اخبار

خودنویس: این مطلب جزو معدود مطالبی است که میلی به نوشتن آن نداشتم ولی کار به جایی رسیده است که صبر امثال من هم به سر آمده و ناچار سربسته به نکاتی اشاره خواهم کرد. باندبازی در سطح اینترنت فارسی ،که متاسفانه از فرهنگ منحط سیاسی به ارث رسیده همچنان قربانی می‌گیرد و جالب اینجاست که در این عرصه که ظاهرا عرصه‌ی فردی و اندیویدوئالیستی است این باندبازی و لشکرکشی‌های رفیقانه و زیر آب زدن‌های خصمانه بدتر از سازمان‌های سیاسی که به کار کلکتیو معتقدند جریان دارد.

در عالم سیاست انواع و اقسام باندبازی‌های کثیف را شاهد بوده‌ایم و هستیم. این باندبازی‌ها نه در خارج از چهارچوب گروه‌ها٬ بل که در درون خود گروه‌ها مشاهده شده و می‌شود و یکی از دلایل ضعف گروه‌های سیاسی در کشور ما همین است. گاه باندبازی‌ها به جایی می‌رسد که دشمن اصلی گروه‌ها -یعنی حکومت- از یاد می‌رود و اعضای گروه چنان به جان هم می‌افتند و یکدیگر را می‌درند که گروه از هم می‌پاشد. بدترین نمونه‌های چنین باندبازی‌هایی را در حزب توده‌ی ایران چه در دوران قبل از انقلاب و چه در دوران بعد از انقلاب دیده‌ایم. در سازمان مجاهدین پیش از انقلاب هم این باندبازی‌ها منجر به تصفیه‌های خونین شد که داستان‌اش را احتمالا شنیده‌اید.

اما باندبازی در سطح اینترنت فارسی هم که متاسفانه از فرهنگ منحط سیاسی به ارث رسیده همچنان قربانی می‌گیرد و جالب اینجاست که در این عرصه که ظاهرا عرصه‌ی فردی و اندیویدوئالیستی است این باندبازی و لشکرکشی‌های رفیقانه و زیر آب زدن‌های خصمانه بدتر از سازمان‌های سیاسی که به کار کلکتیو معتقدند جریان دارد.

بدترین نمونه این باندبازی‌ها را در برخی سایت‌های لینک‌گذار می‌بینیم که باعث شده گروه‌هایی لینک‌های خود را بالا بکشند و بسیاری از لینک‌های مخالفین و گذارندگان آن‌ها را به طور کلی حذف کنند.

بعد از جریان مطرح شدن صحت مدرک دکترای آقای حسن روحانی در «خودنویس» شخصا شاهد برخوردهایی بودم که سعی می‌کنند پوسته‌ی مباحث را بشکافند و اعماق آن را در ضمیر خودآگاه و ناخودآگاه نویسنده و سایتی که برای آن می‌نویسد جست وجو کنند و بر اساس آن نتیجه‌ی دل‌خواه خود را بگیرند. در این زمینه نیز از به کار بردن هیچ لفظ زشت و زننده‌ای خودداری نمی‌کنند که جدّاً جای تاسف است. من مطمئن هستم همین نوشته را نیز دوستان دانشمند ما حمل بر توطئه نویسنده و سایت «خودنویس» خواهند کرد. نکته‌ی جالب توجه در این ماجرا یارکشی و لشکرکشی گروهی به یک نویسنده و سایت است که این را حداقل در میان افرادی که به «آکادمسین» شهرت دارند انتظار نداشتم.

زیاد نمی‌خواهم وارد جزئیات بشوم چون حوصله جنجال‌های سَبُک را ندارم ولی به این نکته هم اشاره کنم که حتی اگر از این دوستان یا دوستانِ این دوستان به خاطر کاری گران‌قدر یا مقاله‌ای پر محتوا یا کتابی ارزشمند تعریف شود آن را هم حمل بر توطئه می‌کنند و اگر فرصتی پیدا کنند لفظ درشتی به خاطر تعریف و تمجید نثار تعریف کننده می‌کنند!

این برخوردها و باندبازی‌های کثیف اگر در سازمان‌های سیاسی٬ نسل اندر نسل ادامه یافته و به شکل سنت در آمده٬ از آقایانی که اهل قلم هستند و برای شخصیت فردی‌شان اهمیت قائل‌اند بعید است و امیدواریم متوجه زشتی این نوع نگاه حتی اگر بازتاب بیرونی پیدا نکند بشوند و روش‌شان را نسبت به مخالفان فکری تعدیل کنند.

