اخبار

خودنویس: هم‌زمان با سخنان روحانی در سازمان ملل و دعوت از جهانیان برای روی آوردن به «اعتدال» و صلح، ده‌ها تن در ایران به دار مجازات آویخته شدند و تعداد دیگری نیز در صف اعدام به سر می‌برند. یکی دو روز مانده به سفر حسن روحانی به نیویورک، دستگاه قضایی تعدادی از زندانیان سیاسی از جمله نسرین ستوده را بی‌قید و شرط آزاد کرد و موجی از شادمانی را در جامعه و همین‌طور فضای مجازی باعث شد به موازات آن سخنان روحانی به تیتر یک برخی از نشریات تبدیل شد که گفته بود در برخورد با بدحجابان رعایت اعتدال صورت بگیرد

از سوی دیگر همزمان با حضور رییس جمهوری اعتدال‌گرا در نیویورک خبری منتشر شد که از آزادی پنجاه تن از محکومین حوادث ۸۸ حکایت داشت. این خبر نیز مزید بر علتی برای شادمانی آنانی شد که امید بسته بودند روحانی با شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل و رو به رو شدن با اوباما، یخ‌های رابطه با آمریکا را بشکند، پی آمد آن تحریم‌ها برداشته شوند، دلار ارزان شود و مملکت با وجود روحانی بشود …مملکت گل و بلبل

تعدادی از زندانی‌ها آزاد شدند، گمانه‌زنی‌ها در مورد اسامی آن پنجاه نفری که وعده آزادی‌شان داده شد آغاز شد، اما درست در زمانی که روحانی رودر روی کریستین امانپور نشسته بود و به زبان انگلیسی پیام صلح به مردم آمریکا می‌داد و در هنگامه‌ای که به عنوان سخنران در مجمع عمومی سازمان ملل جهانیان را به اعتدال و صلح و دوستی دعوت می‌کرد، در ایران طناب‌های دار در پشت دیوارهای زندان ها در شهر های مختلف آویزان بود و به دستور قضات جان انسانها گرفته می‌شد.

بر اساس گزارش دیده‌بان حقوق بشر در یک ماه گذشته در ایران بیش از پنجاه نفر به دار مجازات آویخته شده‌اند.
سازمان عفو بین الملل در همین ارتباط با انتشار بیانیه‌ای در خواست چندین‌باره‌ی خود مبنی بر توقف ماشین اعدام در جمهوری اسلامی را خواستار شده و از مسوولان دستگاه قضایی تقاضا کرده است که اجرای حکم شش زندانی دیگری که   در زندان کرج در انتظار اعدام به سر می برند را متوقف سازد

سازمان عفو بین الملل در بیانیه مذکور با نام بردن از این شش زندانی جرایم انتسابی آنان را محاربه و فساد فی الارض اعلام کرده است که در ارتباط به ترور یک روحانی در کردستان بازداشت شده اند

از سوی دیگر در نیویورک و جایی که حسن روحانی و دیگر دیپلمات‌های برجسته‌ای که ادعا می‌کنند با اختیار تام به سازمان ملل آمده‌اند نیز جمعی از ایرانیان با حمایت سازمان حقوق بشر ایران در مقابل ساختمان سازمان ملل با در دست داشتن پلاکادرهایی خواستار توقف اعدام‌ در ایران شدند؛ خواسته‌ای که تا به امروز با .بی‌اعتنایی از سوی مقامات جمهوری اسلامی مواجه بوده است

سازمان حقوق بشر ایران که آمار مربوط به موارد نقض حقوق بشر اعدام‌ها را به همراه مستندات آن منتشر می‌کند، از اعدام چهار نفر در ارومیه، یک نفر در مشهد، چهار نفر در کرمان، یک نوجوان هجده ساله در کازرون، هشت نفر از جمله سه زن در یزد و پنج نفر در قزوین خبر داده است و اعلام کرده علاوه بر موارد فوق تعدادی نیز در انتظار اجرای حکم اعدام به سر می‌برند.

دانشجونیوز: من کیستم، زیستن من در این جهان چگونه باید باشد؟ مسئولم یا غیرمسئول، انسانم، حیوانم، فرشته‌ام یا شیطان؟ آنچه می‌بینم و در اطرافم می گذرد پندار است یا واقعیت؟ بالاخره من کیستم، آیا طبق آنچه در کتاب نازل آمده از گِلِ گندیده ساخته شده‌ام یا از روح خدا، و جانشین او روی زمین؟ وقتی خالق عالم من را ساخت و خود را “احسن الخالقین” خطاب کرد، چه ویژگی‌هایی در من بود که چنین فرمود؟ او می‌خواست مدافع مظلوم و ستیزه‌گرِ با ظالم باشم یا برعکس؟ بگذارید یکبار دیگر این سؤال را تکرار کنم، من کیستم انسانم، دیوم، دَدَم، خدایم، شیطانم؟ راستی من کیستم؟ و چه رسالتی بر دوش دارم؟

از مقدمه‌چینی می‌گذرم و به اصل مطلب می‌پردازم.

چند روزی با مشاهده فیلم قتل عام بیش از هزار و چهارصد زن و مرد سوری که حدود ۴۰۰ نفر آنها کودکان خردسال بودند و به دستور حاکمان جنایتکار بوسیله‌ی بمب شیمیایی (به تأیید سازمان ملل) کشته شده بودند حالِ درستی نداشتم، یکی دو روز از این جنایت نگذشته بود که رسانه‌ها فیلم بمب‌اندازی به یک مدرسه را نشان دادند که در آن حداقل ده کودک خردسالِ سوریه‌ای تکه‌تکه شده بودند. و بالاخره صبح روز ۱۰ شهریور تماشاگر صحنه‌های کشتار فجیع جمعی از هموطنانی که به ناچار مجبور به پناهندگی شده بودند (پناهجویان بی سِلاح). این حوادث چنان آتش به جانم ریخت که شرمم آمد با سکوت در برابر این کشتار نام “انسان” بر خود نهم. کاری از منِ پیرمردِ مریض ساخته نبود جز نوشتن این یادداشت با دستهای لرزان و چشم‌های گریان و بغض در گلو. توانی ندارم جز اینکه اگر خفه‌ام نکنند و بمانم تا آخرین نفس به انتقاد از عامل یا عاملین این رذالت‌ها بپردازم و به وظیفه‌ی ملی و انسانی خود عمل کنم.

هموطنان، عزیزانِ من؛

می‌خواهم پس از گذشت چند روز از کشتارهای انجام شده سخنی داشته باشم با شما و همچنین عاملین این جنایت‌ها.

