اخبار

سحام: برخی اخبار در ماه‌های اخیر از رفت و آمد هنرمندان و سینماگرانی به کشور حکایت دارد که چندی است رحل اقامت در ترکیه و شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان انداخته‌اند و برای این شبکه‌ها به تولید محصول روی آورده‌اند. محصولاتی که بعضا در قید و بند ممیزی‌های اخلاقی و عرفی جامعه ایرانی نیست.

به گزارش «صبح نو، گروه شبکه‌های ماهواره‌ای جم در ماه‌های اخیر به دو دلیل در کانون توجه قرار گرفت؛ یکی پخش تیزرهای سینمایی محصولات داخلی ایران که در برهه زمانی نوروز ۹۵ به شدت شیوع یافت و باعث شد آمار بالایی در فروش محصولات سینمایی ثبت شود و دیگری مهاجرت تعدادی از دست‌اندرکاران سینما و تلویزیون ایران به ترکیه و همکاری با این شبکه ماهواره‌ای.

در مورد نخست یعنی پخش تیزرهای سینمایی ورود دادستان تهران به قضیه و برخورد با تعدادی از صاحبان آثاری که تیزرهایشان به کرات از این شبکه پخش شد سبب ایجاد وضعیت کج‌دار و مریزی در پخش تیزر شد؛ یعنی به جای پخش گسترده تیزر، نوعی محدودیت پخش، هم در تعداد و هم در زمان روی آنتن رفتن تیزرها رخ داده است ضمن اینکه بار اصلی پخش تیزر هم برعهده شبکه‌های فرعی‌تر جم مانند ریور و روبیکس گذاشته شده است. البته به جای پخش رایگان که اوایل کار صورت می‌گرفت کف قرارداد پخش تیزر برای جم به هفته‌ای ۲۰ میلیون تومان در ازای پخش متوسط ۷۰ تا ۱۰۰ تیزر رسیده است.

درباره مهاجرت برخی عوامل سینما و تلویزیون به ترکیه هرچند محصولات تولید شده توسط این عوامل کیفیت بالایی ندارند و حاشیه‌سازی‌های بازیگران چنین آثاری در شبکه‌های اجتماعی هم نتوانسته چنان که باید شرایط توجه مخاطبان به این آثار را فراهم کند با این حال نکته اینجاست که رفت و آمد برخی از عوامل این محصولات به ایران شگفتی بستگان آنها و همکاران داخلی‌شان را موجب شده است.

روایت یکی از رفت و آمدکنندگان

مهدی مظلومی، سعید ابراهیمی فر، احمدرضا گرشاسبی، محمدتقی راوندی و افشین علیزاده از کارگردانان و رابعه اسکویی، صدف طاهریان، بهارک صالح نیا، پردیس افکاری، چکامه چمن ماه، رامسین کبریتی، هرمز سیرتی و مانی کسراییان از بازیگرانی‌اند که در یک سال گذشته به ترکیه رفته‌اند و مشغول کار برای جم هستند.

برخی از این چهره‌ها و به خصوص کارگردانان و عوامل تولید در ماه‌ها و هفته‌های گذشته به صورت کاملاً آزادانه به تهران رفت و آمد داشته‌اند و حتی در مهمانی‌های همکاران سینمایی خود حاضر شده‌اند.

یکی از این گروه که اخیراً به تهران آمده و در زمره عوامل تولید است درباره چگونگی حضور در تهران به «صبح نو» گفت: فقط هنگام ورود به تهران و در فرودگاه دقایقی تحت سؤال و جواب قرار گرفتم و بعد از آن که مطمئن شدند که مشکلات مالی باعث شده جم را برای امتداد فعالیت انتخاب کنم، از من خواستند در رفتارم تجدیدنظر کنم. با این حال برخورد با من کاملاً محترمانه بود و بعد از انجام سؤال و جواب هم پاسپورتم به من تحویل داده شد.

این فعال در جم که در ایران دستیار کارگردان بوده و آنجا فیلم هم می‌سازد(!) درباره اینکه هدفش از رفت و آمد به تهران چیست، از دیدار با بستگان و خانواده‌اش گفت.

وی بیان داشت: دیدار با پدر و مادر و برخی از خویشاوندان نزدیکم سبب حضورم در تهران شده است ضمن اینکه همچنان از آخرین تله‌فیلم‌هایی که برای تلویزیون کار کردم طلب‌هایی دارم و برای نقد کردن چک‌های مربوط به این طلب‌ها به ایران آمدم.

این دستیار کارگردان سابق و کارگردان فعلی درباره اوضاع مالی‌اش در جم و اینکه آیا اوضاع بهبود پیدا کرده یا نه اظهار داشت: اگر درباره متوسط حقوق بخواهید عوامل مختلف تولید بین ۲ تا ۵ هزار لیر ترکیه دستمزد می‌گیرند که به پول ایران بین ۲ تا ۶ میلیون می‌شود و رقم چشمگیری نیست ولی چون با اغلب عوامل قرارداد بلندمدت بسته‌اند باعث می‌شود حاشیه امنیتی خوبی برای برنامه‌ریزی اقتصادی زندگی فراهم باشد.

رابط‌های جذب نیرو در تهران

فارغ از رفت و آمد این گروه از دست‌اندرکاران به تهران که به بهانه دیدار با خانواده و بستگان فراهم شده شبکه ماهواره‌ای مورد نظر چند نیروی فعال دارند که در جهت جذب نیرو برای جم، به ایران رفت و آمد می‌کنند.

این دست اندرکاران که محل استقرار آنها استانبول و آنتالیاست حین حضور در تهران می‌کوشند شرایط جذب بازیگران و عواملی را فراهم کنند که علاقه به همکاری با این شبکه دارند. این رفت و آمدها در شرایطی است که یکی از مقامات حراست ارشاد به صراحت از ممنوعیت از فعالیت همکاران جم می‌گوید و اینکه حضور آنها در داخل کشور هم بدون رضایت مقامات ذیصلاح امکان پذیر نیست.

واکنش حراست ارشاد

این مقام حراست ارشاد با اشاره به اینکه فعالیت بازیگرانی که برای کار به خارج از کشور رفته‌اند کاملاً رصد می‌شوند به «صبح نو» گفت: تمامی هنرمندانی که بین ایران و کشورهای خارجی در رفت و آمدند و به خصوص آنها که برای فعالیت به آن طرف می‌روند رصد می‌شوند و اگر به کار برای شبکه‌های ماهواره‌ای معاند بپردازند در ۹۹ درصد موارد برایشان ممنوعیت فعالیت در داخل ایجاد می‌شود.

وی ادامه داد: البته این ممنوعیت ممکن است موقت یا دائمی باشد بسته به شرایط خروج از کشور آن هنرمند؛ این مسأله فقط شامل بازیگران و دست‌اندرکاران سینما و تلویزیون نیست و مثلاً خوانندگان را هم شامل می‌شود.

این مقام حاضر در حراست ارشاد با تأکید بر اینکه حتی رفت و آمد به داخل کشور بازیگرانی که در محصولات شبکه‌هایی مانند جم ظاهر شده‌اند با محدودیت روبه‌روست بیان داشت: این طور نیست که بتوانند به راحتی بروند و بیایند بلکه مقامات ذیصلاح تمامی آنها را زیرنظر دارند و در مواقع لزوم با آنها برخورد می‌شود.

ایلنا: رییس فراکسیون شفاف‌سازی و سالم‌سازی اقتصادی و انضباط مالی مجلس با انتقاد از ایجاد محدودیت شهرداری تهران برای رسانه‌ها در پناه شاکی خصوصی، نسبت به بروز فساد سیستماتیک در دستگاه‌هایی که به رسانه‌ها اجازه نقد نمی‌دهند، هشدار داد.

