اخبار

عصرایران: هاینونن افزوده است اگر ایران با سرعت فعلی نصب 600 سانتریفیوژ در هر ماه به نصب سانتریفیوژهای نسل جدید خود ادامه دهد ظرف مدت کوتاهی که بیشتر از یک سال نخواهد بود می تواند توانایی تولید و قابلیت عملیاتی کردن سلاح هسته ای خود را بیابد.
اولی هاینونن معاون سابق مدیر کل آژانس بین المللی انرژی اتمی در سخنانی مدعی شد ایران به نقطه بدون بازگشت در برنامه اتمی خود رسیده است.

به گزارش عصر ایران هاینونن که 27 سال از مقامات آژانس بین المللی انرژی هسته ای بوده و در چند ماه اخیر بازنشست شد، ضمن اعلام این مطلب در جمع خبرنگاران گفت سانتریفیوژهای جدیدی که ایران در تاسیسات نطنز و فردو نصب کرده سرعت غنی سازی بالاتری دارند و می توانند 4 تا 5 برابر سابق سرعت غنی سازی ایران را افزایش دهند.

وی با اشاره به اینکه ایران در بسیاری از حوزه های برنامه هسته ای خود به نقطه بدون بازگشت رسیده است گفت با ادامه نصب سانتریفیوژ های جدید ایران قادر خواهد بود ظرف مدت 2 هفته مواد لازم برای تولید بمب هسته ای را تولید کند.

جمهوری اسلامی ایران هر گونه تلاش برای دست یابی به سلاح هسته ای را رد کرده و در ماه گذشته مذاکرات مثبت و سازنده ای با گروه 1+5 و آژانس بین المللی انرژی هسته ای در جهت حل و فصل ابهامات و برخی سوال های آژانس از ماهیت برنامه های هسته ای ایران داشته است.

گفتنی است اخیرا موسسه علوم و امنیت آمریکا نیز با انتشار گزارشی با استناد به نصب 3 هزار سانتریفیوژ پیشرفته جدید در تاسیسات هسته ای ایران مدعی شده است با نصب این سانتریفیوژها ایران قادر است ظرف مدت 1 ماه مواد لازم برای ساخت سلاح هسته ای را تولید کند.

هاینونن افزوده است اگر ایران با سرعت فعلی نصب 600 سانتریفیوژ در هر ماه به نصب سانتریفیوژهای نسل جدید خود ادامه دهد ظرف مدت کوتاهی که بیشتر از یک سال نخواهد بود می تواند توانایی تولید و قابلیت عملیاتی کردن سلاح هسته ای خود را بیابد.

برچسب‌ها: اتمی, سیاسی, هسته‌ای

رادیوفردا: وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی روز چهارشنبه، هشتم آبان‌ماه، در گفت‌وگو با خبرگزاری مجلس ایران خبر داد افرادی که پیشتر «خرابکار هسته‌ای» معرفی شده بودند سارق ضایعات آهن و فولاد و از اهالی روستایی در نزدیکی سایت اتمی ایران بودند.

رئیس سازمان انرژی اتمی ایران روز یک‌شنبه، ۱۴ مهرماه، از دستگیری چهار نفر خبر داد که به گفته این مقام تلاش داشتند در یکی از تاسیسات هسته‌ای کشور «عملیات خرابکارانه» به راه بیندازند.

علی‌اکبر صالحی، رئیس سازمان انرژی اتمی، حتی گفته بود که افراد بازداشتی مدتی هم تحت نظر بوده‌اند تا «به آنها اجازه داده شد تا حدودی کار خود را انجام داده تا به‌موقع دستگیر شوند».

به گزارش خبرگزاری خانه ملت، وابسته به مجلس شورای اسلامی، حال وزیر اطلاعات ایران در روز چهارشنبه خبر داده است که افراد بازداشتی «دزد» بودند، نه «خرابکار هسته‌ای».

به گفته محمود علوی، وزیر اطلاعات، این افراد در محوطه سایت اتمی که نامی از آن برده نشده است به دنبال «ضایعات آهن و فولاد» بوده‌اند و پرونده‌شان «اطلاعاتی و امنیتی نیست».

وزیر اطلاعات افزوده است: «این افراد از اهالی روستای همان اطراف نیروگاه بودند و سابقه این کارها را هم داشتند.»

این در حالی است که مهرماه گذشته خبرگزاری فارس به نقل از علی‌اکبر صالحی گفته بود که افراد بازداشتی از «بدنه» سازمان انرژی اتمی بوده‌اند.

سايت‌ها و تاسيسات مرتبط با برنامه اتمی ايران تاکنون چند بار هدف عمليات خرابکارانه قرار گرفته‌اند. از جمله در سال ۱۳۸۹ يک بدافزار اينترنتی که به «استاکس‌نت» مشهور است به سايت‌های اتمی ايران و به‌ويژه مرکز غنی‌سازی اورانيوم نطنز حمله کرد و حدود يک هزار سانتريفیوژ اين مرکز را برای مدتی از کار انداخت.

رسانه‌های آمريکايی در همان زمان گزارش دادند که استاکس‌نت پروژه مشترک اسرائيل و آمريکا برای صدمه زدن به برنامه اتمی ايران بوده و از آن به عنوان «شديدترين نمونه حمله سايبری به مراکز هسته‌ای در دنيا» نام بردند.

برچسب‌ها: اتمی, دزدی, سیاسی, فقر, هسته‌ای

شفاف: آنچه که از نظر این طیف مهم است و دولت باید به آن توجه کند عرصه سیاسی است. افراطیون دلیل رای خود به دولت را برآوردن خواسته ها و انتظارت سیاسی خود قلمداد می کنند و از این رو، روحانی را به واسطه عدم توجه به خواسته های خود شماتت می کنند و عملکرد وی را در این عرصه غیرقابل قبول و حتی ناامید کننده می دانند.
شفاف: در حالی که نزدیک به دو ماه و نیم است که از استقرار دولت جدید می گذرد و دولت با حجم عظیمی از مشکلات داخلی و خارجی رو به رو است، کم کم زمزمه های انتقاد از گوشه و کنار در مورد عملکرد دولت روحانی شنیده می شود. انتقاداتی که نه از سوی اصولگرایان یا مخالفان دولت بلکه از سوی کسانی مطرح می شود که مدعی اند حمایت آنها منجر به روی کارآمدن روحانی و دولت وی شد و رییس جمهور شدن روحانی را به نوعی وامدار حضور خود در انتخابات می دانند.

انتقاداتی که نه جنبه رسمی دارند و نه از سوی افراد و چهره های شناخته شده مطرح می شوند، بلکه فعلا عمدتاً این انتقادات در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی و از سوی برخی افراد تندروی رای دهنده به روحانی ایراد می شود که معتقدند دولت جدید تا کنون نتوانسته است خواسته ها و انتظارات آنها را برآورده سازد و از این رو، سازها را برای ناسازگاری با دولت روحانی کوک کرده اند.

البته پیش از این وجهی از این انتقادها را در دوکنفرانس مطبوعاتی اول روحانی شاهد بودیم که چگونه نمایندگان برخی رسانه های تندرو اصلاح طلب به روحانی معترض بودند.

تضاد رویکرد دولت و خواسته های افراطیون

دولت روحانی در زمانی روی کار آمد که از یک سو کشور با مشکلات اقتصادی همچون تورم، بیکاری، حجم پایین سرمایه گذاری های خارجی، خالی بودن خزانه کشور و … دست و پنجه نرم می کند و از سوی دیگر، مسئله پرونده هسته ای و تحریم های اعمال شده عرصه را برای فعالیت دولت تنگ تر کرده است. از این رو دولت یازدهم تمرکز خود را بر روی حل مسئله پرونده هسته ای و کاستن از بار تحریم ها و از سوی دیگر حل مشکلات اقتصادی کشور و رنگین کردن سفره مردم تمرکز کرده است و نوع چینش کابینه نیز مهر تاییدی است بر این امر که دولت حل مشکلات اقتصادی و عرصه دیپلماسی را در اولویت خود قرار داده است.

