بی‌بی‌سی: کنسرت مازیار فلاحی خواننده موسیقی پاپ ساعاتی پیش از شروع برنامه در یزد لغو شد.

قرار بود این خواننده روزهای ۵ و ۶ خردادماه در چهار نوبت در سالن هلال احمر یزد روی صحنه برود.

کنسرت او یک بار دیگر برای روزهای اول و دوم خرداد لغو شده بود و از برگزارکنندگان خواسته شد که آن را به تاریخ دیگر موکول کنند.

در نامه‌ای منسوب به معاون فرهنگی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان یزد که در رسانه‌های اجتماعی منتشر شده علت لغو این کنسرت “همزمانی اجرای برنامه با تشییع شهید مدافع حرم و برگزاری اجلاس مجمع جهانی اسلام ” و “لزوم حفظ آرامش و همچنین شرایط موجود” ذکر شده است.

معاون فرهنگی این اداره در این نامه از برگزارگننده کنسرت خواسته که اجرای آن را به زمان دیگری موکول کند.

بنا بر گزارش‌های تائید نشده از یزد عده‌ای موتورسوار در اعتراض به کنسرت مازیار فلاحی جمع شده بودند که باعث شده که آقای فلاحی بلافاصله با نخستین پرواز به تهران بازگردد.
Image caption کیهان کلهر اخیرا در تهران به روی صحنه رفت

دو هفته پیش دادستان نیشابور کنسرت موسیقی کیهان کلهر، نوازنده کمانچه را بدون ارائه توضیحیلغو کرد.

علی جنتی، وزیر ارشاد ایران در واکنش به لغو این کنسرت گفت “در حد بضاعت خود” با قوه قضاییه مکاتبه کرده است.

او و دیگر مسئولان وزارت ارشاد همواره گفته‌اند که با لغو کنسرت‌هایی که مجوز دارند مخالف هستند. با این حال در برخی از موارد از جمله کنسرت مازیار فلاحی در یزد، زیر مجموعه این وزارت‌خانه دستور به لغو کنسرت داده است.

در سال های اخیر، شماری از برنامه های هنری با وجود داشتن مجوز از سوی وزارت ارشاد، به دلایل مختلفی از جمله اعتراضات گروه های سنتی و تندرو و تصمیم‌گیری مقام های محلی، پیش از اجرا لغو شده است.

صاحب‌نظران فرهنگی، میزان قدرت و نفوذ وزارت ارشاد را در دفاع از عملکرد خود و مجوزهایی که در زمینه های مختلف صادر می کند، ناچیز می دانند.

منتقدان عدم توانایی وزیر ارشاد و معاونانش در دفاع از آثار و برنامه های مجوز گرفته و ناهماهنگی میان مسئولان ارشاد در تهران و شهرستان ها را سبب ناامنی حرفه ای و اقتصادی در عرصه هنر می دانند.

رادیوفرانسه: بلافاصله پس از اعلام برندگان جشنواره کن امسال و اهدای جایزه نخل طلا به اصغر فرهادی و شهاب حسینی، حملات و انتقادات کاربران شبکه‌های اجتماعی به سوی بهروز افخمی، کارگردان روان شد که کن را “جشنواره دگرباش ها” خوانده بود. بهروز افخمی نیز روز دوشنبه ۳ خرداد در یادداشتی با تاکید بر اظهارات پیشین خود، از منتقدانش خواست تا “خفقان مرگ” بگیرند.

در حالی که طی یک هفته گذشته انتقادات بسیاری در شبکه‌های اجتماعی به سخنان اخیر بهروز افخمی شده بود، این انتقادات از یکشنبه شب و پس از اعلام برندگان جشنواره کن ۲۰۱۶ افزایش یافت.
این کارگردان هفته گذشته در مصاحبه با روزنامه ” وطن امروز” گفته بود که کن، جشنواره ” دگرباش ها” است.
یکی از کاربران توئیتر شب گذشته نوشت: ” بعید می دونم افخمی از موضعش کوتاه بیاد. دو روز دیگه می‌گه من به اصغر و شهاب مشکوک بودم. فقط سوالم اینه که چرا زن گرفتن؟ چرا بچه دار شدن؟ چرا؟”
یکی دیگر از کاربران توئیتر هم نوشته: ” معلوم نیست چرا افخمی انقدر با دگرباش‌ها لجه؟ اون از فیلم «آذر، شهیندخت، پرویز و دیگران»، اینهم از اظهارنظرش درباره جشنواره کن”
به عقیده یکی دیگر از اعضای توئیتر هم ” دنیا نباید از اقطاب خالی بمونه! سلحشور که مُرد. فراستی هم جَنَمش رو نداره. می‌مونه افخمی و این رسالت سنگین.”
یکی دیگر از کاربران توئیتر هم نوشت: ” این جشنواره کن به هیچ دردی هم نخورده باشه، حداقلش این بوده که افخمی یک تصویر ۳۶۰ درجه از خود واقعیشو نشون داده.”
در عین حال بهروز افخمی هم امروز در یادداشتی به این اظهارنظرهای توئیتری واکنش نشان داد و در یادداشتی درروزنامه ” هفت صبح” نوشت: ” جوجه‌های نازنین! لادبد در جریان هستید که چند روز پیش باز هم آب ریختم در خوابگه مورچگان و جنجالی درست کردم که باعث تفریح و سرگرمی شد.”
وی در این نامه بار دیگر تاکید کرده است که ” کن، جشنواره دگرباشان است. یعنی به دگرباشان یا همجنس بازان ( یا هرچه!) آوانس می‌دهد و فیلم‌های هوادارن این جماعت را امتیاز می‌دهد و در شرایط مساوی بین دو تا فیلم که هر دو دارای ساخت و پرداخت خوب و ارزش‌های سینمایی باشند، اگر یکی از دو فیلم از دگرباشی حمایت و با دگرباشی همدلی نشان داده باشد، جایزه‌ها و تائیدات جشنواره کن به طرف فیلمی می‌رود که حامی و همدل دگرباشان است.”
این کارگردان سینمای ایران در پایان نامه خطاب به منتقدان خود نوشته است: ” اشباح فضای مجازی که در دنیای واقعی تا کن که هیچ حتی تا سولقان خودمان هم نرفته‌اند و توی لپ‌تاپ‌ها به کفش‌های پاشنه بلند روی فرش قرمز با حسرت نگاه می‌کنند و خیال می‌بافند، بهتر است خفقان مرگ بگیرند.”

