اخبار

رادیوفردا: محمدرضا نقدی، معاون هماهنگ‌کننده سپاه پاسداران، خبر مربوط به «شناسایی دو جاسوس» در دفترش را تکذیب کرده و گفته است به خاطر انتشار چنین خبری، از بهزاد نبوی، فعال اصلاح‌طلب شکایت می کند.

او این خبر را «هجویات» و «دروغ» و «نشر اکاذیب» خوانده است.

نقدی افزوده است که بهزاد نبوی «انشاءلله به زودی به دادگاه خواهد رفت و باید پاسخگوی اتهامات کذبی که وارد کرده و در نهایت منتظر مجازات آن باشد».

موضوع شناسایی دو جاسوس در دفتر سردار نقدی روز ۳۰ مهرماه در وب‌سایت الف منتشر شد.

این وب‌سایت اصولگرا که زیر نظر احمد توکلی، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام اداره می‌شود، در مقدمه گفت‌وگوی مفصلی که با بهزاد نبوی داشت، به نقل از این فعال اصلاح‌طلب نوشت: «در دفتر سردار نقدی دو جاسوس اسرائیل شناسایی شد که در زندان با برخی زندانیان سیاسی هم بند بودند، که یکی از آنها اعدام شد».

البته در متن گفت‌وگوی بهزاد نبوی اشاره مستقیم به سردار نقدی نشده بود و جمله این طور منتشر شده بود: «در دفتر فلان سردار دو جاسوس اسرائیل شناسایی شد که در زندان با برخی زندانیان سیاسی هم هم‌بند بودند و یکی از آنها اعدام شد».

سایت «الف» پس از مدتی اسم سردار نقدی را از مقدمه این گفت‌وگو حذف کرد ولی خبر شناسایی دو جاسوس در دفتر سردار نقدی در بسیاری از رسانه‌ها بازتاب داشت و این بازتاب گسترده منجر به واکنش معاون هماهنگی سپاه شد.

موضوع شناسایی «جاسوس اسرائیلی» در دفتر سردار نقدی تازه نیست. اواسط اردیهبشت ۱۳۹۴، رضا علیجانی، فعال سیاسی که ساکن پاریس است، در گزارشی که در وب‌سایت روزآنلاین منتشر کرد، نوشت ۳۰ نفر از نیروهای امنیتی که عضو وزارت اطلاعات، سپاه و بسیج بوده‌اند، به خاطر همکاری مستقیم با اسرائیل بازداشت شده‌اند و یکی از آنها، مدتی راننده سردار محمدرضا نقدی در دوران ریاست او بر سازمان بسیج بوده است.

آقای نقدی از مهر ۱۳۸۸ تا آذر ۱۳۹۵ با حکم آیت‌الله خامنه‌ای، رئيس سازمان بسیج بود. این فرمانده ارشد سپاه از اردیبهشت امسال با حکم رهبر جمهوری اسلامی به عنوان «معاون هماهنگی سپاه» منصوب شد که یک سمت کلیدی در تشکیلات سپاه پاسداران محسوب می‌شود.

علاوه بر ادعای جاسوسی راننده سردار نقدی، به نوشته آقای علیجانی، مسئول میز اسرائیل در وزارت اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه هم از جمله افرادی بوده‌اند که «به اتهام جاسوسی برای اسرائیل بازداشت» شده‌اند. او همچنین به نقل از زندانیان اصلاح‌طلب خبر داده بود که مسئول میز اسرائيل در سازمان اطلاعات سپاه پس از بازداشت و بازجویی، اعدام شده است.

در یک اشاره معنادار، پنجم خرداد ۱۳۹۵، مجید انصاری، معاون وقت پارلمانی دولت در جلسه علنی مجلس خطاب به نمایندگانی که تلاش می‌کردند نام سازمان اطلاعات سپاه را جزو مراجع استعلام برای مشاغل حساس به قانون اضافه کنند، گفت: «فردی داشتیم که در همانجا نفوذ کرده بود و اعدام هم شده است. همین سال گذشته هم انجام شد».

اشاره مبهم او به اعدام یک نفوذی در سال ۱۳۹۴ تا حدودی با روایت رضا علیجانی که خبر از اعدام یک مسئول ارشد سازمان اطلاعات سپاه داده بود، همخوانی داشت.

عبدالله رمضان‌زاده، سخنگوی دولت خاتمی هم ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۷ در واکنش به حمله به خودروی محمدجواد ظریف در دانشگاه امیرکبیر، در توئیتی نوشت: «حمله کنندگان به ظریف در دانشگاه عضو همان تشکیلاتی هستند که جاسوس اسرائیل در دفتر رئیس‌شان جا خوش کرده بود».

او مستقیما به نام نقدی اشاره نکرد ولی با توجه به اینکه مخالفان ظریف عضو سازمان بسیج دانشجویی بودند، مشخص بود که منظورش کدام دفتر و نهاد است.

ارزیابی چنین ادعاهایی درباره نفوذ جاسوسان اسرائيلی در نهادهای ارشد امنیتی جمهوری اسلامی دشوار است، چون همان‌گونه که سردار نقدی گفته است «برای عموم مردم دسترسی به اطلاعات» درباره چنین اخباری ممکن نیست.
بر اساس گزارش خبرگزاری فارس، الف و سایت رادیو فردا/ ر.ح/ ک.ر

ایران وایر: حسین محمدی، معاون بررسی بیت خامنه‌ای است. محمدی به نوعی رابط نهاد‌های فرهنگی به ویژه صداوسیما با رهبر ایران است.
از وحید جلیلی باید به عنوان یکی از بنیانگذاران «جنبش عدالت‌خواه دانشجویی» در دهه ۷۰ شمسی در مشهد نام برد
وحید جلیلی در دو نامه خود به غیر از حسین محمدی، به نام فرد دیگری اشاره نکرده است، اما قرائن و شواهد نشان می‌دهد که عزت‌‌الله ضرغامی یکی از آنهاست.