اما به نظر می رسد که در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی فعالیت های دولت چندان باب میل طیف تندروی مدعی حمایت از دولت قرار نگرفته است و آن ها خواسته هایی فراتر از حل مشکلات اقتصادی و دیپلماسی کشور دارند. به عبارت دیگر، از نظر افراطیون، دولت توجه و تمرکز خود را بر روی مسائلی گذشته است که از نظر آنها اگرچه مسائل مهم و حیاتی هستند اما این امر نباید مانع از آن شود که دولت از بقیه عرصه ها مهم کشور غافل بماند و از توجه به آن ها خودداری کند.

البته در این میان نیاز به توضیح نیست که حساب طیف معتدل و میانه رو اصلاح طلب و حامیان آنها از افراطیون این جریان جداست.

اولویت سیاسی؛ خواسته اول افراطیون

در چند روزی که از ماجرای دختران میرحسین موسوی گذشته است، افراطیون اصلاح طلب به صراحت با انتقاد از دولت روحانی تعیین تکلیف میرحسین موسوی و مهدی کروبی را خواسته اول خود معرفی کرده و دلیل حمایت از روحانی را روشن شدن تکلیف این پرونده می دانند. عبدالله نوری وزیر کشور دولت اصلاحات نیز روز سه شنبه در خبری که به اولین خبر رسانه هایی چون بی بی سی تبدیل شد، خواستار ورود روحانی به این پرونده شد و رای به روحانی را به این دلیل خوانده بود.

از انتقاد تا تهدید

افراطیون معتقدند که دولت باید مسائل سیاسی را در اولویت خود قرار دهد و به آن نسبت به مسائل اقتصادی ارجحیت بخشد. در واقع آنها پروژه دولت خاتمی را که «توسعه سیاسی» بود دنبال می کنند و انتظار دارند که دولت جدید نیز دنباله رو دولت اصلاحات باشد. چنانکه تعطیلی روزنامه بهار موجب شد که خشم افراطیون شعله ور شود و انتقادات سنگینی را علیه دولت بیان کنند.

عدم توجه دولت به خواسته های سیاسی افراطیون موجب شده است که آنها به ترسیم خط و نشان برای روحانی بپردازند و مرزبندی خود را با دولت مشخص سازند. اول اینکه آنها به مراتب این امر را به روحانی گوشزد می کنند که رای آوردن وی ناشی از حمایت محمد خاتمی و توصیه وی به عارف برای کناره کشیدن از انتخابات بوده است و از این رو سعی می کنند نشان دهند که دولت روحانی وامدار محمد خاتمی و حمایت اصلاح طلبان از وی است و باید نسبت به این امر ادای دین نماید.

اما دومین نکته در رابطه با افراطیون این است که آنها فقط به انتقاد از دولت بسنده نکرده اند و تهدید را نیز چاشنی انتقادات خود می کنند. این طیف مدام به دولت گوشزد می کند که اگر به خواسته های آنها توجه نشود هیچ تضمینی برای ادامه حمایت آن ها از دولت وجود ندارد و روحانی و دولت وی را «مستاجری» می دانند که باید برای ماندن در خانه قدرت دل صاحب خانه را به دست بیاورد و در غیراینصورت باید منتظر هرگونه رویدادی باشد.

این امر نیز در یادداشت چند روز قبل یکی از روزنامه ها نیز انعکاس یافت که در بخشی از آن آمده است: «به صورت طبيعي شهروندان تحول‌خواه، دانشجويان و حاميان راسخ روحاني تا مدت زماني به ديده تساهل با اتفاقات برخورد كرده و اجازه مي‌دهند دولت كارش را به سليقه خودش پيش ببرد اما از يك نقطه‌اي به بعد كاسه صبر لبريز شده و ممكن است حمايت و پشتيباني جاي خود را به اعتراض و گلايه دهد.

اين زمزمه‌هاي پنهاني كه هر روز از گوشه و كنار بيشتر شنيده مي‌شود احتمالا تا چند وقت ديگر عمومي‌تر بيان شده و سمت و سوي شديدتري پيدا كند. بي‌تفاوتي به خواست‌ها و انتظارات بنفش پوشان حامي روحاني فاصله‌يي ايجاد مي‌كند كه در ادامه راه، تبعات ناگواري براي دولت تدبير و اميد خواهد داشت.»

چالش میان دولت روحانی و افراطیون در آینده با توجه به رویکرد دولت جدید و در مقابل عدم تحقق خواسته های سیاسی افراطیون وارد فار جدید خواهد شد و از جنبه غیر رسمی و صحبت های خودمانی خارج می شود و جنبه رسانه ای و عمومی پیدا می کند که در نهایت ممکن است به ماه عسل میان دولت و افراطیون خاتمه بخشد و شعار «عبور از روحانی» را به ترجیع بند سخنان افراطیون تبدیل سازد.

برچسب‌ها: درگیری جناحی, سیاسی

بی‌بی‌سی: وزارت امور خارجه ایران اعلام کرده است که نصب تابلوهایی در سطح شهر تهران که مضمون ضد آمریکایی داشته، غیرقانونی بوده است.

مرضیه افخم سخنگوی وزارت امور خارجه ایران روز سه شنبه هفتم آبان (۲۹ اکتبر) در جلسه هفتگی با خبرنگاران در تهران گفت “پیش از این که وزارت خارجه درگیر این موضوع شود شهرداری تهران و نهادهای داخلی موضوع را بررسی کردند که کار غیرقانونی صورت گرفته بود و هماهنگی‌های لازم درباره نصب آن‌ها انجام نشده بود.”

سخنگوی وزارت امور خارجه ایران گفته “امیدواریم اقدام در چارچوب قانون بیش از گذشته مورد توجه قرار گیرد و همه نهادهای ذی‌ربط هم بر این اساس به مسئولیت‌های خود عمل کنند.”
تابلوهای ‘غیرقانونی’ از ‘صداقت آمریکایی’

مضمون تابلوهای ضد آمریکایی که به تابلوهای “صداقت آمریکایی” مشهور شده غیرقابل اعتماد بودن ایالات متحده آمریکا بوده و از سوی بسیاری از ناظران، نوعی اقدام تبلیغاتی بر ضد مذاکره میان دو کشور تلقی شده است.
‘درباره شنود از مسئولان ایرانی اخباری منتشر نشده’

مرضیه افخم سخنگوی وزارت امور خارجه ایران همچنین گفته است درباره شنود از مسئولان ایرانی اخباری منتشر نشده است. او گفته “ما هم مانند سایر کشورها این اقدامات را رد می‌کنیم و معتقدیم باید در حوزه ارتباطات سایبری ساز و کارهای جدیدی برای پیشگیری از این اقدامات شکل گیرد.”

ادوارد اسنودن، از کارمندان سابق سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا چند ماه پیش برنامه‌های مختلف جاسوسی آژانس امنیت ملی آمریکا را فاش کرد. مطابق بخش‌هایی از آنچه توسط آقای اسنودن افشا شده دولت آمریکا به طور گسترده به شنود مکالمات تلفنی و مکاتبات ایمیلی در سراسر جهان دست می‌زند.

این تابلوها در حالی در سطح شهر تهران نصب شده بود که وزرای خارجه ایران و آمریکا به تازگی پس از ۳۴ سال با یکدیگر در حاشیه یک نشست چند جانبه دیدار کردند و روسای جمهور دو کشور هم در اقدامی بی سابقه با هم تلفنی صحبت کردند.

