اخبار

رادیوفردا: سپهبد پرویز خسروانی یک هکتار زمین بالاتر از میدان ونک، ساختمان ده طبقه در خیابان شاهرضا، و همچنین خانه خیابان فرشته را که ارث مادری‌اش بود نیز وقف باشگاه تاج کرده بود

اتهامات برنامه نوروزی صدا و سیما به سپهبد پرویز خسروانی بنیانگذار باشگاه تاج (استقلال)، اعتراض این باشگاه و هوادارانش را در پی داشت.

خسروانی از امرای ارتش شاهنشاهی بود و پنج سال معاونت نخست‌وزیری و سرپرستی سازمان تربیت بدنی را به عهده داشت. او در سال ۱۳۴۹ به درجه سپهبدی ارتقا یافت.

در این برنامه گفته شده است که به خاطر «اعتراض تند خسروانی» به آتابای رئیس قدراسیون، عبده مالک پرسپولیس از باشگاه‌داری منصرف شده است.

تمجید از خود عبده نیز با گذشت چهار دهه از انقلاب، در صداوسیما امکان پذیر نیست. نشریات جمهوری اسلامی در سالیان نخست انقلاب، عبده را قاتل تختی معرفی می‌کردند.

موضوعات عنوان شده در برنامه نوروزی صدا و سیما سندیت تاریخی ندارد. در این برنامه حتی درجه نظامی خسروانی نیز به اشتباه، سرهنگ گفته می‌شود.

فرهاد مجیدی سرمربی استقلال در اینستاگرام نوشت: «چیزی که پخش شد بسیار بی‌ ارزش، بدون سند و همراه با جهالت بود و اهانت به تاریخ پرافتخار یک باشگاه مردمی. تصحیح و پوزش، حداقل توقعی است که انتظارش را داریم.»

واکنش‌ چهره‌های رسمی و شناخته شده در ایران در حمایت از یک مقام عالی‌رتبه و نظامی پیش از انقلاب اسلامی، برای نخستین بار است که در چنین سطح گسترده‌ای رخ می‌دهد.

پندار توفیقی معاون سابق باشگاه در اینستاگرام نوشت: «خسروانی در برابر یاوه‌گویان نیازی به مدافع ندارد. اموالی که او وقف استقلال کرد اول انقلاب به تاراج رفت. خدمتگزاران این آب و خاک با هر مسلکی همیشه جاویدانند. صدا و سیما هم تکلیفش روشن است.»

پیشتر حسین کلانی به عنوان یکی از اسطوره‌های تاریخ باشگاه پرسپولیس نیز اتهامات حکومتی درباره نقش خسروانی در انحلال باشگاه شاهین را رد کرده بود.

امیر قلعه‌نویی که سه بار استقلال را به قهرمانی لیگ برتر رسانده، درباره خسروانی می‌نویسد: «آدم‌های بزرگ یادگاری‌های بزرگ به جا می‌گذارند. قدرشناس انسان‌های بزرگ باشیم و با حرف‌های نسنجیده زحمات‌شان را زیر سوال نبریم. یاد آنها در دل کسانی که معنی غرور و افتخار را می‌دانند باقی است.»

تاج، یکی از بزرگترین سازمان‌های ورزشی جهان در دهه ۷۰ میلادی و در زمره مجهزترین و ثروتمندترین مجموعه‌های ورزشی در آسیا بود.

کاخ مرکزی تاج در بهارستان، دفتر مرکزی تاج در پل چوبی، مجموعه دیهیم، کلوپ رضا پهلوی، ورزشگاه کن، کلوپ بانوان تاج، مجموعه تنیس تاج، کتابخانه تاج و مجتمع بزرگ پوشاک تاج فقط بخشی از این سازمان عظیم بود که با وقوع انقلاب اسلامی مصادره شد.

خسروانی یک هکتار زمین بالاتر از میدان ونک، ساختمان ده طبقه در خیابان شاهرضا روبروی دبیرستان دخترانه رضا شاه، و همچنین خانه خیابان فرشته را که ارث مادری‌اش بود نیز وقف باشگاه تاج کرده بود.

این باشگاه که در سه ماه اخیر سه مدیر مختلف به خود دیده، اینک با مشکلات شدید اقتصادی مواجه است و حتی توان پرداخت حقوق کادر فنی و بازیکنانش را هم ندارد.

مهدی رحمتی کاپیتان سابق استقلال، سازندگان برنامه جنجالی صدا و سیما را به «عقده‌های شخصی» برای تحریف تاریخ باشگاه استقلال متهم کرد.

رادیوفردا: فرزاد ذوالقدری، عضو سابق تیم ملی تکواندوی ایران، به جمع قهرمانان مهاجر ورزشی پیوسته و به تابعیت بلغارستان درآمده است.

ورزشکاران سابق تیم ملی ایران، حالا سوای آمریکا، کانادا، استرالیا، اروپای غربی و اسکاندیناوی، در کشورهایی هم که مهاجرپذیر نیستند یا صادرکننده ورزشکارند دیده می‌شوند.

سعید ملایی در تیم ملی مغولستان، مهدی خدابخشی در صربستان و فرزاد ذوالقدری برای بلغارستان مبارزه خواهند کرد.

مهاجرت ذوالقدری با سایر قهرمانان متفاوت است. پدر او، غلامحسین ذوالقدر، بیش از دو دهه در فدراسیون تکواندو کنار سیدمحمد پولادگر فعالیت کرده است.

از سرمربیگری تیم ملی تا مدیریت تیم‌های ملی و دبیری فدراسیون، از جمله مسئولیت‌های آقای ذوالقدر بوده که به عنوان «چهره‌ای ارزشی» در مدیریت ورزش کشور مطرح بوده است.

مرداد ۹۱، فرجام دانش، سرمربی پیشین تیم ملی نوجوانان به خبرگزاری مهر گفت: «ذوالقدر از من خواست نام پسرش را در تیم اعزامی قرار دهم، اما به خودم اجازه ندادم حق یک نوجوان شهرستانی را پایمال کنم. من، مهماندوست و زوار سفارش‌پذیر نیستیم و به همین دلیل جایی در باند دبیر فدراسیون نداریم. این‌ها بله‌قربانگو می‌خواهند.»

خود آقای ذوالقدر چهار سال پیش از آن‌که فرزندش از زیر پرچم ایران خارج شود، درباره مهاجرت ورزشکاران به خبرگزاری آنا گفته بود: «برای آن‌که خودی نشان دهند و البته درآمدی داشته باشند، پرچم کشور خود را می‌فروشند»

آقای ذوالقدر که حاضر نشده درباره مهاجرت فرزندش صحبت کند، در آن زمان عقیده داشت «کسانی که به تابعیت کشور بیگانه در می‌آیند تصورشان این است که حق‌شان در تیم ملی تضییع شده؛ موضوعی که در تکواندو شاهد آن نبودم. شایسته‌سالاری حرف اول را زده و هیچ‌کس از روی رابطه به تیم ملی نرسیده».

