اخبار

عصرایران: وی با بیان اینکه دولت همکاری مناسبی در مورد فیس‎بوک داشته است، تصریح کرد: با تلاش دولت تدبیر و امید عضویت در فیس‎بوک جرم نیست.
پدر علم آی‎تی ایران وضعیت حضور محمدجواد ظریف وزیر امور خارجه کشورمان در فضای اینترنت را تشریح کرد.

به گزارش فارس، علی‎اکبر جلالی ظهر امروز در بخش دوم همایش ملی استان مجازی در بستر شبکه ملی اطلاعات که اکنون در گرگان در حال برگزاری است، اظهار داشت: 2 میلیون کاربر از کشورهای خارجی سخنان محمد جواد ظریف در صفحه فیس‎بوک را از طریق جستجوگر گوگل مشاهده کردند.

وی با بیان اینکه دولت همکاری مناسبی در مورد فیس‎بوک داشته است، تصریح کرد: با تلاش دولت تدبیر و امید عضویت در فیس‎بوک جرم نیست.

پدر علم آی‎تی ایران افزود: خیلی از وزرای دولت تدبیر و امید عضو شبکه اجتماعی فیس‎بوک هستند.

جلالی به سخنان محسن رضایی در خصوص جرم قلمداد کردن عضویت در فیس‎بوک تصریح کرد: محسن رضایی خودشان عضو فیس‎بوک بودند اما حالا که انتخابات تمام شده است آیا عضویت در این شبکه جرم تلقی می‎شود.

وی موفقیت محمدجواد ظریف در مذاکرات 1+5 را مرهون عضویت ایشان در شبکه اجتماعی عنوان کرد و گفت: اتفاق خوبی که در این مذاکرات افتاده به دلیل این است که ایشان در صفحه فیس‎بوک عضو هستند، اگر ایشان فیس‎بوک نداشت شاید اتفاقی که در 1+5 افتاد را شاهد نبودیم.

دویچه‌وله: صادرات نفت ایران در چهار ماه گذشته افزایش یافته و در ماه فوریه به روزی ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار بشکه رسیده است. به گفته منابع حمل ‌و نقل و بیمه کشتیرانی، بخش عمده این میزان به کره جنوبی و سوریه صادر شده است.

خبرگزاری رویترز به نقل از محافل کشتیرانی و بیمه می‌نویسد که ایران در ماه فوریه روزانه یک میلیون و ۳۰۰ هزار بشکه نفت صادر کرده است. کاهش تحریم‌ها و سهولت تردد نفتکش‌ها موجب شده تا روزانه ۱۰۰ هزار بشکه به صادرات نفت ایران افزوده شود.

دو منبع از شرکت‌های حمل‌ونقل و بیمه به خبرگزاری رویترز گفته‌اند که بخش ویژه‌ای از نفت ایران در ماه فوریه به کره جنوبی و سوریه صادر شده است. منبع نخست عنوان کرده که دو محموله بزرگ نفتی در آب‌های اندونزی و در جایی تخلیه شده‌اند که گاهگاهی از سوی ایران برای انتقالات کشتی به کشتی استفاده می‌شود.

فروش نفت ایران به هندوستان و چین در ماه‌های گذشته، در سطح پیشین مانده است. رویترز نوشته که افزایش صادرات نفت ایران و بهبود صادرات نفت لیبی می‌تواند بهای نفت در سال ۲۰۱۴را تحت تاثیر قرار دهد.

با این همه و با وجود رشد صادرات نفتی ایران، میزان صادرات این کشور به مراتب از زمان پیش از شروع تحریم‌ها کمتر است. گشایش‌های کنونی ناشی از توافق ژنو هستند که ممنوعیت بیمه نفتکش‌ها و پاره‌ای تحریم‌ها را رفع کرده است. نفت ایران از میانه سال ۲۰۱۲ به بعد با محدودیت کامل و با دور زدن موانع بیمه‌ای صادر می‌شد.

سود اقتصاد ایران از تعلیق تحریم‌ها

مارک والاس، مدیر اجرایی کمیته آمریکایی فشار علیه ایران هسته‌ای تاکید کرده که اقتصاد ایران در حال حاضر به خوبی از تعلیق تحریم‌ها سود می‌برد. والاس هشدار داده که سطح فروش نفت ایران در حال حاضر به ۴ میلیارد دلار رسیده و این در حالی است که دولت اوباما تصریح کرده بود که سقف کاهش تحریم‌ها ۶ تا ۷ میلیارد دلار خواهند بود.

والاس اضافه کرده که اگر میزان صادرات نفت ایران ثابت بماند، درآمد نفتی این کشور تا ماه ژوئیه (پایان زمان توافق ژنو) به ۱۴ میلیارد دلار خواهد رسید و این منهای سایر درآمدهای ناشی از تعلیق تحریم‌ها در عرصه پتروشیمی، فلزات گران‌بها و قطعات خودرو خواهد بود.

به رغم تسهیلات کنونی، بازگشت ایران به سطح صادرات پیش از شروع تحریم‌ها امری دوردست به نظر می‌رسد. ایران در این فاصله مشتریان و شرکت‌های نفتی غربی را از دست داده و هنوز چشم‌انداز روشنی در از سرگیری داد و ستد با آن‌ها ندارد.

در آغاز سال ۲۰۱۲، ایران روزانه ۲ میلیون و هشتصد هزار بشکه نفت صادر می‌کرد، اما این میزان به دلیل تشدید تحریم‌ها به کمتر از یک‌میلیون بشکه در روز کاهش یافته بود.

رادیوفردا: جان کری، وزیر خارجه آمریکا، در جمع گروهی از خبرنگاران گفته است ایالات متحده متعهد به ادامه مذاکرات اتمی با ایران است پیش از آنکه بخواهد گزینه جنگ را برای توقف اجباری برنامه هسته‌ای تهران بسنجد.

خبرگزاری رویترز از قول رئیس دستگاه دیپلماسی آمریکا می‌گوید «من این درست سخت را از ویتنام گرفته‌ام، قبل از اینکه جوان‌ها را به جنگ بفرستی، باید تلاش کنی تا ببینی راه دیگری وجود ندارد.»

کری روز هفتم اسفند ماه گفته است این تعهدی‌ست که «به عنوان رهبران بر دوش ما است تا تمام راه‌حل‌های موجود را کامل بیازماییم قبل از اینکه از مردم بخواهیم از زندگی خود بگذرند و این کاری است که ما [در مقابل ایران] انجام می‌دهیم».

موضوع احتمال در نظر گرفتن گزینه نظامی علیه برنامه اتمی ایران پیشتر نیز به میان آمده بود، هر چند مقام‌های دولت ایالات متحده بارها تاکید کرده‌اند که قصد ندارند بخت پیش‌آمده برای یافتن راه‌حلی دیپماتیک را از دست بدهند.

از سویی دولت آمریکا از طرف گروهی از قانون‌گذاران نیز تحت فشار است که در میانه مذاکرات تحریم‌هایی جدید را علیه تهران وضع کند. باراک اوباما، مقام‌های دولت او و برخی از چهره‌های سرشناس حزب دمکرات مانند هیلاری کلینتون و بیل کلینتون با چنین چیزی مخالفت کرده‌اند.

آقای اوباما به کنگره آن کشور هشدار داده است که چنین طرح احتمالی را وتو خواهد کرد.

ایران نیز تهدید به خروج از مذاکرات در صورت تصویب چنین طرحی کرده است.

با این همه یک روز پیش از سخنان تازه وزیر خارجه آمریکا سناتور «میچ مک‌کانل»، رهبر حزب جمهوری‌خواه در سنای آمریکا به خبرنگاران گفت سناتورهای ‌هم‌حزبی او قصد دارند یک بسته تحریمی جدید علیه ایران را به عنوان «ماده الحاقی به یک لایحه مربوط به نظامیان پیشین آمریکایی» اضافه کنند.

رابرت منندز، سناتور دمکرات آمریکایی نیز در حمایت از پافشاری کنگره بر امکان اعمال تحریم‌های بیشتر علیه ایران، گفته است رویکرد کنگره بود که مذاکرات اتمی را تا این مرحله پیش برد.