تابلوهای ضدآمریکایی، حداقل به مدت پنج روز در سطح پایتخت ایران نصب شده بود و به تازگی جمع آوری شده است. برخی تصاویر گرفته شده از تهران نشان می دهد که به جای آن، تابلوی دیگری با این مضمون نصب شده که “نه ظلم می کنیم و نه ظلم می پذیریم.”

به نوشته رسانه های ایران، طراح تابلوهای صداقت آمریکایی، “سازمان هنری – رسانه ای اوج” بوده است.

مسئولان این سازمان، آن را تشکیلاتی غیردولتی معرفی می کنند که هزینه خود را از طریق “دستگاه‌های دولتی و غیر دولتی” تامین می کند. اما سابقه فعالیت های این سازمان، نشان دهنده نزدیکی آن به سپاه پاسداران است.

پیشتر روابط عمومی سازمان زیباسازی شهر تهران، که ناظر بر نحوه انجام تبلیغات شهری است، اعلام کرده بود که اطلاعی از نصب بیلبوردهای خبرساز در تهران نداشته است.

از سوی دیگر، محسن پیرهادی، مسئول بسیج شهرداری تهران، مسئولیت نصب این بیلبوردها را پذیرفته و گفته است مدیران شهرداری در جریان این کار قرار نداشته اند.

پیش از غیرقانونی خواندن نصب این تابلوها از سوی وزارت خارجه ایران، محمد هادی ایازی سخنگوی شهرداری تهران گفته بود که نصب تابلوهای “صداقت آمریکایی” نوعی “تخلف” بوده است.

برچیده شدن این تابلوها از سطح شهر تهران، با اعتراض شدید تعدادی از نمایندگان اصولگرای مجلس مواجه شده و امیر خجسته رئیس کمیسیون شوراها و امور داخلی مجلس، از تصمیم به “بررسی علت جمع‌آوری تابلوهای ضدآمریکایی در سطح شهر تهران با حضور شهردار و اعضای شورای شهر” خبر داده.

روزنامه کیهان از محمدباقر قالیباف شهردار تهران به دلیل آنچه “تسلیم غیرقابل توجیه در مقابل فشارها” خوانده، انتقاد کرده است.

برچسب‌ها: آمریکا, درگیری جناحی, سیاسی, شارلاتانیزم, عوامفریبی, مذاکره

شرق: پیش از این برخی گزارش‌ها از نقش برخی نمایندگان مجلس هشتم‌ونهم در ماجرای اختلاس سه‌هزار‌میلیاردتومانی حکایت داشت. اما آنطور که جواد کریمی‌قدوسی به «شرق» می‌گوید «نزدیک به 10نماینده تا به حال به دادگاه رفته‌اند و به برخی ابهام‌ها پاسخ داده و در مواردی هم بازجویی شده‌اند. از میان این 10نماینده، تاکنون نقش سه‌نماینده در ماجرای اختلاس سه‌هزار‌میلیاردتومانی محرز شده.»
شهریور ۱۳۹۰ رسانه‌ها به نقل از برخی مسوولان، از کشف اختلاسی بزرگ در بانک‌های ایران خبر دادند که بر اساس آن «مه‌آفرید امیرخسروی» توانسته بود مبلغ سه‌هزار‌میلیاردتومان را از شبکه‌های بانکی ایران اختلاس کند. هرچه پیگیری پرونده جلوتر رفت، اسامی و نام‌های به‌نسبت دولتی و رسمی بیشتر به پرونده اضافه شد، اما آنطور که کریمی‌قدوسی به «شرق» گفته شاید رسیدگی به این پرونده چندصباحی به تعویق بیفتد. سردار کریمی‌قدوسی پیگیر ماجرای نقش چند نماینده مجلس در ماجرای اختلاس سه‌هزارمیلیاردی بوده و به‌خاطر سوال او و چند نماینده دیگر وزیر دادگستری دولت احمدی‌نژاد به مجلس احضار شده بود. پورمختار، رییس کمیسیون اصل 90 نیز درباره اینکه پیگیری‌های کمیسیون اصل 90 درباره اختلاس سه‌هزار‌میلیاردی و نقش برخی نمایندگان به کجا رسیده، می‌گوید: «گزارش کمیسیون اصل 90 از پرونده اختلاس نهایی شده. نام برخی نمایندگان مجلس هشتم‌ونهم در پرونده اختلاس سه‌هزار‌میلیاردی مطرح شده و تقریبا نقش سه‌نماینده در پرونده قطعی شده که جزییات بیشتر به‌موقع از سوی قوه‌قضاییه ارایه خواهد شد.»
مردم منتظر اعلام نام نمایندگان متخلف هستند
کریمی‌قدوسی نیز درباره اینکه چرا نام افراد و نهادهای مرتبط با این پرونده از سوی دستگاه قضایی مطرح نمی‌شود، نیز معتقد است: «برخی یقه‌سفیدها صاحب مقام‌ها و اطلاعات و نفوذی‌های داخلی و خارجی هستند و به این سادگی نمی‌توان آنها را پای میز محاکمه کشاند، شاید به مصلحت برخی باشد تا برای چند صباح کوتاهی هم که شده موضوع عقب بیفتد اما نمی‌شود که به‌طور کلی مساله را از دستور کار خارج کرد، افکار عمومی در انتظار رسیدگی هرچه‌سریع‌تر به این پرونده است. برای مثال مردم دوست دارند هرچه‌سریع‌تر نام نمایندگانی که جرمشان قطعی شده از تریبون قوه‌قضاییه اعلام شود.»
هیات‌رییسه جلوی طرح سوالات نمایندگان را می‏‌گیرد
کریمی‌قدوسی، سوالی مطرح کرده که گویا هیات‌رییسه مجلس از پذیرش آن سر باز زده. سوال مربوط به اظهارات اخیر قاضی سراج درباره برخورد با برخی یقه‌سفیدهای درگیر پرونده اختلاس سه‌هزار‌میلیاردتومانی است. او در همین زمینه به «شرق» می‌گوید: «قاضی سراج، قاضی پرونده اختلاس که الان رییس سازمان بازرسی کل کشور است، در مصاحبه‌شان گفتند که اگر با 10نفر «یقه‌سفید» برخورد شود، جلوی این مفاسد گرفته خواهد شد و سوال من این است که با این 10 «یقه‌سفید» چه برخوردی شده؟ این سوال از سوی من مطرح شده و یکی از اعضای هیات‌رییسه به من گفت که شما نمی‌توانید از وزیر دادگستری سوال بپرسید. نمی‌دانم چه اتفاقی در هیات‌رییسه افتاده که جلوی طرح سوالات نمایندگان را می‌گیرند.»

برچسب‌ها: چپاول, دزدی‌های رژیم, سیاسی, مجلس

بهار: چکیده : پیام غدیر از سوی رسول آزادی و رهایی و عدل، معرفی ولی و امام مردم است تا قیام قیامت، نه تعیین و نصب حاکم سیاسی برای مدتی کوتاه. بارخدایا! در پرتو تعالیم کتابت از ظلمات، کژی‌ها و تباهی‌ها رهایمان ساز و به نور ایمان و آگاهی داخلمان گردان، تا وعده تو را محقق ساخته باشیم و بسان پیشوایمان علی، الگو برای همه مردم باشیم. خداوندا! درود

علی‌اصغر غروی:

برای ما که باور داریم پیامبر اسلام خاتم انبیاء الهی است، رحلت او معنایی می‌یابد، ورای رنج‌ها و تاثرهای عاطفی فقدانش. زیرا بسته شدن لب‌های او یعنی خاموش شدن آخرین نداهای آسمان در هدایت بشر. گرچه خداوند پیوسته بندگانش را به صراط مستقیم رهنمون است اما نزول اینچنین حقایق هستی و تبیین رموز سعادت انسانی پایان یافته است. با این وصف روشن است که آخرین کلمات چنین پیامبری، اهمیتی صد چندان می‌یابند. پس باید آخرین وصایای او در ماجرای غدیر، به عنوان بخشی از آخرین سخنانش، کاوشی جدی و عمیق را در پی‌داشته باشد. و بی‌خود نیست که این‌ها همه بحث و نظر را به‌دنبال کشانده است. این هم نظری است در میان نظرها.

