اخبار

بی‌بی‌سی: تازه‌ترین اثر سینمایی رخشان بنی‌اعتماد، در میانه مخالفت‌ها بر سر نمایش عمومی‌اش در سینماهای ایران، شیر نقره‌‌ای بهترین فیلمنامه در فستیوال فیلم ونیز را از آن خود کرد.

” قصه‌ها ” -که فیلم‌نامه آن توسط بنی‌اعتماد و فرید مصطفوی به نگارش درآمده- در سال ۹۰ ساخته شد؛ دراین فیلم کارگردان به سراغ شخصیت‌های آشنای فیلم‌های قبلی خود مانند “روسری آبی ” ، ” زیر پوست شهر ” ، ” گیلانه ” و ” خون بازی ” می‌رود و به بهانه نمایش برشی از زندگی آنها، تغییرات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی رخ داده در جامعه طی دهه‌های اخیر را به تصویر می‌کشد و نقد می‌کند.

این نقد اما – خصوصا به دلیل اشارات آشکارش به حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸- حساسیت شدید تندروها را برانگیخت و فیلم را به عنوان فیلمی ” مدافع فتنه ” برای مدتی به محاق توقیف فرستاد.

هرچند سازمان سینمایی دولت یازدهم توانست در حرکتی آشتی‌جویانه، چند سال پس از ساخت این فیلم بالاخره در جشنواره فجر سال گذشته آن را در کنار چند فیلم “مسئله‌دار” دیگردر بخش مسابقه بگنجاند؛ اما به نظر می‌رسد این وازتخانه هنوز هم بابت این فیلم به شدت تحت فشار است؛ تا آنجا که مدیران آن گاهی وادار به اظهارنظرهای متناقض در این باب می‌شوند.

پیمان معادی از بازیگران فیلم

در آخرین مورد، تلویزیون ایران در گزارشی ضمن حمله به “قصه‌ها”، سخنانی از علی جنتی را پخش کرد که ظاهرا به دلیل “سیاه‌نمایی” به این فیلم حمله می‌کرد و می‌گفت که اید مانع صدور مجوز و ساخت فیلم‌هایی از این دست و حضور آنها در جشنواره‌های جهانی شد.

اندکی بعد و علیرغم پخش نسخه ویدئویی سخنان وزیر ارشاد، معاون او در سازمان سینمایی اعلام کرد که حرف‌های آقای وزیر “درست منتقل نشده‌اند” و ضمن تشکر از “همکاری‌” رخشان بنی‌اعتماد با سازمان متبوعش، تاکید کرد “قصه‌ها” از مجوزهای لازم برای اکران برخوردار است.

بنا به تفسیر حجت‌الله ایوبی، رئیس سازمان سینمایی٬ انتقاد وزیر ارشاد صرفا متوجه فرایند مستقلی است که فیلم‌ها برای ورود به جشنواره‌های جهانی طی می‌کنند؛ فرایندی که کنترل دولتی بر آن وجود ندارد و به زعم وزیر ارشاد به همین دلیل نباید فیلم‌های راه یافته به جشنواره‌ها را “نماینده ایران” تلقی کرد.

به‌علاوه به گفته وی جنتی به این نکته معترض است که چرا دولت فعلی باید در مورد فیلم‌هایی که مجوز خود را در دولت قبلی کسب کرده‌اند جوابگو باشد. رئیس سازمان سینمایی تاکید کرد که با این حال آقای وزیر در این گفتگو نامی از “قصه‌ها” نیاورده و به مسئله ای کلی اشاره داشته است.
رخشان بنی اعتماد؛ ‘فتنه‌گر’، ‘فمینیست’، ‘روشنفکر’

رخشان بنی اعتماد و فرید مصطفوی نویسندگان فیلمنامه قصه‌ها

“قصه‌ها” تنها فیلمی بود که رخشان بنی‌اعتماد در بحبوحه جدال سینماگران مستقل و سازمان سینمایی دولت محمود احمدی‌نژاد ساخت و برای ساخت آن مجوزهای معمول را نیز دریافت نکرد- حرکتی که نشانه اعتراض او و به رسمیت نشناختن سازمان سینمایی وقت توسط این سینماگر توانا تفسیر شد.

