اخبار

رادیوزمانه: در شرایطی که شایعه برکناری علی جنتی، وزیر ارشاد اسلامی بعد از تاسوعا و عاشورا در رسانه‌های نزدیک به سپاه پاسداران قوت گرفته است، در شبکه‌های اجتماعی پوستر فیلم «پارادیس» به تهیه‌کنندگی علی عطشانی در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود. ارشاد اسلامی با انتشار بیانیه‌ای از خود رفع مسئولیت کرد.

در این پوستر دو روحانی عمامه‌سفید در کنار یک دختر آلمانی با موهای طلایی در کرانه رود راین سلفی می‌گیرند.

پوستر فیلم «پارادیس» دو روحانی با یک دختر موطلایی. بهشت؟

اداره کل سینمای حرفه‌ای وزارت ارشاد اسلامی در واکنش به انتشار پوستر فیلم «پارادایس» اعلام کرده است که این فیلم هنوز پروانه نمایش نگرفته و به همین جهت تهیه‌کننده و صاحبان فیلم مسئول محتوا و اقلام تبلیغی هستند.

وزارت ارشاد در این بیانیه خاطرنشان کرده که « هرگونه انتشار این مواد تبلیغی قبل از دریافت پروانه نمایش، تخلف محسوب شده و عواقب آن متوجه صاحبان آثار خواهد بود.»

فیلم «پارادیس» یک فیلم عام‌پسند درباره دو آخوند است که برای شرکت در سمیناری دانشگاهی پیرامون ادیان الهی می‌خواهند به آلمان سفر کنند، اما رئیس حوزه علمیه، شخصی به نام حاج‌آقا فراستی قصد دارد مانع از سفر آن‌ها به آلمان شود. آخوندها برای او ویزا می‌گیرند و به اتفاق رییس حوزه علمیه به آلمان می‌روند.

در این فیلم که در سال ۱۳۹۴ ساخته شده مهران رجبی، جواد عزتی، محمدعلی نجفیان، سامان صفاری، بیتا عطشانی، الیویا بورکارت، ماتیاس متس، کلاتسیدا روبرت و کا‌ترین فلوس بازی می‌کنند.

علی عطشانی اردیبهشت سال جاری اعلام کرده بود که نسخه نهایی فیلم سینمایی «پارادایس» برای دریافت پروانه نمایش به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تحویل داده شده است تا در نوبت اکران عید فطر قرار گیرد.

تهیه‌کننده و کارگردان «پارادایس» این اثر را یک فیلم دینی نامیده بود که با نگاهی طنازانه به برتری مسلمان‌ها در اروپا اشاره می‌کند.

در سال ۱۳۸۳ فیلم مارمولک به کارگردانی کمال تبریزی، تهیه‌کنندگی منوچهر محمدی و با بازی پرویز پرستویی درباره یک آخوند قلابی حاشیه‌ها و بحث‌های زیادی را به وجود آورده بود.
«زیر نور ماه»، «او»، «طلا و مس» و «رسوایی» از اندک فیلم‌هایی‌اند که درباره روحانیت شیعه در ایران ساخته شده و به نمایش درآمده.

رادیوفردا: جوایز هفتاد و سومین دوره جشنواره جهانی فیلم ونیز، شنبه شب، دهم سپتامبر (بیستم شهریور) اهدا شد و جایزه ویژه داوران به فیلم «دار و دسته بد» ساخته آنا لیلی امیرپور، فیلمساز ایرانی‌آمریکایی رسید.

دار و دسته بد که دومین فیلم این فیلمساز جوان است، داستان گروهی را روایت می‌کند که در مرز تگزاس و مکزیک زندگی می کنند: دو گروه مختلف، یکی به ظاهر متمدن‌تر و دیگری گروه آدمخواری که با طعمه‌های خود به وحشیانه‌ترین شکل رفتار می‌کنند.

این فیلم که حال و هوایی وسترن‌گونه دارد (با ادای دین به سرجیو لئونه، استاد وسترن اسپاگتی)، به شکلی ضدقصه است و در عین حال سعی دارد به شکلی نمادین و استعاری درباره جامعه امروز آمریکا، مسخ شدن، مواد مخدر، فریب دادن عوام و نژادپرستی حرف بزند.

با این حال فیلم به قوت فیلم جمع‌و‌جور قبلی -دختری در شب تنها به خانه می‌رود- نیست و نمایش خشونت در آن شکلی آزارنده می‌یابد.

شیر طلایی برای لاو دیاز

لاو دیاز فیلمساز فیلیپینی که به ساخت فیلم‌های طولانی شهره است و فیلم های ۴۸۵ و ۳۳۸ دقیقه‌ای او در جشنواره‌های برلین و لوکارنو جوایزی گرفته‌اند، با فیلم تازه‌اش جایزه شیر طلایی جشنواره ونیز امسال را به خانه برد.

این فیلم ۲۲۶ دقیقه ای با عنوان «زنی که رفت» داستان زنی به نام هوراشیا را در سال ۱۹۹۷ روایت می‌کند؛ زمانی که پرنسس دایانا در تصادف رانندگی کشته شد، مادر ترزا نیز درگذشت و فیلیپین دوره خاصی را طی می‌کرد.

دیاز در همه فیلم‌هایش، شخصیت‌هایش را در بستری اجتماعی بررسی می‌کند و سعی دارد به مسائل سیاسی و اجتماعی پهلو بزند، اما نوع روایت بسیار ساده (حتی با صدابرداری و تصویر برداری بد) با نماهای بسیار طولانی می‌تواند تماشاگر حتی حرفه‌ای سینما را خیلی زود خسته کند.

«حیوانات شب‌رو» ساخته تام فورد شیر نقره‌ای جایزه بزرگ داوران را از آن خود کرد و آندره ی کونچالوفسکی فیلمساز روس برای فیلم «بهشت» و آمات اسکالانته فیلمساز مکزیکی برای فیلم «نااهل» موفق به دریافت جایزه شیر نقره‌ای بهترین کارگردان شدند.

