهداشتی چندین نفر را درگیر بحران خواهد کرد. یکی از اهالی روستای بزمیر آباد؛ روستایی که کمترین میزان رسیدگی را از جانب مسئولان دیده و به لطف سازمان‌های مردم نهاد تا این لحظه دوام آورده است تا آخرین لحظه حضور در روستا بار‌ها و بار‌ها از مشکلات دخترک ۱۳ ساله‌اش می‌گوید که دچار عفونتی شده است که ممکن است در سنین بالا‌تر او را درگیر سرطان دهانه رحم کند؛ دختر ۱۳ ساله‌ای که از کمترین حق یک شهروند و مهم‌تر از آن حق یک کودک محروم است؛ بهداشت، سه ماه پس از زلزله!

آمدنیوز: استاندار کرمانشاه که پیشتر با اتهام‌زنی به برخی از مردم زلزله‌زده این استان؛ عنوان کرده بود برخی زلزله‌زدگان کانکس می‌گیرند و در چادر تصاویر خود را منتشر می‌کنند! این روزها با همراهی و به تعبیری هم‌دستی با برخی از چهره‌های بدنام قرارگاه خاتم‌الانبیاء سپاه از حق مردم زلزله‌زده مشغول درآمدزایی‌ست!

«هوشنگ بازوند» استاندار فعلی کرمانشاه، زمانی که استاندار لرستان بود، «غلامرضا عبداللهی» برادرِ فرمانده فعلی قرارگاه خاتم‌الانبیاء سپاه را به عنوان مدیرکل امور روستایی و شوراهای استانداری لرستان منصوب کرد و حالا نیز اخباری مبنی بر انتصاب «عبداللهی» مبنی بر تکرار همین انتصاب در استانداری کرمانشاه به «آمدنیوز» مخابره شده است.

هوشنگ بازوند شنبه گذشته (۷بهمن‌ماه) در نشست پیگیری مصوبات سفر «محمدباقر نوبخت» سخنگوی دولت دوازدهم به مناطق زلزله زده استان کرمانشاه گفته بود: «در جریان اسکان موقت، سه هزار و ۷۰۰ خانوار به جای کانکس وجه اجاره بها را دریافت کردند.» بازروند درحالی مدعی پرداخت کرایه به زلزله‌زدگان استان کرمانشاه شده است که اساسا بخش عمده‌ای از مردم کرمانشاه هنوز همان مبالغ ادعا شده را دریافت نکرده‌اند.

این در حالی‌ست که بر اساس اخبار رسیده از منابع موثق؛ با وجود دپوی تعداد قابل‌توجهی از کانکس‌های آماده بهره‌برداری در سرپل ذهاب، زلزله‌زدگان بسیاری در نوبت دریافت این کانکس‌ها که فقط برای شرایط اضطراری ساخته‌شده‌اند و کاربرد دیگری ندارند.

این منبع مطبع دلیل عدم تحویل این کانکس‌ها به زلزله‌‌زدگان را، منعقد شدن قراردادی فی‌مابین بنیاد مسکن و قرارگاه خاتم‌‌الانبیاء به فرماندهی سردار «عبادالله عبداللهی» با لابی‌گری استاندار کرمانشاه یعنی «هوشنگ بازوند» می‌داند که طی آن مقرر شده تا کانکس‌ها از یکسو به بهانه لیست بلندبالای متقاضیان پرداخت اجاره‌بها، و از سوی دیگر با مستمسک قرار دادن کمبود بودجه مصوب برای پرداخت اجاره‌بهای زلزله‌زدگان و درنهایت نیاز مبرم به تأمین این هزینه‌ها، به‌صورت آزاد و به قیمتی بسیار در بازار به فروش برسد.

البته پیش‌تر «احمد صفری» نماینده کرمانشاه در مجلس شورای اسلامی با انتقاد از روند امداد رسانی به آسیب‌دیدگان ناشی از زلزله آذرماه در غرب کشور، گفته بود: «بنیاد مسکن به دنبال درآمدزایی از زلزله زدگان کرمانشاه است.»

بسیاری از روزنامه‌نگاران و البته مردم مناطق زلزله‌زده، معتقدند، مقصود نماینده کرمانشاه از «درآمدزایی» در اصل اشاره‌ای به تبانی مثلث فساد زلزله‌ کرمانشاه (سردار عبادالله عبدالهی، برادرش غلامرضا عبداللهی و هوشنگ بازوند) با یکدیگر برای درآمدزایی از حقوق مردم مظلوم کرمانشاه است.

عصرایران: گویی مسئولان در ساخت کانکس هم دچار غافلگیری شده‌اند و نمی‌دانند چگونه می‌شود مردم شهر کوچکی مثل سرپل ذهاب را صاحب یک کانکس کوچک کنند.

