اخبار

زمانه: این نوشته درباره یک عکس سیاه و سفید است و زنی که باشکوه و رازآلود، شبیه اسطوره‌ای بی‌زمان و مکان، پس از سی و چند سال، از نو در قاب چند عکس سیاه و سفید پیدا شد.

چند هفته پیش، میان عکس‌های سیاه و سفید در یک نمایشگاه عکس در لندن؛ نمایشگاه عکسی به نام «شاهد ۱۹۷۹»، دو عکس مشابهِ هم در مجموعه این عکس‌ها توجه بسیاری را به خود جلب کرد. هر دو عکس یک موقعیت را در دو لحظه پشت‌ سر هم قاب بسته‌اند. در هر دو قاب، یک روحانی‌ست و زنی موقربا پالتویی به حالت شنل در یک تظاهرات. حالت ایستادن این دو در عکس و نسبت به هم، موقعیت‌های تفسیربرداری ایجاد کرده است.

ملیحه نیکجومند

تظاهراتی که در عکس نقش بسته، مربوط به اعتراضات زنان ایران علیه اجباری شدن و قانونی شدن حجاب اسلامی است. زنانی که در این دو عکس‌ در پس‌زمینه ایستاده‌اند، همان‌ها هستند که در تظاهراتِ علیه قانونی شدن حجاب آخرین فریادها را کشیدند و میان نوسان امید و نامیدی، آخرین تلاش‌ها را نقش زدند. میان این همه زن اما، یک زن در متن هر دو عکس می‌درخشد. شجاعتش و نحوه مقتدرانه ایستادنش، یک سوال را به ذهن متبادر می‌کند: این زن که بود؟ از کجا آمد و به کجا رفت؟

**

در اسفند ماه ۱۳۵۷، با شنیده شدن زمزمه‌های حجاب، جمعیت زنان معترض به اجباری شدن حجاب، در اعتراضی چند روزه به خیابان‌ها آمدند تا علیه تحمیل پوشش و همچنین آزار و اذیت زنان بی‌حجاب در خیابان، علیه تهاجم با پونز و قیچی و تحقیر اعتراض کنند.

در ۸ مارس ۱۳۵۷، روز جهانی زنان، یکی از روزهای اوج تظاهرات، جمعیت زنان مخالف اجباری شدن حجاب به دعوت جمعیت زنان مبارز، در دانشگاه تهران گرد آمدند، علیه اجباری شدن حجاب اسلامی شعار دادند و با پای برهنه به سمت رادیو و تلویزیون به راه افتادند. پیش از آن، آیت‌الله خمینی از خطر معصیت در وزارتخانه‌ها و حضور زنان لخت در آنها گفته بود و اعلام کرده بود زنانی که می‌خواهند کار کنند باید حجاب داشته باشند و حجاب باید شرعی باشد. شعار «یا روسری، یا توسری» و حمله به زنان بی‌حجاب در خیابان‌ها اوج گرفته بود و ستون خوانندگان روزنامه‌ها پر از اعتراض زنان مورد تعرض قرارگرفته‌ای بود که حمله‌کنندگان را «عناصر ضد انقلاب» می‌نامیدند؛ کسانی که به خاطر بی‌اعتبار کردن انقلاب دست به چنین رفتارهایی می‌زدند و از دولت می‌خواستند جلویشان بایستد.

تظاهرات زنان علیه حجاب اجباری

سه روز پس از تظاهرات ۱۷ اسفند، آیت‌الله طالقانی در گفت‌گویی با روزنامه کیهان به اعتراض زنان در روز جهانی زنان واکنش نشان داد و اعلام کرد: «حجاب اجباری نیست اما زن‌ها یک روسری روی سرشان بیندازند هم چیزی نمی‌شود.» آیت‌الله خمینی هم پس از آن اعلام کرد: «نظر آیت‌الله طالقانی درباره حجاب صحیح است.» به فاصله چند روز بعد اما، دوباره روند به نفع اجباری شدن حجاب اسلامی پیش رفت و صادق قطب‌زاده در یک سخنرانی در باب حمایت از حجاب، تیر آخر را شلیک کرد: «از امروز مفاهیم جمهوری اسلامی را روشن می‌کنیم.»

آن روز ۲۵ اسفند ۱۳۵۷ بود.

**

چه‌بسا عکس‌ها در همان هفدهم اسفندماه گرفته شده باشد. هنگامه گلستان، عکاس مجموعه می‌گوید؛ عکس‌ها را در روزی میانه اسفندماه تهران انداخته و روحانی جوان هم کسی‌ست که از سوی دفتر آیت‌الله طالقانی برای آرام کردن زن‌ها فرستاده شده است. شاید روحانی جوان آمده بوده تا حرف آن روزهای طالقانی را تکرار کند: «اجباری حتی برای زن‌های مسلمان هم نیست. چه اجباری؟ حضرت آیت الله خمینی نصیحتی کردند، مانند پدری که به فرزندش نصیحت می‌کند، راهنمایی‌اش می‌کند که شما اینجور باشید، به این سبک باشید.»

آن زن که بود؟ هنگامه گلستان می‌گوید او یکی از بازیگران سریال «خانه قمر خانم» بوده است و نامش را به خاطر ندارد، همین.

تماشای تکه‌هایی از سریال «خانه قمر خانم»، با کیفیت پایین روی یوتیوب کمکی نمی‌کند. تماس با کارگردان سریال، محمدعلی کشاورز، هم همینطور. بهمن فرمان آرا که فیلم سینمایی «خانه قمر خانم» را در سال ۱۳۵۱ به پرده سینما برده می‌گوید هیچ چیز از آن مجموعه و بازیگران آن به خاطر ندارد. در میان نام‌های تیتراژ «خانه قمر خانم» نام هادی خرسندی به عنوان فیلمنامه‌نویس نوشته شده است. عکس را برای هادی خرسندی ایمیل می‌کنم و پای تلفن منتظر پاسخش می‌مانم: «فکر می‌کنم این «شیده» باشد، آره، به احتمال زیاد شیده است. می‌توانی با مهری رحمانی تماس بگیری، دخترخوانده‌ شیده در آمریکا، او می‌تواند تایید کند.» مهری رحمانی، خود بازیگر نقش مهین در سریال «خانه قمر خانم» است و بیش از سی و چند سال است که در آمریکا زندگی می‌کند. او را از طریق فیس‌بوک پیدا می‌کنم. منتظر می‌مانم تا عکس را روی صفحه لپ‌تاپش باز کند. سکوت.

این شیده است.

**

شیده رحمانی، بازیگر نقش معصومه سریال «خانه قمر خانم». خوش‌کیفیت‌ترین عکسی که از او پیدا می‌کنم، خانمی‌ست روی گرفته با چادر، با لبخند موقرانه تلخی بر لب که چشم‌هایش از تماشای مستقیم توی دوربین ابا دارد. احتمالا در نقشی در یکی از فیلم‌ها و سریال‌های پس از انقلابش، در نقش مادر. پیدایش می‌کنم، و صدایش را از تهران می‌شنوم:

«این عکس را قبلا دیده بودم. در یک مجله خارجی هم چاپ شده بود. کسی دیده بود و برایم آورده بود. آن پالتو را به یاد می‌آورم. کرم رنگ بود. آن روز، دقیقا یادم نمی‌آید کی بود اما، می‌دانم که تظاهرات، نزدیک دانشگاه تهران برپا شد. ما در خیابان مشتاق زندگی می‌کردیم و نزدیک دانشگاه تهران بودیم. از چند روز قبلش اراذل و اوباش ریخته بودند در خیابان‌ها و شعار «یا روسری، یا توسری» سر می‌دادند. پونز توی پیشانی دختران جوان می‌کوبیدند. هنوز حجاب قانونی و اجباری نشده بود اما، درگیری بود میان زنان و چماقداران. من حافظه‌ام خوب کار نمی‌کند. مثل پاها و چشم‌هایم از کار افتاده. یادم نمی‌آید روی مینی‌بوس چه می‌گفتم.»

