اخبار

رادیوقردا: سخنگوی کاخ سفيد گزارش‌های مربوط به ديدار اتفاقی باراک اوباما با حسن روحانی در حاشيه نشست سازمان ملل را تکذيب کرد و گفت که رييس جمهوری آمريکا برنامه‌ای برای ديدار با آقای روحانی ندارد.

جی کارنی روز دوشنبه، ۲۵ شهريور، به خبرنگاران گفت: «در حال حاضر برنامه‌ای برای ديدار پرزيدنت (اوباما) و حسن روحانی در نشست هفته آينده مجمع عمومی سازمان ملل وجود ندارد».

وی همچنين به پرونده هسته‌ای ايران اشاره کرد و گفت که «آماده‌ايم تا بر پايه احترام متقابل و برای رسيدن به يک راه حل مسالمت آميز در زمينه مسائل هسته‌ای (ايران) با دولت روحانی همکاری کنيم».

سخنگوی کاخ سفيد افزود: «اکنون، صدای عمل بيش از حرف بلندتر است و هميشه گفته‌ايم که حاضريم در چارچوب گروه پنج به علاوه يک يا به صورت دو جانبه به توافق برسيم. اما همچنين روشن کرده‌ايم که ايران آشکارا در همراهی با قطعنامه‌های بين‌المللی و نياز به راستی‌آزمايی برنامه هسته‌ای خود تخطی کرده است».

پيشتر، برنادت ميهان، سخنگوی شورای امنيت ملی آمريکا، انجام ديدار ميان روسای جمهوری آمريکا و ايران در حاشيه نشست سازمان ملل را رد کرده بود.

خانم ميهان در عين حال گفته بود: «همان طور که گفته‌ايم، اميدواريم که رييس جمهوری جديد ايران در مسير دست يافتن به يک راه حل ديپلماتيک گام بر دارد، به گونه‌ای که به نگرانی‌های جامعه بين‌المللی درباره برنامه هسته‌ای ايران پايان دهد».

اظهارات سخنگوی کاخ سفيد و شورای امنيت ملی آمريکا واکنشی به گزارش روزنامه بريتانيايی «گاردين» است که روز يکشنبه نوشته بود: اوباما و روحانی ممکن است در حاشيه نشست سازمان ملل به طور غير رسمی و در راهروی سازمان ملل با هم برخورد کنند، که اين نخستين ديدار رهبران بلندپايه دو کشور از زمان ملاقات جيمی کارتر، رييس جمهوری پيشين آمريکا، با شاه در سال ۱۹۷۷ خواهد بود.

از زمان اشغال سفارت آمريکا در ايران توسط دانشجويان موسوم به «پيروان خط امام»، تهران و واشینگتن مناسبات ديپلماتيک با يکديگر ندارند. دو کشور از طريق سفارت سوئيس در تهران با يکديگر پيام رد و بدل می‌کنند.

باراک اوباما روز يکشنبه در گفت‌وگو با شبکه «ای بی سی» آمريکا خبر داد که درباره بحران سوريه با حسن روحانی نامه رد و بدل کرده است.

آمريکا در سال‌های اخير به دليل برنامه هسته‌ای ايران تحريم‌های شديدی ضد تهران وضع کرده است. حسن روحانی، رييس جمهوری ايران، اعلام کرده که در زمينه شفافیت و ایجاد اعتماد، همکاری بيشتری با جامعه جهانی خواهد داشت.

وی اولويت اصلی خود را رفع تحريم‌های بين‌المللی عليه ايران دانسته که منجر به کاهش فروش ۵۰ درصدی درآمدهای نفتی و ضبط دارايی‌های ايران در بانک‌های خارجی شده است.

انصاف نیوز: پس از تشکر عطاالله مهاجرانی از علی جنتی، وزیر جدید ارشاد به خاطر بازگرداندن عکس وی در کنار دیگر وزرای ارشاد پس از انقلاب بر دیوار این وزارتخانه و کنایه‌ی وی به وزرای دولت احمدی‌نژاد در این باره؛ صفار هرندی ضمن رد حذف عکس مهاجرانی در دوره‌ی خود، آن را با علت حذف نشدن نام ابلیس از تاریخ مقایسه کرده است!

به گزارش انصاف نیوز، مهاجرانی که به نظر می‌رسد از زمان برداشته شدن عکس خود اطلاعی نداشته، نام هر دو وزیر احمدی‌نژاد را آورده بود که: «نمی دانستم که وزرای پرشور و انقلابی، آقایان صفار هرندی و حسینی به عکس حمله‌ور می شوند و عکس را بر می‌دارند و پیروز می‌شوند و خود را به ثبت می‌رسانند…»، اما صفار هرندی این کار مهاجرانی را «حکم راندن در میدان اوهام و خیالات علیه این و آن» خوانده و اشاراتی دقیق و مستند به برداشته نشدن عکس مهاجرانی در دوره ی خود کرده است.

صفار هرندی که در زمان او و دیگر وزیر ارشاد احمدی‌نژاد، اعتراض اهالی فرهنگ و هنر از سانسور بلند بود، خود را حامی «بازنمایی بدون سانسور تاریخ» خوانده و نوشته است: «برهان قاطعی بر صحت نصب تصاویر وزرای پیشین – بی کم و کاست – داشته‌ام و این کار شایسته را یادآور « تلک الایام نداولها بین الناس» در کلام الهی می دانم چه مصداق بارز بیان و بازنمایی بدون سانسور تاریخ، خود قرآن است که حتی نام امثال ابولهب را در آن صحیفه نورانی گنجانده است».

این در حالیست که مهاجرانی با همه‌ی خطاها یا ایراداتی که می‌تواند داشته باشد اما در حالی که سالهاست در خارج کشور زندگی می‌کند و حجم اتهامات بخشی از اصولگرایان از جمله دوستان آقای صفار و طیف تندرو و افراطی این جریان را می‌شنید، ولی وقتی در مقابل چشم رسانه‌های خارجی در اوج هیجانات پس از انتخابات درباره‌ی رهبر انقلاب از او سوال شد، منصفانه بر اساس برداشت خود از سلامت مالی و اخلاقی رهبری سخن گفت، منصفانه. تا حدی که در آن مقطع سخن مهاجرانی به اندازه‌ی سال‌ها تبلیغات افراطیون بازتاب داشت.

