اخبار

بی‌بی‌سی: جایی در یک سالن مذاکره در ژنو، جواد ظریف وزیر امور خارجه ایران در مقابل همتایان غربی خود در حال فشردن دست‌ها و جشن گرفتن برای توافق شش ماهه بر سر مسائل هسته‌ای است.

در میدانی در تهران بدن بیجان مردی جوان بالای یک جرثقیل تاب می خورد و در بین مردم ایران که از بالاترین نرخ آمار سرانه اعدام در جهان رنج می برند وحشت می پراکند.

چگونه می توان تضاد خشن بین این دو تصویر را با پیش رفتن رهبران جهان به سوی مرحله بعدی از این توافق تاریخی با ایران تطبیق داد؟

دیپلماسی بی شک بر جنگ یا تحریم هایی که مردم عادی در ایران را –که از فساد و سو مدیریت در اقتصاد در رنج اند- فقیرتر از پیش می کند ترجیح دارد.

اما زیر سایه مذاکرات، وضعیت هراس آور حقوق بشر در ایران تغییر چندانی نکرده است. میزان اعدام ها در ایران که پیش از این نیز در وضعیت هشدار قرار داشت د نسبت به قبل افزایش یافته است.

تعداد محدودی از زندانیان سیاسی در اقدامی نمادین آزاد شده اند، اما تعداد بسیاری از آنها هنوز تحت شرایطی وخیم رنج می کشند. بازداشت و شکنجه مخالفان و سانسور رسانه ها همچنان ادامه دارد.

به نظر می رسد تضییقات بر علیه اقلیت های مذهبی مانند بهاییان و مسیحیان یا جوامع قومیتی مانند اعراب خوزستان، بلوچ ها و کردها شدیدتر از قبل شده است.

رهبران تندرو ایران می خواهند به ایرانیان بفهمانند که عقب نشینی استراتژیک در مذاکرات هسته ای برای رفع تحریم ها، به معنی انجام اصلاحات داخلی نیست.

آیا قدرت های جهانی در ماه های آینده بر مسئله حقوق بشر چشم خواهند بست تا به یک توافق کامل هسته ای دست پیدا کنند؟

برخی بر این باورند که یک پیمان نامه موفقیت آمیز به قدرت بیشتر اصلاح طلبان در کشور منجر خواهد شد. اما برخی مخالفان معتقدند چنین توافقی موقعیت تندروها را استحکام می بخشد. گروه دیگری نیز بر این باورند که مسائل امنیتی مهم تر از مسئله حقوق بشر است.

هیچ یک از موضع گیری های بالا توجیه کننده سکوت در مقابل سو رفتارها نیست. در صورتی که اصلاح طلبان واقعا به دنبال ایجاد تغییر باشند، باید از درخواست ها برای توقف اعدام، شکنجه و محاکمه به دلایل مذهبی استقبال کنند و اگر تندروها تحت لوای مشروعیت بین المللی سعی در افزایش اختناق داخلی داشته باشند، باید رسوا شوند.

اگر صاحب نظران معتقدند راضی کردن تندروهای حامی ایدئولوژی ، امنیت دراز مدت بین المللی را تضمین می کند، باید این را بدانند که بین «واقع گرایی» سیاسی و افکار رویایی تفاوت وجود دارد.

یک رژیم اقتدارگرای نامشروع، به ناچار از طریق نظامی گری حکومت خواهد کرد اما معنای امنیت در یک فضای دموکراتیک متفاوت است.

در نظر بگیرید که چگونه آرژانتین و برزیل در دهه هشتاد میلادی و آفریقای جنوبی بعد از آپارتاید در دهه ۹۰ میلادی پس از دست یابی به حکومتی دموکراتیک برنامه های نظامی هسته ای خود را رها کردند. دولتی که به شهروندان خود پاسخگوست، اولویت های متفاوتی دارد.

رهبران فعلی ایران با تاکید بر “انرژی هسته ای ملی” {تبدیل مسئله هسته ای به مسئله ای مرتبط با ملی گرایی} به پیش می روند.

این حکومت منافع ملی را به جای حقوق برابر برای همه شهروندان،با قدرت مطلقه و خودسرانه اقلیتی از رهبران مذهبی و سیاسی معادل در نظر می گیرد.

حتی «منشور حقوق شهروندی» پیشنهادی توسط رئیس جمهور اصلاح طلبی مانند حسن روحانی نیز محدود به پیروان «ادیان آسمانی» است.

در ایدئولوژی تئوکراتیک جمهوری اسلامی، حقوق انسانها محدود و منوط به مورد تایید بودن یا نبودن اعتقادات آنها توسط حکومت است.

این رویکرد چیزی کم از یک آپارتاید مذهبی ندارد و منجر به تعصب و خشونت می شود. اگر پیشرفتی معنادار در وضعیت حقوق بشر اتفاق نیافتد، چگونه می توان به جمهوری اسلامی اعتماد کرد؟

تنها امکان پایدار{برای تغییر} از طریق آزادی مردم ایران حاصل می شود.

سی و پنج سال تمامیت گرایی، نسلی جوان و فرا-اتوپیایی به بار نشانده است که جویای آینده ای بهتر است.

جامعه مدنی ایران یکی از زنده ترین جوامع در منطقه خاورمیانه است. جنبش های دانشجویان و زنان، اتحادیه های کارگری و سازمان های خیریه مردم نهاد، مدافعان حقوق بشر و فعالان محیط زیست، روزنامه نگاران شجاع و هنرمندان روشن اندیش، نیروهای پیشرو و پرقدرتی اند که یک انتقال دموکراتیک ماندگار را تضمین می کنند.

تصویب بیانیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در محکومیت وضعیت حقوق بشر در ایران که طی ده سال گذشته توسط نمایندگان تکرار شده است، به جامعه مدنی ایران این اطمینان را داد که خواسته های آنها از یاد نرفته است.

در همین راستا، ضروری است که در جلسه آینده شورای حقوق بشر سازمان ملل در سال ۲۰۱۴ نیز ماموریت احمد شهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در مورد ایران تمدید شود.

عدم انجام این کار به امید راضی کردن ایران، درست در زمانی که حکومت ایران در حال محاسبه سود و زیان برای تصیم گیری در مورد لزوم پذیرش تعییر یا حفظ موضع است نتایجی مصیبت بار به بار خواهد آورد.