او گفته است این موضوع به دولت آمریکا این امکان را داده است که در مذاکرات اتمی با ایران به تهران یادآور شود اگر مذاکرات خوب پیش نرود، کنگره آماده تصویب تحریم‌هایی جدید است.

رئیس‌‌جمهوری آمریکا پیشتر با تاکید بر ادامه مذاکرات و مخالفت با تحریم‌های جدید در این میان، اما گفته بود اگر مذاکرات موفق نشود، خود در طرح تحریم‌های جدید پیش‌قدم خواهد شد.

ضمن آنکه باراک اوباما مانند رئیس‌جمهوری پیشین ایالات متحده به حضور «همه گزینه‌ها روی میز» اشاره کرده است. آنچه به معنی در نظر گرفتن گزینه احتمالی نظامی در مورد موضوع یا کشوری است.

مقام‌های ایران به «گزینه روی میز» آمریکا انتقاد کرده‌اند. محمد جواد ظریف، وزیر خارجه ایران، در پایان بهمن ماه در گفت‌وگوی خبری در تلویزیون دولتی گفته بود ««من نمی‌دانم آمريکايی‌ها از اين گزينه چه نفعی در عراق و افغانستان برده‌اند و اين گزينه چه فايده‌ای برای آنها داشته که کماکان اصرار دارند به روش قرن پيش اين حرف‌ها را تکرار کنند.»

دور تازه مذاکرات اتمی در وین آغاز شده است. پس از گفت‌وگوهای اولیه طرف‌ها در مورد چهارچوب مذاکرات، قرار شده است در پایان اسفند ماه دیدارها از سر گرفته شود. مقام‌های آمریکایی نیز ابراز امیدواری کرده‌اند که مذاکرات «رو به جلو» پیش برود.

روز: چند روز پس از اظهارات فاطمه راکعی درباره موافقت رهبر جمهوری‌اسلامی با رفع حصر و سپس تکذیب این سخنان٬‌ اصول‌گرایان خواستار برخورد شورای عالی امنیت ملی با وی شده‌اند.

راکعی ابتدای هفته جاری در گفت‌وگویی با سایت نامه‌نیوز٬ مدعی شد که آیت‌الله خامنه‌ای٬ موافق رفع حصر از موسوی و کروبی است. به گفته راکعی “مقام معظم رهبری برای سلامت و امنیت خود آنها اجازه داده‌اند که این اتفاق بیفتد چون قطعا بیش از هر کسی خود ایشان بر سلامت سیاسی، فکری و زندگی افراد در حصر آشنایی دارند؛ لذا اصرار داریم آقایان با ورود جدی‌تر به این حوزه، زمینه برداشته شدن حصر را فراهم آوردند… با اطلاعاتی که در دست داریم، متوجه شده‌ایم که نظر مقام معظم رهبری برداشتن حصر موسوی و کروبی است”.

راکعی با اشاره به اینکه “رفع حصر به مقدماتی نیاز دارد”، اضافه کرده بودکه “روحانی و دیگر مسئولان برجسته کشور” باید “به صورت جدی در این زمینه فعال شوند”.

سخنان راکعی در وب‌سایت‌هایی نظیر ایسنا و انتخاب نیز بازتاب یافته بود، اما این رسانه‌ها٬ به فاصله کمتر از ۲۴ ساعت٬ این خبر را از خروجی خود حذف کردند. نامه‌نیوز که برای نخستین بار سخنان راکعی را منتشر کرده بود٬ در توضیح دلیل حذف این خبر٬ نوشت: “پیگیری خبرنگار ما حاکی از آن است که مطلب نقل شده از سوی فاطمه راکعی در خصوص نظر مقام معظم رهبری درباره حصر مهدی کروبی و میرحسین موسوی صحت ندارد”.

گرچه دفتر رهبر جمهوری‌اسلامی به طور رسمی واکنشی به این مساله نشان نداده٬ اما با توجه به حساسیت این دفتر درباره اظهارنظرهایی که به نقل از آیت‌الله خامنه‌ای نقل می‌شود٬ می‌توان تصور کرد که این دفتر٬ چنین خبری را تکذیب کرده است.

اینک پس از تکذیب سخنان راکعی٬ اصول‌گرایان خواستار برخورد شورای عالی امنیت ملی با وی شده‌اند. اشاره آن‌ها به شکایت دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی از حسین قدیانی٬ نویسنده روزنامه وطن‌امروز٬ است؛ شکایتی که به دلیل یادداشت‌های وی در این روزنامه پیرامون مذاکرات هسته‌ای و توافق ژنو انجام شده بود.

قدیانی خود در روزنامه وطن‌امروز پیرامون این مساله نوشت: “خبرگزاری ایسنا از قول خانم راکعی نوشت «رهبری موافق رفع‌حصر هستند». دقیقا همین‌جاست که شورایعالی امنیت ملی باید ورود کند، نه مندرجات مقوم امنیت ملی این قلم. در سخن خانم راکعی، ایضا در خبرگزاری ایسنا، به ۲ جهت، تغایر بسیار فاحش با امنیت‌ملی دیده می‌شود. نخست؛ دروغ بستن به رهبر انقلاب، دوم؛ گفتار برخلاف مصوبه خود شورایعالی امنیت ملی مبنی بر حصر ۲ تن از سران فتنه. اینجاست محل ورود شورایعالی امنیت ملی! چرا ورود نمی‌کند؟! چرا مجلس محترم ساکت است؟! چرا جبهه اصولگرایی ساکت است؟… هم باید با خانم راکعی برخورد قانونی شود، هم با آن خبرگزاری که البته اینقدر شجاعت نداشت پای مندرجات خود بایستد، عذرخواهی کند و اعلام آمادگی کند بر اجرای قانون. بالکل خبر مزبور را حذف کرد! اقدام علیه امنیت ملی، بدتر از این؟ فتنه‌گری بیشتر از این؟”

هم‌زمان کبری آسوپار٬ از همکاران سرویس سیاسی روزنامه جوان٬ نزدیک به دفتر سیاسی سپاه پاسداران٬ در صفحه گوگل‌پلاس خود٬ درباره مصاحبه فاطمه راکعی٬ چنین اظهارنظر کرد: “شايد خواب ديده راكعي؛ اما جالب كه هميشه آويزان حكم هاي حكومتي رهبري هستند و شخص ايشان؛ اما آن سو شريك دزد مي شوند!راستي! بالاخره موسوي و كروبي بايد در دادگاه صالحه محاكمه شوند يا آنكه رفع حصر شوند؟ اصلاح طلبان كه فقط دنبال رفع حصر هستند و طبيعي ست كه شديدا از محاكمه مي هراسند… حالا من منتظر واكنش دستگاه قضايي و شوراي عالي امنيت ملي نسبت به تشويش اذهان عمومي و نشر اكاذيب توسط فاطمه راكعي، ايسنا و انتخاب هستم”.

تکذیب‌های اصول‌گرایان درباره رفع حصر٬ هم‌زمان با آن صورت می‌گیرد که هفته گذشته٬ در چهارمین سال حصر موسوی٬ کروبی و رهنورد، برخی از چهره‌های اصلاح‌طلب خواستار رفع حصر از آنان شده بودند.

هفته گذشته علی لاریجانی٬ رییس مجلس نهم٬ در گفت‌وگویی با روزنامه فرانسوی فیگارو٬ گفته بود که رفع حصر از این سه تن٬ در اختیار قوه‌‌قضاییه نیست.

برخلاف سخنان لاریجانی٬ نقوی‌حسینی٬ عضو کمیسیون امنیت مجلس٬ خبر از وجود “حکم قضایی” برای حصر داده بود: “سران فتنه در حال حاضر در اختیار قوه قضائیه هستند. در قوه قضائیه پرونده هم دارند و حصر آنها هم جزو مجازات‏ هایی است که قوه قضائیه در نظر گرفته است. به هر حال بدون حکم قضایی که نمی‏ شود کسی را محدود یا مجازات کرد. نظام ما طوری است که نمی‏ توان در آن کسی را بی دلیل حصر یا حبس کرد. تا حکم قضایی نباشد چنین اقداماتی انجام نمی‏ شود. بنابراین الان هم پرونده در اختیار قوه قضائیه است و هر وقت تشخیص بدهند محکمه را تشکیل خواهند داد”.