بهروز افخمی در چند روز گذشته نیز با حضور برنامه تلویزیونی ” هفت” بی آنکه اشاره ای به حضور خود در جشنواره کن در سال ۲۰۰۴ با فیلم ” گاوخونی” بکند، با دفاع از سخنان خود گفته بود: ” جشنواره کن امروز جایزه را بنا بر ارزش های سینمایی تعیین نمی کند. جشنواره زمانی ارزش پیدا می کند که به فیلم های خوب بر اساس ارزش های سینمایی جایزه دهد، نه به فیلم هایی که مطابق با سیاست های خاص خود باشد.”

وی همچنین با انتقاد از ساخت محصولات مشترک برای ارتقای سینما گفت: ” وقتی سینمای اروپایی کرایه می کنید، باید فیلم های باب طبع مخاطب اروپایی اکران کنید.”
این درحالی است که فیلم ” فروشنده” اصغر فرهادی نیز محصول مشترکی است از ایران و فرانسه.

ایسنا: در حالی که شامگاه گذشته موفقیت فیلم «فروشنده» در جشنواره کن به خبری داغ و مسرت‌بخش در شبکه‌های اجتماعی و اغلب شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان بدل شده بود و روزنامه‌های صبح امروز هم تلاش کردند تا با اعلام این موفقیت در صفحه نخست خود قافله را به رسانه‌های دیگر نبازند، تلویزیون ایران به پخش حداقل‌ها در اعلام این موفقیت ملی بسنده کرد.

بیژن نفیسی – روزنامه‌نگار پیشکسوت – درباره‌ی بازتاب موفقیت سینمای ایران در جشنواره کن در رسانه‌های داخلی، با انتقاد از عملکرد سازمان صداوسیما در قبال اخباری که از آن به عنوان «موفقیت ملی» یاد می‌شود، تصریح کرد: این صداوسیما نیست که ارزش خبری رویدادها را تعیین می‌کند و نباید این‌طور فکر کرد که با عدم پوشش رویدادی که قطعا برای مردم کشورمان ارزش خبری دارد، چیزی کم می‌شود.

این مدرس روزنامه‌نگاری در گفت‌و‌گو با خبرنگار بخش رسانه ایسنا درباره رقابت سازمان صداوسیما با شبکه‌های اجتماعی و ماهواره‌ای در پوشش رویدادهایی که برای مردممان دارای ارزش خبری بالا هستند، خاطرنشان کرد: خیلی بد است تلویزیون به جشنواره‌ای که هنرمندان خودمان در آن حضور دارند نپردازد. ما حتی‌الامکان باید سعی کنیم رویدادهای مهم دنیا را پوشش بدهیم. ما نمی‌توانیم با عدم پوشش برخی اخبار و رویدادها مقابل آنها را بگیریم.

وی سپس به وظایفی اشاره کرد که رسانه‌ها در قبال پوشش رویدادهای مهم دارند و یادآور شد: یکی از وظایف جدی رسانه‌ها پوشش‌ دادن و پرداختن به رویدادهایی است که دارای ارزش خبری هستند و اگر پوشش داده نشوند رسانه‌های دیگر آن را کار می‌کنند. وقتی کار ما جامعیت نداشته باشد قطعا در درازمدت روی مخاطبان‌مان هم تأثیر می‌گذارد. ما باید مجموعه‌ای از رویدادها که در سطح ملی و بین‌المللی اتفاق می‌افتد را پوشش بدهیم و این‌طور نباشد که نسبت به رویدادهایی که برای مردم ارزش خبری دارند بی‌اهمیت باشیم.

این روزنامه‌نگار پیشکسوت بیان کرد: مردم ما به تماشای جشنواره‌ای مثل کن به دلیل اینکه هنرمندان ایرانی در آن حضور دارند، علاقه دارند و باید به آن‌ها احترام بگذاریم. اینکه ما پوشش این جشنواره‌ها را کنار بگذاریم و بگوییم جشنواره کن برایمان مطرح نیست، یک اشتباه است و ما در پی آن مخاطبان‌مان را از دست می‌دهیم.

نفیسی در ادامه پیشنهاد کرد: ما برای یک عده خاص در تلویزیون برنامه پخش نمی‌کنیم، بلکه برای کل مملکت برنامه پخش می‌کنیم. ما حتی شاید خیلی از رویدادهای داخلی‌مان را هم پوشش ندهیم که به نظر من در پی این اتفاق اعتماد به منبع خبر دچار مشکل می‌شود و اگر این اتفاق بیفتد صد در صد مخاطبان‌مان هم کم می‌شود؛ به عنوان مثال ما جشنواره‌ای مثل جشنواره کن را می‌توانستیم پوشش بدهیم و اگر نقطه نظری داشتیم یک منتقد می‌آوردیم و درباره آن اظهارنظر می‌کردیم نه اینکه اصلا به آن نپردازیم. این خیلی اشتباه است.