صفار هرندی در حالی مهاجرانی را «وزیر جاخوش کرده در زیر سایه دولت فخیمه» می‌داند که به نظر می‌رسد او نیز جزو کسانی باشد که مخاطب سخنان چندی پیش وزیر اطلاعات است و بتواند به کشور بازگردد. 30 مرداد ماه خبرنگاری از وزیر پرسید در حوادث سال 88 افرادی که در ستاد انتخاباتی دو تن از کاندیداها فعالیت داشتند، پس از مرحله‌ای در شروع دستگیری‌ها بدون این‌که هیچ خلاف و جرم خاصی را انجام داده بودند به خاطر ترس و تردیدهایشان از کشور خارج شدند، حال با توجه به فضای فعلی آنها می‌خواهند به کشورشان باز گردند، اما دچار ترس و تردید هستند، شما برای این افراد چه صحبتی دارید که وزیر اطلاعات در این باره، گفت: ان‌شاءالله ترس بی‌مورد کلیه کسانی را که خلافی مرتکب نشدند حل می‌کنیم و هر کسی خلافی نداشته باشد تضمین می‌کنیم که مشکلی پیدا نمی‌کند.

مهاجرانی وزیر دور اول دولت خاتمی بود که یک بار در میانه ی راه با تبلیغات گسترده ای از سوی تندروها، در مجلس پنجم به استیضاح کشیده شد اما از خود دفاع کرد و با رای غیر قابل تصوری در آن مقطع وزیر ماند. پس از او، احمد مسجد جامعی تا پایان دولت دوم خاتمی عهده دار وزارت ارشاد شد. در دو دوره ی احمدی نژاد نیز به ترتیب صفار هرندی و سید محمد حسینی به وزارت رسیدند. با روی کار آمدن دولت روحانی، از ماه گذشته علی جنتی به وزارت رسید.

به گزارش انصاف نیوز، متن کامل پاسخ صفار هرندی به عطاء الله مهاجرانی به شرح ذیل است:

«باسمه تعالی. اخیراً در فضای مجازی یادداشتی از وزیر فرهنگ و ارشاد دوره اصلاحات منعکس شده که در آن آقای عطاء مهاجرانی نوشته است: « در خبر ها آمده بود که عکس مرا دوباره بر دیوار سالن کنفرانس وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ، جناب آقای جنتی نصب کرده اند. سایت ها هم تیتر زدند : مهاجرانی به ارشاد بازگشت! که کژتابی این تیتر آشکار است. راستش این ایده از خودم بود! تا با نگاه به عکس ها بدانم روزی دوران وزارت تمام می شود و حداکثر عکس می ماند بر دیوار. نمی دانستم که وزرای پرشور و انقلابی ، آقایان صفار هرندی و حسینی به عکس حمله ور می شوند و عکس را بر می دارند و پیروز می شوند و خود را به ثبت می رسانند…»

در طول سالیان گذشته ، علی رغم تکرار نسبت های خلاف واقع به خود در برخی اطلاع رسانی های روزمره، انگیزه ای برای رفع تهمت از خویشتن نداشته ام و بر این باور بوده ام که « ان الله یدافع عن الذین آمنوا…» و نیز به مصداق کریمه : « و اذا مروا باللغو مرو کراماً» موارد نادرست را به دیده اغماض نگریسته و گاه ،‌بر مبتدی بودن جعلیات و انتساب های دروغ به خویش ،‌از ته دل خندیده ام که آخرین نمونه از این دست، شایعه برداشته شدن عکس جناب مهاجرانی از کنار تصاویر وزیران پیشین در دوره خدمتگذاری بنده در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.

ایشان که در سالهای اخیر ، بیش از ملت خود، مشمول عنایات ویژه پادشاه سعودی و ملکه انگلیس بوده اند، عجیب است که پس از گذشت بیش از چهارسال از پایان دوره تصدی اینجانب در آن وزارتخانه ، تازه به این کشف بزرگ نایل آمده اند؟ و عجیب تر آن که چگونه از خود نپرسیده اند اگر در دوره مسئولیت صفار هرندی ،‌عکس ایشان به زیر کشیده شده ،‌دیگر چه نیازی به پایین آوردن آن در دوره وزیر بعدی (دکتر حسینی) بوده است؟ نکند که عادت ایشان به افراط و زیاده روی در برخی موارد عملی به مبالغه در اندیشه و قلم ایشان هم سرایت کرده است؟!

ممکن است گفته شود که دوری ایشان از سرزمین مادری و فاصله هزاران کیلومتری شان از ایران، سبب پذیرش شایعه ای دروغین بوده است. اما مگر امروز ما در عصر حجر زندگی می کنیم؟

در عصر ارتباطات و انفجار اطلاعات که دقایق اخبار و لطائف لحظه ها از نگاه نافذ و کاوشگر خبرنگاران و عکاسان چیره دست پنهان نمی ماند، آیا بهتر نبود به جای حکم راندن در میدان اوهام و خیالات علیه این و آن ، به اخبار و تصاویر جلسات، بویژه آخرین جلسه حضور بنده در سالن کنفرانس دفتر وزیر مراجعه می شد و یا حتی عکسی را مشاهده می کردند که 1 ماه پس از آغاز وزارت دکتر حسینی (تیرماه 89) گرفته شده و در آن ،‌وزیر وقت در کنار تصاویر وزیران پیشین عکس یادگاری گرفته و گفته اند: « دور نخواهد بود زمانی که عکس ما هم به این تصاویر ملحق شود.» اینها همه در فضای مجازی که قاعدتاً آقای مهاجرانی در آن پرسه مکرر روزانه دارند، موجود است.

بنده اگر چه از زمان حذف تصویر وزیر جاخوش کرده در زیر سایه دولت فخیمه و دلائل این اقدام بی خبرم ، اما برهان قاطعی بر صحت نصب تصاویر وزرای پیشین – بی کم و کاست – داشته ام و این کار شایسته را یادآور « تلک الایام نداولها بین الناس» در کلام الهی می دانم چه مصداق بارز بیان و بازنمایی بدون سانسور تاریخ، خود قرآن است که حتی نام امثال ابولهب را در آن صحیفه نورانی گنجانده است.