چند ماه پیش و هم‌زمان با انتصاب علی شمخانی به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی٬ اخباری منتشر شده بود که براساس آن٬ تصمیم‌گیری درباره پرونده حصر به شورای عالی امنیت ملی واگذار شده است.

اما غلام‌حسین محسنی‌اژه‌ای٬ دادستان کل کشور٬ هفته پیش گفت که آزادی موسوی٬‌ کروبی و رهنورد تنها در صورت “توبه” آن‌ها امکان‌پذیر خواهد بود: “افرادی برای رفع حصر بی‌جهت تلاش می‌کنند به نتیجه هم نمی‌رسند. کسانی که بی‌جهت خود را به زحمت می‌اندازند و شایعه پراکنی و فضاسازی می‌کنند بازهم مردم را نشناختند و هیچ دستگاهی کاری دیگر انجام نخواهد داد. تا زمانی که سران فتنه نخواهند توبه کنند و بر این موضع باشند به هیچ وجه کار دیگری انجام نمی‌شود و شرایط مثل سابق خواهد بود”.

مقام‌های جمهوری اسلامی، بارها و به صورت هاى مختلف، رسیدگی به ماجرای حصر را در حیطه اختیارات آیت‌الله خامنه‌ای تعریف کرده اند؛ همان طور که دستور حصر رهبران جنبش سبز نیز توسط وی صادر شده است.

سال گذشته اسماعیل احمدی مقدم، فرمانده نیروی انتظامی، در گفت‌وگویی با روزنامه کیهان فاش کرد که “در یک جلسه ای بعد از فتنه روز عاشورا ما به ایشان [آیت‌الله خامنه‌ای] عرض کردیم که یک تعداد از کسانی که در این فتنه دخیل هستند باید دستگیر شوند. فرمودند بروید ابتدا احراز کنید بعد بیاورید پیش من از من مجوز بگیرید. بعد از احراز یک لیست ۴۰ نفره بردیم فرمودند؛ این چند نفر با من… قطعا در هر جای دنیا چنین اتفاقی می افتاد با عوامل آن برخورد خیلی شدیدتری می کردند”.

احمدی‌مقدم گفته بود که نیروی انتظامی قصد بازداشت این افراد را داشت، اما این اتفاق نیفتاد و آن‌ها تنها به حصر رفتند: “اگر مخالفت مقام معظم رهبری نبود برخوردی شدیدتر از حصر خانگی با آنان می‌شد… قرار بود واقعا با این‌ها برخوردهای جدی کنیم ولی آقا اجازه ندادند”.

پیش از آن صادق لاریجانی، رییس قوه قضاییه هم اعلام کرده بود که زمان و نحوه برخورد با موسوی و کروبی، توسط این قوه تعیین نخواهد شد و تلویحا اشاره کرده بود که این دستور توسط رهبر جمهوری‌اسلامی صادر می‌شود.

با این وجود محمدباقر قالیباف در جریان تبلیغات انتخاباتی یازدهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری گفته بود که “موسوی و کروبی با مصوبه شورای عالی امنیت ملی در حصر خانگی به سر می‌برند”. برخی از حامیان احمدی‌نژاد نیز در دوران تبلیغات انتخاباتی گفته بودند که سعید جلیلی از جمله افرادی بوده که در بحث حصر این سه تن٬ نقش داشته و این پرونده٬ زیر نظر وی بوده است.

خودنویس، رضا شادپی: آزادی ازآن کسانی است که پرچم مبارزه را برای سه ماه تمام در سرمای زمستان رها نمی‌کنند… برای اعتراض خیابانی، در انتظار تعطیلات تقویم بودن، هنر نیست، نامش را هم نباید جنبش گذاشت، نامش را باید گذاشت تفریح!

این نوشته تماما نظر شخصی نویسنده و تجربه زندگی و مبارزه درکنار آن‌ها است و ممکن است مطابق نظر سایت خودنویس و گردانندگان آن نباشد و صد البته خلاف عقیده توده عظیم خوانندگان آن!

چند روز پیش آقایان مصطفی پورمحمدی و سردار فیروزآبادی نکاتی را درباره تحولات اوکراین اشاره کردند. به‌خصوص که آقای پورمحمدی به صراحت گفته بود که نگران نباشید، ملت ایران مانند ملت اوکراین نیست! در تایید فرمایش ایشان، مقاله زیر را نوشتم که به شما خواننده ایرانی ثابت کنم که چرا آقای پورمحمدی شکر میل نفرموده‌اند و جدا صحبت کاملا درستی کرده‌اند!

هم‌چنین، مقاله‌ای خواندم از آقای علی افشاری در سایت خودنویس با این تیتر «درس‌های اوکراین برای ایرانیان» که پس از خواندن کل مطلب ایشان، متوجه هیچ درس خاصی نشدم! نوشته‌ای در متن ایشان توجه مرا جلب کرد: «این‌که چگونه جنبش اجتماعی نیرومندی مانند اوکراین شکل می‌گیرد و به پیروزی دست پیدا می‌کند، هنوز نامشخص است. دانشمندان علم سیاسی نتوانسته‌اند از این پدیده شورانگیز رمز گشایی کنند.»

علت شکل‌گیری و پیروزی جنبش اوکراینی‌ها آن‌قدر ساده است که علی‌رغم این‌که به‌قول آقای افشاری دانشمندان! علم سیاسی هنوز نتوانسته‌اند از این پدیده رمزگشایی! کنند، منِ نوعیِ فارق از سواد سیاسی و حتی دیپلم متوسطه! فقط با چند سال زندگی در بین این مردم و بودن در کنار آن‌ها در تجمعات‌شان، توانستم کشف رمز کنم!

آقای افشاری! مسلما با نشستن در آن‌سوی دنیا روی مبل گرم و نوشته مقاله‌ای که تیترش «درس‌های اوکراین برای ایرانیان» است ولی در کل مطلب هیچ درسی و روشی ذکر نمی‌شود، باعث درک صحیح از چرایی پیروزی اوکراینی‌ها برای ایرانیان نمی‌شود. هم‌چنین اگر هیچ دانشمند علوم سیاسی‌ای نتوانسته از موفقیت اوکراینی‌ها کشف رمز کند، پس شما چگونه درس‌هایی از جنبش آن‌ها گرفتید و آن درس‌های مکشوفه را برای ایرانیان تشریح می‌کنید؟!

شخص دیگری در سایت خودنویس مقاله‌ای درباره اوکراین نوشته‌اند، در متن به این نوشته برخوردم: «شاید بتوان مردم ایران را پرچم‌دار تحول‌خواهی درمهم‌ترین منطقه جهان دانست». آقایان عزیز! از این توهم خارج شوید. بابت پرچم‌داری به کسی آزادی نمی‌دهند! آزادی ازآن کسانی است که پرچم مبارزه را برای سه ماه تمام در سرمای زمستان رها نمی‌کنند، وگرنه بلند کردن و زمین انداختن پرچم هنر نیست! برای به خیابان آمدن و اعتراض کردن در انتظار تعطیلات تقویم بودن، هنر نیست، نامش را هم نباید جنبش گذاشت، نامش را باید گذاشت تفریح!

در طول اقامت پنج ساله‌ام در اوکراین، این چندمین گزارشی است که برای سایت خودنویس ارسال می‌کنم. اولین گزارش در سال ۲۰۱۱ درست در روزهای بازداشت و دادگاهی یولیا تیموشنکو نخست وزیر سابق بود. تحولات و حرکت‌های مردم اکراین برای من خیلی جالب بود. خبر و عکس تهیه و ارسال می‌کردم به این امید که مردم ما نیز از رفتار و حرکات مردم اوکراین درس بیاموزند.

خوشحالم که با وب‌سایت و شخصی هم‌کاری می‌کنم که نه‌تنها هیچ‌گاه عقاید خودش را بر من تحمیل نکرده و نوشته‌های مرا حذف و یا به آن اضافه نکرده، بلکه همیشه اجازه داده است آن‌طور که مایل هستم بنویسم. امشب هم طبق معمول کسب اجازه کردم از این‌که می‌خواهم نوشته بعدی را (همین نوشته) مطابق برداشت و تجربه خود بنویسم و از نوشتن یک گزارش صرفا خبری دور شوم. و آقای کوثر نیز مثل همیشه استقبال کرد. این درحالی است که دیگر وب‌سایت‌های خبری بزرگ […] مطالب و نوشته‌های مرا مطابق میل خود تحریف می‌کردند.