– ازتان یک چند عکس با حجاب دیدم در اینترنت…

آنها عکس‌های فیلم است. حجاب در این مملکت قانون است. قانون را رعایت کردم. مثل همه. مجبور بودم. اگر به خودم بود، مثل همیشه بودم. مثل قبل‌ها. موهام را می‌بستم. ساده. ساده حرکت می‌کردم. من قبل از انقلاب کارمند بودم. همینطور سر کار می‌رفتم.

تمام.

**

زن، در عکسی که چهره او از نزدیک، قاب بسته شده، در حال مجادله با روحانی‌ست و حالت تدافعی دارد. بدنش به عقب متمایل است و با اشاره انگشتش به سمت آسمان، انگار دارد از چیزی مهم و اصولی می‌گوید. حالت دست‌های روحانی اما، او را در وضعیت توجیه نشان می‌دهد؛ دست‌هایش در وضعیت آسوده‌تری‌ست، حالت بدن‌اش هم. شبیه کسی که می‌خواهد بگوید این جنجال‌ها بی‌ثمر است، یا بی‌اساس است، یا لااقل بی‌فایده. شاید زن دارد درباره حکم حجاب حرف می‌زند. حالت بدن و دست‌هایش شبیه کسی‌ست که می‌خواهد به یک بی‌عدالتی اعتراض کند و تلاشش برای قانع‌ کردن روحانی در خطوط صورتش پیداست. روحانی نزدیک‌تر است، حجم بیشتری از قاب را پر کرده و سایه مرد پشت سر روحانی، توازن را به نفع او برهم ریخته است. خطوط، شاخ و برگ درختان در پس زمینه بر تنش و عدم تعادل تصویر افزوده است. از عکس دیگر در لحظه قبل‌تر یا بعدتر می‌دانیم روی سقف مینی‌بوس ایستاده‌اند، آیا زن از روی سقف ماشین پایین می‌افتد؟ آیا این زن است که باید قاب را ترک کند؟

**

زنان آن روزها و آن تظاهرات علیه حجاب، بعدها به اقتضای حکم قانون حجاب و جبر زمان و موقعیت، روی گرفتند و موقرانه لبخند زدند. اما، آن هاله‌های سیاه و سفید در عکس‌ها، آن زنان مشت گره کرده آن روزها، که در خیابان‌های حوالی دانشگاه تهران شعار می‌دادند و «آزادی زنانه»شان را طلب می‌کردند، زنان معمولی روزگار ما بودند. آن زنان موقر شنل‌پوش، هنوز میان ما هستند، قهرمانان خاموشی که هزار هزار قناری در گلویشان خواب است. مثل شیده، که سال‌هاست بازیگر نقش مادران مهربان و آرام است.

مثل آن زنی که هر روز، ساکت و سنگین و صبور، از خیابان مشتاق می‌گذرد.

رادیوفرانسه: هم زمان با اجرای توافق هسته‌ای ایران با قدرت‌های جهانی و همچنین در آستانه انتخابات مجلس شورای اسلامی، تعدادی از روزنامه‌نگاران ایران به اتهام “ارتباط با دولت‌های آمریکا و بریتانیا” از سوی نیروهای امنیتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی بازداشت شدند. سایت سحام نیوز نیز از از احضار بیست خبرنگار و روزنامه‌نگار اصلاح طلب به “خیابان صابونچی” تهران خبر داده و نوشته که قرار است این افراد به صورت جداگانه تحت بازجویی بازجویان سپاه پاسداران قرار گیرند.

خبرگزاری صدا و سیما، امروز نوشت که سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی طی هفته جاری، چند تن از “اعضای شبکه نفوذی همکار با دولت های متخاصم غربی” را که در فضای مجازی و مطبوعات کشور فعال بودند، بازداشت کرد.

خبرگزاری فارس نیز در این باره از بازداشت “پنج نفر از عوامل مرتبط با پروژه نفوذ دشمن” در مطبوعات ایران از سوی “سربازان گمنام امام زمان” و با دستور مقام قضایی خبر داده است.

هنوز اسامی بازداشت شدگان به صورت رسمی اعلام نشده، اما پیشتر رسانه‌های ایران از بازداشت احسان مازندرانی، روزنامه‌نگار و مدیر مسئول روزنامه فرهیختگان وابسته به دانشگاه آزاد اسلامی و همچنین عیسی سحرخیز روزنامه نگار و فعال سیاسی اصلاح طلب، در روز دوشنبه ۱۱ آبان ۱۳۹۴ خبر دادند.

همچنین امروز خبر بازداشت آفرین چیت‌ساز، روزنامه نگار حوزه سیاست خارجی روزنامه ایران از سوی خبرگزاری مهر منتشر شد.

سامان صفرزایی، خبرنگار سابق روزنامه اعتماد و ماهنامه اندیشه پویا نیز جزو بازداشتی‌هاست.

از «نزار زاکا» تبعه لبنانی- آمریکایی که مدتی قبل توسط سپاه پاسداران دستگیر شد، به عنوان یکی دیگر از بازداشت شدگان این پرونده نام برده شده است.

بی‌بی‌سی: علی مطهری، نماینده مجلس ایران، در جلسه‌ای در دانشگاه تهران با اشاره به وقایع سال ۱۳۸۸ و بازداشت خانگی میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، نظام جمهوری اسلامی را با سلطنت پهلوی مقایسه کرد و گفت برخوردهای حکومت فعلی گاهی از رژیم گذشته بدتر بوده است.

آقای مطهری امروز، شنبه ۹ آبان، گفت نباید کسی به صرف انتقاد به زندان بیفتد و از دانشگاه اخراج شود.

به گزارش ایسنا او گفت: “گاهی نوع برخورد ما از نوع برخورد رژیم گذشته هم بدتر بوده، شهید مطهری در آن زمان به زندان رفت اما بعد از دوره زندان از تدریس محروم نشد، البته بعدا در ارتقای ایشان به استادی برایش مشکل درست کردند که آن هم به شکلی حل شد.”

علی مطهری از محدودیت‌هایی که پس از سال ۸۸ برای مطبوعات و فعالان سیاسی ایجاد شده انتقاد کرد و گفت: “یکی از علل اینکه بر حل و فصل مسائل سال ٨٨ تاکید داریم مساله وحدت ملی است. زیرا معتقدیم جامعه نباید دو شقه باشد و نباید تفرقه و تشتت وجود داشته باشد.”

علی مطهری یکی از معدود چهره‌های سیاسی داخل ایران است که پیوسته درباره ضرورت رفع محدودیت‌های امنیتی و به ویژه آزادی رهبران جنبش سبز از حصر خانگی تاکید می‌کند.
برخی از حاضران در جلسه نوشته‌های در حمایت از رهبران جنبش سبز و زندانیان سیاسی داشتند

او امروز نیز در جلسه ‘ سیاست داخلی بر محور وفاق ملی’، که انجمن اسلامی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزارکننده آن بود، موضع خود درباره بازداشت خانگی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد را تکرار کرد و گفت حسن روحانی، رئیس جمهور “وظیفه سنگینی دارد چون مجری قانون اساسی است و حصر خانگی هم با اصول ۳۲ تا ۳۷ قانون اساسی مغایر است. بحث اضطرار هم مربوط به چند ماه اول است و از آن‌جا به بعد حصر غیرقانونی بوده است.”