این مدرس روزنامه‌نگاری در پایان مجددا تأکید کرد: موفقیت کشور ما در جشنواره کن بازتاب وسیع بین‌المللی داشت. ما به خوب و بد قضیه کار نداریم اما نمی‌توانیم موفقیت ملی‌مان را نادیده بگیریم. من خودم شخصا اولین بار در «ایسنا» این خبر را مشاهده کردم. زمانی که در جشنواره‌های خارجی، کشور ما حضور ندارد قضیه متفاوت است اما وقتی خودمان هم در این جشنواره حضور داریم حتما باید به آن پرداخته شود و این‌طور نباشد که برایمان ارزش خبری نداشته باشد.

بی‌بی‌سی: حسین علیزاده، موسیقیدان و آهنگساز ایرانی، در نامه‌ای به علی رهبری، آهنگساز و رهبر سابق ارکستر سمفونیک تهران، به او گفته است که “تشکیل مجدد ارکستر همان اشتباه گذشته را تکرار خواهد کرد”.

آقای علیزاده در نامه‌ای که در رسانه‌های ایرانی منتشر شده گفته است در شرایطی که جامعه موسیقی در ایران امنیت ندارد و سیاست‌گذاری‌های این عرصه نامشخص است، تشکیل ارکستر، چه دولتی و چه خصوصی، حاشیه‌ساز خواهد بود.

او خطاب به علی رهبری نوشته: “حضور شما در عرصه جهانی، نام ایران و شما را جاودانه می‌کند اما در حال حاضر حضور شما در ایران، فراموشی ارزش‌های والای شما است.”

آقای علیزاده همچنین درباره نقش احتمالی خود در ارکستر علی رهبری گفته است: “ایجاب می‌کند من نیز مدیر افتخاری مسیری با شکستی دوباره نباشم.”

علی رهبری، که به تازگی از رهبری ارکستر سمفونیک تهران استعفا کرده گفته است یک گروه ارکستر خصوصی به راه می‌اندازد که حسین علیزاده هم در تاسیس این ارکستر خصوصی همراه او خواهد بود.

بیشتر بخوانید: تاسیس ارکستر فیلارمونیک خصوصی در ایران

آقای رهبری در اعتراض به شیوه کار بنیاد رودکی و تصمیم‌گیری‌های دولت درباره جزییات کار گروه ارکستر سمفونیک تهران استعفا کرد.

حسین علیزاده به علی رهبری گفته است: “شما در دولت امید، دستان قدرتمند خود را، امیدوارانه حرکت دادید غافل از اینکه امید، بدون آگاهی از شرایط غیرممکن است.”

آقای علیزاده گفته آقای رهبری اطلاع دقیقی از سیاست مسئولان هنری ایران ندارد. و به او گفته “تکیه بیش از حد شما به اشخاصی که با انگیزه‌های سیاسی و تشکیلاتی- و نه با انگیزه‌ای هنری -در کنارتان بوده‌اند، شما را دچار اشتباه کرد و این تصور را برایتان پیش آورد که حامیان تشکیلاتی، حامیان هنری شما نیز هستند.”

علی رهبری درباره این نامه به بی‌بی‌سی فارسی گفت که “احترام زیادی” برای آقای علیزاده قائل است و تصور می‌کند که آقای علیزاده با توجه به تجربه‌های زیادی که در ایران دارد، “حق دارد اینگونه فکر کند.”

با این حال او تاکید کرد که مصمم است ارکستر خصوصی را راه‌اندازی کند.

او توضیح داد: “تجربه یک سال گذشته من در ایران حاکی از حمایت اشخاص مختلف و همین‌طور آمادگی گروه زبده‌ای از نوازندگان بود. تلاش خودم را برای فعال شدن این ارکستر خصوصی می‌کنم. اگر هم نشد، ما چیزی برای از دست دادن نداریم.”

رادیوفردا: در کنسرت گروه شهرام ناظری در اصفهان، از حضور نوازندگان زن جلوگیری شده و این خواننده مشهور موسیقی سنتی ایران در کنسرت خود ضمن اعتراض به «سیاست‌های سلیقه‌ای» درباره برگزاری کنسرت‌های موسیقی، لغو کنسرتش در نیشابور را «مأیوس‌کننده» خوانده است.

به نوشته وب‌سایت خبر آنلاین، شهرام ناظری شامگاه جمعه، ۳۱ اردیبهشت و در کنسرتش گفت که «جای بانوان عضو ارکستر ما خالی است و نباید فردی به خاطر جنسیت از ارائه هنرش منع شود».

وی اضافه کرد: «اتفاقی که درباره عدم اجازه برگزاری برنامه در نیشابور رخ داد برای همه ما مأیوس‌کننده بود و در ادامه تصمیمی که برای برگزاری کنسرت در تاریخ دیگری تحت فشار رسانه‌ها صورت گرفت، برای ما دلگرم‌کننده نبود».

همچنین به گزارش وب‌سایت ایمنا، آقای ناظری گفت: «امروز من یا باید با دنیای موسیقی خداحافظی کرده و خانه‌نشین شوم یا کشورم را ترک کنم و یا اینکه برای رشد و اعتلای موسیقی کشور و شاد شدن دل مردم وارد میدان شده و با این تنگ‌نظری‌ها بجنگم، و من راه سوم را برگزیده‌ام».

به نوشته وب‌سایت خبرآنلاین، حافظ ناظری پسر شهرام ناظری، نیز خبر داد که اعضای این گروه مجبور بوده‌اند، بین لغو کامل کنسرت و حذف زنان نوازنده این گروه یکی را انتخاب کنند.