رضا مهماندوست که فدراسیون جهانی او را به عنوان بهترین مربی تکواندوی جهان معرفی کرده است، در پی تنش با فدراسیون ایران که دبیرش آقای ذوالقدر بود، ناگزیر شد خارج از کشور به مربیگری بپردازد.

او مهر ۱۳۹۰به خبرآنلاین گفت: «حق زن و بچه‌ام خورده شد. پول را از کمیته المپیک گرفتند اما به حسابم نریختند. آقای ذوالقدر بارها به من گفت همان دو و نیم میلیون برایت بس است. مانده‌ام چطور خودش از اتومبیل و امکانات فدراسیون استفاده می‌کند و با این‌که دبیر فدراسیون است، حقوق مربیگری را هم می‌گیرد.»

فرزاد ذوالقدری با قرار دادن پرچم بلغارستان در اینستاگرامش نوشته: «خط و مرز ساخته انسان است. هر جا که می‌شود خنده‌ای از سر شوق سر داد، سرزمین من است.»

پولادگر، رئیس فدراسیون تکواندو در جریان المپیک ریو، صفت «مزدور» را به ورزشکاران مهاجر نسبت داد. او همواره مهاجرت و انتقادات قهرمانان تکواندو را به «توطئه غرب و رسانه‌های خارج از کشور» نسبت داده است.

ساعاتی پیش از اعلام خبر پیوستن فرزاد ذوالقدری به تیم ملی بلغارستان، آقای پولادگر اتهامات تندی را درباره کیمیا علیزاده به زبان آورده بود، اما تا این لحظه هنوز درباره مهاجرت ذوالقدری اظهارنظر نکرده است.

بی‌بی‌سی: کیمیا علیزاده، قهرمان مسابقات تکواندوی المپیک پس از سپری شدن یک‌ماه از خروجش از ایران، دلایل ترک کردن این کشور را در اینستاگرام شرح داده است.

خانم علیزاده که تنها زن مدال‌آور ایران در المپیک است نوشته “من یکی از میلیون‌ها زن سرکوب شده در ایرانم که سال‌هاست هر طور خواستند بازی‌ام دادند. هر کجا خواستند بردند. هر چه گفتند پوشیدم. هر جمله‌ای دستور دادند تکرار کردم. هر زمان صلاح دیدند، مصادره‌ام کردند. مدال‌هایم را پای حجاب اجباری گذاشتند و به مدیریت و درایت خودشان نسبت دادند”.

او که اعلام کرده برای تیم ملی ایران دیگر مسابقه نخواهد داد در صفحه اینستاگرامش نوشت: “من برایشان مهم نبودم. هیچکداممان برایشان مهم نیستیم، ما ابزاریم. فقط آن مدال‌های فلزی اهمیت دارد تا به هر قیمتی که خودشان نرخ گذاشتند از ما بخرند و بهره‌برداری سیاسی کنند، اما همزمان برای تحقیرت، می‌گویند: فضیلت زن این نیست که پاهایش را دراز کند!”

این قهرمان رشته تکواندو با بیان اینکه “من یک انسانم و می‌خواهم بر مدار انسانیت باقی بمانم” ادامه داده: “روح آزرده من در کانال‌های آلوده اقتصادی و لابی‌های تنگ سیاسی شما نمی‌گنجد. من جز تکواندو، امنیت و زندگی شاد و سالم درخواست دیگری از دنیا ندارم”.

خانم علیزاده درباره مهاجرتش افزوده: “کسی به اروپا دعوتم نکرده و در باغ سبز به رویم باز نشده. اما رنج و سختی غربت را به جان می‌خرم چون نمی‌خواستم پای سفره ریاکاری، دروغ، بی عدالتی و چاپلوسی بنشینم. این تصمیم از کسب طلای المپیک هم سخت‌تر است، اما هر کجا باشم فرزند ایران زمین باقی می‌مانم. پشت به دلگرمی شما می‌دهم و جز اعتماد شما در راه سختی که قدم گذاشته‌ام، خواسته دیگری ندارم”.

درباره کیمیا علیزاده
متولد تیرماه ۱۳۷۷ در کرج
اولین مدال طلای دختران ایران در بازی‌های المپیک نوجوانان در چین، ۱۳۹۳
مدال طلا بازی‌های قهرمانی نوجوانان جهان، چین ۱۳۹۳
اولین مدال تکواندوی زنان ایران (برنز) در بازی‌های قهرمانی بزرگسالان، روسیه ۱۳۹۴
مدال طلای گرندپری روسیه ۱۳۹۴
مدال نقره تورنمنت هلند ۱۳۹۴
اولین مدال زنان ایران در المپیک، ریودوژانیرو ۱۳۹۵
اولین نقره جهانی تکواندوی زنان ایران ۱۳۹۶

رادیوفردا: میترا حجازی‌پور عضور تیم ملی ایران در مسابقات جهانی شطرنج سریع و برق‌آسای جهان به میزبانی مسکو، بدون حجاب اسلامی به مصاف حریفانش رفت.

امتناع یک ورزشکار زن ملی‌پوش از رعایت حجاب در حین برگزاری رقابت‌های جهانی، اقدام بی‌سابقه‌ای در نظام جمهوری اسلامی ایران است.

در این مسابقات علیرضا فیروزجا با خروج از ذیل پرچم ایران، به نام فدراسیون جهانی مبارزه کرد اما میترا حجازی‌پور عضو تیم ملی ایران است.

وزارت ورزش از اعزام تیم مردان ایران به خاطر حضور تیم ملی اسرائیل جلوگیری کرد. اما با توجه به عدم حضور اسرائیل در رقابت‌های زنان، ملی‌پوشان زن ایران به روسیه اعزام شدند.

سارا خادم‌الشریعه و آتوسا پورکاشیان دیگر اعضای تیم زنان ایران در این مسابقات بودند که با پوشش نه چندان کامل روسری، به گونه‌ای که در ایران «شُل حجابی» نامیده می‌شود، در برابر حریفان خود ایستادند.

پیشتر برخی از دختران ورزشکار در مسابقات غیر رسمی برون مرزی بدون حجاب ظاهر شده‌اند اما این اتفاق هرگز در مسابقات قهرمانی جهان رخ نداده. درسا درخشانی (خارج از ترکیب تیم ملی) بدون حجاب در جام جبل‌الطارق بازی کرد. سپس با محرومیت مواجه شد و به آمریکا مهاجرت کرد.