محمود صادقی در گفت‌وگو با خبرنگار پارلمانی ایلنا، با انتقاد از برخورد قهرآمیز با رسانه‌های منتقدِ واگذاری املاک نجومی، اعلام کرد: آنچنان که در جریان موضوع کارگران معدن طلای آق‌دره تاکید کردم این روش درستی نیست که برای برخورد با اعتراض‌های مدنی، شاکی خصوصی درست کنیم.

ایجاد محدودیت برای رسانه‌ها در پناه شاکی خصوصی

او گفت: درست نیست در مسائلی که باید دادستان ورود کند، با طرح شکایت خصوصی مانع از بررسی دقیق پرونده شده و در پناه شکایت شاکی خصوصی برای ادامه بررسی تخلف، محدودیت ایجاد کنیم.

عضو هیات رییسه فراکسیون امید در مجلس شورای اسلامی با اشاره به تشابه برخورد با کارگران معدن طلای آق‌دره و رسانه‌های منتقد عملکرد شهرداری تهران گفت: رسانه‌های آزاد و «آزادی مطبوعات» در کنار سه رکن اصلی دموکراسی یعنی «رقابت‌های انتخاباتی عادلانه»، «آزادی بیان»، «آزادی اندیشه سیاسی» به‌عنوان رکن چهارم دموکراسی شناخته می‌شوند و خدمات بسیار مهم و بزرگی به جامعه و حکومت دارند.

بدون آزادی رسانه‌ها دچار فساد سیستماتیک می‌شویم

رییس فراکسیون شفاف‌سازی و سالم‌سازی اقتصادی و انضباط مالی مجلس دهم تصریح کرد: درصورتی که آزادی لازم به رسانه‌ها داده نشود، دچار فساد سیستماتیک می‌شویم که بر اساس این اصطلاح علمی و حقوقی، هنگامی که یک دستگاه یا سیستم اداری و حکومتی دچار فساد سیستماتیک یا نظام‌مند و ساختاری شود، هر کسی که در آن دستگاه فعالیت کند، خواه ناخواه دچار فساد شده و به فساد سیستم آلوده می‌شود.

برخورد شهرداری با رسانه‌ها غیراخلاقی و غیرحقوقی است

نماینده اصلاح‌طلب مردم تهران در مجلس شورای اسلامی همچنین خاطرنشان کرد: در چنین شرایطی به جای این‌که با معضل اصلی که فساد سیستماتیک است، برخورد کنند؛ رسانه‌ای که باید آیینه حقایق جامعه باشد را تحت فشار قرار می‌دهند که این برخورد کاملاً غیرمنطقی، غیراخلاقی و غیرحقوقی است.

برخورد دوگانه با رسانه‌ها درست نیست

او همچنین با انتقاد از برخوردهای دوگانه با رسانه‌ها، اعلام کرد: همواره در سطح بین‌المللی از برخوردهای دوگانه جامعه بین‌الملل با ایران ناراضی هستیم و به‌عنوان نمونه شاهد هستیم با وضعیت ضدحقوق بشری دولت سعودی مشکلی ندارند، اما از عملکرد کشور ما که سازوکار حکومتی کاملاً دموکراتیک دارد، انتقاد می‌شود و باوجود این، در عرصه داخلی خودمان رفتاری مشابه با رسانه‌ها داریم.

صادقی در پایان تصریح کرد: متاسفانه شاهد هستیم در جایی از افشاگری برخی رسانه‌ها تقدیر می‌شود در جای دیگر با اقدامی مشابه ازسوی گروهی دیگر از رسانه‌ها، برخوردی متفاوت انجام می‌شود که این اتفاق درستی نیست.

رادیوفردا: در حالی که وزیر کشور ایران از برنامه‌ریزی برای «رعایت شئونات مذهبی» در مسابقه فوتبال ایران و کره جنوبی خبر داده، دبیرکل گروه انصار حزب‌الله پیش‌بینی کرده است که این مسابقه «بدون حادثه برگزار نخواهد شد».

در همین حال رئیس سازمان بسیج ورزشکاران نیز از نامه این سازمان به فدراسیون فوتبال برای عدم پخش همزمان این بازی از تلویزیون خبر داده است.

روز یکشنبه ۱۸ مهر، عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور، گفت که باید رفتار «تمام دست‌اندرکاران اعم از بازیکنان، لیدرها، رسانه‌ها و… به گونه‌ای باشد که مشکلی پیش نیاید».

به گفته آقای رحمانی فضلی، «تمام برنامه‌ریزی‌ها انجام شده تا شئونات مذهبی رعایت شود» و نیروی انتظامی موظف شده «تمهیدات لازم را برای برگزاری هرچه بهتر این دیدار انجام دهد».

او از تماشاگران خواست که «ملاحظات را رعایت کنند تا جنبه‌های هیجانی بازی با این ایام منطبق شود».

علاءالدین بروجردی، رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، روز شنبه ۱۷ مهرماه، از موافقت شورای امنیت کشور با برگزاری بازی فوتبال ایران و کره جنوبی در روز تاسوعا خبر داده بود.

موضوع برگزاری این مسابقه در روز تاسوعا با مخالفت شدید برخی گروه های سیاسی اصولگرا در ایران مواجه شده و گروهی از نیروهای موسوم به «حزب‌الله» روز جمعه ۱۶ مهرماه، در اعتراض به برگزاری این بازی، در میدان فلسطین تهران تجمع کردند.

در همین زمینه عبدالمجید محتشم، دبیرکل گروه انصار حزب‌الله، روز یکشنبه گفت که اگر مسئولان «در حد یک جو، تعصب و غیرت دینی» داشتند، نباید اجازه برگزاری این بازی را می‌دادند.

او در گفت‌وگو با وب‌سایت «جمهوریت» پیش‌بینی کرد که این مسابقه «بدون حادثه برگزار نخواهد شد».

پیش از این نیز ۵۶ نماینده مجلس خواستار تغییر زمان این مسابقه شده بودند و محمد یزدی، رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، عدم برگزاری مسابقه و متحمل شدن هزینه آن را بهتر از «حرمت‌شکنی در روز تاسوعا» دانسته بود.

در مقابل علی مطهری، نایب رئیس مجلس، روز ۱۳ مهر در نامه‌ای خطاب به آقای یزدی این رویکرد وی را «غیرقابل هضم» و «یادآور کلیسای قرون وسطی» دانسته بود.

او روز شنبه ۱۷ مهر نیز تأکید کرده بود که «ابراز حساسیت بیش از حد نسبت به این موضوع، امری ضد تبلیغ دین به شمار می‌رود».

آقای مطهری گفته بود: «فرضاً مردم برای گلی که ایران به کره جنوبی بزند خوشحال شوند و عده‌ای ابراز شادی کنند آیا این امر به معنی خوشحالی و شادی برای شهادت امام حسین علیه السلام و هتک حرمت و اهانت به ساحت سیدالشهداست؟».

نایب رئیس مجلس همچنین گفته است که «مردم می‌دانند که در ایام سوگواری چگونه باید در استادیوم رفتار کنند» و از بازی استقلال با تیم دالیان چین به عنوان «تجربه خوبی» در این زمینه باد کرده است.

تیم فوتبال استقلال در نیمه‌نهایی باشگاه‌های آسیا در سال ۱۹۹۹ در روز تاسوعا مقابل دالیان چین به میدان رفته بود و در این بازی که به وقت اضافه کشید از سد تیم چینی گذشت و به فینال رقابت‌ها که دو روز بعد درست پس از عاشورا برگزار شد راه یافت.

در مورد پخش تلویزیونی این مسابقه فوتبال روابط عمومی سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی اعلام کرده که این مسابقه به شکل زنده از شبکه سوم تلویزیون ایران پخش خواهد شد.