عصر ایران؛ مصطفی داننده- زمین لرزه که آمد همه غافلگیر شدند حتی سازمان مدیریت بحران کشور. گویی کسی باور نمی‌کرد در سرزمین زلزله‌های مرگ‌بار، زلزله هم می‌آید. همه با خیال راحت پا روی پا گذاشته بودند و گذر عمر را به تماشا می‌نشستند. شاید همین خیال راحت بود که سوله ستاد بحران را به برنامه خندوانه اجاره داده بودند.

قهر زمین آمد و کرمانشاه لرزید. سقف خانه‌های قدیمی و جدید بر سر مردم خراب شد. مردم کرمانشاه به ویژه سرپل ذهاب در عرض چند ثانیه تبدیل به زلزله زده شدند.

مردم زلزله زده احتیاج به کمک داشتند. به ویژه آنهایی که دیگر سقفی برای زندگی نداشتند. مردم ایران تا خبر را شنیدند به صحنه آمدند و کار خود را کردند و سیل کمک‌ها به سمت کرمانشاه روانه شد.

چادرها علم شد تا برخی مردم فعلا به این خانه‌های چادر پناه ببرند تا بعد مسئولان فکری به حال خانه آنها کند. بماند که همین چادرها هم به سختی به روستاها رسید و تا مدتی تنها آسمان کرمانشاه سقف مردم زلزله زده باشد.

زلزله بود، سرما بود، کانکس نبود

زمین لرزه در اواخر پاییز آمده بود. آخر پاییز کرمانشاه یعنی زمستان دیگر شهرها. هوا در کرمانشاه سرد و سرد و سردتر می‌شد و مردم چشم انتظار رسیدن کانکس‌هایی که حداقل می‌شود آنجا را گرم کرد و در پناه گرما کمی زندگی کرد.

اگر بگویند با چادر، باران، سرما و زندگی جمله بسازید. من می‌نویسم « زندگی در چادر در فصل سرما و باران سخت است.»

برخی مردم زلزله زده سرپل ذهاب در این سرمای استخوان سوز همچنان در چادر زندگی می‌کنند.

سنجابی فرماندار سرپل ذهاب می‌گوید «تقریبا تمام مردم این شهر همچنان در چادر زندگی می‌کنند و چشم به راه رسیدن کانکس‌ها هستند.»

گویی مسئولان در ساخت کانکس هم دچار غافلگیری شده‌اند و نمی‌دانند چگونه می‌شود مردم شهر کوچکی مثل سرپل ذهاب را صاحب یک کانکس کوچک کنند.

گویی آنها درگیر جلسات متعدد و سمینارهای جهانی هستند تا ببینند چگونه می‌شود مردم زلزله زده را صاحب کانکس کنند.

بی‌کانکسی این روزها مردم سرپل ذهاب نشان می‌دهد، ستاد مدیریت بحران کشور هیچ فکری برای دوران بعد از زلزله ندارد.

نمی‌دانم حالا که زمین لرزه در ایران سفرهای استانی خود را آغاز کرده است این ستاد چگونه می‌‎خواهد خدای ناکرده با زلزله بعدی برخورد کند.

مشخص نیست مردم تا کی باید چشم به راه کانکس بمانند. نمی‌دانم این مردم می‌توانند باور کنند مسئولینی که نمی‌توانند چند کانکس را به یک شهر برسانند، می‌خواهند شهر آنها را از نو بسازند.

مردم زلزله زده در روزهای ابتدایی زمین لرزه داغ دار بودند و بسیاری هنوز نمی‌دانستند چه بلایی به سرشان آمده است اما حالا بعد از گذشت چندین هفته این مردم تازه فهمیده‌اند زمین لرزه با آنها چه کرده است. این مردم این روزها بیشتر احتیاج به کمک دارند. این مردم این روزها بیشتر احتیاج به هم‌دردی دارند. داغ زلزله از یک سوی و سرما از سوی دیگر به آنها فشار می‌آورد.

آقایان مسئول لطفا هرچه زودتر فکری به حال این مردم کنید.

آقایان مسئول لطفا دیگر غافلگیر نشوید.

بی‌بی‌سی:  وحید حقانیان با دفاع از پروژه مسکن مهر گفته: “خدا لعنت کند معاون اول رئیس جمهور اقای جهانگیری [را]. اولین تخم لق را ایشان گذاشت”

رسانه های اصولگرا امروز ویدیویی را از اظهارات وحید حقانیان، معاون امور ویژه دفتر رهبر ایران منتشر کرده اند که در آن، با انتقاد از اظهارات اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس جمهور در مورد عدم مقاومت منازل طرح “مسکن مهر” در مقابل زلزله اخیر، او را “لعنت” می کند.