میترا حجازی‌پور که قهرمان شطرنج آسیاست، اردیبهشت پارسال نیز عکسی بدون حجاب در اینستاگرام منتشر کرد و نوشت: «بهترین لحظات زمانی است که باد گیسوانت را به پرواز در می‌آورد. چه دردناک است آن هنگام که گیسوان رقصان را به زندان پارچه‌ای بازگردانی. مرگ روح زمانی است که آزادی را چشیده و دوباره به اسارت بازگردد. این‌ها پیش پا افتاده‌ترین حقوق انسان‌هاست که من چنین با آب و تاب وصف می‌کنم».

او در پی تذکر مسئولین فدراسیون شطرنج، پس از چند روز پستش را پاک کرد و در پست دیگری به نقل از مارتین لوترکینگ نوشت: «زندگی ما روزی به پایان می‌رسد که درباره موضوعاتی که اهمیت دارد سکوت کنیم».

میترا که عنوان استاد بزرگ زنان را در سال ۲۰۱۵ به دست آورده‌، از رده خردسالان تا بزرگسالان دارای مجموعه‌ای از افتخارات جهانی و قاره‌ای است. از جمله می‌توان به دو بار نایب قهرمانی نونهالان جهان، نشان نقره ۲۰۱۰ جوانان جهان و قهرمانی بزرگسالان آسیا در سال ۲۰۱۵ اشاره کرد.

میترا حجازی‌پور همچنین در مسابقات دانشجویان جهان، بازی‌های آسیایی و جام ملت‌های آسیا نیز مدال‌آور بوده است. او از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۸ در همه ادوار المپیاد جهانی شطرنج برای تیم ملی ایران بازی کرده.

حجاب اسلامی از خطوط قرمز نظام جمهوری اسلامی است، چنان سختگیرانه که حتی ورزشکاران زن ارامنه نیز در تیم‌های ملی ایران باید با پوشش اسلامی بازی کنند.

در رقابت‌های داخلی رشته‌های مختلف زنان نیز با وجودی که ورود مردان به محل رقابت‌ها ممنوع است، ورزشکاران، مربیان و داوران ملزم به رعایت حجاب اسلامی‌اند.

خانم حجازی‌پور در فرانسه تحصیل می‌کند و ستاره تیم شطرنج برست است. او در رقابت‌های جهانی و در بخش سریع، توانست سوزان (دانمارک) النا تومیلووا، تاتیانا بوگومیل و ماریا نوساچه‌وا (روسیه) و نانجید (مغولستان) را از پیش رو بردارد.

در رقابت‌های برق آسا نیز در گام اول توانست هاریکا دروناوالی قهرمان سال ۲۰۱۵ جهان از هندوستان را شکست دهد. آنا اوشه‌نینا (اوکراین) قهرمان دو دوره جهان نیز به این نماینده پرسابقه و سرشناس تیم ملی ایران باخت.

رادیوفردا: علیرضا فیروزجا، نایب قهرمان شطرنج جهان ضمن تایید تغییر تابعیت خود اعلام کرده است که از این بعد برای فرانسه بازی خواهد کرد.

به گزارش خبرگزاری ایسنا، او که اکنون در فرانسه زندگی می‌کند، علت اینکه دیگر با پرچم جمهوری اسلامی ایران در رقابت‌ها شرکت نمی‌کند، گفته است: «مشکلاتی بر سر راهم قرار داشت». او به جزئیات این مشکلات اشاره نکرده است.

علیرضا فیروزجا در نخستین مسابقه‌ای که بدون پرچم جمهوری اسلامی ایران شرکت کرد، به عنوان نایب قهرمانی شطرنج سریع جهان دست یافت.

او در این مسابقات که در مسکو برگزار شد، با پرچم FIDE (فدراسیون جهانی) رقابت می‌کرد.

آقای فیروزجا پس از اینکه وزارت ورزش ایران از اعزام تیم ملی شطرنج به مسابقات جهانی جلوگیری کرد، چنین تصمیمی گرفت.

تصمیم برای عدم اعزام تیم شطرنج ایران به مسابقات در حالی اتخاذ شد که روز ۲۶ آذر در مسابقات شطرنج سریع اسپانیا، پرهام مقصودلو و محمد امین طباطبایی، دو ستاره تیم ملی ایران حاضر به انصراف در برابر حریف اسرائیلی نشدند و پشت میز بازی نشستند.

مسئولان فدارسیون شطرنج ایران برای جلوگیری از تکرار چنین رویدادی، تصمیم گرفتند تیم ایران را به مسابقات جهانی مسکو نفرستند.

ورزشکاران جمهوری اسلامی ایران از سال ۱۹۸۳ اجازه رویارویی با حریفان اسرائیلی را ندارند.

با وجودی که شطرنج رشته‌ای غیر المپیکی است، مسئولان ایرانی این احتمال را می‌دادند که حضور تیم شطرنج در روسیه و رویارو نشدن با نمایندگان اسرائیل، اعزام کاروان ایران به المپیک را به مخاطره بیندازد.

پرهام مقصودلو، ستاره شطرنج ایران، به خبرگزاری ایسنا گفت: «هزینه بلیت و ویزا را خودمان دادیم و حتی پول‌مان را پس ندادند. یک‌سال است مربی نداریم و این طوری نمی‌توانیم ادامه دهیم. هیچ کاری برای ما انجام نشده. گفتند اگر بروید روسیه، اعزام کاروان به المپیک به خطر می‌افتد».

پیش از علیرضا فیروزجا، سعید ملایی قهرمان جودوی جهان نیز به دلیل مشابه، با پرچم IJF (فدراسیون جهانی جودو) روی تاتامی ظاهر شد. سعید ملایی در نهایت تابعیت مغولستان را گرفت و از این پس با پرچم آن کشور به میدان خواهد رفت.

فیروزجا در مسابقات مسکو با درخشش در روز پایانی و کسب ۴.۵ امتیاز از پنج امتیاز ممکن، توانست پس از ماگنوس کارلسن از نروژ در رده دوم بایستد. ۵۰ هزار دلار، جایزه نقدی نایب قهرمان این بخش از رقابت‌هاست.

او در این مسابقات سرگئی کاریاکین، سوپراستاد بزرگ روسیه، و نایب قهرمان جهان در سال ۲۰۱۶ که قهرمان سابق شطرنج برق‌آسای دنیاست را شکست داد.

دیگر پیروزی ارزشمند او در دور پایانی مقابل شهریار ممدیاروف از جمهوری آذربایجان (نفر هفتم حال حاضر جهان) رقم خورد.

ممدیاروف آخرین بازیکنی است که در دیدارهای فکری (کلاسیک) موفق شده کارلسن را شکست دهد.