او گفت: “یکی از دلایل ادامه حصر بی‌تفاوتی اقشار جامعه، علما، روحانیون و دانشگاهیان است و علت آن رعب ایجاد شده است.”
مخالفت با رهبر

علی مطهری در بخش دیگری از صحبت‌هایش از هواداران افراطی آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر ایران، انتقاد کرد و گفت: “کسی ممکن است نظری خلاف رهبری داشته باشد و آن را اعلام کند اما این فرد را راحت نمی‌گذارند و اگر کسی نظر مخالف ایشان بدهد یا از ایشان انتقاد کند با او برخورد می‌کنند.”

آقای مطهری گفت: “این‌طور نیست که عنایت ویژه‌ای از طرف خداوند به انقلاب ما وجود داشته باشد ما که از انقلاب صدر اسلام مهمتر نداریم. آن انقلاب بعد از ۵۰ سال به جایی رسید که امت پیغمبر، فرزند پیغمبر را کشتند. پس تضمینی نیست که ما هر طوری که عمل کنیم انقلاب باقی بماند.”

او بر لزوم رعایت حقوق منتقدان تاکید کرد و گفت: “وقتی ما مشکل انرژی هسته‌ای را با گفت‌وگو حل می کنیم و به نتیجه می‌رسانیم چطور نمی‌توانیم در داخل مسائل مورد اختلاف را حل کنیم؟… بعد از مذاکرات هسته‌ای وقت مناسبی برای پرداختن به سیاست داخلی و اصلاح نوع برخورد با مخالفان و منتقدان است.”

با وجود اینکه حسن روحانی با شعار آزادی رهبران جنبش سبز از بازداشت خانگی و آزادی دیگر زندانیان سیاسی به قدرت رسید، در بیش از دو سال اخیر گزارشی از اقدامات مشخص دولت او در این زمینه منتشر نشده است.

سحام: مادر امین انواری، دانشجوی ۲۱ ساله ای که از روز ۱۲ مهرماه ۱۳۹۴ به اتهام نامشخصی بازداشت شده و تاکنون در بند ۲-الف سپاه پاسداران در زندان اوین به سر می برد به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت نگران است فرزندش برای اعترافات اجباری با آزار و اذیت روحی مواجه باشد. او همچنین گفت فرزند کوچکش دو بار توسط مامورانی که در سر راه مدرسه او را به زور سوار ماشین کرده اند تهدید شده که اگر مادر با رسانه ها صحبت کند اتفاق بدی برایش خواهد افتاد. این دانشجوی زندانی تا کنون فقط سه بار تماس تلفنی کوتاهی با خانواده داشته و هنوز اتهام و دلیل بازداشت او مشخص نیست.

امین انواری، ۲۱ ساله، فعال مدنی و دانشجوی ترم هفت مهندسی نرم افزار دانشگاه امیر کبیر برای روز ۱۲ مهرماه به دادسرای زندان اوین احضار شده بود. با این حال در همان روز ماموران با ورود به خانه، او را دستگیر و به زندان اوین منتقل کردند. به گفته مادر این دانشجوی زندانی او از زمان بازداشت تاکنون حق ملاقات نداشته و در این مدت فقط سه بار تماس تلفنی کوتاه با خانواده اش داشته است.

امین انواری پیش از این در ۹ دی ماه ۱۳۹۳ بازداشت و همان روز با قرار کفالت ۳۰ میلیون تومانی آزاد شد. بعدتر او در تیرماه ۱۳۹۴ در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی احمد زاده به اتهام “تبلیغ علیه نظام،” “توهین به رهبری” و “توهین به محمد تقی مصباح یزدی” (عضو مجلس خبرگان رهبری) به دو سال و شش ماه حبس که به مدت ۵ سال به حالت تعلیق در آمد، محکوم شد. مبنای هر سه اتهامات او نوشته هایش در فیسبوک بوده است.

فرح بخشی به کمپین گفت: «روز چهارشنبه ماموران سپاه پسر دومم، آرمین را که ۱۷ سالش است و پیش دانشگاهی می رود، جلوی مدرسه به زور سوار ماشین کرده‌اند، به او کارت شناسایی شان را نشان داده اند و گفته اند اگر مادرت را خاموش نکنی برایت گران تمام می شود و همه تان را اذیت می کنیم. گفته اند مادرت را ساکت کن وگرنه ما محل کار پدرت را می دانیم، مدرسه تو را و خانه تان را، هر کاری بخواهیم می توانیم انجام دهیم. این دومین بار است که ماموران سپاه، آرمین، پسر کوچکم را تهدید می کنند. اولین بار چند ساعت پس از این بود که امین را دستگیر کردند. به او گفته بودند که امین باید بداند ما نشانی های شما را داریم و می توانیم هر لحظه هر کاری بخواهیم بکنیم.»

مادر امین انواری با اظهار نگرانی از این وضعیت به کمپین گفت: «ما تامین جانی نداریم. هر اتفاقی برای دو فرزندم، خودم و همسرم بیفتد مسولش سپاه است. اینها ما را تهدید می کنند که من اعتراض نکنم، مصاحبه نکنم، خب تو رو خدا بچه ام را آزاد کنید تا ساکت شوم. چاره ای ندارم جز مصاحبه و اعتراض. من حتی نمی دانم اتهام بچه ام چیست. مطمئن هستم با تهدید و اذیت ما، امین را در داخل زندان تحت فشار قرار می دهند که راضی به اعتراف اجباری شود. من مطمئنم دارند از طریق فشار بر ما از او اعتراف دروغین می گیرند.»

خانم بخشی در ادامه گفت:‌ «من دیروز مثل هر روز دیگر به دادسرای اوین برای پیگری وضعیت امین رفتم. بازپرس آنجا به من گفت که بهت اجازه ملاقات می دهم اما باید تعهد بدهید که دیگر مصاحبه و تجمع نمی کنید. گفتم شما هم تعهد می دهید که بچه ام را آزاد کنید. گفت خیر. گفتم پس من هم ادامه می دهم. بعد بازپرس با فریاد من را از اتاقش بیرون کرد. یکبار پیش از این بازپرس گفته بود اگر مصاحبه نکنم وقت ملاقات می دهد من هم سکوت کردم اما در طی ده روز نه تنها ملاقاتی داده نشد بلکه پسرم حتی تماسی هم نگرفت. من نگران بودم، باید کاری می کردم، چه کاری جز اعتراض و مصاحبه مانده است برایم؟»

خانم بخشی در ادامه گفت:«بعد از ده روز سکوت، در تجمع اعتراضی خانواده های زندانیان در روز ۲۷ مهرماه شرکت کردم، همان روز وقتی من در تجمع بودم، امین به خانه زنگ زده و با پدرش صحبت کرده و گفته حالش خوب است و مشکلی ندارد. بعد هم سراغ من را گرفته و گفته به مادرم بگویید که با رسانه ها مصاحبه نکنند چون پرونده من با مشکل مواجه می شود. دارند بچه من را تهدید و اذیت می کنند و ما را وادار به سکوت.»

خانم فرح بخشی در مورد نحوه دستگیری فرزندش به کمپین گفت: «ابتدا شخصی روز ۸ مهرماه با گوشی همراه همسرم تماس گرفت و گفت باید پسرم روز ۱۲ مهرماه به دادسرای اوین برای آزاد شدن قرار کفالت ۳۰ میلیونی برود اما همان روز ده نفر مامور به خانه ما ریختند. به ما گفتند حکم تفتیش خانه را فقط به امین نشان می دهیم، یک کاغذ جلوی صورت بهت زده ام بچه ام گرفتند اما او حتی فرصت نکرد آن را بخواند چون سریع مامور کاغذ را در جیبش گذاشت. به ما هم نه کارت شناسایی نشان دادند، نه حکم تفتیش خانه و نه حتی حکم بازداشت امین را. همه خانه را تفتیش کردند و بعد او را به همراه وسایل شخصیش مثل کامپیوتر و لپ تاپش بردند.»