شاید باید از مذاکرات ژنو به عنوان مسئله ای با دو نیمه مکمل سخن گفت: مذاکره بر سر تاسیسات هسته ای به عنوان یک نیمه از داستان و مذاکره بر سر حقوق بشر به عنوان نیمه دیگر.

برای دست یابی به راه حلی کامل، پرداختن به هر دو این بخش ها ضروری است.

حال که از نیمه ها حرف زدیم، شاید بتوان اصطلاح «نیمه عمر» را -که به زمان لازم برای از میان رفتن یک اتم رادیو اکتیو اشاره دارد- از فیزیک هسته ای وام گرفت و به عنوان استعاره استفاده کرد.

ایران در تقاطعی بحرانی قرار گرفته است. مردم این کشور بین دو مسیر که به جهت هایی متضاد می روند گرفتار شده اند.

از یک طرف، نوید ورود به جامعه جهانی موازی با تغییری تاریخی از حکومت اقتدارگرا به موکراتیک به چشم می خورد.

از سوی دیگر نیز این هراس وجود دارد که در زمان توافق های خلاف میل باطنی و نزول اقبال سیاسی، تندروهای خشمگین با لجاجت و از طریق اعمال خشونت هایی شدیدتر بر شهروندانی که «دشمن»، «مرتد» و «جاسوس خارجی» می نامند به حکومت خود ادامه دهند.

با الهام از این مفهوم فیزیک اتمی به عنوان استعاره- سوال این است که آیا «نیمه عمر» باقی مانده تا دست یابی به توافقی همه جانبه، زمانی است برای قدرت یافتن اقتدارگرایی یا پاگرفتن دموکراسی.

توافق موقتی فعلی و مذاکرات دیپلماتیک با ایران فرصت مغتنمی برای تغییر است. اما جامعه جهانی باید اطمینان حاصل کند که توافقات سیاسی تبدیل به «نیمه عمر» حقوق بشر در ایران نخواهد شد.

مجتبی واحدی – حصول توافق بر سر پرونده هسته ای ، خوشحالی بسیاری از ایرانیان و صلح دوستان در سراسر جهان را به دنبال داشت. خوشحالی هموطنان ، بیش از آنکه ناشی از رسیدن به دستاوردی هم تراز با دهها میلیارد دلارهزینه برای برنامه هسته ای جمهوری اسلامی باشد بازتابی از رفع نگرانی آنها از گسترش پیامدهای منفی این پروژه است. در واقع ، به نظر می رسد ضرب المثل خودمانی « جلوی ضرر را از هر جا بگیری ، منفعت است » در این مقطع آنچنان بر ذهن مردم مستولی است که کسی به فکر محاسبه سود و زیان ناشی از برنامه هسته ای از آغاز تا زمان حصول توافق جدید نیست.بحث در مورد مفاد توافق نامه اخیر و تطابق آن با عزت و غرور ملی نیز در مقطع فعلی ، امکان پذیر نمی باشد. البته تردید ندارم که در آینده ای بسیار نزدیک ابعاد این توافق نامه ،به نقل محافل تبدیل خواهد شد. در آن روز مُشت های زیادی برای مردم باز می شود و نقاب از بسیاری چهره ها برداشته خواهد شد. اما تا آن روز نمی توان چشم بر همه واقعیت ها بست و اجازه داد گروهی پر مدعا ، هم دروغ بگویند وهم خود را قهرمان در همه عرصه ها از جمله راستگویی به خلق اله معرفی کنند. به خصوص بایستی با قاطعیت در برابر کسانی ایستاد که نقاب مردم خواهی و آزاد منشی بر چهره دارند امادر پشت این نقاب ،به دنبال تبانی نوشته یا نا نوشته با رهبر هستند تا نقش او در ماجراجویی پر هزینه هسته ای را کمرنگ جلوه دهند.