به دنبال زلزله ۲۱ آبان استان کرمانشاه، اسحاق جهانگیری با ابراز تاسف از اینکه “بیشتر خانه های تخریب شده در زلزله متعلق به ساختمان های مسکن مهر بوده” از وزارت راه و شهرسازی خواسته بود تا “با دقت این موضوع که چرا خانه های نوساز تا این حد آسیب پذیر بوده اند را بررسی کند”.

ببینید:

• فیلم اظهارات وحید حقانیان در دفاع از مسکن مهر
• فیلم اظهارات معاون استاندار در مورد “تلفات صدنفری” مسکن مهر

آقای حقانیان در ویدیوی خبرساز، با انتقاد از “شلوغ کاری” و “سیاسی بازی” بعد از زلزله اخیر گفته: “خدا لعنت کند معاون اول رئیس جمهور آقای جهانگیری [را]. اولین تخم لق را ایشان گذاشت و زود اعلام کرد توی جلسه اقتصاد مقاومتی که آقا مسکن مهر! آخر چه ربطی دارد.”

وی افزوده: “من خودم دیدم… ۲۷ نفر از سازمان نظام مهندسی زنجان آمدند دیدند گفتند مشکلی ندارد مسکن مهر.” معاون دفتر رهبر ایران، در پایان ویدیو خطاب به فردی که به فیلمبردار اظهارات وی می‌گوید “آقا این فیلم را پاک کن” می گوید: “نه، عیبی ندارد.”

اظهارات وحید حقانیان به فاصله اندکی از انتشار اظهارات مجتبی نیک کردار معاون عمرانی استاندار کرمانشاه در مصاحبه با خبرگزاری ایلنا منتشرشده که در آن، از کشته شدن حدود ۱۰۰ نفر از ساکنان مسکن مهر در شهر زلزله زده سرپل ذهاب خبر می دهد.

با وجود انتشار اظهارات مجتبی نیک کردار در ایلنا در ساعت ۱۱:۴۹ به وقت تهران، به دنبال خبرساز شدن فیلم اظهارات وحید حقانیان، خبرگزاری دانشجو وابسته به بسیج دانشجویی، در ساعت ۱۵:۴۹ نوشت که آقای نیک کردار در مصاحبه با این خبرگزاری منکر شده که از کشته شدن حدود ۱۰۰ نفر در مسکن مهر سرپل ذهاب سخن گفته است.

آقای حقانیان مشاهدات خود را از مناطق زلزله زده چنین روایت کرده است: “من خودم دیدم… ۲۷ نفر از سازمان نظام مهندسی زنجان آمدند دیدند گفتند مشکلی ندارد مسکن مهر”

همچنین خبرگزاری تسنیم، در ساعت ۱۵:۲۵ گزارش کرد که احمد اصغری‌مهرآبادی قائم مقام وزیر راه و شهرسازی گفته پروژه های مسکن مهر مناطق زلزله زده کرمانشاه “کاملا پا برجا هستند که باعث کاهش چشمگیر تلفات جانی و مالی شده” و “برخی اظهارنظر افراد تحت تاثیر اخبار کذب بوده است.” وی می افزود: “آمارهای غیررسمی اعلامی در منطقه حاکی از کشته شدن ۲ نفر در این پروژه [مسکن مهر] تاکنون بوده است.”

خبرگزاری دانشجو در تکذیب همزمانی که از قول مجتبی نیک کردار منتشر کرد نوشت: “سخنان من تحریف شده است… من تعداد کشته ها در منازل خودمالکی اطراف مسکن مهر را ۱۰۰ نفر اعلام کردم، نه کشته‌های ساکن ساختمان‌های مسکن مهر را.”

این در حالی است که در خبرگزاری ایلنا، ویدیوی اظهارات مجتبی نیک کردار هم منتشر شده بود که می گفت: “در سرپل [ذهاب] دوتا مجتمع کنار هم بودند که هر دو تا عنوان مسکن مهر داشتند. یکی مسکن مهر مجتمع شهید شیرودی که شش‌طبقه بود با یک پیلوت [طبقه هم سطحِ خیابان شامل ستون‌ها و بدون دیوارهای جداکننده] و یک… مسکن مهرِ خودمالک [مسکن مهری که مالکیت آن به ساکنان واگذار می شود] و چهارطبقه که کنار این مجموعه شش‌طبقه بوده. این مجموعه مسکن مهر خودمالک چهارطبقه کاملا فروریخته و حدود ۱۰۰ نفر آن طور که مردم می گویند و آمار تقریبی تاحالا داریم در اینها کشته دادیم.”

معاون عمرانی استاندار کرمانشاه سپس، در پاسخ به سوال مجدد خبرنگار ایلنا در مورد درست بودن آمار حدودا ۱۰۰ نفره کشته شدگان مسکن مهر تاکید می کرد: “دقیقا ما حدود ۴۰۰ و خورده ای کشته داشتیم که حدودا ۱۰۰ نفرش ساکن این مسکن مهرِ خودمالک است.”

