اخبار

بی‌بی‌سی: کارگران نیشکر هفت تپه در جریان اعتصاب سراسری خود، شعارهایی در همبستگی با تظاهرات اخیر خوزستان در اعتراض به وضعیت کم‌آبی سردادند.

کارگران هفت تپه در واکنش به عدم پرداخت دستمزدهایشان دست از کار کشیده‌اند، در راهپیمایی‌هایی ۲۷ تیرماه شعار می‌دادند: “خوزستان بیچاره یه قطره آب نداره”.

چندی پیش قوه قضائیه ایران از مالک خصوصی کارخانه نیشکر هفت تپه خلع ید کرد. کارگران این کارخانه اما می‌گویند بسیاری از مشکلات از جمله پرداخت دستمزدها پابرجاست.

خوزستان بیچاره یه قطره آب نداره

ادامه اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه pic.twitter.com/XMw7KrZVBs

— Hafttape (@hafttape7) July 18, 2021

اعتراض‌های خوزستان مورد حمایت برخی از گروه‌های مخالف حکومت ایران نیز قرار گرفته است از جمله شاهزاده رضا پهلوی در رشته توییتی وضعیت کنونی خوزستان را نتیجه “بی‌کفایتی” حکومت دانسته و گفته درمان، ریشه کن کردن جمهوری اسلامی است. مریم رجوی، رئیس شورای ملی مقاومت ایران هم از این اعتراض‌ها حمایت کرده است.

طی روزهای اخیر شهرهای مختلف خوزستان شاهد تظاهرات‌ در اعتراض به کم‌آبی بوده است. تا کنون کشته‌شدن قاسم خضیری و مصطفی نعیماوی بر اثر اصابت گلوله در این اعتراضات تایید شده است.

مصطفی نعیماوی بر اثر اصابت دو گلوله به سینه‌اش کشته شده و قاسم خضیری ۱۸ ساله نیز کارگر یک مغازه باتری فروشی در اهواز بوده است.

خبرگزاری فارس نزدیک به نهادهای امنیتی و نظامی اما با انتشار ویدیوهایی نزدیکان قاسم خضیری و مصطفی نعیماوی کشته‌شدگان اعتراضات، حضور آن دو در تظاهرات را تکذیب کرده‌ و تیراندازی‌ها را مشکوک خوانده است.

دیروز هم این خبرگزاری ویدیویی منسوب به پدر و برادر مصطفی نعیماوی منتشر کرد که در آن می‌گفتند مصطفی دوستانی در بسیج و سپاه داشته و کسانی که آنها را “خرابکار” می‌نامیدند او را کشته‌اند.

مشخص نیست این مصاحبه‌ها در چه شرایطی ضبط شده، اما در گذشته هم سابقه داشته که رسانه‌ها و نهادهای حکومتی معترضان کشته شده را عضو بسیج معرفی کرده‌اند.

شب گذشته معترضان به رغم تیراندازی ماموران امنیتی برای سومین شب در شهرهای مختلف خوزستان به خیابان آمدند و شعار “من تشنه‌ام حقم گلوله نیست” سر می‌دادند.

همزمان تصاویری هم از فردی با نام علی مزرعه منتشر شده که بعضی از منابع محلی می‌گویند “کشته” شده؛ اما گزارشهای تأیید نشده دیگری هم از احتمال اینکه او در بازداشت باشد مطرح شده. وضعیت او مبهم است.

گزارش‌هایی هم از اختلال در اینترنت در اهواز، سوسنگرد و شادگان منتشر شده و در بعضی مناطق هم اینترنت قطع شده است.

منبع تصویر، Social Media
توضیح تصویر،

پایگاه اطلاع رسانی حقوق بشر در ایران در حساب توئیتر خود به نقل از بعضی منابع محلی نام این نوجوان را قاسم خضیری – فرد سمت راست – اعلام کرد. پیشتر مرگ مصطفی نعیماوی – فرد سمت چپ – گزار شده بود

در روزهای گذشته اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس‌جمهوری به وزرا و مسئولان “دستور پیگیری” داده بود و همزمان براساس گزارشها محسنی‌اژه‌ای رئیس قوه قضائیه نیز هیاتی اجرایی و قضایی به منطقه فرستاده است.

استانداری خوزستان اما در نخستین واکنش خود اعتراضات را تکذیب کرده بود.

در تازه‌ترین تحولات نیز فریدون حسنوند رییس کمیسیون انرژی مجلس که با عنوان نماینده تام ‌الاختیار با دستور رییس مجلس به استان خوزستان سفر کرده بود گفت: “از روز چهارشنبه با پیگیری‌های رئیس مجلس و کمیسیون انرژی و رایزنی‌هایی که با وزارت نیرو و معاون آب وزارت نیرو انجام شده، ظرفیت خروجی سد کرخه از ۷۵ متر مکعب به ۱۳۰ مترمکعب در ثانیه رسیده است”.

او همچنین تایید کرد که در روزهای اخیر استاندار و نماینده ولی فقیه و نمایندگان مجلس خبرگان رهبری و مدیران استان جلساتی در همین زمینه تشکیل داده‌اند.

خوزستان مانند برخی دیگر از مناطق ایران با خشکسالی و کمبود بارش مواجه است. اما کشاورزان و دامداران و شهروندان معتقدند این بحران با سوءمدیریت منابع آب گره خورده است.

اهواز، شوش، سوسنگرد،‌ کرخه، شادگان از جمله شهرهایی بودند که در شب‌های گذشته شاهد اعتراض بودند.

رادیوفردا: امید صبری‌پور، سرپرست فرمانداری شادگان، تایید کرده است که یک جوان ۳۰ ساله در جریان تجمع اعتراضی به بحران آب در این شهرستان، بر اثر تیراندازی کشته شده است.

او مدعی شده که «افراد فرصت طلب و اغتشاشگر» این فرد که «یکی از تجمع‌کنندگان» بوده را کشته‌اند و به خبرگزاری ایسنا گفته که «مسببان این حادثه» بازداشت شده‌اند ولی خبرگزاری‌های فارس و ایرنا به نقل از او نوشته‌اند «شناسایی عاملان حادثه در دستور کار است».

مقام‌های حکومت ایران بارها در جریان تجمعات اعتراضی مختلف، کشته شدن معترضان را به دیگر معترضان نسبت داده‌اند، بدون اینکه سندی در این زمینه ارائه دهند.

بر اساس گزارش‌های منتشره در شبکه‌های اجتماعی، تظاهرات اعتراضی به کم آبی در شهرهای استان خوزستان در جمعه ۲۵ تیرماه برای دومین روز متوالی ادامه یافت.

این در حالی است که ساعاتی پیشتر استاندار خوزستان گزارش‌ها و فیلم‌ها از اعتراضات شامگاه پنجشنبه در این استان را جعلی خوانده بود.

با این حال گزارش‌ها حاکی است که برای دومین روز متوالی تجمع‌های اعتراضی در شهرهای اهواز، سوسنگرد، کوت عبدالله و شادگان برگزار شده است.

در برخی از ویدئوهای منتشر شده از اعتراضات جمعه، شهروندانی که این ویدئوها را ضبط کرده‌اند، به اظهارات استاندار خوزستان واکنش نشان داده و می‌گویند چه کسی دروغ می‌گوید.

تصاویری از اعتراضات شهروندان سوسنگرد در شبکه های اجتماعی منتشر شده است که در آن معترضان شعارهایی مانند «آب، آب، شط تشنه است» و «من تشنه‌ام» سر دادند.

«مای مای عطشان الشط»
(آب آب شط تشنه است)#سوسنگرد(خفاجیه)#آب #انا_عطشان pic.twitter.com/DjASueKaEJ

— ایلیا جزایری _ Iliya Jazayeri (@iliya_jazayeri) July 16, 2021

در همین زمینه، تصاویر ویدئویی از مسدود کردن جاده اهواز به اندیمشک در نزدیکی شهر عبدالخان در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است. در برخی از این ویدئوها صدای تیراندازی شنیده می‌شود.

در اهواز نیز صدها نفر دست به تظاهرات زده‌اند و تصاویری از درگیری بین نیروهای امنیتی و معترضان در این شهر منتشر شده است.

کوت عبدالله #اهواز
25 تير درگیری شدید مردم و پلیس pic.twitter.com/k8iGoww7ea

— Meytham al mahdi (@Meytham5) July 16, 2021

براساس گزارش‌های و ویدئوهای منتشره در شبکه‌های اجتماعی پنجشنبه در دست‌کم «۱۱ شهر» در استان خوزستان تجمعات شهروندان در اعتراض به بحران آب برگزار شد.

در این اعتراضات٬ شهروندان شعارهایی مانند «رودخانه تشنه است–آبش را می‌خواهد»٬ «به نام دین ما را غارت کردند» و «جان و خون‌مان فدای کارون» سر می‌دادند.

استان خوزستان امسال یکی از گرمترین تابستان‌های خود را سپری می‌کند و طی هفته‌های اخیر افزایش دما در این استان چند بار باعث شد اداره های دولتی در ۱۸ شهر خوزستان تعطیل شوند.

طی هفته‌های اخیر تجمع‌های اعتراضی علیه قطع برق و همچنین کم آبی در نقاط مختلف ایران صورت گرفته است.

نشست ستاد بحران استان برای بررسی «تنش آبی»

در همین حال، نشست ستاد مدیریت بحران استان خوزستان برای برون رفت استان از مشکلات ناشی از خشکسالی و تنش آبی عصر جمعه برگزار شد.

استاندار خوزستان در این زمینه گفته است، قرار است در کمیته‌ای با مسئولیت ستاد مدیریت بحران با همکاری رئیس مجمع نمایندگان خوزستان، نماینده رئیس مجلس و مدیران مربوطه، تا هفته آینده طرح جامعی آماده شود و در اختیار رئیس مجلس شورای اسلامی قرار دهند تا با دعوت از استاندار و نمایندگان در جلسه سران سه قوه بررسی شود.

قاسم سلیمانی‌دشتکی همچنین اظهار داشت که این استان به دلیل حجم ذخایر آب بسیار کم پشت سدها، امسال با تنش آبی بسیار شدیدی رو به رو است.

استاندار خوزستان اضافه کرده است٬ پیشنهاد دادیم از استان های بالادست آب بیشتری رها سازی شود تا آب پشت سدهای خوزستان نیز بیشتر شود.

وی با این حال کشت شلتوک در استان خوزستان را «معادل نابودی تالاب، نابودی دام سنگین و مشکلات آب شرب» دانست.

در همین حال،عبدالله ایزدپناه، نماینده ایذه در مجلس، با اشاره به این که «پروژه‌های انتقال آب از سرچشمه های کارون باید متوقف شود» گفت: خشکسالی یک طرف قضیه خوزستان است انتقال آب درواقع موجب شد این استان به این وضع دچار شود.

این نماینده مجلس تاکید کرده است که خوزستان تاوان بی‌تدبیری و تصمیمات اشتباه را پس می‌دهد.
با استفاده از شبکه‌های اجتماعی و ایرنا

رادیوفردا: ساکنان شهرهای مختلف ایران از شمال تا مرکز کشور شامگاه دوشنبه ۱۴ تیر با حضور در مقابل ادارات برق در این شهرها نسبت به قطعی مکرر برق اعتراض کردند.

ویدیوهایی از تجمع اعتراضی اهالی شهرهای بابل، بابلسر، آمل، قائمشهر، شهر ری، شیراز و کازرون در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است که برخی از آنها با شعار علیه مقامات دولت جمهوری اسلامی همراه است. از جمله معترضان در برابر اداره برق شهر ری شعار «وزیر بی‌کفایت استعفا، استعفا» سر داده‌اند.

ویدیوی دیگری نیز از شهر شیراز در خاموشی منتشر شده است که معترضان در آن علیه علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی شعار می‌دهند. از جمله این شعارها «مرگ بر دیکتاتور» و «مرگ بر خامنه‌ای» است.

همین اتفاق شامگاه یکشنبه در تهران رخ داد و تصاویری از اعتراضات ساکنان پایتخت در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد که نشان می‌دهد معترضان از پنجره‌های خود در خاموشی علیه خامنه‌ای شعار می‌دهند.

در طول روز دوشنبه خبرگزاری‌های داخل ایران گزارش‌هایی از تجمعات اعتراضی در مقابل ادارات برق شهرهای کردکوی، بندر گز، بندر ترکمن و آق‌قلا منتشر کردند که نشان از گستردگی اعتراضات به‌ویژه در شهرهای شمالی کشور دارد.

معترضان می‌گویند که برق خانه آنها سه یا چهار نوبت در شبانه روز و هر بار دستکم دو ساعت قطع می‌شود و قطعی مکرر برق مشکلات زیادی از جمله قطعی آب آپارتمان‌ها، خراب شدن گوشت و مرغ و دیگر وسایل داخل یخچال و سوختن وسایل خانگی را به همراه داشته است.

همچنین ویدیویی از بخش آی‌سی‌یوی یک بیمارستان منتشر شده است که در آن فردی توضیح می‌دهد ژنراتورهای برق اضطراری نیز جوابگوی دستگاه‌های این بخش نیست، امری که تهدید مضاعفی علیه بیماران محسوب می‌شود.

در این حال دادستان عمومی و انقلاب تهران از ورود قوه قضاییه به ماجرای قطعی مکرر برق خبر داد و گفت که دستور داده شده که موضوع از طریق مسئولین مربوطه در حوزه برق پیگیری شود.

علی القاصی‌مهر گفت: درباره قطعی مکرر برق امروز (دوشنبه، ۱۴ تیر) جلسه‌ای در استانداری تهران تشکیل شد و ما به معاون خود در بحث پیگیری حقوق عامه دستور دادیم که موضوع را از طریق مسئولین مربوطه در حوزه برق پیگیری کنند.»

وی همچنین در پاسخ به این پرسش که آیا قصوری در مسئله قطعی‌های مکرر برق رخ داده است، صرف گفت که «موضوع در حال بررسی است».

از ماه گذشته، قطع برق زندگی روزمره بسیاری از شهروندان را در ایران با مشکلات مواجه کرده است.