برای روشن شدن موضوع باید چند ماه به عقب رفت ؛ به بهار امسال که عده ای خود را برای نقش آفرینی در آنچه انتخابات ریاست جمهوری نامیده می شد آماده می کردند. آنها با تأکید مکرر و گاه کسالت آور بر نابسامانی های هشت ساله ، همه گناهها را متوجه احمدی نژاد می کردند تا نگاهها از عامل مادام العمر فلاکت ایران ـ رهبر به طرف کسی برود که دوره ریاست او رو به پایان بود. انتخابات به پایان رسید اما حمله به احمدی نژاد و انتساب همه نابسامانی ها و فلاکت ها به او ،همچنان تنها عامل وحدت گروهها و افرادی است کهظاهراً هیچ عامل اشتراک دیگری ندارند. همه این افراد در ماجرای توافق نامه اخیر هسته ای نیز همچنان بر همان رویه پافشاری دارند . همه آنها به گونه ای سخن می گویند که گویی احمدی نژاد دارای اختیارات کامل در موضوع هسته ای بوده و مسئولیت همه فلاکت های هسته ای ، متوجه اوست.یقین دارم اغلب این افراد به خوبی می دانند که اولاً از روز نخست هم احمدی نژاد حاکم مطلق در پروژه و پرونده هسته ای نبود .ثانیاً در دوسال پایانی دولت دهم ، پرونده هسته ای به طور کامل از دستان او خارج شده بود.اما به فرض که ادعاهای این گروه به خصوص طیف سبز و بنفش آنها صحیح باشد آنگاه آنان باید توجیه اخلاقی برای رفتار دوگانه خود نسبت به شرایط یکسان ، ارائه نمایند. روز بیست وهفتم اردیبهشت ماه سال هشتاد ونه ، با حضور مقاماتی از برزیل و ترکیه در تهران ، بیانیه سه جانبه ای امضا شد که به موجب آن دولت جمهوری اسلامی متعهد می شد برای رفع نگرانی گروه 1+5 حدود یکهزار و ودویست کیلوگرم اورانیوم غنی شده سه و نیم درصدی را تحویل ترکیه دهد . در مقابل ترکیه تضمین می کرد که معادل یک صد و بیست کیلوگرم اورانیوم با غلظت حدود بیست در صد – بر اساس تفاهم با شش قدرت جهانی در اختیار ایران قرار گیرد. (متن بیانیه تهران ، اینجا) . صدور این بیانیه اعتراض گروهی از اصلاح طلبان و حامیان جنبش سبز را به دنبال داشت. آنان معتقد بودند ـ و اعتقاد آنان ، درست بود ـ که این نوع بر خورد با یک کشور مستقل،تحقیر آمیز است. شدید ترین اعتراض در این مورد ، روز سوم خرداد سال هشتاد ونه توسط بانوی شجاع جنبش سبز دکتر زهرا رهنورد مطرح شد. او که به همراه همسر قهرمان خود میرحسین موسوی ، پذیرای عده ای از فرماندهان سلحشور جنگ با عراق بود به بیانیه بیست و هفتم اردیبهشت ماه تهران برای تبادل سوخت اشاره کرد و اظهار داشت :” بر تارک تمامیت ارضی ما فتح خرمشهر و آبادان می درخشد وقتی بیشتر درخشش این پیروزی ها درک خواهد شد که آن را با برخی از توافقنامه های امروزی مقایسه کنیم توافقنامه هایی که از قرار دادهای ننگین ترکمنچای و گلستان بدتر است و آخرین نمونه اش همین معاهده هسته ای هفته گذشته است.”
میرحسین موسوی نیز با عباراتی مشابه ، بر نگاه همسر خویش در خصوص بدتر دانستن بیانیه تهران از قراردادهای ننگین ترکمانچای و گلستان صحه گذاشت. دقیقاً سه و نیم سال بعد از آن اظهار نظرموسوی و رهنورد ، قرار دادی در ژنو امضا شد که شاید راهی جز امضای آن وجود نداشت اما بی تردید دهها بار خفت بار تر از بیانیه اردیبهشت ماه هشتاد ونه است .توافق جدید در حالی امضا شد که میر عزیز و همسر شجاعش در حبس هستند و نمی توانند به راحتی نظر خود را اعلام کنند . شاید هم اگز نظر خود را بگویند مصلحت اندیشی هایی مانع انتشار آن شود . اما بسیاری از کسانی که آن روز با استناد به دیدگاه موسوی و رهنورد، مقاله نوشتند و از رفتار ترکمانچایی دولت احمدی نژاد گله کردند آزاد هستند و از این آزادی تنها برای هورا کشیدن به خاطر قرارداد تحقیر کننده فعلی ، بهره می گیرند.
البته به نظر می رسد پذیرش همین قرارداد پر تحقیر، بهترین انتخاب ممکن در شرایط فعلی بوده است .اما دادن به یک قرار داد به خاطر دفع خطرات و خسارات بیشتر ، یک بحث است و همزبانی با سردمداران دروغ پرداز حکومت برای “اقتدار نمایی ” ، بحثی دیگر. مردم عادی اگر شادمانی می کنند حق دارند زیرا برای آنها
راهی موقت پیدا شده تا بخشی از فشارها از دوش ایشان برداشته شود. برخی اعضای دولت بنفش هم حق دارند برای تحت الشعاع قراردادن ناکامی های داخلی خود، به بزرگ نمایی و حتی وارونه جلوه دادن ابعاد تفاهم نامه ژنوبپردازند. اما سبزهایی که خود را یار موسوی می دانند چه ؟ ایا آنها در برابر وجدان ، اخلاق و تاریخ می توانند ثابت کنند محتوای توافق اخیر ، آبرومندانه تر از بیانیه ای است که موسوی و رهنورد ، آن را ننگین تر از ترکمانچای دانستند؟
درس نخست موسوی برای یارانش ، اخلاق مداری بود. اگر مدعیان همراهی با موسوی ، مانند همراهان روحانی می اندیشند وتوافق نامه اخیر را یک موفقیت بزرگ می دانند باید دیدگاه خود نسبت به بیانیه تهران که به مراتب عزتمدارانه تر از توافق اخیر بود را بیان نمایند. چگونه می توان تسلیم در برابر فشار های جهانی برای خروج دو سوم اورانیوم غنی شده در داخل و معاوضه آن با سوخت مورد نیاز مراکز پزشکی هسته ای را ترکمانچای نامید و پذیرش دهها درخواست منطقی و غیر منطقی همان قدرت ها را یک پیروزی بزرگ دانست؟ آیا شرط اخلاق مداری که موسوی آن را تبلیغ می کردآنست که هرچه توسط رقیب – حتی رقیب بی کفایت و فاسدی همچون احمدی نژاد – انجام می شود را به باد ناسزا بگیریم و خود ، کاری را صورت دهیم که صدها بار قبیح تر از آنست؟

دیگربان: یکی از حامیان محمود احمدی‌نژاد در اقدامی بی‌سابقه٬ تفاهم‌نامه ژنو را «خفت» و «ذلتی» برای جمهوری اسلامی دانسته و نوشته علی خامنه‌ای و سعید جلیلی عامل این «خفت» هستند.

اکبر جباری٬ باجناق غلامحسین الهام٬ سخنگوی دولت دهم در صفحه فیس‌بوک خود این مطلب را علیه خامنه‌ای و جلیلی نوشته است.

وی افزوده سال ۲۰۰۹ احمدی‌نژاد در قالب توافقنامه استانبول می‌خواست «بدون باج دادن به غربی‌ها، همه مسائل هسته‌ای را حل و فصل کند» که جلیلی و رهبری مانع آن شدند.

جباری افزوده در آن سال «جناب جلیلی با هماهنگی رهبری و برخلاف دستور و نظر احمدی‌نژاد، زیر همه توافقات می‌زند و همه چیز را به باد می‌دهد.»

وی نوشته خامنه‌ای پس از چهار سال در ژنو٬ امتیاز‌های بیشتری داده و امتیاز‌های کمتری گرفته تا به مردم پیام دهد که «همه چیز باید و شاید به دست یک روحانی حل شود، ولاغیر.»

جباری همچنین بی‌آنکه علی خامنه‌ای را به طور مستقیم خطاب قرا دهد٬ نوشته که «برای اثبات شایستگی روحانیت و بی‌کفایتی مکلا‌ها، نیازی نبود این‌گونه از مردم انتقام بگیرید و دو سال پر از رنج و درد بر مردم تحمیل کنید.»

این حامی احمدی‌نژاد ادامه داده «با توجه به مفاد توافق نامه ژنو، واضح است که ما یک عقب‌نشینی مفتضحانه‌ای داشته‌ایم و تقریباً هرچه بود دادیم و هیچ چیزی هم عایدمان نشده است.»

جباری افزوده دولت روحانی ناچار به امضای این تفاهم‌نامه بود و اسباب این شرایط «خفت‌بار» را سعید جلیلی رقم زده که «از جای دیگری {علی خامنه‌ای} فرمان» می‌گرفت و «خودسر» عمل می‌کرد.