در ۲۲ آبان مسعود شریفی، مدیر کل اداره راه و شهرسازی استان کرمانشاه، در توضیحات جداگانه ای در مورد تلفات مسکن مهر در سرپل ذهاب گفته بود: “ما در سر پل ذهاب دو پروژه ۵۰۰ واحدی و ۲۵۰ واحدی مسکن مهر داریم که پروژه اول با توجه به قرار گرفتن آن بر روی گسل آسیب جدی دیده است.”

این اظهارات در حالی بیان شده بود که آقای شریفی، که ظاهرا از منتقدان مسکن مهر نبود، دلیل تلفات مورد اشاره خود را چنین توضیح می داد: “این موضوع به دلیل پایین بودن کیفیت ساخت مسکن مهر نبوده بلکه تمام ساختمان‌ها و سازه‌های آن منطقه، حتی اداره راه و شهرسازی این شهرستان که ساختمانی یک طبقه است آسیب دیده‌اند.”

مدافعان مسکن مهر می گویند آمار تلفات مجتمع های مسکونی این پرژه تنها دو نفر بوده و نه صد نفر

در پاسخ به صحبت های مدیر کل اداره راه و شهرسازی استان کرمانشاه، علی بیت اللهی دبیر کارگروه ملی زلزله مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی گفت: “واحدهای مسکن مهر کرمانشاه بر روی گسل قرار نداشته و علت تخریب جدی، پایین بودن مقاومت این ساختمان است.”

آقای بیت اللهی افزود: “در مناطق زلزله زده شاهد این هستیم که در کنار بناهای خشت و گلی با تخریب کم، واحد‌های مسکن مهر که دو سال هم از ساخت آنها نمی‌گذرد به صورت جدی تخریب شده اند و این یک فاجعه است.”

بیشتر بخوانید:

• زلزله غرب ایران؛ پرسش‌هایی در مورد طرح مسکن مهر
• مسکن مهر، میراث پردردسر احمدی‌نژاد

در اظهارنظری دیگر، حسن روحانی رئیس جمهور هم روز ۲۳ آبان، در جریان بازدید از استان کرمانشاه اعلام کرد: “وقتی به سرپل ذهاب رفتیم دیدیم که چگونه خانه‌های مردم که در کنار خانه‌های مسکن مهر بود حتی شیشه‌هایش هم نشکسته بود اما خانه‌های مسکن مهر تخریب شده بودند.”

وی ادامه داد: “البته برخی می‌گویند علت این بوده که آن خانه‌ها روی گسل قرار داشتند در حالی که گسل نقطه‌ای نیست بلکه یک مسیر است و اگر آن خانه‌هایی که مربوط به مسکن مهر بوده روی گسل قرار داشته خانه‌های مجاورش هم روی همان گسل قرار داشتند.”

در همان روز، فرامرز کهزادی مسئول تعاونی مسکن های مهر شهرستان سر پل ذهاب در گفت و گو با سایت تابناک، با رد اتهامات مطرح شده در مورد کیفیت این مسکن ها گفت: “اینکه بگوییم ساختمان های دیگر سالم هستند، درست نیست. تنها یک ساختمان که آن هم برای مدیرعامل یکی از شرکت های مسکن مهر است، در این منطقه آسیب ندیده و همان ساختمان سوژه رسانه ها شده است.”

وی با تاکید بر اینکه “مسکن مهری که در شهرستان سر پل ذهاب ساخته شد یکی از مساکن مهر نمونه کشوری بود” افزود: “در مسکن مهر شهرستان ما چیزی حدود ۲۵۰۰ تن ساکن بودند و از این جمع تنها ۲ تن در جریان زلزله کشته شدند.”

«آمدنیوز»- زمانی که طرح‌ها پایه‌ریزی می‌شوند، مسئولین برای کم نیاوردن در مسابقه تبلیغات هر چه محکم‌تر بر طبل تزویر و ریا می‌کوبند تا کارنامه تبلیغاتی گسترده‌تر و حجیم‌‌تری برای خود و دولت خود دست و پا کنند و حتی نسل‌های آینده‌شان بهانه بیشتری برای نشستن پشت میز‌های قدرت داشته باشند.