علی‌رغم داشتن همسر و فرزند خردسال و مشکلات شخصی، همیشه به اتفاق همسر اوکراینی و فرزندم در اکثر تظاهرات شرکت می‌کردیم. در درگیری‌ها اخیر نیز شخصا بارها در خط اول آتش برای عکاسی و تهیه خبر حضور داشتم، چندین شب را هم با آن‌ها به صبح رساندم.

در هرصورت، غرض از این مقدمه چینی‌ها و درکل تهیه عکس و گزارش و خبر و نوشته از انقلاب اکراین، مقایسه روش و منش و فرهنگ دو ملت است. و پاسخ دادن به این سوال که چرا دوبار یک ملت توانستند با موفقیت اراده خود را به حکومت دیکتاتوری‌شان تحمیل کنند و پیروز شوند، ولی در ایران چنین نشد. هم‌چنین خواندن تحلیل‌های دیگرانی که نه با این مردم زندگی کرده‌اند و نه درمیان آنان در اعتراضات بوده‌اند مرا براین داشت تا این مطلب را بنویسم. من نه تحلیل‌گر سیاسی هستم و نه تجربه فعالیت حزبی دارم و نه سواد سیاسی! اما شاید برای شمای مخاطب، خواندن مطلب کسی که این مردم، افکار و رفتارشان را از نزدیک لمس کرده است مفیدتر باشد!

اکثر ایرانیان، مفتخر به فرهنگ و تمدن بیش از سه هزار ساله خود هستند (بعضی‌ها هم مدعی هفت هزار سال تمدن و فرهنگ هستند و بعضی دیگر دوازده هزار سال!)، مفتخر به داشتن کسانی چون فردوسی، کوروش کبیر، کریم خان زند، بابک و غیره و ذالک. متاسفانه به این فخر فروشی بسنده نمی‌کنیم و دیگر ملت‌ها و فرهنگ‌ها و کشورها را تحقیر هم می‌کنیم. یا به‌صرف نوع تغذیه آن‌ها یا رنگ پوست آن‌ها و یا بزرگی و کوچکی مساحت جغرافیایی کشورشان! یا به‌صرف داشتن و یا نداشتن بعضی چیزهای‌شان. اولین، بزرگ‌ترین، زیباترین، … ترین …. ترین …ترین! توهم آقا! توهم «ترین» ما را کشت! لطفا از خواب بیدار شوید و از ملت اوکراین درس بیاموزید، به این ملت احترام بگذارید، جوالدوزی به خود بزنید و سوزنی به دیگران!

رفتار و حرکات اوکراینی‌ها باید در دانشگاه‌ها تدریس شود! کشور و ملتی که فقط ۷۰۰ سال قدمت دارد، نه مدعی فرهنگ غنی است و نه تمدن باستانی و هیچ چیز «ترین»ی هم ندارند. اما چرا آن‌ها به شعوری رسیدند که می‌توانند دوبار سرنوشت خود را خود انتخاب کنند، جای و ارزش تحقیق بسیار دارد. اگر ایران بارها توسط دیگران به خاک و خون کشیده شد و فرهنگ و تمدن‌هایش ویران شد، ملت اکراین نیز بارها توسط عثمانی‌ها، امپراتوری لهستان، و هم‌چنین روسیه و مغول و دیگران دست‌خوش هجوم و غارت و تسلط بوده است. لطفا برای شناخت مردم اوکراین و جنبش آن‌ها، بیایید در بین این مردم زندگی کنید، بعدا مقاله درس‌آموز بنویسید!

آن‌چه که در در این سال‌ها از ملت اوکراین دیدم و این خصلت‌ها را راز موفقیت آن‌ها می‌دانم، برای شما می‌نویسم:

سعه صدر:

پس از بازداشت و زندانی شدن نخست وزیر سابق‌شان در سال ۲۰۱۱، مردم و هواداران تیموشنکو در پیاده رو خیابان اصلی شهر چادرهایی برپا کردند و در سرما و گرما از جای خود تکان نخوردند. (از این تحصن دو مرتبه برای سایت خودنویس گزارش تصویری ارسال کردم). تقریبا سه سال، نزدیک به هزار روز، چند صد متر از پیاده روی خیابان اصلی شهر را قرق کردند. بعضی از فروشگاه‌هایی که چادرهای تحصن کنندگان ویترین آن‌ها را پوشانده بود، یا ورشکست شدند و یا به‌شدت بازار و کسب و کار خود را از دست دادند. اما هیچ‌گاه ندیدم و نشنیدم که صاحب فروشگاهی چادرهای معترضان را آتش بزند، خیس کند، یا به‌هر طریقی موجب آزار و اذیت متعرضین بشود. در حالی که این معترضین بودند که باعث از رونق افتادن کسب و کار خیلی‌ها شده بودند. آیا در ایران ما چنین سعه صدری ممکن است باشد؟ مسلما خیر!

احترام به حق دیگران:

اعتراضات دوم، از اواخر سال گذشته شروع شد که تا به امروز ادامه دارد. در این اعتراضات مردم از همه جای کشور به پایتخت آمدند و این‌بار به‌جای تصرف پیاده‌روها، خیابان عریض و مهم کی‌یف را اشغال کردند، هم‌چنین تصاحب میدان اصلی شهر، میدان استقلال. این حرکت باعث اختلال شدید در ترافیک شهر شده بود. اما بازهم کسی انتقادی نکرد، چون این ملت با سابقه فقط! هفتصد سال، اعتصاب را جزیی از حق خود و دیگران پذیرفته‌اند. حتی اگر احترام به این حق باعث ورشکستگی کسب و کارشان شود.

شجاعت و استقامت:

نزدیک به سه سال نشستن در پیاده روی یک خیابان و هم‌چنین تصرف میدان اصلی شهر به‌مدت سه ماه در سرمای منفی بیست درجه! هر روز، هر شب، بدون توجه به این‌که امروز تعطیل رسمی تقویمی است یا روز کاری. کسی شب هنگام به منزل گرم خود بازنگشت، اگر هم بود، برای تعویض جا و یا تمدید نیرو بود، نه برای رفتن به منزل تا تعطیلی رسمی دیگر! در اوکراین مردم شنبه و یکشنبه خرید را برای بیرون رفتن انتخاب نکردند، هر روزشان شده بود اعتراض و تجمع. هر روز. راه رفتن در پیاده رو یا روشن کردن اطو در ساعت ۹ شب باعث پیروزی مردم اوکراین نشد.

در اوکراین، اعتراضات محله به محله و پراکنده نبود، مردم بر بالای پشت بام با فریاد «عیسی بزرگ است»! حکومت دیکتاتوری خود را تغییر ندادند! همه در مرکز شهر، خیابان اصلی شهر و میدان اصلی شهر را اشغال کردند. ساختمان‌های دولتی را تصرف کردند. گرچه بعضا متوسل به زور هم شدند، اما ساختمانی را آتش نزدند، ویران نکردند. در شهر لووف، مردم وارد ساختمان فرمانداری شدند و فرماندار را مجبور به نوشتن استعفا کردند، او را کتک نزدند و محاکمه صحرایی‌اش نکردند!

مردم پس از دیدن خشونت از طرف پلیس به اعتراضات آرام خود بود که مقابله به مثل خشونت آمیز کردند. در کل، تا آن‌جایی که می‌توانستند از خشونت بر علیه پلیس پرهیز کردند. قصد مردم تنها نشستن در میدان اصلی شهر نبود، درگیری‌ها از روزی شدت گرفت که مردم به سمت مجلس و کاخ ریاست جمهوری یپش‌روی خود را آغاز کردند. گرفتن مجلس و ریاست جمهوری برابر بود با مرگ رژیم، که البته چنین هم شد.