وی خطاب به آن‌دسته از نیرو‌های حزب‌الله که از دولت حسن روحانی به خاطر امضای تفاهم‌نامه ژنو انتقاد می‌کنند نوشته «اگر فحش و ناسزایی دارید، بر سر آن‌ها {خامنه‌ای و جلیلی} بکشید. نه آقای روحانی و تیمش.»

حامیان محمود احمدی‌نژاد و محمدتقی مصباح یزدی به شدت از تفاهم‌نامه ژنو خشمگین هستند٬ اما به خاطر حمایت علی خامنه‌ای از آن دامنه اعتراض‌ها به این تفاهم‌نامه را محدود کرده‌اند.

این دسته از محافظه‌کاران تندرو از تفاهم‌نامه ژنو با عنوان قرارداد «ترکمنچای سوم» نام می‌برند.

۳۰ شهریور امسال نیز سایت «نکات‌پرس» نزدیک به محمود احمدی‌نژاد نوشته بود علی خامنه‌ای به علت اینکه در موضع «ضعف» قرار داشت و برای جلوگیری از «تابعیت ذلیلانه»٬ «مجبور» به اتخاذ تاکتیک «نرمش قهرمانانه» شد.

«نکات‌پرس» نوشته بود تعطیلی موقت بخشی از برنامه اتمی ایران دیگر «خط قرمز» رهبر جمهوری اسلامی نیست و همین مسئله می‌تواند منجر به لغو تحریم‌ها شود.

این سایت محافظه‌کار در ادامه به کنایه اضافه کرده بود پیام ۲۴ خرداد (روز پیروزی حسن روحانی در انتخابات) به «گوش» همه رسیده و یکی از دلایل طرح تاکتیک «نرمش قهرمانانه» نیز همین بوده است.

خودنویس: اسنودن باز هم افشاگری کرد. او می‌گوید آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا ۵۰ هزار کامپیوتر را در جهان هک و آن ها را به بدافزار آلوده کرده است.

در آخرین ادعای [1] ادوارد اسنودن، کارمند پیمانی آژانس امنیت ملی آمریکا که پس از افشاگری‌ها به طور موقت به روسیه پناهنده شده است نقشه‌ای منتشر شده که نقشه عملیات NSA به شمار می‌رود.

این نقشه نشان می‌دهد که آژانس امنیت ملی آلودگی‌های کامپیوتری را چگونه در سطح جهان پراکنده است. تیم هکری جدا از عملیات پراکنده در جهان، در این حملات جاسوسی‌های پیشرفته‌ای در شرکت مخابرات بلژیک انجام داده است. این عملیات CNE ‌نام دارد و شامل جاگذاری سلول دارای امکان تخریب است به طوری که با فشردن تنها یک دکمه فعال می‌شود.

هک، در سازمان امنیت ملی آمریکا روشی ارزان قیمت برای دستیابی به اطلاعاتی محسوب می‌شود که در حالت‌های دیگر به سختی قابل دسترس است. برای مثال در برزیل و ونزوئلا طی پروژه CNE اطلاعات بسیاری به دست آمده است.

رادیوفرانسه: علی اکبر هاشمی رفسنجانی، رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام، با اشاره به توافق صورت گرفته میان ایران و شش قدرت جهانی در ژنو گفته است که حمایت رهبر جمهوری اسلامی از مذاکره کنندگان ایرانی باعث شد که آنان در چانه زنی هایشان در ژنو دچار “لکنت زبان نشوند” و جای اما و اگر نیز در مورد توافق صورت گرفته باقی نماند.

رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام سپس از این توافق به عنوان یک پیروزی یاد کرده که، به گفتۀ او، پیش از هرچیز مرهون تدبیر رهبر جمهوری اسلامی است و نظام اسلامی ایران را به گفتۀ هاشمی رفسنجانی از یک مخمصه نجات داده است.
رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام با مقایسه توافق ژنو و پذیرش قطعنامۀ 598 شورای امنیت از سوی ایران که به پایان جنگ هشت ساله با عراق منجر شد، افزوده است که در آن زمان قطعنامۀ 598 مورد پذیرش دولت ایران قرار گرفت، زیرا این کشور، برغم اصرار برخی فرماندهان سپاه پاسداران، دیگر قادر به ادامۀ جنگ و مقاومت علیه آمریکا نبود.
تاکنون سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از هر گونه اظهار نظر در مورد توافق صورت گرفته میان ایران و شش قدرت جهانی خودداری کرده است، هر چند کلیه فعالیت های هسته ای ایران مستقیم و غیرمستقیم تحت اداره و نظارت سپاه پاسداران صورت می گیرد. با این حال، بعید نیست که توافق ژنو که علی اکبر هاشمی رفسنجانی تلویحاً از آن به عنوان عقب نشینی نظام اسلامی در مقابل آمریکا یاد کرده اختلاف میان سپاه پاسداران و روحانیان در قدرت را تشدید کند.

دویچه‌وله: مقامات دولت آمریکا اطلاعاتی محرمانه از برگزاری پنج دور مذاکره پنهان میان ایران و آمریکا را در اختیار خبرگزاری اسوشیتدپرس قرار داده‌اند. گفته می‌شود این مذاکرات پنهانی زمینه‌سازی توافق ژنو بوده است.

خبرگزاری اسوشیتدپرس با انتشار گزارشی اختصاصی اعلام کرد آنچه بیش از هرچیز بستر توافق هسته‌ای تاریخی میان ایران و شش قدرت جهانی را در ژنو فراهم کرد٬ مذاکرات محرمانه‌ای بود که در طول یک‌سال گذشته در سطحی بالا میان مقامات ایرانی و آمریکایی در جریان بوده است.

در این گزارش ابتکار دولت آمریکا برای برقراری ارتباط محرمانه با ایران با هدف گفت‌وگو بر سر مسائل حساس مورد اختلاف٬ یک «قمار بزرگ دیپلماتیک» برای دولت اوباما خوانده شده است. اسوشیتدپرس می‌گوید حتی نزدیک‌ترین هم‌پیمانان ایالات متحده٬ از جمله اسرائیل هم تا دو ماه پیش از برگزاری این مذاکرات پنهانی مطلع نبوده‌اند٬ و به همین خاطر زمینه رفع اختلافات دیرینه میان ایران و غرب٬ ساده‌تر از همیشه فراهم شد.