دیگر بر هیچ کس پوشیده نیست که کشتار سوریه با بمب‌های شیمیایی صورت گرفته؛ اکبر هاشمی رفسنجانی که از تمام کارهای درون و برون حاکمیت تا حد بسیار زیادی آگاه است مطالبی می‌گوید که بسیار خواندنی است.

شایعه یا واقعیت، سایت بلاغ نیوز در این ارتباط نوشت: “از آنجایی که سخنان هاشمی علیه سوریه که چندی پیش توسط نعیمه اشراقی در صفحه‌ی فیسبو‌ک منتشر شد و پایگاه اطلاع رسانی دفتر هاشمی رفسنجانی آن را تکذیب کرد اینبار رنگ واقعی تری بخود گرفت و در مراسم سالگرد آیت الله صالحی مازندرانی در شیرگاه علناً هاشمی علیه مواضع دولت ایران نسبت به سوریه سخن گفت و صراحتاً بیان داشت که مردم سوریه بیش از ۱۰۰ هزار کشته و ۸ میلیون آواره دادند، در داخل و خارج زندانها پر از مردم، زندانها جا ندارند، بعضی از ورزشگاه‌ها را گرفتند آنها را پر کردند، شرایط بدی بر مردم حاکم است، مردم از یک طرف از طرفِ خود حکومتشان بمباردمان شیمیایی می‌شوند و از طرف دیگری امروز منتظر بمب‌های آمریکا باید بمانند.” (۱)

بگفته‌ی هاشمی رفسنجانی و البته بعدتر تحقیقات سازمان ملل معلوم شد که مسئولیت کشتار مردم سوریه با بمب‌های شیمیائی کار چه کسی بوده است. از سوی دیگر با مطالب آمده در روزنامه‌ها و سایت‌های وابسته به سپاه و بسیج و گفته‌های سران سپاه از جمله قاسم سلیمانی و سردار نقدی و … هم معلوم گردید که ایران در کار کشتار بی‌نظیر اشرف مستقیم یا غیرمستقیم نقش داشته است.

خون شهدا همیشه جوشان است و یک لحظه عاملان و آمران جنایت را آرام نمی‌گذارد. من به نام یک ایرانی ملی و مسلمان که اعتقاد کامل به عدالت حاکم به نظام آفرینش دارم انزجار و نفرت خود را از این اعمال جنایتکارانه ابراز داشته و پیروزی مردم در سوریه و ایران، و ننگ و نکبتِ ظالمان را امری حتمی میدانم.

و امّا سخنم با هموطنانم این است که از هر قوم و قبیله و فرقه هرگز در برابر این جنایات سکوت نکنید. سکوت شما تأئید جنایت است. مطمئن باشید آنگونه که در این ۳۵ سال شاهد بودیم این شتر پای خانه‌ی همگان خواهد خوابید.

من به همه گروه‌ها، احزاب، جمعیت‌ها، سازمانها و … هشدار می‌دهم در نظام ولایی این حادثه‌ای نیست که منحصر به یک گروه و دسته باشد. همه باید فریاد خود را علیه این چنین آدم‌کشی‌ها بلند و بلندتر کنند که این کار وظیفه و رسالتش بر دوش همگان، از هر دین، مذهب، گروه و اندیشه است. اگر نجنبید، فردا نوبت شماست، اینجا دیگر مسئله‌ی با خدا و بی خدا مطرح نیست، مسئله کشتار انسانهای بی دفاع است. یک وظیفه‌ی همگانی، اعتراض به جنایات انجام شده است. همه از خدائیم و به سوی خدا می‌رویم، مسئله چگونه رفتن است. اجازه می‌خواهم این یادداشت را با سخنی از مارتین نیمولر به پایان رسانم:

سراغ کمونیست ها آمدند، سکوت کردم چون کمونیست نبودم. بعد سراغ یهودی ها آمدند، سکوت کردم چون یهودی نبودم. بعد سراغ فعالان کارگری آمدند، سکوت کردم زیرا فعال کارگری نبودم. سراغ خودم که آمدند، دیگر کسی نبود تا به اعتراض برآید.

پانویس

۱- روزنامه‌ی جوان وابسته به سپاه سه‌شنبه ۱۲ شهریور ۱۳۹۲

رادیوفردا: مادر ستار بهشتی، وبلاگ‌نويسی که در زندان‌ جان باخت، نامه‌ای به بان گی مون، دبيرکل سازمان ملل متحد، نوشته و از او خواسته است تا با رايزنی با حسن روحانی زمينه را برای رسيدگی به پرونده فرزندش و حل و فصل آن٬ فراهم آورد.

همزمان تعداد زيادی از اعضای مجلس نمايندگان آمريکا کمپينی را برای آزادی امير ميرزایی حکمتی، تفنگدار سابق نيروی دريايی ايالات متحده که در ايران زندانی است، به راه انداخته‌ و قصد دارند از آقای روحانی بخواهند زمينه آزادی او را فراهم کند.

مادر ستار بهشتی در نامه‌ای که روز سه‌شنبه، دوم مهر، در وب‌سايت سحام‌نيوز منتشر شد ضمن ابراز تاسف از روند رسيدگی به پرونده فرزندش خطاب به دبيرکل سازمان ملل گفته است که سفر آقای روحانی به سازمان ملل فرصتی است تا فرياد دادخواهی و شکايتش را از اين طريق مطرح کند.

گوهر عشقی در نامه خود نوشته است که «به خدای يکتا قسم می‌خورم در اين يک سال که از کشته شدن فرزند مظلومم می‌گذرد، با مسئولين مختلف و عالی نظام جمهوری اسلامی ايران مکاتبه کرده و ساعت‌های متمادی، مصاحبه‌های مختلفی با رسانه‌های مختلف جهت احقاق حق خويش انجام داده‌ام. اما حاصل تمامی اين تلاش‌ها، پرونده‌سازی غير واقعی برای متهم اين پرونده و فرار او از چنگال عدالت بوده است».

ستار بهشتی وبلاگ‌نويس منتقد جمهوری اسلامی بود که پليس سايبری ايران او را آبان‌ماه سال گذشته بازداشت کرد و پس از گذشت چند روز در زندان درگذشت.

در حالی که خانواده وی معتقدند او در اثر شکنجه کشته شده است و جمعی از زندانيان هم‌بند با ستار بهشتی نيز شهادت داده‌اند که او شکنجه شده بود، پزشکی قانونی می‌گويد مرگ او در اثر شکنجه نبوده است.