جایزه بهترین بازیگر مرد به اسکار مارتینز از آرژانتین برای فیلم «شهروند طراز اول» رسید و جایزه بهترین بازیگر زن از آن اما استون بازیگر فیلم تحسین شده «سرزمین لا لا» شد.

فیلم «مالاریا» ساخته پرویز شهبازی که در بخش رقابتی افق‌ها شرکت داشت، از جوایز این بخش سهمی نداشت و جایزه اصلی افق‌ها به فیلم «آزادم کن» ساخته فدریکا جی جیاکومو محصول ایتالیا و فرانسه رسید؛ یک فیلم جنجالی درباره یک کشیش جن‌گیر.

خوشی‌ها و حسرت‌های جشنواره امسال

هفتاد و سومین دوره جشنواره ونیز با مدیر عاشق سینمای ایرانش (آلبرتو باربرا)، امسال میزبان هشت سینماگر ایرانی بود؛ جشن بزرگی برای سینماگران ایرانی ساکن داخل و خارج از ایران: سیف‌الله صمدیان با فیلم «هفتاد و شش دقیقه و پانزده ثانیه با عباس کیارستمی»، پرویز شهبازی با فیلم «مالاریا»، عباس کیارستمی، کاگردان فقید، با دو فیلم کوتاه «منو ببر خانه» و «۲۴ فریم» ، امیر نادری با فیلم «کوهستان» ، محسن مخملباف با فیلم شب های زاینده رود، کیوان کریمی با «طبل»، فریبرز کامکاری با فیلم آب و شکر (درباره فیلمبردار طراز اول ایتالیایی کارلو دی پالما) و آنا لیلی امیرپور با فیلم «دار و دسته بد».

اما جوایز امسال، تقریباً دور از انتظار بود: کسی گمان نمی کرد که لاو دیاز شیر طلای جشنواره امسال را به خانه ببرد و کسی هم انتظار نداشت به فیلمی دیدنی‌ چون «فرانتز» ساخته فرانسوا اوزون (بهترین فیلم او طی چند سال اخیر، پس از چندین تجربه ناموفق) چنین بی‌توجهی شود.

همین طور منتقدان یکصدا فیلم «شهروند طراز اول» از آرژانتین را تحسین کردند: یک فیلم ساده و جذاب درباره مفهوم زیستن- حکایت یک نویسنده موفق آرژانتینی برنده نوبل که پس از چهل سال به شهر کوچک زادگاهش برمی‌گردد و با واقعیت دیگری از زندگی روبه‌رو می‌شود -که متاسفانه- تنها سهمش از جوایز جشنواره جایزه بهترین بازیگر مرد بود.

عصرایران: خدمات و مجوز به این سینماگران تا اطلاع ثانوی ممنوع است.
جزئیات حکم صادر شده از سوی قوه قضائیه برای تعدادی از سینماگران و شرکت های پخش سینمایی که تیرزهایشان از شبکه های ماهواره ای غیر مجاز پخش شده است، اعلام شد.

به گزارش عصر ایران به نقل از مهر، حبیب ایل بیگی معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی درباره دستور قوه قضائیه مبنی بر برخورد با سینماگرانی که تیزر فیلم هایشان از شبکه ماهواره ای پخش شده است، گفت: بازپرس ویژه رسیدگی به پرونده هایی با ابلاغ ویژه رئیس قوه قضائیه طی نامه ای به حجت الله ایوبی رئیس سازمان سینمایی از این سازمان خواسته است که تا اطلاع ثانوی از ارائه هرگونه خدمات و مجوز به تعدادی از سینماگران و دفاتر پخش سینمایی جلوگیری کند.

وی در پاسخ به این که در این نامه اسامی چه افراد و شرکت هایی آورده شده است، عنوان کرد: مصطفی کیایی، علیرضا سرتیپی عبدالله علیخانی، سیدامیر پروین حسینی و رضا میرکریمی به عنوان تهیه کنندگان فیلم هایی چون «بارکد»، «دراکولا»، «زاپاس»، «دختر » و «آبنبات چوبی» و همچنین سه دفتر پخش سینمایی شامل فیلمیران به مدیریت علی سرتیپی، نورتابان به مدیریت محمدرضا صابری و پویافیلم به مدیریت عبدالله علیخانی نام های آورده شده در این نامه است.

معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی افزود: امروز دوشنبه اول شهریورماه جلسه ای با حضور این افراد برگزار کردیم که در این جلسه ضمن ابلاغ احکام بر مساله لزوم همکاری نکردن با شبکه های معاند که دشمنان جمهوری اسلامی پشت آنها هستند، تاکید شد البته همه این افراد تاکید کردند که هیچ نوع همکاری با این شبکه ها نداشته و درخواستی هم برای پخش تیرزهایشان به آنها نداده اند.

عصرایران: اصلاحیه تغییر تیتراژ پایانی فیلم «بارکد» برای صدور پروانه نمایش این فیلم سینمایی توسط بهرام رادان، بازیگر این فیلم رسانه‌ای شد تا بدین ترتیب مسئولان شورای پروانه نمایش نسبت به اعمال این ممیزی تجدیدنظر کنند اما با موضع‌گیری مسئولان سینمایی مبنی بر لزوم تغییر موسیقی تیتراژ پایانی، این فیلم سینمایی از امروز با اعمال اصلاحیه اکران می‌شود.

به گزارش تابناک،«بارکد» پنجمین فیلم سینمایی مصطفی کیایی است که احتمالاً همچون «عصر یخبندان»، «خط ویژه» و «ضدگلوله» توجه تماشاگران را به خود جلب می‌کند. «بارکد» قرار بود از امروز – 19 اردیبهشت – در کنار «ایستاده در غبار» اکران شود اما احتمالا این اتفاق با چند روز تاخیر رخ خواهد داد؛ چرا که با وجود تغییر موسیقی تیتراژ این فیلم به عنوان اصلاحیه به عوامل این فیلم اعلام شده بود، این اتفاق رخ نداده بوده و حالا با تاکید متولیان سینما، کیایی و همکارانش به دنبال این تغییر رفته‌اند.