بر اساس این گزارش٬ محرمانه ماندن این مذاکرات می‌تواند تا حدودی تنش‌های موجود میان آمریکا و فرانسه و اسرائیل را هم توضیح دهد؛ دو کشوری که مخالفت خود را با توافق با ایران اعلام کرده بودند. سه مقام ارشد دولت آمریکا این اطلاعات را در اختیار اسوشیتدپرس قرار داده‌اند و با توجه به حساسیت موضوع٬ نخواسته‌اند که هویت واقعی‌شان افشا شود.

منابع ناشناسی که این اطلاعات را در اختیار اسوشیتدپرس قرار داده‌اند٬ گفته‌اند که باراک اوباما٬ رئیس‌جمهور آمریکا٬ شخصا دستور برگزاری این مذاکرات محرمانه را صادر کرده تا بتواند راهی به‌سوی حل‌وفصل دیپلماتیک بحران ایران بیابد.

این مذاکرات از ماه مارس ۲۰۱۳ در کشورهایی در خاورمیانه٬ از جمله در عمان٬ برگزار شد و در جریان آنها٬ ویلیام برنز و جیک سالیوان٬ دست‌یاران ارشد جو بایدن در امور سیاست خارجی٬ دست‌کم پنج بار با مقامات ایرانی دیدار کردند.

یک دور از این گفت‌وگوهای محرمانه در زمان ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد٬ و چهار دور دیگر پس از روی کار آمدن دولت میانه‌روی حسن روحانی برگزار شد.

دیپلماسی پنهان برای پایان دادن به سه دهه تخاصم

اسوشیتدپرس می‌گوید آنچه در ژنو به بار نشست٬ ثمره همین دیپلماسی پنهان میان ایران و آمریکا بود. بر اساس توافق صورت‌گرفته٬ بخشی از تحریم‌های اعمال‌شده علیه ایران رفع خواهد شد تا این کشور به رقمی در حدود ۷ میلیارد دلار از دارایی‌های بلوکه‌شده خود دسترسی داشته باشد٬ و در مقابل بخش‌های حساس برنامه غنی‌سازی ایران به حالت تعلیق درخواهد آمد.

قرار است ایران و شش قدرت جهانی در طول یک‌سال آینده همکاری‌ها و گفت‌وگوهای خود را گسترش دهند تا با رفع همه ابهامات موجود پیرامون برنامه بحث‌برانگیز هسته‌ای ایران٬ زمینه لغو بقیه تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی هم فراهم شود. در صورت تحقق این اهداف٬ یکی از بزرگ‌ترین دست‌آوردهای دولت اوباما در عرصه سیاست خارجی هم محقق خواهد شد و این تحول٬ نقطه عطفی در روابط ایران و غرب خواهد بود.

اما این گزارش این هشدار را هم می‌دهد که در صورت شکست این توافق٬ دولت اوباما هم در داخل آمریکا و هم از سوی هم‌پیمانان خود٬ از جمله اسرائیل٬ با انتقادهای شدیدی روبرو خواهد شد.

نقش محوری سلطان قابوس در برگزاری مذاکرات پنهانی
سلطان قابوس، پادشاه عمان در مذاکرات محرمانه میان ایران و آمریکا نقش مهمی داشته است
تلاش‌های سلطان قابوس٬ پادشاه عمان٬ برای آزادی سه کوه‌نورد آمریکایی٬ مقدمه‌ای بود برای برگزاری مذاکرات محرمانه میان مقامات ایران و آمریکا. از آن پس٬ سلطان قابوس نقش محوری هماهنگی این گفت‌وگوها را برعهده گرفت. از همان زمان تماس مقامات سطوح میانی آغاز شد و سپس هماهنگی‌های لازم برای برگزاری نشست‌ها با حضور مقامات بلندپایه صورت گرفت.

پس از انتخاب حسن روحانی به ریاست‌جمهوری٬ بلافاصله دو دور از این مذاکرات محرمانه میان مقامات ایرانی و آمریکایی برگزار شد که هدف اصلی آن هم پیش‌برد مذاکرات هسته‌ای با قدرت‌های جهانی بود. دو نشست دیگر هم در ماه اکتبر برگزار شد. در آخرین دور از مذاکرات٬ وندی شرمن٬ مذاکره‌کننده ارشد آمریکا در پرونده هسته‌ای نیز حضور داشت. گفته می‌شود همه اعضای گروه ایرانی٬ به زبان انگلیسی روان صحبت می‌کردند٬ اما اطلاعات بیشتری درباره هویت آنها در اختیار اسوشیتدپرس قرار نگرفته است.

مقامات آمریکایی می‌گویند پس از برقراری تماس تلفنی مستقیم میان حسن روحانی و باراک اوباما در پایان نشست مجمع عمومی سازمان ملل بود که ایالات متحده هم‌پیمانان خود را از برگزاری این مذاکرات محرمانه باخبر کرد.

باراک اوباما در نشستی با بنیامین نتانیاهو٬ نخست‌وزیر اسرائیل٬ در ۳۰ سپتامبر در کاخ سفید٬ او را در جریان این مذاکرات قرار داد٬ اما همه ماجرا را نگفت. یک روز پس از این نشست بود که نتانیاهو در سخنرانی خود در مجمع عمومی٬ حسن روحانی را «گرگی در لباس بره» خواند و به آمریکا درباره جاه‌طلبی‌های هسته‌ای ایران هشدار داد.

پس از اطلاع به اسرائیل٬ آمریکا ۵ کشور مذاکره‌کننده دیگر با ایران را هم در جریان مذاکرات محرمانه قرار داد.

بر اساس گزارش اسوشیتدپرس٬ آخرین دور مذاکرات محرمانه میان آمریکا و ایران اندکی پس از نشست مجمع عمومی سازمان ملل برگزار شد. به نظر می‌رسد همه آنچه در پس پرده میان مقامات ایرانی و آمریکایی گذشت٬ زمینه‌ساز توافقی بود که روز یک‌شنبه در ژنو صورت گرفت.

دیگربان: سایت‌های حامی محمود احمدی‌نژاد و محمدتقی مصباح‌ یزدی با تشبیه تفاهم‌نامه ژنو به قرارداد «ترکمنچای» نوشته‌اند که جمهوری اسلامی در این قرارداد «برد کمی» داشته است.

انتقاد و اعتراض این سایت‌ها در شرایطی طرح شده که علی خامنه‌ای از امضای این تفاهم‌نامه استقبال کرده و آن را «فضل الهی» معرفی کرده است.

سایت «نکات پرس» نزدیک به احمدی‌نژاد این تفاهم‌نامه را «آب‌ نبات تلخ» دانسته و ادعای مقام‌های دولتی در اعلام «پیروزی» را زیر سئوال برده است.

