اخبار

دیگربان: نیروهای نظامی «عصائب اهل‌الحق» عراق برای نخستین بار در ایران در یک مراسم عمومی دیده شدند.

این نیرو‌ها به عنوان محافظان محمد طباطبایی٬ جانشین دبیرکل «عصائب اهل‌الحق» صبح روز سه‌شبنه ۱۳ آبان ماه در مراسم عزاداری عاشورا در هیأت «رزمندگان اسلام» شهر قم شرکت کردند.

براساس برخی گزارش‌ها گروهی از اعضای این گروه شیعی در حال حاضر در پادگان‌های سپاه پاسداران مشغول آموزش نظامی هستند.

«عصائب اهل‌الحق» که مجوز «شرعی» فعالیت‌های نظامی خود را از محمود هاشمی شاهرودی دریافت کرده است اعلام کرده همه آمریکایی‌ها را در عراق مورد حمله قرار خواهد داد.

این گروه در کنار سپاه «بدر» به یکی از مهمترین بازو‌های نظامی جمهوری اسلامی در عراق تبدیل شده است.

دیگربان: حمیدرضا زمانی یکی از همراهان قاسم سلیمانی در جریان عملیات آزادسازی منطقه «جرف الصخر» در استان «بابل» عراق کشته شد.

ایرنا «زمانی» را یکی از اعضای گروه «مدافعان حرم» حضرت زینب معرفی کرده‌ است٬ اما برخی سایت‌های محافظه‌کار محل کشته شدن وی را منطقه «جرف الصخر» عراق اعلام کرده‌اند.

آن‌طور که این سایت‌ها گزارش کرده‌‌اند «زمانی» از ۴۵ روز پیش برای جنگ با گروه «داعش» به عراق اعزام شده بود.

زمانی در منطقه‌ای کشته شده که هفته گذشته تصاویری از قاسم سلیمانی در این منطقه {جرف الصخر} در فضای مجازی منتشر شده بود.

علت حضور سلیمانی در این منطقه فرماندهی عملیات «عاشورا» برای آزاد‌سازی مناطقی از شمال استان بابل اعلام شده بود.

پیکر این عضو سپاه پاسداران شامگاه چهارشنبه (هفتم آبان) در مسجد ارک تهران تشییع و روز پنجشنبه در «بهشت زهرای» تهران به خاک سپرده شد.

خبر کشته شدن این عضو سپاه در عراق هم‌زمان با انتشار گزارش‌هایی از ربوده شدن یکی دیگر از همراهان قاسم سلیمانی از سوی «داعش» در منطقه «جرف الصخر» منتشر شده است.

برخی سایت‌های داخلی در ایران به نقل از یک سایت عراقی خبر ربایش این همراه سلیمانی را منتشر کرده‌اند. سلیمانی از چند روز پیش بار دیگر به ایران بازگشته است.

روز: حدس من این است که هاشمی رفسنجانی وقتی قلم به دست گرفت تا نامه ای برای پادشاه عربستان بنویسد و خواستار توقف اعدام شیخ نمرباقر النمر، روحانی زندانی شیعه شود، به گونه ای خاطرات سه دهه روابط پر فراز و نشیب تهران و ریاض را با خود مرور می کرد؛به ویژه آن رویداد مهم سال ١٣٦٥ که پیامد آن فاجعه ی خونبار مرداد ماه ٦٦ بود و سخنان بسیار تند آیت الله خمینی خطاب به سران سعودی.

حال که مرحوم آیت الله العظمی منتظری بین ما نیست شاید هیچ مقامی در ایران چون آیت الله رفسنجانی از پشت پرده ی روابط سیاسی ایران و عربستان آگاه نباشد و چون او درک نکند که اوج گیری دوباره ی تنش بین دو کشور چه پیامدهای سنگینی می تواند در پی داشته باشد که “جنگ نفت” کمترین آن ها خواهد بود.