گذشته از اتهام “حمایت از فتنه و فتنه‌گران” در فیلم و خارج از آن، موضوع مجوز، دست‌آویز اصلی بود که مخالفان فیلم برای حمله به کارگردان مورد استفاده قرار داده و می‌دهند.

اما در جریان نشست مطبوعاتی “قصه‌ها” در جشنواره فجر سال گذشته، بنی‌اعتماد اعلام کرد در ساخت این فیلم هیچ نوع “قانون‌شکنی” صورت نگرفته و او این اثر اپیزودیک را در قالب چند فیلم کوتاه و با کسب مجوزهای لازم ساخته است.

او با تأکید بر این‌که آنقدر هوشمند هست که بداند نباید “بهانه” به دست کسی بدهد، افزود: فیلم “قصه‌ها با پروانه‌ ساخت فیلم کوتاه ساخته شد و می‌توانست داستان‌های آن به هم متصل باشد یا نباشد”.

بنی‌اعتماد در همان نشست مطبوعاتی نسبت به “تلخی” و “سیاه‌نمایی” که مخالفان فیلمش به آن نسبت می‌دهند نیز عکس‌العمل نشان داد و گفت تحمیلِ پایان خوش به شخصیت‌ها را “فریب مخاطب” می‌داند و اگر چیزی به جز برداشت خود از واقعیت‌های اجتماع را در فیلم‌هایش نشان بدهد، “خیانت” کرده‌است.

با این حال اصولگرایان – که طی ماه‌های اخیر، حوزه فرهنگ و هنر را یکی از آسان‌ترین حوزه‌ها برای به زیرِ ضرب گرفتن دولت جدید یافته‌اند- تا آنجا پیش رفتند که طی جشنواره فجر، به خاطر چند فیلم از جمله “قصه‌ها” وزیر ارشاد را به استیضاح تهدید کردند.

از جمله نصرالله پژمانفر، از اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس در آن زمان “فتنه” را جزو “خطوط قرمز” مجلس خوانده بود و گفته بود این نهاد “طبعا تحمل نمی‌کند که قرائت ناقص و ماهواره‌ای از این برهه تاریخی کشور” به وسیله فیلم‌های سینمایی در جامعه منتشر شود؛ او ابراز امیدواری کرده بود مجلس ناچار به نشان دادن “کارت قرمز” به علی جنتی نشود.

فاطمه معتمد آریا٬ از روسری آبی تا قصه‌ها

در نهایت آذرماه سال گذشته “قصه‌ها” توانست مجوز رسمی اکران را از وزارت ارشاد دولت یازدهم دریافت کند؛ اما مناقشات بر سر محتوا و مجوز این فیلم کماکان ادامه یافت و با راه پیدا کردن فیلم به جشنواره ونیز، انتقاد رسانه‌های تندرو از آن به عنوان فیلمی “ضد ایرانی” و “حامی فتنه” نیز اوج گرفت.

از جمله روزنامه “جوان” اخیرا در مطلبی بنی‌اعتماد را متعلق به طیف “فیلمسازان روشنفکر” خوانده، به آثار “فمینیستی” وی خرده گرفت و از وزارت ارشاد پرسید چه “تنبیهی” برای حضور بدون مجوز “فیلم‌های سیاه ایرانی” در نظر خواهد گرفت.