مادر ستار بهشتی در نامه خود نوشته است که «نيک می‌دانم پس از انجام اين مکاتبه، به صورت فزاينده‌ای تحت فشار مراجع امنيتی و قضايی در ايران قرار خواهم گرفت و چه بسا در شرايط ناگواری قرار بگيرم»، اما افزوده است: «سوگند به خون فرزند مظلومم، برای احقاق حق او و خانواده‌ام از هيچ تلاشی فروگذار نخواهم کرد، مگر آن که حکومت جمهوری اسلامی محکمه عادلانه‌ای را برای برپايی عدالت برگزار نمايد.»

رادیوفردا: مولوی عبدالحميد، امام جمعه اهل سنت زاهدان، در نامه به آيت الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، خواسته تا مانع اجرای حکم اعدام «۲۶ تن از جوانان اهل سنت کُرد در زندان رجائی شهر کرج» شود.

به گزارش روز شنبه ۳۰ شهريور پايگاه اطلاع رسانی دفتر مولوی عبدالحميد، وی اين نامه را ۲۸ شهريور ماه برای رهبر ايران ارسال کرده است.

مولوی عبدالحميد در اين نامه آورده است: «شرايط جهانی بسيار ملتهب است و دشمنان قسم خورده اسلام که از اختلاف سود می‌برند، در صدد بهره‌برداری‌اند.»

مولوی عبدالحميد در پايان اين نامه خطاب به آيت الله علی خامنه‌ای نوشته است: «اينجانب با اطمينان از درايت و دورانديشی آن زعيم عالی‏قدر و با انگيزه خيرخواهی برای نظام و ميهن اسلامی، درخواست دارم با تدبير حکيمانه، به هر نحوی که صلاح می‌دانيد از اعدام اين افراد جلوگيری فرمايند؛ زيرا اعدام اين جمع اثرات منفی در داخل و خارج کشور بجا می‌گذارد.»

به گزارش پايگاه اطلاع رسانی مولوی عبدالحميد رونوشتی از اين نامه جهت تدبير و پيگيری موضوع به دفتر حسن روحانی،‌رييس جمهوی ايران نيز ارسال شده است.

در حالی نامه مولوی عبدالحميد به رهبر ايران درباره توقف حکم اعدام زندان اهل سنت کرد منتشر شده که روز پنجشنبه نيز سازمان عفو بين‌الملل ضمن ابراز نگرانی از گزارش‌ها در مورد اعدام قريب‌الوقوع چهار تن از اقليت‌ کرد سنی‌مذهب در ايران، از مقامات بلندپايه جمهوری اسلامی خواست تا اجرای حکم اعدام آنان را متوقف کند.

عفو بين‌الملل می گوید، ديوان عالی کشور ايران حکم اعدام جمشيد دهقانی، برادر کوچک او جهانگير دهقانی، حامد احمدی و کمال مولايی را تاييد کرده، در حالی که اتهام آنها موارد ابهام‌آميزی مانند «محاربه» و «افساد فی‌الارض» بوده است.

عفو بين‌الملل از گزارش‌های دريافتی خود درباره «شکنجه» و «تهديد» اين چهار زندانی در دوران بازداشت سخن می‌گويد و تاکيد می‌کند که آنها در جريان محاکمه خود که در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران برگزار شد، از داشتن وکيل محروم بوده‌اند.

بر اساس اين گزارش، چهار فرد محکوم شده به اعدام، متهم به دست داشتن در ترور يکی از روحانيون ارشد سنی‌مذهب نزديک به حکومت ايران بوده‌اند، در حالی که هر چهار نفر آنان چند ماه قبل از اين واقعه، بازداشت شده‌اند.

ملا محمد شيخ‌الاسلام، نماينده استان کردستان در مجلس خبرگان رهبری بود که روز ۲۶ شهريور ۱۳۸۶ به ضرب گلوله به قتل رسيد.

مقامات ايران بعدها اعلام کردند که عاملان ترور، افرادی از يک گروه سنی‌مذهب سلفی بوده‌اند، از جمله جمشيد و جهانگير دهقانی، حامد احمدی و کمال مولايی، اما عفو بين‌الملل تاکيد می‌کند که اين چهار نفر در ماه‌های خرداد و تير ۱۳۸۸ بازداشت شده‌اند.

به گفته عفو بين‌الملل، ماموران امنيتی ايران اين چهار نفر را برای مدتی طولانی در سلول‌های انفرادی زندان‌های سنندج و همدان محبوس کردند و بازداشت آنان با شکنجه و انواع تهديدها همراه بود، از جمله تهديد به بازداشت اعضای خانواده يا وادار کردن آنها به امضای اوراق و اسنادی که حتی امکان خواندنش را نداشتند.

اين نهاد مدافع حقوق بشر سپس از مقامات عالی جمهوری اسلامی می‌خواهد که ضمن توقف اجرای حکم اين چهار نفر، شرايط را برای امکان محاکمه مجدد آنان در يک دادگاه منصفانه فراهم آورند، دادگاهی که در آن امکان صدور حکم اعدام نباشد.

در نهايت، عفو بين‌الملل به جمهوری اسلامی توصيه می‌کند که تمام مجازات‌های اعدام در ايران را به احکام خفيف‌تر تبديل کند.

خودنویس: با روی کار آمدن حسن روحانی، برخوردها با پوشش زنان توسط گشت‌های موسوم به «ارشاد» بیشتر شده، اما وی در این زمینه تاکنون اقدام درخوری نکرده و تنها روز گذشته دستوری صوری را خطاب به وزیر کشور صادر کرد.

بیش از سی سال است که جمهوری اسلامی با داشتن همه ابزارها تلاش می‌کند پوشش مطلوب خود را بر بانوان تحمیل کند، ولی هیچگاه در این راه موفق نبوده است. این موضوع همیشه به عنوان یکی از وعده‌های انتخاباتی کاندیداهای ریاست جمهوری مطرح می‌شد، اما پس از به قدرت رسیدن روسای جمهوری، این مساله هم به محاق می‌رفته است.

دو نمونه از این تبلیغات در گفته‌های روسای دولت جدید و قبل را همگان به خاطر دارند. یکی احمدی‌نژاد بود که زمانی ادعا کرد مشکل مملکت موی جوانان نیست، و دیگری هم، حسن روحانی که در تبلیغات انتخاباتی خود وعده داد که نخواهد گذاشت ماموری بی‌نام و نشان از دختران در خیابان بازخواست کند. با این حال، هر دو که به قدرت رسیدند، نتوانستند مانع سیاست‌های سختگیرانه انتظامی و برخوردهای خشن نیروهای تندرو در مقابل پوشش زنان شوند.