«برای مردم» دیگر سایت متعلق به احمدی‌نژاد نیز متن کامل قرارداد «ترکمنچای» و تقاهم‌نامه ژنو را منتشر کرده و نوشته مردم تشخیص خواهند داد که تفاهم‌نامه ژنو «ترکمنچای سوم» است یا «قرارداد بزرگ قرن.»

سایت «بی‌باک نیوز» هم اقدام به انتشار متن کامل قرارداد «ترکمنچای» کرده و به نقل از یک نماینده مجلس نوشته «آیندگان در خصوص توافق هسته‌ای ژنو برداشت مثبتی نخواهند داشت.»

حسینعلی حاجی دلیگانی٬ عضو فراکسیون اصولگرایان مجلس به این سایت گفته است: «طرف غربی با این توافق برد کرده و طرف دیگر یعنی ایران کمترین برد را داشته است.»

سایت‌های «۵۹۸» و «رجا‌نیوز» که نزدیک به مصباح یزدی هستند در دو روز گذشته مطلب انتقادی غیرمستقیمی درباره تفاهم‌نامه ژنو منتشر کرده‌اند.

سایت محافظه‌کار «الف» نیز با انتشار یادداشتی اعلام کرده که جمهوری اسلامی از آنجا که دیگر نمی‌توانست مقاومت کند٬ حاضر به امضای تفاهم‌نامه ژنو شد.

بسیاری از فعلان سایبری حزب‌الله با وجود حمایت رهبر جمهوری اسلامی از این تفاهم‌نامه٬ تنها شکل انتقاد‌ها و اعتراض‌های خود را تغییر داده و از حمله مستقیم به ‌آن خودداری می‌کنند.

این فعالان از روز گذشته اقدام به انتشار تصاویر متعددی از سعید جلیلی٬ محمود احمدی‌نژاد و «شهدای هسته‌ای» کرده و نوشته‌اند که «جای آن‌ها خالی است.»

بی‌بی‌سی: روزنامه کیهان، چاپ تهران، روز دوشنبه با این تیتر اول به روی دکه ها رفت که “توافق ژنو یک ساعت دوام آورد”.

کیهان تنها روزنامه ای است که چنین خبری را منتشر کرده و روزنامه های رسالت و جوان که همسو با کیهان به حساب می آیند هم ترجیح داده اند درباره مذاکرات ژنو مثبت برخورد کنند.

نکته ای که روزنامه کیهان بر آن انگشت گذاشته درباره حق غنی سازی اورانیوم درون مرزهای ایران است که به نوشته این روزنامه آمریکایی ها هنوز توافق بسته نشده زیر آن زده اند.

در گزارش روزنامه کیهان، نخست صحبت های محمد جواد ظریف، وزیر خارجه ایران نوشته شده که گفته در توافق انجام شده حق غنی سازی اورانیوم در ایران تصریح شده است.

بعد از آن در گزارش کیهان، گفته های وزیر خارجه آمریکا نقل شده که گفته حق غنی سازی اورانیوم به ایران داده نشده است: “از سوی دیگر جان کری می‌گوید؛ نه فقط در ماده ۴ معاهده NPT بلکه در هیچیک از چهار گوشه معاهده مزبور، هیچ اشاره‌ای نشده است که حاکی از حق غنی‌سازی برای کشورهای عضو این پیمان باشد!”

از اینهاست که نویسنده گزارش کیهان نتیجه گرفته که آمریکا توافق را لغو کرده است و می نویسد: “این تفاوت نظر در تفسیر یکی از اصلی‌ترین محورهای تفاهمنامه از یکسو می‌تواند اعتبار توافقنامه یاد شده را کاهش بدهد و از سوی دیگر چنانچه حریف در جریان مذاکرات بر حق غنی‌سازی ایران تاکید کرده و بعد از امضای توافقنامه این تایید شفاهی را نفی کرده باشد، بار دیگر این واقعیت تایید شده است که آمریکا قابل اعتماد نیست و نباید از لبخندهای فریبکارانه دیپلمات‌ها و مقامات آمریکایی فریب خورد.”

روزنامه کیهان همچنین سرمقاله خود را هم به موضوع توافق اختصاص داده است.

نویسنده سرمقاله هم نوشته ها و نتیجه گیری گزارشگر روزنامه را تکرار کرده است و نوشته: “براساس ماده ۴ ان‌پی‌تی، بهره‌مندی از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای حقی مشروع و مسلم برای تمامی اعضای آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای است، پس از سال‌ها حق‌کشی و جفا در حق مردم ایران همین توافق را هم کمتر از چند ساعت بعد از امضاء، مورد تشکیک و تردید قرار می‌دهند”

حسین شمسیان، سرمقاله نویس روز دوشنبه کیهان، سپس به صحبت های رهبر ایران اشاره کرده: “این البته همان پیش‌بینی مقام معظم رهبری در خصوص خوی استکباری آمریکا و عهدشکنی آنهاست که سابقه‌ای طولانی دار.”

اما در آخر سرمقاله و “به تاسی از رهبر معظم انقلاب” نویسنده آرزو کرده که “دستیابی به آنچه که رئیس جمهور محترم در نامه‌شان به معظم‌له مرقوم داشته‌اند محقق شده و ملت گامی دیگر به اهداف خود نزدیک شود.”

مدیر روزنامه های کیهان و اطلاعات را رهبر جمهوری اسلامی ایران مشخص می کند.
‘آن مرد با افتخار…’

روزنامه اطلاعات اما خط دیگری را پیش گرفته که صد و هشتاد درجه با روزنامه کیهان فرق دارد.

روزنامه اطلاعات تیتر زده: “جهان حق هسته‌ای ایران را به رسمیت شناخت”

یک مطلب شبیه به شعر هم در توصیف محمد جواد ظریف، وزیر خارجه ایران چاپ کرده که در مطلع آن آمده: “آن مرد میاید، آن مرد با افتخار از ژنو به دامان ایران میاید.”

اما در صفحه دوم روزنامه مطلبی به قلم محمدصادق خرازی نوشته شده که پیشتر از سفرای ایران بوده است.

آقای خرازی در نوشته خود، از شیوه مذاکره کردن محمد جواد ظریف دفاع کرده و آن را “شجاعانه” توصیف کرده است.

در یادداشت روزنامه اطلاعات آمده است: “موفقیت مذاکرات ژنو نشان می دهد که جریان افراط جهانی، یعنی تندروهای جنگ طلب آمریکایی، خشونت طلبان اسرائیلی و بزدلان ترسوی سعودی به همراه القاعده و نیروهای سلفی چگونه قافیه را باخته اند.”