آنچه روزنامه جوان “فمینیسم” می‌خواند، احتمالا حضور پررنگ زنانِ رنج‌کشیده اما توانا و مستقلی‌ست که اغلب به طبقات محروم اجتماع تعلق دارند و در آثار رخشان بنی‌اعتماد -از جمله فیلم “قصه‌ها”- به وفور به آنها پرداخته می‌شود؛ موضوعی که خود کارگردان نیز بر آن واقف است و دلیل آن را کاستی‌های موجود در جامعه معرفی می‌کند: ” من به تفکیک جنسیتی قائل نیستم … اما برای عده‌ای اصلا تریبونی وجود ندارد. به همین دلیل، بیشتر روی زنان و شخصیت‌هایی که در فیلم‌هایم دیده‌اید، تمرکز وجود دارد.” ا

و در “قصه‌ها”، گلاب آدینه، فاطمه معتمدآریا، باران کوثری و زنان دیگری از فیلم های به یادماندنی پیشینش را در کنار برخی بازیگران مرد همان فیلم‌ها از جمله محمدرضا فروتن و مهدی هاشمی و چهره‌هایی تازه از جمله صابر ابر و فرهاد اصلانی به کار می‌گیرد تا در هفت روایت کوتاه، به مخاطبان خود نشان دهد وضعیت نابسامانِ زندگی این شخصیت‌ها طی سال‌هایی که گذشته اگر نه بدتر، قطعا بهتر هم نشده‌است.
‘سیاه‌نمایی’ در ونیز

جایزه بهترین فیلمنامه جشنواره فیلم ونیز به رخشان بنی‌اعتماد رسید

طی نشست مطبوعاتی فیلم در ونیز، بنی اعتماد بخشی از “سیاهیِ” فقر و نابسامانی نمایش داده شده در فیلمش را بر گردن تحریم‌های غرب بر علیه ایران انداخت.

او پس از نمایش فیلمش به رسانه‌ها گفت: “شرایط اقتصادی در ایران بحرانی است که ناشی از وضع تحریم‌های اقتصادی است و در واقع مردم ایران تاوان این تحریم‌ها را می‌پردازند. با ساخت این فیلم می‌خواهم نشان دهم تحریم‌های غرب به دلیل فعالیت‌های هسته‌ای ایران چه آثار سویی بر زندگی مردم عادی در ایران گذاشته‌ است.” اما چنان که از شواهد بر می‌آید، سرزنش غرب هم نتوانسته مخالفان داخلی فیلم را راضی کند.

بنی‌اعتماد پس از انتشار انتقادات وزیر ارشاد نسبت به این فیلم، با تاکید بر اکران آن در پاییز جاری افزود در صورتی که مجوزهای لازم برای اکران داخلی را کسب نکرده بود هرگز فیلم را روانه جشنواره ونیز نمی‌کرد: ” من زمانی با نمایش فیلم در جشنواره “ونیز” موافقت کردم که نمایش عمومی آن در ایران قطعی شده بود”.

پیشتر نیز طی جشنواره فجر سال گذشته او از دعوت بسیاری از جشنواره‌های خارجی برای حضور “قصه‌ها” خبر داده بود و گفته بود برای او مخاطب ایرانی است که “اصل” محسوب می‌شود و دیده شدن فیلمش در سالن‌های سینما طی جشنواره فجر برایش حکم “جایزه” را داشته است. آرای مردمی جشنواره فجر نیز نشان داد که مخاطبان استقبال گسترده‌ای از این فیلم کرده‌اند؛ هرچند نهایتا سیمرغ آرا مردمی نصیب فیلم دیگری شد.

برای روشن شدن تکلیف “قصه‌ها” هنوز باید کمی صبر کرد؛ فرارسیدن نوبت اکران این فیلم در پاییز نشان خواهد داد که در کشمکش میان اصحاب سینما و معتقدانِ به کنترل حداکثری حوزه فرهنگ، اینبار وزارت ارشاد به کدام طرف متمایل خواهد شد.

رادیوفردا: کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران گزارش داد، دادگاه متهمان پرونده ویدئوی «هپی»‌ در روز سه‌شنبه، آنها را به «داشتن روابط نامشروع با یکدیگر» و به آنچه که «مشارکت در ساخت کلیپ مبتذل» خوانده شده، متهم کرده است.

این کمپین به نقل از «یک منبع مطلع» خبر داده که وکیلان دست‌اندرکاران این ویدئو، در جلسه دادگاه به اتهام‌ها از لحاظ حقوقی ایراد گرفته‌اند.