احمدی‌نژاد که گفته شد خود نیز در سخت‌گیری‌های بیشتر بر بانوان دست دارد و علیرغم گزافه‌گویی‌های ظاهری و وعده‌های توخالی به بانوان، در پشت پرده دستوراتی برای کنترل پوشش زنان می‌دهد؛ و حسن روحانی هم که تاکنون علی‌رغم وعده‌ی انتخاباتی‌اش گام درخوری برنداشته است. تنها با شدت یافتن برخوردهای خشن پلیس با پوشش زنان، وی دیروز وزیر کشور را مامور بررسی عملکرد گشت ارشاد کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر روحانی، همچنین به پلیس تذکر داد که در اجرای قانون حجاب و عفاف، «کرامت انسانی شهروندان» را رعایت کند.

اظهارات رییس جمهوری در حالی بیان شده که دور تازه فعالیت‌های گشت ارشاد در روزهای گذشته، اعتراضات شهروندان و فعالان مدنی را برانگیخته است. در آخرین نمونه، نرگس محمدی، روزنامه‌نگار، نایب رییس و سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر و رییس هیات اجرایی شورای صلح ایران در مراسمی با حمله ماموران گشت ارشاد و برخورد خشن آنان مواجه شد که به پوشش سبز رنگ او ایراد گرفتند. وی پس از این تعرض ماموران پلیس، در نامه ای به وزیر کشور از رحمانی فضلی خواست، مانع از جسارت ماموران پلیس به زنان شود.

نکته‌ی دیگر اینکه دستور حسن روحانی از آن رو صوری به نظر می‌آید که پلیس ایران زیر نظر رییس جمهور نیست و اگرچه در مقاطعی خامنه‌ای جانشینی خود در نیروی انتظامی را به وزیر کشور محول می‌کند، اما این جانشینی همواره ظاهری بوده است. به عبارت دیگر در تمام مقاطع جمهوری اسلامی، نیروهای نظامی و امنیتی مستقیما از رهبری و دفتر او دستور گرفته و می‌گیرند.

در همین خصوص اسماعیل احمدی‌مقدم، فرمانده نیروی انتظامی هم روز سه‌شنبه ۱۱ تیرماه گفت که با آمدن دولت جدید تغییری در روند طرح امنیت اخلاقی ایجاد نمی‌شود. او شورای عالی امنیت ملی، شورای عالی انقلاب فرهنگی و شورای عالی فضای مجازی را تصمیم‌گیرنده در مورد این طرح دانسته و گفت: «این شورا و نهادها تصمیم‌گیرنده هستند و تصمیم‌گیری‌های ملی، مقطعی نیست اما طبیعی است که رییس‌جمهور سلیقه بهتری داشته باشد و ما از این نگاه استقبال می‌کنیم.»

ماجرای نعیمه و نعیما!

چندی قبل نعیمه اشراقی، نوه آیت‌الله خمینی، به مناسبت آن چه «کسب مقام اول در مسابقه OCE ایالت انتاریو کانادا» توسط دخترش اعلام کرده، عکس وی را به صورت دستکاری شده و با حجاب بیشتر در فیس‌بوک منتشر کرد. به دنبال انتشار این عکس و سپس انتشار تصویر واقعی نتیجه امام (نعیما طاهری)، نعیمه اشراقی نخست مجبور شد، عکس فتوشاپی را حذف کند؛ و سپس با آسمان ریسمان بافتن از جمله اینکه دخترش در کلاس‌های تفسیر قرآن شرکت می‌کند و .. به توجیه این موضوع بپردازد.

به هر حال این موضوع جنجال‌ها و واکنش‌های زیادی را در فضای مجازی برانگیخت. اما آیا شهروندان ایرانی که این روزها مورد برخوردهای سخت‌گیرانه‌ی «گشت ارشاد» قرار می‌گیرند هم از این موضوع با خبر هستند؟ به‌طور کلی در خصوص برخوردهای پلیس با پوشش زنان بعد از روی کار آمدن دولت «تدبیر و امید» و نیز ماجرای نوه و نتیجه آیت‌الله خمینی که مرتبط با همین موضوع اس، نظر برخی از شهروندان را پرسیده‌ام:

زهرا لواسانی، کارمند ایران ایر است، او می‌گوید: «ما فکر می‌کردیم بعد انتخاب آقای روحانی دیگه گشت ارشاد تو خیابون نبینیم ولی تازه الان شدید تر هم شده. یه سری بیمار جنسی عضو گشت ارشاد هستند اگر واقعا ارشاده باید اول از خودشون شروع کنند..»

از وی می‌پرسم آیا ماجرای نوه‌ی آیت‌الله خمینی را شنیده است؟ پاسخش مثبت است، اما به دفاع از نعیما طاهری برمی‌خیزد و تقصیر را به گردن مادر وی می‌اندازد. زهرا می‌گوید کاملا می‌توانم ذهن نتیجه‌ی آقای خمینی را بخوانم که چه زجری می‌کشد در کشوری مدرن نمی‌تواند هماهنگ با مردم لباس بپوشد.

یکی دیگر از شهروندان هم در خصوص برخوردهای این روزهای گشت ارشاد می‌گوید: من به روحانی رای دادم فقط برای اینکه جلیلی رای نیاورد. انتظار نداشتم که او بیاید حجاب آزاد شود. اما راستش تصور این را هم نداشتم با شروع کار او برخوردها شدیدتر شود.

وی در خصوص ماجرای نعیما طاهری هم می‌گوید: همین که خانم اشراقی علاقه دارد از فیس بوک استفاده کند و مانند دیگر شهروندان به اصطلاح پز دخترش را بدهد، جدای از جنجالی که پیرامون حجاب و فتوشاپ کاری‌اش درست شد نشان می‌دهد که تمام خانواده‌های سران جمهوری اسلامی هم مانند مردم فکر می‌کنند و دوست دارند از شبکه های اجتماعی استفاده کنند. اما آنها وابستگی‌هایی دارند که مجبور هستند با ملاحظه‌تر از مردم حرکت کنند. وی در ادامه می‌گوید که در میان خانواده‌های سران جمهوری اسلامی کم نیستند کسانی که در دل ابزارهای مدرن فرورفته‌اند.

یک شهروند دیگر هم به خودنویس می‌گوید: «هر کی خربزه می خوره پای لرزش هم میشینه، کسی که به آخوند رای می‌دهد، باید منتظر گشت ارشاد هم باشه.. انتظار داشتن مردم با اومدن یک آخوند حجاب آزاد بشه!؟ مردم ما خیلی رویایی هستن..»