وحید جلیلی برادر سعید جلیلی و مدیر دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب، با انتشار دو نامه پرده از وجود یک «گروه خشن» در دفتر آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر ایران به رهبری حسین محمدی، معاونت بررسی‌های این دفتر برداشت.

جلیلی در اقدامی بی‌سابقه افشا کرده که حسین محمدی به همراه تیمش در دفتر خامنه‌ای اقدام به تشکیل باندی کرده که انحصار صدا و سیما را در اختیار دارد.

نامه اول جلیلی به بهانه نقد سریال «عروس تاریکی» نوشته شد، عروس تاریکی که با نام «بوی باران» از تلویزیون ایران پخش شد، یکی از پر انتقادترین سریالهای صداو سیما بود. بی اخلاقی شخصبت اول این سریال یکی ا زموارد انتقاد دلواپسان بود. جلیلی نیز پیشتر در یک سخنرانی در مشهد گفته بود: « 15 میلیارد خرج این سریال شده است تا چهره‌ای سیاه و کثیف از جمهوری اسلامی نشان داده شود.» او به بهانه نقد همین سریال نامه‌ای نوشت که حاوی برخی اشارات و کنایه‌ها درباره افرادی بود که طی ۲۶ سال حضور در بیت آیت‌الله خامنه‌ای، بدر تمام امور صداو سیما دخالت دارند. جلیلی از آن‌ها با عنوان «گروه خشن» نام برده و آن‌ها را عامل ناکارآمدی سازمان صدا و سیما می‌داند

وحید جلیلی البته به کلیات اکتفا نکرد و جزئیات بیشتری از این « جماعت سیاست باز» ارائه داده و به طور ویژه از حسین محمدی، معاون بررسی‌های دفتر رهبری سخن به میان آورد که برخی رفقای خود پس از پایان ریاست محمد هاشمی رفسنجانی بر صدا و سیما، این سازمان را دست گرفته‌اند و در سیطره خود در آورده‌اند.

پیش از جلیلی هم محمد سرافراز، رئیس سابق صدا و سیما در چند مصاحبه‌ی متوالی و همین‌طور در کتاب خاطراتش از محمدی نام برده بود که به همراه اصغر حجازی از تاثیر‌گذارترین افراد در اداره سازمان صدا و سیما هستند.

سرافراز از این افراد به عنوان کسانی نام برده که باعث برکناری‌اش از صدا و سیما شده‌اند و نفوذ گسترده‌ای در بخش‌های کلان این سازمان دارند.

وحید جلیلی هم همسو با سرافراز از محمدی و یارانش به عنوان « این گروه خشن» نام برده که «توانایی خنثی‌سازیِ تند‌ترین تاکیدات و تذکرات رهبری را دارند و سایر منتقدین را نیز با انگ‌ها و برچسب‌هایی مانند « افراطی‌گری» و «هتاکی»، از میدان به در می‌کنند.»

این نامه و محتوای آن کافی بود که جنجالی سیاسی در میان محافظه‌کاران را رقم بزند، به طوری که پرویز امینی، تحلیل‌گر سیاسی که گفته می‌شود مسئول دفتر حسین محمدی هم هست با انتشار یادداشتی از سعید جلیلی، برادر وحید جلیلی خواست به شبهاتی که برادرش مطرح کرده پاسخ بدهد.

سعید جلیلی اما تاکنون به این درخواست امینی پاسخی نداده و حاضر نشده وارد دعوای برادرش با معاونت بررسی‌های دفتر رهبر جمهوری اسلامی شود.

علاوه بر امینی، گروه دیگری به نامه نخست جلیلی واکنش نشان داده و او را مورد حمله قرار داده‌اند که در نهایت منتهی به انتشار نامه دوم جلیلی می‌شود که حاوی نکات و اطلاعات تازه دیگری درباره این «گروه خشن» است.

جلیلی در نامه دوم به صراحت این گروه را عامل برکناری محمد سرافراز از ریاست بر سازمان صدا و سیما معرفی می‌کند و انتقاد‌های تازه‌ای متوجه آن می‌کند.

جلیلی در این نامه از تیمی سخن به میان آورده «که نزدیک به سه دهه مناصب صداوسیما را بین خود دست به دست کرده‌اند و به طور کاملا اتفاقی همگی بچه‌های دو کلاس از یک دبیرستان در تهران دهه پنجاه‌اند.»

حرف اصلی این فعال فرهنگی محافظه‌کار این است که برخی در دفتر خامنه‌ای سال‌هاست که در امور فرهنگی به خصوص صدا و سیما دخالت می‌کنند و به کسی هم پاسخگو نیستند و این مناسبات باید برچیده شود. او این افراد را تحت عنوان «این گروه خشن» تقسیم‌بندی کرده است.

اعضای «این گروه خشن» کیستند؟

وحید جلیلی در دو نامه خود به غیر از حسین محمدی، به نام فرد دیگری اشاره نکرده است، اما قرائن و شواهد نشان می‌دهد که اصغر حجازی، مرتضی میرباقری، عزت‌‌الله ضرغامی، علی عسکری و مهدی فضائلی اعضای این گروه را تشکیل داده‌اند.