با این حال داود آذرنوش، رئیس سازمان بسیج ورزشکاران، با اشاره به تقاضاها برای تغییر زمان این بازی گفته است که «چون در عمل انجام شده قرار گرفته‌ایم، گفتیم که اگر قرار است بازی برگزار شود، آن را پخش تلویزیونی نکنید».

او اضافه کرده، «ما به فدراسیون فوتبال مستقیماً نامه زدیم که این بازی را پخش مستقیم نکنید… با پخش نکردن این بازی از تلویزیون هیچ اتفاقی نمی‌افتد و اتفاقاً پخش مستقیم این بازی در شب عاشورا، هیچگونه توجیهی ندارد».

پیش از این محمدعلی موحدی کرمانی، امام جمعه تهران، از مقام‌های فدراسیون فوتبال خواسته است که ورزشگاه آزادی را «سیاه‌پوش» کنند و تماشاگران نیز به جای کف زدن فریاد «یا حسین» سر دهند.

در این زمینه گزارش‌هایی هم درباره برگزاری مراسم مداحی و عزاداری قبل از برگزاری این مسابقه منتشر شده، و مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران، گفته است که با وجود منع فیفا، ایران در چارچوب «شعائر مذهبی» کار خود را انجام می‌دهد و پای جریمه‌های فیفا نیز خواهد ایستاد.

فدراسیون فوتبال ایران پیش از این در نامه‌ای به کنفدراسیون فوتبال آسیا و فیفا تلاش کرده بود که تاریخ برگزاری مسابقه فوتبال میان ایران و کره جنوبی را از روز سه‌شنبه ۲۰ مهر به دوشنبه ۱۹ مهر تغییر دهد، اما فیفا و فدراسیون فوتبال کره جنوبی با تغییر تاریخ این بازی مخالفت کردند.

رادیوفردا: سازمان عفو بین الملل روز پنجشنبه ۱۵ مهر در بیانیه‌ای هشدار داد که گلرخ ابراهیمی، نویسنده و فعال حقوق بشر به خاطر نوشتن داستان منتشر نشده‌ای در مورد سنگسار به جرایم متعددی از جمله «توهین به مقدسات اسلام» محکوم شده و به زودی برای طی دوران حبس ۶ ساله‌اش راهی زندان خواهد شد.

فیلیپ لوثر از مسئولان بخش خاورمیانه سازمان عفو بین الملل گفت: «جرایم گلرخ ابراهیمی مضحکند. او صرفا به خاطر نوشتن داستانی که حتی چاپ نشده، به زبانی دیگر فقط به خاطر تخیلش، به شش سال حبس محکوم شده است.»

وی اضافه کرده است: «مقامات حکومت ایران به جای زندانی کردن زن جوانی که به شکل مسالمت آمیز از حقوق بشری مشروع خود برای ابراز مخالفت با سنگسار استفاده کرده باید روی لغو کامل این نوع مجازات تمرکز کنند که مصداق شکنجه است. تداوم اجرای این نوع مجازات و توجیه آن تحت عنوان پاسداری از اخلاق منزجر کننده است.»

گزارش حاکی است که دو رروز مرکز اجرای احکام از طریق تلفن با گلرخ ابراهیمی تماس گرفته و به او دستور داده تا برای شروع دوره ۶ ساله زندان به جرم «توهین به مقدسات اسلامی» و «تبلیغ علیه نظام» خود را به زندان اوین معرفی کند.

او به خاطر نوشتن داستان تخیلی که حتی منتشر نشده در دادگاه اولیه به ۶ سال زندان محکوم شد. در این داستان واکنش‌های عاطفی یک زن جوان هنگام تماشای فیلمی به نام «سنگسار ثریا. م» توصیف می‌شود که سرگذشت یک زن سنگسار شده به جرم روابط جنسی را نشان می‌دهد. بیننده پس از تماشای فیلم چنان خشمگین می‌شود که نسخه‌ای از قرآن را می‌سوزاند.

این داستان منتشرنشده روز ۶ سپتامبر ۲۰۱۴ هنگام بازداشت گلرخ ابراهیمی همراه همسرش آرش صادقی در محل کارشان در تهران توسط ماموران سپاه پاسداران کشف شده است. ماموران حکم بازداشت آن‌ها را نشان ندادند ولی این زوج را به منزلشان برده و پس از بازرسی خانه تعدادی از وسایل آن‌ها از جمله کامپیو‌تر، دفترچه‌های یادداشت و چند سی دی را با خود بردند.

سپس آرش صادقی، فعال حقوق بشر را به زندان اوین و گلرخ ابراهیمی را به یکی از مراکز بازداشت مخفی منتقل کردند. پس از یک شب او نیز به یکی از بخش‌های زندان اوین منتقل شد که زیر نظر سپاه پاسداران است. او مدت ۲۰ روز بدون داشتن ملاقات با خانواده، حق دسترسی به وکیل و یا محاکمه در اوین زندانی بود و سه روز اول را در سلول انفرادی طی کرد.

گلرخ ابراهیمی گفته است که در دوران بازداشت ساعت‌های طولانی در حالیکه چشم بند به او زده بودند مورد بازجویی قرار گرفته و بازجویان او را تهدید می‌کردند که به خاطر «توهین به اسلام» اعدام خواهد شد. او صدای بازجویی از همسرش و تهدیدهای مشابهی علیه او در سلول کناری را می‌شنید. آرش صادقی نیز گفته است در دوران بازداشت شکنجه شده و بازجویان او را با لگد می‌زدند، به سرش مشت می‌کوبیدند و‌گاه تا مرز خفگی گلوی او را می‌فشردند.

گلرخ ابراهیمی در دو جلسه کوتاه دادگاه انقلاب تهران بدون وکیل محاکمه شده است. اولین وکیل که تحت فشار کناره گیری کرد و به وکیل دوم اجازه ندادند پرونده او را مطالعه کند و یا در دادگاه از او دفاع کند. به او اجازه داده نشد در دادگاه از خود دفاع کند چون جلسه اول دادگاه به پرونده همسرش اختصاص یافت و هنگام جلسه دوم او در بیمارستان بستری بود و نتوانست در جلسه دادرسی شرکت کند.

فیلیپ لوثر می‌گوید: «دادگاه گلرخ ابراهیمی نمایشی بود. او از حق دفاع از خود برخوردار نبود و حکم او از قبل تعیین شده بود. این تازه‌ترین نمونه از زیرپا گذاشتن عدالت و نقض حقوق بشر توسط حکومت ایران است.»

این مقام عفو بین الملل تصریح کرده است:«ما از مقامات مسئول می‌خواهیم بلادرنگ حکم زندان گلرخ ابراهیمی و همسرش آرش صادقی که به خاطر استفاده از حق مشروع خود برای آزادی بیان از ماه ژوئن زندانی شده است را لغو کنند. حکومت ایران با بکارگیری روش های سرکوبگرانه و بی‌رحمانه قصد دارد نسلی از فعالان جوان را حذف کند.»

سحام: سیدمحمد بهشتی اولین رییس بنیاد سینمایی فارابی هرچند نزدیک به دو دهه است منصب مدیریتی در سینما ندارد اما همچنان حرف و حدیث‌ها پیرامون کارنامه مدیریتی وی فراوان است. در بحبوحه این حرف و حدیثها که همه ناظر به نگاه امنیتی و بسته‌ای است که وی و همکارانش در دهه ۶۰ در سینما ایجاد کرده بودند سیدمحمد بهشتی با خبرگزاری “فارس” گفتگو کرده و کوشیده بخشی از دغدغه‌های دهه نودی خود را بیان کند.