مسئولین گویا در طول چهل سال خبره این کار‌ها شده‌اند و تنها چیزی که یاد گرفته‌اند «خدمت حقیقی به مردم» است. موقعی که طبل‌ها به صدا در می‌آیند و بلندگوها و «رسانه‌های میلی» داد می‌زنند که «آی مردم ما ساختیم، ما آباد کردیم، ما بودیم و در گذشته هیچ‌کسی هم‌چون ما نبوده و با این‌کار اثبات کردیم کسی در آینده نیز نظیر ما نخواهد آمد»، بالطبع مسئولین ریز و درشت نیز از این‌ور و آن‌ور به تلاش و تکاپو می‌افتند، یک موقعی فکر نکنید آن‌ها با دیدن این بل بشو به فکر تلاش و تکاپو برای «آبادانی» می‌کنند. نه هرگز اشتباه نکنید، چرا که تاریخ نشان نداده است برای کار و آبادانی صدای کسی دربیاید.

این شور و شوق نه برای تشویق و میل بیشتر برای آبادانی و خدمت به مردم است، بلکه تکاپو برای استفاده از این دم و دستگاه و چسباندن خود به این «طرح‌های عظیم خودنمایی» است که «بلی ما هم بودیم» و ما هم در آن پروژه نقش داشتیم.

دو عکس العمل‌ در دو زمان

آن زمان که اسناد اختلاس‌ها و رانت‌ها بیرون می‌زند دیگر هیچ مسئولی را نمی‌توانی از سوراخ موش در بیاوری و بگویی تو بودی، دیگر کسی نیست که جوانمردانه سینه سپر کند و بگوید بلی من بودم.

حالا ترفندی در طول ۴۰ سال فرگشت یافته و به تکامل رسیده جواب ندادن‌هاست.

پاسخ ندادن به تلفن خبرنگاران در این روزها به مسابقه‌ای بین مسوولان دیروز و امروز تبدیل شده تا شاید بتوانند در این ماراتن تقصیر را به گردن یکدیگر بیندازند.

مسکن‌ بی مهر گویی از زیر زمین روئیده است

آن زمان که مدیر امور مسکن راه و شهرسازی کرمانشاه اعلام کرد: ۴۸۰۰ واحد مسکن مهر در استان کرمانشاه به متقاضیان تحویل داده می‌شود، هر مسئولی حتی مسئولین دام‌داری به رسانه‌ها التماس می‌کردند که بگویید من هم بودم، من هم ساختم.

و طبیعتا رسانه‌های خودشان هم که قرارداد‌های میلیاردی‌ برای تبلیغ بسته‌اند نیز، با تمام قوا در مطرح کردن این مسئولین می‌کوشند.

آن زمان که با زلزله‌ای؛ تمام نماها و نمادها پایین می‌ریزد، دیگر روبرویت به سان کویری است که تشنه به دنبال آب می‌گردی و هیچ انسانی نمی‌یابی که لیوانی آب برای زنده ماندن بگیری.

برخلاف همه‌سازی مسکن بی‌مهر، هیچ کسی را پس از زلزله دیگر نمی‌توان یافت که با شهامت بگوید من بودم، من ساختم.

به‌راستی می‌توان پرسید نتایج آزمایش بتن این سازه‌ها کجاست؟

چه کسی مقاومت نمونه‌های بتن این بناها را تائید کرده است؟

مهندسین ناظر این سازه‌ها چه کسانی هستند؟

پیمانکاران چرا تخلف کرده‌اند؟

عقب‌مانده تر از ۴ هزار سال

قانون حمورابی که به دستور حمورابی، شاه بابل نوشته شد، شامل ۲۸۲ ماده در باب حقوق جزا و حقوق مدنی و حقوق تجارت است. ستونی که قوانین حمورابی بر روی آن حک گردیده از بازالت است و در حدود ۲٫۵ متر ارتفاع دارد. متن قوانین گرداگرد این ستون در ۳۴ ردیف به خط میخی نوشته شده‌است.

قانون حمورابی نخستین سند شناخته شده‌ای‌ست که در آن یک فرمانروا به اعلان عمومی یک مجموعه کامل قوانین برای ملت خود اقدام می‌کند. حمورابی (۱۸۱۰-۱۷۵۰ پ.م.) ششمین پادشاه اولین سلسله شاهان کشور قدیم بابل است. تاریخ شاهی او را (۱۷۹۲-۱۷۵۰ پ.م.) آورده‌اند. این قانون شامل حقوق و روابط افراد با یکدیگر با تکیه بر عوامل مهم اقتصادی در آن دوران است.

ستون حاوی قانون حمورابی در اوایل سال ۱۹۰۱ توسط گروه اکتشافی ژاک دو مورگان در شوش خوزستان توسط گوستاو ژاکیه از دل خاک بیرون آمد. شوتروک ناهونته پادشاه ایلامدر سده دوازدهم پیش از میلاد پس از فتح بابل این ستون را از شهر سیپ پار به کشور خود آورد. ستون مذکور هم‌اکنون در موزه لوور، پاریس نگهداری می‌شود.