فیروزجا گفت: «در روز دوم خیلی بد بازی کردم و نیاز داشتم که امروز خیلی خوب بازی کنم. خوشحالم که توانستم این کار را انجام دهم. این باارزش ترین موفقیتی است که به دست آورده‌ام».

نایجل شورت، نایب رئیس فدراسیون جهانی شطرنج، در واکنش به این رویداد در توئیتر نوشت: «تبریک به فیروزجا برای نقره خارق‌العاده‌اش. شرم بر همه آنهایی که در پی از بین بردن دوران حرفه‌ای او هستند».

Champagne corks are popping all over FIDEstan this evening! Congratulations to Alireza Firouzja on a fantastic silver medal. And shame on all those who seek to thwart his career.

— Nigel Short (@nigelshortchess) December 28, 2019

اشاره او می‌تواند به نامه فدراسیون شطرنج جمهوری اسلامی ایران باشد که خواستار جلوگیری از حضور فیروزجا در این مسابقات شده بود.

نایجل شورت پیش از این و در پی کناره‌گیری آرین غلامی در برابر الکساندر زلاتین از اسرائیل در جریان مسابقات جوانان جهان، در واکنش تندی در توئیتر نوشته بود: «فدراسیون جهانی اهداف سیاسی را تحمل نمی‌کند. در صورتی که تغییراتی صورت نگیرد اقدامات قاطعانه‌ای صورت خواهد گرفت».

تصمیم فیروزجا برای تغییر تابعیت، در ایران هم واکنش‌هایی در پی داشت. احسان قائم‌مقامی، عضو باسابقه تیم ملی شطرنج ایران، هم چند ساعت پیش از آغاز مسابقات، در نامه‌ای سرگشاده به فیروزجا خواستار تجدید نظر در تصمیم او شده و نوشته بود: «پرچم مانند پدر و مادر انسان است».

شهره بیات، داور بین‌المللی و استاد فیده زنان، در توئیتر از «فیده» برای حمایت از علیرضا تشکر کرده و می‌گوید «ما همه یک خانواده هستیم».
سارا خادم‌الشریعه، عضو تیم ملی شطرنج جهان نیز در مصاحبه ویدیویی با «chessbase» درباره مهاجرت فیروزجا گفت: «این بهترین اتفاق و تصمیمی صحیح برای آینده‌اش بود. او از هیچگونه حمایتی برخوردار نبود. نه تنها او را به سمت جلو سوق نمی‌دادند بلکه نوعی حرکت رو به عقب بود. امیدوارم بعضی چیزها در ایران تغییر کند، چون نمی‌خواهیم این اتفاق برای سایر بازیکنان رخ دهد».

Iran's Sara Khadem gives her views on Alireza Firouzja's switch to the #FIDE flag. pic.twitter.com/Poo8n3RcaR

— Nigel Short (@nigelshortchess) December 26, 2019

ایران وایر:
رسانه‌های مهدی تاج باید فعلا فضا را برای تعلیق احتمالی فوتبال ایران آماده کنند. تعلیقی که ممکن است از مهدی تاج یک قهرمان نظامی در فوتبال ایران هم بسازد.
«محسن صفایی فراهانی»، نخستین رییس فدراسیون فوتبال ایران بود که اقدام به تشکیل «کارگروه رسانه» در فدراسیون فوتبال کرد. این گروه متشکل از سردبیران برخی از رسانه‌های ورزشی بود که به ادعای برخی، حقوق ماهیانه ۴۰۰ هزارتومانی (در سال ۱۳۸۰) دریافت می‌کردند. وظیفه‌شان البته نه حمایت از منویات رییس فدراسیون فوتبال که راهنمایی رسانه‌ای به مجموعه فوتبال ایران بود.

اما «علی کفاشیان» کمی این سیستم را مدون کرد. او باید طبق فرمول فدراسیون جهانی فوتبال در اساسنامه فدراسیون ایران، کمیته‌ای را می‌گنجاند که متشکل از اصحاب رسانه می‌شد؛ کمیته رسانه‌های فدراسیون فوتبال ایران.

این کمیته سوای کمیته‌های روابط عمومی و روابط بین‌الملل فدراسیون فوتبال، صرفا وظیفه هماهنگی رسانه‌ها و فدراسیون فوتبال را برعهده می‌گرفت. طبق بندهای اساسنامه فدراسیون فوتبال، اعضای این کمیته باید متشکل از پنج نفر باشند که توسط رییس و اعضای هیات‎رییسه فدراسیون معرفی می‌شوند.

ولی از زمانی که «مهدی تاج» ریاست فدراسیون فوتبال را برعهده گرفت، ساختار این کمیته تغییر کرد. با حکم مستقیم مهدی تاج، سردبیران خبرگزاری‌های فارس، تسنیم، مهر، ایسنا، ایرنا، میزان، روزنامه خبر ورزشی و سایت ورزش سه (۷ عضو) در کنار «عبدالحمید احمدی»، رییس انجمن روزنامه‌نگاران ورزشی و معاون فرهنگی و توسعه وزارت ورزش و جوانان به عضویت این کمیته درآمدند.

وظیفه اصلی اعضای این کمیته را امروز در وضعیت بحرانی فدراسیون فوتبال ایران می‌توان درک کرد.

«مهدی تاج» چگونگی متقاعد و همراه کردن رسانه‌ها را با خودش می‌داند. اگر راه تطمیع نشد، از فرمول فشار و حتی بازداشت‌های یک‌روزه در زندان «فشافویه» توسط نیروهای همکار سابقش در اطلاعات سپاه استفاده می‌کند. همین‌طور با صداوسیما هم به یک رابطه حسنه مناسب رسیده است؛ او «حق پخش تلویزیونی» را به مدیران سازمان صداوسیما بخشیده و در عوض در تمامی برنامه‌های سازمان صداوسیما به مصونیتی غیرقابل‌توصیف دست‌یافته است. هیچ برنامه‌ای در سازمان از مهدی تاج انتقاد نمی‌کند.

اما حالا داستان کمی متفاوت است؛ از روزهای گذشته نماینده‌های حاضر در کمیته رسانه‌های فدراسیون فوتبال با همان روشی که «حمیدرضا آصفی» جلو آمد، فضای جامعه را آماده یک بحران احتمالی می‌کنند؛ تعلیق.