از جمله این دغدغه‌ها جایی‌ست که به صراحت از ارجحیت اکران محصول مبتذل ایرانی به جای معادل خارجی‌اش تأکید کرده و همچنین از کم کاری رسانه ملی در رقابت با ماهواره‌ها می‌گوید.

بهشتی از مخاطب زیر ۱۰ درصدی رسانه ملی گلایه می‌کند و از جا ماندن از شبکه های فارسی زبان ماهواره ای می گوید اما در این بین وی فقط از «من و تو» نام می برد و کلمه‌ای درباره «جم» حرف نمی زند.

بخش‌های خواندنی گفته‌های بهشتی را بخوانید:

فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» از تمام مجاری قانونی عبور کرد اما وزیر در دو سه مقطع اکران فیلم را نامناسب خواند. این ماجرا را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

متاسفانه برای مراجع ما توضیح نمی‌دهند در چه شرایطی به سر می‌بریم. وقتی در منزل هرشب از کانال‌های مختلف می‌توانید استفاده کنید، صدا و سیمای شما کلا قافیه را باخته است. طوری که با یک شبکه «من و تو» صدا و سیما غلاف کرده و در بهترین حالت کپی می‌کند. این قدر «پیشخوان فرهنگی» و مخاطب را از دست دادیم در این وضعیت دیگر شرایط قرنطینه جواب نمی‌دهد.

از سال ۱۳۷۰ به بعد دیگر جوابگو نبود. از زمانی که تحولات تکنولوژیک به ترتیبی شد که دیگر مدیر دولتی نتوانست شرایط قرنطینه را برای مخاطب فراهم کند. نه در ایران در همه جای دنیا دیگر جواب نداد. همه دنیا در شرایط قرنطینه کشورشان را مدیریت می‌کردند. همین امریکا که مدعی مهد آزادی است وقتی کتاب‌های اسناد لانه جاسوسی توسط دانشجویان منتشر می‌شد کوره‌ای درست کرده بود و ورود این اسناد را ممنوع کرده بود. کلا این الگو منتفی شد. وقتی نمی‌خواهیم زیر بار این قضیه برویم این وضع اتفاق می‌افتد که پیشخوان فرهنگی را توسط محصولاتی که هیچ اعمال نظری نمی‌توان کرد از دست می‌دهد.

وقتی در شرایط قرنطینه نمی‌توان مدیریت کرد. حتی اگر فیلم مبتذل نشان داده بشود ترجیح این است که یک فیلم ایرانی مبتذل نشان داده شود. اگر نمایش ندهیم یک فیلم مبتذل کلمبیایی که همه فیلم دغدغه‌شان این است که کی بچه کدام والدین است، مخاطب پیدا می‌کند.

– برای این که بتوانیم پیشخوان فرهنگی را نگه داریم باید فیلم مبتذل اکران کنیم؟

بله. باید این کار را بکنید.

– هضم در این سیستم نمی‌شویم؟

خب الان هم داریم هضم می‌شویم. هنر این را داشته باشیم فیلم‌های کمتر مبتذل جذاب تولید کنیم. در عید امسال یک حادثه بسیار خوب اتفاق افتاد و مردم به سالن سینما رفتند از این ظرفیت باید حداکثر استفاده را بکنیم. چه چیزی می‌توانیم بگذاریم جایش؟ صدا و سیما است که مخاطب آن به عدد یک رقمی رسیده است؟

– یعنی وارد جنسیت‌زدگی بشویم؟

نه نمی‌گویم جنسیت‌زده شویم. باید نگرانی داشته باشیم و اعمال کنیم.

انقلاب اسلامی بر اساس یک مبنا و ارزش‌هایی شکل گرفته این اصول و ارزش‌ها را یا باید بگذاریم کنار یا به صورت هوشمندانه آن را مدیریت کنیم.

من معتقدم اصول انقلاب اسلامی باید رعایت بشود. اما این اصول چیست؟

– شما دارید از قانون هم عدول می‌کنید (ساخت فیلم مبتذل با هر شرایطی بهتر است از فیلم های مبتذل خارجی) ما در قانون، عرف و اسلام ازدواج همزمان یک زن با دو مرد را جایز نمی‌دانیم؛ اما فیلم در همین شرایط پروانه نمایش می‌گیرد! اگر با مدلی که شما تعبیر می‌کنید و بخواهیم به دهکده جهانی احترام بگذاریم باید این شوراها و قوانین را کنار بگذاریم.

اگر ناگزیر باشیم بین یک فیلم مبتذل ایرانی و یک فیلم مبتذل امریکای جنوبی انتخاب کنیم، من ایرانی را ترجیح می‌دهم. البته مبتذل بودن و خلاف شرع بودن دو موضوع است. فیلمی می‌تواند مبتذل باشد اما خلاف شرع نباشد. همچنین می‌شود فیلمی مبتذل نباشد ولی خلاف شرع باشد. کارنامه ما نشان می‌دهد که همواره نسبت به خلاف شرع حساس بوده‌ایم.

– شما دو فیلم «فروشنده» و «۵۰ کیلو آلبالو» را ندیدید اما از موفقیت‌های آن‌ها خوشحالید. این به نظر کمی عجیب می‌آید؟

برای این که من می‌دانم در چه وضعیتی زندگی می‌کنیم، اما شما متوجه نیستید. شما از این غصه نمی‌خورید که رسانه ملی ما، ملی نیست. رسیده به ۵ یا ۶ درصد مخاطب است.

– راهکار شما چیست؟

صدا و سیمای ما مخاطبش رسیده به زیر ۱۰ درصد! شما یک فکری بکنید. برای این که مملکت ما نیاز به رسانه ملی دارد. ما جامعه خودمان را محروم می‌کنیم از رسانه ملی. این متاسفانه خسارتش هزاران برابر بیشتر از این فیلم‌هاست.

– شما دقیقا در موقعیتی که موج استفاده از ماهواره تازه داشت شروع می‌شد مدیریت‌تان را ترک کردید. بالاخره شما مدیری هستید که بعد از وقوع انقلاب سینمای ایران را شکل دادید در این شرایط فعلی ماهواره این فضا را دنبال می‌کند و سینما این شرایط را دارد چه راهکاری می‌دهید؟

ما در سال ۱۳۷۰ از طریق اطلاعاتی که از تغییرات تکنولوژیک به دست آوردیم متوجه شدیم این اتفاق در حال رخ دادن است. آقای لاریجانی به تازگی وزیر ارشاد شده بودند. در فارابی از همکاران خواستم از قاچاقچی آنتن ماهواره تهیه کرده و خودشان نصب کنند تا وضعیت دریافت کانال‌ها را مانند مردم عام تجربه کنیم.

گزارشی تهیه کردم و به آقای لاریجانی دادم و شرح ماوقع دادم و گفتم دیگر نمی‌توان به شیوه جاری اعمال مدیریت کرد. گفتم باید الگوی جدیدی مدیریتی در رسانه فراهم کنیم و اسم آن را الگوی مدیریتی عدم قرنطینه در نظر گرفتیم. باتوجه به بنیه و توان کشور این الگو را فراهم کردیم تا با توجه به شرایط تولید بتوانیم در پیشخوان کشورهای دیگر هم حاضر شویم به یاد دارم وقتی در مجلس نوار ضبط شده کانال‌های قابل دریافت از طریق آنتن‌های ماهواره پخش شد، به دلیل خلاف شرع بودن محتوایش، برخی نمایندگان صحن را ترک کردند. نمی‌خواستند زیر بار این قضیه بروند. طوفان شدیدی شده اما نمی‌پذیرند.