در همین زمینه بهرام رادان که شنیده می‌شود، در انتخاب «یاس»، خواننده زیرزمینی برای تیتراژ پایان «بارکد» نقش داشته و به همین دلیل واکنش نشان داده، در اینستاگرامش نوشت: «تاریخ تکرار می‌شود: حدود 10 سال پیش جناب مهرجویى تماس گرفتند و گفتند: “دارند جلوى اکران سنتورى را می‌گیرند.” بیشتر ایرادشان روی صداى محسن چاوشی بود…

و حالا مصطفی کیایی زنگ زد و گفت نگران اکران چهارشنبه بارکد به خاطر صدای یاس است؛ انگار تماس‌هایی گرفته شده بود. تمام تلاشم این است که بارکد به سرنوشت سنتورى مبتلا نشود. یاسر، رفیق عزیزم هم خوب می‌داند که براى شنیده شدن صدایش در سالن‌های سینما تمام سعى‌مان را کرده‌ایم و می‌کنیم. به امید روزى که همه صداها شنیده شوند… آمین.»

پس از این که این سخنان توسط رادان رسانه‌ای شد، حجت‌الله ایوبی، رئیس سازمان سینمایی در پاسخ به سوالی در مورد خبر توقف نمایش عمومی فیلم «بارکد» در سالن‌های سینمایی به دلیل پخش صدای یاسر بختیاری ملقب به «یاس» در تیتراژ این اثر سینمایی گفت: «طبق آخرین خبری که از معاونت ارزشیابی و نظارت گرفتم، پیش از این اصلاحاتی به فیلم وارد شده بود که موسیقی فیلم هم جزو همین اصلاحات بود و طبق آخرین تصمیمی که گرفته شده، صدای این خواننده پخش نمی‌شود.»

فیلم «بارکد» امروز با اعمال اصلاحیه‌ها از جمله موسیقی تیتراژ پایانی به دست پخش کننده رسیده و فیلم مطابق با برنامه از امروز – چهارشنبه 19 خرداد – در سینماها اکران می‌شود و احتمالاً فضای کسل‌کننده اکران را مجدداً تغییر خواهد داد.

ملاحظه پخش صدای یاسر بختیاری که با لقب «یاس» شناخته می‌شود از آن جهت بوده که این خواننده زیرزمینی در ایران مجوز ندارد و پخش فیلم تازه کیایی با این تیتراژ پایانی نه تنها برای «بارکد» می‌توانست حاشیه‌ساز باشد لکه بستر لازم را برای ایجاد حاشیه‌ای تازه توسط عده‌ای فراهم می‌کرد.»

عصرایران: یک مقام آگاه در دادستان عمومی و انقلاب تهران خبر توقیف فیلم «عادت نمی کنیم» توسط این دادستانی را تایید کرد.

این مقام آگاه در دادستانی عمومی و انقلاب تهران عصر امروز چهارشنبه در گفت وگو با ایرنا افزود: از آنجا که تهیه کننده فیلم به تذکرات مکرر دادستانی مبنی بر لزوم توقف تبلیغات آن در شبکه های ماهواره ای ضدانقلاب و غیرمجاز بی توجه بود،‌ حکم توقیف فیلم سینمایی «عادت نمی‌کنیم» صادر شد.

فیلم سینمای «عادت نمی‌کنیم» از 12 خردادماه روی پرده سینماها آمده بود و تنها یک هفته از اکران آن می‌گذرد.

محمدرضا فروتن، ساره بیات، حمیدرضا آذرنگ، هدیه تهرانی، حدیث میرامینی، پانته آ پناهی ها، شیرین یزدان بخش، نقی سیف جمالی، رویا حسینی، مهدخت مولایی بازیگران این فیلم هستند

دیگربان: کانون کارگردانان سینمای ایران در نامه‌ای خطاب به علی جنتی٬ وزیر ارشاد به لغو مجوز برخی فیلم‌ها از سوی این وزارت‌خانه اعتراض کرد.

در این نامه آمده که «صدور پروانه نمایش و سپس بی اعتبار کردن از سوی صادر کنندگانش٬ دستگاه صادر کننده مجوز را نزد افکار عمومی بی‌اعتبار می‌سازد.»

این کانون در نامه خود از اینکه وزارت ارشاد و شورای نمایش تحت تاثیر جریان «قانون گریز» اقدام به لغو پروانه نمایش برخی فیلم‌ها می‌کند٬ انتقاد کرده است.

این نامه افزوده که چنین تصمیماتی «هم از شأن شورای پروانه نمایش کم می‌کنند و هم کار تولید کننده فیلم ایرانی را به انزوا و ناامیدی می‌کشاند.»

وزارت ارشاد در سال‌های اخیر بر اثر فشار و انتقاد محافظه‌کاران تندرو در چندین نوبت اقدام به لغو پروانه نمایش برخی فیلم‌ها کرده است.

لغو اکران فیلم «۵۰ کیلو آلبالو» از تازه‌ترین اقدامات وزارت ارشاد در این زمینه محسوب می‌شود.

تابناک: انتشار یک خبر این تصور را به وجود آورد که اختلاف‌ها به اوج خود رسیده است؛ خبری که از تغییر پرواز توسط اصغر فرهادی برای عدم همراه شدن با ایوبی در سفر به تهران حکایت داشت و تأکید می‌کرد، فرهادی برای اینکه با ایوبی همسفر نشود، سه روز بلیت بازگشتش را به تأخیر انداخته است!

تغییر تاریخ بلیت فرهادی به نشانه اعتراض به مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد؟!انتشار خبری درباره درگیری میان اصغر فرهادی و حجت‌الله ایوبی، با واکنش‌هایی همراه شد که نشان می‌دهد هرچند فرهادی در ارتباط با اظهارات سخنگوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خشنود نشده، تغییر زمان بلیت پروازش برای عدم همسفری با رئیس سازمان سینمایی از کن به تهران صحت ندارد.