مادر امین انواری با اظهار نگرانی شدید از وضعیت سلامت فرزندش به کمپین گفت: «امین طی این مدت فقط سه بار به منزل تماس گرفته است. دو بار در حد چند ثانیه بود و فقط گفت که حالش خوب است. وقتی از او پرسیدم که کجایی؟ بند دو الف سپاه هستی ؟گفت به من گفتند نگویم و بعد تلفن قطع شد. بار سوم روز دوشنبه ۲۷ مهرماه پسرم تماس گرفته و با پدرش گفته حالش خوب است و هیچ مشکلی ندارد. گفته به مادرم بگوید مصاحبه نکند چون به من گفته اند پرونده ام با مشکل مواجه می شود.»

مادر این دانشجوی زندانی در مورد فعالیت های او به کمپین گفت:‌ «هیچ کار خلافی نکرده جز اینکه هر سال در تابستان ما به یک سفر خارجی می رویم. امسال آخر شهریور ماه به ترکیه رفتیم در آنجا شنیدیم چند نفر از دوستانش دستگیر شده اند. من به او گفتم امین اگر مشکلی داری برنگرد. گفت من آخر هیچ کاری نکردم. می خوام برگردم درس بخوانم. من خواهشم از مسولان قضایی این است که با هر اعتراضی جوان ها را دستگیر نکنند، اتهام های بزرگ و حبس های زیاد ندهند. او باید الان سر کلاس و مشغول درس خواندن بود.»

گفتنی است پایگاه اطلاع‌رسانی «آمدنیوز» برای نخستین بار عکسی از پلاک خودروی سمند مشکی‌ای را منتشر کرده که به آزار و اذیت خانواده انواری کرده است، این خودرو به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تعلق دارد.

روز: هیچ از نمایندگان استان قزوین در مجلس شورای اسلامی از ماجرای تجاوزهای دسته جمعی در شمال این استان اطلاعی ندارند، توضیحات مسئولان استانی در این زمینه ضد و نقیض است، شاهدان عینی اما می گویند که بیش از دو ماه است حضور چشمگیر نیروهای پلیس را در جاده باراجین و مسیر فرعی زرشک در قزوین شاهد هستند.

روزنامه فرهیختگان دیروز از “تکرار فاجعه خمینی شهر در باراجین قزوین” خبر داده و نوشته بود: “در جاده باراجین قزوین به دختران جوان که به پیک‌نیک رفته بودند تجاوز شده و متهمان هم دستگیر شده‌اند و حالا مسئولان انتظامی و قضایی قزوین بر سر اینکه چه کسی این خبر را تایید کند، بحث می‌کنند”.

براساس گزارش این روزنامه ۱۰ نفر از جمله ۳ مسلح در این ارتباط دستگیر شده اند: “این اتفاق بیش از سه بار در این جاده در نزدیکی جاده فرعی زرشک افتاده و دختران جوان در حالی مورد تعرض قرار گرفته‌اند که عده‌ای پسر جوان نیز در اکیپ‌شان حضور داشته‌اند. گفته می‌شود تعرض‌کنندگان هر بار پسرهای جوان را با تهدید سلاح گرم به درخت بسته و در مورد دختران اقدام به تعرض می‌کردند.”

نمایندگان استان قزوین در مجلس شورای اسلامی در مصاحبه با روز می گویند که تا پیش از انتشار این خبر از ماجرا بی خبر بوده اند. داود محمدی، نماینده قزوین می گوید: “من این خبر را شنیده ام، زنگ زدم به دادستان که ببینم این خبر صحت دارد یا چگونه است و چگونه نیست. متاسفانه جواب ندادند. خودم هم پی گیر هستم ببینم قضیه چیست اما متاسفانه تا الان موفق نشده ام با دادستان تماسی برقرار کنم.”

او می افزاید: “خبر را تا موقعی که در سایت ها آمد نشنیده بودم و خبر نداشتم. حالا هم باید از مراجع رسمی بپرسم، باید بررسی کنیم ببینیم اگر صحت دارد مثل خمینی شهر است یا وجه دیگری داشته و…”

سید مرتضی حسینی، دیگر نماینده قزوین در مجلس حاضر به ارائه هیچ توضیحی نمی شود و موکول می کند به زمانی دیگر. روح الله عباسپور، نماینده بوئین زهرا و ازدیگر نمایندگان استان قزوین در مجلس اما به روز می گوید: “من اطلاعی نداشتم، امروز از طریق رسانه ها مطلع شدم.رئیس محترم دادگستری استان قزوین، آقای دکتر انصاری عنوان فرمودند اینهایی که این جنایت هولناک، این تجاوز به عنف را داشته اند دستگیر شده اند.”

سوال می کنم خود شما مساله را پی گیری کردید؟ می گوید: “نه دیگر، وقتی دیگر دست رئیس دادگستری افتاده، آنها الحمدالله در این زمینه جدی هستند. هم دادستان و هم رئیس دادگستری درباره اتفاقاتی که افتاده خیلی محکم و جدی برخورد کرده اند و انشالله با سرعت عمل بیشتری موضوع را بررسی خواهند کرد”.

می گویم گویا مساله مربوط به قبل از یک ماه است و متجاوزان هم یک ماه پیش بازداشت شده اند، چطور شما و سایر نمایندگان تاکنون اطلاعی نداشتید و اطلاع رسانی نشده بود؟ روح الله عباسپور می گوید که در این زمینه هم اطلاعی ندارد.

رجب رحمانی نماینده تاکستان و دیگر نماینده استان قزوین در مجلس است که پسرش، موبایل او را جواب می دهد و به روز می گوید این مساله مربوط به نیروی انتظامی و قوه قضاییه است نه به پدر او و این اتفاق هم در قزوین افتاده نه تاکستان.

می گویم این مساله در استان قزوین اتفاق افتاده نه در شهر قزوین و تاکستان هم بخشی از استان قزوین است. آقای رحمانی هم نماینده مجلس است. چطور به او ارتباطی ندارد؟ پسر رجب رحمانی می گوید: “از نماینده های قزوین بپرسید در جریان نیستند که حوزه استحفاظی شان است و مساله مربوط به حوزه انتظامی و قضایی است.”

سراغ قدرت الله علیخانی، نماینده سابق قزوین در مجلس شورای اسلامی می روم و او اما می گوید که از کاه، کوه ساخته اند و قضیه آنطور نبوده که منتشر شده: دادستان شهر شنیدم که تکذیب کرده اینجوری نبوده که به این بزرگش کرده اند.

سوال می کنم خب قضیه چگونه بوده؟ می گوید: “من نمی دانم ولی کاهی را کوه کرده اند. دادستان هم تکذیب کرده و ملاک هم گفته دادستان شهر است.”

اسماعیل صادقی نیارکی، دادستان استان قزوین روز گذشته به خبرگزاری برنا گفت: “پرونده‌ای در خصوص تجاوز به عنف در بوستان باراجین تشکیل نشده است، منتهی پرونده‌ای در رابطه با سرقت مطرح شده که در این پرونده برخی مدعی تجاوز به عنف هستند که این ادعا هم اکنون در حال بررسی است”.

او افزوده: “هنوز بحث تجاوز به عنف در این پرونده اثبات نشده و دستگاه قضایی استان با حساسیت ویژه نسبت به این گونه موارد در حال رسیدگی است”.

این در حالی است که جمال انصاری، رئیس دادگستری استان قزوین اعلام کرده در این پرونده بخشی از اتهامات تجاوز به عنف بوده و بخشی هم مبتنی بر ادعا بوده است.