اگر قرار بود نام کسانی چون ابلیس، که بر عهد نخستین با خدا و اولیاء او باقی نماندند، از گنجینه تاریخ حذف شود، آنگاه نسل های واپسین، چگونه از خطرها و تهدیدهای کمین کرده در راه آگاه می شدند؟ چرا ما نباید بدانیم که در عصر حکومت عدل علوی ، تعدادی از والیان و کارگزاران حکومتی یا فریفته و مرعوب قدرت شدند و یا حب مال و افزون عیال چنان به جانشان چنگ انداخت که با دل کندن از علی (ع) و پناهنده شدن به کاخ سبز اموی، جیره خوار کاخ نشینان را در نیمه دیگر عمرشان بر زیستن در سایه حکومت مولا ترجیح دادند. این همه از آن رو که عبرت انگیز و درس آموز است ، باید آشکارا و برجسته پیش روی همگان قرار گیرد و تأکیدی مکرر بر این اندرز حکیمانه شود که :

ای بسا ابلیس آدم رو که هست پس به هر دستی نباید داد دست

والسلام. محمدحسین صفار هرندی. 24/6/92 »

دیگربان: حسن روحانی با تعریف و تمجید از عملکرد سپاه گفت «شایعات» درباره فعالیت‌های اقتصادی این نیرو را قبول ندارد و از سپاه می‌خواهد به دولت در زمینه مقابله با تحریم‌ها و مبارزه با قاچاق کالا کمک کند.

به گزارش خبرگزاری‌ها٬ آقای روحانی این مطلب و خواسته را روز دوشنبه (۲۵ شهریور) طی سخنانی در بیستمین مجمع سراسری فرماندهان و مسئولان سپاه مطرح کرده است.

رئیس جمهوری ایران با دفاع از عملکرد سه دهه گذشته سپاه پاسداران گفته «سرمایه معنوی سپاه‌‌ همان است که او را محبوب دل‌ها قرار داده است.»

وی همچنین افزوده که «بنده شایعاتی که راجع به سپاه در حوزه اقتصادی مطرح می‌شود را اصلا قبول ندارم. سپاه رقیب مردم و بخش خصوصی و مثل پیمانکارهای معمولی نیست.»

از سپاه پاسداران به عنوان بزرگ‌ترین کارتل نظامی‌ـ‌اقتصادی در جمهوری اسلامی نام برده می‌شود که در حال حاضر بیش از ۱۰ هزار پروژه اقتصادی در اختیار دارد.

سپاه سال‌هاست با کنار زدن پیمانکاران و بخش‌های خصوصی در اقتصاد٬ صد‌ها پروژه سود‌آور از دولت‌های سابق دریافت کرده است.

حسن روحانی در سخنان خود از فرماندهان سپاه دعوت کرده با بر عهده گرفتن «چند پروژه ملی» به دولت در زمینه مقابله با تحریم‌ها٬ گرانی‌ها و قاچاق کالا کمک کند.

روحانی گفته «تحریم فروش نفت و فعالیت‌های بانکی یعنی فشار بر زندگی و معیشت مردم. ما باید این توطئه را بشکنیم زیرا پشت فشار اقتصادی دشمن فشار سیاسی است که مردم از انقلاب بریده شوند.»

وی در بخش دیگری از سخنان خود به انتخابات سال ۹۲ اشاره کرده و گفته که مردم ایران با وجود فشار‌های اقتصادی و تحریم‌ها «پاسخ مناسبی به دشمنان در انتخابات دادند.»

روحانی اضافه کرده انتخابات سال ۹۲ «یکی از بهترین انتخابا‌هایی بود که هیچ اعتراض و تظاهراتی در آن نبود و اولین ضربه را به دشمن وارد کرد.»

حسن روحانی پیش‌تر گفته بود مردم ایران در انتخابات سال ۱۳۹۲ تمام «شبهات» انتخابات گذشته را «شستشو» دادند.

نیک آهنگ کوثر

دویچه‌وله: درحالی که وزیر امورخارجه ایران اعلام کرده که صفحه‌ی فیس‌بوک او هک شده است، سردار احمدی‌مقدم، رئیس پلیس ایران می‌گوید وزیران نیز باید همانند مردم تابع قانون باشند. از شبکه اجتماعی فیس‌بوک در ایران هنوز رفع فیلتر نشده است.

محمد جواد ظریف از “هک شدن” صفحه فیس‌بوک خود خبر داد. وزیر امور خارجه ایران روز شنبه (۱۴ سپتامبر/ ۲۳ شهریور) در پاسخ به این سوال خبرنگار خبرگزاری تسنیم که “مطالبی در صفحه فیس‌بوک شما منتشر شده است، که عجیب و مغایر منافع نظام به نظر می‌رسد”، گفته است: “صفحه فیس‌بوک من هک شده است”.

در پی آن رئیس پلیس ایران گفت که “متأسفانه برخی از دستگاه‌ها از فیس‌بوک به عنوان ارتباط با مخاطب بیرونی استفاده می‌کنند و مجوز قانونی در این رابطه وجود ندارد”.

اسماعیل احمدی مقدم، رئیس پلیس ایران اسماعیل احمدی مقدم، رئیس پلیس ایران

بر اساس قوانین جمهوری اسلامی، عضویت در فیس‌بوک جرم نیست، اما دور زدن فیلترینگ برای دسترسی به این شبکه اجتماعی یا لینک دادن به صفحه‌ای در فیس‌بوک جرم محسوب می‌شود.

مرضیه افخم، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران نیز از جمله کسانی است که به عضویت فیس‌بوک درآمده‌اند. اگرچه وی در صفحه فیس‌بوک خود گفته بود که صفحات منسوب به حسن روحانی، رئیس‌جمهور و الهام امین‌زاده، مشاور حقوقی وی در فیس‌بوک جعلی است، ولی تصریح کرده بود که دولت یازدهم به تداوم حضور در شبکه‌های اجتماعی و استفاده از قابلیت‌های فیس‌بوک تأکید دارد.

خبرگزاری تسنیم می‌نویسد که پیش از این نیز صفحه فیس‌بوک منتسب به مرضیه افخم، سخنگوی وزارت امور خارجه “هک شده بود”.

وزیر امور خارجه ایران گفته است در حال حاضر فاقد دسترسی به حساب کاربری خود در فیس‌بوک برای پایین آوردن مطلبی است که متعلق به او نیستند. ظریف می‌گوید از کارشناسان درخواست کرده‌ این مطلب را در اسرع وقت حذف کنند. وی بار دیگر تأکید کرد: «بنده این مطالب را در صفحه خود ننوشته و منتشر نکرده‌ام.»