رویدادهایی چون انفجار پایگاه نظامی الخبر در سال های آخر ریاست جمهوری رفسنجانی که در پی آن انگشت های اتهام به سوی ایران نشانه رفت و بهانه ی لازم به دست آمد تا بیش از ٤٠٠ مرکز نظامی، راهبردی و زیرساخت های صنعتی و اقتصادی ایران هدف بالقوه ی موشک های تهاجمی غرب قرار گیرد؛ و اگر پیروزی سید محمد خاتمی در انتخابات دوم خرداد ١٣٧٦ نبود و سران ریاض به نشانه ی حسن نیت در برابر دولت اصلاحات در برابر نتایج تحقیقات کوتاه نمی آمدند و با برنامه ی حملات نظامی تلافی جویانه ی آمریکا و متحدانش مخالفت نمی کردند، بدون شک تاریخ دوران اخیر ایران به گونه ای دیگر رقم می خورد.

لابد با بازخوانی چنین بحران هایی بوده است که رفسنجانی برغم تمام جوسازی های جریان اقتدارگرا، دست به قلم شد و بی خیال فشارهای تبلیغاتی ستیزه جویان داخلی، خطاب به ملک عبدالله تاکید کرد که جلوگیری از اجرای حکم اعدام شیخ نمرباقر النمر “باعث یأس تفرقه‌افکنان و تقویت وحدت شیعه و سنی در جهان اسلام خواهد شد” و از این رو “انتظار می‌رود در این برهه که فتنه‌ها کیان امت اسلامی را نشانه گرفته، عدم اجرای حکم آیت‌الله شیخ نمر باقر النمر، تفرقه‌افکنان را مأیوس ‌کند و باعث تعامل و حل مشکلات جهان اسلام ‌شود. مسلمانان اتخاذ چنین تصمیمی را از جناب‌عالی انتظار دارند.”

اگرچه روابط جمهوری اسلامی و کشورهای عرب جنوب خلیج فارس، به ویژه عربستان سعودی پس از انقلاب 22 بهمن ایران به شدت تیره شد و تجاوز صدام حسین به خاک ایران و حمایت مالی و نظامی اکثر قریب به اتفاق کشورهای عرب از رژیم بعث عراق بر تیرگی آن هرچه بیشتر افزود، اما جنایت هولناکی که در غروب روز نهم مرداد ١٣٦٦ ( ششم ذیحجه) در شهر مکه، پس از راهپیمایی مراسم برائت از مشرکین روی داد، اوج تنش در روابط تهران و ریاض و عامل بیان سخنان تند و غیرقابل انتظار آیت الله خمینی علیه “حاکمان حجاز” بود:

“اگر ما از مسئله قدس بگذريم، اگر ما از صدام بگذريم، اگر ما از همه كسانى كه به ما بدى كردند بگذريم، نمى‏توانيم [از] مسئله حجاز بگذريم. مسئله حجاز يك باب ديگرى است، غير [مسائل] ديگر”.

بازخوانی تاریخ نشان می دهد که این رویداد خونین ریشه در ماجراهای پیدا و پنهان مراسم حج سال ٦٥ داشته است و جاسازی وانتقال مواد منفجره در ساک های زوار بی گناه و از همه جا بی خبر حجاج “نجف آباد”، توسط جریان های تندرویی که در پی صدور فیزیکی انقلاب در خارج از ایران بودند و ایجاد نمونه های مشابه جمهوری اسلامی در اقصی نقاط جهان.

این سالی است که میرحسین موسوی در ایران نخست وزیر است و سید علی خامنه ای رئیس جمهور و آیت الله خمینی رهبر ایران. این یکی از ماجراهایی است که باعث اعتراض آن زمان نخست وزیر وقت می شود و در بالاترین سطوح کشور تنش سیاسی ایجاد می کند و در پی آن موجب دخالت مستقیم آیت الله خمینی می شود و به ظاهر آتش اختلاف ها خاموش می شود، اما گدازه های آن زیر خاکستر می ماند تا دو دهه بعد، که بار دیگر در انتخابات سال ٨٨ شعله ور گردد.