وی اضافه کرد: «اینکه در شهر هنرپرور و فرهنگ دوست اصفهان، بانوان نمی‌توانند به اجرای برنامه بپردازند بسیار تأسف‌برانگیز است که امیدوارم هر چه زودتر این مسئله حل شود».

در سال‌های گذشته نیز از برگزاری تعدادی از کنسرت‌های موسیقی به دلیل حضور نوازندگان زن در آنها جلوگیری شده بود.

در این زمینه حمیدرضا نوربخش،‌ مدیرعامل خانه موسیقی ایران، در سال ۹۳ از منع حضور زنان خواننده و نوازنده «در نزدیک به ۱۲ استان» ایران خبر داده بود.

در هفته‌های گذشته نیز کنسرت‌های شهرام ناظری و کیهان کلهر در نیشابور و کنسرت موسیقی سنتی علی زند وکیلی در شاندیز مشهد لغو شده بود.

لغو این کنسرت‌ها اعتراض محمدباقر نوبخت، سخنگوی دولت، و خانه موسیقی ایران را به دنبال داشت.

حسین نوش‌آبادی، سخنگوی وزارت ارشاد، روز جمعه با اشاره به فشارهای اخیر بر هنرمندان موسیقی ایران هشدار داده بود که «جریانی هماهنگ‌شده» تلاش می‌کند تا همه کنسرت‌های موسیقی در کشور را تعطیل کند.

سال گذشته حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران، تلویحاً خواستار دخالت نکردن دیگر نهادها در امر برگزاری کنسرت‌های موسیقی شد، اما صادق لاریجانی، رئیس قوه قضائیه، در جواب او گفت که «آیا شما قبول می‌کنید اجازه دهند یک کنسرتی زمینه رقص مشترک جوانان شود؟ بحث دستگاه قضایی در برخی شهرها نیز از همین نوع بوده‌است».

رادیوزمانه: علی اصغر پورمحمدی با نمایندگان ۳۰ زن بازیگر سینما و تئاتر ایران دیدار و گفت‌و گو کرد. این زنان بازیگر ادعا کرده بودند که به دلیل آنکه متأهل هستند، تهیه‌کنندگان به آن‌ها پیشنهاد کار در تلویزیون جمهوری اسلامی را نمی‌دهند. آن‌ها در نامه سرگشاده‌ای که امضاءکنندگان آن مشخص نبودند از معاون صدا و سیما درخواست کرده بودند که به آن‌ها کار بدهد. پاسخ علی اصغر پورمحمدی به این ۳۰ بازیگر زن چنین بود: با بی‌اخلاقی‌ها و فساد در تلویزیون دولتی ایران برخورد می‌شود.
دیدار زنان بازیگر با علی اصغر پورمحمدی درباره فساد اخلاقی در پشت صحنه تلویزیون ایران

دیدار زنان بازیگر با علی اصغر پورمحمدی درباره فساد اخلاقی در پشت صحنه تلویزیون ایران

علی اصغر پورمحمدی، پسرعموی مصطفی پورمحمدی، وزیر دادگستری دولت حسن روحانی‌ست.

معاون صدا و سیمای جمهوری اسلامی، ظهر دوشنبه ۱۳ اردیبهشت نمایندگان ۳۰ زن بازیگر سینمای ایران را که از بیکاری گلایه کرده بودند به حضور پذیرفت. او در دیدار با این بازیگران گفت به دلیل بحران مالی تلویزیون دولتی ایران تعداد مجموعه‌های تلویزیونی از ۲۰ سریال به چهار سریال کاهش پیدا کرده و تله‌تئاترها هم کاهش محسوسی داشته است.

۳۰ زن بازیگر که نام آن‌ها مشخص نیست در نامه سرگشاده‌ای که به کوشش فقیه سلطانی، بازیگر سینما و تئاتر، ۱۱ اردیبهشت در رسانه‌های داخلی منتشر شد، از رکود شغلی و رکود اقتصادی گلایه کرده بودند. آن‌ها این مدعا را در میان آورده بودند که به دلیل آنکه اشخاص «بی‌صلاحیت و شهوت‌پرست» در پشت صحنه اکثر پروژه‌های تلویزیونی حضور دارند، آن‌ها که متأهل‌اند از میدان به در شده‌اند. این بازیگران در نامه‌شان به علی اصغر پورمحمدی گفته بودند که شبکه‌های ماهواره‌ای به آن‌ها پیشنهاد همکاری داده‌اند، اما آن‌ها که «عاشق ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی» در ایران‌اند، مایل‌ نیستند ایران را ترک کنند.

معاون صدا و سیمای جمهوری اسلامی به این هنرمندان وعده داد که با فساد مقابله کند. او همچنین از طرح تشکیل خانه هنرمندان سیما خبر داد.

پیش از این امیر تاجیک، مدیرکل شبکه مستند تلویزیون دولتی ایران در نامه‌ای به عزت‌الله ضرغامی، رییس پیشین صدا و سیمای جمهوری اسلامی از فروش بخشی از آرشیو تلویزیون به برخی شبکه‌های خارج از کشور خبر داده بود.

چه کسی آرشیو تلویزیون را فروخت؛ به «من و تو» یا سپاه؟

الاهه نجفی

فساد اداری و غارت منابع مالی تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی. تسویه حساب رسانه‌ای با مخالفان دولت وارد مرحله تازه‌ای شد. این‌بار پای شبکه «من و تو» هم به میان آمد. دعوا اما بر سر دو مستند سپاه است که پیش از برجام در ضدیت با دولت روحانی به نمایش درآمد.