رهبری:

نکته‌ای که شاید باورش برای شما سخت باشد، نداشتن رهبری خاص توسط معترضان بود. در عین حالی که رهبران سه حزب مخالف دولت هر کدام در میدان شهر برای مردم سخن‌رانی می‌کردند، اما اکثریت مردم تمایلی به حرف شنوی مطلق از این رهبران را نداشتند. هرگاه که یکی از رهبران احزاب حرف مخالف خواست مردم و یا تصمیمی مخالف با آن‌ها می‌گرفت، شدیدا با اعتراض مردم مواجه می‌شد. خود رهبران احزاب هم بهتر می‌دانستد که چاره‌ای جز اطاعت از خواست‌های مردم را ندارند. شناخت مردم توسط رهبران، یکی از رازهایی است که باعث شد رهبران اصلی هر دو انقلاب اوکراین، مردم باشند، نه سه یا چهار شخص سیاست‌مدار. رهبران مخالف دولت و حتی شخص تیموشنکو به‌خوبی می‌داند که تخطی از خواست مردم، همان بلایی را برسرشان خواهد آورد که مردم بر سر یانوکوویچ آوردند. فرار از دست این مردم کار ساده‌ای نیست. چون نمی‌شود با وعده آب و برق مجانی و یا اتوبوس مجانی آن‌ها را گول زد. چون درصد گول خوری مردم اوکراین خیلی خیلی پایین است!

درهرصورت، این مردم بودند که جنبش را رهبری می‌کردند، نه رهبران اپوزیسیون.

امروز که این مقاله را می‌نویسم، چند روزی است که از فرار رییس جمهوری و چندین شخصیت سیاسی کشور می‌گذرد، علی‌رغم آزادی نخست وزیر سابق و زندانیان سیاسی، اما مردم دست از تجمع خود نکشیدند. علت؟ تا مشخص شدن دولت جدید، رییس جمهور و اعضا کابینه و این‌که چه تصمیمی و سیاستی برای اداره کشور پیش خواهند گرفت، قصد ترک کردن مرکز شهر را ندارند. تقریبا همه ساختمان‌های حساس در دست مردم است، این‌ها تا نرسیدن به خواست خود، کشور را به حزب یا شخص خاصی تحویل نمی‌دهند! رهبر و تصمیم گیرنده، خواست جمعی مردم است.

در تاریخ ایران، همیشه مردم در انتظار یک رهبر و منجی بوده‌اند. به همین دلیل است که در چنین فرهنگ‌های «انتظار»ی، مردم به ظهور منجی اعتقاد پیدا می‌کنند و برایش نامه هم در چاه می‌ا‌ندازند!

هم‌دلی:

در نیروی های مخالف دولت، عقاید و طرز تفکرهای مختلفی وجود دارد. رهبران این احزاب به‌نوعی رقیب سیاسی یک‌دیگر هم هستند. اما یک موضوع باعث ایجاد هم‌دلی و هم‌بستگی آن‌ها شده بود و آن هم عزل رییس جمهور فعلی. البته بعدها خواسته‌های دیگری را نیز به اتفاق پذیرفتند: آزادی یولیا تیموشنکو نخست وزیر سابق، لغو قانون جدید ممنوعیت تظاهرات و آزادی زندانیان سیاسی. در حالی آزادی تیموشنکو به خواسته جمع اضافه شد که دوگروه دیگر ارتباط و عقیده سیاسی با تیموشنکو نداشتند! اما اتحاد سه حزب را بهتر از تفرقه می‌دانستند.

نکته دوم، پس از آزادی یولیا تیموشنکو از زندان که در شنبه همین هفته اتفاق افتاد، پس از سخنرانی تیموشکنو در میدان شهر، بخشی از مردم حاضر در میدان برای او سوت زدند و سخنرانی او را ترک کردند. یعنی در طول این سه ماه، بخشی از مخالفان دولت و معترضان علی‌رغم عدم تمایل به بازگشت تیموشنکو به قدرت، تا آزادی وی و عزل رییس جمهور فعلی، مخالفت خود را با او ابراز نکرده بودند که دشمن (دولت) نتواند این اختلاف عقیده در مخالفین را ابزاری برای ایجاد تفرقه در آن‌ها کند. هنوز نیز تا استقرار و ثبات دولت جدید، مطمئنا این مردم انتقادها و مخالفت‌های درونی خود را از یک‌دیگر را مطرح نخواهند کرد.

در زمان جنبش سبز ایران، هر تلویزیون و وب‌سایت خارج از کشور و هر حزب و گروه داخلی ساز خودش را می‌زد. نه فقط هرکسی ساز خودش را می‌زد بلکه همه درحال جنگ، افشاگری و کوباندن یک‌دیگر بودند. مخالفان دولت اوکراین، فقط یک تلویزیون داشتند که آن هم وابسته به هیچ یک از احزاب مخالف نبود. دیگر تلویزیون‌ها یکدیگر را نقد و متهم نمی‌کردند که چرا فلان تلویزیون درحال پخش موزیک است و دیگری در حال تبلیغ شامپو! در کل یکی از خصلت‌های اکراینی‌ها این است که کسی کاری به کار دیگری ندارد! فقط کافی است یک هفته در اوکراین زندگی کنید تا متوجه این حرف من بشوید.

پرچم:

اوکراین کشوری است که از نژادها، مذاهب و اعتقادات متنوعی برخوردار است (البته نه به تنوع ایران). هر استان پرچم و سمبل مخصوص به خود را دارد. اما در طول مبارزات، هیچ پرچمی به‌غیر از پرچم کشور اوکراین در دست مخالفان نبود. اگر هم بعضا استان‌های دیگر پرچم خود را بر می‌افراشتند، نه کسی آن را پایین می‌کشید و نه به دیگری انگ تجزیه‌طلبی می‌زدند. کما این‌که در دو روز گذشته مردم استان خودمختار کریمه که اکثر آن‌ها تاتارهای اصالتا روسی اخراج شده از روسیه، به شدت از وحدت اوکراین دفاع می‌کنند و علی‌رغم داشتن اصالت روسی، تمایلی به جدایی از اوکراین و پیوستن به روسیه ندارند.

در تظاهرات اوکراین، دعوای استانی و زبانی و نژادی نبود، دعوای پرچم نبود.

درصورتی که در ایران محله به محله دیگر فخر می‌فروشد، بالا شهری به پایین شهری، شمالی به جنوبی، تهرانی به «شهرستانی» (که استفاده از واژه شهرستانی خودش باعث تفرقه است). آیا اگر اعراب خوزستان می‌خواستند با پرچم الحواز و یا آذری‌ها با پرچم خودشان و کردها و بلوچ‌ها نیز هرکدام با پرچم خودشان، در اعتراضات جنبش سبز شرکت کنند، آیا دولت ایران نیازی به پلیس ضد شورش برای مقابله با جنبش داشت؟! مسلما خیر. بلکه این خود مردم بودند که با یکدیگر حداکثر قوا برخورد می‌کردند[…]. کما این‌که در وب‌سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی این ترور شخصیت‌ها وگروه‌ها بارها انجام شد و کماکان نیز می‌شود. تا خودمان دشمن خودمان هستیم، چه نیازی به پلیس است!

رنگ:

گرچه انقلاب سال ۲۰۰۴ در اوکراین رنگ سمبلیک نارنجی داشت، اما انقلاب اخیر بدون رنگ بود. رنگ نبود، تفرقه‌ای هم ایجاد نشد.

ضربه اقتصادی:

در عرض ۴۸ ساعت (دو روز) اکثر مردم اقدام به بیرون کشیدن پول‌های خود از بانک‌ها کردند. حتی بانک‌های خصوصی و غیر اوکراینی. به‌طوری که خیلی زود بانک‌ها پولی برای پرداخت به مردم نداشتند. توجه کنید که اگر می‌خواستند با روشن کردن اطو و بالا بردن مصرف برق خودشان با دولت مبارزه کنند، بازنده اصلی خود مردم بودند نه دولت!

اینترنت:

گرچه در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی مردم برعلیه دولت می‌جنگیدند، اما در خیابان هم بودند. دولت اوکراین یا تغییر عکس پروفایل اکراینی‌ها در فیس‌بوک تغییر نکرد، با ایجاد کمپین در فیس‌بوک برای آزادی زندانیان سیاسی، زندانیان سیاسی آزاد نشدند! مردم سه ماه در خیابان بودند نه در فیس‌بوک با پروفایل‌های جعلی! سه ماه در زمستان را در خیابان‌ها خوابیدند.