یکی از مهم‌ترین مسائلی که قرآن بر آن تاکید داشته و اقدام برای به انجام رساندنش را از همه انبیاء و پیروانشان طلب کرده، امامت و پیشوایی از یکسو و تشکیل امت است از دیگر سو، به منزله گروهی که از نظر تفکر در زندگی متحدند، و از یک امام و پیشوا تبعیت می‌کنند. در فرهنگ قرآنی ما ابراهیم اولین پیامبری است که به توحید فراخوانده و سپس تشکیل امت داده، یعنی توانسته است گروهی از انسان‌ها را که دارای یک ملت (اندیشه) هستند گرد هم آورد و صاحبان آن اندیشه، به جهت طرز فکر و ملتِ واحدی که دارند، در اخلاق، ‌‌منش وکنش، متمایل، منسجم، متماسک، متحد، متعاون، همراه، هم‌مقصد، هماهنگ و هم‌پیمان هستند.

«وَإِذِ ابْتَلَی إِبْرَاهِیمَ رَبُّهُ بِکلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّی جَاعِلُک لِلنَّاسِ إِمَاما» (بقره ۱۲۴)

ای پیامبر به‌خاطر داشته باش که خداوند ابراهیم را برگزید و برای او کلمات خودش را به اتمام‌رسانید وگفت‌ ای ابراهیم (اکنون که کلمات بر تو تمام شده است) من تو را پیشوای مردم قرار می‌دهم» از مضون آیه چنین بر می‌آید که با اتمام کلمات بر ابراهیم، هرآنچه را که او در راستای هدایت جامعه به سوی دعوت الهی نیازمندش بوده است، خداوند در اختیارش قرار داده و اکنون می‌تواند نقش امام و پیشوا را ایفا کند. آیا مراد از این امامت، پیشوایی سیاسی جامعه است؟ برای پاسخ به این سوال، آیه فوق را در کنار آیه سوم از سوره مائده می‌نشانیم که از آن موضوع معرفی علی(ع) برای جانشینی سیاسی پیامبر(ص) استخراج شده است:

«الْیوْمَ أَکمَلْتُ لَکمْ دِینَکمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیکمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکمُ الْإِسْلَامَ دِینا» (مائده ۳)

آیا برداشت مذکور از آیه فوق پذیرفتنی است؟ از چشم‌اندازهای گوناگونی می‌توان پاسخ این پرسش را جست‌وجو کرد:

۱- آیات قبل و بعد از آیه فوق موید این معنی است که خداوند پیامبر را موظف می‌کند هر آنچه بر او نازل می‌شود، بی‌کم‌وکاست، ابلاغ کند و در این میان هیچ پیشامد و گزندی وی را از انجام رسالت باز ندارد و بر طغیان و مخالفت و سرکشی کافران اندوهگین نباشد. پس، از سیاق آیات چنین به‌نظر می‌رسد نعمتی که تمام شده است، همان وحی خداوندی (قرآن) و تحقق عینی آن (اسلام) باشد. یعنی اکنون که وحی بدون هیچ نقص و گزندی به مردم ابلاغ شده است، نعمت بر ایشان تمام است.

۲- اگر موضوع«بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَیک» معرفی علی(ع) به خلافت می‌بود، باید بلافاصله در همین جا آن را ذکر می‌فرمود، زیرا خداوند حکیم است و تاخیر بیان از وقت حاجت از حکیم، قبیح.

۳- تخصیص آیات کتاب به یک موضوع، باید همراه با دلائل بسیار روشن صورت پذیرد، در غیر این ‌صورت موجب بروز ناهماهنگی در آیات، می‌شود. در اینجا نیز اگر مضمون آیه فوق را همان «نصب سیاسی» بپنداریم، با آیاتی ناسازگار می‌شود که به پیامبر دستور می‌دهد در اداره دنیای مردم (یعنی همان «امر») با آنان مشورت کند: «وَشَاوِرْهُمْ فِی الْأَمْر» و «وَأَمْرُهُمْ شُورَی بَینَهُمْ»

۴- علی (ع) خود در جای‌جای نهج‌البلاغه بر این نکته تاکید می‌نهد که حکومت سیاسی از طریق بیعت و رای در اختیار قرار می‌گیرد. به عنوان نمونه امیرالمومنین در نامه ششم نهج البلاغه خطاب به معاویه می‌نویسد:

«مردمی که با ابوبکر و عمر و عثمان بیعت کردند، هم بدانسان بیعت با مرا پذیرفتند. پس کسی که حاضر است نتواند دیگری را خلیفه گیرد و آن‌که غایب است نتواند کرده حاضران را نپذیرد. شورا از آن مهاجرین و انصار است. پس اگر اینان بر امامت کسی گرد آمدند و او را امام خود نامیدند، خشنودی خدا هم در آن است… .»

کلمات مولی آشکارا بیانگر این حقیقت است که خلافت، امری انتصابی از جانب خداوند نیست و جانشین سیاسی رسول خدا باید توسط مردم انتخاب شود.

۵- علی(ع) هرگز از حقی در امر خلافت و حکومت که از جانب خدا برای او در نظر گرفته شده و توسط پیامبر ابلاغ شده باشد، حرفی به میان نمی‌آورد. حتی آنجا که می‌خواهد از حق خود برای خلافت دفاع کند، بر ارزش‌ها و شایستگی‌های خودش تاکید می‌کند و مردم را بر این نکته «آگاه» می‌سازد که مبادا در «انتخابِ» خود دچار اشتباه شوند. در تمام خطبه‌های نهج‌البلاغه، نسبت بین «آگاهی و انتخاب» چنان آشکار است که جای هیچ تردیدی باقی نمی‌گذارد که نگرش علی(ع) به مقوله حکومت چگونه و چیست! علاوه براین، نگاهی به گفتار،‌منش و کنش وی در طول ۲۵ سال کناره‌گیری و ۵سال حکومت، موید این مطلب است.

۶- رفتار علی (ع) با هر سه خلیفه پیش از خود و به‌ویژه ابوبکر و عمر، که در بسیاری از کتب تاریخی مکتوب شده، به روشنی نشان می‌دهد که وی آن‌ها را کسانی نمی‌پندارد که سخن پیامبر را بر زمین زده و حکومت را غصب کرده باشند! همکاری‌های شگفت‌انگیز علی (ع) با خلفا، که بارها از جانب خودشان مورد تاکید قرار گرفته، آن چنان مشفقانه است که جای هیچ شائبه‌ای باقی نمی‌گذارد. به عنوان نمونه، در کتاب الغارات ثقفی شیعی از قول امیرالمومنین علی(ع) آورده است که: «چون رسول خدا (ص) فرائضی را که بر عهده اوست به انجام رسانید، خداوند عزوجل او را از این جهان فانی به دیار باقی برد، صلوات خدا و رحمت و برکاتش بر او باد، سپس مسلمین دو نفر امیر شایسته را جانشین او کردند و آن دو امیر به کتاب و سنت عمل کرده و سیره خود را نیکو کرده و از سنت و روش رسول خدا(ص) تجاوز نکردند آنگاه خدای عزوجل ایشان را قبض روح کرد. خداوند ایشان را مورد مرحمت قرار دهد.»