حسین محمدی کیست؟

حسین محمدی، معاون بررسی بیت خامنه‌ای است. محمدی به نوعی رابط نهاد‌های فرهنگی به ویژه صداوسیما با رهبر ایران است. در واقع محمدی نقش یک رئیس دفتر فرهنگی را ایفا می‌کند.

محمدی در دوران ریاست علی لاریجانی بر صداوسیما به عنوان معاون سیاسی لاریجانی فعالیت می‌کرد و پس از آن بود به بیت خامنه‌ای رفت.

در هر دوره انتخاب رئیس سازمان صدا و سیما او یکی از نام‌های مطرح برای تصدی ریاست این سازمان بود که هیچ‌گاه نتوانست یا نخواست چنین مسئولیتی را قبول کند.

محمدی در حال حاضر عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام است و در مورد نقش او در تحولات صدا و سیما ادعا‌های زیادی مطرح شده که نامه‌های جلیلی و کتاب خاطرات سرافراز به بخشی از این نقش‌آفرینی‌ها را فاش کرده‌اند.

محمدی به قدری در سازمان صدا و سیما نفوذ دارد که سرافراز گفته مانع برکناری عبدالعلی علی عسکری معاون فنی وقت صدا و سیما شده بود، فردی که در حال حاضر رئیس سازمان صدا و سیما است.

در روایت سرافراز آمده است که به‌جز مناقشه بر سر عزل علی عسکری، موضوع مزایده و واگذاری بخش بازرگانی صدا و سیما نیز سبب تعمیق اختلافات او با حسین محمدی شده است.

در زمان عزت‌الله ضرغامی، بخش بازرگانی صدا و سیما در اختیار شرکت سروش بود و تمام مزایده‌های مربوط به آگهی‌های بازرگانی را در اختیار می‌گرفت. مسئول این شرکت یکی دیگر از اعضای این «گروه خشن» به نام مهدی فضائلی است که در حال حاضر معاون دفتر حفظ و نشر آثار خامنه‌ای است.

از حسین محمدی اطلاعات زیادی در دست نیست، اما وحید اشتری یکی از فعالان عدالت‌خواه اخیرا با انتشار یادداشتی برخی موارد مهم درباره او مطرح کرده است. فعالان عدالت‌خواه افرادی هستند که خودرا فراجناحی می‌دانند و رفع مشکلات اجتماعی نظام اسلامی را از دغدغه‌های خود می‌شمارند.

اشتری نوشته که «آقای حسین محمدی ۲۶ سال است در بیت رهبری نشسته و تاثیرگذارترین آدم روی فرهنگ و سبک زندگی کشور یعنی رئیس صدا و سیما را مشخص می‌کند.»

وی افزوده که «هیچ دسترسی به محمدی وجود ندارد که بشود در مورد مقدار مسئولیت‌شان و شهرنویی که به اسم صدا و سیمای جمهوری اسلامی ساخته‌اند سوال پرسید.»

اشتری اضافه کرده «ما حتی عکس این آقا {محمدی}ا را هم تا چند روز پیش درست و حسابی ندیده‌ بودیم که بدانیم اصلا چه شکلی هستند. حتی نمی‌دانیم تخصص‌ و رزومه‌شان در فرهنگ و هنر و رسانه چیست و این پدرخواندگی با کدام‌ کارنامه عملی و از کجا و برحسب کدام توانمندی‌ها کسب شده است.»

یاسر جبرائیلی یکی از فعالان رسانه‌های محافظه‌کار هم درباره محمدی نوشته که «مسئولیت بخش قابل توجهی از گزارش‌های کارشناسی از عملکرد دستگاه‌ها گرفته تا بررسی‌های موضوعی که به رهبر ارائه می‌شود، با محمدی است.»

جبرائیلی افزوده «بسیاری از گزارش‌ها و نامه‌هایی که خدمت رهبری تقدیم می‌شود، برای بررسی و پیگیری به محمدی ارجاع می‌شود.»

گزارش شده که حسین محمدی با خانواده علی خامنه‌ای هم نسبت دارد که در تثبیت موقعیت او در ساختار سیاسی وابسته به بیت رهبر، اهمیت دارد. دختر محمدی در واقع عروس محمدحسن خامنه‌ای، برادر رهبر جمهوری اسلامی است.

همچنین گفته شده که حسین محمدی پدر زنِ حامد خامنه‌ای، برادرزاده علی خامنه‌ای هم هست. علی خامنه‌ای برادری به نام حسن دارد که گفته شده حامد فرزند اوست.

از حسین محمدی همچنین به عنوان ذی‌نفوذ ترین مشاور آیت‌الله خامنه‌ای در حوزه رسانه و به خصوص صدا و سیما در میان همه معاونان وی نام برده می‌شود که هیچ مصاحبه‌ای از وی در دست نیست.

از وحید جلیلی باید به عنوان یکی از بنیانگذاران «جنبش عدالت‌خواه دانشجویی» در دهه ۷۰ شمسی در مشهد نام برد، جنبشی که در این ماه‌ها به اندازه‌ای قدرت گرفته که می‌تواند صاحب‌قدرتان به نامی را سرنگون کند.

محمدجواد معتمدی‌نژاد یکی از اعضای این جنبش است که به عملکرد حسین محمدی اعتراض کرده و نوشته که «برخی دیگر می‌گویند دست حسین محمدی هم کوتاه شود، چه میشود؟ و البته نمی‌شود منکر دخالت و قدرت بیتی‌ها (در امور صدا و سیما) شد.

کاربر توییتری به نام مسعود طوسی هم نوشته که «آقای محمدی تماس می‌گیرد که چرا فلان دانشجو که قبلا، در فلان کار گروه فلان اردو، مسئولیتی داشته، عکس اخیر پروفایل توییترش بد است این‌که چه کسی پرونده را به آقای محمدی داده و او را به بازی گرفته بماند: شاید رییس جمهور شد.»