در آن سال قرعه به نام من و یکی از دوستان همکار در خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) افتاد تا به عنوان خبرنگار برای پوشش اخبار و گزارش های مراسم حج به عربستان سفر کنیم، اما طبق معمول مقام های سعودی روی خوش به روزنامه نگاران نشان نمی دادند و از این رو در آخرین ساعات، در شرایطی که تنها چند ساعتی به آخرین پروازهای تهران-ـ جده باقی مانده بود، روادید سفر ما دو نفر را صادر کردند؛ سفری استثنایی و پرهیاهو.

غروب که آخرین پرواز ایران ایر به عربستان در فرودگاه بین المللی جده نشست و پس از بازرسی های شدید و طولانی وارد محل اسکان موقت زوار کشورهای مختلف شدیم برای عزیمت به سوی مکه و مدینه، دشداشه نخریده و لباس عوض نکرده، یکی از همکاران مستعفی خبرگزاری به من نزدیک شد و خبر آورد که “تمام زوار یک گروه نجف آبادی به دلیلی نامعلوم دستگیر و در داخل فرودگاه در شرایط بسیار بد حبس شده اند.”

پرس و جوها موید این رویداد بود، اما هیچ مقام رسمی عربستان حاضر نبود در مورد آن سخن بگوید و رسانه های رسمی سعودی نیز طبق دستور، سیاست سکوت را دنبال می کردند. وضعیت ارتباطی با خارج هم به گونه ای بود که نمی شد از فرودگاه با ایران تماس تلفنی داشت و خبر را مخابره کرد یا اطلاعات محتمل را از دفتر مرکزی در تهران دریافت کرد.

راه آخر این بود که با وجود ممنوعیت خروج از فرودگاه و ورود به شهر جده، خود را به این شهر توریستی برسانیم و به تلفن بین المللی دسترسی پیدا کنیم. پنهان شدن در خودروی حامل شام و مواد غذایی مسوولان دولتی ایران مستقر در فرودگاه، تنها راه موجود برای رفتن به شهر بود و به احتمال زیاد از خیر مراسم حج گذشتن. این کاری بود که با موفقیت انجام شد.

تا به جده برسیم و از محلی مناسب با دفتر تهران تماس بگیریم، روز اول سفر به پایان رسیده بود و بامداد روز بعد بود و شروع به کار شیفت شب خبرگزاری به سردبیری “احمد. خ”. از سر اتفاق احمد آن زمان روزها نیز در دفتر نخست وزیر وقت کار می کرد و به صورت شبانه روزی دسترسی مستقیمی به میرحسین موسوی داشت.

پیامد مخابره ی خبر پخش آن در بخش ساعت شش رادیو بود و اعلام این موضوع که دولت عربستان به دلایل نامعلوم تعدادی از زوار ایرانی را دستگیر کرده است. تازه در پی خوانده شدن این خبر بود که سکوت رسانه های رسمی سعودی شکسته و اعلام شد که افراد دستگیر شده با خود مواد منفجره حمل می کرده اند و آن ها را در ساک های خود جاسازی کرده بودند؛ ادعایی شگفتی آور، آن هم در مورد زواری روستایی یا شهرستانی که بسیاری از آنان بالای پنجاه سال سن داشتند و افراد جوان در میان آن ها اندک بود.

با پخش این اخبار از یک سو نگرانی ها در جمع ایرانیان بالا رفت و از سوی دیگر هراس مقام های امنیتی و نظامی عربستان چندبرابر شد، چون احتمال می دادند که زوار دیگری توانسته باشند محموله های دیگری از مواد منفجره ی جاسازی شده را به مکه و مدینه انتقال داده باشند؛ آن هم در شرایطی که چون روزهای منتهی به انقلاب ایران، شعارنویسی با رنگ و اسپری بر روی دیوارها و پایه های پل ها در مکه و مدینه مشهود بود؛ امری که به نوعی حکومت نظامی محسوس در این دو شهر زیارتی انجامید و استقرار گسترده نیروهای مسلح و ادوات جنگی در کوچه و خیابان، به ویژه در ساعت های پایانی شب.