شش جوان به اتهام رقص در یکی از نسخه‌های ایرانی ویدئوی «هپی» و مشارکت در ساخت این ویدئو که بر اساس ترانۀ فرل ویلیامز، خواننده آمریکایی، ساخته شده بود روز ۱۹ اردبیهشت‌ماه توسط پلیس اخلاقی تهران دستگیر شدند.

پلیس اخلاقی تهران، این افراد را به اتهام رقص در یکی از نسخه‌های ایرانی ویدیوی «هپی»، در روز ۱۹ اردبیهشت‌ماه بازداشت کرد.

بی‌بی‌سی: هنرمندان را بزرگواری هایی ویژه باید تا در جهان خوش بدرخشند، وگرنه در محدوده زمانی و مکانی زیست خود محصور می مانند و تاثیر حرف ها و آفریده هایشان به مرور زمان بُرد خود را از دست می دهد.

در یک صد سال اخیر در ایران اندک نبوده اند هنرمندانی که آفریده هایشان هنگامی در ذهن جامعه ماندنی شده که با اندیشه های متعهدانه پیوند خورده است. سیمین بهبهانی در صدر این تعهد پذیرفتگان قرار دارد.

سیمین بهبهانی از همان آغاز کار، خود را شاعری رمانتیک معرفی کرد که به ویژه از احساس ناب تغزل برخوردار است. غزل هایی به شفافیت زلال آب، سرشار از عشق های پر شور و بی تاب. عشق هایی که گویی غزل برای بازگفتن آن ها پدید آمده است.

احساس سیمین، غزل را جلا می داد- در یک مقایسه هیچ چیزی از غزل های برجستگان شهره این فرم کم نمی آورد.”شراب نور” نمونه بسیار خوبی است:

ستاره فرو خفت و آرمید بیا

شراب نور به رگ های شب دوید بیا

با این همه سیمین دریافت که شعرش باید آینه تمام نمای آدمیان و حوادث روزگار او باشد. رفت به سراغ مضامین اجتماعی. مضامینی که با روح جاری غزل ناسازگار می نمود. فکر کرد برای نگاهبانی از مضامین اجتماعی، غزل را دستکاری کند که با روح انتقاد بخواند.

در جریان این کار به شماری غزل های مهجور قدیمی برخورد که با کمی پیرایش خودش را با مضامین تازه سازگار می ساخت. دوره تازه ای از زندگی شعری سیمین آغاز شد. خرده گیران سر برآوردند، ولی شمارشان به تحسین کنندگان نمی رسید.

سیمین بهبهانی در کنار لعبت والا

سیمین باکی از انتقادها نداشت و تجربه خود را ادامه داد و آن قدر گفت و نوشت و سرود تا جایی در تاریخ شعر ایران برای آن پیدا کرد. حال باید دید این ژانر تازه شعر ماندگار می شود، یا با بنیادگذارش در گوشه ای از تاریخ خود را در معرض داوری نهایی قرار خواهد داد.

آن چه انکارناپذیر است اهمیت رویکرد شعر، حتی شعر تغزلی با استبداد است. همین اهمیت بود که سیمین را برانگیخت که تمامیت شعر خود را در خدمت به آزادی و نبرد با خودکامگان بگذارد. اگر بعضی از وزن ها مهجورند، و چندان به دل نمی نشینند، محتوای دلنشین آن ها دل ها را به هم می پیونداند و جامعه را همیشه آماده خیزش نگاه می دارد.

“دوباره می‌سازمت وطن” که به ترانه نیز راه یافته، شاهد این مدعاست:

دوباره می سازمت وطن/ اگرچه با خشت جان خویش

ستون به سقف تو می زنم/ اگرچه با استخوان خویش

به هر حال کوشش‌های سیمین در تلفیق های محتوایی و ابداع وزن های تازه، بی ثمر نماند و ذائقه سنت‌گرایان نیز شعر او را دست کم به اعتبار محتوایش پسندید و در برابر فرم های تازه نیز شکیبا ماند. او با همان نیرو به راه خود ادامه داد، با این امید که روزی شمار مشتاقان غزل های خود را با علاقمندان به کارهای تازه اش برابر ببیند.