اختلال در کار ادارات و کارگاه‌های کوچک، گرفتاری صدها نفر در آسانسور، اختلال در ترافیک، خراب شدن لوازم خانگی شهروندان، شکست قهرمانان شطرنج کشور در رقابت‌های جهانی آنلاین و احتمال از بین رفتن واکسن‌های کرونا در مراکز سلامت از جمله این مشکلات بوده است.

مسئولان، شدت گرفتن خشکسالی و وارد مدار شدن سریع‌تر چاه‌های کشاورزی را از دیگر دلایل کمبود برق در روزهای اخیر در ایران ذکر می‌کنند. اما دی‌ماه سال گذشته پس از قطعی گسترده برق در چندین شهر اعلام شد که استخراج رمزارز بیت‌کوین و فشار زیاد آن به شبکه برق کشور، عامل اصلی این اتفاق بوده است.
با استفاده از گزارش‌های خبرگزاری فارس، رادیو فردا، و شبکه‌های اجتماعی توییتر و تلگرام؛ س.ن

یورونیوز: شماری از نهادهای کارگری ایران روز یکشنبه با انتشار فهرستی اعلام کردند تاکنون کارگران بیش از ۶۱ شرکت صنعت نفت و گاز و پتروشیمی این به کارزار اعتصاب پیوسته‌اند.

محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهوری اسبق ایران شامگاه شنبه با صدور پیامی از این اعتصاب گسترده حمایت کرد.

در پیام آقای احمدی‌نژاد با انتقاد از رویکرد مدیریتی دولت حسن روحانی آمده است: «با منابع عظیمی که وزارت نفت در اختیار دارد تامین این خواسته چندان مشکل نیست، مقاومت بدون منطق در برابر این خواست روشن و منطقی ریشه در تفکر سرمایه داری حاکم بر مدیریت آن وزارت خانه و کشور دارد.»

رئیس جمهوری پیشین ایران همچنین با اشاره ضمنی به کشتار معترضان به افزایش قیمت بنزین نوشته است: «مدیریتی که با حذف بدون منطق کارت سوخت و برقراری مجدد و بدون برنامه آن علاوه بر ایجاد زمینه کشته شدن صدها نفر از هموطنان عزیز و بیگناه، بیش از ده میلیارد دلار از محل قاچاق بنزین به کشور خسارت وارد کرد.»

با توجه به سکوت بسیاری از رسانه‌های رسمی و غیررسمی ایرانی در برابر اخبار گسترده مربوط به این اعتصاب و منتشر نشدن اخبار از کاهش احتمالی بازده شرکت‌های درگیر، نمی‌توان برآوردی درباره آثار و نتایج این حرکت داشت.

روز یکشنبه، خبرگزاری ایلنا، نزدیک به جریان اصلاح‌طلبان و اعتدالی‌ها به نقل از رضا مسعودی‌فر، قائم مقام معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم قوه قضاییه اعتصاب‌های بخش پتروشیمی را صنفی ارزیابی کرد و نوشت: «در خصوص اعتراض‌های کارگران پتروشیمی در چند استان نیز روز گذشته با معاونت‌های پیشگیری در این استان‌ها مکاتباتی صورت گرفت و معاونان پیشگیری در حال بررسی هستند تا اگر وظیفه قانونی، ترک شده است مسئول مربوطه را شناسایی و مطالبه‌گری داشته باشند.»
سایت ایران کارگر می‌گوید کارگران دست‌کم ۶۱ شرکت به اعتصاب پیوسته اند

با وجود اهمیت بالای صنعت نفت و گاز و پتروشیمی برای اقتصاد ایران، مقام‌های عالی‌رتبه یا مدیران میانی وابسته به این صنعت هنوز واکنشی به بیش از یک هفته اعتصاب نشان نداده اند.

هزاران نفر از کارگران صنعت نفت و گاز و پتروشیمی ایران از یک روز پس از انتخابات ریاست جمهوری در اعتراض به شرایط سخت کار، ایمنی کار، زندگی و حقوق بسیار پایین و همچنین قراردادهای موقت و حضور شرکت‌های پیمانکاری به‌عنوان واسطه با کارفرمای اصلی و همچنین خصوصی سازی، دست از کار کشیدند.

رادیوفردا: سازمان ثبت احوال ایران به تازگی داده‌های ماهانه مرگ و میر پاییز سال ۹۸ را منتشر کرده است؛ داده‌هایی که می‌تواند ما را به به حل یک معمای دردناک نزدیک‌تر کند.

سازمان ثبت احوال ایران نهادی است که مسئولیت ثبت آمار ازدواج، طلاق، تولد و وفات را بر عهده دارد. این آمار به‌صورت فصلی و در پایان هر فصل بر روی سایت این سازمان قرار می‌گیرد.

با مقایسه آمار ثبت احوال در فصل پاییز ۹۸ با آمار میانیگین پاییز سال‌های قبل درمی‌یابیم که در این فصل بیش از ۷ هزار و ۵۰۰ فوت اضافه ثبت شده است که بیشترین آمار فوت اضافه مربوط به آبان ۹۸ است.

بر اساس این آمار در ماه آبان ۹۸، تعداد فوت ثبت شده ۳۸ هزار و ۵۱۷ نفر بوده است. این آمار در ماه قبل از آن یعنی مهرماه ۳۴۳۱۶ نفر بوده است و در ماه بعدی یعنی آذر ماه سال ۹۸، ۳۳۶۱۵ نفر بوده است.

این آمار نشان می‌دهد که در ماه آبان، آمار مرگ و میر ثبت شده ۴۲۰۱ نفر بیشتر از ماه مهر و ۴۹۰۲ نفر بیشتر از ماه آذر بوده است.

علاوه بر این، مقایسه آمار با ماه‌های بعد نشان می‌دهد که میزان مرگ و میر در این ماه با آمار بالای فوت در ماه‌های اوج ابتلای به کرونا در تابستان و پاییز ۹۹ برابری می‌کند و همچنین میزان فوت در آبان ۹۸، شش هزار نفر بیشتر از تعداد فوت ثبت‌شده در ماه آبان سال ۹۷ بوده است.

مجموع این داده‌ها به ما می‌گویند که شاهد یک وضعیت غیرعادی آمار مرگ و میر آبان ۹۸ هستیم و باید توضیحی برای آن پیدا کنیم.

جدول ۱: آمار مرگ و میر اضافه فصلی استان‌ها از پاییز ۹۸ تا تابستان ۹۹

کرونا مقصر است؟

برای حل کردن معمای فوتی‌های آبان ۹۸، احتمالاً به ذهن بسیاری این پاسخ خطور می‌کند که این آمار مرگ و میر مربوط به شیوع ویروس کرونا در آن دوران است.

تمامی شواهد ژنتیکی از توالی‌یابی ویروس و اپیدمیولوژیکی از رصد مبتلایان با بیماری‌های ریوی مشابه کووید-۱۹ مانند آنفلوآنزا به ما نشان می‌دهد که آغاز همه‌گیری جهانی کووید-۱۹ از نوامبر و دسامبر ۲۰۱۹ (معادل آذر ماه ۱۳۹۸) بوده است.

همچنین آخرین تحقیقات علمی مستقل و آمارهای سازمان بهداشت جهانی به ما نشان می‌دهد که در هیچ کشوری از جمله شهر ووهان چین که به احتمال زیاد نقطه اصلی آغاز این همه‌گیری بوده، آمارهای فوت ثبتی تا قبل از ژانویه ۲۰۲۰ (دی و بهمن ۹۸) به‌طرز قابل ملاحظه بیشتر از حد مورد انتظار نبوده‌ است. گزارش سازمان بهداشت جهانی از شهر ووهان صفحه ۳۳ و تحقیق و ردیابی فوت ثبتی در ۹۱ کشور دنیا گواه بر همین ادعاست.

از سوی دیگر، آخرین تحقیقات من و همکاران از توالی‌یابی ژنتیکی در ایران نشان می‌دهد که آغاز اپیدمی کرونا در ایران به اویل تا اواسط دی ماه ۱۳۹۸ برمی‌گردد.

بر اساس نتایج این تحقیق، نمونه‌های ویروس گرفته‌شده از افراد مبتلا در داخل ایران و یا افرادی که سابقه سفر به ایران داشته و به کشورهای مقصد بازگشته‌اند، کاملاً با نمونه‌های اولیهٔ گرفته‌شده از ویروس در شهر ووهان انطباق دارد.

پس تا اینجا می‌دانیم که رشد سریع آمار مرگ و میر ثبت‌شده ناشی از کرونا در ایران مربوط به اوایل تا اواسط دی‌ماه ۹۸ بوده و کرونا نمی‌تواند عامل اصلی افزایش مرگ و میر در پاییز ۹۸ و به ویژه آبان ۹۸ باشد.

نکته مهم اینکه یافتن یک یا چند بیمار در پاییز نمی‌تواند مثال نقض باشد، چون سؤال اصلی این است که آیا در پاییز سال ۹۸، ویروس کرونا «به‌طور قابل ملاحظه» در کشور پخش شده که منجر به فوت هزاران نفر شود یا نه.

پس از گذشت یک سال از این همه‌گیری جهانی به‌خوبی می‌دانیم که در هر کشوری که ویروس کرونای جدید به‌طور گسترده و کنترل‌نشده پخش شود، منجر به فوت افراد بیشتری در ماه‌های آتی پس از ورود ویروس می‌شود.

پس در مورد ایران اگر پاسخ به این سؤال مثبت می‌بود، قطعاً باید شاهد یک روند رو به افزایش در آمار فوت زمستانی در اغلب استان‌های کشور می‌بودیم که عملاً چنین اتفاقی مطلقاً رخ نداد. بنابراین طبق این شواهد نمی‌توان گفت که شیوع کرونا عامل افزایش ۷۵۰۰ نفری مرگ و میر در پاییز ۹۸ بوده است.

از آنفلوآنزا و تصادفات چه خبر؟

گزاره‌های دیگری هم در پاسخ به معمای فوت اضافه پاییز ۹۸ وجود دارند، مانند شیوع آنفلوآنزا و احتمال افزایش تصادفات مرگبار جاده‌ای.

بررسی گزارش‌های مربوط به شیوع آنفلوآنزا در ایران در پاییز ۹۸ نشان می‌دهد که در آن زمان در برخی استان‌های کشور بیماری آنفلوآنزای نوع الف از گونه‌ی همه‌گیری H1N1 در چرخش بوده است.

با این حال، موارد ثبتی فوت ناشی از آنفلوآنزای فصلی تنها ۱۰۶ نفر گزارش شده است. اگر آمار بالای فوت پاییزی یک عامل پاتوژنیک یا ویروسی مانند آنفلوآنزا می‌داشت، باید قطعاً شاهد گزارش تلفات گسترده در استان‌های متعدد کشور و حتی تکمیل ظرفیت بخش‌های بیمارستانی بسیاری از شهرها به علت این عامل ویروسی می‌بودیم. اما چنین گزارشی در سطح گسترده به هیچ وجه وجود ندارد.

ما برای دقت بیشتر گزارش‌های پلیس ایران را نیز مشاهده کردیم و بر اساس این گزارش‌ها، آمار تلفات جاده‌ای سال ۹۸ نیز تغییر محسوسی نسبت به سال‌های قبل نداشته است و نمی‌توان از تصادفات جاده‌ای به عنوان علت افزایش بالای مرگ و میر در پاییز ۹۸ نام برد.

از فوت‌های ثبت نشده چه خبر؟

اگر روند فوت ثبت شده در سامانه آنلاین ثبت احوال از اوایل دهه ۱۳۴۰ تاکنون را مرور کنیم، در آغاز دهه ۷۰ شمسی شاهد یک پیک چند میلیونی فوت ثبت‌شده هستیم که به علت «طرح ضربتی ثبت فوت» از سال‌های گذشته رخ داده است. یعنی در برخی سال‌ها آمار فوت ثبت نشده بود ولی مجموع این آمارها، یک جا با هم حساب شده است و سبب شده که آمار فوت نسبت به سال قبل یا بعد تفاوت بسیار زیادی داشته باشد.

این روند در دهه ۸۰ نوسانات کمتری داشته است، اما با این وجود در برخی سال‌ها تفاوت بین آمار فوت ۲ سال متوالی به چیزی بیشتر از ۸۰ هزار نفر می‌رسیده است.

نمودار ۲: آمار مرگ و میر سالانه از ۱۳۳۸ تا ۱۳۹۸/ منبع: غفاری و همکاران (۲۰۲۱)

آخرین باری که یک نوسان با چنین دامنه بالایی در آمار ایران مشاهده شد، به سال ۱۳۹۳ برمی‌گردد که در آن سال چیزی بیش از ۷۰ هزار فوت اضافه نسبت به سال‌های قبل و بعدش گزارش شده است.

هنوز علت یا علل اصلی این آمار بالا در سال ۱۳۹۳ مشخص نیست اما یکی از کاندیدهای اصلیبرای توضیح این وضعیت، می‌تواند شیوع ویروس مرس (کرونا ویروس عامل سندروم تنفسی خاورمیانه) باشد که در سال ۲۰۱۲ برای نخستین بار در منطقه خاورمیانه گزارش شد.

علاوه بر این مورد، یک نمونه نوسان ماهانه هم در ماه دسامبر ۲۰۱۸ یعنی آذر و دی ۹۷ وجود دارد که ۳۶۴۰۰ فوت ثبت شده و تفاوت قابل ملاحظه‌ای با ماه قبل دارد.

یک احتمال مهم درباره این تفاوت آماری همان بحث «فوت‌های ثبت‌نشده» است. ممکن است در ماه‌های قبل از آن آمار فوتی‌ها ثبت نشده باشد و بعد به آمار آذر و دی ۹۷ اضافه شده باشد.

اما آیا چنین احتمالی درباره آبان ۹۸ وجود دارد؟ یعنی ممکن است که آمار فوتی‌های ماه قبل ثبت نشده باشد و بعد به آمار ماه آبان اضافه شده باشد؟

یکی از موثرترین راه‌ها برای پاسخ به این سوال، مقایسه میزان فوت در هر بازه‌ی زمانی با متوسط فوت از سال‌های قبل است.

پیش از این اشاره کردیم که با وجود نوسانات سالانه در داده‌های ثبت احوال، این آمار از سال ۱۳۹۴ تا کنون از نظم آماری بالاتری برخوردار است و قابلیت پیش‌بینی‌پذیری بهتری دارد.