دویچه‌وله: سعید لیلاز، تحلیلگر اقتصادی که صبح روز هشتم تیر برای اجرای حکم شش سال زندان خود به اوین منتقل شده بود، پس از بازجویی در بند ۲۰۹ این زندان به خانه بازگشت. لیلاز از زمستان ۸۸ با وثیقه‌ای ۵۰۰ میلیونی در مرخصی بود.

سعید لیلاز، سردبیر روزنامه توقیف شده “سرمایهِ” که روز شنبه هشتم تیرماه برای تحمل شش سال حبس خود به اوین منتقل شده بود، پس از بازجویی در بند ۲۰۹ این زندان، آزاد شد.

پیش از این سایت “کلمه” خبر داده بود که لیلاز برای گذراندن باقیمانده دوران محکومیت خود، به اوین فراخوانده شده است.

لیلاز که از افراد نزدیک به حزب کارگزاران سازندگی است، از جمله دستگیرشدگان پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ بود.

این استاد تاریخ دانشگاه شهید بهشتی، در ۲۷ خرداد سال ۱۳۸۸ در خانه خود دستگیر شد و بیش از ۱۰۰ روز را در سلول‌های انفرادی اوین سپری کرد. لیلاز پس از آن و بعد از ۹ ماه زندان، در بهار ۱۳۸۹ و با وثیقه‌ای ۵۰۰ میلیون تومانی به مرخصی آمد.

دادگاه موسوم به “متهمان پرونده کودتای مخملی” به ریاست قاضی صلواتی، لیلاز را به اتهام “فعالیت تبلیغی علیه نظام”، “نگهداری اسناد طبقه‌بندی شده” و “ارتباط با بیگانگان” به ۹ سال زندان محکوم کرد.

این حکم سنگین پس از چندی در دادگاه تجدیدنظر به شش سال حبس تقلیل یافت.
سعید لیلاز در دادگاه دسته‌جمعی روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی در تابستان ۱۳۸۸

سعید لیلاز در دوران مرخصی خود، هم‌چنان به تحلیل‌های اقتصادی و انجام مصاحبه می‌پرداخت. وی به ویژه در هفته‌های گذشته در خصوص انتخابات، پیروزی حسن روحانی و کاهش بهای ارز، اظهارنظرهای مختلفی در رسانه‌ها کرده بود.

لیلاز از جمله در آخرین نوشته خود پیرامون نتیجه انتخابات، از تکرار ماجراهای تاریخی در ایران یاد کرده و گفته بود که «مجاهدان روز شنبه در تشکیل کابینه روحانی جلو افتاده و مجاهدان روز جمعه را به حاشیه رانده‌اند.»

انقلاب مشروطه ایران روز جمعه به پیروزی رسید و “مجاهد روز شنبه” به کسانی گفته می‌شود که برای بهره‌مندی از میوه پیروزی، وارد صفوفی می‌شوند که تا دیروز در آن جای نداشتند.

لیلاز نوشته بود که «مجاهدان روز شنبه در صف اول جشن پیروزی جا خوش کرده‌اند، البته مجاهدان روز جمعه هیچ گله و انتظاری ندارند. همین که بار سنگین فشار دولت احمدی‌نژاد از مردم برداشته شود، برای آنها یک دنیا می‌ارزد.» او هشدار داده بود که باید مراقب باشیم که “انا شریک” گفتن مجاهدان روز شنبه، ذهن آقای روحانی را از وظایف اصلی و انتخاب‌های درست منحرف نکند.

لیلاز که طرفدار بازار و اقتصاد آزاد است، در خصوص دورنمای بحران ارزی ایران به سایت “فرارو” گفته بود: «به دلیل وفاقی که در داخل کشور شکل گرفته است، ظرف سه چهار ماه آینده گشایشی در وضعیت ارزی کشور ایجاد می‌شود و این شرایط موجب می‌شود که نسبت به تحقق دسترسی کشور به منابع ارزی خود در خارج و افزایش درآمد ارزی از محل صادرات نفتی در آینده نزدیک خوشبین باشیم.»

وی هم‌چنین در یادداشتی در روزنامه “شرق” نوشته بود که دولت یازدهم برای اصلاح پیامدهای منفی سیاست‌های دولت نهم و دهم، دستکم به دو سال وقت نیاز دارد.

خودنویس: دیشب، پیروزی ایران بر ایتالیا و عدم سانسور نماهایی از تماشاگران، یکی از خاطره‌انگیزترین شب‌ها را برای بینندگان سیما رقم زد.