به گزارش «تابناک»، پس از درخشش فیلم «فروشنده» اصغر فرهادی در جشنواره کن 2016، واکنش‌های متعددی از سوی مسئولان و سینماگران در خصوص موفقیت این کارگردان ایرانی در این رویداد صورت پذیرفت و در میان این واکنش‌ها، پیام تبریک حجت‌الله ایوبی رئیس سازمان سینمایی نیز بود؛ اما این تنها موضع‌گیری مسئولان ارشد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نبود و حسین نوش آبادی معاون پارلمانی و سخنگوی این وزارتخانه موضع دیگری گرفت و از احتمال اکران فیلم با ملاحظات یا همان ممیزی سخن به میان آورد.

تغییر تاریخ بلیت فرهادی به نشانه اعتراض به مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد؟!

گفته‌های نوش آبادی با واکنش ایوبی به عنوان رئیس سازمان سینمایی مواجه شد و گفت: فیلم «فروشنده» بدون هیچ اصلاحیه‌ای اکران خواهد شد؛ اما نوش آبادی دوباره در موضع‌گیری عنوان کرد: «من درباره فروشنده سیر طبیعی كار را گفتم، چون این فیلم هنوز در كشور اكران نشده، ممكن است برای مجوز اصلاحاتی به آن وارد شود».

نوش آبادی همچنین درباره ماهیت سینمای فرهادی، نقد تازه‌ای وارد کرد و در بخشی از اظهاراتش گفت: «…اگر قرار باشد با ایشان صحبت كنم، می‌گویم یك فیلمساز موفق مثل آقای فرهادی باید بتواند فیلم‌هایی بسازد كه حاوی پیام‌های عالی‌تر و نكات مثبت و دربرگیرنده فرهنگ و تمدن ایرانی اسلامی باشد… من حتماً این مسأله را به ایشان خواهم گفت؛ شما كه الحمدلله موفق هستی و كارگردان مطرحی شده‌ای و توانایی بالایی داری، می‌توانی در كنار این فیلم‌هایی كه تولید می‌كنی، فیلم‌های مناسب‌تری هم تولید كنی و از ظرفیت تجربی خودت و ظرفیت هنرمندانی كه امروز می‌درخشند، استفاده بیشتری كنی».

در این میان اما انتشار یک خبر این تصور را به وجود آورد که اختلاف‌ها به اوج خود رسیده است، خبری که از تغییر پرواز توسط اصغر فرهادی برای عدم همراه شدن با ایوبی در سفر به تهران حکایت داشت و تأکید می‌کرد، فرهادی برای اینکه با ایوبی همسفر نشود، سه روز بلیت بازگشتش را به تأخیر انداخته است! همین نوع چینش وقایع این تصور را تقویت کرد که خبر منتشره، نمی‌تواند واقعیت داشته باشد و احتمالاً یک فضاسازی است، زیرا حتی اگر فرهادی قصد داشت، چنین واکنشی نشان دهد، نیاز به سه روز تغییر بلیت نبود و با یک پرواز جابجایی و چند ساعت تأخیر این اتفاق رخ می‌داد!

تغییر تاریخ بلیت فرهادی به نشانه اعتراض به مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد؟!

در این خبر ادعا شده بود: «گویا قرار بر این بوده که بیشتر عوامل فیلم فروشنده از جمله اصغر فرهادی، شهاب حسینی و ترانه علیدوستی، در یک پرواز، همراه با حجت‌الله ایوبی، رئیس سازمان سینمایی، از فرانسه برگردند، ولی با توجه به اظهارات تند سخنگوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی علیه فیلم فروشنده در تاریخ سوم خرداد، اصغر فرهادی در آخرین ساعات، دستور می‌دهد که بلیت‌ها را برای چند روز confirm نکنند. در واقع با اقدام به همراه نشدن با آقای ایوبی و تأخیر در بازگشت، اعتراض خود را به این شکل، به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نشان می‌دهد. گویا این اقدام منجر به حضور نیافتن آقای ایوبی در مراسم استقبال از فرهادی می‌شود.»

پس از سکوت در این رابطه امروز ایوبی واکنش نشان داده و به شرق پاسخ داد: «چون روز قبل از اختتامیه، آنها نمی‌دانستند که جایزه می‌گیرند؛ بنابراین بلیت‌شان را با زمان برگشت من رزرو کرده بودند؛ هرچند خط هواپیمایی من نیز با آنها تفاوت داشت؛ اما وقتی خوشبختانه موفق به دریافت جایزه شدند، باید روز بعد هم در کن می‌ماندند. چون جشنواره برای برندگان مراسم برنامه‌ریزی کرده بود».

رئیس سازمان سینمایی به «تابناک» نیز گفت: این روزها چندین بار با فرهادی در تماس بوده و روابط حسنه برقرار است. باید دید در نشست خبری که اصغر فرهادی امروز با رسانه‌ها خواهد داشت، این کارگردان سینما چه واکنشی نسبت به حواشی پیش آمده برای فیلمش و به خصوص موضع‌گیری‌های سخنگوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خواهد گرفت.

ایسنا: در حالی که شامگاه گذشته موفقیت فیلم «فروشنده» در جشنواره کن به خبری داغ و مسرت‌بخش در شبکه‌های اجتماعی و اغلب شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان بدل شده بود و روزنامه‌های صبح امروز هم تلاش کردند تا با اعلام این موفقیت در صفحه نخست خود قافله را به رسانه‌های دیگر نبازند، تلویزیون ایران به پخش حداقل‌ها در اعلام این موفقیت ملی بسنده کرد.

بیژن نفیسی – روزنامه‌نگار پیشکسوت – درباره‌ی بازتاب موفقیت سینمای ایران در جشنواره کن در رسانه‌های داخلی، با انتقاد از عملکرد سازمان صداوسیما در قبال اخباری که از آن به عنوان «موفقیت ملی» یاد می‌شود، تصریح کرد: این صداوسیما نیست که ارزش خبری رویدادها را تعیین می‌کند و نباید این‌طور فکر کرد که با عدم پوشش رویدادی که قطعا برای مردم کشورمان ارزش خبری دارد، چیزی کم می‌شود.