طرح موضوع رفع فیلتر از فیس‌بوک

فرمانده نیروی انتظامی جمهوری اسلامی روز یکشنبه (۲۴ شهریور/ ۱۵ سپتامبر) در پاسخ به خبرنگار خبرگزاری مهر در رابطه با رفع فیلتر از فیس‌بوک گفت: «کمیسیون‌های ویژه‌ای در شورای عالی فضای مجازی وجود دارند که به این موضوع رسیدگی می‌کنند، البته از همه اظهارنظرها تاکنون این گونه برداشت می‌شود که تغییر نظری در مورد رفع فیلتر فیس‌بوک نداریم.»

محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران

به گفته‌ی اسماعیل احمدی‌مقدم «ممکن است در جلسه اول شورای‌عالی فضای مجازی که با حضور روحانی برگزار می‌شود، این موضوع طرح و بررسی شود، اما تاکنون مقررات تغییر نکرده است و ما از برخی وزرا و مقامات انتظار داریم همانند مردم رفتار کنند.»

“شورای‌عالی فضای مجازی” توسط آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران تشکیل شده است و دبیر جدید آن که از سوی رئیس‌جمهور تعیین می‌‌شود، هنوز مشخص نیست. وزیر ارتباطات و فن‌آوری اطلاعات نیز در انتظار تعیین دبیر جدید شورای عالی فضای مجازی است تا راه‌حلی برای مشکلات عدیده‌ی اینترنت در ایران یافته شود.

به گزارش مهر، محمود واعظی، وزیر ارتباطات و فن‌آوری اطلاعات روز یکشنبه ابراز امیدواری کرد که طی ۱۸ ماه آینده با راه‌اندازی “شبکه ملی اطلاعات” دسترسی پهنای باند دو مگابایت بر ثانیه برای خانه‌ها تامین شود.

واعظی افزود: «باید از لحاظ فنی زمینه‌ای را فراهم کنیم که سایت‌های غیراخلاقی که کانون‌های خانواده را هدف گرفته‌اند از دسترسی خانواده‌ها به دور باشند.»

خبرگزاری تسنیم می‌نویسد که بار دیگر افرادی غیرقانونی وارد صفحه فیس‌بوک محمد جواد ظریف شده‌اند و او به این خبرگزاری گفته، “ممکن است در صورت ادامه این اقدامات، به‌رغم میل باطنی، ارتباطات فیس‌بوکی را قطع کند”.

اعضای کابینه‌ی حسن روحانی در حالی به فیس‌بوک می‌پیوندند که از سال ۱۳۸۸ این شبکه‌ی اجتماعی در ایران فیلتر است و مسئولان بارها فیس‌بوک را “ابزار جاسوسی” و “ابزار جنگ نرم” خوانده‌اند. با این همه بیش از یک سال است که سایتی با نام “دفتر آیت‌الله خامنه‌ای” در فیس‌بوک وجود دارد و ارتباط آن با رهبر جمهوری اسلامی هرگز رد نشده است.

بی‌بی‌سی: کاوه قریشی: خشونت های گسترده دهه شصت برای بسیاری از کردها یادآور اعدام مخالفان سیاسی جمهوری اسلامی از آغاز انقلاب تا پایان این دهه است.

اوج این اعدام‌ها به تابستان سال ۱۳۶۷ بر می‌گردد که به حکم آیت‌الله خمینی و به بهانه انجام عملیات “فروغ جاویدان” صورت گرفت. اما این اعدام‌ها تنها شامل اعضای سازمان مجاهدین نشد و شمار زیادی از اعضای گروه‌های چپ و دیگر مخالفین جمهوری اسلامی نیز به صف اعدامی‌ها پیوستند. اعدام‌های کردستان که سالها پیش از این تاریخ آغاز شده بود، سالها بعد از آن و خصوصا در سال ۶۸ نیز ادامه داشت.

اعدام‌های خرداد ۶۷ در سطح سراسری بیشتر شامل مجازات فعالانی می‌شد که بر اساس نظر بازرسان از فعالیتهای سیاسی خود پشیمان نشده بودند. برخی از آنهایی که توبه کردند زیر شکنجه مجبور به اعتراف شدند و در موارد محدودی از اعدام رهیدند. در کردستان این پروسه بیشتر نه در سال ۶۷ که یک سال بعد از آن اجرا شد، با این تفاوت که اکثر اعتراف کنندگان، که عمدتا عضو دو حزب مخالف کومله و دمکرات بودند نیز اعدام شدند.
لعنت آباد؛ خاوران کردستان

پیکر اعدام شدگان دهه شصت عمدتا در قبرستانهایی با نام “لعنت آباد” در شهرهایی مانند بیجار، قروه و کرمانشاه به خاک سپرده شدند؛ جایی شبیه گورستان “خاوران” در تهران. قبرستا‌ن‌هایی که کم و بیش در تمام شهرهای عمده کردنشین دیده می‌شوند.

برخی از قربانیان در کنار برخی از قبرستانهای عمومی که محل اجرای احکام آنها نیز بوده است به خاک سپرده شده‌اند.

در فیلم‌هایی که احزاب اپوزسیون ازاین دست گورستا‌‌ن‌ها منتشر کرده‌اند، تصاویری از قبرهای بی‌ نام ونشان اعدام شدگان دیده می‌شود که تنها با چند تکه سنگ از یکدیگر جدا شده‌اند.

در مواردی، مشخصاتی محدود به اسامی کامل یا اختصاری از افراد اعدام شده بر روی سنگ‌ها دیده می‌شود که برخی از آنها شکسته شده‌اند. قبرهایی هم در میان آن‌ها به مرور زمان با سنگ‌های زینتی و مشخصات بیشتر آراسته شده که به نظر می‌رسد در سالهای بعد توسط خانواده‌ها انجام شده است.
مرداد ۵۸، بستر اعدام‌های دهه ۶۰
فرمان آیت الله خمینی

بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم

به رئیس کل ستاد ارتش، و رئیس کل ژاندارمری اسلامی، رئیس پاسداران کل انقلاب اکیداً دستور می‌‏دهم که به نیروهای اعزامی به منطقه کردستان دستور دهند که اشرار و مهاجمین را که در حال فرار هستند تعقیب نمایند، و آنان را دستگیر نموده و با فوریت به محاکم صالحه تسلیم کنند؛ و تمام مرزهای منطقه را با فوریت ببندند که اشرار به خارج نگریزند. و اکیداً دستور می‏‌دهم که سران اشرار را با کمال قدرت دستگیر نموده و تسلیم نمایند. اهمال در این امر، تخلف از وظیفه و مورد مؤاخذه شدید خواهد شد.