این وضعیت ادامه داشت و دائم هم بدتر می شد تا به روز مراسم برائت از مشرکین نزدیک شدیم. اوایل روز بود که در بعثه ی مکه خبر پیچید که مقام های نظامی عربستان زوار را به بیابان های اطراف شهر برده و مواد همراه آنان را منفجر کرده اند. در اواسط روز نیز خبر رسید که اغلب اعضای کاروان پس از مشاهده ی آن انفجارهای هولناک آزاد شده و تنها چند جوان مشکوک در زندان باقی مانده اند.

ساعتی بعد افراد آزاد شده ی این گروه صد و ده بیست نفره، رنجور و بیمار، وحشت زده و هراسان وارد ساختمان بعثه ی رهبری شدند و مورد استقبال شیخ مهدی کروبی قرار گرفتند تا در مکانی امن سکنی گزینند و شرح دهند که در این چند روز چه بر آن ها رفته و ماجرا از چه قرار بوده است؛ ماجرای هولناکی که نه آن گروه بی نوا از پشت پرده ی آن خبر داشتند و نه نماینده ی آیت الله خمینی در بعثه و نه نخست وزیر رسمی کشور در تهران، تا چند ماه بعد معلوم شود که چه کسانی پشت ماجرا بوده و چه اهدافی را دنبال می کرده اند!

هاشمی رفسنجانی در خاطرات خود در خصوص رویدادهای سال ١٣٦٥ در این ارتباط می نویسد: “آقای بشارتی اطلاع داد که عربستان اعلام کرده چند نفر از حجاج ایرانی در ساک های خود تی ان تی داشته‌اند”.

این پیش آمد و پیامدهای تبلیغاتی آن از هر دو سو خود مقدمه ی جنایت هولناک سال بعد مکه بر روی پل حجون در کنار قبرستان ابوطالب شد که در جریان آن حدود چهارصد زائر ایرانی شهید شدند و بیش از هزار نفر مجروح و مصدوم که بسیاری از آن ها خانواده های شهداو مفقودان جنگ تحمیلی بودند. برخی از آمار و ارقام میزان تلفات این حادثه را این گونه نشان می دهد:

شهدا و کشته ها: ٢٧٥ حاجی ایرانی، ٨٥ نیروی امنیتی سعودی، ٤٥ حاجی از سایر ملیتها

مجروحان: ٣٠٣ حاجی ایرانی، ١٤٥ نیروی امنیتی عربستانی، ٢٠١ حاجی از سایر ملیتها

پیامد این امر آن شد که عربستان در جایگاه دشمن اصلی جمهوری اسلامی قرار گرفت، حتی در مقامی بالاتر از “رژیم صدام”، “دشمن صهیونیستی” و “شیطان بزرگ” و همان گونه که گفته شد اظهاراتی تند از سوی آیت الله خمینی در مورد این کشور و سران آن: “اگر از صدام بگذریم، اگر مسأله قدس را فراموش کنیم، اگر از جنایت های امریکا بگذریم از ال سعود نخواهیم گذشت. ان‌شاالله اندوه دلمان را را در وقت مناسب با انتقام از امریکا و ال سعود برطرف خواهیم کرد و داغ و حسرت حلاوت این جنایت بزرگ را بر دلشان خواهیم گذاشت و با برپایی جشن پیروزی حق بر جنود کفرو نفاق و ازادی کعبه از دست نا اهلان و نامحرمان به مسجد الحرام وارد خواهیم شد.”

البته این سخنان و تهدیدها هیچگاه جنبه ی عملی نیافت و روابط سیاسی و دیپلماتیک دو کشور، هرچند سرد و پرتنش، پس از مدتی از سر گرفته شد؛ در شرایطی که برخی مقام های رسمی ایران نیز اعتراف کردند که در بروز این فاجعه برخی جریان های تندرو جمهوری اسلامی نیز بی تقصیر نبوده اند. از جمله هاشمی رفسنجانی در خاطرات خود در سال ۱۳۶۶ از یک گزارش عبدالله نوری یاد می‌کند که در آن ضمن غیرقابل گذشت بودن کار عربستان، به تندروی نیروهای داخلی نیز اشاره شده است.