همین مسئله به ما اجازه داد تا بتوانیم تعداد فوتی‌های واقعی در بازه زمانی اپیدمی کرونا در کشور را محاسبه کنیم و از روی آن تقریبی برای میزان ابتلای عمومی در هر استان بدست آوریم.

نتایج همین بررسی من و همکارانم که در نشریه لنست به چاپ رسید حاکی از تطابق بسیار بالای این محاسبات با داده‌های سرولوژی کشوری از آمار ابتلا در همان زمان دارد. در نتیجه اگر داده‌های ثبت احوال قابل اتکا نبود، امکان چنین تطابق دقیقی هم میسر نمی‌شد.

حال اگر به موضوع آبان ۹۸ بازگردیم، در واقع همین محاسبات مرگ و میر به ما نشان می‌دهد که تعداد فوت‌های اضافه در طول بازه پاییز ۹۸ بیش از ۷ هزار ۵۰۰ نفر بالاتر از سال‌های قبل است در حالی که در فصول دیگر سال ۹۸ افت و خیز قابل ملاحظه‌ای نسبت به متوسط سال‌های قبل دیده نمی‌شود.

پس نمی‌توان اینگونه تعبیر کرد که فوت بالای پاییزی ناشی از انباشت فوت ثبت نشده از فصول قبل از آن بوده است. لذا، بطور مشخص، مرگ و میر بالای آبان ۹۸ هم نمی‌تواند ناشی از انباشت فوتی‌ها از ماه‌های قبل باشد.

اما پیک فوت دسامبر ۲۰۱۸ (معادل آذر و دی ۹۷) داستان دیگری دارد. در فصل پاییز ۹۷، آمار فوت ثبتی کاملا منطبق با متوسط سال‌های گذشته است. این بدین معناست که حاصل جمع فوت در ۳ ماهه پاییز ۹۷ از میزان متوسط فوت در سال‌های قبل پیروی می‌کند. در واقع، پیک دسامبر ۲۰۱۸ مقداری ورای فوت متوسط از سال‌های قبلش ندارد و یک «پیک ظاهری» در فوت است.

جمع‌بندی

هدف این یادداشت این بود که نشان دهد می‌توان با انطباق داده‌های فصلی و ماهانه از ثبت احوال ایران تصویر بهتری از آمار فوتی‌های ۹۸ و مشخصا ماه آبان بدست آورد. همچنین با مقایسه بین داده‌ها دریافتیم که یک عامل پاتوژنیک مثل کرونا یا آنفولانزای فصلی و یا حتی نوسانات طبیعی آماری به علت فوت‌های ثبت نشده نمی‌تواند این آمار بالای فوت در آبان ۹۸ را توجیه کند.

شفافیت بیشتر از سازمان ثبت احوال در ارائه داده‌های کامل فوت ثبتی ماهانه بصورت استانی و به تفکیک جنسی و سنی می‌تواند جزئیات بیشتری در خصوص آمار بالای فوت در مقاطع مختلف سال را نمایان کند.

نظرات طرح شده در این یادداشت، الزاماً بازتاب دیدگاه رادیوفردا نیست.

رادیوفرانسه: هفده روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری، نیروی انتظامی و همچنین تمامی نهادهای اطلاعاتی و امنیتی کشور برای برگزاری بی‌خطر رأی‌گیری بسیج شده‌اند. رژیم جمهوری اسلامی که خواهان مشارکت هرچه بیشتر مردم است، در عین حال با تهدید و هشدار و ایجاد فضای ارعاب، بدبینی عمومی نسبت به این انتخابات را روز به‌روز افزایش می‌دهد.

روز سه‌شنبه ۱۱ خرداد، حسین رحیمی، فرماندۀ انتظامی تهران بزرگ گفت: اجازه نمی‌دهیم کوچک‌ترین خلل امنیتی و انتظامی در انتخابات ایجاد شود و با هر فرد یا گروهی که بخواهد امنیت جامعه را خدشه‌دار کند برخورد خواهیم کرد.

هرچند رحیمی تأکید کرد که “تأمین امنیت انتخابات به طور کامل بر عهدۀ پلیس است”، اما تردیدی نیست که به غیر از پلیس، سایر نهادهای امنیتی، اطلاعاتی و انتظامی نیز برای برگزاری انتخابات آماده شده‌اند.

علی خلیلی، معاون قرارگاه ثارالله (مسئول امنیت پایتخت) هشدار داده است که “دشمنان تمام نیروی خود را متمرکز کرده‌اند تا انتخابات را به یک انتخابات بدون شور و هیجان و مشارکت تبدیل کنند و با امنیتی کردن فضا، به ناآرامی و نارضایتی و جنبش‌های فراگیر دامن بزنند”.

خبرهای تأییدنشده حاکی از فشارهای قرارگاه ثارالله و سازمان اطلاعات‌ سپاه بر برخی چهره‌های سیاسی است تا از آنان تعهد بگیرند که در انتخابات، “در چارچوب قانون” عمل خواهند کرد.‎

در حال حاضر دو نگرانی بزرگ رژیم جمهوری اسلامی بی‌اعتنایی مردم نسبت به انتخابات و همچنین بالا گرفتن اعتراضات نسبت به آن است. این دو نگرانی سبب شده تا مبلغان و مسئولان نظام زبان تشویق و تهدید را به هم بیامیزند.

فتنۀ سفید

دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی کشور شدیداً مراقب‌اند که غر و لندهای برخی رد صلاحیت‌ شدگان – از جمله احمدی‌نژاد یا حسن خمینی – ایجاد آشوب و “فتنه” نکند. بخشی از اصولگرایان نیز همچنان نگران توطئه‌های اصلاح‌طلبان هستند.

خبرگزاری فارس هشدار داده است که “برخی از احزاب تندرو جریان اصلاح طلب با محوریت برخی از فعالان فتنۀ ۸۸ به دنبال راه اندازی فتنۀ جدیدی با عنوان فتنۀ سفید هستند”. فارس می‌افزاید: “احزاب تندرو اصلاح‌طلب بنا دارند با سرمایه‌گذاری بر روی ضد انقلاب و همچنین طرفداران یکی از کاندیداهای رد صلاحیت شده (؟)، تعداد آرای باطله را افزایش دهند و اسم آن را هم اعتراض مدنی سفید گذاشته‌اند”.

چهار روز قبل، سردار حسین اشتری، فرماندۀ کل نیروی انتظامی (ناجا) که در جمع مداحان سخن می‌گفت، صریحاً “هنجارشکنان” و کسانی که مردم را به عدم شرکت در انتخابات دعوت می‌کنند، به برخورد پلیسی و قضائی تهدید کرد. دادستان تهران، علی القاصی نیز به طور کلی به همۀ نامزدهای انتخابات هشدار داده که از “خطوط قرمز نظام” عبور نکنند.

با اینحال برخی شخصیت‌های سیاسی نگرانند که زبان زور و تهدید، آثار سوء داشته باشد. بعد از آن که سعید قاسمی و مرتضی آقاتهرانی – دو مبلّغ عوام‌گرای نظام – همۀ ناراضیان بالقوه و بالفعل انتخابات را علناً به برخورد خشن و خیابانی تهدید کردند، انتقادهایی علیه این نوع اظهارات بی‌پروا شنیده شد. به گفتۀ جلال میرزایی، فعال سیاسی اصلاح‌طلب، اظهارات امثال قاسمی و آقاتهرانی “تحریک‌کننده است و موجب بروز برخی اتفاقات در کشور می‌شود”.

دغدغۀ رونق‌بخشی به انتخابات

بسیاری از مسئولان نظام با چند روز تأخیر پیامدهای فاجعه‌بار سخنان عباس کدخدایی (سخنگوی شورای نگهبان) را دریافتند و برای جبران آن، با لحنی مهربانانه‌تر از مردم خواستند که حتماً در انتخابات شرکت کنند.

روز گذشته وزارت کشور در جهت تدارک روز انتخابات، همایشی را با شرکت معاونان سیاسی استانداری‌های سراسر کشور برگزار کرد. به این مناسبت جمال عرف، معاون سیاسی وزیر کشور وظیفۀ اصلی وزارتخانه‌اش را “برگزاری سالم و امن انتخابات” اعلام کرد.

به گفتۀ جمال عرف یکی دیگر از وظایف وزارت کشور، “رونق‌بخشی” به انتخابات است. او نرخ مشارکت را بر اساس “آخرین گزارش‌های موثق”، در حدود ۴۰ درصد دانست، اما اضافه کرد: “باید تلاش کنیم که این نرخ مشارکت به درجه بالایی ارتقا یابد”.

رئیسی باید بیش از ۱۶ میلیون رأی بیاورد

اصولگرایان می‌پندارند که تنها راه برای تضمین رأی بالای ابراهیم رئیسی، انصراف سایر نامزدهاست. در انتخابات چهار سال قبل، شمار آراء وی ۱۶ میلیون اعلام شد. اصولگرایان نگرانند که اگر این بار میزان آراء وی کمتر شود، موجب آبروریزی خواهد بود. به همین دلیل “فشارهای دوستانه” را بر سعید جلیلی افزوده‌اند تا او به نفع رئیسی کنار بکشد. مهدی چمران گفته است: “آرزوی من این است که جلیلی به نفع رئیسی کنار برود”…

اما سعید محمد، نامزد رد صلاحیت‌شده که حالا با پیگیری و اصرار و احتمالاً به امید مقامی مهم در دولت آینده خود را به ابراهیم رئیسی نزدیک می‌کند در کانال تلگرامش نوشته است که تکرار عبارت “رئیسی رأی می‌آورد”، توطئه‌ای برای “تولید انفعال” است. سعید محمد می‌افزاید: “این انفعال ظاهراً به تیم رسانه‌ای ابراهیم رئیسی هم کشیده شده و گویی خیالشان راحت است. اما اوضاع اصلاً به نفع رئیسی نیست و برای کسب رأی معقول نیازمند یک جنگ تمام عیار است”…

در حالی که امام جمعۀ اصفهان انتخابات سوریه را الگو دانسته و آرزوی مشارکت ۹۵ درصدی به نفع یک نامزد یگانه کرده است(مثل بشار اسد)، غلامرضا مصباحی‌مقدم، سخنگوی جامعۀ روحانیت مبارز گفته است که “شورای ائتلاف اصولگرایان فقط یک نفر را به مردم معرفی می‌کند (رئیسی) اما مردم حق دارند به هرکس که مایل بودند رأی دهند”… او می‌افزاید: “این که سایر نامزدهای اصولگرا به نفع رئیسی از انتخابات کناره‌گیری کنند یا در صحنه بمانند به نظر شخصی خود آنها بستگی دارد”…

چند روز قبل، مرتضی آقاتهرانی که عضو جبهۀ پایداری است “کنار کشیدن” سعید جلیلی را عاقلانه دانسته و گفته بود: “از پیامبر اسلام آمده که می فرمایند اگر دو نفر کاندیدا شوند و یکی ببیند که دیگری از او بهتر است ولی در صحنه بماند، او یک خائن است”…

رادیوفردا: حسن کرمی از سال ۱۳۹۱ تاکنون فرمانده یگان ویژه نیروی انتظامی است
اتحادیهٔ اروپا اواخر فروردین‌ماه امسال نام شماری از فرماندهان نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی را به اتهام نقض حقوق بشر و سرکوب اعتراضات آبان ۱۳۹۸ به فهرست تحریم‌های خود اضافه کرد که در میان آن‌ها نام «فرمانده یگان ویژه نیروی انتظامی» نیز به چشم می‌خورد: سرتیپ پاسدار حسن کرمی.

بررسی مصاحبه‌ها، کارنامه و برنامه‌های حسن کرمی به‌ویژه طی ده سال گذشته نشان می‌دهد که او یکی از اصلی‌ترین افراد در دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی است به‌طوری که از لحاظ تأمین تجهیزات و شیوه‌های سرکوب در لایه‌های مختلف امنیتی، این حسن کرمی است که یکی از محوری‌ترین نقش‌ها را ایفا می‌کند.

در کنار همهٔ این‌ها، حسن کرمی اما سرتیپی رجزخوان است که با وجود این‌همه جانباخته در اعتراض‌ها می‌گوید «مهم‌ترین سلاح ما آب‌پاش است». دربارهٔ یگان ویژه و حسن کرمی چه می‌دانیم؟ اساساً یگان ویژه چگونه تشکیل شد و با چه طراحی و تجهیزاتی وارد عملیات سرکوب می‌شود؟
یگان ویژه؛ برآمده از لشکر ۲۸ روح االله
«یگان‌های ویژهٔ نیروی انتظامی جمهوری اسلامی» مسئول کنترل اجتماع‌ها و برخورد سریع با اعتراض‌های مردمی است که در ادبیات جمهوری اسلامی از آن‌ها با عنوان «اغتشاشات» و «تجمعات غیرقانونی» یاد می‌شود.

آن‌گونه که مقام‌های مسئول در نظام روایت می‌کنند، نطفهٔ شکل‌گیری این نیرو به «لشکر ۲۸ روح‌الله» بازمی‌گردد. این لشکر در سال ۱۳۶۵، با هدف مشارکت بیشتر نیروهای کمیته در جنگ، از ادغام تیپ قوامین و تیپ موسی ‌بن جعفر با فرماندهی سیدمجتبی عبداللهی تشکیل شد و غیر از گردانی کوچک در شرق کشور، عمده نیروها و تجهیزات این دو تیپ به غرب کشور انتقال یافتند.

با پایان جنگ، نیروهای لشکر روح‌الله در شکل یگان ویژه معطوف به عملیات خاص به‌ویژه مبارزه با مواد مخدر و قاچاقچیان سازماندهی شدند. به این ترتیب، یگان ویژه تنها واحدی است که نیروی انتظامی را به سال‌های جنگ با عراق متصل می‌کند.