– چرا نمی‌گویید راهکارتان چیست؟

ما الگو را آن زمان ارایه دادیم. الان باید جوانترها به آن فکر کنند. کشورهای دنیا همه در مقابل ماهواره منفعل نبودند اما کمتر جایی در جهان است که به شرایط ماقبل دهه ۷۰ پافشاری کند.

– با توجه به تجربه و هشدارهای شما در دهه ۷۰ الان در شرایط فعلی وزارت ارشاد چگونه باید عمل کند؟

باید در مراجع بالاتری از وزارت ارشاد دراین باره تصمیم‌گیری شود. از شرایط عمومی کشور خودمان در فضای جهانی ارزیابی درستی نداریم. به ظرفیت‌های درون کشور اعتماد کنیم. به اندازه کل قاره آفریقا از شمال و جنوب آن فیلمساز داریم.

– باید به همه اجازه ساخت فیلم بدهیم؟

به این بنیه بالقوه و تجربه تاریخی که داریم اعتماد کنیم.

شما در مصاحبه‌های قبلی در دوران مدیریت‌تان می‌گویید من با وجود شورای پروانه نمایش موافقم و امیدوارم روزی فرا برسد که منتقدانه با فیلم‌ها در این شورا برخورد شود.

این در فضای امکان مدیریت در شرایط قرنطینه سینما و رسانه‌ها ممکن بود.

– یعنی الان این شوراها جواب نمی‌دهد؟

آن دوران سپری شده و گذشته. براساس اقتضای زمان من با این شورا موافق بودم. مشکل بسیار کلی‌تر است و باید مشکل از جای دیگر مرتفع شود. اگر در کلیات وضعیت خودمان را به درستی تشخیص دهیم آن زمان متوجه می‌شویم باید ساز و کارهایی را به کار ببریم که ماهیتاً با شرایط امروز متفاوت است. ما هنوز الگوهای مدیریتی دهه ۶۰ را اعمال می‌کنیم.

– یعنی همان الگوهایی که شما برای سینما آماده کردید؟

بله. در صورتی که آن دوران گذشته است.

– الان یک راهکار جدید بدهید.

وقتی در این شرایط به سر می‌بریم و قصد داریم نگاه ملی داشته باشیم و دغدغه نسبت به سرنوشت کشور داشته باشیم باید رسانه ملی داشته باشیم. مملکت ما ساز و کارهایی دارد. این مملکت باید متوجه شود نیازمند رسانه ملی است. برای داشتن رسانه ملی چه باید بکند.

– چه باید بکند؟

نمی‌تواند همچنان الگوی دهه شصت حاکم باشد و صداوسیمای آن انحصاری باشد. به همه فرصت‌ها و امکاناتی که به ما کمک می‌کند تا سهمی بیشتر از اوقات فراغت مخاطبین را در اختیار بگیریم، باید استفاده شود. باید به این الگوی مدیریتی قرنطینه‌ای نگاه انتقادی جدی کنیم تا از آن راه حل بیرون بیاید. باید به دنبال الگوی شرایط مدیریت عدم قرنطینه باشیم.

– الگو چیست؟

باید ببینم چه ظرفیت‌هایی داریم. ما جزء تولیدکنندگان هستیم و از این موقعیت پیش آمده می‌توانیم فرصتی ایجاد کنیم که در پیشخوان دیگران حضور پیدا کنیم. یعنی آن آمریکایی که امکان ورود اسناد لانه جاسوسی را به کشورش ممنوع کرده بود را با ارایه فیلم‌ها تسخیر کنیم.

صدای آمریکا: جیسون رضائیان خبرنگار روزنامه آمریکایی واشنگتن پست و خانواده اش، روز دوشنبه از شکایت علیه دولت ایران به دادگاه فدرال آمریکا خبر دادند.

به نوشته واشنگتن پست رضائیان در این دعوی ادعا می کند که طی ۱۸ ماهی که در ایران بازداشت بود، در تلاش تهران برای تاثیرگذاری در روند مذاکرات اتمی با غرب، به گروگان گرفته شده و تحت شکنجه روحی قرار گرفته است.

این شکایت که در دادگاه واشنگتن پایتخت آمریکا ثبت شده می گوید ایران برای بدست آوردن دست بالا در مسئله تبادل زندانیان و همچنین امتیازگیری و اخاذی از دولت آمریکا در مذاکرات اتمی برای لغو تحریم ها، از رضائیان استفاده کرده است.

در متن شکوائیه آمده است که مقامات ایران بارها به جیسون رضائییان و همسرش گفتند که رضائیان دارای «ارزش» چانه زنی برای تبادل زندانیان با آمریکا دارد. یگانه صالحی همسر جیسون رضائیان نیز برای بیش از دو ماه بازداشت شده بود.

این شکایت نامه همچنین مواقع کلیدی در مذاکرات اتمی را به رفتار رضائیان در نظام قضایی مرتبط می سازد؛ از بازداشت گرفته تا اعلام جرم و محکومیت و بالاخره آزادی او در روز اجرای توافق اتمی.

در متن شکایت آمده: «برای تقریبا ۱۸ ماه، ایران با هدف بدست آوردن اهرم مذاکره و در نهایت تبادل با آمریکا در ازای چیزی با ارزش برای ایران، جیسون را بازداشت و ارعاب کرد.»

در این شکوائیه، جیسون رضائیان، برادرش علی رضائیان، و مادرشان مری رضائیان با استناد به قانون «استثناء تروریسم» در بند مصونیت خارجی، خواستار مقدار نامشخصی غرامت در ازای صدماتی که متحمل شده اند گشته اند.

طبق این قانون شهروندان آمریکایی از شکایت علیه دولت های خارجی در دادگاه های آمریکایی منع شده اند اما استثناهایی برای فعالیت های تروریستی، شکنجه، و گروگان گیری از سوی دولت های خارجی از جمله ایران در نظر گرفته شده است.

وزارت خارجه ایالات متحده، حکومت ایران را حامی تروریسم می داند و شکایت جیسون رضائیان، تمامی سه مورد بالا را دربر می گیرد.

جییسون رضائیان و همسرش در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۴ در منزل خود در تهران بازداشت و به زندان اولین منتقل شدند. یگانه صالحی ۷۱ روز بعد با وثیقه ۳۲ هزار دلاری آزاد شد. رضائیان اما پشت درهای بسته محاکمه و به جاسوسی متهم شد.

بر اساس شکایتنامه، رضائیان و صالحی بارها در دوران طولانی بازداشت و بازجویی هدف سوءاستفاده های جسمی و روحی قرار گرفتند، از جمله تهدید به اعدام، افکندن به سلول انفرادی و بیخوابی. همچنین به هر یک از آنها گفته شده بود که آن دیگری یا دیگر اعضای خانواده شان در ایران را اعدام کنند.

واشنگتن پست به نقل از متن شکایت می گوید فشارها آنقدر زیاد بود که رضائیان، برادرش و همسرش جداگانه به خودکشی فکر کردند. جیسون رضائیان در حال حاضر دانشجوی بورسیه در دانشکده نیمن در دانشگاه هاروارد است.

دیگربان: ۴۶ نفر در نیشابور و مشهد به خاطر شرکت در دو «پارتی شبانه» و فعالیت در عرصه مدلینگ بازداشت و ۱۷ نفر دیگر احضار شدند.

علی‌اکبر حسینی٬ فرمانده بسیج شهرستان «نیشابور» گفته نیرو‌های بسیج با شناسایی دو «پارتی شبانه» اقدام به بازداشت شرکت‌کنندگان این برنامه‌ها کردند.

حسینی افزوده «افراد شرکت‌ کننده در این دو پارتی به جرم مصرف مشروبات الکلی و ارتباط نامشروع مورد پیگیری قضایی هستند.»