هنوز مشخص نیست با این حجم دفاع از حسین محمدی از سوی طیف دیگری از اصول‌گرایان، آیا جلیلی و عدالت‌خواهان می‌توانند دامنه اختیارات و قدرت محمدی را محدود کنند یا نه؟

مطالب مرتبط:
رازهای کشورداری آیت‌الله خامنه‌ای به روایت یکی از منصوبان او

عصرایران: اگر از کنار خودسوزی «یک» انسان به سادگی می‌گذریم، شانه بالا می اندازیم که به ما چه؟ استقلالی بود من پرسپولیسی ام! می‌خواست این کار را نکند و … ما این استعداد را داریم که از کنار مرگ هزاران نفر دیگر هم بگذریم.
عصرایران؛ احسان محمدی- آدم عاقل به اندیشیدن خطر نمی‌کند. یک گوشه می‌نشیند، حرف بودار و دو پهلو نمی‌زند، برای خودش دردسر و پرونده درست نمی‌کند، وقتی هم اتفاقی می افتد آن قدر سکوت می‌کند که آب‌ها از آسیاب بیفتند و بعد موضع بی‌ضرر هم‌راستا با نهاد قدرت می‌گیرد و اینطور پاک و پاکیزه می‌ماند و احتمالاً بتواند پست هم بگیرد. اینطور دنیا و آخرتش را هم احتمالاً تضمین می‌کند.

چند روز است که خبر خودسوزی دختر جوانی با تائید و تکذیب‌ها در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود. عده‌ای به او لقب دختر آبی داده‌اند. گفته می‌شود او به دلیل اینکه مخفیانه و با گریم پسرانه برای دیدن یکی از بازی‌های استقلال به ورزشگاه رفته بود احضار شده و بعد از خبردارشدن از حکم زندان شش‌ماهه دست به خودسوزی زده است.

خودسوزی «دختر آبی»؟ به من چه؟!

در مقابل کسانی موضع گرفته اند که دختر جوان دچار اختلال دو قطبی بوده و نباید بُعد ورزشی آن را پررنگ کرد. افراد مبتلا به اختلال دو قطبی یا افسردگی شیدایی دچار تغییرات شدید خلق می‌شوند. اما همه این حدس و گمان‌ها و تائید و تکذیب ها در یک چیز خلل وارد نمی‌کند و آن هم سوختن تن نازک دختر جوانی است که اگر زنده بماند هم جای سوختگی‌هایش تا همیشه با او می‌مانند.

قصد بحث در مورد حضور یا عدم حضور زنان در ورزشگاه‌ها را ندارم که پیش از این بسیار در موردش نوشته‌ام و علیرغم درک نگرانی مخالفان، نمی‌توان «حق» بودن آن را منکر شد. نکته «جان آدم‌هاست» که حرمت دارد و عزیز است و نباید این همه خبر خودسوزی یک جوان ساده، دم دستی و اسباب دعواهای اجتماعی-سیاسی شود.

اصرار بر اینکه دختر جوان اختلال دو قطبی داشته فقط پاک کردن صورت مسئله است. این مورد اولین و آخرین مورد نیست. خودسوزی یکی از هولناک‌ترین شیوه‌های خودکشی است. اینکه آدم تن‌اش را به شعله آتش بسپارد از سرخوشی نیست.

بهمن ۱۳۸۷ رسانه‌ها خبر دادند که یک جانباز جلوی مجلس شورای‌اسلامی دست به خودسوزی زده است. اتفاق تلخی که خیلی‌ها را دل آزرده کرد. اما آقای لاریجانی رئیس مجلس اعلام کرد که جانباز نبود، معتاد بود!

همان روز در نشریه‌ای نوشتم: چه فرقی می کند؟ جانباز نبوده اما «انسان و هموطن» که بوده! چرا به جای حرف زدن در مورد هویت‌اش، نمی‌گویید چه شده که یک انسان به چنان درجه‌ای از خشم و ناامیدی رسیده که خودسوزی را به عنوان آخرین راه انتخاب کرده است؟.. پاسخ؟ هیچ!

به جای به وسط کشیدن واژه‌هایی که قباحت مرگ را کم می‌کند با شجاعت به اصل موضوع بپردازید. چه شده که یک دختر جوان خودسوزی را به عنوان «راه حل» انتخاب کرده است؟ باید وقتی این واژه را می‌شنویم تن‌مان بلرزد. وحشت کنیم، دنبال توجیه‌اش نباشیم. پای جان یک انسان در میان است. یک هموطن. دختری که پاره تن یک خانواده است و حالا مثل پروانه‌ای سوخته است.

اگر از کنار خودسوزی «یک» انسان به سادگی می‌گذریم، شانه بالا می اندازیم که به ما چه؟ استقلالی بود من پرسپولیسی ام! می‌خواست این کار را نکند و … ما این استعداد را داریم که از کنار مرگ هزاران نفر دیگر هم بگذریم. این ماجرا تا وقتی ادامه دارد که نوبت خودمان بشود … دیر و زود دارد ولی بالاخره نوبت ما هم می‌شود. به هر دلیلی!