در این قانون کهن میخوانیم:
بند ۲۲۹ قانون حمورابی، ۴۰۰۰ سال پیش:
اگر معماری برای کسی خانه‌ای بسازد و آن را خوب محکم نسازد و خانه فرو ریزد و صاحب خانه را بکشد، آن معمار محکوم به مرگ است.

پس از گذشت حدود ۴ هزار سال که امروزه انسان شاهد پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌ها برای ساخت سازه‌های ساختمانی است، هنوز شاهد کم کیفیت‌ترین ساختمان‌ها هستیم.

۴ هزار سال پیش مجازاتی برای معماران متخلف تعیین کرده بودند، شایسته نیست که افراد متخلف در ساختمان‌های مسکن بی‌مهر شناسایی و مجازات شوند؟

ایران وایر: در چند روز اخیر عده زیادی در فضای مجازی شماره حساب شخصی‌شان را برای جمع‌آوری کمک به مردم زلزله زده به اشتراک گذاشته‌اند، از چهره‌های سرشناس تا مردم عادی. صادق زیباکلام، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران یکی از آن‌هاست. او سه شنبه ساعت ده شب شماره حساب بانک ملی خودش را در شبکه‌های مجازی به اشتراک گذاشت و از مردم برای جمع‌آوری کمک به زلزله‌زدگان کمک خواست. صادق زیباکلام تصور می‌کرد به واسطه شهرت‌اش می‌تواند ده، دوازده میلیون تومانی جمع‌آوری و آن را صرف تهیه مایحتاج اولیه مردم مناطق زلزله زده کند حالا کمتر از چهل و هشت ساعت از زمانی که شماره حسابش را اعلام کرده گذشته و بیش از نیم میلیارد تومان به حساب او واریز شده. در کنار استقبال گسترده مردم برای کمک، اعلام شماره حصاب شخصی از سوی بسیاری مورد انتقاد قرار گرفته با او حول محور این موضوع گفت و گو کرده‌ایم.

چطور شد که تصمیم گرفتید شماره حساب شخصی‌تان را اعلام کنید؟

روز دوم بعد از زلزله، با توجه به تصاویری که بیشتر شبکه‌های فارسی زبان خارج از کشور پخش می‌کردند، که صحنه‌های رقت‌آوری از انواع و اقسام کمبودها بود، پیش خودم فکر کردم بهتر است شماره حساب اعلام کنم و هفت هشت ده میلیون تومان جمعآوری کنم و آن را برای چند نفر از شاگردانم که شناخت کافی از آنها دارم، بفرستم تا مایحتاج مورد نیاز زلزله‌زدگان را خریداری کنند. سه شنبه حدود ساعت ده شب در توئیتر و اینستاگرام شماره حسابم در بانک ملی را اعلام کردم، همان یک ساعت اولیه میزان کمک‌ها از مرز ده میلیون گذشت. باورم نمی‌شد تا دو سه ساعت بعد از آن از مرز چهل میلیون عبور کرده بود. الان که سی و چند ساعت از اعلام شماره حساب گذشته، کمک‌ها از نیم میلیارد تومان گذشته است.

حالا قرار است با این پول چه کنید؟

وقتی این اقبال عمومی را دیدم، شوکه شدم. در خواب نمی‌دیدم کمتر از چهل و هشت ساعت به این رقم برسد. وقتی با این اعتماد عمومی رو به رو شدم، با افرادی که در کرمانشاه می‌شناختم، صحبت کردم و دیدم بهتر است خودم راه بیفتم و بروم کرمانشاه. الان عازم کرمانشاه هستم، می‌خواهم یک بررسی کنم با گروه‌هایی که دست‌اندرکار هستند، با «ان جی او» ها و سازمان‌های مردم نهاد صحبت کنم. گفته می‌شود به مناطق اهل سنت خیلی رسیدگی نشده! بروم ببینم درست است یا نه؟

چند نفر تا الان کمک کرده‌اند؟

الان دیگر نمی‌توانم بشمارم. اوایل می‌توانستم بشمارم ولی بعد از مدتی از دستم خارج شد فکر کنم بالای بیست هزار نفر پول واریز کرده‌اند و فعلا هم ادامه دارد.

بیشترین رقمی که به حسابتان واریز شد چقدر بود؟

نکته‌ای که شاید به لحاظ جامعه‌شناسی جالب باشد این است که هفتاد درصد پول‌ها از پنج تا پنجاه هزارتومان است. این نشان می‌دهد اکثر افرادی که دارند کمک می‌کنند، مرفه نیستند، البته مرفه‌ها هم بوده‌اند. شاید یک دو جین پانصد هزارتومان داشتیم. یک میلیون و دو میلیون هم داشته‌ایم، اما اگر اشتباه نکنم بیشترین رقمی که واریز شده، یک رقم دومیلیون و پانصد هزارتومان است و کمترین رقم پنج هزارتومان است. نکته‌ای که خیلی آدم را تکان می‌دهد، اقبال و اعتماد عمومی است. همین موضوعی که باعث شده خودم راهی کرمانشاه بشوم.