سیمین می افزاید: “بهترین غزل ها را شاعران کلاسیک ساخته اند و ما هر قدر که کار کنیم باز جز شرمساری در برابر آن ها نداریم. این واقعیت بود که مرا به سوی غزل نو کشید. از خود می پرسیدم چرا غزل تنها باید از عشق بگوید، حال آن که می تواند حرف های دیگری هم داشته باشد. شروع کردم به تجربه. اول تعدادی از واژه های غیر مجاز را وارد غزل کردم و بعد به مسائل اجتماعی پرداختم…بعد برآن شدم اوزانی را به کار بگیرم که کم تر در غزل به کار رفته است.”

سمین بهبهانی شاعر برجسته ای بود که به خاطر ویژگی های رفتاری اش خوش درخشید. نگاه ژرف به جامعه و عزم جزم در مبارزه با ناهنجاری های ایران ویران، مهم ترین این ویژگی هاست. دغدغه بزرگ او فاجعه ای بود که بر میهن ما رفت.

عشق آمد چنین سرخ/ آه با آن که دیر است

سرخ گل رسته در برف/ راستی دلپذیر است

عشق، ای عشق، ای عشق/ قله تا من، چه راهی؟

گام هایم چه لرزان/ دست هایم چه پیر است

خودنویس: کنسرت محسن یگانه، خواننده موسیقی پاپ ایران، به علت آنچه «عدم رعایت طرح تفکیک جنسیتی» خوانده شده، لغو شد.

کنسرت یگانه قرار بود ۱۸ و ۱۹ مرداد در ارومیه برگزار شود، اما از آنجا که طرحی در اداره ارشاد آذربایجان‌غربی و شرقی تصویب شده که بر اساس آن کنسرت‌های پاپ در این دو استان با تفکیک جنسیتی باید برگزار شود، این کنسرت لغو شد .

بر اساس مصوبه ارشاد، کنسرت‌های پاپ باید یک شب به زن‌ها و شب دیگر به مردها اختصاص داشته باشد.

پیروز ارجمند مدیر دفتر موسیقی وزارت ارشاد گفته که این مصوبه از سوی نیروی انتظامی به شورای سیاست‌گذاری برگزاری کنسرت‌های استان آذربایجان‌غربی، ارائه شده بود.

در حالی که در روز‌های آینده قرار است کنسرت‌های رضا صادقی، احسان خواجه‌امیری و همایون شجریان نیز در این منطقه برگزار شود، این احتمال وجود دارد که این کنسرت‌ها نیز لغو شود.

دستگاه‌های مختلف جمهوری اسلامی اجرای طرح تفکیک جنسیتی را شدت بخشیده‌اند.

اخیرا اجرای این طرح در شهرداری تهران خبرساز شد و یکی از خبرگزاری‌های وابسته به سپاه پاسداران نیز طرح تفکیک جنسیتی را برای خبرنگاران خود به اجرا درآورد .

بی‌بی‌سی: اثر یک هنرمند ایرانی که قرار بود در چند گالری و موزه در کانادا به نمایش در آید در گمرک فرودگاه شهر مونترئال توقیف شده است.

صدف فروغی فیلم‌ساز ساکن مونترئال به بی بی سی فارسی گفت وقتی هشتم تیر برای تحویل گرفتن جعبه های حامل آخرین کار هنری خود به اداره گمرک مراجعه کرده با برخورد بسیار تند و توهین آمیز یکی از ماموران مواجه شده است.

اثر توقیف شده یک شهرفرنگ بزرگ است که در آن فیلم های کوتاه به نمایش درمی آید. او این سرگرمی کودکانه که نخستین پنجره مردم تهران قدیم به عکس های رنگی بود را بازسازی کرده است.