فرد دیگری هم با بیان اینکه اگر گشت ارشاد و برخوردهای پلیس حتی می‌توانست تمامی بدحجابی‌های ظاهری را هم متوقف کند بازهم مضر بود به انتقاد از این شیوه می‌پردازد و می‌گوید «امروزه دیگر حتی شهروندان عادی هم فهمیده‌اند دعوا سرلحاف ملا و نه حجاب زنان است و این مساله فقط بهانه‌ای برای کنترل است که هر از چندی تشدید می‌شود..»

او ادامه می‌دهد که حتی نزدیک ترین افراد به خمینی هم دیگر تمایل به رعایت الگوی مورد پسند حکومت را ندارند و فقط فشار زور است که همین «نصفه شال را سر خانوم‌ها کرده است.»

این شهروند ماجرای نعیما را بهترین مثال برای حرف خودش می‌داند و می‌گوید اگر تیپ نتیجه‌ی امام یا حتی مادرش و یا حتی زنان مقامات ایران را که در مراسم‌های مختلف شرکت می‌کنند را ببینید با این همه قشری گری که در آن وجود دارد همچون بارانی که سیل به راه می‌اندازد و سپس قحطی به بار می‌آورد بیش از آن که فایده داشته باشد ضرر داشت.

و شهروند دیگری با انتقاد از حسن روحانی که با رای ۱۸ میلیونی در برابر «برخورد وحشی پلیس با زنان» سکوت کرده می‌گوید: «می‌دانم پلیس زیر نظر او نیست،‌اما حداقل حرف که می‌تواند بزند. لااقل اگر قدرت ندارد هر روز بیاید محکوم کند این برخوردهای قرون وسطایی را..»

وی می‌گوید خطابم به همه‌ی مسوولین جمهوری اسلامی است، آیا آنها دوست دارند دختران‌شان توسط گشت ارشاد به اصطلاح مورد ارشاد قرار بگیرد؟ آیا فکر می‌کنید دختری که توسط این پلیس‌های مریض دستگیر می‌شوند و تعهد می‌دهند و بعد آزاد می‌شوند مثل اول هستند؟ نه تجربه‌ی بدی است. انصافا تجربه‌ی بدی است..»

دیگربان: محمود علوی٬ وزیر اطلاعات می‌گوید جمهوری اسلامی نمی‌خواهد حتی «یک نفر» هم در زندان باشد و مردم باید طوری عمل کنند که «نظام مجبور به برخورد و زندانی کردن آن‌ها نباشد.»

به گزارش خبرگزاری «رسا» آقای علوی روز پنجشنبه (۲۸ شهریور) در جمع گروهی از خبرنگاران در قم در واکنش به آزادی گروهی از فعالان سیاسی‌-‌مدنی از زندان این مطلب را بیان کرده است.

روز چهارشنبه (۲۷ شهریور) تعدادی از فعالان سیاسی‌ـ‌مدنی که در پی تحولات سال ۱۳۸۸ دستگیر و زندانی شده بودند به طور غیر منتظره از زندان آزاد شدند.

وزیر اطلاعات در این‌باره گفته که «جمهوری اسلامی دوست دارد حتی یک نفر در زندان‌ها و بیمارستا‌ن‌ها وجود نداشته باشند.»

علوی با اعلام اینکه «رفتار افراد تأثیر فراوانی بر عملکرد حاکمیت دارد»٬ افزوده است: «مردم نیز باید طوری عمل کنند که نظام مجبور به برخورد و زندانی کردن آن‌ها نباشد.»

به گفته وی «اگر افراد عملکرد صحیحی داشته باشند کارشان به زندان کشیده نمی‌شود» و جمهوری اسلامی «بدون دلیل افراد را زندانی نمی‌کند.»

علوی اضافه کرده که «امیدواریم افراد به صورت سالم حرکت کرده و وحدت، آرامش و اعتقادات جامعه و مردم را مد نظر قرار دهند تا نظام مجبور نباشد بر اساس احکام اسلامی متعرض آن‌ها شود.»

محمود علوی درباره توصیه‌های خود به مردم و فعالان سیاسی‌ـ‌مدنی توضیح بیشتر و روشن‌تری نداده است.

در حال حاضر ده‌ها فعال سیاسی‌ـ‌مدنی و رسانه‌ای در جمهوری اسلامی زندانی هستند و دولت حسن روحانی مدتی است مذاکرات با قوه قضائیه برای آزادی گروهی از آن‌ها را آغاز کرده است.

کلمه: چکیده :عصر روز پنج شنبه ٢٨ شهریورماه، محمد رسول اُف، کارگردان ایرانى و برنده جوایز جشنواره هاى کن و تلورید، دقایقى پس از بازگشت به ایران، احضار و پاسپورت، مدارک هویتى و لپ تاپ شخصى اش توقیف شد…

محمد رسول اف در بدو ورود به ایران احضار و وسایل شخصی اش توقیف شد.

به گزارش کلمه عصر روز پنج شنبه ٢٨ شهریورماه، محمد رسول اف، کارگردان ایرانى و برنده جوایز جشنواره هاى کن و تلورید، دقایقى پس از بازگشت به ایران، احضار و پاسپورت، مدارک هویتى و لپ تاپ شخصى اش توقیف شد.

رسول اف برای ادای پاره ای توضیحات روز هفتم مهرماه احضار شده است.

وى ابتداى ماه جارى میلادى جایزه جشنواره بین المللی تلورید در کلرادوى آمریکا را براى فیلم «دست نوشته‌ها نمی سوزند» از آن خود کرد و پیش از آن نیز با همین فیلم برنده جایزه بخش «نوعی نگاه» در فستیوال «کن» فرانسه شد.

محمد رسول اف در سال ۸۹ به اتهام «اقدام علیه امنیت کشور از طریق اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت عمومی و فعالیت تبلیغی علیه نظام» به ۶ سال حبس تعزیزی و ۲۰ سال محرومیت از فیلمسازی محکوم شد. او پس از تقلیل حکم زندان به یک سال، در ماه مه سال گذشته با فیلم تازه اش که صحنه های آن به طور مخفیانه در ایران فیلمبرداری شده به جشنواره کن رفته بود.

در حال حاضر او به عنوان رییس افتخاری جشنواره فیلم حقوق بشر نورنبرگ هم انتخاب شده است.