در این زمینه مرحوم آیت الله العظمی حسینعلی منتظری که از نزدیک اوضاع داخلی و خارجی را به دقت رصد می کرد قضاوت موثق تری داشته است. وی چند ماه بعد از این واقعه ی تاسف برانگیز در نامه ای به آیت الله خمینی نسبت به عملکرد مسئولان ایرانی در این واقعه اعتراض کرد:

“بسیاری از افراد مورد اطمینان كه خود ناظر جریان و در خط مقدم راهپیمایی بوده‌اند می‎گویند همه گناه گردن سعودی‌ها نیست و ممكن بود راهپیمایی آبرومندانه انجام شود و به این‌جا هم منجر نشود، ولی در اثر تندی بچه‌ها و بی برنامگی اجمالاً هجوم و حمله از طرف بچه‌های نپخته ما شروع شد و سوژه به دست دشمن داد، هر چند دشمن مجهز و مهیا بود و دنبال بهانه می‎گشت تا ما را سركوب كند. دشمن در سال قبل از آن در موضوع جاسازی و قرار دادن مواد منفجره در ساكهای حجاج با ما عاقلانه برخورد كرد و تا اندازه‌ای اغماض كرد و ما موضوع را رسيدگی نكردیم بلكه مغرور شدیم و در سال بعد چنین مصیبت بزرگی برای عالم اسلام رخ داد”.

این مشتی بود نمونه ی خروار از تنش های روابط ایران و عربستان که به طور مسلم آیت الله رفسنجانی اکنون اطلاعات دقیق تری از آنرا در اختیار یا در حافظه ی خود دارد، همچنین دیگر مواردی را که در دوران ریاست جمهوری او توسط نیروهای دخیل در ماموریت های برون مرزی روی داده است.

حال که باز تنش در روابط دو کشور بالا گرفته است، در صورت عدم برخورد مناسب و به موقع، هر آن مواردی مشابه با دخالت جریان های تندرو و آشوب طلب می تواند تکرار گردد؛ آن هایی که با بالا رفتن احتمال بهبود روابط ایران و غرب، دنبال دشمن جدید می گردند تا بر اساس آن بتوانند به تشدید فشارهای داخلی ادامه دهند.

هاشمی خوب آگاه است که بین کدام جناح های ایران با حاکمان عربستان همگرایی در جهت از بین بردن دشمنی بین شیعه و سنی وجود دارد و بین کدام ها کینه و عداوت فراموش نشدنی؛ آن هایی که دوستی رفسنجانی را با شاه سعودی برنمی تابند و عربستان را منبع تامین مالی رهبر اصلاحات معرفی می کنند و آن هایی که احمدی نژاد را “ولد” (بچه) می خواندند و رضایت ندادند که یک مقام روحانی ایران در جایگاه امام جماعت خانه ی خدا قرار گیرد، حتی به بهای لغو سفر برنامه ریزی شده!

طبیعی است که جریان تمامیت خواه در ایران با امید دستیابی به اهداف شوم خود، به صورت حساب شده تلاش می کند که دوستان را به دشمنان مبدل سازد، چون خوب می داند حتی حاکمان ریاض نیز دل به “امنیت” دارند و “آسایش”.

افراد تندرویی چون حسین شریعتمداری به حتم گزارش سفر هیات مطبوعاتی ایران به عربستان متشکل از چند مدیر، سردبیر و خبرنگار ایرانی از نشریات مستقل، محافظه کار و اصلاح طلب ایران در دوران ریاست جمهوری سید محمد خاتمی را دیده و خوانده اند، به ویژه این نکته ی بسیار جدی بسته بندی شده درون کلامی درظاهر شوخی از زبان ملک عبدالله بن عبدالعزیز، در اوج روابط مناسب دو کشور: “حیف که سن و سال من اجازه نمی دهد که زنی ایرانی بگیرم تا با این پیوند خانوادگی عقد مودت و دوستی دائمی بین ایران و عربستان منعقد شود!”