اداره آرشیو و کتابخانه‌های سازمان صدا و سیما

پس از انتشار نامه افشاگرانه امیر تاجیک، مدیرکل شبکه مستند تلویزیون دولتی ایران در پاسخ به انتقادات عزت‌الله ضرغامی از حذف برخی شبکه‌های راه‌اندازی شده در زمان او و بازتاب گسترده این نامه در برخی رسانه‌های نزدیک به دولت حسن روحانی، گفته می‌شود که مدیرکل پیشین آرشیو سازمان صدا و سیما، بخشی از آرشیو تلویزیون دولتی ایران را به شبکه تلویزیونی «من و تو» فروخته است. این شخص معمم حجت‌الاسلام حسین محمدیان نام دارد.

یک حجت‌السلام بدنام

حسین محمدیان: «مدیر کل اسبق»

«حجت‌الاسلام» محمدیان ابتدا مدیرعامل انتشارات سروش بود، در زمان احمدی‌نژاد ترقی کرد و به ریاست صدا و سیمای قزوین رسید، اما به زودی عزل شد و عزت‌الله ضرغامی، در مهر ۱۳۹۲ مدیریت آرشیوها و کتابخانه‌های صدا و سیما را به او سپرد. از مهر ۱۳۹۲ تا مرداد ۱۳۹۳ دو مستند در ضدیت با حسن روحانی و اکبر هاشمی رفسنجانی ساخته شد: «من روحانی هستم» درباره تزلزل و فرصت‌طلبی حسن روحانی (گروه شفق، وابسته به سپاه) و «مصاف» (مرکز مستند سفیر، وابسته به سپاه). در این دو مستند از تصاویر آرشیوی طبقه‌بندی شده و محرمانه صدا و سیما استفاده شده است.

از سوی دیگر، هم‌زمان با این رویدادها دو سال پیش با پخش دو مستند «رضا شاه» و «انقلاب ۵۷» از شبکه تلویزیونی «من و تو» این پرسش در رسانه‌های داخلی به میان آمده بود که شبکه «من و تو» چگونه به تصاویر آرشیوی با کیفیت مطلوب برای ساخت این دو مستند دسترسی پیدا کرده است؟ این پرسش از این نظر اهمیت داشت که بسیاری از مستندسازان داخلی هم به چنین تصاویری در آرشیو تلویزیون دولتی ایران دسترسی نداشتند.

اکنون باید پرسید که هدف اصلی از انتشار نامه افشاگرانه امیر تاجیک و بازتاب حیرت‌انگیز آن در رسانه‌ها چیست؟ ضدیت با شبکه «من و تو»؟ افشای فساد و دزدی در زمان ریاست عزت‌الله ضرغامی؟ یا واکنش به دو مستند یاد شده در ضدیت با دولت حسن روحانی؟

یک نامه افشاگر

امیر تاجیک، نامه‌پراکنی با رئیس سابق درباره دزدی و فساد اداری

امیر تاجیک در نامه‌اش به عزت‌الله ضرغامی، بدون آنکه از حسین محمدیان نام ببرد، زاویه تازه‌ای از فساد اداری در تشکیلات رهبری را آشکار کرده است.

او در این نامه از کمک بلاعوض یک میلیارد دلاری دولت محمود احمدی‌نژاد به صدا و سیما، سوءمدیریت‌ها، بدهی کلان «صدها میلیارد تومانی» و ورشکستگی مالی این سازمان و فروش «املاک و زمین‌های مرغوب» برای پرداخت دستمزدهای به تعویق‌افتاده در زمان ریاست عزت‌الله ضرغامی بر سازمان صدا و سیما خبر می‌دهد.

آنگاه تاجیک مثالی از سوءمدیریت‌ها و غارتگری‌های مالی می‌آورد: فروش تصاویر آرشیوی به شبکه «من و تو» که عزت‌الله ضرغامی پیشتر این احتمال را مردود دانسته بود.

مدیرکل شبکه مستند از ضرغامی می‌پرسد: « [اگر تصاویر آرشیوی به شبکه من و تو فروخته نشده] چرا مدیرکل اسبق آرشیو تا سرحد بازداشت پیش رفت و تنها به دلیل واسطه‌گری شما بازداشت نشد؟ و چرا دو تن از کارشناسان زیر مجموعه ایشان بازداشت شده، در دادگاه حضور یافتند و محکوم به حبس شدند؟»

عبارت «مدیرکل اسبق آرشیو» که مدام در رسانه‌های داخلی تکرار می‌شود، همان حجت‌الاسلام حسین محمدیان است.

«مدیرکل اسبق آرشیو»

حجت‌الاسلام حسین محمدیان ابتدا مدیر کل صدا و سیمای قزوین بود، اما با اقداماتی مانند ممنوع التصویر کردن تعدادی از مدیران اجرایی استان، فرماندهان نظامی و انتظامی و قطع همکاری با جمعی از روحانیون قزوین از این سمت برکنار شد و به عنوان مدیر کل آرشیو و کتابخانه‌های سازمان صدا و سیما منصوب شد. حسین محمدیان در۲۰ آذر ۱۳۹۳ به حکم محمد سرافراز رییس صدا و سیما برکنار شد و سعید انبارلویی بر مسند او تکیه داد.

مستند «من روحانی هستم»

در دو مستند «من روحانی هستم» و «مصاف» از تصاویر آرشیوی صدا و سیما مربوط به سران نظام در سال‌های دهه ۱۳۶۰ و تصاویری از مذاکرات محمد جواد ظریف با محمد البرادعی در کاخ سعدآباد استفاده شده است. این تصاویر در طبقه‌بندی آرشیو صدا و سیما محرمانه است و دسترسی به آن به سادگی امکان‌پذیر نیست.