۷- اگر امیرالمومنین فرمان خدا را برخلافت خود بعد از رسول اکرم(ص) می‌یافت، آیا شجاعت و شهامت و عدالت او اقتضا نمی‌کرد که یک تنه شمشیر برکشد و فرمان و عدل خدا را جاری سازد؟! و آیا از دروازه حکمت و شهر علم نبوی بعید نبود که بیان این حق را از وقت حاجت به تاخیر اندازد؟!

۸- مروری بر مجموعه دغدغه‌های علی(ع) در باب «حکومت» در آن دوران، که در کتب تاریخی و نیز نهج‌البلاغه مندرج است، نشان می‌دهد که تمام اعتراض وی معطوف به نگرش حذفی بوده است. یعنی این‌که خلیفه یا هرکس دیگری دامنه اختیار مردم را تنگ کند. مثلا این‌که خلیفه، خلیفه بعد از خود را نصب کند، یا به‌گونه‌ای عمل کند که نتیجه برآیند آرا، انتخاب فرد خاصی باشد. اعتراض علی معطوف به چنین فرآیندی است. همان چیزی که ما امروز انتخاب مدیریت شده یا هدایت یافته می‌نامیم. او به عدم انتخاب خود در شورای سقیفه هیچ اعتراضی ندارد، بلکه واکنش وی به محدود شدن عرصه انتخاب بود و نیز این‌که نتوانست خود را در معرض انتخاب مردم قرار دهد. نگرانی علی(ع) تنها محدود شدن وسعت گزینش مردم بود و از کلماتش این امر به آسانی قابل استنباط است. بندهای هشتگانه فوق، هرچند بسیار مجمل و مختصر طرح شد، اما آشکار می‌سازد که مراد از «اتمام نعمت» در آیه مذکور، نه حکومت و پیشوایی دنیوی، بلکه اتمام بعثت نبی، نزول، دریافت و ابلاغ بدون کاستی و نقصان قرآن است. همین قرآن کامل و تمام است که قادر است امام و پیشوای امت واقع شود. این دُرُست همان چیزی است که درباره ابراهیم واقع شد. ابراهیم به مقام امامت نائل شده و اسوه ملت شد، چون نعمت بر او تمام شد. برای مسلمانان نیز به همین سان، از طریق بعثت رسول و با ابلاغ وحی و شکل‌گیری کامل قرآن، نعمت تمام شده است و اکنون باید مسلمانان به کتاب خدا و عمل رسولشان اقتدا کنند تا در اندیشه و عمل، شاهد و الگوی سایر امم باشند.

پس در راستای عمل به همین آیه است که علی(ع) تمام همت خود را مصروف تامل و تدقیق در قرآن و اجرایی کردن آن می‌سازد، تا آنجا که شیخ محمد عبده در بیان اندیشه و رفتار علی، وی را قرآن مجسم می‌نامد. ولی متاسفانه، بنا به فرموده مولی(ع)، شیعیان «به جای آن‌که کتاب را امام خود بدانند خود را امام کتاب می‌دانند» و برخلاف خواست او، بنده جهالت خود شده‌اند و مدام بر حق ضایع شده علی در حکومت چند روزه دنیوی می‌گریند! حکومتی که طبق فرموده مولی، ارزش آن از عطسه بز نزد وی کمتر بود. آیا می‌شود چیزی که از منظر امیر مومنان (ع) قدر و منزلتش از عطسه بز کمتر است، از طرف خدا باشد و تازه از این فراتر، اتمام نعمت و اکمال دین نیز باشد؟! مولی علیه‌السلام چه عالمانه از چنین روزهایی خبر داده می‌فرماید:

«و بعد از من بر شما زمانی خواهد آمد که هیچ چیز در آن زمان پوشیده‌تر از حق و هیچ چیز هم پیداتر از باطل‌ و هیچ چیز هم شایع‌تر از دروغ بر خدا و رسول نیست! در نزد اهل آن زمان هیچ کالایی کسادتر و بی‌مشتری‌تر از کتاب خدا نیست، البته اگر در جایگاه خود باشد! اما بسیار پرمشتری می‌شود، اگر از جایگاه خود تحریف گردد… کتاب و اهل کتاب دو نفر تبعیدی مطرود هستند که در راه حرکت می‌کنند و هیچ صاحب پناهی آن‌ها را پناه نمی‌دهد… مردم درآن زمان اجتماعشان بر تفرقه است، از جماعت گریزانند، گویا که این مردم پیشوایان کتابند و گویا که پیشوای آنان قرآن نیست. آنگاه از قرآن جز نامی نزد آنان باقی نماند و آنان جز خطی از قرآن نشناسند… .»

… در باور چه کسی می‌گنجد که شیعیان این علی، رسم وی و موعظه او را، که چنگ یازیدن به حبل متین الهی (قرآن) و اتحاد مسلمانان است، کنار نهاده‌اند و به جای تدقیق و تفقُّه در آیات قرآن و عمل به آنچه خداوند در کتاب از آنان خواسته، اسم علی را با فهم ناقص و ناصحیح خود از آیات کتاب و روایات مجعوله در هم می‌آمیزند و بر آتش تفرقه و اختلاف مسلمین هیزم می‌ریزند و آتش‌بیار معرکه می‌شوند و در قالب حُبّ و وَلایت امیرالمومنین، بزرگ‌ترین مظالم را در حق اهداف عالیه، الهی و انسانی شریف‌ترین و زبده‌ترین گوهر جهان بشریت مرتکب می‌شوند و بی‌آن که کوچک‌ترین سنخیتی در بینش،‌منش و کنش ایشان با علی (ع) وجود داشته باشد، مفتخرند که شیعه او هستند و منتظر شفاعت و دستگیری وی در آخرت!

البته این امر جدیدی نیست. از همان زمان نیز رسم و سنت علوی را کسی نمی‌پسندید. خطبه‌ها و نامه‌های آن حضرت در روزگار خلافتش، مبین این است که وقتی او، به انتخاب و بیعت مردم، بر مسند حکومت نشست، به‌خوبی می‌دانست که مردم تاب تحمل عدالت او را ندارند. از این رو پیوسته از پیروان و شیعیان خود گله‌مند و آزرده خاطر بود، که اسم علی را می‌خواهند اما رسمش را برنمی‌تابند.

چگونه می‌توان تصور کرد که اندیشه علی (ع) معطوف به کسب و حفظ قدرت بوده است؟! و چگونه می‌شود گزاره معطوف به کسب و حفظ قدرت را با این حقیقت تاریخی وفق داد که او می‌دانست ابن‌ملجم مرادی، به دستور خوارج، که اتفاقا همه خود را شیعه و پیرو علی می‌نامیدند، قصد کشتنش را کرده، ولی محافظی بر خود اختیار نکرد و مجرم را قبل از ارتکاب جرم مجازات نکرد؟! علی امام است و مهم‌ترین نقش او، همین امامت و پیشوایی امت است تا قیام قیامت. او حاکم سیاسی مردم برای چند روز گذرا و ناپایدار دنیا نیست. یعنی علی بیش از آن‌که حاکم مسلمین باشد، امام و الگوی بشریت است. او زعامت کبری دارد. امر خلافت در برابر این نقش یگانه امامت تا قیامت، آن‌قدر ناچیز است که علی آن را به سادگی فرو می‌نهد، تا با ریخته شدن خونش، الگویی بسازد برای رهبران و حاکمان در طول تاریخ. او بیش و پیش از هرکس و هرچیز یک امام است. امام اخلاق و شرف و کرامت و آزادی و آزادگی و عدالت و انسانیت. امامی که یگانه دغدغه‌اش تبیین راهی است که خداوند در کتابش، به وسیله کلام رسولش به او آموخته است، اما ذهنش هرگز مشغول خلافت و حکومت دنیایی نیست. حکومتی که تاکید فرموده است «زمام شترش را بر گردنش می‌افکند و رهایش می‌سازد». او که خود را تجسم کامل پیام وحی می‌دانست، آرزو داشت امام امتی باشد که نعمت هدایت از طریق همین کلام بر آن‌ها تمام شده است.