ماجرا از یک تیتر خبرگزاری فارس آغاز می‌شود. روز هفدهم آبان‌ رسانه سپاه پاسداران نوشت: «وقتی یک خارجی برای ورود بانوان به ورزشگاه‌ها تصمیم می‌گیرد.» فارس در ادامه با تیتر «پای توافق پنهانی در میان است؟» و تصویری از «حسن روحانی» رییس‌جمهور ایران و «جیانی اینفانتینو» رییس فدراسیون جهانی فوتبال، ادعا کرد که رییس‌جمهور ایران در مساله‌ ورود کرد و به رییس فیفا وعده داد که از نظر ساختار اجتماعی به او ارتباطی نداشت؛ «ورود زنان به ورزشگاه»

فارس در بخشی از گزارش خود نوشت: «اینفانتینو این بار پا را درازتر می‌کند و به‌یک‌باره از حضور بانوان در دیدارهای داخلی لیگ می‌گوید؛ البته با نظارت خودش! اتفاقی که نشان می‌دهد در چنین موضوعی که مشخصا داخل در امور داخلی کشور است، خود را محق می‌داند و برای اجرایی شدن تصمیم، نقش ناظر میدانی را می‌گیرد؛ اتفاقی که مانندی برای آن را یا نمی‌توان یافت یا بسیار نادر است.»

این شاید برخاسته از ادبیات خبرگزاری فارس و رسانه نزدیک به سپاه و دور از دولت و البته آمیخته با منویات و نظرات مهدی تاج، رییس راست افراطی فوتبال ایران باشد، اما ارتباطی به جهت‌گیری مستقل یک رسانه ندارد.

یک روز بعد یعنی هجدهم آبان خبرگزاری ایسنا که جزیی از بدنه دولت حسن روحانی هم هست، با تیتر «رابطه‌ای یک‌طرفه؛ فیفا با «سیاست» فوتبال ایران را تحریم کرده است» به استقبال تصمیم جدید اینفانتینو برای حضور در ایران رفت.

جیانی اینفاینتینو، رییس فدراسیون جهانی فوتبال قصد دارد برای زیر نظر گرفتن روند حضور زنان در ورزشگاه‌های ایران برای مسابقات لیگ برتر فوتبال، سفری به تهران داشته باشد.

پیش‌ازاین، فیفا رسما اعلام کرده بود که ورود زنان به ورزشگاه‌های ایران باید از روز دهم اکتبر و هم‌زمان با بازی تیم‌های ملی ایران و کامبوج در تمامی بازی‌های ملی و باشگاهی به رسمیت شناخته شود.

اما فدراسیون فوتبال همچنان از بازگشایی درهای ورزشگاه به روی زنان امتناع می‌کند. دلیلش را شاید بتوان در یک جمله مهدی تاج هم پیدا کرد: «ورود زنان به ورزشگاه‌ها نه دغدغه زنان است و نه دغدغه فوتبال ایران.» این اظهارنظری بود که رییس فدراسیون فوتبال ایران تابستان سال ۱۳۹۶ و پس از بازی تیم‌های ملی ایران و سوریه به زبان آورد.

پس از آن‌که «شهیندخت ملاوردی»، معاون وقت امور زنان و خانواده رییس‌جمهور نسبت به راه دادن زنان سوریه‌ای به ورزشگاه آزادی و ممانعت از حضور دختران ایرانی برای ورود به ورزشگاه موضع‌ گرفت، مهدی تاج گفت که هیچ برنامه‌ای برای ورود زنان ایرانی به ورزشگاه‌ها وجود ندارد.

این البته برخاسته از دیدگاه‌های راست رادیکال تاج و قرابت او با سپاه پاسداران هم هست. تاج بازنشستگی خود را از این نهاد نظامی گرفت و البته هم‌زمان در صنایع فولاد و فدراسیون فوتبال ایران مشغول به کار بود.

حالا پس از دو خبرگزاری فارس و ایسنا، سومین نماینده رسانه‌ای فدراسیون فوتبال هم وارد عمل شده است. روزنامه خبر ورزشی با تیتر «نامه محرمانه از تهران به زوریخ؛ در مسایل داخلی ایران دخالت نکن» بازی مهدی تاج را ادامه داده است.

آیا واقعا چنین نامه‌ای از فدراسیون ایران خطاب به جیانی اینفانتینو ارسال شده است؟ درصورتی‌که فدراسیون ایران با نامه‌ای محرمانه یا غیرمحرمانه، خطاب به رییس فدراسیون جهانی فوتبال به او گفته باشد که حق دخالت در امور داخلی ایران (ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاه‌ها) را ندارد، مسلما خبری از سفر قریب‌الوقوع اینفانتینو به ایران هم نخواهد بود. ایران با همین نامه، به دلیل سرپیچی از بندهای اساسنامه فدراسیون فوتبال، تعلیق می‌شود.

در این‌که فدراسیون ایران هیچ نامه‌ای با این مضمون برای فدراسیون جهانی فوتبال ارسال نکرده نمی‌توان تردید داشت؛ اما رسانه‌های مهدی تاج در ایران موظف هستند طی روزهای باقی‌مانده، با استفاده از کلیدواژه‌هایی مانند «بازی سیاسی فدراسیون جهانی» و «مقاومت فدراسیون ایران مقابل تحریم‌ها» یا «دخالت در امور داخلی» از فیفا چهره‌ای متجاوز و از فدراسیون ایران، سیمایی مقاوم بسازند.

ایسنا در گزارش خود نوشته است: «سکوت این نهاد بین‌المللی در برابر عدم پرداخت مطالبات مالی فوتبال ایران، نشان می‌دهد که فیفا در یک بازی سیاسی از آمریکا شکست خورده است.» فارس هم در گزارش خود تاکید کرده که اگر «حسن روحانی» به آقای اینفانتینو وعده ورود زنان به ورزشگاه‌ها را نمی‌داد، پای یک نهاد خارجی در امور داخلی ایران باز نمی‌شد.

به عبارتی خط و مشی اتاق رسانه‌های مهدی تاج نزدیک به همین ادبیات نهایی خبرگزاری فارس است. ادبیاتی که در مورد «برجام» بسیار دیده و شنیده بودیم.

رسانه‌های مهدی تاج باید فعلا فضا را برای تعلیق احتمالی فوتبال ایران آماده کنند. تعلیقی که ممکن است از مهدی تاج یک قهرمان نظامی در فوتبال ایران هم بسازد.

ایران وایر: بهانه این‌که سراغ «رضا مددی» رفتم، خبر مبارزه‌ای بود که قرار است بین او و «موشه بن شیمول» اسراییلی برگزار شود. این تصمیمی بود از سوی دو ورزشکار ایرانی و اسراییلی که عضو سازمان ورزشی «یو اف سی» هستند. این دو، تصمیم گرفتن روز ۲۵ آبان و به‌صورت نمادین مقابل هم قرار بگیرند.

رضا مددی چند سالی است که وارد رشته ورزشی MMA یا همان هنرهای رزمی ترکیبی شده است. ام‌ام‌آی، رشته‌ای تازه تاسیس زیر نظر سازمان UFC است که از تلفیق و ترکیب رشته‌های کشتی آزاد و فرنگی، بوکس، جوجیتسو، کیک بوکسینگ و چند رشته رزمی دیگر تشکیل شده است.