او در عین حال گفته این مساله، مثل خمینی شهر اصفهان نیست: “اینکه گفته می شود این فاجعه مانند خمینی شهر اصفهان است دروغ است. این رخداد حدود ۳ هفته قبل بوده که این افراد هم سرقت به عنف و هم موارد اتهامی دیگری داشته اند که در دادسرا مطرح است. در هر حال حاضر منتظر اظهار نظر کارشناسی پزشکی قانونی هم هستیم. اگر اسناد و مدارک دال بر تجاوز به عنف باشد قطعا برخورد سنگینی با متهمان خواهیم داشت”.

روزنامه فرهیختگان در شماره دیروز خود نوشته بود که کیومرث ایمن، معاون سیاسی امنیتی فرماندار قزوین، خبر تجاوز دستجمعی را تایید کرده اما گفته اطلاع رسانی در مورد آن وظیفه دادستانی است.

این روزنامه همچنین به نقل از یکی از مسولان دفتر دادستانی قزوین نوشته که احتمالا حکم همه متهمان این پرونده اعدام است.

این روزنامه به مقایسه با حادثه خمینی شعر اصفهان پرداخته و نوشته که بیش از چهار سال از حادثه خمینی‌شهر اصفهان و اعدام چهار متجاوز آن پرونده می‌گذرد و حالا متجاوزان دیگری این بار به دختران قزوینی سوءقصد کرده‌اند. در حادثه خمینی‌شهر اصفهان که خرداد ۹۰ اتفاق افتاد ۱۴ مرد با حضور در یک باغ خانوادگی به شش زن در مقابل مردان قوم و خویش‌شان تعرض کردند. چهار نفر از این افراد در جریان این پرونده به حکم اعدام محکوم شدند و در ۲۸ مهرماه ۹۰ در پارک بهشت این شهرستان در ملأعام به دار آویخته شدند.

متهمان این پرونده که میانگین سنی‌شان ۲۳سال بود، متهم بودند با ورود غیرقانونی به باغی در حاشیه خمینی‌شهر، بستن دست و پای مردان و تجاوز به زنان، فاجعه باغ وحشت خمینی‌شهر را به‌وجود آوردند.

در جریان تجاوزهای خمینی شهر، اسماعیل احمدی مقدم، فرمانده وقت نیروی انتظامی گفته بود که انعکاس وسیع رسانه ای جرم تجاوز به عنف در جامعه تولید ناامنی روانی می کند.

رادیوفردا: همزمان با انتشار گزارش‌هایی از مرگ یک فرمانده دیگر سپاه پاسداران و دو نیروی بسیج ایران در جنگ سوریه در روز دوشنبه، یک خبرگزاری وابسته به ستاد کل نیروهای مسلح ایران خبر داد که تنها در هفته گذشته ۲۰ نیروی نظامی ایران در این کشور جان باخته‌اند.

در حالی که مقامات جمهوری اسلامی همواره اعزام نیرو به سوریه را تکذیب کرده و نیروهای ایرانی حاضر در این کشور را «مستشار» توصیف کرده‌اند، در حدود ده روز گذشته روزی نبوده است که خبری از مرگ نیروهای نظامی جمهوری اسلامی در جنگ داخلی سوریه منتشر نشود.

از جمله خبرگزاری فارس روز سه‌شنبه خبر داد که جبار عراقی، حمیدرضا دایی‌تقی و پویا ایزدی روز دوشنبه، چهارم آبان، در سوریه کشته شده‌اند.

خبرگزاری «دفاع‌پرس»، وابسته به ستاد کل نیروهای مسلح ایران، از جبار عراقی به عنوان «سردار» سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نام برده است.

این خبرگزاری همچنین اعلام کرد که با آغاز عملیات نیروهای، به گفته این خبرگزاری، «مقاومت» در سوریه، تعداد نیروهای ایرانی کشته شده در این کشور در هفته گذشته به ۲۰ نفر رسیده است.

وب‌سایت‌های خبری در ایران از حمیدرضا دایی‌تقی به عنوان فرمانده پایگاه بسیج المهدی شمس‌آباد در اصفهان و از پویا ایزدی به عنوان یکی از بسیجیان شهرستان لنجان در استان اصفهان نام برده‌اند.

در روزهای گذشته اخبار متعددی از مرگ نیروهای ایرانی در سوریه منتشر شده است.

بر اساس گزارش‌ها، مسلم خیزاب، مهدی علیدوست، عبدالله باقری، مصطفی صدرزاده، میلاد مصطفوی، محمد ظهیری، سجاد طاهرنیا، روح‌الله عمادی، امین کریمی، محمدعلی حسینی، احمد استحکامی، نادر حمید دیلمی، مجید صانعی ‌موفق، مجتبی کرمی و رضا دامرودی از جمله افرادی هستند که حدود ده روز گذشته در سوریه جان باخته‌اند.

پس از عملیات نظامی روسیه در سوریه و همچنین انتشار گزارش‌هایی از «پیشروی» ارتش سوریه «با حمایت ایران، روسیه و حزب‌الله» در حلب، بر حجم گزارش‌ها از مرگ فرماندهان ارشد و نیروهای سپاه پاسداران در سوریه افزوده شده است.

حسین سلامی، جانشین فرمانده کل سپاه پاسداران، روز دوشنبه دلیل افزایش تلفات نیروهای ایرانی در سوریه را افزایش «کمی و کیفی» نظامیان ایرانی در این کشور ذکر کرده بود.

حسین امیرعبداللهیان، معاون عربی و آفریقای وزارت خارجه ایران، نیز روز ۲۸ مهر با اشاره به عملیات نظامی در سوریه و همچنین به گفته او «اقدامات گسترده‌تری برای مبارزه با تروریسم» گفته بود که ایران به درخواست سوریه، تعداد «مستشاران نظامی» خود را در این کشور افزایش داده‌ است.

دویچه‌وله: از مجموع ۶۳ میلیون نفر جمعیت در سن کار در ایران، حدود ۴۰ میلیون و ۲۰۰ هزارنفر هیچگونه فعالیت و تحرکی در اقتصاد و کسب درآمد ندارند. معاون وزیر کار ایران می​گوید که بیش از ۴۰ درصد اقتصاد کشور قابل ردیابی نیست.

معاون وزیر کار ایران می​گوید که بیش از ۴۰ درصد اقتصاد کشور قابل ردیابی نیست و این موضوع نشان​دهنده ضعف در ایجاد پایگاه​های اطلاعاتی قابل استناد است. کارشناسان اقتصادی و مسئولان دولتی معتقدند نرخ مشارکت اقتصادی در ایران پائین است و میلیون​ها نفر از مردم ایران با اینکه در سن کار و توانایی انجام فعالیت اقتصادی قرار دارند اما غیر فعال بوده و مشخص نیست که درآمد این عده از کجا و چگونه است.

بر اساس گزارش مرکز آمار ایران، نرخ مشارکت اقتصادی در بهار سال ۱۳۹۴ در حدود ۳۸ درصد بوده است. بر مبنای این آمار، نرخ مشارکت مردان ۶۲ /۹ درصد و زنان نیز ۱۳ /۳ درصد بود که در مورد مردان نرخ پایین و در مورد زنان بسیار پایین است.

شهیندخت مولاوردی معاون رئیس‌جمهور ایران در امور زنان هم چندی پیش آمار بیکاری در میان زنان تحصیل‌کرده را بالای ۴۰ درصد اعلام کرده و نسبت به روند رو به رشد زنانه شدن فقر هشدار داده بود.

دلالی و واسطه‌گری پنهان

به گزارش خبرگزاری مهر (شنبه ۲ آبان)، از مجموع ۶۳ میلیون نفر جمعیت در سن کار در ایران، حدود ۴۰ میلیون و ۲۰۰ هزارنفر هیچگونه فعالیت و تحرکی در اقتصاد و کسب درآمد ندارند. حدود ۲۷ میلیون نفر از مجموع ۶۳ میلیون جمعیت در سن کار ایران را زنان تشکیل می​دهند. بر مبنای این گزارش میلیون​ها مرد ایرانی هم در گروه جمعیت غیرفعال اقتصادی قرار دارند اما تنها کمتر از ۲ میلیون نفر از این عده متقاضی شغل هستند و بقیه حتی تقاضای کار هم نمی‌کنند. به اعتقاد کارشناسان، این جمعیت بالا در واقع بیکار نبوده و فعالیت​های اقتصادی​اشان را باید در زمینه​های دلالی و واسطه‌گری جستجو کرد.