هدف:

آخرین و مهم‌ترین راز پیروزی جنبش‌های مردم اکراین، درک و انتخاب هدف صحیح بوده است. مخصوصا در جنبش دوم‌شان. گرچه اهداف کلی آن‌ها به این قرار بود:

۱- آزدای یولیا تیموشنکو (نخست وزیر سابق) از زندان و آزادی دستگیر شدگان در تظاهرات
۲- لغو قانون جدید ممنوعیت تجمعات و بازگشت قانون اساسی کشور به سال ۲۰۰۴
۳- استعفای رییس جمهور و برگزاری انتخابات زودرس

رییس جمهور پس از خلع نخست وزیر، پست نخست وزیری و معاونت آن‌را به رهبران مخالف پیشنهاد داد، اما مورد پذیرش واقع نشد. اهداف اول و دوم هم محقق شدند، اما باز هم مردم کوتاه نیامدند. رییس جمهور با برگزاری انتخابات در ماه می هم موافقت کرد، اما مردم خواست‌شان استعفای فوری رییس جمهور بود. آن‌چه جای تامل دارد، ترک نکردن خیابان پس از فرار رییس جمهور است! مردم تا مشخص نشدن دولت بعدی و انجام خواست‌های آن‌ها، این میدان را ترک نخواهند کرد. اگر هم موقتا میدان را ترک کنند، به شما قول می‌دهم درصورتی که دولت بعدی تن به خواسته‌های مردم ندهد، انقلاب سوم اوکراین را شاهد خواهیم بود.

از آن‌جایی که نوشتن درباره علل پیروزی اوکراینی‌ها و علل شکست ایرانیان در جنبش‌های خود، ممکن است تبدیل به کتاب شود، مجبورم در همین‌جا مقاله خود را پایان دهم و به یک جمله کلی اکتفا کنم: تفاوت مردم ایران با مردم اوکراین در «فرهنگ‌شان» است. از آداب معاشرت و حرف زدن و فرهنگ رانندگی و راه رفتن و سینما رفتن گرفته تا هرآن‌چه که دل‌تان می‌خواهد …

به همین دلیل است که آقای پورمحمدی با صراحت می‌گوید: «خیال‌تان راحت، ایران اوکراین نیست!»

بله، ایشان حق دارد. تا رسیدن به فرهنگ اوکراینیان، راه درازی در پیش ایرانیان است. و این یک حقیقت است، متاسفانه!


هروقت رهبران و تلویزیون‌های اپوزیسیون توانستد با هم متحد شوند و این اتحاد را تا آخر حفظ کنند، آن‌وقت اولین قدم را ایرانیان برداشته‌اند.

————-

مطالب بلاگستان و کلیه مطالب رسیده از اعضا، معرف دیدگاه شخصی نویسندگان است نه سایت خودنویس

تدبیر: در صفحه توئیتر گروه تروریستی جیش العدل همچنین ادعا شده یکی از اعضای این گروه تروریستی روز سه شنبه اعدام شده و این گروه تروریستی تصمیم گرفته گروهبانی که حدود سه هفته پیش به همراه 4 مرزبان دیگر ربوده شد را اعدام کند.
قصد گروه تروریستی جیش العدل برای قتل یکی از 5 مرزبان ایرانی

گروه سیاسی تدبیر: گروه تروریستی “جیش العدل” در توئیتر خود مدعی شده که قصد دارد یکی از پنج مرزبان ایرانی را که چندین روز پیش ربوده به قتل برساند.

به گزارش تدبیر این گروه ترورریستی در توئیترش نوشته قصد دارد گروهبان ایرانی که در میان پنج مرزبان گروگان گرفته شده است “اعدام” کند.

به گزارش “تدبیر” این گروه تروریستی که سابقه به شهادت رساندن چند مرزبان ایرانی را دارد امروز در توئیتر خود با انتشار مطلبی به زبان عربی، مدعی شده یکی از مرزبانان ربوده شده ایرانی را اعدام می کند.

در صفحه توئیتر این گروه تروریستی همچنین ادعا شده یکی از اعضای این گروه تروریستی روز سه شنبه اعدام شده و این گروه تروریستی تصمیم گرفته گروهبانی که حدود سه هفته پیش به همراه چهار مرزبان دیگر ربوده را برای تلافی اعدام کند.

این در حالی است که در روزهای اخیر و پس از سفر هیات ایرانی به پاکستان امید به آزادی مرزبان ربوده شده بیشتر شده است.

مقام های ایران و پاکستان توافق کرده بودند برای افزایش امنیت مرزهای شرقی ایران تلاش های دوجانبه ای صورت دهند. هر چند پیش از این برخی مسئولان ایرانی گفته بودند ایران مکان نگهداری سربازان ایرانی را شناسایی کرده و در صورتی که پاکستان توان برخورد با این اشرار را ندارد ایران می تواند خود وارد عمل شده و سربازان ربوده شده را آزاد کند.

روز: در سیمای جمهوری اسلامی که حتی نشان دادن ساز به مدت چند ثانیه، یک اتفاق ویژه و جنجالی محسوب می‌شود، سرمربی پیشین تیم ملی در یک برنامه زنده بسیار پرطرفدار، نام “داریوش”، خواننده ساکن آمریکا را بر زبان آورده است. محمد مایلی کهن که در افواه به مربی مطلوب حاکمیت معروف است پس از نام بردن از این خواننده و اعلام دوست داشتن او، در یک مصاحبه دیگر هم این موضوع را تکرار کرد و باعث شد تا رسانه‌های دیگر هم به کرات نام “داریوش” را تکرار کنند. در فضای مجازی هم این موضوع به شوخی و جدی دستمایه بحث قرار گرفته و شنیده می‌شود که این تابوشکنی محمد مایلی‌کهن، حداقل تاوانش ممنوعیت حضور در رادیو و تلویزیون جمهوری اسلامی است.

” داریوش رو دوست داشتم، الان هم دوست دارم”

آنهایی که فوتبال ایران را دنبال می‌کنند از دعواهای سابقه‌دار علی دایی و محمد مایلی‌کهن، بی‌خبر نیستند. دو بازیکن سابق پرسپولیس هر دو بازیکن و سرمربی تیم ملی بوده‌اند و زمانی که مایلی‌کهن سکان تیمی ملی را در اختیار داشت، دایی در تیم او بازی می‌کرد. اما با همه این اشتراکات، آب‌شان در یک جوی نمی‌رود و تاکنون بارها و بارها علیه یکدیگر صحبت کرده‌اند تا جایی که کار به شکایت و دادگاه هم کشیده است. حالا باز چند صباحی است که با بالا گرفتن بحران مالی در باشگاه پرسپولیس، مایلی‌کهن، این بار به عنوان پیشکسوت و دایی به عنوان سرمربی این تیم رودرروی یکدیگر قرار گرفته اند. برنامه بسیار پرطرفدار “نود” به تهیه‌کنندگی و اجرای عادل فردوسی‌پور هم مثل همیشه از چنین موضوعات داغی استقبال می‌کند اما در دقایق نخست بامداد سه‌شنبه، ششم اسفند ماه هیچ کس انتظار نداشت که در میانه دعوای دایی-مایلی‌کهن، پای داریوش اقبالی خواننده وسط بیاید.

قبل از روی آنتن رفتن برنامه نود، علی دایی در ادامه تقابل‌ اخیرش با مایلی‌کهن گفته بود: “برخی آدم‌ها هر لحظه رنگ عوض می‌کنند و قبل و بعد از انقلاب تیپ و قیافه‌شان هم تغییر کرده است. خوب است حالا من هم تی‌شرت مارک USA بپوشم؟” اشاره اوبه عکسی از محمد مایلی‌کهن در سال ۱۳۵۶ است که در کنار سه بازیکن دیگر، شلوار جین به پا دارد و تی شرتی پوشیده که رویش به انگلیسی نوشته شده: دانشگاه کالیفرنیا.