این مدرس روزنامه‌نگاری در گفت‌و‌گو با خبرنگار بخش رسانه ایسنا درباره رقابت سازمان صداوسیما با شبکه‌های اجتماعی و ماهواره‌ای در پوشش رویدادهایی که برای مردممان دارای ارزش خبری بالا هستند، خاطرنشان کرد: خیلی بد است تلویزیون به جشنواره‌ای که هنرمندان خودمان در آن حضور دارند نپردازد. ما حتی‌الامکان باید سعی کنیم رویدادهای مهم دنیا را پوشش بدهیم. ما نمی‌توانیم با عدم پوشش برخی اخبار و رویدادها مقابل آنها را بگیریم.

وی سپس به وظایفی اشاره کرد که رسانه‌ها در قبال پوشش رویدادهای مهم دارند و یادآور شد: یکی از وظایف جدی رسانه‌ها پوشش‌ دادن و پرداختن به رویدادهایی است که دارای ارزش خبری هستند و اگر پوشش داده نشوند رسانه‌های دیگر آن را کار می‌کنند. وقتی کار ما جامعیت نداشته باشد قطعا در درازمدت روی مخاطبان‌مان هم تأثیر می‌گذارد. ما باید مجموعه‌ای از رویدادها که در سطح ملی و بین‌المللی اتفاق می‌افتد را پوشش بدهیم و این‌طور نباشد که نسبت به رویدادهایی که برای مردم ارزش خبری دارند بی‌اهمیت باشیم.

این روزنامه‌نگار پیشکسوت بیان کرد: مردم ما به تماشای جشنواره‌ای مثل کن به دلیل اینکه هنرمندان ایرانی در آن حضور دارند، علاقه دارند و باید به آن‌ها احترام بگذاریم. اینکه ما پوشش این جشنواره‌ها را کنار بگذاریم و بگوییم جشنواره کن برایمان مطرح نیست، یک اشتباه است و ما در پی آن مخاطبان‌مان را از دست می‌دهیم.

نفیسی در ادامه پیشنهاد کرد: ما برای یک عده خاص در تلویزیون برنامه پخش نمی‌کنیم، بلکه برای کل مملکت برنامه پخش می‌کنیم. ما حتی شاید خیلی از رویدادهای داخلی‌مان را هم پوشش ندهیم که به نظر من در پی این اتفاق اعتماد به منبع خبر دچار مشکل می‌شود و اگر این اتفاق بیفتد صد در صد مخاطبان‌مان هم کم می‌شود؛ به عنوان مثال ما جشنواره‌ای مثل جشنواره کن را می‌توانستیم پوشش بدهیم و اگر نقطه نظری داشتیم یک منتقد می‌آوردیم و درباره آن اظهارنظر می‌کردیم نه اینکه اصلا به آن نپردازیم. این خیلی اشتباه است.

این مدرس روزنامه‌نگاری در پایان مجددا تأکید کرد: موفقیت کشور ما در جشنواره کن بازتاب وسیع بین‌المللی داشت. ما به خوب و بد قضیه کار نداریم اما نمی‌توانیم موفقیت ملی‌مان را نادیده بگیریم. من خودم شخصا اولین بار در «ایسنا» این خبر را مشاهده کردم. زمانی که در جشنواره‌های خارجی، کشور ما حضور ندارد قضیه متفاوت است اما وقتی خودمان هم در این جشنواره حضور داریم حتما باید به آن پرداخته شود و این‌طور نباشد که برایمان ارزش خبری نداشته باشد.

بی‌بی‌سی: فیلم “بابا جون” اثر کارگردان ایرانی‌الاصل اسرائیلی، یووال دلشاد ماه آینده در جشنواره فیلم تورنتو رونمایی خواهد شد.

کارگردان این فیلم آن را برداشتی آزاد از تجربیات دوران کودکی خود به عنوان فرزند یک خانواده مهاجر ایرانی ساکن اسرائیل معرفی می‌کند. اما یدک کشیدن لقب “نخستین فیلم فارسی زبانِ سینمای اسرائیل” باعث شده بعضی از رسانه‌ها در ایران به ساخت این فیلم واکنش نشان بدهند.

آقای دلشاد در گفتگو با بی‌بی‌سی فارسی می‌گوید که به حساسیت‌هایی که کنار هم قرار گرفتن نام ایران و اسرائیل در نخستین فیلم بلند او ایجاد می‌‌کند آگاه است اما “بابا جون” را اثری کاملا شخصی به شمار می‌آورد.

“من سیاست را به این ماجرا راه نمی‌دهم. برای من این فیلم،‌ فیلمی‌ است در مورد ریشه‌‌های خانوادگی‌ام، فیلمی‌ است به زبان پدر و مادرم و پدربزرگ‌هایم. من این فرهنگ را خیلی بهتر از فرهنگ اسرائیلی‌ام می‌شناسم و به پیشینه‌ام افتخار می‌کنم، در نتیجه طبیعی‌ است که در مورد آن فیلم بسازم.”

ماجرای این فیلم در روستایی به نام “زراهیا” در جنوب اسرائیل اتفاق می‌افتد که تعداد زیادی از ساکنان آن – از جمله خانواده خود کارگردان- سال‌ها پیش از ایران به آن مهاجرت کرده‌اند.

شخصیت نخست این فیلم، “موتی” -با بازی «آشر آوارهامی”- پسری‌ است ۱۴ ساله که از او انتظار می‌رود به حرفه خانوادگی بپیوندد و در مزرعه‌ پرورش بوقلمونی که پدر بزرگش سالها پیش و در بدو مهاجرت بنیان گذاشته٬ کار کند.

اما موتی شیفته سر هم کردن قطعات اوراق شده ماشین‌ها و به راه‌ انداختن آنهاست و علاقه‌ای به کسب و کار موروثی نشان نمی‌دهد. برای پدر و پدربزرگ، این سرکشی حکم اعلام جنگ را دارد.

نقش پدر فیلم را نوید نگهبان و نقش “داریوش”، عموی موتی را دیوید دیان (فریبرز داودیان) ایفا کرده‌اند. این دو بازیگر ایرانی-آمریکایی پیشتر در سریال Homeland و فیلم “سنگسار ثریا” نیز در کنار هم ظاهر شده‌ بودند. نگهبان برای شخصیت “ابونظیر” در این سریال پرطرفدار شناخته می‌شود.