عصرایران: وزیر اطلاعات اسراییل گفت:می توان توافق را به تاخیر انداخت و با ایجاد فشار بیشتر به ایران ، این کشور را واداشت تا از مواضع کنونی خود در موضوع هسته ای عقب نشینی کند.
مقامات رژیم اسراییل در دو روز گذشته بر حملات لفظی و تهدیدهای خود در موضوع برنامه هسته ای ایران افزوده اند.

به گزارش عصر ایران پس از هشدار روز یکشنبه نتانیاهو درباره توافق هسته ای به گفته او “بد” قدرت های جهانی با ایران در موضوع هسته ای، دو وزیر کابینه او روز گذشته در مصاحبه با رادیو اسراییل با هشدار به کشورهای طرف مذاکره با ایران، آنها را از توافق هسته ای با ایران بازداشتند.

“یووال اشتینیتز” وزیر اطلاعات اسراییل روز گذشته در مصاحبه با رادیو اسراییل با هشدار به کشورهای گروه 1+5 گفت : این کشورها چه اصراری به توافق با ایران تا مهلت تعیین شده 24 نوامبر دارند.

او گفت: می توان توافق را به تاخیر انداخت و با ایجاد فشار بیشتر به ایران ، این کشور را واداشت تا از مواضع کنونی خود در موضوع هسته ای عقب نشینی کند.

اشتینیتز با اشاره به اینکه قدرت های جهانی تهدید برنامه هسته ای ایران را درک می کنند، اما افزود: برخی از قدرت ها احساس می کنند مشکلات مهم تر و فوری تری از جمله تهدید داعش وجود دارد و از این رو می خواهند برای حل بحران داعش به هر نحوی شده موضوع ایران را از روی میز بردارند تا موضوعات مهم تر از جمله داعش را حل و فصل کنند.

او مدعی شد: درست است که مساله دولت اسلامی (خلافت خود خوانده گروه تروریستی داعش) یک تهدید است اما تهدید اصلی همچنان از ناحیه خلافت قدیمی اسلامی (ایران) است.

آویگدور لیبرمن وزیر خارجه اسراییل نیز در مصاحبه ای مشابه با رادیو اسراییل ، ایران را به طور تلویحی به حمله یکجانبه اسراییل تهدید کرد.

لیبرمن با اشاره به اینکه اسراییل باید امنیت شهروندان خودرا تامین کند، گفت: اگر شما بخواهید شلیک کنید نباید بگویید می خواهیم شلیک کنیم، باید این کار را بکنید.

لیبرمن افزود: مقامات اسراییل به اندازه کافی درباره تهدید ناشی از برنامه هسته ای ایران حرف زده اند، اما اکنون زمان عمل است نه حرف زدن.

دیگربان: نماینده سازمان ملل در امور سوریه٬ دبیر شورای امنیت ملی روسیه٬ معاون نخست وزیر لبنان٬ نخست‌وزیر عراق و دبیر کل جنبش جهاد اسلامی فلسطین به تهران سفر کرده‌اند.

سوریه٬ عراق٬ لبنان و فلسطین چهار کشور درگیر بحران هستند که ایران و روسیه منافع تقریبا مشترکی درباره آنها در مقابل آمریکا و اروپا دارند.

حضور هم‌زمان یک مقام سازمان ملل در امور سوریه و چهار مقام مهم روسی٬ عراقی٬ فلسطینی و لبنانی در تهران در نوع خود کم‌سابقه است.

این مقام‌ها در شرایطی وارد ایران شده‌اند که خبرگزاری‌های داخلی از بازگشت غیرمنتظره قاسم سلیمانی فرمانده نیروی «قدس» سپاه پاسداران از عراق به تهران هم خبر داده‌اند.

از قاسم سلیمانی به عنوان یکی از اصلی‌ترین فرماندهان نیرو‌های نزدیک به جمهوری اسلامی در سوریه٬ عراق٬ فلسطین و حتی لبنان نام برده می‌شود.