شهرفرنگ خانم فروغی با حمایت شورای هنر کانادا به سرانجام رسیده است. خانم فروغی پس از دو سال کار بر روی این اثر آن را از طریق پست هوایی (فریت) از ایران به کانادا فرستاد.

به گفته خانم فروغی، هنگامی که مامور گمرک گذرنامه اش را دید با لحنی بی ادبانه گفت: “تو ایرانی هستی. براساس تحریم ها حق نداری چنین وسیله ای را از ایران وارد کانادا کنی.”

خانم فروغی در ادامه گفت: “سعی کردم به او توضیح بدهم که این ها قطعات یک کار هنری هستند و برای فروش هم نیست و من از آن پولی درنمی آورم. ولی او حتی به من اجازه حرف زدن را هم نمی داد.”

صدف فروغی می گوید اراِئه مدارک مختلف از جمله نامه شورای هنر کانادا موثر واقع نشد و کارمند اداره گمرک گفت: “اگر تا صبح هم اینجا بمانی جواب من تغییر نمی کند. این جعبه ها به مدت ۳۰ روز در انبار ما می ماند و سپس نابود و دور ریخته می شود.”

اثر توقیف شده یک شهر فرنگ بزرگ برای نمایش فیلم‌های کوتاه است

دامنیک مکنیلی، یک سخنگوی اداره خدمات مرزی کانادا که مسولیت ترخیص کالا در گمرک این کشور را برعهده دارد در پاسخ به بی بی سی فارسی گفت اجازه ندارد در مورد جزئیات آنچه گذشته صحبت کند.

او همچنین به این که آیا “شهرفرنگ” خانم فروغی ترخیص می شود یا آن طور که یکی از همکارانش گفته که پس از ۳۰ روز نابود خواهد شد پاسخ نداد.

آقای مکنیلی گفت: “قانون به ما اجازه نمی دهد در مورد آنچه توقیف شده صحبت کنیم.”

صدف فروغی می گوید مامور اداره گمرگ گفته فقط در صورتی که شخص وزیر خارجه کانادا اثر هنری او را از قوانین تحریم مستثنی کند، آن را ترخیص خواهند کرد.

وزارت خارجه کانادا هم پس از آنکه یکی از روزنامه های اصلی این کشور خبر توقیف شهرفرنگ را منتشر کرد، در بیانیه ای ضمن دفاع از تحریم ها علیه ایران نوشت افراد می توانند از وزیر تقاضا کنند به طور موردی پرونده ای را بررسی و دستورترخیص کالا را صادر کند.

دستور ویژه ای که ونسان والایی وکیل خانم فروغی می گوید بی معنیست چون توقیف یک اثر هنری توسط اداره خدمات مرزی نقض صریح قانون موجود برای تحریم ایران است.

به گفته او، “بند ۴ قوانین تحریم دولت کانادا پیشاپیش وارد کردن اجناس شخصی و هنری را که ارزش تجاری ندارند، مجاز دانسته است و نیازی نیست که وزیر دستور خاصی بدهد.”

این وکیل ساکن شهر مونترئال گفت امیدوار است این مساله پیش از ضرب العجل ۳۰ روزه حل شود، در غیر این صورت ممکن است از این اداره دولت کانادا در دادگاه شکایت کند.

ونسان والایی گفت: “این رفتار نتیجه اصرار یک مامور گمرک برای اجرا کردن دقیق قانون نیست بلکه سوء برداشت از قانون است. این خانم دو سال از عمرش را صرف ساخت یک اثر هنری کرده که شورای هنر کانادا سفارشش را داده و حالا نه تنها اثر را بر خلاف قوانین توقیف کرده اند بلکه به او می گویند بعد از سی روز آن را نابود خواهند کرد و تازه می خواهند روزی ۱۰۰ دلار هزینه انبار جعبه های شهرفرنگ را هم از موکل من بگیرند.”

صدف فروغی که هنوز از بهت این برخورد و توقیف اثر هنری خود خارج نشده می گوید امیدش برای تصحیح رفتار اداره گمرک کانادا و ترخیص شهرفرنگش را از دست نداده است.