رضا مددی پیش‌ازاین گفته بود: «داستان باخت مصلحتی «سعید ملایی» در نیمه‌نهایی مسابقات جودو قهرمانی جهان برای قرار نگرفتن برابر «موکی ساگی» اسراییلی باعث شد تا من این گام را بردارم و یک‌بار برای همیشه به این داستان پایان دهم.»

در مورد او، داستان متضاد و متفاوت، شایعات و واقعیت‌ها بسیار است؛ اما وقتی با رضا مددی گفت‌وگو کنید، چهره‌ای غیر ازآنچه انتظار دارید را پیش چشم خود می‌بینید. او خودش را این‌گونه معرفی می‌کند: «در تهران متولد شدم، منطقه نارمک. باشگاهی بود به نام باغ فیض که همان‌جا کشتی را آغاز کردم. یازده‌سالگی همراه خانواده از ایران مهاجرت کردم و به سوئد آمدم؛ اما اینجا هم دنبال همان عشق خودم یعنی کشتی فرنگی رفتم.»

او ۲۶ ساله بود که به‌صورت اتفاقی با رشته MMA آشنا شد: «رفته بودم سالن که یکی از دوستانم را ببینم. همان‌جا با این رشته آشنا شدم. به نظرم رشته فوق‌العاده‌ای می‌آمد. از همان سال شروع کردم و تا امروز که ۴۱ ساله شدم بی‌وقفه همین رشته را ادامه دادم.» او هم مربی است و هم ورزشکار حرفه‌ای، اما چندی قبل اعلام بازنشستگی کرد. تنها رقابتی که برایش باقی‌مانده، همین مسابقه با موشه بن شیمول اسراییلی است و بس.

اما جرقه رقابتش به‌عنوان یک ورزشکار ایرانی با حریفی اسراییلی چگونه زده شد؟ خودش پیش‌ازاین گفته بود که می‌خواد برای همیشه این تابو را بشکند. حالا در گفت‌وگویش با ایران‌وایر کمی عقب‌تر می‌رود؛ به سال‌های نوجوانی و مهاجرت: «یادم می‌آید سال ۱۹۹۷ با تیم ملی سوئد به رقابت‌های جوانان جهان رفتیم. من ملی‌پوش کشتی تیم سوئد بودم و از این‌که می‌توانستم به فنلاند سفر کنم حس فوق‌العاده‌ای داشتم. حس بهتر من زمانی شکل گرفت که دیدم تیم ایران هم به مسابقات جهانی آمده است. حس بی‌نظیری بود؛ با آن‌ها فارسی حرف می‌زدم، با آن‌ها غذا می‌خوردم، حتی لباس بازیکنان ایران را می‌‌پوشیدم. یادم می‌آید چند بار صدای سرمربی هم درآمد و سرم داد که زد که چرا گرمکن ایرانی‌ها را پوشیدی؟ تو عضو تیم ما هستی. تا این‌که یکجا همه‌چیز خراب شد. سرپرست تیم ایران فهمید که در هتلی که همه ما اسکان داشتیم، جوانان اسراییل هم بودند. در لابی هتل فریاد می‌کشیدند و می‌گفتند باید این هتل را تخلیه کنیم. این اتفاق هم افتاد. رفتند یک جای دور.»

اما این سفر، این دور شدن، فقط دامن تیم جوانان کشتی ایران را نگرفت: «اول فکر می‌کردم که خب بچه‌های ایران را نمی‌بینم؛ اما از فردای آن روز تازه داستان شروع شد. هرکدام از بچه‌های تیم سوئد مرا می‌دید مسخره‌ام می‌کرد. می‌گفت تو ازاینجا آمدی؟ چرا با همه مشکل دارید؟ می‌خندیدند، مسخره می‌کردند، به خدا من بچه بودم و نمی‌فهمیدم اصلا ماجرای ایران و اسراییل چیست. این ماجرا تمام شد تا رسیدیم به داستان سعید مولایی. باز همه‌چیز برای من تکرار شد.»

رضا مددی همان جمله تکراری را با ادبیات خاص خودش تکرار می‌کند. به شکلی که باور نمی‌کنید سه دهه است دیگر در ایران و محله نارمک زندگی نمی‌کند: «مگر ما ورزشکاران با شما سیاستمداران کار داریم که شما هی به ما گیر می‌دهید؟ مگر ما تا حالا آمدیم پشت میز شما بگوییم فلان تصمیم را بگیر که تو می‌آیی برای من تصمیم می‌گیری با کی مبارزه کن. شما متوجه می‌شوی معنی صد ساعت تمرین در هفته یعنی چی؟ می‌فهمید یک جوان همه زندگی‌اش همین مبارزه است؟»

رضا مددی، از «حسن یزدانی» به‌عنوان اسطوره‌اش اسم می‌برد: «از حسن یزدانی بزرگ‌تر و آقاتر در ورزش ایران داریم؟ طرف وسط کشتی با سیلی زد زیر گوش یزدانی. حتی نگاه چپ هم نکرد. فقط گرفت پشتش را زد به خاک. حالا تصور کنید به همین حسن یزدانی بگویند چون به اسراییل خوردی نباید کشتی بگیری. ورزشکار مملکت باید سپر بلای سیاستمداری شود که جرات نمی‌کند در مجامع بین‌المللی اعلام کند ما حاضر نیستیم با اسراییل مبارزه کنیم.»

او به موقعیت جغرافیایی‌اش در خارج از کشور نگاه می‌کند. به این‌که می‌تواند بدون دغدغه‌هایی که ورزشکاران ایرانی دارند با رقیب اسراییلی مبارزه کند: «از قول من بنویس رضا مددی با ورزشکار اسراییلی مبارزه می‌کند؛ نه جذام داشت، نه ایدز داشت. نه من را خورد، نه من او را خوردم. نه من فلسطین را آزاد کردم، نه او بقیه فلسطین را اشغال کرد؛ تمام.»

رضا همچنان با ادبیاتی نزدیک به یک محله‌های تهران حرف می‌زند. پس از سه دهه خودش را برگرفته از ضرب‌المثل‌های مادر می‌داند: «همیشه مادرم می‌گفت چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است؛ شما بروید پستی که فقط BBC از من گذاشت را ببینید. بیشترین بازدید و بیشترین کامنت بین تمام پست‌ها برای من بود. به‌جز چند نفر که آمدند با صفحات فیک فحش دادند و گفتند تو با رژیم کودک‌کش مبارزه می‌کنی کسی مخالفتی نداشت.»