یگان ویژه اما خیلی زود جنبهٔ امنیتی به خود گرفت و به طور مشخص نخستین‌بار در سال ۱۳۷۱ برای سرکوب اعتراض‌های معروف به «کوچه طلاب» روانه مشهد شدند. حالا اما کارنامهٔ یگان ویژه فهرست بلندبالایی از سرکوب اعتراض‌های کوچک و بزرگ و خون‌های ریخته‌شده است؛ از جملهٔ آن‌ها سرکوب اعتراض‌های مردم قزوین به استان‌ نشدن این منطقه در سال ۱۳۷۳، سرکوب رانندگان مینی‌بوس در اسلامشهر در سال ۱۳۷۴، حمله به کوی دانشگاه تهران در سال‌های ۱۳۷۸ و ۱۳۸۲، سرکوب جنبش سبز، سرکوب اعتراض‌ها در سال‌های ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷ و البته آبان خونین ۱۳۹۸.

برای یگان ویژه البته لایه‌های امنیتی متفاوتی تعریف شده است به‌طوری که مثلاً طبق اعلام رسمی در سال ۱۳۹۴ «چهار یگان در تهران، پنج تیپ در استان‌های درجه یک، هشت گردان در استان‌های درجه دو و هشت گروهان در استان‌های درجه سه» برای یگان ویژه تعریف شد. دیگر طبقه‌بندی نیروی انتظامی، سه وضعیت «سفید»، «خاکستری» و «زرد و قرمز» است و کلیه عملیات سرکوب توسط یگان ویژه در صورت بروز وضعیت «زرد و قرمز» آغاز می‌شود.

نکته مهم زمان حضور یگان ویژه در بحران‌هاست. این یگان خیلی زود حتی به محض اطلاع از سپاه و وزارت اطلاعات دربارهٔ احتمال شکل‌گیری اعتراض‌ها و حداکثر با شکل‌‌گیری نخستین حلقه‌های اعتراضی وارد عمل می‌شود: «ما نمی‌توانیم منتظر بمانیم که اغتشاش تبدیل به بحران، آتش‌سوزی و درگیری شود و سپس وارد عمل شویم چرا که کنترل از دست خارج خواهد شد. لذا ما از همان ابتدا با اطلاع از خبر در مرحله پیش‌بینی قرار می‌گیریم.»

حسن کرمی (نفر چهارم از سمت چپ) در کنار احمدرضا رادان، فرمانده مرکز مطالعات راهبردی ناجا (نفر سوم) در تجمع یگان‌های ویژه، ۴ مهر ۹۷
حسن کرمی، فرمانده یگان ویژه، کیست؟
سرتیپ پاسدار حسن کرمی متولد سال ۱۳۳۹ در ارومیه است. دیپلم خود را سال ۱۳۵۷ در شهرستان سلماس دریافت کرد. کرمی از ۲۹ بهمن ماه سال ،۱۳۵۷ با هدف حفاظت از پادگان لشکر ۶۴ ارومیه، اسلحه به دست گرفت و با عضویت در سپاه پاسداران وارد فعالیت‌های نظامی-امنیتی شد. در سال‌های جنگ عمدتاً در «قرارگاه حمزه سیدالشهدا»ی ارومیه حضور داشت.

در سابقهٔ او ۲۶ سال عضویت در سپاه پاسداران و چهار سال «فرماندهی بسیج استان اردبیل» دیده می‌شود. همسرش – خانم اکبرنژاد – ادعا می‌کند که نه تنها شوهرش بلکه خود او نیز فعالیت‌های بسیجی داشته و به‌ویژه برخی «پایگاه‌های بسیج برای خانم‌ها در مناطق روستایی کردستان» به پیشنهاد او راه‌اندازی شدند.

آخرین مسئولیت کرمی در سپاه «هماهنگ‌کنندهٔ لشکر ویژه شهدا» بود. کرمی سال ۱۳۸۴ با انتقال از سپاه به نیروی انتظامی، به فرماندهی نیروی انتظامی استان آذربایجان‌غربی منصوب شد. از تیرماه سال ۱۳۸۹ به مدت دو سال فرمانده نیروی انتظامی استان اصفهان بود و از سال ۱۳۹۱ تاکنون فرمانده یگان ویژه نیروی انتظامی است.

دی ‌ماه سال ۱۳۹۸و کمتر از دوماه بعد از سرکوب خونین اعتراض‌های مردمی ازجمله توسط نیروهای یگان ویژه -تحت امر حسن کرمی- رسانه‌ها در ایران از ارتقای درجهٔ حسن کرمی از سرتیپ دومی به سرتیپی خبر دادند.

کرمی به‌شدت رسانه‌ای و اهل سخنرانی است. بررسی مجموعه سخنان او به‌ویژه از زمان فرماندهی‌اش در یگان ویژه نشان می‌دهد که او عملاً یکی از بلندگوهای دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی است که گاه با تشریح شیوه‌های مقابلهٔ نیروهای تحت امرش با اعتراض‌های مردمی و همچنین تجهیزات و امکانات این نیروها عملاً سعی می‌کند تا نوعی رعب و وحشت را در میان مردم و معترضان احتمالی تولید کند. در این راستا او اغلب ضمن تأکید بر توانایی یگان ویژه برای «واکنش سریع» در «شرایط خاص»، این جمله را تکرار می‌کند: «آمادهٔ اعزام به هر نقطه از ایران برای مقابله با اتفاقات پیش‌بینی‌نشده هستیم.»
شیوه های سرکوب؛ از اتوبوس «راتق» تا «سازمان دوم رزم»
از لابه‌لای سخنان کرمی می‌توان به نمایی پنهان از شیوه‌های سرکوب توسط نیروی انتظامی دست یافت. مثلاً، به‌گفتهٔ او، عملیات اعتراض‌های مردمی در دی‌ماه سال ۱۳۹۶ در میان نیروهای یگان ویژه «پَرِ قو» نام داشت و این نیروها با استفاده از «خودرو صوت» توانستند «صدای فرمانده میدان را تا دو کیلومتر و به شعاع ۵۰۰ متر» پخش‌ کنند. کرمی البته تأکید می‌کند که نیروهای تحت امرش در «۷۹ نقطه در سطح کشور» توانستند «با مهارت و تخصص ویژهٔ خود» اعتراض‌ها را «جمع کنند».

آن‌چه کرمی «مهارت و تخصص ویژه در جمع‌ کردن» می‌نامد اما به جان باختن ده‌ها نفر و بازداشت هزاران نفر در سراسر کشور انجامید؛ هرچند او می‌افزاید که یگان ویژه در جریان سرکوب اعتراض‌های دی ۱۳۹۶ هنوز «از تمام قدرت خود استفاده نکرده بود».

کرمی اما خود را برای دامنهٔ وسیع‌تری از سرکوب اعتراض‌ها آماده کرده بود؛ آن‌چنان‌که سال ۱۳۹۵ صراحتاً از آمادگی یگان ویژه در ضرورت استفاده از «سلاح و مهمات» برای سرکوب اعتراض‌ها در قالب «سازمان دوم رزم» سخن گفته بود: «در سازمان رزم، تجهیزات كنترل اغتشاشات را كنار گذاشته و از سلاح و مهمات در برابر دشمن استفاده كرده و ایستادگی می‌كنیم.»

تخصص اصلی کرمی شناسایی کمبود امکانات و تجهیزات نیروهای یگان ویژه برای سرکوب اعتراض‌ها و اعلام آن به نهادهای بالادستی برای تأمین این تجهیزات است. او که حدود سه سال بعد از جنبش سبز به فرماندهی یگان ویژه رسید، ابتدا با بررسی مجموعه اعتراض‌های خیابانی بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۸۸ کمبودهای تجهیزاتی یگان ویژه را شناسایی کرد: «از سال ۱۳۸۸ متوجه شدیم که باید خود را به تجهیزات خاصی مثلا موانع سدکننده، انواع گازها و وسایل الکترونیکی مجهز کنیم» مثلاً «خودرو مجهزی که وارد جمعیت و اغتشاش شود و آسیب‌ناپذیر باشد، نداشتیم».

به این ترتیب، به‌گفتهٔ کرمی، تجهیزاتی همچون «خودروهایی با ایمنی کامل و آسیب‌ناپذیری جهت کنترل اغتشاشات»، «امکانات الکترونیکی صوت و نور»، «انواع آبپاش‌ها با وزن ۱۸، ۵ و ۲ تن» و «انواع خوشبوکننده و بدبوکننده خنده و گریه‌آور» به یگان ویژه اضافه شد.

حسن کرمی در مراسم رونمایی از اتوبوس راتق یگان ویژه، مهر ۱۳۹۳

«اتوبوس راتق» مجهز به «دوربین، سیستم فیلتراسیون، سیستم پرتاب رنگ و ماده بدبو، آبپاش، سیستم صوت، دیده‌بان و خروجی اضطراری» دیگر خودروی یگان ویژه است که از آن برای متفرق کردن مردم به مثابه سدکننده میان نیروی انتظامی و معترضان و با هدف جلوگیری از شکل‌گیری حلقه‌های پرشمار مردم معترض استفاده می‌شود. طراحی و ساخت این خودرو-اتوبوس حدود چهار سال به طول انجامیده است.

پاییز سال ۱۳۹۵ نیز از «لانچر پرتاب گاز اشک‌آور و خودروی ضد اغتشاش» یگان ویژه، تولید بومی، رونمایی شد. همچنین یکی دیگر از اقدام‌های کرمی «اتصال تمامی دوربین‌های کنترل شهری سراسر کشور به مرکز کنترل فرماندهی یگان‌های ویژه» است تا معترضان سر فرصت شناسایی شوند.

با توجه به اهمیت امنیتی تهران در مواجهه با اعتراض‌ها، او خیلی زود بعد از فرماندهی یگان ویژه تیم‌های عملیاتی مخصوصی برای مواجهه با اعتراض‌های احتمالی در تهران تدارک دید که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به تجهیز چهار یگان ویژهٔ تهران به تیم‌های «پارکور» و «اسکیت» برای «عبور سریع‌تر از ترافیک» و مقابله با اعتراض‌ها اشاره کرد.

کرمی با شیوع ویروس کرونا نیز خود را با شرایط جدید تطبیق داد و این روزها آموزش یگان ویژه برای «واکنش سریع و عملیاتی» برای «۱۳ هزار و ۵۰۰ نفر» از نیروهای تحت امرش به صورت آنلاین صورت می‌پذیرد.

حالا در آستانهٔ برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری، بی‌تردید نیروهای یگان ویژه در حال آماده‌باش برای «جمع کردن» اعتراض‌های احتمالی هستند؛ آن‌چنان‌که «یگان ویژه» چهارسال قبل نیز در آستانهٔ برگزاری انتخابات با «افزایش سه برابری ظرفیت تجهیزات و نیرو»ی خود با محوریت «قرارگاه عملیاتی ظفر» آمادهٔ حضور در سراسر کشور بود.
زنان و سواحل دریا؛ «زنان نینجا» و لباس مبدل یگان ویژه
بخش مهمی از وظایف یگان ویژه مقابله با «مظاهر بدحجابی» در سواحل دریاها در استان‌های گیلان، مازندران و گلستان و همچنین حضور زنان در تجمع‌های اعتراضی است. حسن کرمی به‌تازگی در اردیبهشت‌ماه سال جاری از تشکیل «واحد‌های عملیاتی زنان یگان‌های ویژه ناجا در تهران و ۹ استان کشور در سه ماهه اول امسال‌» خبر داده است تا به‌گفتهٔ وی «خلأ‌های گذشته در برخورد با ناامن کنندگان شهرها» را برطرف سازد.

با این حال، برنامهٔ او برای مقابله با زنان خیلی زود و در همان اوایل مسئولیتش در یگان ویژه کلید خورده بود، به طوری که مهرماه سال ۱۳۹۲ از تشکیل «واحد ضد اغتشاش زن» با هدف حضور در «عملیات‌ها، دستگیری، شناسایی، انتقال و بازجویی» در یگان ویژه خبر داد.

کرمی به‌شدت مخالف حضور زنان در ورزشگاه‌هاست و در عباراتی مبهم می‌گوید که «فضا آمادهٔ حضور این افراد نیست». از سوی دیگر، یکی از برنامه‌های کرمی «آموزش نینجا» برای زنان یگان ویژه است که همهٔ این‌ها برای مقابله با حضور پررنگ زنان در جنبش‌های اعتراض مردم ایران طراحی شده‌اند.

به‌گفتهٔ کرمی، مسئولیت تأمین «امنیت اخلاقی» در سواحل دریاها نیز بر عهدهٔ یگان ویژه است و مأموران این یگان با لباس‌های مبدل در سواحل حضور پیدا می‌کنند و «لباس پلیس نمی‌پوشند».
رجزخوانی های کرمی؛ «مهم‌ترین سلاح ما آبپاش است»
یگان ویژه تحت امر حسن کرمی از اهمیت فوق‌العاده‌ای برای نظام جمهوری برخوردار است و فارغ از فقر و اوضاع معیشتی مردم، مرتب بر نیرو و امکانات و تجهیزات یگان ویژه افزوده می‌شود، آن‌چنان‌که به‌گفتهٔ کرمی «یگان ویژه هیچ محدودیتی در استخدام نیرو ندارد»، «تجهیزات و امکانات خوبی در اختیار این یگان قرار می‌گیرد» و حمایت‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری از این نیرو به اندازه‌ای بوده که «سال ۹۹ به لحاظ توجه ویژه به زیرساخت و تجهیزات بی‌نظیرترین سال یگان ویژه است».

او شهریورماه سال ۱۳۹۹ نیز گفت که «توان یگان‌های ویژه ناجا از نظر نیروی انسانی، تجهیزات وامکانات نسبت به قبل دو برابر افزایش یافته است».

«یگان ویژه» نیروی انتظامی نخستین واکنش نهادهای امنیتی به اعتراض‌های مردمی است و از این روست که کرمی نیز همواره تأکید می‌کند که «یگان ویژه یگان واکنش سریع با گستره فعالیت در سراسر کشور است» و «با ترابری هوایی و زمینی در کمترین زمان ممکن» به محل اعتراض‌ها می‌رسد و در نتیجه «باید دائم در آمادگی کامل باشد». کرمی معترضان را همواره «اراذل و اوباش» و حاضران در اعتراض‌های آبان ۱۳۹۸ را «همگی دست‌پرورده سلطنت‌طلبان و منافقین» می‌نامد و سرکوب اعتراض‌های آبان ۱۳۹۸ را جزو افتخارهای خود و نشانه «آمادگی بصیرتی و توان عملیاتی» و نیروهایش برمی‌شمرد.