رادیوفردا: سایت «پرسمان دانشجویی» وابسته به اداره مشاوره نهاد رهبری گزارشی درباره اعدام‌های سال ۶۷ منتشر کرده و دلیل اعدام شمار زیادی از زندانیان سیاسی در زندان اوین را، شورش این زندانیان همزمان با عملیات «مرصاد» اعلام کرده است.

به گزارش خبرگزاری ایسنا، سایت پرسمان دانشجویی، این موضوع را در ارتباط با پرسش یکی از کاربرانش در ارتباط با اعدام زندانیان سیاسی در تابستان سال ۶۷ و عقد دختران باکره پیش از اعدام منتشر کرده است.

در پاسخی که این سایت به پرسش‌های بالا داده است، تاکید شده که «این اعدام‌ها نه برای راحت شدن از شر زندانیان، بلکه در پی شورش آن‌ها در زندان همزمان با عملیات مرصاد بوده است.»

به نوشته این سایت وابسته به اداره مشاوره نهاد رهبری، «افرادی محاکمه می‌شدند که پیش‌تر در عملیات تروریستی شرکت داشتند و فقط کسانی اعدام می‌شدند که بر سر مواضع خویش باقی مانده بودند. ضمن اینکه این عمل پیش از این هم در مورد تروریست‌ها انجام شد و البته بسیاری از آنان نیز به خاطر نداشتن خط مشی پیشین، از اعدام نجات یافتند و بعدها آزاد گشتند.»

با این حال، خبرگزاری ایسنا به نقل از سایت «پرسمان دانشجویی» در بخش پاسخ تفصیلی به این پرسش‌ها، تاکید کرده که «اعدام زندانیان سیاسی، ممنوعیت اعدام دوشیزگان و عقد آن‌ها، همه شایعات ساخته و پرداخته منافقین برای تطهیر جنایات و خیانت‌های خود به کشور و تخریب وجهه نظام اسلامی می‌باشد.»

اما در بخش دیگری از همین گزارش که در سایت خبرگزاری ایسنا بازنشر شده است، تاکید شده که اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷، مورد مشابهی در سال ۶۰ هم داشته است.

به نوشته سایت پرسمان دانشجویی، «در سال ۱۳۶۰ نیز همزمان با شورش‌های شهری و ترورهای گسترده منافقین، شورشی در زندان صورت می‌گیرد و ۱۲ نفر در این ارتباط تیرباران می‌شوند.»

اما در ادامه پاسخ به این پرسش‌ها، وضعیت سال ۱۳۶۰ و ۱۳۶۷ «متفاوت» از یکدیگر توصیف شده و در توضیح این تفاوت آمده است: «در سال ۶۰ سازمان منافقین اگر چه از حمایت‌های سیاسی و تبلیغاتی بیگانه بهره می‌برد اما به هر حال یک گروه ضدانقلاب داخلی به شمار می‌آمد که دست به عملیات تروریستی و انفجاری در داخل می‌زد و البته با عوامل این عملیات نیز برخورد می‌شد، ولی در سال ۶۷ این گروه در قالب یک «ارتش متجاوز» ظاهر شد که از پشتیبانی کامل نیروهای نظامی بیگانه برخوردار بود.»

در بخشی از این پرسش و پاسخ، صیغه کردن دختران باکره و تجاوز به آن‌ها پیش از اعدام «ادعای ضد انقلاب» اعلام شده و آن را شبهه‌ای برگرفته از مکاتبات آیت الله حسینعلی منتظری، قائم مقام رهبری در آن زمان با آیت الله روح‌الله خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی، توصیف کرده است.

در پاسخ منتشرشده در سایت پرسمان دانشجویی، به پرسش‌های مربوط به اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ و صیغه کردن دختران اعدامی پیش از اعدام آمده است: «اگر بنا بر ادعاهای ضدانقلاب، … مبنای اعدام کنندگان اسلام می‌بود (که به خاطرش نتوانند دختران باکره را اعدام کنند) بر مبنای همین اسلام نمی‌توانستند یک دختر را به زور صیغه کنند و باکرگی او را بردارند و روی همین حساب باطل بودن این ادعا ثابت می‌شود.»

طی ماه‌های مرداد و شهریور سال ۱۳۶۷، شمار زیادی از زندانیان سیاسی – عقیدتی در زندان‌های ایران اعدام شدند. این زندانیان که عمدتاً اعضای سازمان مجاهدین خلق یا احزاب و گروه‌های چپ و کمونیست بودند، با حکم آیت الله خمینی به جوخه‌های اعدام سپرده شدند و پس از آن عمدتاً در گورهای ناشناسی در گورستان خاوران در جنوب شرق تهران، به خاک سپرده شدند.

بر سر شمار اعدام شدگان تابستان سال ۶۷، مناقشه جدی وجود دارد و تاکنون رقم مشخصی از قربانیان سال ۶۷، اعلام نشده است.

آیت الله حسینعلی منتظری، قائم مقام وقت رهبر جمهوری اسلامی با نوشتن نامه‌ای به آیت‌الله خمینی، به این موضوع اعتراض کرد و همین موضوع باعث شد تا از سمت خود برکنار شود.

مسوولان رسمی جمهوری اسلامی، تاکنون پاسخ روشنی به ابهامات پیرامون این اتفاق نداده و مسوولیت آن را بر عهده نگرفته‌اند. زندانیان سیاسی ایران در دهه شصت از مصطفی پورمحمدی به عنوان یکی از اعضای اصلی کمیته اعدام‌ها در تابستان ۱۳۶۷ نام می‌برند. آقای پورمحمدی هم اکنون وزیر دادگستری دولت حسن روحانی است.

روز: فرشته قاضی: خانواده مریم شفیع پور در مصاحبه با “روز” با ابراز نگرانی شدید از وضعیت سلامتی او اعلام کردند که این فعال دانشجویی از بند ۲۰۹ زندان اوین به بیمارستان منتقل شده و هیچ خبری از وضعیت سلامتی او ندارند.

به گفته خواهر مریم شفیع پور در تنها ملاقاتی که این فعال دانشجویی با پدرش داشته وضعیت جسمانی مساعدی نداشته، دست راست او کاملا بی حس بوده و از درد دندان هم رنج می برده تا دیروز که در مراجعه آنها به دادسرای اوین، به آنها اطلاع داده اند از بند امنیتی زندان اوین به بیمارستان منتقل شده.