حتی در مورد رضا مددی هم گفته بودند که او برای اقامت سوئد چنین تصمیمی گرفته است: «خب می‌گویند دیگر، چکارشان کنم. من بیشتر از سی سال است سوئد زندگی می‌کنم. ازدواج کردم و بچه‌دار شدم. مسلمانم و به‌شدت هم دینم را دوست دارم. همین چندی قبل می‌خواستم در خانه‌ام را عوض کنم. زنگ زدم شرکت که خودتان هم نصاب بفرستید. دو برادر فلسطینی آمدند که یکی از آن‌ها مرا می‌شناخت. حداقل ده بار از من تشکر کرد و گفت ممنونم که می‌خواهی با شیمول مبارزه کنی. حتی یک کرون (واحد پول سوئد) از من پول نگرفت. ببینید شما را به خدا یک فلسطینی در مورد من چه طرز فکری دارد و این دیوانه‌ها در مورد من چه حرفی می‌زنند.»

می‌پرسم چقدر به ادامه این مبارزه‌ها و شکسته شدن تابوی چهل‌ساله مبارزه نکردن با ورزشکاران اسراییلی امیدوار است: «ببین دوست عزیز. من الان زبان این کشور را مثل زبان مادری‌ام حرف می‌زنم؛ اما من و تو اگر تا ابد هم در این کشور بمانیم بازهم غریبه‌ایم. رک بگویم؟ کله سیاهیم؛ پس به من حق بده که بخواهم دین خودم به مردم کشورم را ادا کنم. درهای ورزشگاه‌های ایران چگونه برای زنان باز شد؟ یک دختر خودش را آتش زد، فیفا دلش سوخت گفت درها را باز کنید. حالا باید منتظر باشیم یکی از قهرمان‌‌های مملکت خودسوزی کند که به فکر بیفتیم؟»

رضا مددی پیش‌ازاین گفته بود که «می‌داند که پس از مبارزه با ورزشکار اسراییل دیگر قادر به بازگشت به ایران نیست»، اما همچنان روی تصمیم خود مانده و البته با عشق و ناامیدی در مورد ایران حرف می‌زند: «بچه من نصف ایرانی است و نصف سوئدی. همیشه در خانه من موزیک فارسی می‌شنوید. چند روز قبل نقشه جغرافیا را دستش گرفت و به من گفت بابا ایران کجاست؟ اما می‌دانید؟ یک درد بزرگ دارم. دو سال قبل وقتی از کنترل پاسپورت فرودگاه تهران رد شدم، نفس عمیق کشیدم. تصاویری که در تهران دیدم وحشتناک بود. سر خیابان‌ها بچه‌ها گدایی می‌کردند. به دوستم گفتم این‌ها دارند چکار می‌کنند؟ گفت این‌ها بچه‌های کار هستند. بچه‌های کار؟ بچه مگر کار می‌کند؟ چرا در مملکت من باید پیرزنی که هر دو چشمش کور شده کنار کوچه گدایی کند؟ نشستم کنارش با این قد و هیکل زار زدم. یکی از شب‌ها می‌خواستم برای یکی از همین بچه‌های کار، یکی که داشت جوراب می‌فروخت بستنی و فالوده بخرم. مردم داد می‌زدند نخر، نخر. از این‌ها اینجا زیاد است؛ خب نخر و زهرمار. شما از کجا آمدید؟ چرا این‌طوری شدید؟ چرا این‌قدر هیولا شدید؟ مملکتی که روی نفت خوابیده، پیرزن کورش گدایی می‌کند، دختر خردسالش گل می‌فروشد، مردم هم اجازه نمی‌دهند برای پسربچه دست‌فروش چیزی بخرید. برگردم چکار کنم؟ غم بخورم؟»

او می‌گوید از تصاویری که برخی از مسافران ایران در صفحات اجتماعی می‌گذارند شوکه می‌شود: «طرف می‌نویسد رفتم ایران و نمی‌دانید که چقدر خوش گذشت. بله عزیزم. پوند و یورو و دلار می‌بری ایران، در رستوران‌های بالا شهر خرج می‌کنی و در سفرها هم به هتل پنج ستاره می‌روی خوش می‌گذرد. یک‌بار هم سر کوچه و خیابان با کودکان کار و زنان دست‌فروش حرف بزن. آن‌وقت بیا بنویس رفتم ایران خوش گذشت.»

رضا مددی یک حرف آخر داشت. جمله‌ای که وقتی کنار عضله‌های درهم‌پیچیده‌اش می‌نشیند، هم عجیب است و هم شاید او را کامل کند: «ما محصول مکانیزم جغرافیای جهان هستیم. ایران مرا شیعه کرد، اسراییل او را یهودی و اروپا هم این‌ها را مسیحی کرده است. ما حق انتخاب نداشتیم. پس وقتی وارد زمین یا سالن مسابقه می‌شوید، به جغرافیای کسی فکر نکنید.»

پیک ایران: سیاست در ایران حتی به لباس زیر ورزشکاران هم رسوخ می‌کند.
اینجا دیگر پرویز مظلومی مثل قضیه وریا معترض نیست که تو مگر “سواد سیاسی” داری؟
رسانه‌های اصولگرا هم نمی‌پرسند آیا کشور دارد غرق می‌شود که ترابی نقشه دو زبانه نجات را روی پیراهنش کشیده؟

تیم بسکتبال گلدن استیت برای اعتراض به رییس جمهور، از حضور در ضیافت رسمی کاخ سفید خودداری کرد. تنها واکنش ترامپ این توییت بود: «استفن کری تردید دارد. پس دعوت را لغو می‌کنم»

تاریخ کشورمان هیچگاه خواب چنین روزی را هم ندیده که ورزشکاران، دعوت حاکمان را پس بزنند و آب از آب تکان نخورد.

ما برای یک استوری دلسوزانه، ورزشکاران را آنقدر می‌بریم و می‌آوریم که از نفس بیافتند.

آقایان محترم، چه ترس بیهوده‌ای از فوتبال و استادیوم‌هایش دارید؟ فوتبال اگر زور داشت که افسارش را به دست تاج و ساکت نمی‌داد!
فوتبال را به حال افسرده و رنجور خودش بگذارید. خیر و شر جامعه همین است که هست. کسی نه با استوری وریا به خروش در می‌آید و نه بخاطر زیرپیراهن ترابی مطیع می‌شود.

مهدی ترابی  عزیز که از استعدادهای برتر دهه ۹۰ فوتبال ایران بوده‌ای، بشریت اگر راه نجاتی داشته باشد در آزادی است نه اطاعت.
راه نجات، روزی است که به اندازه‌ای از آزادی و امنیت برای حفظ هویت فردیت برخوردار باشی که بی دغدغه بتوانی بگویی: نه! زیرپیراهن سفارشی نمی‌پوشم.