هویت سازندگان مستند «من روحانی هستم» پنهان بود و هویت سازنده آن «معصومه نبوی» نیز هرگز احراز نشد. در مستند «مصاف» اما سپاه خواست حسن روحانی را که گفته بود «با شناسنامه حرف بزنید» اجابت کرد و پنهان‌کاری را کنار گذاشت. محمد توکلی، تهیه‌کننده و همچنین محمد رضا تاجدین، نویسنده مستند «مصاف» در برخی گفت‌و‌گوهاشان با رسانه‌های داخلی به صراحت گفته بودند که برای تهیه مستند ضد دولت از تصاویر آرشیوی صدا و سیما استفاده کرده‌اند.

در زمان ریاست عزت‌الله ضرغامی بر سازمان صدا و سیما طرحی به اجرا درآمد که به موجب آن فیلم‌های مربوط به دوران سلطنت پهلوی، فیلم‌های روزهای اول انقلاب و فیلم‌هایی از سران انقلاب در سال‌های دهه ۶۰ فهرست‌بندی و تجدید سازمان شدند. امیر تاجیک، مدیر کل شبکه مستند به بهانه افشاگری از بحران مالی و فساد اداری در صدا و سیمای ضرغامی/رهبری، به بهانه دو مستندی که از شبکه «من و تو» پخش شد، این پرسش را می‌خواسته مطرح کند که مخالفان حسن روحانی در تشکیلات وابسته به سپاه و بیت رهبری چگونه به آرشیو تصویری و محرمانه صدا و سیما دسترسی پیدا کرده‌اند؟ و چرا هنگامی که مسبب این معامله، «حجت‌الاسلام» حسین محمدیان را می‌خواستند بازداشت کنند، ضرغامی پا در میانی کرد و او را از مخمصه رهایی داد؟

اختلاف بین دولت و صدا و سیما بعد از «برجام» بالا گرفت. در ماجرای برجام، محمدباقر نوبخت، معاون برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رییس‌جمهور، تلویزیون دولتی را به تخریب ذهن مردم و آمارسازی متهم کرده بود. ناصر نقویان که در تلویزیون برنامه‌های اخلاقی دارد، صدا و سیما را به دروغگویی در انتشار خبرها متهم کرده بود و همچنین شجاعی کیاسری، نایب رئیس شورای نظارت بر سازمان صدا و سیما گفته بود که رادیو و تلویزیون دولتی ایران در پوشش خبری برجام ادبیات نیش‌دار و توهین‌آمیزی انتخاب کرده است.

به این فهرست می‌توان شکایت نهاد ریاست جمهوری از صدا و سیما به خاطر نحوه پوشش خبری سفر حسن روحانی، رییس جمهوری اسلامی به مازندران و شکایت سازمان محیط زیست درباره نحوه پوشش خبری تحصن کارمندان این سازمان را افزود. اکنون پای تلویزیون «من و تو» را در این دعوای قدیمی به میان آورده‌اند.

عصرایران: از دقایقی پیش از شروع کنسرت که در در بوستان دکتر چمران کرج و با مجوز رسمی اداره کل ارشاد استان البرز برگزار می شد یک جمعیت 50 نفری تجمع کرده و خواستار لغو کنسرت شدند.
عصر ایران – تلاش گروه فشار در کرج برای لغو یا اخلال در کنسرت حمید عسگری ناکام ماند و این برنامه هنری با نظم و امنیت و به طور کامل برگزار شد.

این گزارش حاکی است از دقایقی پیش ازشروع کنسرت که در سالن سینما – تئاتر ارشاد در بوستان دکتر چمران کرج و با مجوز رسمی اداره کل ارشاد استان البرز برگزار می شد یک جمعیت 50 نفری تجمع کرده و خواستار لغو کنسرت شدند.

مدیر کل ارشاد و رییس حراست اما بلافاصله در محل حاضر شدند و اعلام کردند مجوزهای قانونی صادر شده و ضوابط رعایت می شود و دولت و مردم نمی توانند خود را با سلیقه آنان هماهنگ کنند.

تجمع کنندگان ابتدا زیر بار نرفتند و گمان می کردند با فشار می توانند در برنامه اخلال ایجاد کنند اما در نهایت ناگزیر از ترک محل شدند هر چند تهدید کردند نوبت بعد به گونه ای دیگر برخورد خواهند کرد.

سالن سینما تئاتر ارشاد در پارک شهید چمران کرج کمتر از 500 نفر گنجایش دارد و برگزاری کنسرت های موسیقی یکی از تدابیری است که برای پاسخ به نیازهای فرهنگی و هنری مردم اندیشیده شده و از آنها استقبال می شود.

نکته جالب توجه این که حمید عسگری پیش از این در شهرهای مختلف برنامه اجرا کرده و با چنین پدیده ای مواجه نشده بود.

رادیوزمانه: محمدرضا عالی‌پیام، شاعر طنز‌پرداز ایرانی که چند روز قبل از زندان آزاد شد، در نامه‌ای به قاضی پرونده‌اش نوشت که «می‌خواستید با زندان، حال مرا بگیرید» اما «نتواستید.»
محمدرضا عالی‌پیام، متخلص به «هالو»، شاعر طنز‌پرداز ایرانی

محمدرضا عالی‌پیام، متخلص به «هالو»، شاعر طنز‌پرداز ایرانی

به گزارش روز دوشنبه دوم فروردین هرانا، تارنمای مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، عالی‌پیام در این نامه سرگشاده اشاره کرده که پرونده‌اش مختومه بوده اما برای اینکه «دل یک مقام کله گنده، خنک شود»، این پرونده سال گذشته دوباره به جریان افتاد و منجر به بازداشت و زندانش شد.