والسلام
۲۴ شهر رمضان ۹۹ / ۲۷ مرداد ۵۸
روح ‏اللّه‏ الموسوی الخمینی

اوج اعدام‌های کردستان بعد از ۲۷ مرداد سال ۵۸ صورت گرفت؛ زمانی که آیت‌الله خمینی دستور مشهور خود را برای مداخله نظامی تمام عیار در کردستان صادر کرد.

نیروهای مسلح پس از این دستور با تجهیزات کامل و سلاح های سنگین به جنگ با گروه های مسلح کرد رفتند.

بعد از درگیری‌های کردستان به دستور آیت‌الله خمینی پای صادق خلخالی، رئیس دادگاه تازه تاسیس انقلاب به کردستان باز شد. کارول پرونهابر، نویسنده ونزوئلایی در کتاب “اشتیاق و مرگ رحمان کرد در رویای کردستان” که در مورد عبدالرحمان قاسملو، رهبر ترور شده حزب دمکرات است، از ماکز کروایتز، خبرنگار فرانسوی که آن زمان در منطقه بوده نقل کرده است: “ارتش و سپاه پاسداران کنترل شهرهای کردستان را به دست گرفتند، خلخالی به دنبال آنها در حرکت بود، دادگاه‌های کوتاهی برگزار می‎کرد و دستو می‎داد اعدام‎ به سرعت اجرا شوند.”

“او مردان و پسرها را طی چند روز و گاهی حتی چند ساعت بعد از دستگیری‎شان، بدون برگزاری محاکمات عادلانه و گویا به جرم فعالیت‎های ضد انقلابی، به اعدام محکوم می‎کرد.”

مرکز اسناد حقوق بشر ایران نیز در گزارش “خاطرات تسخیر کننده؛ اعدام توسط جمهوری اسلامی در سال ۱۳۵۸” مفصل به این موضوع اشاره کرده است.

آقای خلخالی خود در یکی از بحث برانگیزترین اظهاراتش گفته است: “من حاکم شرع بودم و پانصد و چند نفر از جانیان و سرسپردگان رژیم شاه را اعدام کردم وصدها نفر از عوامل غائله های کردستان و گنبد و خوزستان و شماری از عوامل اشرار و قاچاقچیان مواد مخدر را هم کشتم.”

یکی از مشهورترین اعدام‌های خلخالی اعدام ۹ نفر در مریوان در رابطه با “کوچ اعتراضی” بود. ورود ارتش به شهر مریوان در مرداد ماه ۵۹ با خروج اعتراضی مردم این شهر برای جلوگیری از وقوع جنگ روبرو شد. بر اساس گزارشهای موثق تقریبا تمام ساکنان مریوان به مدت دو هفته به اردوگاهی در خارج از این شهر پناه بردند. بعدها در این رابطه ۹ نفر از جمله دو برادر عضو یک خانواده تیرباران شدند.

خلخالی که پیشتر در پاوه بود و بعد به مریوان رسید سپس به سنندج، سقز و دیگر شهرها رفت و افراد بسیاری را به جوخه‌های اعدام سپرد؛ احکامی که غالبا در مکان‌های عمومی و با طرح پرسش‌هایی سرپایی بدون امکان دفاع صادر می‌شد و در موارد زیادی همانجا هم به اجرا در می‌آمد.

اخبار برخی از این اعدام‌ها در نشریات سراسری منتشر می‌شد. روزنامه‌هایی مانند آیندگان، اطلاعات و کیهان در آن روزها شماری از اعدام‌ها را اعلام کردند.

زمینه اعدام‌های دهه شصت در کردستان به نخستین ماه‌ها و سالهای انقلاب سال ۵۷ برمی‌گردد. علاوه بر اسناد احزاب و گروه‌‌های کرد و اخبار رسانه‌ها، در روزهای ملتهب پس از انقلاب تصاویر تکان دهنده‌ای نیز از اولین اعدام‌های سیاسی کردستان به جا مانده که ابعاد آن را جهانی کرد.

در یکی از مشهورترین این عکس‌ها، ناصر سلیمی سمت راست با دست شکسته و چشمان بسته در قاب ایستاده است. در کنار او برادران ناهید هستند، گلوله خورده، معلق مانده میان زمین و هوا. مجله فرانسوی پاری ماچ، در شماره دوم، ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۷۹ عنوان “کردها، زیر گلوله‌های الله” را برای این عکس برگزید. اعدام در پنجم شهریور ۱۳۵۸در محوطه فرودگاه سنندج صورت گرفته بود. اعدام شده‌گان بیشتر از اعضای احزاب چپ گرای کردستان بودند.

در میان آنها افرادی هم هستند که هیچ گونه وابستگی حزبی و سیاسی نداشته‌اند.

این عکس متعلق به عکاس ایرانی، جهانگیر رزمی است؛ عکسی که از آن به عنوان “افشاگرانه‌ترین عکس از اوایل انقلاب ایران” یاد شده است. رزمی، عکاس روزنامه اطلاعات در سال ۵۸، بعدها با این عکس مشهور شد و به خاطر ثبت این لحظه و خلق آن تصویر تکان دهنده، جایزه پولیتزر را از آن خود کرد.
‘آمارها با ابعاد فاجعه قابل مقایسه نیست’

ابعاد آنچه در سه سال اول بعد از انقلاب در کردستان اتفاق افتاد، بسیار فراتر از آمار و ارقامی است که نشریات سراسری و حتی مطبوعات خود احزاب کرد منتشر کرده‌اند.

از آغاز دهه شصت و زمانی که نظام جمهوری اسلامی به تمامی تثبیت شد، دور دیگری از اعدام‌ها در کردستان آغاز شد. موج دستگیری فعالان سیاسی و مدنی در این دوره به اتهامات مختلف که عمدتا مرتبط با عضویت و هواداری احزاب کرد است، در طول حیات جمهوری اسلامی کم نظیر بود.