حسن کرمی اما به همهٔ این‌ها نیز اکتفا نمی‌کند بلکه بعد از اجرای عملیات علیه اعتراض‌ها تازه بر زخم سرکوب نیز نمک می‌پاشد، آن‌چنان‌که مثلاً با وجود این‌همه جان‌باخته و مصدوم ادعا می‌کند که «مهم‌ترین اسلحهٔ ما آبپاش است»؛ تو گویی این‌همه خانوادهٔ سوگوار، از تهران تا ماهشهر، عزیزان خود را در جریان آب‌بازی از دست داده‌اند. و یا بارها ادعا کرده که «خود مردم از ما می‌خواهند تا با این اراذل و اوباش به‌شدت مقابله کنیم» و «بسیاری از اوباش را خود مردم به ما معرفی می‌کنند».

در نمونه‌ای دیگر، کرمی حتی دربارهٔ سرکوب خونین مردم ماهشهر و شهرک‌های حاشیه‌ای آن نیز معترضان را «عده‌ای اشرار مسلح» توصیف می‌کند که «به سمت شهروندان و مأموران تیراندازی کردند». این در حالی است که یکی از شدیدترین و خونین‌ترین سرکوب‌ها با نقش‌آفرینی پررنگ نیروی انتظامی در جریان اعتراض‌های آبان ۱۳۹۸ در ماهشهر انجام شد، تا آن‌جا که بر اساس برخی گزارش‌ها دست‌کم ۱۳۰ نفر از شهروندان ظرف سه روز جان باختند.

در بازخوانی تاریخ سرکوب در جمهوری اسلامی، بی‌تردید سرتیپ حسن کرمی یکی از اصلی‌ترین افراد به‌خصوص از دههٔ ۱۳۹۰ تاکنون به شمار می‌رود؛ طراح و مجری سرکوب در مرحلهٔ واکنش سریع نظام به اعتراض‌های مردمی؛ نامی که نه تاریخ او را فراموش خواهد کرد نه خانواده‌های آسیب‌دیدگان و جان‌باختگان و نه حافظهٔ تاریخی مردم ایران: حسن کرمی، فرمانده یگان ویژه نیروی انتظامی جمهوری.

نظرات نویسندگان در یادداشت‌ها لزوماً بازتاب دیدگاه رادیو فردا نیست.

ایران اینترنشنال: ۶۴۰ کنشگر سیاسی و مدنی، هنرمند، ورزشکار، نویسنده و پژوهشگر در بیانیه‌ای با حمایت از کارزار «نه به جمهوری اسلامی» خواستار آن شدند که این مطالبه محور «همبستگی ملی» قرار گیرد.

نویسندگان این بیانیه تاکید کردند که «فریاد نه به جمهوری اسلامی در جای‌جای ایران طنین‌افکن شده است» و «این صدای مردمی است که عزم جزم کرده‌اند تا بساط جمهوری اسلامی، این مانع اصلی دستیابی به آزادی، رفاه، دموکراسی، پیشرفت و حقوق بشر را برچینند».

در این بیانیه تاکید شده که « گسترش کارزار «نه به جمهوری اسلامی» در پیوند با دیگر حرکت‌های سیاسی و مدنی، نویدبخش همسویی و همگرایی بیشتر مبارزات آزادیخواهانه و عدالت‌جویانه مردم ایران برای رهایی از حکومتی ضدبشری است.»

در انتهای این بیانیه خطاب به مردم ایران آمده است: «بیاییم خواست «نه به جمهوری اسلامی» را محور همبستگی ملی قرار دهیم تا با برپایی جنبشی بزرگ و فراگیر، خاک ایران‌زمین را برای همیشه از فقر و نکبت این رژیم سیاه و فاسد، پاک کنیم.»

بر اساس این بیانیه، جمع‌آوری امضاها ادامه دارد. در میان امضاکنندگان نام شاهزاده رضا پهلوی، بیژن کیان، زرتشت احمدی راغب و داریوش اقبالی به چشم می‌خورد.

در روزهای اخیر، گروهی از شهروندان در ایران با انتشار ویدیوهایی از نصب پوسترهایی با شعار «نه به جمهوری اسلامی» در اماکن عمومی، از این کارزار حمایت کردند.

در ویدیوهایی که به دست ایران اینترنشنال رسیده گروهی از شهروندان با انتشار ویدیوهایی اعتراضی، به جمهوری اسلامی « نه» می‌گویند. pic.twitter.com/GdCONfhPNP

— ايران اينترنشنال (@IranIntl) March 7, 2021

متن کامل بیانیه و اسامی امضاکنندگان را ببینید.

طنین فریاد “نه به جمهوری اسلامی” را رساتر کنیم!

هم‌میهن!

فریاد “نه به جمهوری اسلامی” در جای‌جای ایران طنین‌افکن شده است.

این صدای مردمی است که عزم جزم کرده‌اند تا بساط جمهوری اسلامی، این مانع اصلی دستیابی به آزادی، رفاه، دموکراسی، پیشرفت و حقوق بشر را برچینند. گسترش کارزار “نه به جمهوری اسلامی” در پیوند با دیگر حرکت‌های سیاسی و مدنی، نویدبخش همسویی و همگرایی بیشتر مبارزات آزادیخواهانه و عدالت‌جویانه مردم ایران برای رهایی از حکومتی ضدبشری است.

هموطنان میهن‌دوستی که قلب و ذهن‌تان سرشار از آرزوی آزادی و آبادی ایران است:

بیاییم خواست “نه به جمهوری اسلامی” را محور همبستگی ملی قرار دهیم تا با برپایی جنبشی بزرگ و فراگیر، خاک ایران‌زمین را برای همیشه از فقر و نکبت این رژیم سیاه و فاسد، پاک کنیم.

امضاکنندگان:

آ

شهرام آذر (خواننده و آهنگساز – سندی) بهرام آتش‌بند (کنشگر سیاسی) پتکین آذرمهر (مستندساز) شایان آریا (کنشگر سیاسی) کوروش آریانا (کنشگر سیاسی) شهلا آریانا (نقاش) رادان آزاد (کنشگر سیاسی) عباس آزادیان (روان‌پزشک) مهدی آقازمانی (روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون) حمید آقایی (کنشگر سیاسی) تقی آل رضا (کنشگر سیاسی) ابراهیم آهنیان (کنشگر سیاسی) شهریار آهی (کنشگر سیاسی) امیریحیی آیت‌اللهی (پژوهشگر فلسفه)

الف

داریوش اقبالی (خواننده) فرامرز اصلانی (خواننده و آهنگساز) بهنام ابراهیم‌زاده (کنشگر سیاسی) احمد ابطحی (کنشگر سیاسی) عباس ابطحی (کنشگر سیاسی) محمود ابطحی (کنشگر سیاسی) ناصر ابهت (ناوبان یکم نیروی دریایی ارتش، کنشگر سیاسی) ژاله ابیض (کنشگر سیاسی) تورج اتابکی (پژوهشگر و استاد دانشگاه) ایرج احرابی‌فرد (مربی پیشین تیم‌های ملی شنای ایران، مدرس و متخصص علوم ورزشی) عبدالرضا احمدی (زندانی سیاسی پیشین) فریدون احمدی (کنشگر سیاسی) صابر احمدی (کنشگر سیاسی) کیوان احمدی (گرافیست) زرتشت احمدی راغب (امضاکننده بیانیه ۱۴نفر) شهلا اردلان (کنشگر سیاسی) روشنک استرکی (روزنامه‌نگار) آرش اسحاقی (کنشگر سیاسی) سیاوش اسدپور (کنشگر حقوق بشر) مازیار اسدی (کنشگر سیاسی) هوشنگ اسدی-هو‌آس (کنشگر سیاسی و حقوق زنان، متخصص سیستم آی‌تی) مهدی اسکندری (کنشگر سیاسی) رضا اسماعیلی (نقاش) کیوان اسوار (کنشگر سیاسی) آرماند اش-رف‌زاده (متخصص برق و الکترونیک، علوم کامپیوتر، بیوپزشکی و استاد مهندسی سیستم و تفکر هوشمندانه) علی اشتیاق (روزنامه‌نگار) امیرحسین اعتمادی (کنشگر سیاسی، زندانی سیاسی پیشین) رشید اعلم (کارآفرین) محمد افشار (ستوان خلبان ارتش ایران) نادر افشار (کنشگر حقوق بشر) فرید افشار (کوشنده سیاسی) افشین افشین‌جم (کنشگر حقوق بشر و تحلیلگر سیاسی) حسین افصحی (کارگردان و بازیگر تئاتر) کاظم افضلی (کنشگر سیاسی) نسرین الماسی (روزنامه‌نگار) صدرالدین الهی (روزنامه‌نگار و نویسنده) عترت الهی (نویسنده) حسن امانت‌بری (کنشگر سیاسی) فریبا امان‌زاده (کنشگر سیاسی) امید امیدوار (برنامه‌ساز تلویزیون) امیررضا امیربختیار (کنشگر سیاسی) بهمن امیرحسینی (کنشگر سیاسی) آرزو امیری (کنشگر سیاسی) آرین امیری (کنشگر سیاسی) ملیکا امیری (کنشگر سیاسی) ایرج امیری (کنشگر سیاسی) چنگیز امیری (کنشگر سیاسی) بابک امینی (آهنگساز و گیتاریست) محمدتقی امینی (افسر ارتش) شادی امینی (خواننده پاپ) رضا امینی (ستوان خلبان ارتش) سعید امینی (کنشگر مدنی) شهلا انتصاری (امضاکننده بیانیه ۱۴نفر) نیره انصاری (حقوقدان و نویسنده، کنشگر حقوق بشر) نازنین انصاری (روزنامه‌نگار) علی معراج انصاری (عضو پیشین تیم ملی جوجیتسو ایران و قهرمان آسیا) محمدرضا انصاری (کارآفرین) ماریانوش انصاری (کنشگر مدنی) علی انصاری (کنشگر سیاسی) مهران انصاری (متخصص آموزش و توسعه سازمانی) یزدان انصاف‌منش (کنشگر سیاسی) ناصر انقطاع (نویسنده و پژوهشگر تاریخ ایران) نیکروز اولاداعظمی (نویسنده) جلال ایجادی (جامعه‌شناس، استاد دانشگاه) رویا ایرانی (کنشگر جنبش زنان) محمد ایزدی (کنشگر سیاسی) فهیمه ایلغمی (کنشگر سیاسی)

ب

افشین بابازاده (شاعر) نادر بابایی (زندانی سیاسی پیشین) مصطفی باباییان (سروان خلبان ارتش) میترا بابک (روانکاو) اردشیر بابکان (کنشگر سیاسی) شمس‌الدین بابویه دارابی (کنشگر سیاسی) ناهید بارور (کنشگر سیاسی) لیلی بازرگان (خبرنگار و کارآفرین) احمد باطبی (روزنامه‌نگار، عکاس و فیلم‌ساز) حسین باقرزاده (کنشگر سیاسی و حقوق بشری) احمد باقری (کنشگر حقوق بشر) خیرالله باقری (کنشگر سیاسی) ساناز باقری (هنرمند کارتونیست) گشتاسب باوند (کنشگر سیاسی) رودی بختیار (روزنامه‌نگار) سیاوش بختیاری (کنشگر سیاسی) وحید بدیعی (روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز رادیویی) مهران براتی (کنشگر سیاسی و تحلیلگر روابط بین‌الملل) مرتضی برجسته (هنرمند، خواننده) میثم برنابار (کنشگر مدنی) حیدر برومند (پزشک و کنشگر سیاسی) فرخ برومند (کنشگر حقوق بشر) تیمور بزرگی (کنشگر سیاسی) شیما بزرگی (متخصص سیاستگذاری عمومی و حقوق بین‌الملل) فرزین بستجانی (کنشگر سیاسی) پری بسترآهنگ (کنشگر سیاسی) سعید بشیرتاش (کنشگر سیاسی) نامدار بقایی یزدی (استاد دانشگاه) پروین بقایی یزدی (کنشگر مدنی) الاهه بقراط (روزنامه‌نگار) فرشید بلدی (کنشگر سیاسی) امین بلغزند (سروان خلبان ارتش) شاهین بمبوری (کنشگر حقوق بشر) علی بنی‌فاطمه (کنشگر سیاسی) امیرحسین بهارلو (کنشگر سیاسی) رضا بهروز (پزشک متخصص مغز و اعصاب) نسیم بهروز (کنشگر سیاسی) بابک بهزادی (کنشگر سیاسی) نصرت بهشتی (کنشگر حقوق زنان) حمید بی‌آزار (کنشگر سیاسی) خسرو بیت‌الهی (سروان خلبان ارتش) بهرام بیگلری (کنشگر سیاسی) ب بی‌نیاز (داریوش، پژوهشگر و مترجم)

پ

رضا پهلوی، بهمن پارسی (کنشگر سیاسی) فواد پاشایی (کنشگر سیاسی) ناهید پرسون سروستانی (فیلم‌ساز و مستندساز، کنشگر سیاسی و حقوق زنان) مهدی پزشکی (کنشگر سیاسی) مهشید پگاهی (کنشگر حقوق بشر و زنان، کارشناس شیمی) ناصر پل (کنشگر سیاسی) هاله پناهی (کنشگر مدنی) عباس پهلوان (روزنامه‌نگار) عسل پهلوان (روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز تلویزیون) سپیده پورآقایی (کنشگر مدنی) فریده پورعبدالله (کنشگر حقوق بشر) سعید پورعبدالله (کنشگر سیاسی) ژاله پورهنگ (نقاش، استاد پیشین دانشکده هنرهای زیبا) آوا پوری (کنشگر جنبش زنان) شهلا پویان (کنشگر جنبش زنان) عماد پیر بویری (کنشگر سیاسی) احسان پیرولی (کنشگر سیاسی) افشین پیروی (کنشگر سیاسی) مصطفی پیمان‌نژاد (کنشگر مدنی)