در جامعه‌ای که «مرگ» و «خودسوزی» تا این درجه معمولی و گروه و جناح‌بندی بشود، «زندگی» معنا ندارد. عمق ندارد. جان یک شهروند عادی باید به اندازه رئیس جمهور و هر وکیل و وزیری ارزشمند باشد. اتفاقاً یکی از شاخصه‌های حکمرانی خوب این است که شهروندان احساس کنند «جان» و مال و آبرویشان برای حکومت ارزش دارد. از آنها که این روزها حتی تقلا می‌کنند شهروند عمان یا آذربایجان شوند بپرسید. یکی از دلایل همین است. همین محترم شمرده شدن جان. اینکه در ذهن سیاستمداران «عدد» نباشند.

ایران وایر: حذف نامه تحقیر‌آمیز صادق لاریجانی به محمد یزدی از  سایت مجمع تشخیص مصلحت نظام هم باعث نشد جنجال‌‌ها و حاشیه‌های دعوای علنی این دو روحانی بلند‌پایه جمع شود.

واکنش‌ها و تحلیل‌ها درباره این دعوای علنی بی‌سابقه همچنان ادامه دارد؟ پرسش‌ها و پاسخ‌های بسیاری در چرایی و چگونگی در این سه روز منتشر شده است که هر یک از زاویه‌ای به تحلیل و بررسی این مساله پرداخته‌اند.

چرا دعوای لاریجانی-‌یزدی مهم است؟

صادق لاریجانی و محمد یزدی دو روحانی بلند‌پایه جمهوری اسلامی هستند، هر دو آنها زمانی رئیس قوه قضائیه بوده‌اند، از مدیران منصوب آیت‌الله علی خامنه‌ای بوده‌اند، با یکدیگر روی صندلی‌های مجلس خبرگان رهبری نشسته‌اند و در حال حاضر هم در شورای نگهبان عضویت دارند.

همین اشتراک‌‌های مهم است که موقعیت و شخصیت آنها را مهم کرده و طبیعی است که دعوای آنها هم از این جهت مهم باشد که تنها بخشی از شکاف‌ها در درون حاکمیت را فاش می‌کند؟

چرا یزدی وارد پرونده لاریجانی شد؟

از قرار معلوم اختلاف و دعوای یزدی و لاریجانی به سال‌های دور در قم بازمی‌گردد. آنها در مباحث حوزوی در قم با یکدیگر اختلافاتی داشته‌اند و این اختلاف‌ها در طول سالیان زیاد نه‌تنها رفع و رجوع نشده، بلکه به کینه‌ای تاریخی و کهنه تبدیل شده است.

دامنه این اختلاف‌ها در پاره‌ای موارد خود را در جلسات مجلس خبرگان رهبری و شورای نگهبان هم نشان داده که لاریجانی در نامه خود خطاب به یزدی اشاراتی کوتاه به بخشی از آنها کرده است.

چه کسی حرف‌های یزدی را فاش کرد؟

محمد یزدی، رئیس جامعه مدرسین قم به شخصیتی عصبی، زود‌جوش و تلخ‌زبان مشهور است. از یزدی روایت‌های در دست است که چطور در برخی جلسات با لحنی تند و عصبی سخن گفته است.

یکی از این موارد مربوط به حمله یزدی به اکبر هاشمی رفسنجانی است که هاشمی در پاسخ به سحنان تند یزدی خطاب به او نوشته بود که ««متاسفانه ایشان، بر اثر مشکلات جسمی گاهی دچار عصبانیت می‌شود و عجولانه اعلام نظر می‌کند. سال‌هاست که جواب من به آقای یزدی درخواست شفا برای ایشان است و ارسال سلام.»

چندی پیش گروهی از مسئول و معاونین مرکز بسیج اساتید و نخبگان حوزه در قم هم به دیدار وی می‌روند و او در این جلسه حرف‌هایی می‌زند که تنها بخشی از آن مربوط به لاریجانی بود.

از قرار معلوم در این جلسه محمدحسن نبوی، معاون فرهنگی و تبلیغی حوزه‌های علمیه هم حضور داشته است.

پس از پایان این جلسه، نبوی با همفکری دوستانشان بخش‌های زیادی از حرف‌های تند و تیز یزدی را با سانسور در کانال این مرکز در پیام‌رسان ایتا منتشر می‌کند. بخشی از این سحنان یزدی در این پیام‌رسان را می‌توانید در اینجا ببینید.

یزدی در این جلسه به برخی دیگر از روحانیون و مقام‌های جمهوری اسلامی تاخته بود، اما نبوی که رابطه نزدیکی با سپاه قم دارد ترجیح داد بخش‌های مربوط به لاریجانی را منتشر کند.

انتشار هدف‌مند بخشی از این سخنان که گفته شده محمد یزدی هم راضی به افشای آن نبوده، منجر به بروز جنجالی شده که همچنان ادامه دارد.

چرا لاریجانی جواب یزدی را داد؟

صادق لاریجانی تقریبا پس از دو ماه سکوت در رابطه با پرونده فساد در قوه قضائیه، به یک‌باره منفجر شد و در نامه خود نه‌تنها یزدی، بلکه برخی دیگر از ارکان حاکمیتی مثل صدا و سیما، شورای نگهبان و سپاه پاسداران و حتی بیت خامنه‌ای را نواخت.

لاریجانی طی این مدت با پنج جریان احمدی‌نژادی‌ها، سپاه، صدا و سیما، اصلاح‌طلبان و برخی رسانه‌های خارجی مواجه بود، اما تنها در یک مورد واکنش نشان داد و در بقیه موارد ترجیح داده بود تا سکوت پیشه کند.

لاریجانی تنها در تیرماه امسال بیانیه‌ای صادر کرده و گفته بود که اکبر طبری برخلاف برخی گفته‌ها و گزارش‌ها به مجمع تشخیص مصلحت نظام منتقل نشده و با منتشر کنندگان برخورد خواهد کرد.