بیشتر دستگیر شدگان این دوره، این بار، با محاکمه در یک نهاد قضایی به طناب دار و جوخه‌های اعدام سپرده شدند. تعداد زیادی از آنها نیز بر اثر شکنجه و اعمال خشونت در زندانها جان خود را از دست دادند. نهادهای مدافع حقوق بشر به ما می‌گویند که سیر محاکمه‌ها در این دوره بدون رسیدگی عادلانه صورت گرفته است.

همزمان با اعدام‌های گروهی در تابستان سال ۶۷، شمار دیگری از زندانیان در زندانهای کردستان با مجازات مرگ روبرو شدند که از تعداد دقیق آنها نیز مانند موارد قبلی اطلاعی در دست نیست.

اخیرا بنیاد عبدالرحمان برومند، که از جمله اعدام‌های سیاسی در ایران را مستند می‌کند، تلاش‌هایی را برای مستندسازی جداگانه اعدام و کشتارهای فراقضایی در کردستان آغاز کرده، اما از آنجا که همچنان در دست بررسی و تحقیق هستند، نتایج آن هنوز منتشر نشده است.

رویا برومند، مدیر این بنیاد به من گفت تا به امروز ما برای سالهای ۱۹۸۰ـ ۱۹۹۰توانسته‌ایم ۲۴۰ مورد از اعدام‌های سیاسی را ثبت کنیم. او می‌گوید سرگذشت افرادی که اعدام شده‌اند از منابع منتشر شده و در مصاحبه و تماس با بازماندگان و فعالان کرد در حال تدوین است، ولی بدون کمک خانواده و دوستان و همبندی‌ها، جمع‌آوری اطلاعات به کندی پیش می‌رود و مقدار اطلاعاتی که ما تا به حال جمع آوری کرده‌ایم با ابعاد “فاجعه کردستان” قابل مقایسه نیست.

در مواردی که افراد وابسته با تشکل‌های سیاسی بودند، امکان ثبت اسامی آنها در آرشیو احزاب بیشتر است اما نهادهای حقوق بشری می‌گویند که تعداد زیادی از این اعدام‌ها مربوط به افرادی می‌شود که فعالیت سیاسی یا نظامی خاصی نداشتند و به نظر می‌آید که چندان هم مرتبط با احزاب نبوده‌اند.

رویا برومند می‌گوید به غیر از وقایع شناخته شده‌ همچون کشتار قارنا، موارد دیگری نیز به بیناد برومند گزارش شده است. برای مثال دەها نفر از ساکنین یک محله در مهاباد دستگیر و به صورت تنبیهی و احتمالا در رابطه با یک درگیری که در آن شرکت نداشته‌اند اعدام شده‌اند، که به گفته او نشانه بارزی است از اینکه تعداد اعدام شهروندان عادی به هیچ‌وجه پایین نیست.

گرچه به صورت عمومی دسترسی به اطلاعات دقیق و جزئیات مربوط به مجازات مرگ، خصوصا در رابطه با زندانیان سیاسی آسان نیست، اما این دشواری در کردستان به علت فضای امنیتی آن دو‌چندان است.
اعدام‌های فرا سیاسی و فرا حزبی

بر اساس مستنداتی که در آرشیو احزاب مخالف کرد وجود دارد، در سا‌‌‌‌‌‌لهای بعد از دهه شصت نیز اعدام‌های سیاسی ادامه داشت،‌ اما شمار آنها با آنچه در آن دهه رخ داد قابل مقایسه نیست.

دلیل اصلی اعدام‌های سالهای آغازین انقلاب و پس از آن دهه شصت در کردستان که از اساس با اعدامهای سراسری در دهه شصت تفاوت داشت، وجود یک جنبش سیاسی فراگیر بود که بیشتر در فرم تحزب و فعالیت‌های تشکیلاتی، سیاسی و نظامی نمود داشت،‌ اما وسعت سرکوب سیاسی و نظامی مطالبات بخش‌های زیادی مردم در کردستان، نشان می‌دهد که ابعاد آن فراتر از احزاب بوده است.

پیشینه چندین دهه مبارزه متفاوت کردها از اعتراضات سراسری در زمان حکومت پهلوی، وجود احزاب قدرتمند و دارای نفوذ اجتماعی، فراگیری مطالبات کردها و منطقه‌ای بودن مساله کرد، شاید از جمله دیگر دلایلی است که باعث توسل نظام تازه استقرار یافته جمهوری اسلامی به سیاست اعدام در سالهای آغازین انقلاب و دهه پس از آن شد.
دین، روحانیون و مجازات مرگ

نظام جمهوری اسلامی که یک نظام ایدئولوژیک مذهبی و مبتنی بر دین اسلام و مذهب شیعه اثنی عشری است در تمام این سا‌لها از جهت دیگری نیز نسبت به کردها احساس خطر می‌کرد. تعداد زیادی از کردهای ایران مسلمان و اهل سنت بودند و گرچه گرایش عمومی به مذهب در این منطقه نسبت به سایر نقاط ایران کمتر بود، اما همین میزان کافی بود که حکومت به لحاظ مذهبی از جانب کردها احساس خطری دو چندان کند.

یکی از تلاش‌هایی که حکومت برای مشروعیت بخشی به سیاست اعدام در کردستان پیش گرفت تلاش برای احاله مسئلە کردستان بە مسئلە مذهبی بود. بر این اساس سپاه پاسدران نیز در همان دوره سازمان “پیشمرگان مسلمان کرد” را تاسیس کرد.

این درحالیست که شواهد نشان می‌دهد گفتمان کردها در آن دور رنگ و بویی دینی یا مذهبی نداشته است. روحانیون کردستان آن زمان بە نمایندگی شیخ عزالدین حسینی بخشی از قیام کردستان در هر دو دوره نظام شاهنشاهی و نظام مذهبی بعدی بودند. این طیف حامل گفتمانی سکولاریستی و معتقد به جدایی دین از دولت بودند. گرچه نباید نادیده گرفت که گروه مکتب قرآن به رهبری احمد مفتی‌زاده، که گروهی اسلامی و معتقد به تشکیل حکومت اسلامی بود ابتدا موافق اما بعدها به بخشی از مخالفین نظام تبدیل شدند.