آقای خرازی سپس ادامه داده: “دستیابی به توافق ژنو اگرچه آغاز راهی بلند و سخت است، اما گام نخستین برای عادی سازی پرونده ایران و بازگشت آن از شورای امنیت به آژانس انرژی اتمی باید تلقی شود و توافقی استراتژیک است که با هرگونه ناکامی آن باید مقابله کرد.”
‘زیر سوال رفتن قطعنامه‌ها’

روزنامه اصولگرای رسالت، هم توافق انجام شده را مثبت دیده است و یکی از قدیمی های این روزنامه در سرمقاله نوشته است که “۱۰ سال مقاومت ملت ایران در برابر زورگویان و زیاده‌‌خواهان جهان، جواب داد.”

محمد کاظم انبارلویی، در سرمقاله رسالت نوشته که برای اولین بار “طرف گفتگو مجبور به دادن امتیاز” شده است.

آقای انبارلویی اما برخلاف روزنامه کیهان اعتقاد دارد که حق غنی سازی اورانیوم در توافق به ایران داده شده است و به این ترتیب پایه حقوقی قطعنامه های سازمان ملل زیر سوال می رود. این بند از نوشته او را بخوانید: “پذیرش حق غنی سازی برای دولت ایران، پایه حقوقی تمام قطعنامه‌ های صادره از سوی شورای امنیت سازمان ملل و تحریم‌های یکجانبه را زیر سئوال می برد. چون در تمامی این قطعنامه‌های ظالمانه آمده است ایران حق غنی سازی ندارد و باید همه فعالیت‌ های خود را در این مورد متوقف کرده و تاسیسات هسته‌ای خود را تعطیل نماید. حال آنکه ایران عضو ان‌پی تی است و طبق ماده ۴ ان‌پی تی این حق برای همه کشورهای عضو به رسمیت شناخته شده است. اما ۱+۵ با قلدری اعلام می کردند این ما هستیم که می گوییم چه کسی حق غنی سازی دارد یا ندارد.”

البته سرمقاله نویس رسالت هم معتقد است که نمی توان به کشورهای غربی اعتماد کرد و باید درباره باطن کارهای آنها به هوش بود.
‘مردم مهربون‌تر می‌شن؟’

روزنامه اعتماد و شرق هر دو عکس دست دادن کری و ظریف را برای عکس اول انتخاب کردند

روزنامه های طرفدار دولت هم در تقدیر و تشکر از آنچه که بامداد یکشنبه در ژنو اتفاق افتاد کم نگذاشته اند.

روزنامه شرق، در صفحه اول خود یادداشت هایی درباره توافق دارد از نویسندگانی که هرکدام شغلی متفاوت با دیگری دارند.

از یک روزنامه نامه نگار، از یک فعال سیاسی، یک هنرپیشه، یک عضو فدراسیون فوتبال و چند استاد دانشگاه.

عکس اول روزنامه های شرق و اعتماد هر دو لحظه دست دادن وزرای خارجه ایران و آمریکاست.

روزنامه اعتماد، خبر را از منظر اجتماعی آن دیده و تیتر اول را به گزارشی از شادی مردم برای توافق اختصاص داده است.

دو پاراگراف اول گزارش درباره این است که خبرنگار چگونه صبح بیدار شده و خبر را خوانده و سردبیر به او چه گفته و سپس می رود به کوچه و خیابان و نظر مردم را گزارش می کند.

یکی از جالبترین اظهار نظرها از یک راننده اتوبوس است که با خنده به گزارشگر روزنامه اعتماد گفته است: ” این مردم مهربون‌تر می‌شن الان؟ من هر روز با مردم زیادی سروکار دارم آدم خوش اخلاق کم پیدا می شود، اگر شرایط خوبی داشته باشند این‌گونه نخواهند بود. شرایط مالی همه بد است. هر چقدر کار می کنیم از صبح زود تا آخر شب، بازهم آخر ماه به مشکل بر می خوریم. ببینید آقا خانه گران است ربطی به اروپایی ها دارد؟ باید خود مردم با همدیگر مهربان‌تر باشند، حالا مسوولان هم با خارجی ها کنار می آیند، خدا کنه پول بیاد دست مردم».

رادیوفردا: پلیس کانادا شماری از اعضای یک گروه یهودی ارتدکس افراطی را که می‌گویند برای «حفظ فرزندان خود از دست نهادهای اجتماعی این کشور» قصد فرار به ایران را دارند، دستگیر کرده است.

براساس گزارشی که «یشیوا ورلد نیوز» پنجشنبه سی ام آبان منتشر کرد، یهودیان فرقه «لِو طاهور» («قلب مطهر») درنظر داشتند از کوه‌های اطراف ایالت کبک به ایران پناهنده شوند.

بر اساس گزارش روزنامه‌های اسرائیلی پلیس کانادا با رهگیری این افراد که حدود چهل خانواده ارزیابی شده‌اند، آنها را پیش از عملی کردن نیت خود بازداشت کرده است.

براساس گزارش جروزالم پست، اعضای این گروه نگران بودند، با متهم شدن به «کودک آزاری»، حضانت فرزندان خود را از دست بدهند و نهادهای دولتی کانادا به زور فرزندانشان را از آنها بگیرند.

این گروه از یهودیان معتقد، به‌خاطر باورهای مذهبی و وفاداری کامل به زندگی به سبک سده‌های گذشته، «از پیروی از زندگی مدرن دوری کرده» و «تنها به خداوند توکل» می‌کنند.

نهادهای کانادایی خدمات اجتماعی و حامیان کودک به این گروه هشدار داده بودند که نظر به دریافت گزارش‌هایی در مورد «کودک آزاری»، فرزندانشان را از آنها جدا خواهند کرد.

به گزارش جروزالم پست، اکثر این خانواده‌ها، یهودیانی از اسرائیل بوده‌اند که به‌دلیل مخالفت با «صیونیسم» از اسرائیل به کانادا رفته بودند.

اما اقامت برخی از اعضای این فرقه در کانادا نیز قانونی نبوده زیرا آنها اسناد لازم را نداشته‌اند.

این یهودیان اصولا به اسناد و مدارک دولت‌ها اعتقاد ندارند و حاضر به گرفتن پاسپورت و شناسنامه اسرائیلی نیستند و از اساس خود را از داشتن این نوع مدارک از اسرائیل یا کشورهای دیگر بی‌نیاز می‌بینند.