انتشار علنی اظهارات محمد یزدی در واقع فرصتی مغتنم را که لاریجانی در پی آن بود را به وی داد تا در نامه‌ای حساب خود را با بعضی از این جریان‌ها تسویه کند.

نامه لاریجانی چه ویژگی‌هایی دارد؟

نامه صادق لاریجانی در چند صفحه منتشر شده که  سه بخش فردی، حوزوی و حاکمیتی دارد.

لاریجانی در بخش فردی یک‌بار دیگر موضوع نامه‌نگاری با علی خامنه‌ای و تهدید به مهاجرت به نجف را تکذیب کرد و گفت که یزدی در این خصوص «مطالب موهن» و «تکرار دروغ» داشته است.

او همچنین با تعابیر بی‌سابقه‌ای، یزدی را تحقیر کرد و سواد حوزوی این روحانی بلند‌پایه و مورد اعتماد خامنه‌ای را به سخره گرفت.

لاریجانی در بخش حوزوی هم ابتدا از ساخت مدارس علمیه با کمک «خیرین» دفاع کرد و گفت که ساخت مدارس «مجلل» امری معمول است.

او در عین حال کنایه‌ایی هم به یزدی زد که با روش‌های مختلف ساختمان مرکز تحقیقات دبیرخانه خبرگان را در اختیار گرفته است.

نامه لاریجانی در بخش حاکمیتی اما جنجال‌های بیشتری داشت. او در این نامه هوشمندانه علمکرد یزدی در شورای نگهبان را زیر سئوال برد که در نوع خود بی‌سابقه است.

لاریجانی در این نامه می‌توانست به ارزیابی عملکرد یزدی در خبرگان رهبری و قوه قضائیه بپردازد، اما این‌کار را نکرد و جایگاه حقوقی یزدی در شورای نگهبان را هدف قرار داد که جنجال‌های بسیاری هم به همراه آورد.

رئیس سابق قوه قضائیه در بخش دیگری از نامه خود  پرونده فساد در سازمان اطلاعات سپاه و شهرداری دوره قالیباف را یاد‌آور شد و در این زمینه تهدید تلویحی به افشاگری کرد.

بازتاب این دعوا چه بود؟

علنی شدن این دعوا، بسیاری را شوکه کرد، به خصوص پاسخ بی‌سابقه لاریجانی به یزدی که در تاریخ حوزه و جمهوری اسلامی امری کمتر تجربه شده است.

واکنش‌ها به این دعوا طیف‌های وسیعی را در بر می‌گیرد که جمع‌بندی آنها مجال بیشتری می‌طلبد، اما شوک در میان روحانیون، مراجع تقلید و برخی مقام‌های حاکمیتی مهمترین این تاثیرات است.

مرتضی مقتدایی یک عضو جامعه مدرسین ابتدا زبان به انتقاد از یزدی گشود و سپس حرف‌های خود را تکذیب کرد، ناصر مکارم شیرازی هم از لاریجانی‌-‌یزدی خواست که این دعوا را جمع کنند تا از این بیشتر آبروی روحانیت نرود و احمد جنتی به همراه حسین نوری‌همدانی به دو طرف دعوا تلفن زدند و از آنها خواستند سفره دعوای خود را در عرصه عمومی پهن نکنند.

این سفره با وجود حذف نامه لاریجانی به یزدی از سایت مجمع تشخیص مصلحت نظام، همچنان در عرصه عمومی پهن است و تحلیل‌ها و تفسیر‌ها درباره آن ادامه دارد.

ایران وایر: جنجال در مورد مدرسه علمیه «صادق لاریجانی»، رییس سابق قوه قضاییه در قم که «محمد یزدی»، رییس «جامعه مدرسین حوزه علمیه قم» خواسته است منابع مالی ساخت آن را افشا کند، پای سایر مدارس علمیه مجلل را به پرونده فساد‌های مالی کشور باز کرد.

صادق لاریجانی در دو ماه اخیر متهم به دست داشتن در فساد مالی برخی از معاونان خود در قوه قضاییه شده است. یکی از این اتهامات که از سوی «رسول دانیال‌زاده» به او وارد شده، ساخت مدرسه علمیه «ولی‌عصر» در قم است.

دانیال‌زاده یکی از سرمایه‌دارانی است که گفته می‌شود دارای ارتباط تنگاتنگ با تیم لاریجانی در قوه قضاییه بوده و با آن‌ها مراودات اقتصادی داشته است.

پرونده این تیم قضایی ابعاد مختلفی دارد اما محمد یزدی با پیش کشیدن چگونگی ساخت مدرسه علمیه متعلق به لاریجانی در قم، شاخه‌ تازه‌ای در این پرونده ایجاد کرده است. یزدی از لاریجانی خواسته است منابع مالی ساخت این مدرسه مجلل را توضیح بدهد و بگوید که آیا این مدرسه را با «ارث پدری» ساخته است یا نه؟

لاریجانی در پاسخ یزدی گفته است: «مدارس علمیه همیشه بانیانی دارند که مساعدت می‎کنند. این‌همه مدارس علمیه از پاسخ‌گویی به این سوال مستثنی هستند و این مدرسه {ولی‌عصر} باید پاسخ‌گو باشد؟»

منظور لاریجانی کدام مدارس علمیه هستند؟ چه کسانی صاحب این مدارس هستند؟ این مدارس کجا ساخته شده‌‌اند؟ چه کسانی در ساخت آن‎ها دست داشته است؟ حامیان مالی این مدارس چه کسانی هستند؟ نسبت این مدارس با مفسدان اقتصادی چیست؟

این پرسش‌ها از سال‌ها پیش در اذهان بسیاری از طلبه‎ها نیز شکل گرفته‎اند اما متولیان بسیاری از این مدارس علمیه مجلل حاضر نیستند به هیچ کدام پاسخ بدهند.