تصمیم‌گیری و هماهنگی ایران و روسیه درباره تحولات آینده عراق٬ سوریه٬ لبنان و فلسطین با حضور قاسم سلیمانی می‌تواند یکی از مهمترین علت‌های حضور هم‌زمان این مقام‌ها در تهران باشد.

دیگربان: سرتیپ دوم پاسدار جبار دریساوی٬ جانشین اطلاعات قرارگاه «کربلا» در درگیری با مخالفان بشار اسد در دمشق کشته شد.

پیکر این فرمانده سپاه روز پنجشنبه (۲۴ مهر) در اهواز تشییع و به خاک سپرده شد.

محمد حسین خدا پناه٬ عزیزالله رسول و اصغر یوسفی سه ایرانی کشته شده دیگر در سوریه هستند که پیکر آنها امروز در «باقرشهر» شهرری تشییع و به خاک سپرده شد.

در یک ماه گذشته دست‌کم ۱۹ ایرانی و افغان در درگیری‌های سوریه کشته شده و پیکر آنها به ایران انتقال داده شده است.

شمار قربانیان ایرانی و افغان طی این مدت افزایش کم‌سابقه‌ای طی دو سال درگیری در سوریه داشته است.

رادیوفردا: آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ايران، روز پنجشنبه ۲۴ مهر در ديدار با دبيرکل جهاد اسلامی فلسطين، جنگ با اسرائيل را يک «جنگ سرنوشت‌ساز» خواند که «بايد تکليف را نهايی کند».

وی افزود: «جريان مقاومت بايد روز بروز بر آمادگی‌های خود بيفزايد و ذخاير قدرت را در داخل غزه افزايش دهد».

به گزارش خبرگزاری‌ها، علی خامنه‌ای افزود: «بايد کاری کرد که دشمن همان نگرانی‌هايی را که از ناحيه غزه دارد، از طرف ساحل غربی [کرانه باختری رود اردن] نيز احساس کند».

رهبر جمهوری اسلامی روز اول مرداد نيز خواستار «مقاومت قاطع و مسلحانه» در برابر اسرائيل تا پيش از نابودی آن شد و گفت که فلسطينی‌ها بايد کرانه باختری را مثل غزه، «مسلح» کنند.

سپاه پاسداران نيز پيشتر بر لزوم تسليح کرانه باختری و افزايش توان موشکی فلسطينی‌ها تاکيد کرده بود.

کرانه باختری رود اردن در اختيار تشکيلات خودگردان فلسطينی به رهبری محمود عباس است که از روند صلح با اسرائيل حمايت می‌کند. نوار غزه نيز در اختيار گروه رقيب آن، حماس است که چند سال است از سوی اسرائيل در حصر قرار گرفته و حماس راه مقابله با اين کشور را درگيری نظامی می‌داند.

رمضان عبدالله دبيرکل جهاد اسلامی فلسطين نيز گزارشی از جنگ ۵۱ روزه به رهبر جمهوری اسلامی ارائه داد و گفت: «اگر کمک‌های موثر و راهبردی ايران نبود، امکان مقاومت و پيروزی در غزه فراهم نمی‌شد».

گروه جهاد اسلامی فلسطين در ليست تروريستی بسياری از کشورها از جمله ايالات متحده قرار دارد.

آقای خامنه‌ای، جنگ ۵۱ روزه و «مقاومت منطقه‌ کوچک غزه با جمعيت و امکانات محدود در مقابل اسرائيل را، يک مسئله مهم و حيرت‌آور خواند».

نوار غزه در جنگ تابستان گذشته ميان ارتش اسرائيل و تشکل‌های مسلح فلسطينی با ويرانی گسترده‌ای روبرو شد. فلسطينی‌ها می‌گويند دستکم يکصد هزار فلسطينی خانه‌های خود را در حملات هوايی سنگین اسرائيل از دست داده‌اند.

موشک‌پرانی شبه‌نظاميان فلسطينی و حملات اسرائيل به نوار غزه، ۲۶ ماه اوت با بر جای گذاشتن بيش از ۲۱۰۰ قربانی فلسطينی به پايان رسيد. اکثر قربانيان فلسطينی غيرنظامی بودند.