تیم ملی والیبال ایران در ادامه لیگ جهانی والیبال، در دیداری مقابل یکی از باسابقه‌ترین تیم‌های جهان، به پیروزی ۳-۱ در زمین حریف دست یافت. اما حاشیه‌های تلویزیونی این دیدار تا سال‌ها به یاد خواهد ماند، از جمله عدم سانسور نماهایی از دختران ایرانی بدون حجاب حمایت کننده از تیم ملی والیبال ایران.

به جز حضور پرتعداد تماشاگران ایرانی در شهر مودنا، این عدم سانسور شبکه سوم سیما بود که باعث تعجب بسیاری در شبکه‌های اجتماعی شده است.

از سوی دیگر، حمله بسیاری از اعضای فیسبوک در فضای مجازی به والیبالیست‌های تیم ایتالیا نیز از حواشی  مجازی این دیدار بود.

روز: “انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران” از تابستان سال ۸۸ به دستور سعید مرتضوی، دادستان وقت پلمب شده و امکان فعالیت ندارد. با انتخاب رییس‌جمهور جدید، روزنامه‌نگاران عضو این انجمن که از ۶ هزار نفر هم فراتر رفته بودند، امیدوار به بازگشایی مجدد آن هستند؛تقاضایی که در نخستین کنفرانس مطبوعاتی حسن روحانی هم عنوان شد. اما بلافاصله از سوی “انجمن صنفی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران ایران” بیانیه‌ای خطاب به رییس‌جمهور منتشر شد که از او می‌خواست مانع فعالیت مجدد “انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران” شود، چرا که “آلت دست جریان‌های سیاسی” بوده و رئیسش، رجبعلی مزروعی ” با فرار از کشور در آغوش دشمنان نظام در حال پادویی رسانه‌های بیگانه” است.

این تشکل تازه تاسیس مدعی است که مجوزهای لازم را اخذ کرده و با توجه به انحلال “انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران”در حال حاضر تنها تشکل صنفی روزنامه‌نگاران ایران است. اما در سوی مقابل کامبیز نوروزی، دبیر کمیته حقوقی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران می‌گوید که ” از نظر حقوقی شخصیت حقوقی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران همچنان پابرجا و معتبر است و دفتر این انجمن فقط به دلیل یک تصمیم قضایی که در سال ۸۸ از طرف دادستان وقت تهران اتخاذ شد، پلمپ و بدین‌وسلیه عملا فعالیت انجمن متوقف شد.” او تاکید می‌کند: “مطابق با قوانین و مقررات جاری کشور از جمله قانون تجارت و قانون کار صرفا به دو طریق امکان‌پذیر است. یکی از طریق «تصمیم مجمع عمومی فوق‌العاده انجمن» و دیگری «رای دادگاه به انحلال». درباره انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران نه مجمع عمومی فوق‌العاده انجمن چنین تصمیمی اتخاد کرده و نه هیچ دادگاهی رای انحلال داده است.”

برای اطلاع از نظرات تشکل تازه تاسیسی که خود را تنها انجمن صنفی مجوزدار در حوزه رسانه‌ها می‌داند و در نام، فقط یک “خبرنگاران” بیشتر دارد، با علی لاریجانی، دبیر انجمن صنفی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران ایران گفت‌وگو کردیم. او در کنار محمدمهدی دانی، رئیس، علیرضا خلیفه، نائب رئیس، در هیات مدیره حضور دارد و تاکید می‌کند که انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران به لحاظ قانونی منحل شده است. او از اعضای این انجمن دعوت می‌کند که به تشکل تازه تاسیس بپیوندند، چرا که معتقد است حساب اعضا از حساب «هیات رئیسه سیاسی و سوءاستفاده‌گر» انجمن صنفی روزنامه‌نگاران جداست.

آقای لاریجانی؛ لطفا توضیح بدهید انجمن صنفی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران ایران چیست و چه نسبتی با انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران دارد؟