مریم شفیع پور، فعال دانشجویی و دانشجوی محروم از تحصیل،۵ مرداد ماه بازداشت شد. خانواده او تاکنون سکوت اختیار کرده و از مراجع قضایی پی گیر وضعیت او بودند. اکنون اما خواهر خانم شفیع پور درباره وضعیت او به “روز” میگوید: “دیروز به ما گفتند مریم به بیمارستان منتقل شده اما نگفتند کدام بیمارستان. خودمان از بیمارستان ها پی گیر شدیم و متوجه شدیم که دو روز پیش او را به بیمارستان شهدای تجریش برده بودند. بیش از این هم هیچ خبری نداریم. نمیدانیم آیا هنوز بیمارستان است یا او را به زندان برگردانده اند و در چه وضعیتی است. این مساله بیش از هر چیز نگران مان کرده که مریم در چه وضعیتی است و چه شرایطی دارد که از بند امنیتی مستقیم به بیمارستان برده شده؟”

خانم شفیع پور توضیح میدهد: “یکبار ماموران آمدند خانه ما و همه جا را تفتیش کردند. به مریم گفتند دو روز بعد به دادسرای اوین برود. او هم رفت ولی گفتند فعلا پرونده آماده نیست برو خبر میدهیم. دو هفته بعد از آن مریم را به دادسرای اوین خواستند و وقتی رفت بازداشت اش کردند. از او هیچ خبری نداشتیم تا دو هفته قبل که تماس تلفنی گرفت. یک هفته پیش هم گفتند برای ملاقات برویم.اما فقط پدرم را برای ملاقات راه دادند و ملاقات هم به صورت کابینی بود. مریم حالش خوب نبوده و به پدرم گفته بود دست راست اش بی حس شده و درد فک و دندان درد شدید هم دارد. او قبل از بازداشت در حال مداوای دندان بود و وقتی بازداشت شد نیمه کاره ماند و آنجا درد آزارش میدهد. از این مسائل خیلی نگران شدیم، برای همین پنج شنبه برای ملاقات مراجعه کردیم اما اجازه ملاقات ندادند. شنبه به دادسرای اوین مراجعه کردیم، دادیار گفت که مشکلی نیست و قرار بازداشت تبدیل و مریم آزاد می شود. گفت بازپرس نیست و او باید باشد که انجام شود. یکشنبه رفتیم گفتند دوشنبه بیایید برای ملاقات. دیروز هم که رفتیم گفتند مریم به بیمارستان منتقل شده و هیچ توضیح دیگری هم ندادند”.

این در حالیست که وکیل مریم شفیع پور تاکنون امکان پی گیری نیافته و وکالت نامه او را نپذیرفته اند. خواهر او می گوید: “ما هنوز نتوانسته ایم به صورت رسمی وکیلی برای مریم بگیریم چون اجازه ورود وکیل به دادسرای اوین را ندادند”.

او می افزاید: “مریم در چارچوب قانون فعالیت میکرد و هیچ فعالیتی خارج ازاین چارچوب نداشت. ما هم تاکنون در چارچوب قانون و نظام سعی کردیم پی گیری کنیم، اما متاسفانه عدم پاسخگویی مسئولان درباره وضعیت مریم و از طرفی وضعیت سلامتی او باعث شد به ناچار از طریق رسانه ها مساله را مطرح کنیم. ما حتی نمی دانیم اتهام مریم چیست،کسی هم جوابی به ما نمیدهد. براساس قانون وقتی کسی را بازداشت موقت میکنند همان ابتدا اتهام را به او تفهیم میکنند ولی مریم در ملاقات با پدرم گفته بود که نمیداند اتهامش چیست”.

مریم شفیع پور دانشجوی دانشگاه بین المللی قزوین بود. خواهرش میگوید: “در سال آخر دانشگاه به دلیل فعالیت های دانشجویی در داخل دانشگاه، اعم از اعتراض به وضعیت غذا یا اعتراض به رئیس دانشگاه، توسط رئیس دانشگاه برای مریم پرونده امنیتی درست شد و این پرونده به دادگاه انقلاب قزوین فرستاده شد که به دلیل نبود ادله کافی، حکم یکسال حبس تعلیقی به مدت ۵ سال برای مریم صادر کردند. مریم ترم ۸ بود و دو ترم تعلیقی داشت اما وقتی آن دو ترم تمام شد و برای ثبت نام مراجعه کرد رئیس وقت دانشگاه حتی اجازه ورود به دانشگاه را به وی نداد و او را از تحصیل محروم کرد. این در حالی بود که فعالیت های مریم صرفا صنفی و در چارچوب داخل دانشگاه بود. پس از آن هم او هیچ فعالیت سیاسی نداشت و بیشتر فعالیت هایش اجتماعی بود، مریم هنرمند است و نقاشی میکند روحیه خاصی دارد و دوست دارد در فعالیت های اجتماعی حضور داشته باشد و به همه کمک کند. هیچ کجای قانون هم نوشته نشده که کمک به خانواده ها جرم است. ولی متاسفانه با این تنگ نظری ها مواجه هستیم و نمیدانیم چرا و اصلا نمی فهمیم چرا باید چنین برخوردها و رفتارهایی صورت بگیرد”.

خواهر مریم شفیع پور می افزاید: “ما خیلی انتظار داشتیم در فضای جدید کشور، که فضای امیدوار کننده ای شده زودتر وضعیت مریم هم تعیین تکلیف شود، اگر جرمی کرده بگویند اتهام و جرم چیست و براساس قانون قرار بازداشت را تبدیل کنند تا مریم آزاد شود. در این وضعیت بی خبری و نگرانی واقعا آزاردهنده است. حالا که فضا تغییر کرده، مردم امیدوارند ما هم امیدواریم با تغییر رویکردها و پایان برخوردهای تنگ نظرانه، این چنین برخوردهایی پایان یابد و نه فقط مریم که همه کسانی که صرفا به خاطراعتقادشان در زندان به سر می برند آزاد شوند”.