عادل فردوسی‌پور هم گویا با علی دایی موافق بود که این عکس مناسبی نیست و آن را در برنامه پخش نکرد اما مایلی‌کهن وقتی روی خط تلفن آمد، اعلام کرد که به این عکس افتخار می‌کند و اجازه داد تا آن را نشان بدهند. سرمربی سابق تیم ملی که از اوبا عنوان “حاجی مایلی” هم نام می‌برند، توضیح داد: “من هیچ‌وقت جانماز آب نمی‌کشم. من با کفش هم نماز شکر نمی‌خوانم. آن عکس برای ۳۷ سال پیش و قبل از انقلاب بوده؛ روی پیراهن من هم نوشته شده کالج کالیفرنیای آمریکا. آن زمان رژیم شاهنشاهی بود و همه زیر بلیط آمریکا بودند، پوشیدن این پیراهنی چه مشکلی داشت؟ اما بعد در این مملکت انقلاب شد و ایشان[علی دایی] بازی ایران با ازبکستان را تعطیل کرد تا برود تابعیت آمریکا بگیرد.”

وقتی مجری برنامه از او خواست که وارد مسائل شخصی نشود، قسمت داغ برنامه رقم خورد. مایلی‌کهن گفت: “تو اون عکس می‌بینید من ریش دارم؛ من داریوش رو دوست داشتم، الان هم دوست دارم اما یک سری کارهایش را نفی می‌کنم.” خنده فردوسی‌پور و بعد تلاش برای پایان دادن به مکالمه، واکنش به این تابوشکنی غیرمنتظره بود.(لینک فیلم)

به مسخره گرفتن ممنوع‌التصویر شدن

روزنامه فرهیختگان نخستین رسانه‌ای بود که از “ممنوع‌التصویر” شدن مایلی‌کهن خبر داد: از راهروهای صدا و سیما شنیده شد که محمد مایلی‌کهن قرار است دوباره ممنوع‌التصویر شود. ضمن اینکه او قبل از اینکه روی خط برنامه ۹۰ برود، در یک برنامه رادیویی هم حاضر شده و حرف‌های جنجالی بسیاری زده بود. البته ظاهرا فردوسی‌پور پس از اینکه برنامه به پایان می‌رسد، ۴۵ دقیقه‌ای در سازمان می‌ماند تا درباره کلیت ماجرا توضیحاتی ارائه کند. البته آنچه دیروز به گوش رسیده این است که تصمیماتی برای ممنوعیت پخش تصویر و صدای محمد مایلی‌کهن گرفته شده است.

اما گویا مربی اصولگرا و حامی احمدی‌نژاد، خیال کوتاه آمدن ندارد و روز چهارشنبه در مصاحبه‌ای با خبرآنلاین مواضع تندتری را هم عنوان کرد.

خبرنگار از او خواسته تا درباره حرف‌هایش در برنامه نود توضیح بدهد و جواب شنیده که “من روی آنتن زنده اسمش را آوردم. شما حتی می ترسی پشت تلفن اسمش را بیاوری. بعد می خواهی درباره‌اش حرف بزنی؟” و وقتی که خبرنگار می‌گوید می‌خواهد درباره داریوش حرف بزند، مایلی کهن جواب می‌دهد: “حالا که من گفتم ترست ریخت؟ نترس. حق می دهم که بترسی. بالاخره شما جوانی اما من زندگی ام شکل گرفته و دیگر توپ هم تکانش نمی دهد. مگر اینکه یک زلزله یا بلای آسمانی بیاید که همه چیز را خراب کند.”

او ممنوع‌التصویر شدن در صدا و سیما را هم به مسخره گرفته است: “وای خدای من. الان با این حرفی که زدی باید شب بروم خانه و خودکشی کنم. پسرم، من مگر کشته و مرده اینم که تو تلویزیون باشم؟ من یکسری باور دارم که پای اعتقاداتم هستم. حرف هایم را هم زدم. بدون ترس هم زدم. پای عواقبش هم هستم.”

او درباره “پارادوکس” متدین بودن و گوش دادن به موزیک و تماشای شبکه‌های ماهواره‌ای هم توضیح داده است: “بابا خود شما ها به من این نشان را زدید. این را گفتید و بعد هرچه خواستید، به اسم اسلام در سرزمینی اسلامی مرا زدید. من بیچاره در بازی با کره وقتی ۶ گل به این تیم زدیم فقط دستم را به سمت آسمان گرفتم و گفتم خدایا شکرت. هر بار که گفتید رفتی جبهه گفتم هیچ وقت این سعادت را نداشتم. دیگر چه کار باید می کردم؟ شما رسانه‌ها می خواستید از من این چهره را بسازید و بعد هم علیه خودم استفاده کردید. مگر ننوشتید شب مسابقه تا صبح زیارت عاشورا و دعای کمیل می گذارد؟ بروید از بچه های تیم ملی این را بپرسید که آیا این طور بوده است؟ من اگر باور و اعتقادی دارم در زندگی شخصی خودم دارم و می بینید که آدمی نیستم که پنهانش هم بکنم.”

مایلی‌کهن به غیر از اینکه سری به موسیقی زده، از سیاست هم غافل نمانده و از شعار “مرگ بر آمریکا” هم انتقاد کرده است. اوضمن تاکید بر اینکه از “جنایت‌های آمریکایی‌ها” بیزار است، گفت: “اینکه شعار می‌دهیم مرگ بر آمریکا و پرچم این کشور را آتش می زنیم، اگر این تصاویر از یک آمریکایی پخش شود که دارد با پرچم کشور ما انجام می‌دهد، می خواهم از صفحه تلویزیون بروم تو و خفه اش کنم. این حس ممکن است در مردم آن کشور هم ایجاد شود. ولی مثلا ژاپنی ها این همه کشته به خاطر بمب های آمریکایی دادند. قطعا آنها هم کینه عمیقی از آمریکایی ها به دل دارند. اما آنها بهتر از ما مرگ بر آمریکایشان را عملی کردند. وقتی هر آمریکایی برای رفت و آمد باید از ماشین های ژاپنی استفاده کند یعنی مرگ بر آمریکا. وقتی تصاویر تلویزیونیشان باید از تلویزیون‌های ژاپنی پخش شود یعنی مرگ بر آمریکا، وقتی رئیس جمهور آمریکا مجبور است تلفن‌هایش را با تلفن پاناسونیک بزند یعنی مرگ بر آمریکا”

به گزارش فرهیختگان، این دومین‌ بار است که سرمربی سابق تیم ملی پخش صدا و تصویرش از صدا و سیما ممنوع می‌شود. بار اول زمانی پخش گزارشی از تلویزیون بود که در آن اعلام شد مایلی‌کهن در کرج باغ ۸۰۰ میلیون تومانی دارد. مایلی‌کهن هم در جواب گفت: “متاسفم که آقایان این گفته را از رسانه ملی پخش کردند. باغ ۸۰۰ میلیونی من جنب ویلای پنج میلیاردی ضرغامی است!” این جمله باعث شد تا او مدت زیادی صدا و تصویرش از شبکه‌های مختلف رادیویی و تلویزیونی پخش نشود تا بالاخره خودش اعلام کند که صدا و تصویرش از صداوسیما پخش نمی‌شود.

بی‌بی‌سی: دبیر شورای نظارت راجع به اظهارات دیروز مشاور رئیس جمهور در این مورد که صدا و سیما “معادل بودجه یک سال” خود از دولت بودجه اضافی خواسته توضیحی نداده است

بیژن نوباوه دبیر شورای نظارت بر سازمان صداوسیما خواستار برکناری حسام الدین آشنا از سمت نمایندگی دولت در شورای نظارت و عذرخواهی او به خاطر اظهاراتش در انتقاد از این نهاد شد.

به گزارش سایت شورای نظارت بر صدا و سیما، آقای نوباوه سه شنبه ۶ اسفند (۲۵ فوریه) افزود که اعضای شورا طی نامه ای به رئیس جمهور اعتراض خود را به اظهارات آقای آشنا اعلام خواهند کرد.

حسام الدین آشنا در واکنش به اظهارات امروز بیژن نوباوه، در مصاحبه با سایت تدبیر گفت منظور او از سخنان روز پیش تاکید بر این نکته بوده که “امکانات نظارتی از شورای نظارت گرفته شده است”.

آقای آشنا، مشاور رئیس جمهور و نماینده دولت در شورای نظارت بر صدا وسیما، دیروز با انتقاد شدید از رادیو – تلویزیون سراسری ایران گفته بود که این شورا به وظایف نظارتی خود عمل نمی کند.