مهدی خدابخشی٬ جانشین سرپرست دادسرای مشهد هم از بازداشت شش نفر از گردانندگان اصلی «شبکه‎های سازمان یافته مدلینگ» در این شهر خبر داده است.

خدابخشی افزوده در این ارتباط ۱۷ نفر دیگر به دادسرا احضار شده‌اند که در «در بین آنها عناصر بهاییت هم مشاهده می‎شوند.»

بی‌بی‌سی: مسعود حیدری٬ مدیر عامل ایلنا یا خبرگزاری کار ایران در پی شکایت پنج عضو شورای شهر تهران در دادسرای فرهنگ و رسانه حضور یافت و تفیهم اتهام شد.

این خبرگزاری نوشته است که آقای حیدری در خصوص پرونده واگذاری املاک شهرداری با تخفیف‌ به برخی از اشخاص که به پرونده “املاک نجومی” معروف شده، به “نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی” متهم شده است.

هادی ساعی، محسن پیرهادی، معصومه آباد، الهه راستگو و ابوالفضل قناعتی پنج نفری هستند که از مدیر عامل ایلنا شکایت کرده‌اند.

آقای حیدری یک هفته فرصت دارد تا مستندات خود را در ارتباط با پرونده واگذاری املاک شهرداری و اعضای شورای شهر به دادگاه ارائه دهد.

ایلنا از جمله رسانه‌های ایرانی است که گزارش‌های متعددی در مورد این پرونده منتشر کرده است و بارها با کسانی گفت‌وگو کرده که خواهان شفافیت در این پرونده و پیگیری قوه قضاییه شده‌اند.

امروز علی‌اصغر شفیعیان مدیر سایت انصاف‌نیوز نیز با شکایت برخی از اعضای شورای شهر به دادسرای فرهنگ و رسانه احضار شد.

مسئولان قوه قضاییه ایران پیشتر هشدار داده بودند که با نویسندگان و سایت‌هایی که “اتهام‌های بی‌اساس” زده‌اند، برخورد خواهد شد.

ماه گذشته یاشار سلطانی٬ سردبیر سایت معماری‌نیوز که برای اولین‌بار گزارش واگذاری املاک ۲۲۰۰ میلیارد تومانی شهرداری را منتشر کرده بود، بازداشت شد.

معماری نیوز و چند رسانه‌ دیگر ایرانی٬ شهرداری تهران را متهم کرده کرده‌اند که به برخی از مدیران شهرداری، اعضای شورای شهر، یک نماینده مجلس، یک مقام نیروی انتظامی و چند مقام و مأمور حراست، زمین‌هایی در مناطق شمالی تهران را با ۵۰ درصد تخفیف واگذار کرده است.

محمد باقر قالیباف٬ شهردار تهران و مهدی چمران٬ رئیس شورای شهر تهران این اتهامات را رد کرده‌اند و از قوه قضاییه خواسته‌اند با کسانی که با “اتهامات نادرست آبروی افراد را برده‌اند” برخورد کند.

دویچه‌وله: فرشته‌ طائرپور در نامه‌ای به مسئولان رادیو و تلویزیون، بی‌اعتنایی به حقوق مالکان آثار را عمدی خوانده و می‌پرسد چطور پخش تیزر فیلم‌ها از شبکه‌های خارجی کراهت دارد اما پخش بدون اجازه فیلم‌ها در تلویزیون سراسری حرام نیست؟

فرشته طائرپور، تهیه‌کننده فیلم، در نامه‌ای به صدا و سیما به پخش غیرقانونی فیلم “وقتی همه خواب بودند” اعتراض کرده و گفته که این کار نشاندن مخاطبان پای سفره‌ای حرام است. این فیلم به تاکید تهیه‌کننده آن، چند مرتبه در سال‌های اخیر و بدون توجه به اعتراض‌های شفاهی و مکتوب او به نمایش در آمده و مناسبت پخش آن در مرتبه آخر، عید قربان بوده است.

فرشته طائرپور نوشته است: «در شرایطی که صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، مالکان آثار را در ازای پخش خلاصه تیزرهای ده ثانیه‌ای و گرانقیمت خود ملزم به امضای تعهداتی مبنی بر عدم استفاده مطلق از شبکه‌های غیرقانونی و پذیرش پیشاپیش خسارت‌های سنگین تخلف‌شان از این تعهد می‌کند، خود از همه قوانین شرعی و مدنی و احتیاط‌های واجب در رعایت حق الناس عبور کرده و نسخ امانی فیلم‌های موجود در آرشیوش را اموال مصادره شده‌ای فرض کرده که برای انواع جرح و تعدیل‌ها، یا نمایش‌های تلویزیونی و ویدیوئی، در موردشان اختیار تام دارد.»

وزارت ارشاد ایران شبکه‌های ماهواره‌ای خارجی را ابزار رخنه فرهنگی در داخل کشور می‌داند و هر گونه همکاری یا مشارکت در تولید برنامه از جمله پخش آگهی ‌فیلم‌های سینمایی از این شبکه‌ها را قابل پیگرد معرفی می‌کند. فیلم سینمایی “آااادت نمی‌کنیم” از جمله فیلم‌هایی بود که در هفته اول اکران خود به خاطر پخش آنونس تبلیغاتی‌اش از شبکه‌های ماهواره‌ای از ادامه نمایش منع شد.

بیشتر بخوانید: “ممنوع‌الفعالیت شدن، حق سینماگران ایران نیست”

این تهیه‌کننده سینما، مسئولان صدا و سیما را ملامت کرده که در بزنگاه تعامل با سینماگران مستقل همواره در نقش “معامله‌گری بدحساب” ظاهر شده‌ و از درک وظایف حمایتی خود عاجز مانده‌اند: « در شرایطی که مدتی است جمع کثیری از سینماگران -در داخل و خارج- دست به دست هم داده‌ایم و وکیل استخدام کرده‌ایم تا شکایت قانونی خود از نمایش غیرقانونی آثارمان را در محاکم قضایی ایران، اروپا و کانادا پیگیری کنیم، صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، در جوار خودمان، با بی‌اعتنایی عمدی به حقوق مسلم و مصرح مالکان آثار، فیلم‌های ما را بدون داشتن قراردادی معتبر، بارها از شبکه‌های مختلف خود پخش می‌کند و مخاطبانش را پای سفره‌ای حرام، به تماشا می‌نشاند.»

طائرپور گفته که بارها به دلیل “رفتار مصادره‌ای” با فیلم‌هایش، از مسئولان صدا و سیما شکایت کرده ولی این فیلم‌ها هم در حوزه نمایش خانگی توزیع و هم بارها از شبکه‌های مختلف سراسری و استانی پخش شده‌‌اند.

بیشتر بخوانید: “ممنوع‌الفعالیت شدن، حق سینماگران ایران نیست”

در یادداشت اعتراضی خانم طائرپور که در خبرگزاری ایسنا منتشر شده، او به فشاری اشاره کرده که فیلمسازان ایرانی از سوی مراجع قانونی و قضایی به خاطر پخش تیزرهای تبلیغاتی در شبکه‌های خارجی تحمل می‌کنند و می‌پرسد کراهت پخش غیرقانونی فیلم‌های خوب ایرانی از صدا و سیما بیشتر است یا آگاهی‌رسانی یک شبکه خارجی به هموطنان در مورد تولیدات مجاز که موجب رونق بازار سینمای ایران می‌شود؟

او در پایان نوشته است: «تسویه حساب ما با صدا و سیما بماند برای آن دنیا؛ که نه سازمان اینهمه دستش باز است و پشتش گرم و حکمش نافذ… و نه ما اینهمه دست‌مان بسته و پشت‌مان خالی و حرف حق‌مان، تف سر بالا!»