اما عده‌ای به اعلام شماره حساب و جمع‌اوری کمک شخصی انتقاد جدی دارند….

عده‌ای انتقاد ‌کردند نهادهای دولتی را زیر سوال برده‌اید. این‌ها اغلب طرفداران حکومت هستند و می‌گویند شما با این کار دارید می‌گویید مردم به کمیته امداد، به هلال احمر و نهادهای دولتی کمک نکنند. اصلا و ابدا من چنین چیزی نمی‌گویم، من این حساب را باز کرده‌ام و هر کس دوست دارد می‌آید، کمک می‌کند. هرکس هم دوست ندارد به هلال احمر یا کمیته امداد کمک می‌کند. در کشورهای توسعه‌یافته مثل اروپا و امریکا و کانادا هم در مواقع بحرانی، افرادی که شناخته شده هستند، به قول خودمان بانی خیر می‌شوند و کمک مردمی جمع می‌کنند. عده دیگری می‌گویند شما باید این پول‌ها را به هلال احمر بدهید، چون شما تجربه و دانشی در این زمینه ندارید که چطور باید این پول خرج شود. هلال احمر تجربه دارد اما در ایران غیر از هلال احمر، «ان جی او» های بسیار خوبی وجود دارد. مثلا یکی از معتبرترین و شناخته شده ترین سازمان‌های مردم نهاد «جمعیت امام علی» است. البته عده دیگری می‌گویند مردم به شما اطمینان کردند و این پول را به شما داده‌اند، اگر می‌خواستند به هلال احمر بدهند، خودشان از اول پول را به هلال احمر یا کمیته امداد می‌دادند. فکر می‌کنم این‌ها مسائل بعدی است، ابتدا باید ارزیابی کنم.

پس الان هزینه‌ای نمی‌کنید؟

خیلی جاهایی که آسیب دیده‌اند روستاها هستند. یکسری وسایل مورد نیاز اولیه مثل وسایل بهداشتی و گرمایشی ظاهرا به مقدار کافی در حال رسیدن به مناطق است اما فکر می‌کنم مساله مهم از یکی دو هفته دیگر که سرما می‌آید، شروع می‌شود، چون منطقه منطقه کوهستانی است و سرما وجود دارد. خیلی از خانه‌هایی که آسیب دیده‌اند، روستایی است شاید بشود آن‌ها را ترمیم کرد که قابل سکونت شود. البته کمک‌های بلندمدت‌تری در نظرم هست، به خصوص برای روستاها و مناطق دورافتاده، می‌توانیم در این روستاها، مدرسه، خانه بهداشت یا آب اشامیدنی سالم لوله کشی تهیه کنیم البته هنوز نمی‌دانم چقدر این کارها عملی است و باید با افراد متخصص و حتی مردم محل مشورت کنم. من خودم را موظف می‌‌دانم، چون مردم به من اعتماد کرده‌اند.

خودنویس: غلامحسین کرباسچی، که به ساخته‌های دوران مدیریت خود افتخار می‌کرد، شب گذشته بعد از وقوع زلزله زرگنده زد و رنگ ملحفه‌اش زرد شد. ناظران اعلام کردند که او نماز آیات را قضا خوانده است.
بیشتر بخوانید

به گزارش فالس‌نیوز از جمشیدیه، شب گذشته غلامحسین کرباسچی به هنگام تکان‌های نسبت شدید پایه‌های تخت‌خواب، اول فکر کرد جوان شده و […] اما بعد متوجه شد زلزله است و خانمش بعدا مجبور شد ملحفه را توی سطل رخت چرک بیاندازد. شهردار پیشین تهران، جرات نکرد تا صبح در داخل خانه بخوابد و گفت من به مهندسان مورد اعتماد شهرداری هم اعتماد ندارم!

شهردار تهران که همیشه از مقاومت ساختمان‌های ساخته شده در دوران مدیریتش حرف می‌زد، در حیاط خانه چادر زد و تا صبح پایش را در حمام هم نگذاشت و نماز آیاتش هم قضا شد. معاونین فنی شهرداران مناطق مختلف تهران و ناظران شهرداری در حال فرار از تهران بزرگ مشاهده شده‌اند.

به گزارش خبرنگار فالس نیوز، یکی از مهمانان تابستانی کرباسچی از او پرسید که هنگام زمین‌لرزه، با کدام پا باید وارد دستشویی شد، و کرباسچی در پاسخ گفت: «من که با سر میرم!»