چنین عملکردی است که علی (ع) را به شخصیتی مبدل ساخته که مسلمان و غیرمسلمان و شیعه و سنی در وصفش قلم‌ها رانده و سخن‌ها گفته‌اند. پس علی نقش امامتش را به تمامی ایفا کرده و به‌راستی امام و الگوی امت‌ها شده است. مرحوم حکیم علامه غروی، در خطبه نماز جمعه ۱۸ آبان ۱۳۵۸، با توجه به عرصه‌های گوناگون حیات امام علی (ع) و نقش انکار‌ناپذیر و بی‌مثال او در تبیین و ابقاء مفاهیم بنیادین اسلام، امیرالمومنین را «جزء اخیر علت تامه دین اسلام» می‌نامد و می‌گوید: «چنان مساوات و برابری را به معنای واقعی و صحیح کلمه میان امت جاری کرد، چنان آزادی افکار و اندیشه را به مردم شناساند و به این‌ها عمل کرد به‌طوری‌که حتی از حق خودش هم صرف‌نظر کرد تا آراء مردم محترم باشد و این قانون اسلام باقی بماند و حکومت مردم بر مردم و سرنوشت مردم به دست مردم بودن، برای همیشه الگو باشد و این از مختصات و امتیازات دین اسلام است. پس همه مطالب و همه احکام را امیرالمومنین اجرا کرد، برنامه‌ها و کارهای امیرالمومنین هم همه نوشته شده است، بیاناتش همه نوشته شده است… این است که مطلب تمام است و امیرالمومنین جزء اخیر علت تامه دین اسلام است.» ‌این انسان کامل، طبیعتا شایسته این وصف نبی می‌شود که:

«مَنْ کنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِی مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَا» (کافی، ج۱، ص۲۹۳، باب الإشاره و النص

علی امیر المومنین) «هر که من دوست اویم علی هم دوست اوست. خداوندا هرکه او را دوست دارد دوستش بدار و با هر که وی را دشمن می‌دارد دشمن باش.»

اکنون اگر به آیه ابتدای بحث درباره امامت ابراهیم بازگردیم، خواهیم دید که ابراهیم(ع) نیز با اتمام کلمات الهی، امام می‌شود. یعنی امامت امت آنگاه میسر است که انسان پیام هدایت الهی را در خود مجسم و تمام سازد و به مقام خلیفه اللهی نائل شود. علی(ع) نیز چون تمامی کلمات خالق را در خود محقق و صفات جمال او را در خود متجلّی ساخته، به امامت امت، نائل شده است، نه فقط در حیاتش و نه تنها برای پنج سال، که تا قیام قیامت و برای همه دوران‌ها و برای همه انسان‌ها؛ و این همان زعامت کبراست. البته هر آن کس که امامش قرآن باشد و به کتاب و کلام الهی دل بسپارد، به‌مثابه الگو و امام برای تمام جهانیان است.

«هُوَ سَمَّاکمُ الْمُسْلِمِینَ مِنْ قَبْلُ وَفِی هَذَا لِیکونَ الرَّسُولُ شَهِیدا عَلَیکمْ وَتَکونُوا شُهَدَاءَ عَلَی النَّاسِ» (حج ۷۸)

آیا معنای «زعامت کبری» که تا قیام قیامت ادامه خواهد داشت، جز این است؟ آیا میان این زعامت و امامت، که علی(ع) مصداق اَتَمّ آن است، با خلافت و زعامت سیاسی، هیچ سنخیت و شباهتی وجود دارد؟ یا تنها اشتراک لفظی ساده‌ای است که انحراف‌های شگفت‌ به‌بار آورده؟! (ر. ک. کتاب چند گفتار/ اثر آیت‌الله سیدمحمدجواد موسوی غروی)

نتیجه آن‌که جزو وظایف رسولان الهی، از جمله پیامبر اسلام، تعیین جانشین یا خلیفه، که اصطلاحا نصب می‌گویند، برای تشکیل حکومت و اداره امور دنیای مردم نبوده است. پیامبران و به‌ویژه پیامبر اعظم برای رهایی بشر از همه قیود و بندهای جهل و بردگی و اسارت مبعوث شده‌اند (اعراف ۱۵۷). نصب یا تعیین، در خود، مفهوم سلب آزادی و نوعی از بندگی و بردگی را دارد. از این‌رو ناقض هدف بعثت رسول اسلام، مذکور در آیه ۱۵۷ اعراف است. بر این پایه حتما رسول اسلام خود ناقض پیامی که آورده است نمی‌شود. بر همین اساس است که شیعه با نصب عمر توسط ابی‌بکر و نصب عثمان توسط عمر شدیدا مخالف است و آن را مغایر با کتاب و سنت و متضاد با اصل آزادی انسان قلمداد کرده است. وقتی خدای تعالی در کتاب مجیدش انسان را در قبول دین، ماندن در آن یا خروج از آن آزاد و مخیر گذاشته است، چگونه اذن داده است حاکمان بر این مردم، منتخب و برگزیده آن‌ها نباشند و در این امر با این اهمیت مسلوب‌الاختیار باشند؟! پس پیام غدیر از سوی رسول آزادی و رهایی و عدل، معرفی ولی و امام مردم است تا قیام قیامت، نه تعیین و نصب حاکم سیاسی برای مدتی کوتاه. بارخدایا! در پرتو تعالیم کتابت از ظلمات، کژی‌ها و تباهی‌ها رهایمان ساز و به نور ایمان و آگاهی داخلمان گردان، تا وعده تو را محقق ساخته باشیم و بسان پیشوایمان علی، الگو برای همه مردم باشیم. خداوندا! درود

همیشگی ات را بر او فرست که چه نیکو امامی است برای ما و چه صالح بنده‌ای است برای تو.

منبع: روزنامه بهار

برچسب‌ها: درگیری جناحی, سیاسی

چارسوق: همین کار را می‌کنم. وقتی می‌گوید استفتا کن و کتبی خدمت حاج آقا برسان، صبح همین امروز توسط دوستی نامه را به دفتر آیت الله موسوی اردبیلی می‌فرستم. اما می‌گویند تا 8 آبان جواب را ارسال می‌کنیم. مرد دیشبی این را نگفته بود. 8 آبان خیلی دیر است.

دیشب یعنی همین یکشنبه برای کسب نظر آیت الله موسوی اردبیلی تماس گرفتم دفتر قم. بخش پاسخ‎ها در نماز بود. برای بار سوم که تماس گرفتم نماز را تمام کرده. هنوز موضوع مرد بجنوردی را نگفته، همه را می‌دانست و حرفم را قطع ‌کرد. گفت:” دیروز هم خدمت آقای روحانی بودیم این موضوع مطرح شد، نظر ایشون هم عدم اجرای حکم اعدام بود.”
مرد جوانی بود. گفت:” این موضوع در قانون پیش‌بینی نشده بود، برای همین هیچ حکم جایگزینی برایش نیست. حتی فقها هم نظر مکتوبی ندارند، اصلا پیش بینی نشده بود.”
گفتم:” بلی، برای همین گفته‌اند نیاز به حکم فقها دارد.”
گفت:” والا از هر دو طرف قتل است. حق الناس که نبوده. به عقوبت خودش هم رسیده، اگر برای تنبیه ناظران بوده، آنها هم تنبیه شده‌اند، در شرع هم که در خصوص مواد مخدر حکمی نداریم، پس مصلحت نیست دیگر اعدام شود. از طرفی یک قاعده داریم که اگر شک کردیم برای اجرای حکم، دیگر نمی‌توانیم آن را اجرا کنیم.”
حرفش که تمام می‌شود تاکید می کند که جایی منتشر نکن. این نظر یک طلبه است. استفتا را کتبی کن و صبح به دست حاج آقا برسان. همین کار را کردم، اما وعده 10 روز دیگر را دادند.