در این سال‌ها، ساخت و شروع به‌کار دست‌کم پنج مدرسه علمیه مجلل در ایران با جنجال‌ها و حواشی بسیاری همراه بوده که همگی آن‎ها متعلق به روحانیون بلند‌پایه و سرشناس حکومتی هستند. تعدادی از این مدارس مجلل در تهران ساخته شده‌اند. یک آمار رسمی می‌گوید تنها در تهران، ۶۳ مدرسه علمیه ساخته شده است که پشت سر آن‎ها مقام‌های اطلاعاتی و امنیتی هم دیده می‌شوند.

در سایر شهر‌های ایران، به ویژه در قم هم مدارس مجلل دیگری ساخته شده‎اند که متولی و صاحب آن‎ها، مراجع تقلید یا روحانیون بلند‌پایه این شهر هستند.
پنج مدرسه‌ علمیه‌ مجللی که در این سال‌ها ساخت آن‎ها با جنجال‌های زیادی همراه شده است، به این شرح هستند:

۱- مدرسه علمیه خوانساری

«مدرسه علمیه آیت الله «حاج سیدمحمدباقر خوانساری» با زیربنای هشت هزار متر که بی شباهت به کلیساهای قرون وسطی نیست، در سال ۱۳۹۲ افتتاح و در همان ایام با انتقاد‌های بی‌شماری همراه شد.

پرسش از منابع مالی ساخت این مدرسه از مهم‎ترین موضوعاتی بود که «هاشم حسینی بوشهری»، از مُدرسان حوزه علمیه قم در پاسخ به آن‎ها گفته بود: «پولش را حضرت ولی عصر رساند.»

از این مدرسه به عنوان یکی از مدرن‌ترین و مجلل‌ترین مدارس علمیه جهان نام برده می‌شود. این مدرسه در خیابان «جمهوری» شهر قم، حد فاصل میدان «سپاه» و خیابان «صفاییه» واقع شده است.

در مراسم افتتاح مدرسه، حجت الاسلام «محمدکاظم خوانساری»، فرزند آیت‌الله خوانساری که تولیت مدرسه را عهده‌دار است، گفته بود: «این مدرسه به آخرین فن‎آوری‌ها برای ساختمان مجهز است.»

متولیان این مدرسه با گذشت حدود پنج سال از راه‌اندازی آن، هنوز گزارشی از منابع مالی این مدرسه ارایه نکرده‌اند.

۲- مدرسه امام کاظم(ناصر مکارم شیرازی)

مدرسه مجلل علمیه «امام کاظم» دی ماه سال ۱۳۹۳ در قم راه‌اندازی شد. از «ناصر مکارم شیرازی»، مرجع تقلید ساکن قم به عنوان صاحب این مدرسه نام برده می‌شود.

مکارم شیرازی در مراسم افتتاح این مدرسه گفته بود: «بخش قابل توجهی از هزینه‌های خرید زمین و ساخت این مدرسه از سوی خیرین تامین شده است.»

این مرجع تقلید هیچ نامی از این خیرین نبرد و هم‎چنین نگفت که در ساخت این مدرسه مجلل چه قدر پول خرج شده است؟

مجمتع فرهنگی و مدرسه علمیه امام کاظم در زمینی به مساحت ۱۰ هزار متر مربع و بالغ بر ۲۳ هزار متر مربع زیربنا احداث شده است. این مدرسه شامل ۱۰۰ مدرس و شبستانی با هزار و ۶۰۰ متر مربع است. سالن همایش‌های این مدرسه ۹۵۰ نفر ظرفیت دارد که به نمادی از اشرافی‌گری حوزه در ایران تبدیل شده است.

مکارم شیرازی از جمله مراجع تقلیدی است که به واسطه نزدیکی به حاکمیت، در حال حاضر مسوولیت اداره مراکز گوناگون آموزشی، پژوهشی، رفاهی، مذهبی و رسانه‌ای در شهر‌های مختلف ایران را برعهده دارد که از گردش مالی آن‏ها اطلاعاتی در دست نیست.

۳- مدرسه ولی‌عصر (صادق لاریجانی)

پیش از نامه محمد یزدی، کم‎تر کسی می‌دانست صادق لاریجانی، رییس کنونی مجمع تشخیص مصلحت نظام صاحب مدرسه‌ای در قم به نام «ولی‌عصر» است.

این مدرسه پیش از سال ۱۳۹۲، مدرسه محقری بود که گروهی از طلبه‌ها در آن درس می‌خواندند. اما سال ۱۳۹۲ به یک‌باره تبدیل به مجموعه‌ای شد که یزدی از آن به عنوان «کاخ» نام برده است.

در همان زمان هم اعتراض‌هایی به ساخت این مدرسه و تخلفات آن شد. به طوری که شهردار وقت قم پاسخ داده بود در ساخت این مدرسه «اعمال نفوذی» رخ نداده است.

«محمد دلبری» در آن زمان به خبرگزاری میزان»، وابسته به قوه قضاییه توضیح داده بود: «مدرسه علمیه حضرت ولی عصر از نظر عوارض و پروانه کاملا قانونی بوده و حتی از نظر نما، رعایت جنبه مذهبی در آن صورت گرفته است.»

از جزییات ساخت این مدرسه و منابع مالی آن، هم‌چون سایر مدارس علمیه، تاکنون اطلاعاتی منتشر نشده است.