کارگردان “باباجون” می‌گوید که ترجیح داده به جز این دو بازیگر و ویس الیوت صفوی – بازیگر نقش مادر موتی- برای بقیه نقش‌ها نابازیگرانی از منطقه روستای پدری خودش را به کار بگیرد.

“ترجیح می‌دهم به جای انتخاب بهترین بازیگر، کسی را انتخاب کنم که حس و تجربه زندگی‌اش به شخصیت مورد نظرم نزدیک باشد. پسرکی که نقش اول فیلم را بازی می‌کند در واقع در خانه‌ای در همسایگی خانه پدری‌ام به دنیا آمده و در همان محله کودکی‌ام بزرگ شده است. بازیگر نقش پدربزرگ [رافائل فرج الیاسی] هم اهل همان منطقه است و پیش از این هیچ تجربه‌ای در بازیگری نداشته. وقتی من نوید [نگهبان]،‌ پدربزرگ یا پسرک فیلم را در موقعیتی قرار می‌دادم، این موقعیت آنقدر به تجربه فرهنگی و شخصی آنها، آنچه در رفتار پدرانشان دیده‌ بودند نزدیک بود که حتی لازم نبود کلامی حرف بزنند،‌ همه چیز خودبه خود سر جایش قرار می‌گرفت.”

“بابا جون” لقبی‌ است که پدربزرگ موتی با آن شناخته می‌شود؛ کسی که بیش از هرکسی به پسرش فشار می‌آورد تا فرزند نوجوانش را وادار به آموختنِ حرفه خانوادگی کند.

اگرچه پدر و پدربزرگ با تحکم و خشونت‌ عرصه را به قهرمان فیلم تنگ می‌کنند اما کارگردان می‌گوید این شخصیت‌ها را سیاه و تک‌بعدی نمی‌بیند و به خوبی می‌تواند دلیل رفتار آنها را بفهمد.

“موقع نوشتن فیلمنامه، دلم نمی‌خواست بیننده‌ از هیچ‌کدام از شخصیت‌های فیلمم متنفر شود. دوست داشتم بیننده‌ شخصیت‌ها را درک کند طوری که حتی بتواند خودش را جای پدربزرگ فیلم بگذارد؛ کسی که در ایران سال‌ها در یک مزرعه بوقلمون کار کرده و عزت و احترامی برای خودش داشته و بعد با دست خالی به کشوری بیگانه مهاجرت کرده است.”
یووال دلشاد (راست) پشت صحنه فیلم

“در آن دوران ایرانی بودن در اسرائیل -برخلاف مثلا اروپایی بودن- چندان باعث افتخار و شان اجتماعی به شمار نمی‌آمد. در چنین شرایط سختی بابا جون از هیچ شروع کرد به ساختن تنها چیزی که بلد بود: یک مزرعه بوقلمون. این اتفاقی‌ است که برای هر مهاجری از هر ملیتی می‌تواند بیافتد. بچه‌ها زبان کشور مقصد را یاد می‌گیرند، دوستان جدید پیدا می‌کنند و جلو می‌روند اما خیلی وقت‌ها والدین به گذشته چنگ می‌زنند زیرا حس می‌کنند چیزی جز آن برایشان باقی نمانده است”.

تهیه‌کنندگی این فیلم و پخش آن را به ترتیب دو شرکت اسرائیلی Metro Communications و United King Films برعهده دارند. یکی از مدیران شرکت تهیه‌کننده چند ماه پیش در مصاحبه‌ای ابراز امیدواری کرده بود مردم ایران هم بتوانند “بابا جون” را ببینند و با آن ارتباط برقرار کنند؛ حتی اگر مقامات تصمیم بگیرند آن را “ممنوع کنند”.

آقای دلشاد می‌گوید تا اینجای کار واکنش ایرانی‌های ساکن اسرائیل برای او بسیار دلگرم کننده بوده است: “چند نفر از آنها که فیلم را دیده بودند به سراغم آمدند و با چشم‌های نمناک گفتند در یکی دو دهه‌ای که در این کشور زندگی می‌کنیم، این اولین باری است که فرهنگ ما به شکلی محترمانه به تصویر کشیده می‌شود. خب، اینجا خیلی وقت‌ها در رسانه ها لهجه فارسی-عبری برای خنده و تمسخر بکار می‌رود. وقتی من ساخت فیلمم را شروع می‌کردم به بازیگرانم گفتم ابدا نمی‌خواهم با لهجه فارسی-عبری صحبت کنند،‌ بلکه یک فارسی درست و تمیز می‌خواهم. من می‌خواهم فرهنگ بی‌نظیر ایران را نشان بدهم، قطعا هیچ دوست ندارم به نظر برسد دارم شخصیت‌های فیلمم را دست می‌اندازم».

بر اساس تخمین‌ها بیش از ۳۵۰ هزار یهودی ایرانی‌الاصل در اسرائیل زندگی‌ می‌کنند که عمدتا در سال‌های پیش از انقلاب ایران و یا در آستانه انقلاب مهاجرت کرده‌اند.

کارگردان “بابا جون” انتظار دارد موضوع فیلمش کنجکاوی مردم اسرائیل را برانگیزد و آنها را به دیدن فیلم ترغیب کند اما می گوید بیش و پیش از هرچیز مشتاق است بداند مردم در ایران در مورد فیلمش چه فکر می‌کنند.
نوید نگهبان و آشر آوراهامی

“این فیلم نه از یک زاویه دید اسرائیلی، که از نگاه یک خانواده ایرانی در اسرائیل روایت می‌شود در نتیجه نگاهی همدلانه به فرهنگ ایرانی دارد. به همین خاطر فکر می‌‌کنم مخاطبان ایرانی بتوانند تصویر خود را در آن ببیند، در واقع در تمام فیلم نشانه‌هایی از ساختار و دینامیک خانواده‌های ایرانی مخفی شده که بیننده وقت تماشا آنها را خواهد شناخت و امیدوارم که با آنها ارتباط برقرار کند.”

جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو از ده تا بیست سپتامبر در شهر تورنتو برگزار خواهد شد. درکنار “بابا جون” در بخش سینمای جهان ۵۹ فیلم دیگر نیز به نمایش در می‌آید که تماشاگران از میان آنها بهترین‌ها را انتخاب خواهند کرد.

جشنواره تورنتو جزو معتبرترین رویدادهای سینمایی بین‌المللی‌ است و معمولا نام آثار راه یافته به آن را می‌توان در لیست فیلم‌های منتخب سایر جشنواره‌های معتبر بین‌المللی نیز دید.

بی‌بی‌سی: محمد شیروانی فیلمساز مستقلی است که سال هاست در گوشه و کنار- غالباً بی سر و صدا- به کار خودش ادامه می دهد؛ با وجود موفقیت جهانی اولین فیلم بلندش، ناف، باز فیلم کوتاه و مستند می سازد و اساساً پیرو راه‌های از پیش تائیدشده نیست.

او طی ۱۸سال گذشته ۱۸ فیلم کوتاه و بلند ساخته که این فیلم ها علیرغم موفقیت در جشنواره های جهانی (نظیر جایزه جشنواره روتردام برای “لرزاننده چربی”)، هیچ گاه نمایش های درخوری در ایران نداشته اند. محمد شیروانی در اعتراض به این وضعیت تمام فیلم های خود را بر روی وبسایت شخصی اش قرار داده است.

گفت و گوی زیر درباره این اقدام اوست.

— آقای شیروانی تا به حال اتفاق نیفتاده بود که فیلمساز شناخته شده ای در ایران همه فیلم هایش را بر روی اینترنت قرار دهد. قبل از این که به چرایی این اتفاق و مساله مجوز نگرفتن در سوال های بعدی برسیم، چرا اینترنت را انتخاب کردید؟ فکر می کنید این شکل راه مناسبی برای رسیدن به مخاطبانتان است؟

شرایطى که من در آن به سر مى برم راه دومى را پیشنهاد نمى داد. اما چرا اینترنت؟ با اینکه استفاده از فضاى مجازى در ایران هنوز جا دارد تا فراگیر شود اما به نظرم نسل جوان ایران با تمام محدودیت مضاعفى که در این فضا نسبت به سایر کشورها متحمل است پا به پا خود را به روز نگه داشته و کاربر اصلى فضاى مجازى است. این نسل نوستالژى ندارد و نگاه من و تو و یا هر سینه فیلى را به سالن سینما ندارد. چشم باز کرده به جهان دیجیتالى و اسباب بازى او موبایل و تبلت و گیم پلیر بوده است. حتی دیگر مخاطب دى وى دى نیست. مفهوم انتظار براى او مدت زمان دانلود است. حالا خودت ببین چقدر در مقایسه، صبورى ١٨ ساله عمیق و فاخر من براى انتشار فیلم هایم در ایران، امروز بى معنى و احمقانه جلوه می کند.

— نوشته اید به این بی عدالتی اعتراض دارید…

یک بار براى همیشه لازم می دانم که در مورد بى عدالتى و اعتراض و آگراندیسمانى که از این حرکت شخصى اتفاق افتاد صحبت کنم. در شرایطى که اختلاس هاى وحشتناک اقتصادى در کشورم اتفاق مى افتد و در مقابل کمر مردم زیر بار فقر و تورم و تحریم خم شده، استفاده از واژه انتزاعى عدالت یا بى عدالتى از سوى من در واکنش به وضعیت ام، حال هر قدر بحرانى اما در مقایسه با وضعیت مردم، سانتى مانتال به نظر می رسد.بخصوص که کلمه عدالت در ١٠ سال گذشته بسیار مصرف شده و هر آن چیزى که بیش از اندازه مصرف شود کارکرد اولیه خود را نخواهد داشت و مبتذل است. ولى در مقایسه با فیلمسازان نفتى، سخن از بى عدالتى ناچیز است.

یادم آمد سال‌ها پیش قرار بود دانمارکى ها مرورى بر آثار من داشته باشند و همزمان شد با داستان کاریکاتوریست دانمارکى و اساعه ادب به پیامبر که منجر شد به تحریم موقتى دانمارک از سوى ایران. خب مشخص بود که در آن برهه دانمارک مترادف اسرائیل بود و من از جشنواره آنها انصراف دادم. همان هایی که نمی خواستند سر به تن ما باشد شروع کردند در مطبوعات داخلى ضمن قدردانى از من و چند نفر دیگر که به دانمارک نرفته بودند از ما چهره اى انقلابى و متعهد ساختند و دست آخر ریس جمهور نیز چک پنج میلیونى به عنوان هدیه به ما دادند که من آن را نپذیرفتم و خواستم تا به مستمندان خانه سینما تعلق بگیرد. در صورتی که به یک میلیون تومان آن هم محتاج بودم. خب نه آن پول حق من بود نه آن چهره اى که از من ساخته بودند چهره من.

— همه فیلم‌ها را به وزارت ارشاد ارائه کرده اید و جواب رد شنیده اید؟ چه دلیلی برای توقیف رسمی – یا غیر رسمی – آنها ارائه شده؟

ارشاد مدرکى مبنى بر توقیف به کارگردان یا تهیه کننده نمى دهد. در مواردى که امیدى به اصلاح فیلم وجود دارد لیست اصلاحیه ها را می دهند. به عنوان مثال “ناف” و “آبادان” مانى حقیقی در سال ١٣٨١ دچار توقیف شدند. “آبادان” ٣٣ مورد اصلاحى گرفت اما در مورد “ناف” اصلا با من وارد گفت وگو نشدند چون قابل اصلاح نبود. یا “لرزاننده چربى” در سال آخر ارشاد دولت احمدى نژاد ساخته شد. فیلمنامه که مشکل حادى نداشت. بعد از ٤ بار رد کردن فیلمنامه نماینده شورا کاغذى به من داد که روى آن نوشته شده بود: زیادى روشنفکرى، فاقد ارزش‌ها، فاقد پیام مشخص و فاقد اولویت ها!