ملیون: محمدرضا شکوهی‌فرد

ای کاش و ای کاش در امتداد تشخیص همان دغدغه‌ی نفوذ؛ آقایان وجدانی اگر دارند معیار قضاوتش قرار دهند و آن وقت درک کنند صدرا محقق‌هایی که صادقانه جز به وظایف حرفه‌ای و مدنی‌شان عمل نکردند و جز از حقایق مستند به اسناد رسمی ننوشتند؛ حق‌شان زندان نیست

یک:
صدرامحقق، روزنامه نگار و دبیر سرویس اجتماعی شرق را بازداشت کرده اند، یکی از سالم ترین، صادق ترین و حرفه ای ترین روزنامه نگاران کشور، اتهامی هم که متوجه اش کرده اند چنان مضحک ست و لایتچسبک که حد ندارد.

چکیده ی رسما اعلام شده ی اتهام صدرا اینست: “نوشتنِ گزارش از معضلات داخلی کشور برای رسانه های بیگانه در قالب پروژه ی نفوذ”

همینقدر مضحک و مزخرف.

صدرایی که شرافت و تعهدش را هم در حرفه اش و هم درنگاه و نگرشش بارها ثابت کرده، صدرایی که جان و جهان سرشار از عشق به وطنش و تعهدش به آن همواره عیان بوده، یک روزنامه نگار به غایت حرفه ای و با اصول که حوزه ی مرکزی دغدغه هایش تهدیدهایی بود که به سبب ” سلسه ای از سو مدیریت ها، بی مسوولیتی ها و فسادهای بالادستی” منابع حیاتی کشورش را در معرض عوارض قرار داده.

(البته توی پرانتز ناگفته نماد که مراد از معضلات مبتلا به کشور و فسادهای بالادستی اصلا شهرداری تهران بزرگِِِ سردارِ رضاخانی و شرکا نیست و اصلا مگر پاک و مبرا ار اتهام فساد و فسق و فجور تر امارت خانِ خلبان تهران می توان یافت.، حاشا و کلا….
وضع حوزه ی زیست بوم و منابع طبیعی کشور هم به همین ترتیب بهشت است و بکر و برین و دست نخورده و فاقد کمترین موضوعیت برای توجه و تمرکز رسانه ای جماعت؛ به پاس زحمات شبانه ریزی مسوولان بی ربط و ذی ربط، ……..)

دو:
آنسوی آن شهر پرآشوب اما یک قلم به دست هتاکِ به نام #علیرضاپورصباغ پیدا می شود و می آید با خیالی آسوده از در پی نبودنِ هرگونه پیامد و پیگردی؛ هرزنامه ای بیمارگونه، مهوع و کثیف( چنانکه آدمی از فرط حیرت از خباثت و بی شرمیِ نویسنده خشکش می زند) علیه سه چهره ی فرهنگی سینمایی محترم کشور می نویسد و آنرا براحتی در نشریه ی فحاشی که ارشاد دو ماه پیش به اتهام یک فقره هتاکی دیگرعلیه هنرمندان و فرهنگیان کشور توقیف کرده بود منتشر می کند.

هفته نامه ی بدنام یالثارات، بنگاه هرزه پراکنیِ شناخته شده ای که بیش و کم از دو دهه پیش با رانت مستقیم گروه هایی خاص و البته با مرکزیت موسسه انتشاراتی کیهان و به نمایندگی از گروه موسوم به انصارحزب_ا… هر هفته با کوپنِ کاغذ کیهان از خورجین بیت المالِ ملت منظما منتشر می شود و حتی اگر مرجع رسمی حقوقی حکم به توقیف آن به هر جرمی از جمله هتاکی و بی حرمتی به شهروندان کشور داده باشد، انتشارش متوقف نشده و به هیچ نهاد حقوقی پاسخگو نبوده و نیست و روی گیشه ها منتظر مشتریانشً می ماند. (نمادی از یک وضعیت کمیک تراژیک هذیان آور)

یالثارات ها روز به روز دستشان را برای دهن کجی به قانون و اخلاق و عرف بازتر می بینند و هیچ اتفاقی نمی افتد،یعنی قرار نیست بیفتد؛ دست کم که نه؛ قطعا اینطور به نظر نمی رسد؛ چنانکه حمله و هتاکی و فحاشی و هرزه زبانی علنی علیه چهره های فرهنگی اجتماعی کشور را به رویه ی ثابت خود تبدیل کرده اند. آسوده و مطمین و تضمین شده ادامه می دهند و “علیرضاپورصباغ هم اکنون آزادانه دارد می چرخد و به ریش قانون و ملت و من وما و شما می خندد”.

سه:
هر چند طرح و توضیح این نکته ی سوم دست کم در شروع شاید قدری نه بلحاظ محتوا بلکه شکلا فانتزی و شلوغ به نظر برسد اما خب….

به نظر می رسد مسوولان نظریه پرداز یا دست اندرکار مبارزه با آنچه پروژه ی نفوذ دشمن عنوان می شود را باید دعوت کرد( دست کم واقعی هایشان؛ اگر اپسیلونی شهامت، صداقت و عزت نفس داشته باشند) در تعریف و فهم خود از “نفوذِ” موضوعه؛ اقلا قدری؛ چنانکه موثر افتد تجدید نظر کنند و مالا برای تحمیل این تجدید نظر بر آنهایی که باید، بکوشند چرا که شرایط شرایط خوبی نیست وبقولی در وضعیت حساس کنونی ی تری از هز زمان هستیم.

پرواضح است و منطقی که وقتی “در این موقعیت؛ و مشخصا “در این موقعیت ” از نفوذ حرف می زنیم باید در چارچوب کلانِ نزاع قابل رویتِِ قدرت یا قدرت های قدر بیرونی برای مخدوش کردن عناصر وحدت بخش دولت_ملتی به نام ” ایران ” حرف بزنیم؛ نه محدودتر، که البته در متن و حاشیه و ذیل خود ابعاد متعددی دارد.

گرنه یک امر واقعی و عینی آنهم تا به این حد محسوس و هشداردهنده را از پشت عینک (ایدیولوژِیِ صرف نگاریستن؛ انهم از نوع مطلقا کپک زده ضد سیاسی اش) نه تنها در فهم و تعریف ما از اصل مساله اختلال ایجاد می کند بلکه مالا به تقابل ما با اصل موضوع شکل احمقانه ای می دهد تا جایی که مثلا دوچرحه سواری زنان هم می شود یکی از نمادهای فعالیت هسته های دست اندرکار نفوذ (التماس شفای عاجل)، یا کنسرت استاد علیزاده می شود خود خود نفوذ! یا …..

(ده ها فعال مدنی و سیاسی و روزنامه نگار صادق و سالم و دلسوز کشور روزها، ماه ها و سالهاست قربانی همین نوع درک کاریکاتوریزه از امر امروز بمراتب واقعی تر و انضمامی تر نفوذ بوده اند و هستند).

نفوذی که مداوما در تعریفِ مراجع رسمی مطرح می شود؛ دست کم برخی محورهای حیاتی اش نه حول منافع ملی، یکپارچگی ایران و وحدت ملت بلکه با مرکزیت ایدیولوژی، نظام و هیات تعریف شده. و همین ممکن ست و محتمل که گند بزند به اول و آخر تقابل ما با اصل آن.

آنچه در این هنگامه ی نرسیده به بزنگاه در رابطه با نفوذ باید آقایان را حساس کند تدقیق عینی و نه صرفا ایدیلوژیکِ اهداف مشخص و صریج نفوذ و ردیابی پیگیرندگان آنست، “فروپاشی اجتماعی” بواسطه تهدیدهای متعدد در حوزه های مختلف؛ در واقع هسته ی مرکزی اهداف کارگردانان و پیمانکاران آنچه آقایان پروزه ی نفوذ عنوانش می کنند همین است. سرمایه گزاری تام و تمام برای هدایت کشور به سمت فروپاشی و اضمحلال اجتماعی. با استفاده از همه ظرفیت ها و فرصت های درونی و بیرونی…

در همین رابطه باید از این آقایان مسوول و متولی و نفوذ پژوه خواست به یک چند از هزاران پرسش نه چندان پیچیده ی مرتبط اگر نه پاسخ داده دست کم فکر کنند.