یهودیان به‌شدت باورمند معتقدند که «صیونیسم»، «گناه» است و کشور اسرائیل تا ظهور ماشیاح (موعود یهودیان) نباید حیات داشته باشد. آنها علت وجودی اسرائیل را نیز از اساس «باطل» می دانند و نمی‌خواهند در اسرائیل زندگی کنند.

یهودیان فرقه «ناتوره‌ی کارتا» در سال‌های اخیر ارتباط‌های دوستانه‌ای با محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری پیشین ایران، برقرار کرده و چند بار نیز به ایران دعوت شدند.

اما این نخستین بار است که از ارتباط نزدیک میان یهودیان گروه «لِو طاهور» («قلب مطهر») با ایران، تا حد برنامه ریزی برای پناهندگی آنها به آن کشور، خبر می‌رسد.

براساس گزارش «یشیوا ورلد نیوز»، از زمانی که نهادهای کانادا بررسی مسئله قانونی اقامت این یهودیان در کانادا را آغاز کردند، رهبران این فرقه در صدد انتقال اعضای این گروه از کانادا برآمدند.

بر اساس این گزارش، رهبران فرقه از سه شنبه گذشته یهودیان را با اتوبوس از تپه‌های کبک با اتوبوس به اونتاریو منتقل کرده و آنها را در اتاق‌های اجاره‌ای در این ایالت مستقر کردند.

از انتقال دست‌کم دویست نفر خبر داده شد و به‌نظر می‌رسد که رهبرانشان می‌خواستند آنها را به ایران منتقل کنند.

نام ربای شلومو هلبرانز یکی از رهبران این گروه در این رابطه مطرح شده است.

ربای هلبرانز خود از موقعیت «پناهندگی» در کانادا برخوردار است. او به نهادهای کانادایی ثابت کرد که از سوی دولت اسرائیل مورد تعقیب است چرا که در سال ۲۰۰۰ از اسرائیل اخراج شد و از سال ۲۰۰۳ کانادا به وی پناهندگی اعطا کرد.

حاخام هلبرانز در سال ۱۹۹۴ به‌خاطر بردن یک نوجوان پسر یهودی از آمریکا به اسرائیل جهت انجام مراسم «برمیتصوا» (جشن تکلیف سیزده ساله شدن پسران یهودی)، در دادگاهی در آمریکا به «کودک ربایی» متهم و به دوسال زندان محکوم شد.

زمانی که پلیس نیویورک حاخام هلبرانز را برای گذراندن دوره محکومیت به زندان منتقل کرد و طبق رویه معمول، زندانی ملزم بود ریش خود را بتراشد تا عکس بدون ریش از او گرفته شود، ربای هلبرانز مقامات زندان را متقاعد کرد به عکس کامپیوتری بدون ریش او بسنده کنند زیرا مردان مذهبی یهودی بر اساس باورهای دیرینه، ریش خود را باید حفظ نمایند تا به سبک اجداد خود زندگی کنند.

ماجرای عکس فتوشاپی ربای هلبرانز در آن زمان مورد توجه بسیار رسانه‌های آمریکایی قرار گرفت و حال به میان آمدن نام او در نیت برنامه‌ریزی برای انتقال شماری از یهودیان فرقه «لِو طاهور» به ایران، می‌تواند اتهام وخیمی را متوجه او کند.

از واکنش ربای هلبرانتز به این ماجرا خبری در دست نیست و مقام‌های امنیتی کانادا نیز که کشورشان با ایران روابط دوستانه‌ای ندارد، در این باره مطلبی منتشر نکرده‌اند.

معلوم نیست که خانواده‌های یهودی دستگیر شده در کجا نگه‌داری می شوند.

اسرائیل یا سازمان‌های یهودیان آمریکای شمالی و کانادا نیز به سرنوشت این یهودیان واکنشی نشان نداده‌اند.

دیگربان: محمدعلی جعفری، فرمانده سپاه پاسداران می‌گوید «پست‌های کلیدی نظام» باید توسط نیروهای بسیجی «اشغال» شود و همه نیرو‌ها و مسئولان کشور باید از علی خامنه‌ای «تبعیت محض» داشته باشند.

به گزارش خبرگزاری «مهر» آقای جعفری این اظهارات را روز شنبه (دوم آذرماه) در همایش سالروز بسیج دانشجویی در دانشکده حقوق دانشگاه تهران بیان کرده است.

وی گفته است: «تا زمانی که پست‌های کلیدی نظام و سلسله مراتب مسئولیتی در کشور توسط نیروهای انقلابی و بسیجی و با این تفکر اشغال و غالب نشود، ما همچنان در مرحله سوم انقلاب خواهیم ماند.»

جعفری مشخصه «هر نیرویی که خودش را در انقلاب اسلامی تعریف می‌کند» را «اطاعت‌پذیری محض» از خامنه‌ای عنوان کرده است.

وی افزوده است: ‌ «بحث تبعیت از ولایت شرط اصلی برای مسئولینی است که می‌خواهند برنامه‌ریزی و سیاست‌های رهبری و اسلام را پیاده کنند.»

فرمانده سپاه پاسداران همچنین اظهار کرده که «اگر کسی ذوب در ولایت باشد نباید نظری غیر از نظر ولایت داشته باشد.»

وی علت «مشکل اساسی کشور و عقب ماندگی‌های موجود» را عمل نکردن بر اساس نظر ولایت عنوان کرده است.

فرماندهان نظامی در ایران سال‌هاست تلاش می‌کنند جوانانی را در قالب نیروهای بسیج تربیت کنند که چشم و گوش بسته مجریان دستورات رهبر جمهوری اسلامی باشند.

فرمانده سپاه در ادامه درباره مقابله سپاه و بسیج با «بد حجابی» نیز گفته که رهبر این دو نیرو را از دخالت در موضوع عفاف و حجاب «منع» کرده و «فعلا کار به نیروی انتظامی سپرده شده است.»

به گفته وی «نظرات جزئی و ریز» خامنه‌ای در این زمینه «در قالب طرح صالحین و طرح امر به معروف و نهی از منکر زیر نظر حضرت آقا به جلو می‌رود و باید کمی صبر بکنیم.»

جعفری همچنین اضافه کرده «هیچ کدام از دولت‌هایی که از اول انقلاب سر کار آمده‌اند، اراده واقعی برای حل مسئله حجاب و عفاف نداشتند.»