بر اساس پاره ای مستندات، تعدادی از روحانیون پیرو شیخ عزالدین حسینی در آن دوره در حال جمع آوری امضا برای طوماری دستگیر شدند که علیه مجازات مرگ زندانیان سیاسی تدوین شده بود. تعدادی از همین روحانیون نیز در همان سالها از آیت الله خلخالی حکم اعدام گرفتند. این در حالی بود که رهبران مذهبی نظام در صدد یافتن مستمسک‌های دینی برای توجیه احکام اعدام بودند.

آیت‌الله خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی در روز ۲۱ مرداد ۱۳۵۸ تنها یک هفته قبل از صدور دستور مداخله تمام عیار نظامی در کردستان، به گروهی از آموزگاران مسلمان در مورد یک “دشمن مشترک” اخطار داد و گفت: “اینها از اسلام می‎ترسند. اینها از قوانین اسلام می‎ترسند. اینها می‎خواهند که اسلام نباشد، گرچه هر چیز دیگری باشد و این توطئه است. از آن وقتی که توطئه شد دیگر ما نمی توانیم تا آخر تحمل کنیم و توطئه‎ها را بپذیریم. مسئله، مسئله اسلام است و مسئله مصالح مسلمین و اسلام. ما نمی توانیم مسامحه کنیم.”

تنها چند روز پس از این اظهار نظر نیروی‌های دولتی وارد کردستان شدند و جنگ کردستان آغاز شد. این هشدار را هم می‌توان تلاش دیگری برای توجیه سرکوب با توسل به “مصالح مسلمین” دانست.

مسامحه ناپذیری آیت‌الله خمینی در طول حیات او، موجب اتخاذ و تثبیت سیاستی شد که کردها، که تا کنون نیز از مطالبات خود کوتاه نیامده‌اند، از سیاست اعدام و سرکوب مصون نمانند.

رادیوفردا: باراک اوباما روز یکشنبه، ۲۴ شهريور، گفته است که به حسن روحانی نامه‌ای نوشته و رئيس جمهوری ايران هم به اين نامه پاسخ داده است.

آقای اوباما تاکید کرده است که جمهوری اسلامی می‌داند که نگرانی آمريکا درباره تلاش‌های ايران برای دستيابی به سلاح هسته‌ای در مقایسه با تسلیحات شیمیایی سوریه، مسئله‌ای بسيار بزرگتر است.

به گزارش خبرگزاری آسوشيتدپرس، رییس جمهوری آمریکا که با برنامه «اين هفته» شبکه تلويزيونی «ای‌بی‌سی» آمریکا گفت‌وگو می‌کرد، اظهار داشت: حسن روحانی، رييس جمهوری ايران از ظرفيت ديپلماسی برای حل مناقشه هسته‌ای ايران آگاه است، ولی این مسئله به صورت ناگهانی و «آسان حل نخواهد شد.»

رييس جمهوری آمريکا جزييات بيشتری از نامه خود به حسن روحانی ارائه نکرده است.

به گزارش خبرگزاری رويترز، آقای اوباما در همين زمينه گفته است:«به نظرم وقتی مجموعه‌ای از تهديد واقعی در زمینه استفاده از زور همراه با تلاش‌های جدی ديپلماتيک وجود داشته باشد، می‌توان به توافق دست يافت.»

وی تصریح کرد: رویکرد دولت آمریکا در قبال تسلیحات شیمیایی سوریه باید به ایران نشان دهد که برای يک رویارویی تسلیحاتی، پتانسیل حل مسئله به شکل دیپلماتیک وجود دارد.

رییس جمهوری آمریکا در عین حال گفت که ترجیح او برای حل مسئله به شکل دیپلماتیک، به این معنا نیست که او به تهران حمله نمی‌کند.

باراک اوباما گفته است که ایرانیان می‌دانند که برنامه هسته‌ای آنها در مقایسه با تسلیحات شیمیایی سوریه، مسئله بسیار بزرگتری برای آمریکا است.

وی همچنين اضافه کرد:«تهديدی که يک ايران هسته ای عليه اسرائيل ايجاد خواهد کرد،‌ خطری بسيار نزديکتر برای منافع اصلی ما است.»

رييس جمهوری آمريکا در پاسخ به اين پرسش که ايا با حسن روحانی تماس گرفته، ضمن تاييد تماس متقابل بين خود و رييس جمهوری ايران گفته است :«ما هنوز مستقيما با هم صحبت نکرد ايم.»

جرج استفانوپولوس، مجری برنامه« اين هفته» شبکه «ای بی سی» از آقای اوباما پرسيد که آيا اين تماس از طريق نامه بوده است؟ رييس جمهوری آمريکا در پاسخ گفت:«بله.»

پیشتر محمدجواد ظریف در ۱۸ شهریور در پاسخ به پرسشی در خصوص مسئله سوریه گفته بود:« پيام‌هايی بين ايران و آمريكا رد و بدل شده و اگر لازم باشد به همين روش ادامه می‌دهيم.»

وزیر خارجه ایران به جزییات پیام‌های رد و بدل شده میان تهران و واشینگتن و سطح آن اشاره‌ای نکرد،‌ ولی گفته بود:«فعلا قصدی برای مذاكره مستقيم با آمريكا در موضوع سوريه نداريم.»

پارک آبی آزادگان

تفریحات آبی در فصل تابستان جزو جذاب‌ترین و پر طرفدارترین تفریح‌ها هستند و یکی از آنها رفتن به پارک‌های آبی است. پارک آبی آزادگان در منطقه‌ی ۱۵ تهران قرار دارد و تحت نظارت سازمان ورزش شهرداری این شهر اداره می‌شود. این پارک در سال ۱۳۷۶ مورد بهره‌برداری قرار گرفت و تنها پارک آبی تهران با جمعیتی حدود ۵/ ۸ میلیون نفر است.
منبع عکس دویچه‌وله

دیگربان: سه عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس در واکنش به انتشار مستندی درباره حضور نیرو‌های سپاه در جنگ سوریه٬ ادعا‌ی مقام‌های جمهوری اسلامی درباره «عدم دخالت نظامی» در درگیری‌ها این کشور را تکذیب کردند.

در چند روز اخیر راش‌های مستندی منسوب به هادی باغبانی درباره جنگ نیرو‌های سپاه در دمشق در تلویزیون‌های خارجی منتشر شده که بازتاب‌های فراوانی داشته است.