ت/ث

محمود تجلی‌مهر (کنشگر سیاسی، کارشناس و پژوهشگر اینترنت و مخابرات) محمد ترابی (کنشگر سیاسی) مهدی ترابیان (کنشگر سیاسی) ترانه ترک (کنشگر سیاسی) گارن ترهوسپیانس (کنشگر سیاسی) رضا تقی‌زاده (نویسنده، مترجم و تحلیلگر روابط بین‌الملل) لاله تنگسیری (کنشگر حقوق زنان، پزشک) هایده توكلی (کنشگر سیاسی) کیانوش توکلی (روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز) محمد توکلی (کنشگر سیاسی) سهیل ثابت راسخ (کنشگر سیاسی)

ج/چ

حمید جاذب (کنشگر سیاسی) حمیدرضا جاودان (بازیگر) سعید جباری (کنشگر سیاسی) میترا جشنی (هنرمند و کنشگر سیاسی) دانیال جعفری (پزشک) محسن جعفری (کنشگر سیاسی) پروین جعفری (کنشگر سیاسی) حسین جعفری (کنشگر سیاسی) قدرت‌الله جعفری (کنشگر سیاسی) پویا جگروند (کنشگر مدنی) حسن جلالی (سرهنگ خلبان ارتش) ساتگین جلالی (کنشگر سیاسی) کوروش جلیل (کنشگر سیاسی) مهدی جمالی (کنشگر سیاسی) داوود جمشیدنژاد (سرگرد خلبان ارتش) جمال جمیلی (سروان خلبان هوانیروز ارتش، کنشگر سیاسی)، گلنار جهانبانی (کنشگر سیاسی) آرش جهانشاهی (کنشگر سیاسی) غلامرضا جهانفر (کنشگر سیاسی) امیر جهرمی (کنشگر حقوق کارگران) ایرج جوادی (کنشگر سیاسی) هوشنگ جوان (کنشگر سیاسی) رامش جوانمرد (کنشگر سیاسی) جواد جواهری (نویسنده) هادی جواهری لنگرودی (کنشگر سیاسی) سعید جوربکی (کنشگر سیاسی) اصغر جیلو (کنشگر سیاسی) نیلوفر چمن‌زار (کنشگر حقوق بشر) سعید چوبک (ناشر)

ح/خ

محمدرضا حاج‌‌رستمبگلو (شاعر) علیرضا حاجی طرخانی (کنشگر سیاسی) مهدی حاذق‌اعظم (کنشگر سیاسی) اکبر حجاریان (کنشگر سیاسی) بینا حجازی (کنشگر سیاسی) سپیده حجامی (کنشگر سیاسی) اسفندیار هژبرافکن (کنشگر سیاسی) آرزو حسین‌آبادی (کنشگر سیاسی) علی حسین‌نژاد (مترجم و روزنامه‌نگار، کنشگر حقوق بشر) ناهید حسینی (پژوهشگر امور زنان و آموزش) محمود حسینی (روانپزشک) عباس حقیقی (کنشگر حقوق بشر) جمشید حیدری (کنشگر سیاسی) مجید حیدری (هنرمند و کنشگر سیاسی) سهیل خاتمی‌نژاد (شهروند) زهرا خانی (کنشگر سیاسی) ویکتوریا خبیر (شهروند) غلام خدابنده (کنشگر حقوق کارگران) امیر خردنیک (کنشگر سیاسی) ابی خطایی (کنشگر مدنی و حقوق بشر) دنیا خلف‌زاده (کنشگر سیاسی) علی خلف‌زاده (کنشگر سیاسی) فرید خلیفی (برنامه‌ساز) سودابه خلیلی (کنشگر حقوق بشر) بیژن خلیلی (ناشر و کنشگر حقوق بشر) مجید خندان (مربی و داور ورزشهای رزمی، عضو پیشین تیم ملی ایران) اسماعیل خوئی (شاعر و نویسنده) کامران خوانساری‌نیا (کنشگر حقوق بشر) مراد خورشیدی (کنشگر سیاسی) آریا خوشخو (متخصص علوم ایمنی نرم‌افزار)

د/ذ

آرامش دوستدار (نویسنده) ازیز دادیار (کنشگر سیاسی) ناصر دارابی (سرگرد خلبان ارتش) مهدی داوری (سروان خلبان ارتش) فریبا داوودی مهاجر (کنشگر حقوق بشر و حقوق زنان) سینا دبستانی (کنشگر سیاسی) آراد دختری (کنشگر سیاسی) حسین دربندی (کنشگر سیاسی) مهدی دربهانی (کنشگر سیاسی) علی دربهانی (کنشگر سیاسی) سعید درخشندی (کنشگر سیاسی و زندانی سیاسی سابق) پرهام درمیانی (کنشگر سیاسی) لی‌لی دفتری (شهروند) جمیله دنیوی (کنشگر حقوق زنان) عارف دنیوی (کنشگر حقوق زنان) امیر دها (کنشگر سیاسی) امیر دهداری (عضو پیشین تیم ملی واترپلو ایران و قهرمان آسیا) مهرزاد دوست‌پور (ستوان خلبان ارتش) مارتین دیبا (کنشگر سیاسی) مسعود دیوانی‌فر (کنشگر سیاسی) مهدی ذوالفقاری (کنشگر سیاسی)

ر

کاوه راد (پزشک متخصص دردهای مزمن و چندجانبه) علی رادبوی (نویسنده) رامتین رادمان (کنشگر سیاسی) سالار رادمان (کنشگر سیاسی) رضا رازی (کنشگر سیاسی) آرش رازی (کنشگر سیاسی) نیما راشدان (کنشگر سیاسی) نگین راغ (کنشگر سیاسی و حقوق زنان) احمد رافت (روزنامه‌نگار) دایون ربیعی (مربی بین‌المللی بدنسازی) سام رجبی (قهرمان جوجیتسو جهان و عضو سابق تیم ملی جودو ایران) جواد رجبیان (سرهنگ خلبان ارتش) حمید رحمان‌پناه (سروان لشکر زرهی ارتش، کنشگر سیاسی) حمیدرضا رحیمی (شاعر و خوش‌نویس) حمید رحیمی (کنشگر سیاسی) عباس رحیمیان (کنشگر سیاسی) کژال رحیمیان کردستانی (کنشگر سیاسی نستور رخشانی (نقاش و طراح) شهپر رزمزن (کنشگر سیاسی و کارآفرین) محمدرضا رستگاری (کنشگر سیاسی) حوریه رستمی (کنشگر سیاسی) کوروش رستمی (کنشگر سیاسی) جهانشاه رشیدیان (تحلیلگر سیاسی) سیمین رضایی (کنشگر حقوق زنان) فریده رضایی (کنشگر سیاسی) داریوش رضایی (کنشگر سیاسی) سیاوش رضایی (کنشگر سیاسی) کیوان رضایی (کنشگر سیاسی) مینو رضوی (پژوهشگر علوم انسانی) شهره رفیعی (کنشگر جنبش زنان) فیروزه رمضان‌زاده (روزنامه‌نگار) محمدرضا رنجبران (نقاش و گرافیست) مهرداد رهبر (هنرمند) حسن رهنوردی (قهرمان و مدال‌آور وزنه‌برداری آسیا و جهان) وانشا رودبارکی (هنرمند نقاش) هایده روش (کنشگر مدنی)

ز

مهرزاد زارعی (پدر آراد زارعی، مسافر جان‌باخته پرواز ۷۵۲) محمدرضا زارع (کنشگر سیاسی) جواد زاهدی (کنشگر سیاسی) نادر زاهدی (کنشگر سیاسی) حسن زرهی (روزنامه‌نگار) محمد زمانی (کنشگر سیاسی) فریدخت زمرو (کنشگر حقوق زنان) فرخ زندی (اقتصاددان و متخصص امور تجاری و مالی بین‌المللی)

س

حسن ستار (خواننده) آرش سبحانی (خواننده، آهنگساز و ترانه‌سرا) مهدی سازش (کنشگر سیاسی) بابک ساسانی (کنشگر سیاسی) میلاد سالاری‌فر (کنشگر سیاسی) رضا سبکی (ستوان خلبان ارتش) مسعود سپند (شاعر) حامد سرو (کنشگر مدنی) پریوش سعادتی (کنشگر سیاسی) احمد سعیدپور (کنشگر سیاسی) اوین سلطان‌زاده (کنشگر حقوق زنان) ماه‌منیر سلیم‌آبادی (کنشگر حقوق زنان) رضا سلیمانی (عضو پیشین تیم ملی واترپلو ایران) ماشالله سلیمی (کنشگر سیاسی) مهگان سهرابی (کنشگر سیاسی) مریم سودآور (کنشگر سیاسی) امین سوفیامهر (پژوهشگر فلسفه سیاسی، دانشگاه ایندیانا) فرزانه سیدسعیدی (خبرنگار و فیلم‌ساز) مهرداد سیدعسگری (کنشگر سیاسی)

ش

کریم شامبیاتی (سروان توپخانه ارتش، کنشگر سیاسی) مریم شامبیاتی (کنشگر سیاسی) صابر شاهد (عضو پیشین تیم ملی جوانان کشتی فرنگی ایران) امیر شاه‌مرادی (کنشگر سیاسی) حبیب شاهی (کنشگر مدنی) ناصر شاهین‌پر (نویسنده و پژوهشگر) شایان (خواننده) شهبال شب‌پره (آهنگساز و تهیه‌کننده موسیقی) فائزه شجاعی (کنشگر حقوق زنان) حسین شجاعی (کنشگر سیاسی) شاپرک شجری‌زاده (کنشگر حقوق زنان) شبنم شجری‌زاده (کنشگر حقوق بشر) گلاله شرفکندی (کنشگر حقوق زنان) مریم شریعتمداری (کنشگر حقوق بشر) مهین شفایی (کنشگر سیاسی) محمد شکری (کنشگر سیاسی) سعید شکیبا (کنشگر سیاسی) مجید شمس (کنشگر سیاسی) کتی شمیرانی (کنشگر حقوق زنان) پروین شمیرانی (کنشگر حقوق بشر) عبدالله شمیرانی (کنشگر سیاسی) ونداد شمیرانی (کنشگر سیاسی) الکساندرا شمیرانی (کنشگر سیاسی) شهاب شهابی (کنشگر سیاسی) ماهرخ شهپرست (کنشگر سیاسی) علیرضا شهرخانی تهرانی (کنشگر سیاسی) مهران شهرخانی تهرانی (کنشگر سیاسی) کاوه شهروز (حقوقدان) احمد شهیم (کنشگر سیاسی) جمیل شوشتری (کنشگر حقوق کارگران) عبدالحمید شیبانی (کارآفرین) لادن شیبانی (کنشگر حقوق بشر) لیدا شیبانی (کنشگر حقوق بشر) مینو شیبانی (کنشگر حقوق بشر) حامد شیبانی‌راد (پژوهشگر در سازمان ملی تحقیقات علمی) الهه شیخان (کنشگر سیاسی) فرشته شیرازی (روانپزشک) رضا شیرازی (کنشگر سیاسی و فعال حقوق کارگران) مهناز شیرالی (جامعه‌شناس سیاسی و مدرس علوم سیاسی) رضا شیرزاد (کنشگر سیاسی) کاوه شیرزاد (کنشگر مدنی)

ص/ض/ط/ظ

فرد صابری (تحلیلگر سیاسی) طاهره صادقی (کنشگر حقوق زنان) فرید صالح (کنشگر حقوق بشر) مریم صالحی (کنشگر سیاسی) شهرزاد صالحی (کنشگر سیاسی) خسرو صبازاده (کنشگر سیاسی) سیمین صبری (کنشگر حقوق زنان) میلاد صبوری (کنشگر سیاسی) سیما صدر (دندانپزشک) امیر صدری (کنشگر سیاسی) فرشید صدری (کنشگر سیاسی) مسعود صدیق (مهندس ارتباطات) نادر صدیقی (روزنامه‌نگار و کنشگر سیاسی) ناصر صدیقی (کنشگر سیاسی) فریبا صفرنژاد (شاعر) رضا صیادی‌فر (کنشگر سیاسی) حمید طالب‌زاده (خواننده) محسن طاولی (آهنگساز) وحید طایفه قلعه‌بیگی (کنشگر سیاسی) آرمیتا طبیب (کنشگر سیاسی) شیرین طبیب‌زاده (کنشگر سیاسی) سیمین طبیب‌نیا ۰کنشگر سیاسی) پری طهماسبی (کنشگر حقوق بشر و زنان) حمیدرضا ظریفی‌نیا (روزنامه‌نگار) مهریار ظفرمهر (پژوهشگر علوم انسانی)

ع/غ

محمود عاشوری (کنشگر سیاسی و نویسنده) امید عالی‌نیا (مددکار اجتماعی، کنشگر برابری‌خواه) حسین عباسپور (کنشگر مدنی) سعید عباسپور (کنشگر مدنی) ثریا عباسی (کنشگر جنبش زنان) فاطمه عباسی (کنشگر حقوق بشر) هنگامه عباسی سیرچی (روزنامه‌نگار) سیاوش عبقری (استاد دانشگاه) شهلا عبقری (کنشگر سیاسی و حقوق بشر و زنان، متخصص میکروبیولوژی) مصطفی عرب (كاپیتان سابق تیم ملی فوتبال) مهدی عربشاهی (کنشگر و تحلیگر سیاسی) بهمن عزیزپور (قهرمان بوکس آسیا) پری عسگری (برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون) اردشیر عسگری (قهرمان اسبق کشتی ایران و کنشگر سیاسی) اکبر عسگری (کنشگر سیاسی) احمد عشقیار (کنشگر سیاسی) مرتضی عشقی‌پور (سرهنگ دوم ارتش ایران) نوشا عشقی‌پور (مدرس) سهیل عطشانی (کنشگر سیاسی) زیبا علاسوند (کنشگر سیاسی) داوود علاسوند (کنشگر سیاسی) ندا علاسوند (کنشگر سیاسی) آٰریا علاسوند (کنشگر سیاسی) حسین علوی (روزنامه‌نگار و کنشگر سیاسی) جلال علوی‌نیا (نویسنده و مترجم) فرحناز عمادی (کنشگر سیاسی) گلناز غبرائی (منتقد ادبی و مترجم) رخند غروی (کارگردان و تدوینگر) حمید غضنفری (کنشگر سیاسی) فیروزه غفارپور (کنشگر سیاسی مدنی) ایرج غفاری (سرگرد ارتش ایران) بابک غفاری (کنشگر سیاسی)