انگشت: هرکه هرچه می‌خواهد بگوید، ولی من فکر می‌کنم جمهوری اسلامی از هیچ چیز به اندازه ی فعالیت فرهنگی و روشنفکرانه و روشنگرانه وحشت ندارد و بدش نمی آید. جمهوری اسلامی هیچ چیز را به اندازه ی فرهنگ غیر خودی دشمن نمی دارد. کسانی که این معنا را به چیزی نمی‌گیرند از درک و تحلیل تاریخ عاجزند. کافیست به تاریخچه ی جمهوری اسلامی نگاه کنیم و مبارزه ی همه جانبه اش را با روشنفکران، هنرمندان، روزنامه نگاران و ناشران مستقل ببینیم. (آخ که چقدر دلم می‌خواهد گوشه‌ای از تاریخ روشنفکری این مملکت را بنویسم؛ دستکم آن یک ذره‌ای که شاهدش بوده ام)
ادامه متن را در انگشت بخوانید

دویچه‌وله: یک نماینده مجلس به نقل از یکی از فرماندهان نیروی انتظامی از آزاد شدن حبیب به قید وثیقه خبر داده است. بنا بر گزارش رسانه‌های ایران حبیب هنگام ضبط ویدئوکلیپی در یکی از شهرهای شمال ایران بازداشت شده بود.

سایت “انصاف نیوز” گزارش داده حبیب محبیان معروف به حبیب خواننده مشهور ایرانی که در روزهای اخیر در ماسوله یکی از شهرهای گیلان بازداشت شده بود، به قید وثیقه آزاد شده است.

ناصر عاشوری نماینده ی فومن و شفت در مجلس شورای اسلامی به سایت “انصاف نیوز” گفته است: «فرمانده نیروی انتظامی [منطقه] حضوری برای من توضیح داد، نیروی انتظامی به ایشان مشکوک شده بود که مجوز نداشته چون آن را ارائه نداده بوده، و چون از خارج آمده است، برای همین او را یک شب میهمان کرده بودند.»

این نماینده مجلس ادامه داده: «البته حبیب زندانی نبود و آن شب هم او را به عنوان میهمان ویژه نگه داشته اند.»

آن‌طور که این نماینده مجلس گفته فردای روز بازداشت، دادسرا با دریافت سندی حبیب را آزاد کرده است.

پیش از این سایت “ایسنا” گزارش داد که “خواننده معروف لس انجلسی در حین ساخت ویدیو کلیپ دستگیر شد”. بنا بر این گزارش «حبیب به همراه تمامی عوامل ساخت ویدیو کلیپ، توسط نیروی انتظامی دستگیر و تحویل مقامات قضایی شد».

در نامه‌ای که حبیب پس از آزادی خطاب به پسر خود محمد محبیان درباره چگونگی بازداشت و آزادی نوشته، آمده است که افرادی که او را دستگیر کردند “واقعا آماتور عمل کردند”.

بنا بر این نامه که در سایت “موسیقی ما” و صفحه فیسبوک محمد محبیان پسر حبیب منتشر شده، حبیب افزوده که بدون هیچ توضیحی او را بازداشت کرده و بعد از چند ساعت با همان لحنی که او را دستگیر کرده بودند، دوباره آزاد کرده‌اند.

حبیب نوشته است: «زمانی که من آزاد شدم سربازهای وظیفه و افسرها از فرط خوشحالی شروع به عکس گرفتن و گرفتن امضا از من کردند. سعی کردم در عکس‌ها لبخند بزنم ولی حس عجیبی داشتم. با خودم فکر می‌کردم اگر من شخص مجرمی هستم این امضا و عکس گرفتن‌ها دیگر برای چیست؟ کدام آدم معقولی با یک مجرم عکس می‌گیرد؟ ده‌ها سرباز گرد من جمع شده بودند و امضا می‌خواستند. آنجا بود که خدا رو شکر کردم که مردم سرزمینم “من”، یعنی حبیب واقعی را می‌شناسند و وصله‌هایی که فکر می‌کردم بهم چسبیده رو باور ندارند.»