این گزارش می‌افزاید محمد عطریانفر شب گذشته میان سیم‌کشی‌های امنیتی خانه‌اش گیر کرد و تا سحر مانند گربه گیر کرده در کاموا، مشغول باز کردن سیم‌ها بود. عطریان‌فر بامداد امروز در چیذر تهران به همراه آفتابه اهدایی محمد قوچانی مشاهده شده است و گویا در باغ بالاتر از میدان ندا با بیل مشغول کاری بوده است. عطریانفر ده‌ها مقاله در باره زمین‌لرزه تهران و خطراتش برای سازه‌های بلند شهری را در دوران کرباسچی، در همشهری سانسور کرده بود.

اکبر هاشمی رفسنجانی و فاطمه هاشمی نیز، زندان رفتن مهدی را عامل این زلزله خواندند و گفتند اگر مهدی آزاد نشود و عفو رهبری گیرش نیاید، حتما باز هم زلزله خواهد آمد! هاشمی به نوه‌ها سفارش کرد که ویلاهای لواسانات نروند. یاسر هاشمی نیز که شب‌ها با اسب می‌خوابد، به خاطر رم کردن اسب‌ها که زلزله را پیشبینی می‌کنند، دچار آسیب روحی و مغزی شد (کارشناسان وجود مغز را تایید نکرده‌اند).

ستاد اقامه نماز جمعه کشور نیز از همه بانوان خواست شب‌ها با چادر بخوابند تا مبادا کم لباس بودن آنها بر قدرت و شدت زلزله بیافزاید.

آیت‌الله صافی گلپایگانی هم از خانم‌ها درخواست کرد برای جلوگیری از پس‌لرزه، در همه حالات حجاب خود را سفت نگه دارند!

همسر آقای روحانی نیز پس از استحمام، زیرپوش خود را روی چادر پوشید.

یک مدیر مرکز وقایع غیر مترقبه، بعد از زمین‌لرزه از شهروندان تهرانی نیز درخواست کرد که شب‌ها حتما با لباس بخوابند بانوان محترمه نیز از پوشیدن «نخ در بهشت» حتما خودداری کنند. گفته می‌شود «نخ در بهشت» نوعی زیرپوش زنانه است که در «ویکتوریا سیکرت» به نمایش عمومی در آمده است!

خُسن آقا: یکی اون طرفها رد میشد شیشکی در کرد و گفت: هرچی بم و آذربایجان و جاهای دیگر رو ساختین کافی بود!

خبرآنلاین: رئیس مجلس شورای اسلامی از مناطق زلزله زده استان بوشهر دیدن کرد.
صبح امروز علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی پس از ورود به استان بوشهر به شهرستان‌های چاهگاه و شنبه که از مناطق زلزله زده هفته گذشته استان بوشهر بودند سفر و از نزدیک در جریان امدادرسانی به مردم زلزله زده این استان قرار گرفت.
رئیس مجلس در جمع مردم شنبه گفت: گزارش نمایندگان استان بوشهر و همچنین مدیریت استان به صورت مرتب به مجلس ارسال می‌شود و همه در تلاش هستند تا غبار غم از مناطق زلزله زده زدوده شود.
به گزارش ایسنا علی لاریجانی گفت: از بروز این حادثه تاسف‌بار متاسف شدم و از همان ساعات اولیه زلزله موضوع را دنبال کردم. آقای پورفاطمی و سایر نمایندگان استان بوشهر پیگیر این موضوع شدند و در همان ساعات اولیه بروز حادثه امکانات اولیه برای رفع مشکلات تامین شد.
لاریجانی با بیان اینکه شدت گرمای هوا ایجاب می‌کند تا هرچه سریعتر امکانات سرمایشی در منطقه فراهم شود تاکید کرد: باید به سرعت امکانات سرمایشی در سطح منطقه فراهم شود، البته همه مسئولان در تلاشند تا مشکل آب، بهداشت عمومی و حمام تامین شود.
وی دغدغه‌ی مردم برای ساخته شدن منازل ویران شده را دغدغه‌ای به حق دانست و افزود: مهمترین مشکل این منطقه مشکل مسکن است، البته بنیاد مسکن امکانات اولیه را فراهم کرده است و استانداری باید مقدمات خاکبرداری در این مناطق ویران شده را فراهم کند، اما شما نگران ساخته شدن خانه‌هایتان نباشید مسئولان به صورت جدی در تلاشند تا منازل ویران شده‌ی شما را از نو بسازند، هر چند که این فرآیند فرآیندی زمان بر است ولی تلاش می‌شود تا طی چند ماه آینده صاحب خانه‌های جدیدی شوید.
وی خطاب به بنیاد مسکن تاکید کرد که بنیاد مسکن باید هر چه سریعتر فکری برای ساخته شدن منازل شما بیاندیشد.
لاریجانی به خانواده‌های عزادار تسلیت گفت و برای کشته شدگان حادثه زلزله بوشهر طلب رحمت و مغفرت کرد.