عالی‌پیام در این نامه افزوده که مقامات می‌خواسته‌اند زندانی‌اش کنند تا حالش را بگیرند اما نتوانسته‌اند.

این شاعر طنز‌پرداز که با تخلص «هالو» اشعار خود را منتشر می‌کند، می‌گوید در زندان ۳۰ شاعر «معترض» تربیت کرده، به زندانیان افکار «هالویی» منتقل کرده و شعر به زندانیان آموزش داده است.

عالی‌پیام خطاب به قاضی پرونده‌اش نوشته است: «شعر‌هایم را که در زندان سروده شد و پخش گردید، با اشعار قبلم مقایسه کنید. آیا فکر کردید با زندانی شدن هالو دهانش بسته می‌شود؟ خیر، اشعارش صیقلی شد و واقع‌بینانه‌تر.»

محمدرضا عالی پیام که از اردیبهشت سال گذشته در زندان به‌سر می‌برد، روز چهارشنبه ۲۶ اسفند ۹۴ آزاد شد.

عالی‌پیام به علت سرودن اشعار انتقادی در قالب طنز، محاکمه و به ۱۵ ماه حبس محکوم شده بود.

او به «تبلیغ علیه نظام، توهین به مقدسات، توهین به بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، رهبری، ریاست جمهوری و مسئولان نظام» متهم شده بود.

عالی‌پیام در سال‌های ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ نیز مدتی را در زندان گذرانده بود.

محمدرضا عالی‌پیام پیش‌تر عضو کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران، عضو شورای مرکزی و دبیر انجمن تهیه‌کنندگان مستقل سینمای ایران، انجمن صنفی شرکت‌های تبلیغاتی و عضو دائمی آکادمی داوری خانه سینما، عضو چند انجمن ادبی هنری تهران، مدیر عامل مؤسسه مینا فیلم و مدیر مؤسسه تبلیغاتی دایره مینا بوده است.

رادیوفردا: توسط سید مهدی موسوی
باور غلطی که در سال‎های اخیر در ذهن مردم و حتی بخشی از جامعه‎ی هنری جای گرفته، آن است که سانسور و فشار بر روی هنرمندان باعث افزایش خلاقیت‎ها و زیرپوستی‎تر شدن آثار خواهد شد. این حرف اگرچه در ظاهر تا اندازه‎ای درست به نظر می‎رسد امّا غفلت از بخش مهمّی از آسیب‎شناسی سانسور بر روی آثار ادبی و از دیدگاهی دیگر، تأیید عملکرد حکومت‎های توتالیتر است.

اگر به تاریخ ادبیات هم نگاه کنیم آثار سمبولیستی و پیچیده‎ی اواخر قرن نوزده بودلر، رمبو، مالارمه و… اتفاقا در فرانسه‎ی آزاد شکل گرفت و شکل‎گیری پیچیده‎ترین و عصیانگرترین جریان‎های ادبی نظیر دادائیسم در کشورهایی مانند سوئیس بوده که از گزند جنگ جهانی و عوارض آن به دور بوده‎اند. پس نه نمادگرایی و نه پیچیدگی، هیچ‎کدام نتیجه‎ی مستقیم سانسور و دیکتاتوری نیستند و تنها ذهن خلاق و مولّد هنرمند است که سمت و سوی یک اثر هنری را تعیین می‎کند.

از آن طرف، حکومت ها نیز با شناخت کم‎اثر شدن سانسور سطرها و روش‎های هنرمندان برای دور زدن حذف و تعدیل، در سال‎های اخیر به حذف مؤلف و ممنوع‎الفعالیت کردن هنرمندان به طور کلی دست زده‎اند. غیر‎قابل‎چاپ اعلام شدن کلّیت یک مجموعه یا آثار یک مؤلف، راه را بر هر نوع خلاقیت می‎بندد و اتفاقاً باعث ناامیدی و سرخوردگی نویسندگان و شاعران می‎شود. نتیجه‎ی این یأس و ناامیدی گاهی کنار گذاشتن نوشتن، گاهی تولید آثاری نازل‎تر و گاهی پیوستن به جریان‎های همسو با قدرت است. هرچند نمی‎توان رشد نوعی از ادبیات اعتراض را نیز در دل این وضعیت انکار کرد اما اتفاقاً گاهی این اعتراض‎ها با عصبیتی همراه بوده که به جای حمله بردن به ریشه‎های جامعه‎شناختی و فلسفی دیکتاتوری، به سطح آمده و آثاری اعتراضی اما ژورنالیستی را رقم می‎زنند.

شاعر یا نویسنده‎ای که انرژی‎اش به جای پرداختن به تکنیک و محتوا، صرف دور زدن سانسور شود طبیعتاً نمی‎تواند اثری را عرضه کند که همه‎ی قابلیّت‎ها و توانایی‎های او را بروز دهد. مخاطب نیز اگرچه در «سه نقطه»ها، خود، فرصت اندیشیدن و حضور در متن و حدس زدن بخش‎های حذف شده و مقصود مؤلف را پیدا می‎کند اما ثابت شده که همیشه آثار سانسور شده را پس زده و ضعیف‎ترین ترجمه‎های کامل از یک اثر در اینترنت یا خیابان انقلاب را، به ترجمه‎های خوب امّا دارای حذف و تعدیل ترجیح می‎دهد.