علاء‌الدین بروجردی٬ رئیس کمیسیون امنیت ملی درباره پخش گزارشی از این مستند ناتمام از شبکه بی‌بی‌سی گفته که «فیلم‌های پخش شده مبنی برحضور سپاه در سوریه کذب محض است.»

بروجردی افزوده است: «اینکه بی‌بی‌سی اعلام می‌کند که سپاه پاسداران در سوریه علیه معارضین می‌جنگند یک حرف مضحک است.»

اسماعیل کوثری دیگر عضو کمیسیون امنیت ملی نیز گفته که «بی‌بی‌سی سابقه درازی در راه اندازی جنگ روانی دارد و همه دنیا نیز روش این رسانه را به خوبی می‌شناسند.»

کوثری افزوده است: «بی‌بی‌سی می‌خواهد که با این گونه تصویر سازی‌ها علیه ایران جنگ روانی به راه بیاندازد.»

این فرمانده سابق سپاه ادعا کرده که «ما نیروی نظامی به سوریه نمی‌فرستیم. تنها کاری که ما می‌توانیم بکنیم این است که تجربه‌های خود را به سوریه انتقال دهیم.»

ابراهیم آقامحمدی٬ عضو دیگر کمیسیون امین ملی هم در این زمینه اظهار کرده است: «انحراف اذهان عمومی جهان به این سمت که دولت اسد با حمایت سپاه پاسداران سرپا باقی مانده٬ ممکن نیست.»

آقامحمدی همچنین ادعا کرده که «حضور سپاه پاسداران در سوریه کذب محض است و به حق حتی یک نفر از سپاه در این کشور علیه معارضان نمی‌جنگد.»

سپاه پاسداران از آغاز درگیری‌ها در سوریه در جنگ علیه مخالفان بشار اسد حضور مستمر و تاثیر‌گذاری دارد و طی این مدت برخی فرماندهان این نیرو دخالت سپاه در ناآرامی‌های این کشور را تائید کرده‌اند.

تقاطع: روزنامه هندی «بیزنس استاندارد» در شماره روز سه‌شنبه (۱۹ شهریور-۱۰سپتامبر) به نقل از “منابع آگاه” هندی گزارش داد که جمهوری اسلامی در مقابل دریافت «تمام» پول نفت صادر شده به هند در وجه «روپیه»، از این کشور خواسته است که طی سه ماه آینده قرارداد «مشارکت در تولید» برای توسعه میدان «فرزاد-بی» را امضا نماید.

پیش از این رستم قاسمی، وزیر نفت دولت محمود احمدی‌نژاد در آخرین ماه‌های دولت دهم بار‌ها از «مشارکت ایران و هند در توسعه میدان فرزاد-بی» سخن گفته بود اما این نخستین بار است که جمهوری اسلامی قرارداد «مشارکت در تولید» در عرصه نفت و گاز را به یک شرکت خارجی پیشنهاد داده است.

در صورت انعقاد قرارداد «مشارکت در تولید» با شرکت هندی، این شرکت در «ذخایر» و «مالکیت» آن نیز با ایران سهیم خواهد شد.

پیش از این، بیژن زنگنه، وزیر نفت جمهوری اسلامی، روز ۸ شهریورماه از «برنامه‌های جدید» این وزارت‌خانه برای «بازگشت» شرکت‌های بزرگ خارجی و «ایجاد جذابیت بیشتر» برای آن‌ها به منظور توسعه میادین نفت و گاز ایران خبر داده بود.

آقای زنگنه با اشاره به نسل جدید «قراردادهای بیع متقابل توسعه یافته» گفته بود: «تکمیل و هماهنگی بین زنجره اکتشاف، توسعه و بهره‌برداری، افزایش انگیزه سرمایه‌گذاران داخلی و خارجی و حتی امکان رقابت بیشتر پیمان‌کاران ایرانی و خارجی به منظور صادرات خدمات فنی و مهندسی از مهم‌ترین ویژگی‌های قراردادهای نفتی ایران خواهد بود.»

میدان «فرزاد-بی»، ‌میدان مشترک گازی ایران و عربستان سعودی و دومین میدان بزرگ مشترک گازی ایران است که کار‌شناسان حجم ذخایر گازی آن را در حدود ٢١ تریلیون و ۶٨٠ میلیارد فوت مکعب تخمین زده‌اند که طبق برآورد‌ها احتمالا ١٢ تریلیون و ٨٠٠ میلیارد فوت مکعب از آن قابل بهره‌برداری است.

پیشنهاد سخاوتمندانه‌ دولت ایران به هند در حالی صورت می‌گیرد که اخیرا ارزش روپیه، واحد پولی هند در برابر دلار ۲۰ درصد کاهش داشته است.

خبرگزاری “رویترز” روز شنبه (۹ شهریور-۳۱ آگست) گزارش داده بود که “ویراپا مویلی” وزیر نفت هند طی نامه‌ای به‌ “مان موهان سینگ” نخست‌وزیر این کشور اعلام کرده که هند با پرداخت روپیه به جای دلار در ازای نفت خریداری شده از ایران در سال مالی ۲۰۱۳-۲۰۱۴، بیش از ۸.۵ میلیارد دلار صرفه‌جویی خواهد کرد.

بر اساس توافق مقامات تهران و دهلی نو از جولای ۲۰۱۱، هند ۵۵ درصد از پول نفت ایران را به یورو و ۴۵ درصد باقیمانده را نیز از طریق حساب شرکت ملی نفت ایران در بانک «یو سی اوی» هند در وجه روپیه پرداخت می‌کند.

گفتنی است شرکت‌های خارجی به دلیل تحریم‌های سنگین بین‌المللی علیه برنامه‌ی هسته‌ای مناقشه‌برانگیز ایران، تمایلی به سرمایه‌گذاری و حضور در صنایع نفت و گاز ایران ندارند. از سوی دیگر، با تحریم صادرات نفت ایران از سوی آمریکا و اتحادیه اروپا، میزات فروش نفت ایران به زیر یک میلیون بشکه در روز رسیده است و پیش‌بینی می‌شود در صورت عدم رسیدن به توافق در پرونده هسته‌ای تا پایان سال جاری، این رقم به نصف نیز کاهش یابد.