ف

سپیده فارسی (سینماگر) محمد فارسی (ناخدای نیروی دریایی ارتش) حسین فاطمی (روزنامه‌نگار) پرستو فاطمی (کارشناس ارشد حقوق بشر و کنشگر حقوق زنان) شهلا فاطمی (کنشگر جنبش زنان) فرح فتاحی (گرافیست) محمد فخار (سروان خلبان ارتش) ناصر فخیمی (کنشگر سیاسی) آریا فخیمی (کنشگر سیاسی) اشکان فخیمی (کنشگر سیاسی) مریم فر (کنشگر حقوق زنان) فرزاد فراهانی (کنشگر سیاسی) حسین فرجی (روزنامه‌نگار و برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون) فریدون فرح‌اندوز (گوینده رادیو و تلویزیون، هنرمند) خورشید فرخ (کنشگر سیاسی) رضا فرد (کنشگر سیاسی) شهین فرزین (کنشگر مدنی) فرشته فرنژاد (کنشگر جنبش زنان) بیژن فرهودی (خبرنگار و برنامه‌ساز تلویزیون) فریدون فرهی (کنشگر سیاسی) فرداد فروزان (متخصص الکتروشیمی و سیستم‌های تولید انرژی برق) بهرام فروزانفر (کنشگر سیاسی) ادریس فروغی (موزیسین) شروان فشندی (کنشگر سیاسی) مجید فلاح (کاپیتان پیشین تیم‌های ملی موی‌تای و کیک‌بوکس ایران و قهرمان چند دوره جهان) هادی فولادی (کنشگر سیاسی) امیر فیروز (کنشگر سیاسی و کارگری) سارا فیروزی (کنشگر حقوق کودکان) روژان فیض (خواننده کُرد و کنشگر حقوق بشر) زمان فیلی (روزنامه‌نگار)

ق

مانی قائمی (کنشگر سیاسی) سعید قادرپناه (کنشگر سیاسی) علی قاسم‌خانی (کنشگر سیاسی) ناصر قاضی‌زاده (هنرمند نقاش) مسعود قرارپور (سروان خلبان ارتش) مهتاب قربانی (شاعر و کنشگر حقوق بشر) ندا قربانی، احد قربانی دهناری (کنشگر سیاسی و نویسنده) عبدالله قره‌گزلو (روزنامه‌نگار) مهناز قزللو (کنشگر حقوق زنان و کوئیر، مشاور حقوق بشر، کارشناس ارشد مدیریت) بابک قطبی (کنشگر سیاسی) رحیم قلعه‌دار (کنشگر سیاسی) هادی قلی‌زاده (کنشگر سیاسی) فرزاد قنبری (کنشگر سیاسی) اسماعیل قوامی (کنشگر سیاسی)

ک

مهزاد کاظم‌زاده (کنشگر سیاسی و حقوق زنان) حسین کاظمی (کنشگر سیاسی) داوود کاظمیه (کنشگر سیاسی) مهنور کاویان (کنشگر جنبش زنان) فرزام کرباسی (خبرنگار و برنامه‌ساز تلویزیون) زیبا کرباسی (شاعر) محسن کردی (کنشگر سیاسی و نویسنده) سام کرمانیان (کنشگر مدنی) وحید کرمی (کنشگر سیاسی) آزاده کریمی (روزنامه‌نگار) علیرضا کریمی (کنشگر سیاسی) نبی‌الله کریمی (کنشگر سیاسی) شاهین کریمی تفرشی (کنشگر سیاسی) ناصر کسمایی (ستوان خلبان ارتش) فرامرز کلانتری (کنشگر سیاسی) ساسان کمالی (برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون) مریم کمالی (کنشگر سیاسی) الهیار کنگرلو (فیزیکدان و پژوهشگر علوم اعصاب و روان، کنشگر سیاسی) برندن کهن (کنشگر حقوق بشر) اسماعیل کهن (کنشگر سیاسی) شنن کهن (کنشگر سیاسی) شارلین کهن (کنشگر سیاسی) براین کهن (کنشگر سیاسی) بردلی کهن (کنشگر سیاسی) کامران کهنلو (کنشگر سیاسی) الی کُهَنیم، سعید کوچکپور (کنشگر سیاسی) بیژن کیان (کنشگر) نرگس کیانی (پزشک) نسترن کیانی (کنشگر حقوق بشر) علیرضا کیانی (کنشگر سیاسی) هومن کیانی (کنشگر سیاسی) بهرام گلزاری (کنشگر سیاسی)

گ/ل

کوروش گلنام (کنشگر سیاسی و نویسنده) سعید گنجی (کنشگر سیاسی، متخصص نانو) هوشنگ لاهوتی (پژوهشگر زیست‌شناسی سلولی و مولکولی و علوم پایه ژنتیک) مصطفی لطفی‌کیان (کنشگر سیاسی) جواد لعل‌محمدی (امضاکننده بیانیه ۱۴نفر) احمد لنگرودی (شاعر) جلیل لنگرودی انصاری (کنشگر سیاسی)

م

حسن ماسالی (کنشگر سیاسی) شکرالله متحمل (کنشگر سیاسی) وحید متین‌احمدی (کنشگر سیاسی) اکبر محبت‌زاده (کنشگر سیاسی) نوید محبی (کنشگر دموکراسی‌خواه) علی محسنی (متخصص بیولوژی و میکروب‌شناسی و علوم تغذیه) ابوالفضل محققی (کنشگر سیاسی و نویسنده) سعید محمدی (خواننده و کنشگر سیاسی) حامد محمدی (روزنامه‌نگار) بهنام محمدی (کارتونیست) علی محمدی (کنشگر سیاسی) مجید محمدی (نویسنده) زرین محی‌الدین (کنشگر سیاسی و حقوق بشری) افشار مختاری (کنشگر سیاسی) احمد مداح (کنشگر سیاسی) محبوبه مرادی (گرداننده برنامه تلویزیونی) محمد مرادی (کنشگر سیاسی) مهرنگ مرادی (کنشگر سیاسی) اسماعیل مرادی (کنشگر سیاسی) علیرضا مروتی (کنشگر سیاسی) رضا مریدی (فیزیکدان و سیاستمدار، نماینده سابق پارلمان انتاریو کانادا) محمد مستوفی (کنشگر سیاسی) کاترین مسعودی (کنشگر سیاسی) مرتضی مشتاقی (کارگران و بازیگر تئاتر) سیاوش مشفق همدانی (فیزیکدان و متخصص نورشناسی و لیزر) شاهرخ مشکین‌قلم (محقق و هنرمند در هنرهای دراماتیک) سجاد مشهدی همت‌آبادی (کنشگر سیاسی) امیرساسان مصطفوی (کنشگر سیاسی) مهدی مصلحی (کارشناس نفت و گاز) کامران مصلحی (کنشگر سیاسی) احمد مظاهری (کنشگر سیاسی) مهیار مظلومی (شاعر) ابراهیم مظهرسلوک (کنشگر سیاسی) اکبر معارفی (نویسنده و پژوهشگر) ژوبین معزی (کارآفرین) رامین معلم (کنشگر سیاسی) دانش معلم (کنشگر سیاسی) مراد معلم (کنشگر سیاسی) مریم معمارصادقی (کنشگر سیاسی) هایده مغیثی (استاد دانشگاه) حبیب مفتاح بوشهری (موزیسین) مهدی مفخمی (کنشگر سیاسی) اردوان مفید (هنرمند و کنشگر سیاسی) طهمورث مقدم (کنشگر سیاسی) زری مقدم (کنشگر سیاسی) کوروش مقدم (کنشگر سیاسی) کیمیا مقدم (کنشگر سیاسی) کتی مقدم (کنشگر سیاسی) محمود مقدم (کنشگر سیاسی) احمد مقدم (کنشگر سیاسی) شاهرخ مقدم (کنشگر سیاسی) منوچهر مقصودنیا (کنشگر سیاسی) سیاوش مکفی (سرهنگ خلبان ارتش ایران) کارمل ملامد (روزنامه‌نگار و مدافع حقوق اقلیت‌های مذهبی) بابک ملک (حقوقدان) حسن ملکزاده (کنشگر سیاسی) مرتضی ملک‌محمدی (کنشگر سیاسی) سیروس ملکوتی (گیتاریست و آهنگساز) علی منجزی (نقاش و کنشگر سیاسی) زویی مندیچ (کنشگر حقوق زنان، مهندس مخابرات و تکنولوژی) حسن منصور (اقتصاددان و استاد دانشگاه) اسفندیار منفردزاده (آهنگساز) میترا مهاجر (کنشگر سیاسی) مریم مهدیانی (کنشگر حقوق بشر) رضا مهدیانی (کنشگر سیاسی) حمید مهدیانی (کنشگر سیاسی) حمید مهدی‌پور (ناشر و کنشگر سیاسی) منوچهر مهدیزاده (کنشگر سیاسی) بیژن مهر (کنشگر سیاسی) علی مهرآسا (دکتر داروساز و کنشگر سیاسی) بهجت مهرآسا (کنشگر جنبش زنان) افشین مهرآسا (هنرمند و کنشگر سیاسی) بهزاد مهرانی (کنشگر سیاسی و پژوهشگر) غلام مهرپور (سروان خلبان ارتش ایران) محمدحسین مهرمند (سپهبد خلبان ارتش ایران) پرستو مهینی (کنشگر سیاسی و حقوق زنان) خسرو موریم (کنشگر سیاسی) کاوه موسوی (حقوقدان) احمد موسوی (کنشگر سیاسی) علی موسوی (کنشگر سیاسی) بهزاد موسوی بزاز (کنشگر سیاسی) علیرضا میبدی (برنامه‌ساز رادیو و تلویزیون، شاعر سجاد میثمی آموزگار مهسا میرحسینی نقاش و پژوهشگر هنر محمد میرزاخلیلی کنشگر مدنی و حقوق کارگران) شکوه میرزادگی (شاعر، نویسنده و فعال فرهنگی) حامد میرزایی (کنشگر سیاسی) علی میرفطروس (پژوهشگر تاریخ) زهره میزراحی (حقوقدان و کنشگر مدنی) شاهین میلانی (کنشگر حقوق بشر) بابک مینا (دانشجوی دکترای فلسفه مدرسه مطالعات عالی علوم اجتماعی) نسرین مینا (شهروند)

ن

شاهین نجفی (هنرمند و پژوهشگر فلسفه هنر) علیرضا نادر (پژوهشگر ارشد امور ایران) غلامرضا ناصر (کنشگر سیاسی) پویا ناصری (کارشناس حوزه سرمایه‌گذاری خارجی) منیژه ناظم (کنشگر سیاسی و حقوق بشری) پوریا نایب (کنشگر سیاسی) سهراب نبوی (کنشگر سیاسی) محسن نجاتی (کنشگر حقوق بشر) یوحنا نجدی (کنشگر سیاسی) مجید نجفی (کنشگر سیاسی) مجتبی نجفی اصفهانی (مستندساز) نیلوفر نجفی سبحانی (کنشگر سیاسی) ثریا ندیم‌پور (کارشناس محیط زیست، کنشگر سیاسی و حقوق زنان) اصغر نصرتی (پژوهشگر و منتقد تئاتر) فرهاد نصیرخانی (سرگرد خلبان ارتش ایران) شهره نظر (روزنامه‌نگار و کنشگر سیاسی) نوید نظر (کنشگر سیاسی) تینوش نظم‌جو (کارگردان تئاتر و سینما، ناشر، نویسنده و مترجم) شهرزاد نعلینی (کنشگر سیاسی) لیلا نعمتی (کنشگر مدنی) مرتضی نقدی (کنشگر سیاسی) مسعود نقره‌ کار (پزشک، نویسنده) امید نقره‌ کار (مهندس کامپیوتر) آریو نهرام (کنشگر سیاسی) سیاوش نوابی (کنشگر حقوق کارگران) رضا نورمحمدی (کنشگر سیاسی) ناصر نورهانی (کنشگر سیاسی) امید نوروزیان (کنشگر سیاسی) پاندورا نوری (کنشگر سیاسی) رعنا نوری خلیچی (کنشگر سیاسی) محمد نوری‌زاد (زندان سیاسی، امضاکننده بیانیه ۱۴ نفر) پرتو نوری‌علا (شاعر و نویسنده) اسماعیل نوری‌علا (کنشگر سیاسی، شاعر و منتقد ادبی و کارگردان) نوش‌آفرین (خواننده) زهرا نوشین‌فر (کنشگر حقوق زنان) نسرین نیرومند (کنشگر سیاسی) علی نیری (استاد دانشگاه) مهدی نیکخواه (سروان خلبان ارتش ایران) پریسیما نیلسون (پرستار، کنشگر سیاسی و حقوق مدنی)

ه/و

صادق هاتفی (نویسنده، کارگردان و بازیگر سینما و تئاتر) جرج هارونیان (کنشگر حقوق بشر) کاوه هامونی (کنشگر سیاسی) نادر هدایتی (کنشگر سیاسی) آرش همپای (کنشگر حقوق بشر و پناهندگان) مهناز همدانیان (کنشگر سیاسی و نویسنده) عطا هودشتیان (استاد دانشگاه و پژوهشگر علوم سیاسی) عباس واحدیان شاهرودی (امضاکننده بیانیه ۱۴نفر) داریوش وثوق (کنشگر سیاسی) احمد وحدانی (کنشگر سیاسی) شیده ورزگر (پرستار- زندانی سیاسی پیشین) گیلدا وزیردفتری (کنشگر حقوق زنان) ایرج وزیری (کنشگر سیاسی) هوشنگ وزین (سرهنگ ارتش)

ی

اسماعیل وفا یغمایی (شاعر و نویسنده) منصور ولدی (سرتیپ یگان ویژه هوابرد ارتش ایران، کنشگر سیاسی) تونیا ولی‌اوغلی (قهرمان و رکورددار پیشین شنای ایران، کارشناس ورزش، کنشگر حقوق زنان) عزت ولی‌زاده (کنشگر سیاسی) پویان ویستا (کنشگر سیاسی) محسن یاسینی (سروان خلبان ارتش ایران) مژگان یاوری (کنشگر سیاسی) رضا یخی (کنشگر سیاسی) محمدرضا یزدان‌پناه (روزنامه‌نگار) افسانه یزدانی (خبرنگار) منوچهر یزدی (کنشگر سیاسی) فتحیه یزدی (کنشگر سیاسی و کنشگر حقوق زنان) مریم یعقوبی (پرستار- زندانی سیاسی پیشین) حمید یوسف‌زادگان (کنشگر سیاسی)

جمع‌آوری امضا ادامه دارد…

رادیوفردا: سازمان ملل متحد روز جمعه ۱۵ اسفند ضمن محکوم کردن شلیک به سوخت‌بران و معترضان در سیستان و بلوچستان اعلام کرد که احتمالا بیش از ۲۳ نفر به دست سپاه پاسداران و نیروهای امنیتی کشته شده‌اند.