در طرف اسرائيل ۷۳ نفر کشته شدند که ۶۷ نفر آنها نظامی بوده‌اند.

رادیوفردا: محمود علوی، وزیر اطلاعات ایران، ۲۲ مهر ماه،  به خبرنگاران گفته است آن وزارت‌خانه «عناصر مرتبط با داعش» (حکومت اسلامی) را «شناسایی» و با «کسانی که در آستانه یا در حال همکاری با آن بوده‌اند برخورد کرده یا آنها را دستگیر» کرده است.

به گزارش خبرگزاری مهر، وزیر اطلاعات ایران گفته است «این عناصر در چنگ» نیروهای وزارت اطلاعات و «در اختیار» قوه قضائیه قرار گرفته‌اند.

به گزارش خبرگزاری ایسنا آقای علوی می‌گوید وزارت اطلاعات ایران «قدم به قدم اقدامات داعش را در عراق به مسئولان» گزارش داده و بر اساس این اقدامات «پیش‌بینی‌هایی نیز انجام شد که اگر این پیش‌بینی‌ها نبود عراق و سوریه وضع دیگری داشت».

توضیحی در مورد این پیش‌بینی‌ها و اقدامات منتشر نشده است.

او در عین حال گفته است است وزارت اطلاعات ایران «از سال‌ها پیش با کشورهایی که امنیت آنها توسط داعش به چالش کشیده شد همکاری اطلاعاتی داشت».

حکومت ایران روابط نزدیکی با عراق و سوریه دارد؛ کشورهایی که در حال حاضر نیروهای حکومت اسلامی بخش‌هایی از آنها را در کنترل دارند.

خبرگزاری ایسنا از قول وزیر اطلاعات ایران نقل کرده است «از آن‌جایی که بحث داعش امنیت و منافع ما را تهدید می‌کند، دستگاه‌های امنیتی ما باید ناگزیر مقابل آن حساسیت داشته باشند.»

پیشتر سخنگوی گروه حکومت اسلامی در پیام‌هایی گفته بود که نیروهای این گروه افراطی به ایران حمله خواهند کرد.

نشریه آمریکا دیلی‌بیست نیز اخیرا گزارشی منتشر کرده که در آنها از حملاتی علیه مرزبانان در قصرشیرین، یا انفجاری مرگبار در نزدیکی کاروانی از مهندسان ایرانی در عراق خبر داده است.

این نشریه این احتمال را مطرح کرده است که رهبران سیاسی ایران با «سانسور» اخبار مربوط به تهدیدها و عملیات تروریستی قصد دارند از «جلوه‌گر شدن ضعف» در مقابل افراطیون اسلام‌گرا جلوگیری کنند.

در ۱۷ شهریور ماه عبدالرحمان فضلی، وزیر کشور ایران، از دستگیری افرادی که قصد «ملحق شدن به داعش» را داشته‌اند، خبر داده بود.

در آن زمان آقای فضلی از دستگیری «سه» شهروند افغان و پاکستانی گفته بود.

موضوع احتمالی حضور بازداشت‌شدگان مربوط به نیروهای حکومت اسلامی در زندان‌های ایران در گفته‌های یک زندانی عقیدتی نیز پیش کشیده شده است.

در مرداد ماه گذشته نغمه عابدینی، همسر کشیش آمریکایی ایرانی‌تبار، سعید عابدینی که در ایران در زندان است، به خبرگزاری رویترز گفت همسرش از سوی زندانیانی که خود را هم‌قطاران «داعش» نامیده‌اند، تهدید به مرگ شده است.

رویترز گفته بود مشخص نیست این زندانیان عراقی هستند یا ایرانی.

اطلاعات در مورد «بازداشت‌ها» یا «برخوردها» با افراد مرتبط با «حکومت اسلامی» در ایران به ندرت منتشر می‌شود و جزئیات زیادی نیز در این مورد ارائه نمی‌شود.