۴- مدرسه امام حسن (علی‌اکبر ناطق نوری)

مدرسه « امام حسن» که به «مدرسه علمیه لواسان» معروف شده، متعلق به «اکبر ناطق نوری» است؛ یکی دیگر از مدارسی که ساخت و راه‌اندازی آن با حاشیه‌ها و انتقاد‌های فراوانی همراه بوده است.

این مدرسه علمیه در سال ۱۳۷۲ به صورت رسمی افتتاح و زیر نظر مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه کشور قرار گرفت. گزارش رسانه ‎ها حاکی از آن هستند که «حبیب‌الله عسگراولادی»، از مؤسسان و اعضای «حزب موتلفه اسلامی» هم در ساخت آن مشارکت داشته است.
به نوشته پانا، کلنگ این مدرسه سال ۱۳۶۵ توسط «محمد‌رضا مهدوی کنی» و اکبر ناطق نوری در زمینی که «حاج رضا کیانی» وقف کرده بود، به زمین زده شد.

اما در سال‌های اخیر برخی گفته‌اند که این مدرسه روی زمین‌های «غصبی» ساخته شده است و منابع مالی ساخت آن نیز مشکوک هستند. غصب از نظر فقها به معنای گرفتن مال کسی از روی ستم و به ناحق است.

ناطق نوری هم در پاسخ به این مطالب گفته بود: «این زمین نه جزو اموال منابع طبیعی است، نه از بنیاد گرفته شده، ملک ارثی یک معلم بازنشسته است.»

با این وجود، طلبه‌هایی هم‌چون «مهدی صدرالساداتی» که در فضای مجازی حرکتی برای مقابله با اشرافی‎گری راه انداخت، معتقدند مدرسه ناطق نوری که در سبک سنتی مدرسه ساخته شده، پول زیادی صرف آن شده است: «فضایی که می‎تواند ۶۰۰ طلبه داشته باشد، حدود ۱۵۰ طلبه دارد و همین خود اسراف است.»

۵- مدرسه امام خمینی (کاظم صدیقی)

«کاظم صدیقی» یکی از امامان جمعه موقت تهران است که رابطه بسیار نزدیکی با ارکان قدرت در جمهوری اسلامی دارد.

صدیقی در منطقه «ازگل» تهران مدرسه‌ علمیه مجللی به نام «امام خمینی» دارد که از نظر بسیاری از طلبه‌ها، جزو مدارس گران‌قیمت و لوکس دینی محسوب می‌شود.

از صدیقی نقلی به این مضمون آمده است: «پول این حوزه را حضرت حجت رساند و حتی یک زمانی ۱۸۰ میلیون چک داشتم که با رفتن به “جمکران”، جور شد.»

صدیقی انتقاد‌ها از این مدرسه مجلل را نشانه‌ای از تلاش‌ها برای تخریب خود ارزیابی کرده و گفته است که مدرسه وی به هیچ وجه «تجملاتی» نیست.

از جزییات ساخت و ساز این مدرسه هم اطلاعی در دست‌رس نیست.

مطالب مرتبط:

جنگ نیابتی؛ درگیری لفظی محمد یزدی و صادق لاریجانی

رادیوفردا: در روزهای اخیر برخی ماموران وزارت اطلاعات به فساد متهم شده‌اند.

یک «مقام وزارت اطلاعات ایران» علیرضا زاکانی، نماینده تهران در مجلس نهم، را به حمایت از یک متخلف اقتصادی متهم کرده است.

آقای زاکانی در روزهای اخیر به افشای مطالبی درباره دخالت و مشارکت ماموران وزارت اطلاعات در پرونده‌های مهم فساد اقتصادی پرداخته است.

او همچنین روز ۲۷ مرداد در نامه‌ای به ابراهیم رئيسی، رئيس قوه قضائیه، نوشته بود که دو مدیر وزارت اطلاعات در فساد مربوط به خرید و فروش شرکت بازرگانی پتروشیمی نقش داشته‌اند.

زاکانی همچنین نوشته بود که یک مدیر سابق وزارت اطلاعات نیز پس از مشارکت در این پرونده فساد، از کشور خارج شده است.

«مقام وزارت اطلاعات» که به اظهارات زاکانی واکنش نشان داده است، اتهام مشارکت برخی از مدیران این وزارتخانه در فساد اقتصادی را «فضاسازی ناجوانمردانه» دانسته که به گفته او، توسط «عناصر غافل» صورت گرفته است.

این مقام امنیتی همچنین اظهارات آقای زاکانی را «خلاف واقع» و «مصداق نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی» خوانده است.

علیرضا زاکانی اخیرا در یک برنامه تلویزیونی گفته بود در یک جلسه به مدیران وزارت اطلاعات که حامی یک متخلف اقتصادی بودند، هشدار شدید داده است.

وزارت اطلاعات ایران این بخش از سخنان زاکانی را هم «خلاف واقع» خوانده و گفته است این جلسه سال ۱۳۹۵ تشکیل شده بود و زاکانی «دنبال دفاع و حمایت از یک متخلف» بود که به دلیل اقدامات مجرمانه مانند اخاذی و ارتشا، تحت تعقیب بود.

در روزهای گذشته، انتشار مطالبی درباره فساد اقتصادی به درگیری لفظی علنی بین محمد یزدی، عضو شورای نگهبان و صادق لاریجانی، رئيس مجمع تشخیص مصلحت نظام منجر شد.

جدال لفظی بین وزارت اطلاعات ایران و علیرضا زاکانی دومین بخش از این نمونه درگیری‌ها است که در حاشیه تلاش حکومت ایران برای «مبارزه با فساد» رخ می‌دهد.