در انتها باید یادآور شویم که هنرمند، حتی بعد از دور زدن سانسور و چاپ مجموعه‎اش (با مجوزهای دولتی) نیز آسوده نبوده و نهادهای موازی دیگری هستند که ممکن است هر لحظه او را به جرم خلق و اندیشیدن احضار یا دستگیر کنند، نهادهایی که با همکاری تعداد اندکی از هنرمندان خودفروخته روش‎های دور زدن سانسور و نمادها و استعاره‎ها را خوب می‎شناسند و هیچ مجوّزی آنها را محدود نمی‎کند. همین امر، باعث خودسانسوری مؤلف در عمیق‎ترین بخش‎های ذهن و روح او می‎شود که نتیجه‎اش آسیب‎های روانی، انزوا و حتی گاهی کنار گذاشتن هنر و ادبیات می‎شود.

البته نمی‎توان انکار کرد که بسیاری از آثار هنری موفق ما در دل اختناق و با خلاقیت هنرمندان از سد سانسور گذشته و به دست مخاطب رسیده است. اما هیچ توجیهی برای محدود کردن آزادی بیان، پذیرفتنی نیست و بسیاری از این توجیهات زاییده‎ی اتاق فکرهایی است که می‎خواهند نظارت، دخالت و سانسور نهادهای قدرت را در ذهن مردم و هنرمندان، نهادینه کنند.

رادیوزمانه: نیروهای تندرو در کاشان به‌هنگام نمایش فیلم «یحیی سکوت نکرد» در این شهر به فاطمه معتمد‌آریا و کاوه ابراهیم‌پور، بازیگر و کارگردان این فیلم حمله کردند. مراسم معرفی فیلم اما برگزار شد.

به‌گزارش خبرگزاری کار ایران (ایلنا) شب گذشته، یکشنبه چهارم بهمن‌ماه فیلم «یحیی سکوت نکرد» در شهر کاشان به نمایش درآمد و قرار بود پس از آن فاطمه معتمدآریا و کاوه ابراهیم‌پور در نشست نقد و بررسی آن شرکت کنند اما این دو به‌هنگام ورود به سالن سینما مورد هجوم نیروهای تندرو قرار گرفتند.

کاوه ابراهیم‌پور تعداد مهاجمان را ۵۰ تا ۶۰ نفر اعلام کرد و گفت آن‌ها در جلوی در سینما تجمع کرده بودند و با «عصبانیت تمام» علیه فیلم و فاطمه معتمدآریا شعار می‌دادند و خواستار خروج آن‌ها از شهر بودند.

به‌گفته او خطاب اصلی مهاجمان فاطمه معتمدآریا بود.

فاطمه معتمدآریا پس از حوادث انتخابات جنجالی سال ۱۳۸۸ تا آبان‌ماه سال جاری ممنوع‌التصویر بود.

حضور او در فیلم انتخاباتی میرحسین موسوی، نامزد معترض به نتایج انتخابات و از رهبران مخالفان دولت از جمله دلائل این مخالفت‌ها با او بوده است. انتشار عکس‌های بدون حجاب این بازیگر ایرانی در جشنواره فیلم کن نیز اعتراض اصول‌گرایان را در پی داشت. او همچنین در سال ۱۳۸۸ برای مدت چند ماه ممنوع‌الخروج بود.

کاوه ابراهیم‌پور گفت در مراسم شب گذشته مهاجمان به معتمدآریا و او فحاشی کرده و ناسزا می‌گفتند و این دو مجبور شدند از درب پشتی سالن سینما وارد سینما شوند.

در زمان برگزاری نشست نقد و بررسی فیلم، به‌رغم جمعیت زیاد حاضر در داخل سالن، تندروها همچنان در بیرون سالن فحاشی می‌کردند و سعی می‌کردند وارد سالن شوند اما نیروی انتظامی مانع از آن‌ها شده است.

به‌گفته کارگردان فیلم «یحیی سکوت نکرد»، فاطمه معتمدآریا پیشنهاد کرد که پس از پایان جلسه سالن تخلیه شود و معترضان به داخل سالن بیایند و رودرو با هم گفت‌وگو کنند و او پاسخ سئوالات آن‌ها را بدهد. نیروی انتظامی این پیشنهاد را پذیرفت اما گروه معترض پیشنهاد را نپذیرفت و به اعتراضات خود ادامه داد.

ابراهیم‌پور در پایان گفت پس از جلسه او و معتمدآریا با همکاری نیروی انتظامی از سالن خارج شدند اما هنگامی که سوار اتومبیل شده بودند دو نفر روی سقف ماشین آمده و قصد داشتند با شکستن شیشه‌ها وارد خودرو شوند که نیروی انتظامی مانع آن‌ها شد. همچنین زمانی که درحال حرکت بودند تعدادی موتورسوار آن‌ها را تعقیب می‌کردند ولی نتوانستند به آن‌ها دسترسی پیدا کنند.

فاطمه معتمدآریا، متولد سال ۱۳۴۰ است و فعالیت‌های هنری خود را از سال ۱۳۵۲ با شرکت در کلاس‌های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و اجرای نمایش‌های عروسکی آغاز کرد و تا کنون در فیلم‌هایی همچون ناصرالدین شاه آکتور سینما، مسافران، ننه گیلانه، روسری آبی و یک‌بار برای همیشه ایفای نقش کرده است.

معتمدآریا به دلیل بازی در فیلم «اینجا بدون من»، در شهریور سال ۱۳۹۰ جایزه بهترین بازیگر زن سی‌وپنجمین جشنواره مونترال کانادا را از آن خود کرد.

در فیلم «یحیی سکوت نکرد»، فاطمه معتمدآریا نقش اول را بازی می‌کند و در کنار او بازیگران دیگری چون ماهان نصیری‌ندا، ندا جبرائیلی، تورج منصوری و صالح میرزاآقایی ایفای نقش می‌کنند. این فیلم محصول سال ۱۳۹۳ است.