برای نمونه می توانند به این فکر کنند که مولفه ی ساده اما مهمِ “حفظ و گرامیداشت منابع و سرمایه های انسانی و فرهنگی کشور در جهت ارتقایِ بنیه و بنیاد وحدت؛ همبستگی؛ اعتماد و انسجام ملی” چه جایگاه مهم و تعیین کننده ای برای مقابله ی موثر با چنین #نفوذی (چنانکه کلیتش توصیف شد) می تواند داشته باشد؛ نفوذی که قاعدتا سرمایه گزارانش هدف غایی آنرا را هتک و هدم یکپارچگی ایران می توانند تعریف کرده باشند؛ که البته شواهد اخیر همین را تایید می کند.

مخدوش کردن چنین سرمایه ای اجتماعی ی در چه جهتی قابل ارزیابی ست؟ چه پیامدهای مشخصی را سبب می شود؟ جریان هایی که در این راستا حرکت می کنند، که به شکنندگی روانی و گسست و نا امیدی و تولید انزجار و بیزاری عمومی در جامعه دامن می زنند و دست کم روی آن سرمایه گزاری جدی می کنند کدامند؟

مثلا و فقط به عنوان یک مثال و صرفا یک مثال ، کمتر از ساعتی آقایان به این بیندیشند که ٱیا ردِ نفوذ و نفوذی را بهترست اول در مونیتور کردن انجام وظیفه حرفه ای و اخلاقی چند روزنامه نگار چون صدرامحقق بزنند که تمام همیت حرفه ای شان انعکاسِ معضلات حیاتی مبتلا بهِ کشور از جمله نوشتن از آسیب های تهدید کننده ی حوزه های استراتژیکی نظیر محیط زیست و میراث فرهنگی و پیگیری فسادهای کلان مسوولین بالادستی بود؟

یا نه؛ برعکس؛ دست کم یکی از رد و ربط های نفوذ و نفوذی را می توان و باید در ایجاد فضایی از سوی برخی نهادهای خاص و حکومتی زد که امکانات اطمینان بخشی را برای مانور عده ای افراد مشکوک الاحوال و عده ای لات ها و لمپنِ پشت سنگر ارزشها پناه گرفته مانند یالثاراتی ها و پورصباغ ها فراهم کرده اند تا سرمایه ها ی فرهنگی و منابع انسانی و اجتماعی ما را هدف قرار دهند و دلزدگی هنرمندان و فرهنگیان در بدو آن و تعریضِ و تسریِ بد بینی و بی اعتمادی و انزجار اجتماعی در امتدادش را موجب شوند.

واقعا نمی شود و منطقی تر نیست رد نفوذ و نفوذی را در عملکرد افراد و جریان های خاصی زد که به اعتبار جایگاه و امکانات و قدرتی که یافته اند و دارند؛ سالهاست واین اخیرا به مراتب جدی تر و مصرانه تلاش می کنند میدان عمل بازی برای تروریست های فرهنگی رسانه ای همچون علیرضاپورصباغ ها و نشریه نامحترم یالثارات و …. تعریف کنند و از هر گزند حقوقی و اخلاقی مصون شان دارند؟

کافیست آقایان در این چند روزه واکنش ها را مونیتور کرده باشند، به اینستاگرام سری بزنند، به توییتر و فیس بوک به دیگر شبکه های اجتماعی سری بزنید و ببینید چقدر ساده ظرف کمتر از یک هفته یک فرد هتاکِ بیمار که تا دیروز کسی نام و نشانی چندان از او ندیده و نشناخته بود با انتشار مطلب سخیفش در یالثارات “لابد” چه ضربه ی محکمی به نفوذی ها زده!

ظرف کمتر از یک هفته نوشته ی بیمارگونه این فرد مریض کاری کرده که هنرمندان محبوب اما بی نوای مردم که به حق احساس می کنند در برهوت بی قانونی جاری هیچ مدافعی ندارند مجبور می شوند رسما و علنا دلزدگی شان را از زندگی در چنین کشوری اعلام کنند و میلیون ها نفر از هوادارانشان هم که همین مردم ند به تبع و به حق همدل می شوند و منزجر …

پیامدهای طبیعی تداوم این نوع روندها و رویه ها در حوزه های مختلف بویژه حوزه ی فرهنگی چیست؟ آیا سلب امنیت روحی و اخلاقی و حقوقیِ از چهره های فرهنگی هنری و دلزده کردن آنان از زندگی در چنین شرایطی مصداق مقابله با نفوذ است؟ آیا ابراز دلزدگی به حق هنرمند محبوب دلزدگی مخاطبان و هوادارانش را به ما هو مردم سبب نمی شود؟ آیا دلزدگی مردم ، انزجار شان از زیستن در این وضعیت در جهت مقابله به نفوذ قابل ارزیابی ست؟

علیرضا پورصباغ ها در یالثارات ها و یالثارات ها به مدد قلم مریضِ پورصباغ ها دقیقا دارند همان کاری را می کنند که عده ای لات یا مغذور تحت فرمان لات ها در خیابان ها به اذن برخی عناصر مشکوک عالیرتبه تر در نهادهای بالادستی با دختران و پسران مردم می کنند هر دو به نام خدا و دین و ارزش ها و به کام مقابله با نفوذ لابد!

آیا این همه که جز تولید انزجار و دامن زدن به نفرت عمومی هیچ در پس ندارد مصداق تقابل با نفوذ است؟ سربازان جبهه ی مقابه با نفوذ اگر پورصباغ ها و لات های پشت ارزشها پنهان شده یالثارات باشند وای به حال ملک و ملت و خوش به حال نقوذی ها …..

نتیجتا
ای کاش ای کاش و ای کاش خیلی زود آقایان این مطلب خیلی ساده و صریح را درک کنند که هنرمندان و فرهنگیان و چهره هایی برجسته ای چون استاد بیضایی، شجریان، علیزاده و … اصغر فرهادی و ترانه علیدوستی، شهاب حسینی و …… .منابع انسانی و سرمایه های ملی و مدنی گرانقدری برای این کشور هستند که دقیقا “ارج نهادنشان در جهت تقابل موثر با همانست که نفوذ می خوانندش؛ نه دلزده کردنشان از زیستن در سرزمینی که گویا سزای سر سنگ است و سزای آبرو دندان سگ هار.

و ایضا ای کاش و ای کاش در امتداد تشخیص همان دغدغه ی نفوذ؛ آقایان وجدانی اگر دارند معیار قضاوتش قرار دهند و آنوقت درک کنند صدرا محقق هایی که صادقانه جز به وظایف حرفه ای و مدنی شان عمل نکردند و جز از حقایق مستند به اسناد رسمی ننوشتند؛ حق شان زندان نیست.

و صد البته ای کاش و ای کاش همین آقایان متولی مهار نفوذ بپذیرند امثال علیرضا صباغ زاده هایی که جز میکروب و کثافت و عقده پراکنی علیه فرهنگ و جامعه و چهره ها ی اجتماعی منتشر نمی کنند خق شان آزادانه قلم به دست گرفتن و تریبون داشتن و راست راست راه رفتن در جامعه نیست.

ای کاش ها بسیارند و اینکه…

رمز و راز حقیقی در آن چیزیست که آشکارست نه پنهان

از: گویا