روپرت کول‌ویل، سخنگوی دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد، در نشست خبری امروز (جمعه) که در ژنو برگزار شد، تصریح کرد: «دست‌کم ۱۰ سوخت‌بر در استان سیستان و بلوچستان توسط نیروهای سپاه پاسداران هدف گلوله قرار گرفتند و کشته شدند.»

آقای کول‌ویل تاکید کرد که به دلیل قطع خطوط ارتباطی و اختلال در اینترنت، تایید آمار دقیق کشته‌شدگان مشکل بوده، اما گزارش‌های «تاییدنشده» حاکی است که بیش از ۲۳ نفر در جریان ناآرامی‌های اخیر ایران کشته شدند.

این سخنگوی سازمان ملل از مقامات حکومت ایران خواست تا هر چه سریع‌تر دسترسی دوباره به شبکه اینترنت را برای کاربران محلی برقرار کنند.

ناآرامی‌ها در شهر سراوان پس از آن رخ داد که روز چهارم اسفند، ماموران سپاه پاسداران به سوی سوخت‌بران که به محدودیت‌های تازه معترض بودند، شلیک کردند و برخی از آن‌ها کشته و زخمی شدند.

روز پنجم اسفند نیز برخی از مردم شهر سراوان در اعتراض به کشته شدن سوخت‌برها به فرمانداری شهر سراوان یورش بردند که حمله خشونت‌آمیز پلیس را در پی داشت.

کمپین فعالان حقوق بشر در ایران پیشتر در روز ۱۳ اسفند اعلام کرد که در جریان ناآرامی‌های اخیر استان سیستان و ‌بلوچستان، «دست‌کم ۲۳ نفر به دست نیروهای قهری» جمهوری اسلامی کشته شدند.

بر همین اساس، تاکنون هویت «حسن محمدزهی» کودک ۱۳ ساله که در جریان اعتراضات در قلعه بید کشته شد و همچنین، «محمد صالح معتقدی» که با «شلیک مستقیم» ماموران انتظامی کشته شد، از سوی منابع محلی تایید شده است.

سازمان عفو بین‌الملل نیز روز ۱۲ اسفند با صدور بیانیه‌ای سپاه پاسداران را به «نقض قوانین بین‌المللی» و استفاده «غیرقانونی» از سلاح‌های مرگبار علیه سوخت‌بران متهم کرد.

بر اساس بیانیه این سازمان، سپاه پاسداران در برخورد با گروهی از سوخت‌بران غیرمسلح از «سلاح مرگبار» استفاده کرده و این اقدام به کشته و زخمی شدن چندین نفر از اقلیت بلوچ منجر شده است.

مقام‌های حکومت ایران ابتدا مدعی شدند که برخی سوخت‌برها در پی تیراندازی ماموران پاکستانی کشته شدند اما یک مقام محلی پاکستان در گفت‌وگو با رادیو فردا هر گونه تیراندازی گارد مرزی این کشور به سوخت‌بران را تکذیب کرد.

حکومت ایران به طور معمول در جریان اعتراضات سال‌های اخیر با افزایش حضور معترضان اقدام به قطع اینترنت می‌کند که در برخی رویدادها نظیر اعتراضات آبان ۹۸، قطع اینترنت تا چند روز ادامه داشت.
با استفاده از سایت ﻛﻤﻴﺴﺎﺭﻳﺎﻱ ﻋﺎﻟﻲ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ، رویترز و رادیو فردا/ آ.ت/ س.ن

رادیوفردا: حسن حسن‌زاده و احمد ذوالقدر دو فرمانده منصوب شده جدید در سپاه‌های استانی تهران
در ابتدای آذرماه و از سوی فرمانده کل سپاه پاسداران، سردار حسن حسن‌زاده به عنوان فرمانده «سپاه محمد رسول‌الله تهران بزرگ» و سردار احمد ذوالقدر به سمت فرمانده «سپاه سیدالشهدای استان تهران» منصوب شدند.

حسن حسن‌زاده از مهرماه ۱۳۹۷ فرمانده سپاه سیدالشهدا تهران یعنی شهرستان‌های اطراف پایتخت بود و حالا -به نوشته برخی وبسایت‌های حکومتی در جمهوری اسلامی- او با فرماندهی سپاه محمد رسول‌الله ملقب به «بزرگترین سپاه ایران» به نوعی در ساختار سپاه «ارتقا» یافته است. سپاه محمد رسول‌الله تهران در پی تغییر ساختار در سپاه پاسداران و تشکیل سپاه‌های استانی در سال ۱۳۸۷، با ادغام لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله و سپاه استانی تهران تشکیل شد.

حسن‌زاده پیش از حضور در سپاه سیدالشهدا، از دی ۱۳۹۶ به مدت ۹ ماه فرماندهی سپاه قائم آل محمد استان سمنان را نیز برعهده داشت؛ در سابقه وی، فرماندهی «قرارگاه قدس ثارالله» و همچنین «ناحیه بسیج امیرالمومنین تهران» نیز دیده می‌شود.

سابقه عضویت او در بسیج و سپاه اما به سال‌های جنگ ایران و عراق باز می‌گردد؛ آنچنانکه به گفته خودش، سال ۱۳۶۵ و در ۱۷ سالگی به عنوان بسیجی، روانه جنگ با عراق شد و از آنجا که خود را«لایق» عضویت در سپاه نمی‌دانست، بعد از مدت‌ها خودداری و مقاومت سرانجام در سال‌های پایانی جنگ «با اصرار نیروهای بخش گزینش سپاه» رسما به سپاه پیوست: «چندتا فرم پر کردم و کارها خیلی زود انجام شد؛ مثل الان نبود که خیلی پیچیده باشد».

حالا، این «ارتقا»ی حسن‌زاده به فرماندهی سپاه محمد رسول‌الله تهران، قطعاً بی‌ارتباط با سرکوب خونین اعتراض‌های مردمی آبان‌ ۹۸ در شهرهای اطراف تهران نیست؛ رقم دقیقی از شمار جان‌باختگان آبان‌ماه در این شهرها منتشر نشده با این حال بسیاری از شهرهای تحت فرماندهی حسن‌زاده از جمله اسلامشهر، شهر ری، قلعه حسن‌خان، ملارد و شهریار شاهد خونین‌ترین سرکوب‌ها توسط نیروهای سپاه پاسداران بودند؛ برخی برآوردها شمار کشته‌شدگان در این مناطق را دست‌کم ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر برآورد کرده‌اند.

او سوم آذرماه ۱۳۹۸ در مراسم تشییع یکی از نیروهای امنیتی در شهریار، معترضان را «مزدوران اجیر شده توسط ایادی استکبار جهانی» لقب داد که «پول گرفته‌اند تا با چاقو، قمه و سلاح گرم به مردم حمله کنند» و سپس «کشته‌سازی کنند». او تقریباً یک سال قبل در جریان راهپیمایی حکومتی ۹ دی، مشابه همین جملات را درباره «جنبش سبز» نیز به کار برده و مدعی شده بود که «عوامل فتنه در اروپا آموزش دیده بودند» و «دشمن بیش از ۳۶ هزار نفر را برای لشکرکشی خیابانی آموزش داده بود».

حسن‌زاده از جمله طرفداران برپایی «محله اسلامی» است آنچنانکه نه تنها در زمان مسئولیت در تهران، بلکه پیشتر در سمنان نیز از تشکیل «۲۲ محله اسلامی» خبر داده بود چرا که به گفته وی، «تمدن اسلامی باید از نهادهای کوچک‌تری مانند محله آغاز شود». او حتی از حامیان استقرار «ایستگاه بسیج در هتل‌ها» است و دی‌ماه سال ۱۳۹۷، کیلومترها دورتر از محل خدمتش، در مراسم «افتتاح اولین پایگاه بسیج مستقر در هتل‌های کشور» در مشهد حضور یافت.

راه‌اندازی گروه‌های بسیجی در قالب‌ها و اسامی مختلف همچون «کاروان انقلاب»، «اردوهای صالحین» و «کاروان مقاومت» از دیگر علایق و برنامه‌های اوست که اغلب بهانه‌یی برای برگزاری مانور و تجمع توسط نیروهای بسیجی و لباس شخصی، شناسایی و جذب نیروهای احتمالی و همچنین ارعاب مخالفان است.

حسن‌زاده نیز همچون دیگر فرماندهان رده بالای سپاه، مطیع و مجیزگوی رهبر جمهوری اسلامی است؛ آنچنانکه مثلا درباره مذاکره با ایالات متحده ضمن تکرار جمله‌ای از علی خامنه‌ای، مذاکره با امریکا را «سم» می‌داند: «مذاکره با آدم‌های حسابی در دولت آمریکا غلط است، این افراد که اصلاً آدم حسابی نیستند».

او در یکی از آخرین اظهارنظرها پیش از آغاز سمت جدیدش با بیان اینکه «مردم آمریکا هیچ نقشی در انتخابات کشورشان ندارند» ادعا کرد که «ایران بهترین نظام دموکراسی جهان را در اختیار دارد».

اما در دیگر جابه‌جایی مهم در سپاه تهران، احمد ذوالقدر به فرماندهی سپاه سیدالشهدا منصوب شد و در حقیقت، سمت پیشین حسن حسن‌زاده را برعهده گرفت. در سابقه او، فرماندهی نواحی مقاومت شمیرانات و مقداد، جانشینی فرمانده سپاه محمد رسول‌الله تهران بزرگ و معاونت هماهنگ‌کننده در قرارگاه امنیتی ثارالله تهران دیده می‌شود.

خانواده ذوالقدر در اوایل دهه چهل از قزوین به تهران مهاجرت کردند؛ پدرش کارگر بازار فرش بود. ذوالقدر در سال‌های جنگ ایران و عراق، حضور فعالی در لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله داشت؛ این لشکر در زمستان سال ۱۳۶۰ توسط احمد متوسلیان و بعد از انجام عملیاتی با همین عنوان، از ترکیب نیروهای سپاه در کردستان تشکیل شد. گفته می‌شود که نام «سپاه تهران بزرگ» نیز از نام همین لشکر الهام گرفته است.

برادر احمد، اسدالله ذوالقدر، نیز در جنگ ایران و عراق حضور داشت و مدتی برای آموزش‌های نظامی به لبنان رفت و سرانجام ۹ روز بعد از پایان جنگ در شلمچه کشته شد.

ذوالقدر از جمله سپاهیانی است که خیلی درباره فضای مجازی، نگرانی دارد؛ آنچنانکه نه تنها صراحتا بر فعالیت گسترده «لشکرها و گردان‌های سایبری سپاه» تاکید کرده بلکه حتی سال‌ها قبل مثلاً در آبان سال ۱۳۸۳ از «همكاری بسيجيان در زمينه برخورد با سايت‌های مبتذل و مستهجن با همكاری وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات» خبر داد.

او در زمینه برپایی الگوهایی همچون «بسیج محلات» و طرح‌ریزی برای سرکوب اعتراض‌های مردمی، حتی تندروتر از حسن حسن‌زاده است و سابقه بلندبالاتری دارد؛ مثلاً در اسفند سال ۱۳۸۸ در اوج جنبش سبز، او به عنوان «جانشين فرمانده سپاه محمد رسول‌الله»، در فاصله زمانی کوتاهی، تعداد «ناحیه بسیج» در تهران را به ۲۲ ناحیه افزایش داد تا نیروهای بسیج و لباس شخصی در محدوده جغرافیایی کوچک‌تر و با اختیارات بیشتر، معترضان را سرکوب و شناسایی کنند: «این نواحی، دسترسی بهتری به بسيجيان و پايگاه‌های مقاومت دارند».

هر دو سپاه محمد رسول‌الله و سیدالشهدا در کنار قرارگاه امنیتی ثارالله تهران عملاً کنترل امنیتی تهران و شهرهای اطراف را در اختیار دارند و با شروع اعتراض‌های مردمی، ضمن سازماندهی نیروهای لباس شخصی، از هیچ اقدامی برای سرکوب معترضان چشم‌پوشی نمی‌کنند؛ حالا این دو سپاه تحت امر حسن حسن‌زاده و احمد ذوالقدر قرار گرفته‌اند. بویژه «ارتقا»ی حسن‌زاده به سمت فرماندهی سپاه محمد رسول‌الله به معنای رضایت «نظام» از عملکرد وی در سرکوب خونین اعتراض‌های آبان‌ماه ۹۸ در شهرهای اطراف تهران است.

این جابه‌جایی در بالاترین سطوح عملیاتی- امنیتی سپاه بی‌ارتباط با نزدیک‌شدن به ماه‌های منتهی به انتخابات ریاست جمهوری در بهار سال آینده و احتمال آغاز دور جدید اعتراض‌های مردمی نیست؛ ناتوانی دولت در کنترل ویروس کرونا و وخیم‌تر شدن اوضاع اقتصادی مردم، همزمان با بالا گرفتن احتمالی بحث‌های سیاسی در رسانه‌ها، عملاً بخش‌های امنیتی نظام را به حالت آماده‌باش درآورده است؛ این همه در حالی است که تلاش گروه‌ها و چهره‌های مهم اپوزیسیون خارج از کشور برای همگرایی نیز به طور معناداری بر نگرانی «نظام» درباره هدفمندتر شدن اعتراض‌ها افزوده است.