امروز باز تماس می‌گیرم. یکی از تلفن چی ها که سنش از دیشبی بیشتر است، می‌گوید:” اووووووووه اون استفتا را که باید صبر کنی، اما بگذار زنگ بزن ببینم خود حاج آقا بر می‌ داره گوشی را؟”
می‌گویم: داستان را می خواهید یک بار بگویم یا می دانید؟
می‌گوید: اون که جهانی شده، همه می‌دونند.
تماس می‌گیرد. می‌گوید گوشی را بدهند دست خود حاج آقا سوال شرعی و مهم است. انگار حاج آقا پشت خط می‌آید.
مرد می‌گوید:” حاج آقا یه خبرنگاری تماس گرفته در مورد اون اعدامی. در جریان هستید که؟ مرده بوده زنده شده؟”
حاج آقا انگار از آن ور خط می‌گوید:” بله بله، در جریانم”
مرد می‌گوید:” حالا نظر شما چیه؟ باید اعدامش کنند باز.”
حاج آقا چیزی می‌گوید و مرد حرفش را تکرار می‌کند:” نباید بشود.”
مرد دوباره تکرار می کند:” پس نظر شما اینه که نباید بشود.”
مرد خداحافظی می‌کند با حاج آقا و می‌گوید:” حاج آقا گفتند نباید اعدام شود.”
می‌گویم:” توضیح اضافه تری ندادند؟”
می‌گوید:” نه دیگه. گفتن نباید اعدام شود.”

دوشنبه 29 مهرماه 1392

برچسب‌ها: اعدام, جنایات رژیم, حقوق بشر, سیاسی, فتوا, ملای حیله‌گر

خودنویس: خداییش اگه چند تا دولت قاطع و معتدل مانند جمهوری اسلامی ما پیدا بشن، چقدر دنیا قشنگ‌تر می‌شه؟ واقعا تا به حال فکر کردین که جمعیت ما انسان‌ها که در حال غارت، چپاول، کشت، کشتار و آلودگی زمین و زمان هستیم رو چه کسی باید کنترل کنه؟ راستی غیر خود ما انسان‌ها چه کسی می‌تونه جلوی روند تخریب محیط زیست رو بگیره؟

پاسخ خیلی روشنه، فقط جمهوری اسلامی مقتدر ما می‌تونه جلوی افزایش تخریب محیط زیست رو بگیره.

شیوه جمهوری اسلامی البته ابتدایی و موثر به نظر می‌رسه، کندن ریشه انسان از زمین و پاک کردن صورت مساله و حل همه مشکلات. بدیهی است که بنده سبز فکر می‌کنم و به آن هم افتخار دارم، اصلا همه کشورهای پیشرفته حزب سبزها یا حزب محیط زیست دارند مانند آلمان.

البته من یک پیشنهاد هم برای دولت اعتدال دارم. نظر بنده اینه که قانون‌های به ظاهر غیر‌انسانی و وحشی نظیر قصاص و سنگ‌سار(که باطن بسیار زیبایی دارند) رو از متن قوانین مجازات عمومی و مدنی خودمون برداریم که هم جلو دهن این سازمان‌های به اصطلاح حقوق بشری رو ببندیم و هم به شیوه موثرترتری ریشه انسان‌ها رو خشک کنیم.

پیشنهاد جایگزین هم اینه که به جای این شامورتی بازی‌ها که اسمشو قانون گذاشتیم و اجراش هم می‌کنیم، قانون مجازات «انسان‌های آلوده کننده محیط زیست» رو تصویب کنه علی آقا دالتون [آقای لاریجانی]. طبق این لایحه که دولت اعتدال می‌بره به مجلس تا قانون بشه، هر انسانی به واسطه مصرف اکسیژن در دم و تولید کربن دی اکسید از بازدم ریه‌ها و تولید گازهای معدوی و رودوی بالفطره مجرم است. حال با تغییر قانون اساسی و دادن اختیارات بیشتر به رهبری عده‌ای محدود از این موجودات متخلف بخشیده شده و بقیه عند‌المطالبه قابل مجازات هستند(دقیقا مطابق قانون مترقی مهریه و صداق که بنیان خانواده در کشور را سر پا نگه داشته است).

یعنی باور کنید که دیگه سازمان ملل و عفو بین الملل هم در مورد اعدام‌ها جیک نمی‌زنند که هیچ شاید جمهوری اسلامی برنده جایزه‌های زیست محیطی متعدد هم بشود.

این‌جاست که باید گفت: «اعتدال مچکریم، روحانی مچکریم و ما ملت شهید پرورتولید‌ کننده گاز از بالا و پایین از شما خواهان اعتدال بیشتر و مجازات‌های هر چه بنفش‌تر هستیم.»

برچسب‌ها: سیاسی, طنز

دیگربان: فاطمه آلیا٬ یک نماینده محافظه‌کار مجلس با حمله به اصلاح‌طبان٬ اکبر هاشمی رفسنجانی٬ خانواده روح‌الله خمینی و تهدید دولت روحانی گفته که «با طلای نیمی از زنان ایران می‌توانیم بانک‌های آمریکا را بخریم.»

به گزارش خبرگزاری «آریا» خانم آلیا این مطالب را روز سه‌شنبه (هفتم آبان) در نطق میان دستور خود در مجلس بیان کرده و از حسن روحانی خواسته تا واژه «اعتدال» را در همه حوزه‌ها «تبیین» کند.

وی به هیات مذاکره کننده ایران با گروه ۱+۵ نیز توصیه کرده که «موجودی کیف خود را به بیگانه نگویید.»

این عضو کمیسیون امنیت ملی همچنین اضافه کرده «ما با رویکرد برد- برد در مذاکرات موافقیم اما نگرانی آن است که گاهی در اثر فشار برخی غضنفرهای داخلی نتیجه تلاش‌ها به نفع آمریکا شود.»

آلیا همچنین به حسن روحانی و دیگر مقام‌های دولتی گفته «دولت {قبلی} با پول کافی تحویل شما داده شده و ذخایر زیادی نیز در بانک‌ها دارید٬ لذا آرامش خود را حفظ کنید.»

در بخش‌های دیگری از نطق این نماینده مجلس انتقاد‌های تندی متوجه علمکرد هاشمی رفسنجانی٬ اصلاح‌طلبان٬ خانواده روح‌الله خمینی٬ دولت حسن روحانی و گزارش احمد شهید شده است.

در دو ماه گذشته این افراد و جریان‌ها تحت شدید‌ترین حملات محافظه‌کاران تندرو قرار گرفته و دامنه این فشار‌ها و حملات نیز روز به روز بیشتر می‌شود.

با آغاز دولت محافظه‌کاران معتدل در ایران٬ تنش‌های سیاسی در این کشور نسبت به دوره محمود احمدی‌نژاد افزایش قابل ملاحظه‌ای داشته است.

برخی از تحلیل‌گران سیاسی حوادث و وقایع سه ماه نخست دولت روحانی را مشابه دوران هشت ساله دولت محمد خاتمی ارزیابی کرده‌اند.