بر مبنای آمارهای اعلام شده حدود دو سوم از جمعیت در سن کار ایران، غیرفعال هستند و اگر تنها بخش کوچکی از این جمعیت تصمیم به فعالیت بگیرند، تعداد جمعیت بیکاران ایران به طور ناگهانی دو تا سه برابر افزایش خواهد یافت. کارشناسان اقتصادی پیش​بینی کرده​اند حتی اگر اقتصاد ایران، رشد سالانه ۵ درصد را هم تجربه کند باز هم جمعیت بیکاران تغییری پیدا نخواهد کرد و در آن شرایط باز هم تعداد بیکاران کمتر از ۳ میلیون و ۸۸۰ هزار نفر نخواهد بود.

بیشتر بخوانید: ایجاد اشتغال در ایران نیازمند صدها هزار میلیارد تومان است

بر اساس یک تحقیق صورت گرفته در مرکز پژوهش​های مجلس، بازار کار و اقتصاد کشور ظرفیت پذیرش حتی بخش کوچکی از این جمعیت را ندارد و ترجیح بر این است که “شرایط تقاضای کار با توجه به وضع موجود همچنان در همان حدود دو تا سه میلیون نفر باقی بماند و مابقی این جمعیت هم رویه غیرفعالی خود را داشته باشد.”

پیش​بینی کارشناسان اقتصادی این است که اگر تا سال ۱۴۰۰، هر ساله یک درصد رشد مثبت اقتصادی در ایران تجربه شود نه تنها از تعداد بیکاران نسبت به امروز کم نمی‌شود، بلکه در این سال جمعیت بیکار ایران به ۵ میلیون و ۷۷۰ هزارنفر خواهد رسید. دلیل افزایش میزان بیکاران با توجه به رشد مثبت اقتصادی به آماده نبودن شرایط پذیرش تقاضاهای کار و شغل و زیر ساخت​های نامناسب و ناکافی باز می​گردد.

کارشناسان اقتصادی ایران پیش‌بینی می‌کنند که رشد اقتصاد ایران تا پایان سال ۱۳۹۴ به حداکثر یک درصد خواهد رسید. این در حالی است که رشد اقتصاد ایران در سال گذشته حدود ۳ درصد بود. به اذعان کارشناسان ایرانی، پس از توافق اتمی میان ایران و غرب، اقتصاد ایران همچنان گرفتار رکود است و امیدی به ایجاد فرصت‌های شغلی تازه نیست.

در واقع باید گفت که اقتصاد و بازار کار ایران، در حال حاضر توان پذیرش یکباره میلیون​ها تقاضای شغلی را ندارد و از طرف مقابل هم دولت در شرایط افت شدید قیمت نفت و درآمد حاصل از آن، حتی سالیانه توان ایجاد ۴۰۰ هزار شغل را ندارد. فراهم نشدن زیرساخت​ها، نفتی ماندن اقتصاد و وجود راه‌های فراوان فرار و پنهان​کاری در اقتصاد ایران باعث شده تا توان رشد اقتصادی ایران گرفته شود.

بیشتر بخوانید: “در ایران نرخ بیکاری تا ۶ سال دیگر به حدود ۱۶ درصد می‌رسد”

عدم واکنش مثبت بازار کار به برجام

حمید حاج اسماعیلی، کارشناس بازار کار به خبرگزاری مهر گفته: «انتظار می​رفت پس از توافق هسته​ای، تحرک خوبی در بازار کار کشور اتفاق بیفتد، اما چنین نشد. این مسئله نشان می​دهد که اوضاع آنقدر خراب است که نمی​توان در کوتاه مدت به نتایج مثبت اقتصادی اندیشید.»

او می​گوید بسترها برای ظرفیت​سازی در اشتغال هنوز مناسب نیست و امکان اینکه در کوتاه​مدت بتوان در اقتصاد ایران اشتغال ایجاد کرد، وجود ندارد. به اعتقاد این کارشناس بازار کار “اگر دولت بتواند در سال آینده حدود ۴۰۰ هزار شغل ایجاد کند، باید دولت را در این زمینه موفق دانست.”

مرکز آمار ایران در بهار سال ۱۳۹۴ نرخ بیکاری در کشور را ۸/ ۱۰ درصد اعلام کرده بود. این رقم در حالی محاسبه شده که تمام افراد ۱۰ سال یا بالاتر را که در هفته یک ساعت کار کرده‌اند، شاغل به حساب آورده‌اند. این شیوه محاسبه مورد انتقاد کارشناسان اقتصادی است که نرخ بیکاری در ایران را بسیار بالاتر از نرخ اعلام شده می‌دانند.

خودنویس: حمید چیت‌چیان که از دهه هفتاد از مقام‌های وزارت نیرو بوده و به زیر و بم این وزارت‌خانه آشنا است، هنوز نتوانسته مانعی در برابر مافیای سدساز باشد. او آیا نگران میلیون‌ها قربانی سیاست‌های وزارت نیرو هم هست؟

بخش تحلیل خودنویس: حمید چیت‌چیان، وزیر نیروی کابینه روحانی که دو سال پیش برای نخستین بار به عنوان یک مقام ارشد نظام، از خطای بزرگ «سدسازی افراطی» به عنوان یکی از عوامل ناکآرامدی مدیریت آب و بحران فعلی نام برد، هنوز نتوانسته است مانع ساخت سدهای بزرگی باشد که وزارت‌خانه‌اش کارفرمای آنها بوده است.

چیت‌چیان مانند بسیاری از مقام‌های کشوری، در مراسم بزرگداشت امام سوم شیعیان شرکت کرد و گریست، برای تشنگان کربلا، اما نیک می‌داند که به مدد سیاست‌های غیر منطقی وزارت‌خانه‌اش در دولت‌های بعد از انقلاب، منابع آب کشور، یکی یکی از دست رفته و دشت‌های پرآب، بی‌آب و بیابان شده‌اند.

وضعیت فعلی دریاچه ارومیه، حاصل سیاست‌های وزارت نیرو در دهه ۷۰ و ۸۰ بوده است که از سوی وزارت‌خانه‌ها و سازمان‌های دیگر در این دوره زمانی حمایت شده و بسیاری از کاهش سطح آب دریاچه برای منابع مالی کلان خود بهره‌برداری کرده‌اند.

وضعیت فعلی خوزستان، حاصل برنامه‌های وزارت نیرو در دو دهه ۷۰ و ۸۰ بوده است و سد گتوند، مهم‌ترین و کلان‌ترین نماد تخریب محیط زیست و نابودی تدریجی پرآب‌ترین رود مملکت، یعنی کارون، و به عزا نشستن جلگه خوزستان بوده است.

آقای وزیر می‌تواند تا مدت‌ها برای تشنگی و مظلومیت حسین‌بن علی و طفلان مسلم و بقیه گریه کند، اما با عدم مقاومت در برابر نابود کنندگان فلات ایران و از بین‌برندگان منابع آب کشور و بی‌توجهی به راه‌حل‌هایی ساده و موثر، از جمله مهار سیلاب‌ها بر پهنه دشت‌ها و تغذیه مصنوعی آبخوان‌ها، احیای قنات‌ها و بهینه‌سازی شبکه‌های آبیاری، باید از الان، عزدار آیندگانمان باشیم.