در واقع نتوانسته بودند ایرادى از فیلمنامه بگیرند؛ فقط آن را نفهمیده بودند. نماینده شورا را شناختم؛ او سالها در فیلم هاى جنگى دهه شصت نقش رزمنده هاى خوش سیما را بازى می کرد که در تمام فیلم ها شهید می شد و هر بار اشک مرا در می آورد.

— فیلم های شما غالباً لایه های اجتماعی دارند و نه سیاسی. فکر می کنید مشکل مجوز آنها از همین لایه های اجتماعی نشات می گیرد؟

همان طور که خودت اشاره کردى من فیلمساز سیاسی نیستم و نمی توانم براى جامعه نسخه اى رهایی بخش صادر کنم، وقتى هنوز از بند گرفتاری هاى فردى رها نشده ام. اما این به معنى انفعال یک ناظر بى طرف نیست و آزادگى و حقیقت طلبى دو رکن مهم زندگی من بوده که تا به حال آن را معامله نکرده ام و ترجیح داده ام که آن را زندگى کنم.

اما بسیار دیده ام کسانى را که نشسته اند بر روى صندلى امن و درباره آزادگى و حقیقت مانیفست ها داده اند. هر چند دسته دوم شاید باهوش‌ترند. من علاقه اى نداشته و ندارم که تبدیل به قهرمان ملى شوم. ترجیح می دهم سختى کار در ایران را به دوش بکشم و همچنان فیلم بسازم و فیلم هایم ارتباط مستقیم داشته باشد با زیستى که تجربه می کنم. کیست که به سانسور و بى عدالتى اعتراض نداشته باشد اما از همه مهم‌تر حال روحى و روانى هنرمند است که هر از چند گاهى به خانه تکانى احتیاج دارد. ٩ فیلم کوتاه و نیمه بلند، ٧ مستند بلند و ٢ فیلم سینمایی در طول ١٨ سال گذشته ساخته ام که ٢ فیلم کوتاه و ٢ مستند بلند و ٢ فیلم بلند سینمایی ام اجازه نمایش ندارند و ١٢ فیلم دیگر مشکلى ندارند و چند تک نمایش در گوشه کنار کشور داشته اند.

گروه هنر و تجربه سال گذشته فیلم “صفر بیست و یک” من را براى اکران تقاضا کرد و در مقابل من، بحث پیگیرى رفع توقیف “لرزاننده چربى” را در دولت روحانى وسط کشیدم و آنها گفتند اگر “صفر بیست و یک” را در اختیار آنها بگذارم در عوض مجوز “لرزاننده” را خواهند گرفت اما خب خبرى نشد.

— فیلم‌های شما موفقیت های قابل توجهی در خارج از ایران داشته اند و منتقدان شناخته شده ای هم درباره آنها نوشته اند. در داخل ایران چطور؟ وقتی فیلم ها نمایش نداشته اند، آیا در نمایش های محدودشان مورد توجه منتقدان داخل ایران قرار گرفته اند؟

منتقدان ایرانى این روزها ترجیح می دهند والیبال و فوتبال را تحلیل کنند. حق هم دارند.

— بابت اجازه دانلود هر فیلم در وبسایت مبلغ کمی از تماشاگران خواسته اید. فکر می کنید این کمک خواهد کرد تا بخشی از مخارج فیلم ها را جبران کنید یا این که صرفاً برای حرفه ای تر شدن مخاطب از آنها خواسته اید پول پرداخت کنند؟

اینکه در وبسایت شخصى ام مبلغى اندک را درنظر گرفتیم بیشتر جنبه نمادین و آموزشى داشت تا مردم دست از عادت همیشگى بردارند و به حقوق مؤلف احترام بگذارند. اگر مؤلف اثرش را بدون هیچ امنیتى بى واسطه در اختیار مردم قرار می دهد و درخواستش بدون هیچ تحکمى از مردم این است که شما فیلم را براى تنها خودتان دانلود کنید، طبیعى است که مردم پاسخ احترام را با احترام می دهند و این بزرگ ترین درسی بود که آنها به من دادند.

وبسایت ما تا سه ماه دیگر آماده می شد اما اگر زودتر از موعد فیلم ها را منتشر کردیم به خاطر این بود که متوجه شدیم یک سایت ایرانی فیلم “لرزاننده چربی” را با کیفیت پایین براى دانلود گذاشته است و در آن لحظه در موقعیتى قرار گرفتم که فیلم اول سینمایی ام “ناف” دچار قاچاق گسترده شد و در پیاده روها فروخته شد. انگار بچه ات را از تو دزدیده اند و نمی خواستم دوباره آن موقعیت تکرار شود.

اما سایت نیمه کاره ما نتوانست ترافیکِ کاربران در روزهاى اول را به درستى پاسخگو باشد و تعداد زیادى از کاربران را کلافه کرد و تعداد زیاد دیگرى ریزش مخاطب داشتیم.

— فیلم های شما به شکل کاملاً آشکاری شخصی هستند؛ در عین حال تجربی و مستقل. از این همه شما واژه آلترناتیو را برای فیلم های تان انتخاب کرده اید….

آلترناتیو بودن افتخار نیست که به آن ببالم، یک ضرورت است. از سر اجبار است که در شرایط بحرانى راه جایگزین را انتخاب می کنیم . طبیعى است هر حرکت آلترناتیوى روزى به جریان اصلى بدل خواهد شد و عده اى دیگر با پیشنهادهاى تازه شان این فضاى به شدت مهم را زنده نگه می دارند و با چالش کشیدن جریان اصلى موجب رشد آن خواهند شد.

— و تجربه بعدی شما چه خواهد بود؟

فیلمى است سینمایی سرشار از شوخى بر اساس رمان “عامه پسند” نوشته چارلز بوکوفسکى که در کارنامه ام تجربه متفاوتى خواهد بود و امیدوارم آدم هاى بیشترى را به آغوش بکشد. چند ماهی است که برایش درخواست پروانه ساخت داده ام.

بیشتر بخوانید:‌ گفت‌وگو با محمد شیروانی درباره فیلم “لرزاننده چربی“