برچسب‌ها: سیاسی

حقوق بشر: نگرانی از اعدام دو زندانی کرد، زانیار و لقمان مرادی به اتهامات دروغین یک منبع موثق به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت که امام جمعه مریوان، شاکی پرونده دو زندانی سیاسی کرد زانیار و لقمان مرادی، به تهران سفر کرده است و در دیدار با مقامات قضایی خواستار اجرای هر چه سریعتر حکم زانیار و لمقان مرادی شده است. این دو متهم به قتل پسر امام جمعه مریوان هستند اما این دو زندانی هر گونه دخالتی را در قتل انکار کرده اند. به دنبال اعدام دو زندانی عقیدتی به نام های حبیب الله گلپری پور و رضا اسماعیلی ، در روز جمعه سوم آبان ماه، نگرانی از اعدام قریب الوقوع زانیار و لقمان مرادی افزایش یافته است.

یک منبع موثق به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت که امام جمعه مریوان، شاکی پرونده دو زندانی سیاسی کرد زانیار و لقمان مرادی، به تهران سفر کرده است و در دیدار با مقامات قضایی خواستار اجرای هر چه سریعتر حکم زانیار و لمقان مرادی شده است. این دو متهم به قتل پسر امام جمعه مریوان هستند اما این دو زندانی هر گونه دخالتی را در قتل انکار کرده اند. به دنبال اعدام دو زندانی عقیدتی به نام های حبیب الله گلپری پور و رضا اسماعیلی، در روز جمعه سوم آبان ماه، نگرانی از اعدام قریب الوقوع زانیار و لقمان مرادی افزایش یافته است.

با توجه به اظهارات این دو متهم، نواقص پرونده و همچنین روند دادرسی که در آن متهمان بنا به اظهارات خود برای اعتراف به جرم انتسابی شکنجه شده بودند، کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران بارها از مقامات ایرانی خواستار آن شده که تحقیقات مستقلی را در خصوص این ادعاها انجام دهد. به علاوه اینکه کمپین خواستار این است که حکم صادر برای این دو متهم از اسنانداردهای قضایی لازم برخوردا باشد. قوه قضاییه تا کنون از توجه به نارساییهای شهود و مدارک این پرونده و همچنین اظهارات متهمان خودداری کرده است.

لقمان و زانیاری مرادی به اتهام دست داشتن در قتل فرزند امام جمعه مریوان و محاربه به اعدام محکوم شده اند اما این دو زندانی هیچگاه این اتهام را نپذیرفته بودند و این اتهام را سناریوی وزارت اطلاعات دانسته و با انتشار رنجنامهایی اعلام کردند به سبب شکنجه های شدید روحی و جسمی مجبور به اعترافات ساختگی شدند. زانیار و لقمان مرادی در مورخه ۱۱ مردادماه توسط نیروهای امنیتی در شهر مریوان بازداشت و به مدت ۹ ماه در بازداشتگاه ستاد خبری اداره اطلاعات شهر سنندج برای اخذ اعترافات ساختگی تحت فشار و شکنجه شدید روحمی و جسمی قرار گرفته اند. این دو زندان بعدا نزدیک به ۶ ماه به زندان مرکزی سنندج منتقل میشوند و از آنجا هم به بند ۲۰۹ منتقل میشوند. نهایتا این دو زندانی سیاسی در تاریخ ۱ دیماه سال ۸۹ در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به ریاست قاضی صلواتی و با حضور امام جمعه مریوان جلسه دادگاه برگزار شد و این دو زندانی سیاسی به اتهام محاریه و قتل فرزند امام جمعه مریوان به اعدام در ملاعام محکوم میشوند. در دیماه همان سال این دو زندانی سیاسی از بند ۲۰۹ زندانی اوین به زندان رجایی شهر کرج منتقل شدند.

همچنین یک منبع محلی در شهر مریوان هفته گذشته به کمپین گفت که بعد از مدتی از قتل فرزند امام جمعه و همراهانش تعدادی از اعضای بلندپایه اطلاعاتی سپاه مریوان که در کشتار دهها تن از شهروندان کُرد دست داشتند از سوی حفاظت اطلاعات سپاه بازداشت و بعد از مدتی مشخص شد که این باند در کشتن دهها تن از شهروندان کُرد دست داشته و با پوشاندن لباس نظامی نیروهای پژاک بر جسد این افراد مدنی، صدها میلیون تومان جایزه از سپاه دریافت کرده بودند و حتی در آن برهه نیز کشتن فرزند امام جمعه مریوان نیز به این باند نسبت داده شد. تا اینکه در طی هفتههای گذشته سردسته این گروه به نام هیوا تاب بازداشت و براساس گزارش های مختلف مخفیانه اعدام شد. خبرگزاری تدبیر نیز با انتشار خبر این اعدام از احتمال دست داشتن این باند امنیتی در ترور پسر امام جمعه پرده برداشته است.

سال گذشته زانیار ولقمان مرادی درسومین سالروز زندانی شدن خود در نامهای که نسخه ای از آن در اختیار کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران قرار گرفت از سه سال شکنجه و انتظاربرای روشن شدن حقایق نوشته اند و انتظارت خود را مطرح کرده اند. در این نامه آماده است: « سه سال گذشت، سه سالی که هر روزش منتظر مرگ بودن در ستیز با امید ما بود. وقتی زیر آنهمه شکنجه ها و تهدیدها و شبهای سخت سلول انفرادی و بیخبری منتظر هر اتفاقی بودیم، تنها به انتظار روشن شدن حقایق و آزادی صبر و امید پیش گرفته بودیم. اگر پس از سه سال از دردها و رنجهایمان نگوییم راحتر خواهیم بود اما از انتظاراتمان می توانیم بگوییم. وقتی ناخودگاه و ناگذیر منتظر کینه ها، انتقام ها تسویه حسابها و بیعدالتی ها هستیم بیمحاباتر میتوانیم از انتظاراتمان بگوییم. انتظارانی از این و آن مبارزین و فعالین نداریم. شاید که وضع آنها بهتر از ما نباشد و شاید هم آنچنان از اینجا دور شده اند که دردهای اینجا رو نمیفهمند. اما هنوز انتظارمان از اجرای عدالت و تشریح روند ناسالم پروندمان هستیم. انتظاری که پس از بارها و بارها نامه نگاری و درخواست اعاده دادرسی از مقامات قضایی همچنان بی پاسخ مانده است. انتظار برای محاکمه و برخورد با آنهایی که شکنجه کردهاند و انهمه رفتار غیرانسانی و غیراخلاقی را داشته اند، نداریم. اما هنوز انتظارمان از امام جمعه مریوان است که آنگونه که شایسته جایگاه دینی ایشان بود، صادقانه و شجاعانه به آنچه وعده چندین و چندین بارهاش بوده عمل نکرده است چراکه آنهایی که همیشه دروغ گفته اند و از ما دروغ خواسته اند و همیشه دشنام بر لب داشته اند انتظاری نیست اما امام جمعه میتوانست با اذعانش بر بیگناهی ما و بیادعایش نسبت به اعدام ما گام بلندی برای آزادی ما بردارد.»

درادامه این نامه آمده است: «سه سال گذشت و انتظاری از آنهایی که مانع ملاقات و هر گونه ارتباط با عزیزانمان را شده‌اند، نداریم اما همچنان انتظار آزادیمان را می‌کوشیم که اگر همه چیز درست صورت پذیرد می‌دانیم که با تصریح داوری و تحقق عدالت دور از دسترس نخواهد بود.»

برچسب‌ها: اعدام, حقوق بشر, زانیار مرادی, زندانی, سیاسی, لقمان مرادی