آقای وزیر بیدار خواهد شد؟ وقت زیادی نمانده است!

رادیوفردا: توسط مرتضی کاظمیان

شش سال از عاشورای خونین ۸۸ می‌گذرد؛ صرف‌نظر از تداوم وجوه و جوانبی از رخداد مهم، داده‌های جدیدی نیز در پیوند با آن منتشر شده است. داده‌هایی که از چگونگی تکوین رویداد خونین دوباره پرده‌برداری، و ارزیابی و داوری ناظر بی‌طرف و منصف را تدقیق و تقویت کرده است.

داده‌ها‌ی جدید و بسیار مهم اخیر به گزارش غریب یک فرمانده ارشد سپاه مربوط است: سردار حسین همدانی. کسی که پس از کشته شدن وی در سوریه، دخالت وی در سرکوب خونین اعتراض‌های مدنی به نتیجهٔ رسمی انتخابات ۱۳۸۸ بیش از پیش آشکار شد. این داده‌ها همچنین بار دیگر پای یک گروه اجتماعی را به میان می‌کشد؛ کسانی که از طرف رسانه‌های رسمی جمهوری اسلامی «اراذل و اوباش» توصیف می‌شوند.

در قرائت حکومتی اما «اراذل و اوباش» فقط افرادی را که موجب ناامنی اجتماعی می‌شوند توصیف نمی‌کند؛ بلکه در اوج جنبش سبز نیز رسانه ملی (صدا و سیما) و دیگر بازوهای تبلیغاتی و رسانه‌ای و تریبون‌های رسمی جمهوری اسلامی (مانند نمازجمعه)، طیفی از شهروندان معترض را «اراذل و اوباش» می‌خواندند.

این نگاه و روایت حکومتی البته همچنان جاری است. چنان‌که در آخرین اظهارنظر، همین چند روز پیش بود که محمدی عراقی، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام گفت: «اراذل و اوباش و فتنه‌گران با جسارت به خیمه‌های امام حسین در سال ۸۸ ثابت کرند که فقط با انقلاب اسلامی و شورای نگهبان مشکل ندارند؛ بلکه آن‌ها با امام حسین و فرهنگ عاشورا مسئله دارند.»
اما گروهی که «اراذل و اوباش» توصیف می‌شوند، در عاشورای ۸۸ کدام سو ایستاده بودند؟

سردار همدانی گزارش می‌دهد

این شاید مستند‌ترین و مهم‌ترین روایتی است که تاکنون در مورد جایگاه و نقش «اراذل و اوباش» در سرکوب معترضان سبز و نیز عاشورای ۸۸ بیان شده؛ سردار حسین همدانی تصریح می‌کند: «۵ هزار نفر از کسانی که در آشوب‌ها حضور داشتند ولی در احزاب و جریانات سیاسی حضور نداشتند بلکه از اشرار و اراذل بودند را شناسایی و در منزلشان کنترل می‌کردیم. روزی که فراخوان می‌زدند این‌ها کنترل می‌شدند و اجازه نداشتند از خانه بیرون بیایند. بعد این‌ها را عضو گردان کردم. بعداً این سه گردان نشان دادند که اگر بخواهیم مجاهد تربیت کنیم باید چنین افرادی که با تیغ و قمه سر و کار دارند را پای کار بیاوریم.»

فرماندهٔ ارشد سپاه که چند هفته پیش در سوریه کشته شد، توضیح می‌دهد: «وقتی‌که جلسه شورای تأمین استان تهران در شب عاشورا برگزار شد همه برآورد‌ها این بود که فردا تهران آرام خواهد بود. برآورد من این بود که روز عاشورا اتفاقاتی در پیش خواهد بود. به همین خاطر دو بار دیگر درخواست جلسه فوق العاده دادیم و جلسه تشکیل شد و آماده‌باش اعلام کردیم. همهٔ سینماهای تهران را اجاره کردم. تمام مدارس و حسینیه‌ها را در اختیار گرفتیم. بچه‌ها با لباس مشکی در میدان حضور داشتند. نزدیک به ۳۰ هیئت را هم که با من مرتبط بودند را هم آماده کردیم و گفتم دسته‌ها را به سمت میدان دانشگاه بیاورید.»

او تاکید می‌کند که در سرکوب جنبش سبز، «۴۵ هزار بسیجی در این صحنه بودند.»

مهر تأیید فرماندهان ارشد نظامی

عزیز جعفری، فرمانده کل سپاه پاسداران در تأیید گزارش سردار همدانی، تصریح می‌کند: «بر هم زدن توطئه دشمنان در فتنه ۸۸ از دیگر فعالیت‌های بزرگی بود که با عنایت الهی توسط سردار همدانی انجام شد.»

وی در تجلیل از افسر ارشد خود می‌افزاید: «اگر درایت و مدیریت سردار همدانی در عاشورای سال ۸۸ نبود، جمع کردن این فتنه سخت می‌شد.»

فرمانده سپاه پاسداران البته تاکید می‌کند که همدانی بعد از سرکوب جنبش سبز، «آرام و قرار نداشت و داوطلبانه» و برای سرکوب اعتراض‌ مردم سوریه به دولت اقتدارگرای بشار اسد، راهی سوریه شد: «کوله‎بار تجربیات سردار در سوریه به کمک ایشان آمد.»

حسن فیروزآبادی، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح نیز در واکنشی مشابه، بر گفتار و کردار و نقش همدانی در سرکوب خونین جنبش سبز مهر تأیید می‌زند؛ او می‌گوید: «سردار همدانی در سنگرهای مختلف دفاع و حراست از انقلاب اسلامی و دستاوردهای آن از هیچ تلاش و کوششی دریغ نکرد که نمونه آن را در مقابله با کودتای آمریکایی فتنه ۸۸ می‌توان یادآوری نمود.»

نه جعفری و نه فیروزآبادی اما توضیحی دربارهٔ پیوندخوردن «سپاه و بسیج» با «اراذل و اوباش» نمی‌دهند و از پیامدهای آن برای جمهوری اسلامی چیزی نمی‌گویند.

ارزیابی دقیق موسوی و کروبی

شش سال پس از عاشورای خونین ۸۸، رهبران جنبش سبز همچنان (افزون بر ۱۷۱۰ روز) در حبس خانگی‌اند. واکنش موسوی و کروبی به سرکوب خونین اعتراض سبز‌ها، و فهرست مطالبات آنان اما همچنان قابل تأمل است.

میرحسین موسوی پس از عاشورای ۸۸ در واکنشی معنادار ـ که برخی شواهد آن در گزارش سردار همدانی آشکار شده است ـ اعلام کرد که «خشونت‌های غیرقابل باور چون زیر کردن راهپیمانان، تیراندازی نیروهای لباس شخصی که امروز هویت آن‌ها بر کسی پوشیده نیست و روزبه‌روز پرده از چهره آنان و سران‎شان کنار زده می‌شود، فاجعه‌ای را آفرید که اثرات آن به این زودی از صحنه سیاسی کشورمان رخت برنخواهد بست.»

مهدی کروبی نیز در واکنش به حوادث خونبار عاشورای ۸۸ در گزارشی معنادار اعلام کرد که «در شب عاشورا عده‌ای از اوباش اجیر شده به حسینه جماران به‌طور وحشیانه‌ای حمله کردند و زن و مرد را با هتاکی و فحاشی کتک زدند و اموال آنان را از بین بردند.» گزارشی که شش سال بعد توسط مقام‌های ارشد سپاه تأیید می‌شود.

کروبی همچنین نسبت به «خشونت وصف‌ناپذیر» و بی‌سابقه علیه شهروندان ایران در عاشورای ۸۸ اعتراض و آن را «مصیبت بزرگ» و «گناه نابخشودنی» توصیف کرده، و با بازخوانی کلام مشهور منتسب به حسین بن علی، گفته بود: «فریاد می‌زنم که اگر دین ندارید لااقل آزاد مرد باشید.»