* متن فوق نوشته‌ی مهدی رستم‌پور  است و از کانال تلگرام او برداشته شده است.
—————————————–
‏یکی می‌شود وریا غفوری و صدای پرصلابت مردم، یکی هم می‌شود مهدی ترابی و ملیجک صله‌بگیر موقت‌له.
اگر می‌خواهی ستاره‌ای ماندگار شوی، ‎پشت به_دشمن رو به_میهن کن و با مردم باش!

بی‌بی‌سی: فدراسیون جهانی جودو ایران را از کلیه رقابت‌ها و فعالیت‌های اداری و اجتماعی این رشته محروم کرد. ایران بیست و یک روز فرصت دارد تا در دادگاه عالی ورزش درخواست تجدید نظر کند.

کمیته انضباطی فدراسیون جهانی جودو امروز در پایان جلسه خود به این نتیجه رسید که تصمیم اولیه این فدراسیون برای تعلیق موقت ایران را تایید کند.

فدراسیون جهانی جودو، دهم سپتامبر تصمیم گرفت پرونده ایران را به کمیته انضباطی خود ارجاع دهد و سه روز بعد فدراسیون جودوی ایران از شروع بررسی انضباطی مطلع شد. این کمیته در هجدهم سپتامبر ایران را از تمام رقابت‌ها معلق کرد.

رسیدگی به این پرونده وقتی آغاز شد که سعید ملایی جودکار وزن منهای ٨١ کیلوگرم ایران گفت رئیس فدراسیون جودو، رئیس کمیته ملی المپیک و مربی تیم ملی به او دستور داده بودند از مسابقه با حریف اسرائیلی در مسابقات قهرمانی جهان ٢٠١٩ در توکیو خودداری کند.

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.
رای فدراسیون جهانی جودو

به انتخاب آرش میراسماعیلی، رئیس فدراسیون جودو، ایران بصورت مکتوب در این رسیدگی انضباطی شرکت کرد و تمام اتهام‌ها را تکذیب کرد.

در بیانیه کمیته انضباطی فدراسیون بین المللی جودو آمده: “اتهام‌های آقای سعید ملایی را بیانیه آقای عبدالله مرادف که فارسی حرف می‌زند و در مسابقات جهانی توکیو همراه او بوده تایید می‌کند. او بوضوح تایید کرد که معاون وزیر ورزش (محمدرضا داورزنی) با تلفن و رئییس کمیته ملی المپیک (رضا صالحی امیری) با تماس تصویری از خواسته بودند که واقعا مبارزه نکند تا ناچار به رویارویی با حریف اسرائیلی نشود.”

کمیته انضباطی فدراسیون جهانی جودو امروز پس از بررسی شواهد و دفاع ایران، به این نتیجه رسید که عملکرد جودوی ایران ناقض اساسنامه این فدراسیون، منشور المپیک و منشور اخلاقی کمیته بین‌المللی المپیک بوده و رای به محرومیت ایران داد.

رادیوفردا: امیرمحمد شهنوازی، دارنده مدال نقره پاورلیفتینگ آسیا، با انتشار ویدئویی در اینستاگرام خود اعلام کرد که قصد ندارد از فرانسه به ایران برگردد.

آقای شهنوازی در این ویدئو تأکید می‌کند که علت تصمیمش برای خروج از کشور «بی‌کفایتی عده‌ای از مسئولین دزد» است که به گفته او «مانند خوره به جان مملکت افتاده‌اند».

در گزارشی که پارسال پایگاه خبری وزارت ورزش و جوانان منتشر کرده، شهنوازی در مسابقات پرس سینه جوانان آسیا به میزبانی امارات، در ۸۳ کیلوگرم پس از قهرمان قرقیزستانی جهان، روی سکوی نایب قهرمانی ایستاد. ورزشکار ژاپنی در رده سوم قرار گرفت.

شهنوازی که اهل استان سیستان و بلوچستان است، در گفت‌وگو با رادیو فردا درباره چگونگی خروجش از ایران گفت از طریق ترکیه و «به صورت قاچاق با مشقت فراوان» طی ۲۷ روز به فرانسه آمده است.

ورزش پاورلیفتینگ (وزنه‌برداری قدرتی) زیر نظر فدراسیون پرورش اندام و بدنسازی جمهوری اسلامی ایران است اما اتحادیه‌‌ای مستقل نیز در این رشته فعالیت می‌کند.

آقای شهنوازی به رادیو فردا گفت هرگز پاداشی بابت موفقیت‌هایش دریافت نکرده و همه هزینه‌های شرکت در مسابقات از جمله ورودیه رقابت‌ها را خودش پرداخت کرده است.

او با اشاره به رویدادهایی مانند انتخابی تیم ملی و قهرمانی کشور گفت: «فقط پول برگشت به زاهدان را داشتم و شب زمستانی را در شهر برگزاری مسابقات در خیابان می‌خوابیدم. حتی برایمان یک خوابگاه تدارک نمی‌دیدند. نه فقط من، بلکه همه ورزشکاران پاورلیفتینگ».

مجید تلخابی که سابقه قهرمانی آسیا و سرمربیگری تیم ملی را دارد درباره وضعیت پاورلیفتینگ ایران به پایگاه خبری این رشته ورزشی گفته است: «مثل اقتصاد ایران است که عده‌ای بی سواد آن را به این روز انداخته‌اند».

امیرمحمد شهنوازی در سال ۱۳۹۶ طبق گزارش خبرگزاری ایرنا، در مسابقات قهرمانی کشور به میزبانی تهران به مدال طلا دست یافته و عنوان «قهرمان قهرمانان» برای اعزام به مسابقات جهانی در آلمان را به دست آورده است.

او که با وجود کسب این عنوان به مسابقات جهانی اعزام نشد، دلیلش را «تبعیض» عنوان کرده و معتقد است: «حتی پوشیدن لباس بلوچی در خاک کشورم مسئله‌ساز می‌شود. این فقط حرف من نیست. مبین کهرازه عضو تیم ملی بوکس که به تازگی به اتریش پناهنده شد نیز همین حرف را زده است».

شهنوازی درباره آینده ورزشی‌اش در ایران به رادیو فردا می‌گوید: «با وجود مسئولین دزد و بی‌کفایت، اگر در ایران می‌ماندم عاقبتم شبیه ورزشکاران دیگری بود که در فقر و اعتیاد دست و پا می‌زنند».

آیا این دلایل برای اخذ پناهندگی کافی است؟ شهنوازی می‌گوید هیچگونه فعالیت سیاسی نداشته‌. «عاشق خاک و وطنم هستم و با همین عشق در مسابقات ملی شرکت می‌کردم. اما نمی‌خواستم نابود شوم».