وی افزوده بود وضعیت شورا به گونه ای شده که “گویی این شورای نظارت برصداوسیما نیست، بلکه شورایی از طرف صدا و سیما برای نظارت بر ریاست جمهوری است”.

بیژن نوباوه در واکنش به این انتقادات گفته است: “متأسفانه آقای آشنا از حداقل اطلاعات درخصوص عملکرد صد درصد موفق شورای نظارت در تحلیل محتوا و اجرا در عملکرد سازمان صداوسیما که طی ده ها مجلد کارشناسی منتشر شده بی اطلاع است.”

بحث بر سر ‘مشروح مذاکرات’ شورا

آقای نوباوه با ذکر اینکه “به نظر می رسد اعتراض غیر مسئولانه مشاور رئیس جمهور به دلیل عدم تحقق برخی از مطالبات وی از شورای نظارت صورت گرفته”، تاکید کرده که آقای آشنا “دائما اصرار دارد که مشروح مذکرات شورای نظارت در اختیار وی قرار گیرد تا بتواند از آن در جهت اهداف خود استفاده کند”.

انتقاد از “اصرار دائمی” آقای آشنا برای در اختیار داشتن مشروح مذاکرات شورای نظارت بر صدا و سیما، ظاهرا به آن معنی است که نماینده دولت حسن روحانی، امکان دسترسی به متن مذاکرات این شورا را ندارد.

حسام الدین آشنا و بیژن نوباوه، به ترتیب به نمایندگی از دولت و مجلس ایران در شورای نظارت بر صدا و سیما عضویت دارند.

آقای آشنا در بخشی از انتقادات دیروز خود گفته بود که صدا و سیما “علاوه بر بودجه رسمی این سازمان”، مبلغ سنگینی از دولت بودجه اضافی خواسته و برای تامین آن مهلتی دو ماهه تعیین کرده است.

او افزوده بود که مبلغ درخواستی، “معادل بودجه یک سال صداوسیما” بوده و عزت الله ضرغامی رئیس رادیو – تلویزیون سراسری ایران، در نامه ای به رئیس جمهور خواستار تامین آن شده است.

مشاور رئیس جمهور ایران توضیح بیشتری در مورد ماهیت این بودجه “غیر رسمی” و علت مطالبه آن نداده بود. بیژن نوباوه نیز در سخنان امروز خود، اشاره ای به این قسمت از اظهارات حسام الدین آشنا نکرده است.

شورای نظارت بر صداوسیما، مسئول ارائه گزارش عملکرد رادیو – تلویزیون سراسری ایران به رهبر جمهوری اسلامی است.

در این شورای شش نفره، هر یک از قوای مقننه، مجریه و قضاییه دارای دو عضو هستند و اکثر اعضای فعلی آن را محافظه کاران تشکیل می‌دهند.

دویچه‌وله: مسیب سروندی روزنامه‌نگار و مفسر ورزشی پس از صدور قرار تامین و آزادی موقت از زندان اوین، از ایران خارج شده و درخواست پناهندگی کرده است.

این خبرنگار ورزشی به عنوان کارشناس با برنامه ورزش از نگاه ۲ و شبکه جام جم همکاری می‌کرد. سروندی همچنین مجری رادیو جوان بود. معاونت سردبیری روزنامه هدف و دبیر سرویس ورزشی سایت موج، در سوابق او دیده می‌شود.
سروندی که همراه تیم‌های ورزشی ایران به عنوان خبرنگار به کشورهای مختلف اعزام شده، طی یک و نیم سال گذشته در شبکه فیزیک TV که از امارات پخش می‌شود، به عنوان تهیه کننده و مجری فعالیت می‌کرد.

او با اشاره به دوران حبس در زندان اوین و سپس خروجش از ایران می‌گوید اجرای برنامه او در یک شبکه ماهواره‌ای، ابعادی کاملاً ورزشی داشت. مسیب سروندی با توجه به قوانین روادید، ناگزیر بوده دو ماه در امارات به سر ببرد و یک ماه در ایران. اما مجریگری در آن شبکه و همچنین رفت و آمد مکرر بین تهران و دبی، باعث ایجاد شائبه جاسوسی شد که به اعتقاد او “کاملا غلط و غیر منطقی است.”

اتهام جاسوسی به خبرنگار ورزشی

سروندی درباره ماجرای بازداشت خود گفت که اواخر آذر ۱۳۹۱ با حضور ماموران وزارت اطلاعات در منزل‌ دستگیر شده و اسناد رسمی پیرامون این ماجرا را تسلیم مقامات کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل کرده است.

سروندی در مصاحبه اختصاصی با دویچه وله افزود: «تا یک هفته حتی به خانواده‌ام نیز خبر ندادند که در کدام زندان یا بازداشتگاه هستم و اصلاً ماجرا از چه قرار است. در انفرادی زندان اوین بودم و توسط افراد مختلف بازجویی شدم. وقتی مرا برای صدور حکم نزد قاضی بردند، خواهر و برادر یک مدیر شبکه تلویزیونی دیگر هم بودند که با وثیقه ۵۰۰ میلیونی آزاد شدند. می‌گفتند پدرشان همچنان زندانی است. متاسفانه این رویه غیر انسانی رایج شده که برای تحت فشار قرار دادن خبرنگاران، خانواده‌هایشان را آزار می‌دهند.»

سروندی تاکید کرد: «در آن روزهای پر عذاب، هربار یک موضوع جدید را به جرم‌های مرتکب نشده‌ام، اضافه می‌کردند که اگر بخواهم به دو مورد اصلی از اتهامات اشاره کنم، اول گفتند فساد اخلاقی را ترویج کرده‌ام و سپس متهم به جاسوسی شدم و اصرار بر اینکه با چه کسانی در ارتباط هستم.»

سروندی در باره واکنش ورزشکاران که با وی سال‌ها در ارتباط بوده‌اند، گفت: «خانواده‌ام که به من دسترسی نداشتند به همین ورزشکاران متوسل شدند. خوشبختانه در آن روزها ورزشکاران بزرگی مانند حمید سوریان، مجید خدایی، حسن رنگرز و چند چهره دیگر در دادسرای شهید مقدس اوین حاضر شدند تا وساطت کنند. حضورشان بسیار موثر بود و قاضی پرونده با وثیقه ۳۰۰ میلیون تومانی دستور آزادی موقت را صادر کرد.»

خروج غیر قانونی از ایران

این گزارشگر ورزشی گفت که ورزشکاران یاد شده به هیچ وجه در جریان مفاد پرونده نبودند. به گفته وی این قهرمانان فارغ از این‌که موضوع و موارد اتهام چیست، برای هر خبرنگار دیگری هم که به مشکل می‌افتاد، پا پیش می‌گذاشتند. وی افزود: «از آنها سپاسگزارم که اگر نبودند، من حالا همچنان در اوین بودم.»

سروندی درباره روزهای پس از آزادی تصریح کرد که دیگر به امارات بازنگشته و ناگزیر فقط منتظر برگزاری دادگاه بوده. با این تصور که به زعم او مراجع قضایی و امنیتی، به اشتباه خود درباره بی‌اساس بودن اتهام جاسوسی پی برده‌اند.
اما در عمل، اتفاق دیگری رخ داد: «دوم اسفند نامه آمد و خواستند به دادسرای اوین مراجعه کنم. به محض حضور، مجدداً بازداشت شدم. گفتند با خانه تماس بگیرم تا گذرنامه‌ام را بیاورند. فردای همان روز آزاد شدم. این ماجرا همزمان بود با دستگیری گروهی از خبرنگاران که در داخل ایران فعالیت می‌کردند و هیچ جرمی هم مرتکب نشده بودند.»

او با اشاره به دریافت احضاریه ۲۵ اسفند برای حضور در دادسرای اوین، درباره چگونگی خروجش از ایران به دویچه وله فارسی گفت: «حکم رسمی ممنوع‌الخروجی را دریافت کرده بودم اما تفاوتی هم نداشت. چون گذرنامه نداشتم که بخواهم از کشور خارج شوم. وقتی دیدم سوابق مشخص من در صداوسیما و رسانه‌های مکتوب باعث خلاصی من نخواهد شد و حتی پادرمیانی مطرح‌ترین چهره‌های ورزشی نیز بی‌فایده است، به صورت غیر قانونی از ایران خارج شدم.»