با وجود اعتراف سردار همدانی و دیگر مقام‌های ارشد حکومتی (ازجمله فرمانده کل سپاه) به سرکوب خونین معترضان سبز، هنوز حاکمیت سیاسی مسئولیت خود را نپذیرفته و کسی پاسخگوی خانواده قربانیان عاشورای ۸۸ و دیگر جان‌باختگان نیست. چنان‌که حبس شماری از فعالان جنبش سبز (ازجمله رهنورد، موسوی و کروبی) ادامه دارد.

شهناز اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی ـ که بر اثر گلوله جان باخت ـ تاکید کرده که خواهان دادرسی عادلانه است. خواهر شهرام فرج‌زاده یکی دیگر از قربانیان عاشورا‌ی ۸۸ که توسط خودروی نیروی انتظامی زیر گرفته شد نیز گفته که مسئولان امنیتی و قضایی، به‌جای پاسخگویی، با توهین و تمسخر و تحقیر رفتار کرده‌اند.

محمد یگانه تبریزی، شهروند معترضی که در عاشورا زخمی شد و همچنان از آثار گلوله‌ی به‌جا مانده در بدنش در رنج است، نیز گفته: «رفع حصر موسوی و کروبی یکی از مطالبات ماست و تا آن‌ها آزاد نشوند فضا براى دادرسى باز نخواهد شد.»
حبس و تهدید رهبران و فعالان جنبش سبز در حالی ادامه دارد که «اراذل و اوباش» همچنان توسط سپاه مورد تکریم و آموزش قرار می‌گیرند.

————————————————————-

یادداشت‌ها بیانگر نظر نویسندگان آنهاست و بازتاب دیدگاه‌های رادیو فردا نیست

رادیوفردا: وب‌سایت «ویکی‌لیکس» ایمیلی‌هایی را از جان برنان، رئیس سی‌آی‌ای منتشر کرده که در بخشی از آنها، او سال‌ها پیش از رسیدن به این مقام، از دولت آمریکا خواسته بود وارد نوعی تعامل با ایران شود و مستقیما با ایران مذاکره کند.

سی‌آی‌ای هک کردن ایمیل‌های خانواده برنان را عملی مجرمانه نامیده است.

بخشی از ایمیل‌های هک‌شده جان برنان، به گفته ویکی‌لیکس، در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ میلادی، مربوط به ایران می‌شود.

او در آن زمان رئیس یک سازمان اطلاعاتی خصوصی بود.

بنا به گفته ویکی‌لیکس او پیشنهاد کرده بود که ایالات متحده به طور مستقیم و با فرستادن هیئتی از سوی رئیس‌جمهوری، مستقیما وارد مذاکره با تهران شود.

ایران و آمریکا؛ «حیات مشترک»

در بخشی از نوشته‌های او پس از انتخاب باراک اوباما در مقام ریاست‌جمهوری، برنان نقشه‌ای راهی برای روبه‌رو شدن با مسئله ایران ترسیم می‌کند.

در بخشی از این ایمیل‌ها آمده است «آمریکا چاره‌ای ندارد جز اینکه راهی برای حیات مشترک پیدا کند و با وجود هر دولتی که در تهران قدرت را در دست گیرد، در نهایت این موضوع را بپذیرد.»

او افزوده است که تهران هم باید این موضوع را بپذیرد.

برنان گفته است توانایی تهران برای پیشبرد منافع سیاسی و اقتصادیش در نهایت وابسته به روابط غیرخصمانه با آمریکا و غرب است.

او با اشاره به سیاست «چماق و هویج»، از باراک اوباما، که در آن زمان رئیس‌جمهور منتخب بود، خواسته بود تا هم پیشنهادی معنادار برای تهران داشته باشد، هم اینکه ابزار توسل احتمالی به زور را در دست دیگر نگه دارد.

تهدیدها

او در بخشی دیگر از ایمیل‌هایی که منتشر شده گفته است «در برابر بهبود روابط ایران و آمریکا، موانع بسیاری وجود دارد، اما هیچ‌یک تهدیدآمیزتر از رژیمی مذهبی که نزدیک به ۳۰ سال است مستقیما یا غیرمستقیم در تروریسم فراملی، برای اشاعه اهداف انقلابی خود دست دارد، نیست.»

او از جمله به حملات حزب‌الله لبنان به سفارت آمریکا و تفنگ‌داران آن کشور، حمله به سفارت اسرائیل در آرژانتین یا ترور سفیر اسرائیل در لندن اشاره کرده است.

آقای برنان در عین حال با ارتباط دادن مسائل مختلف مربوط به ایران از برنامه اتمی تا حمایت این کشور «از تروریسم» و خواسته‌های تهران در منطقه، در بخشی از ایمیل‌ها گفته است گستره موضوعات گفت‌وگو نباید محدود باشد. به گفته برنان این مسائل که بیشترین اهمیت را برای ایران دارند، به هم پیوسته‌اند.

برنان انتقادی نیز از نامیدن ایران به عنوان بخشی از «محور شرارت» کرده است.

این عنوانی‌ست که جرج بوش در مورد ایران، عراق و کره شمالی از آن استفاده کرده بود.

جان برنان در سال‌های بعد به مقام مشاور رئیس‌جمهوری باراک اوباما، در امور امنیت ملی و سپس در سال ۲۰۱۳ میلادی به ریاست سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، سی‌آی‌ای، رسید.

به گفته روزنامه فاینشال‌تایمز، او سال‌ها در این سازمان مشغول به فعالیت بوده و در زمان ریاست‌جمهوری جرج بوش پسر نیز مدیر «مرکز ملی ضدتروریسم» بود.

واکنش سی‌آی‌ای

خبرگزاری فرانسه می‌گود سی‌آی‌ای در واکنش به انتشار ایمیل‌ها گفته است، هنوز هیچ ایمیل محرمانه‌ای منتشر نشده است.

با این همه سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، خانواده برنان را «قربانی» عملی «مجرمانه» نامیده و در بیانیه‌ای گفته است «این حمله (هک) مسئله‌ای‌ست که ممکن است برای هرکسی اتفاق بیافتد، و باید محکوم شود و نه ستایش».

پلیس فدرال و سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا تحقیقاتی را در این مورد آغاز کرده‌اند.

افشاگری‌های تازه ویکی‌لیکس، چند هفته پس از آن انجام می‌گیرد که یک هکر «نوجوان» گفته بود توانسته‌ است به ایمیل‌های خصوصی برنان در «ای‌او‌ال» دسترسی پیدا کند.

روزنامه «نیویورک‌پست» در گزارشی در این مورد گفته بود این هکر خود را «دانش‌آموز دبیرستان» معرفی کرده است.

انتشار ایمیلی‌ها یا نوشته‌های خصوصی مقام‌های آمریکایی سابقه دارد و در مواردی نیز به موضوعی پرکشمکش تبدیل شده است.

از جمله ژنرال دیوید پترائوس، از فرماندهان عالی‌رتبه و رئیس پیشین «سی‌آی‌ای» که خاطرات شخصی و مدارکی در مورد جنگ افغانستان را در اختیار معشوقه‌اش که مشغول نوشتن کتابی در مورد او بود، گذاشت. آنچه در نهایت به کناره‌گیری او از ریاست «سی‌آی‌ای» انجامید.

استفاده هیلاری کلینتون از سرور شخصی ایمیل در دوره‌ای که وزارت خارجه را مدیریت می‌کرده، از دیگر مواردی‌ست که همچنان در رسانه‌های آمریکایی به آن پرداخته می‌شود. خانم کلینتون از نامزدهای اصلی حزب دمکرات برای انتخابات ریاست‌جمهوری پیش‌رو است.