خانم شفیع پور می گوید: “لازم میدانم بار دیگر تاکید کنم که ما برای پی گیری وضعیت و پرونده مریم تاکنون بارها به مراجع رسمی داخل کشور نامه نوشته و بارها مراجعه کرده و خواستار روشن شدن و رسیدگی به وضعیت او شده ایم اما هیچ نتیجه ای نگرفته ایم. مریم هیچ فعالیت سیاسی و هیچ فعالیت خارج از قانون نداشت و ما ترجیح میدادیم در داخل کشور و در چارچوب قانون و از مراجع قضایی دنبال کنیم ولی عدم پاسخگویی، بی خبری از وضعیت مریم و وضعیت جسمانی نگران کننده او که از بند امنیتی ۲۰۹ به بیمارستان می کشد باعث شد سکوت مان را بشکنیم. ما از دولت تدبیر و امید که حداقل وعده اش را داده و ما هم به این وعده ها رای داده ایم انتظار داریم رسیدگی کنند و مطابق قانون و دور از سلیقه های شخصی مساله را حل کنند. ما واقعا از مسئولان انتظار داریم رسیدگی کنند و متاسف هستیم که نگرانی هایمان از وضعیت عزیزمان را هم بخواهیم عنوان کنیم اما در داخل جایی برای ابراز این نگرانی ها نداشته باشیم و با رسانه های دیگر مصاحبه کنیم. ما فقط میخواهیم در وهله اول بگویند مریم کجا و در چه شرایطی و حال او چطور است و در وهله دوم وضعیت پرونده او را روشن کنند و با تبدیل قرار بگذارندآزاد شود. در واقع مطابق قانون رفتار کنند، ما چیزی فراتر از این نمیخواهیم”.

پیش از این تعدادی از فعالان دانشجویی، مدنی و سیاسی با انتشار بیانیه ای نسبت به بازداشت مریم شفیع پور اعتراض کرده و خواستار آزادی هر چه سریعتر همه دانشجویان زندانی وخانم شفیع پور شده بودند.

رادیوفردا: سرپرست وزارت علوم، تحقيات و فناوری تاکيد کرد که «تمام تقاضاها» از طرف اساتيد و دانشجويان اخراجی يا محروم از تحصيل در سال‌های اخير را «شخصا» بررسی کرده و «نهايت تلاش» خود را می‌کند تا هیچ دانشجويی از تحصيل محروم نشود.

سرپرست جديد دانشگاه علامه طباطبايی هم گفته است که تعدادی از اساتيد بازنشسته این دانشگاه «که هيچ مشکلی در هيچ زمينه‌ای نداشتند» به سر کار خود بازگشته‌اند.

جعفر توفيقی، سرپرست وزارت علوم، تحقيقات و فناوری، در گفت‌وگو با روزنامه اعتماد که روز سه‌شنبه، ۲۶ شهريور، منتشر شد گفته است در آزمون کارشناسی ارشد و دکترای سال جديد تحصيلی «تمهيداتی اتخاذ شد که مورد محروم از تحصيل نداشته باشيم».

آقای توفيقی در عين حال تلويحا تاييد کرده است که در آزمون کارشناسی امسال، مواردی از «ستاره‌دار شدن» متقاضيان وجود داشته، اما قول داده است به محض اين که گزارش‌ها را دريافت کند، نهايت تلاشش را خواهد کرد که «مورد محروم از تحصيل» وجود نداشته باشد.

جعفر توفيقی که در سال‌های پايانی دولت محمد خاتمی، وزير علوم بود، پس از آن که جعفر ميلی‌منفرد نتوانست رای اعتماد مجلس نهم برای مسئوليت اين وزارتخانه در دولت حسن روحانی را به دست بياورد، به سرپرستی وزارت علوم منصوب شد.

او قول داده است که مشکل محروم از تحصيلی دانشجويان ستاره‌دار و اساتيدی که در دولت محمود احمدی‌نژاد از دانشگاه اخراج يا به اجبار بازنشسته شده‌اند را حل کند.

خبرگزاری مهر هم از زنجان گزارش داده است که آقای توفيقی روز دوشنبه، ۲۵ شهريور، در اين شهر از تشکيل کميته ويژه در خصوص دانشجويان ستاره‌دار و محروم از تحصيل خبر داده و گفته است که طبق بررسی‌ها تاکنون تعدادی از دانشجويان با شرايط عنوان شده مجوز ادامه تحصيل گرفته‌اند.

سرپرست وزارت علوم افزوده است که تقاضاهای زيادی در خصوص دانشجويانی که به دلايلی محروم از تحصيل شده و ستاره دارند به کميته بررسی اين موضوع در وزارت علوم رسيده و اين تقاضاها در حال بررسی است.

به گفته آقای توفيقی، برای تعدادی از اين دانشجويان بعد از بررسی‌ها، مجوز بازگشت به تحصيل برای این افراد صادر شده است.

حسين سليمی، سرپرست دانشگاه علامه طباطبايی، که با حکم جعفر توفيقی به اين سمت منصوب شده نيز گفته است که تعدادی از اساتيد بازنشسته اين دانشگاه که «هيچ مشکلی در هيچ زمينه‌ای نداشتند» به دانشگاه بازگشته‌اند. او اما افزوده است که آمار دقيقی از تعداد آنها ندارد.

آقای سليمی، جانشين صدرالدين شريعتی، رئيس قبلی دانشگاه علامه طباطبايی، شده است که در هشت سال رياست جمهوری محمود احمدی‌نژاد، ده‌ها دانشجو و استاد باسابقه اين دانشگاه را اخراج يا از تحصيل محروم کرد.

انتصاب جعفر توفيقی به عنوان سرپرست وزارت علوم واکنش منفی اصولگرايان حاکم بر مجلس و رسانه‌های اين جريان را به دنبال داشته است.

در همین زمینه خبرگزاری فارس فيلمی از آقای توفيقی منتشر کرد که او را در حال سخنرانی در دانشگاه تهران در روز ۲۶ خرداد ۱۳۸۸ و در حمايت از ميرحسين موسوی، کانديدای معترض به نتايج انتخابات دهم رياست جمهوری، نشان می‌دهد.

جعفر توفيقی در آن سخنرانی به صراحت از تقلب در انتخابات ۸۸ صحبت می‌کند.

تعدادی از نمايندگان مجلس، اصولگرايان و برخی از بسيج‌های دانشجويی با استناد به اين فيلم، آقای توفيقی را به «نقش‌آفرينی در فتنه» متهم می‌کنند و می‌گويند مجلس به او برای وزارت علوم، تحقيقات و فناوری رای نخواهد داد.

جعفر توفيقی به روزنامه اعتماد گفته است که در اين خصوص در مجلس شورای اسلامی صحبت خواهد کرد.

طرفداران آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، از اعتراضات به نتايج انتخابات دهم رياست جمهوری در سال ۸۸ با عنوان «فتنه» نام می‌برند.

در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد، تعداد زیادی از دانشجویان در دانشگاه‌های سراسر کشور، به دلایل سیاسی یا عقیدتی، به طور دائم یا برای مدتی از تحصیل محروم شدند، هرچند آقای احمدی‌نژاد و وزرای علوم او این مسئله را تکذیب می‌کردند و می‌گفتند که ستاره‌دار کردن دانشجویان و محرومیت آنها از تحصیل در دولت محمد خاتمی اتفاق افتاده است.