چندی پیش مجموعه ترانه‌های حبیب محبیان با مجوز در ایران منتشر و در نمایشگاه کتاب هم عرضه شده بود.

حبیب محبیان که با نام “حبیب” در دنیای موسیقی شناخته شده است، سال ۱۳۸۸ پس از سال‌ها زندگی در آمریکا به ایران بازگشت. او از آن زمان تاکنون در انتظار مجوز برگزاری کنسرت یا انتشار آلبومی در ایران است.

پس از بازگشت حبیب به ایران ترانه‌ای با عنوان “عشق‌های خدایی” از او در اینترنت منتشر شد که به موضوع قربانیان جنگ ایران و عراق می‌پردازد.

حبیب بهمن ماه ۱۳۹۱ در گفت‌وگو با خبرنگاری ایسنا در پاسخ به این‌که آیا این ترانه را برای گرفتن مجوز خوانده است، گفت: «من برای اعتقادات قلبی‌ام نیازی به مجوز نمی‌بینم. این آثار را در سال ۲۰۰۶ ساخته‌ام. در سال‌هایی که اصلا قرار نبود به ایران بیایم.»

با این حال این خواننده تا کنون موفق به انتشار آلبوم یا برگزاری کنسرتی در ایران نشده است.

رادیوفردا: فرمانده نیروی انتظامی شهرستان شاهرود در استان سمنان از دستگیری سه نفر از کسانی خبر داد که در تهیه یک ویدئوکلیپ شاد مربوط به تشویق تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی، شرکت کرده‌بودند.

به گزارش خبرگزاری ایرنا، رحمت‌الله طاهری توضیح داد که این کلیپ با عنوان «گل برای ایران» از یکی از شبکه‌های ماهواره‌ای پخش شده و در خصوص گل زدن ایران در جام جهانی فوتبال است که برخی از صحنه‌های آن در مناطقی از شاهرود تهیه شده بود.

وی گفت: «پس از چند روز بررسی سرانجام ˈس. عˈ و ˈم. لˈ دو نفر بازیگر فیلم که هر دو ۲۳ ساله هستند و در یک خانه مجردی زندگی می‌کردند دستگیر شدند.»

رحمت‌الله طاهری با اشاره به «اعتراف متهمان به ساخت این ویدئوکلیپ» گفت: «کارگردان ۲۶ ساله این فیلم نیز که در رشته عکاسی فعالیت می‌کند شناسایی و دستگیر شد و متهمان پس از تکمیل پرونده به مرجع قضایی معرفی شدند.»

وی افزود: «به اظهار متهمان شبکه ماهواره‌ای که این ویدئو کلیپ را پخش کرده در بخش‌هایی دستکاری و آن را تحریف کرده است.»

فرمانده نیروی انتظامی شاهرود این ویدئوکلیپ را «مبتذل» دانست و آن را ازجمله «دام‌های شیطانی» غرب برای جوانان به‌شمار آورد.

اشاره فرمانده انتظامی شاهرود می‌تواند به ویدئوکلیپ «گل ایران» ساخته «گروه عجم» باشد که در هفته‌های اخیر در اینترنت منتشر شده‌است.

در پایان این ویدئوکلیپ از همکاری هواداران تیم ملی فوتبال ایران در چندین شهر اروپایی و آمریکایی و هم‌چنین در شاهرود، سنگسر، شهمیرزاد، طالقان، تهران، و اصفهان سپاسگزاری شده‌است.

چندی پیش نیز گروهی از جوانان ایرانی‌ به اتهام بازسازی ویدئوکلیپ «هپی» (شاد) فرل ویلیامز و رقص در تهران بازداشت شده و سپس آزاد شدند.

پس از این بازداشت، ویدئوکلیپ‌های دیگری با شرکت افراد بیشتری در تهران ساخته و در اینترنت پخش شده‌است.
​​