انجمن صنفی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران ایران پس از یک سال تلاش‌های اولیه از برج ۹ سال ۱۳۹۰ به طور رسمی فعالیت خود را آغاز کرده است. همه مراحل قانونی طی شده و مجوزهای لازم هم گرفته شده و انجمن از سطح شهر تهران و استان تهران، اکنون گستره کشوری دارد. حتما می‌دانید که طبق قانون یک انجمن صنفی بیشتر در هر صنف نباید وجود داشته باشد و آن یکی هم در حال حاضر ما هستیم. آن انجمن صنفی که درش پلمب شد نتوانسته بود مجمع اش را برگزار کند و با وزارت کار مشکل داشت. من به بحث سیاسی ورود نمی کنم ولی از نظر صنفی آن‌ها نتوانستند از سال ۸۵ به دلیل بالا رفتن تعداد اعضا، مجمع برگزار کنند در حالی که قانون می‌گوید باید هر سال مجمع برگزار شود. وزارت کار اولتیماتوم هم داد اما باز نتوانستند. درست است که در سال ۸۸ در انجمن پلمب شد اما پیش از آن هم با اعلام وزارت کار، وجاهت قانونی و مجوز فعالیت نداشتند.آن انجمن با ما هیچ گونه تداخل کاری ندارد. ما هم با آن‌ها دشمن نیستیم؛ آن‌ها هم همکار ما هستند. منتها مجوز ندارند؛ طبق قانون اگر ۶ ماه مجمع برگزار نشود، هر انجمن صنفی که باشد به طور خودکار مجوزش باطل می شود.

اما هیچ وقت به طور رسمی اعلام نشد که انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران منحل شده است. این نیاز به اعلام رسمی از سوی مراجع قضایی دارد.

این طور نیست. این صراحت قانون است. شما در اینترنت هم سرچ کنید این قانون را پیدا می کنید. عدم برگزاری مجمع دلیل منحل شدن آن انجمن بوده نه هیچ چیز دیگر. در این مورد قانون کاملا صراحت دارد. تازه از سال ۸۸ پلمب بودند، قبلش چرا مجمع و انتخابات برگزار نشد؟

شما فکر می‌کنید مشکل فقط همین بوده و طبق روال قانونی انجمن باید منحل می‌شده؟

ببینید من خودم عضو آن انجمن صنفی بودم؛ مشکل فقط همین نبود. آنجا گرایش‌های سیاسی واضحی داشت؛ هر روز بیانیه به نفع این و آن می‌دادند. امکاناتی را که می‌آمد فقط عده‌ای خاص می‌گرفتند. این شد که در انجمن صنفی جدید به طور جدی از کار سیاسی پرهیز کردیم و فقط روی کار صنفی متمرکز شدیم. مثلا تفاهمنامه‌ای با دانشگاه علمی کاربردی نوشتیم تا دوستان عزیز خبرنگار بتوانند بدون آزمون بروند و درس بخوانند؛ یا دوره‌های خبرنگاری برگزار کردیم. بعد از این هم ورود به حوزه سیاست نخواهیم داشت. کار سیاسی، جایش جای دیگر است. مثل خانه کارگر که ماهیت سیاسی دارد و بیانیه سیاسی می‌دهد و تجمع می‌گذارد. دوستان خبرنگار اگر دنبال چیز مشابهی می‌گردند باید بروند از وزارت کشور مجوز بگیرند ولی وقتی از وزارت کار مجوز صنفی گرفته می‌شود، کار صنفی هم باید انجام بدهند. من به عنوان دبیر انجمن تاکید می کنم که ما کاملا کار صنفی می کنیم و از همه خبرنگاران با هر گرایش سیاسی دعوت می کنم بیایند عضو شوند تا بتوانیم کارهای تاثیرگذاری انجام بدهیم.

یعنی شما خودتان را جایگزین انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران می‌دانید؟ کما اینکه در بیانیه‌تان هم تاکید شده بود انجمن صنفی روزنامه‌نگاران وجود دارد و ما هستیم.

ما به هیچ وجه جایگزین نشدیم. ما مجوز خودمان را گرفتیم و به طور مستقل داریم فعالیت می‌کنیم. آنها یک زمانی مجوز داشتند و فعالیت می‌کردند ولی در حال حاضر ندارند. در واقع به دلیل ابطال مجوز آنها ما توانستیم مجوز بگیریم وگرنه که به ما مجوز نمی دادند.

شما در سال ۹۰ و کمی پیش از راه‌اندازی انجمن تان، مصاحبه‌ای با خبرگزاری مهر داشتید. در آن مصاحبه از شما پرسیده شد که با وجود انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران چطور می‌خواهید فعالیت کنید و شما تاکید کردید که قصد موازی کاری ندارید. در آنجا هیچ بحثی درباره بحث ابطال مجوز انجمن نبود و شما قائل به این نبودید که انجمن صنفی منحل شده است.

الان هم من قائل به انحلال آن انجمن نیستم اما همه باید مطیع قانون باشیم. از سال ۸۸ آن انجمن نتوانسته به هیچ خبرنگاری در ایران خدمات بدهد. دقت کنید من می‌گویم نتوانسته و نمی‌گویم نخواسته؛ چون به هرحال دفترش پلمب بوده. حالا تکلیف چیست؟ خبرنگاران ما چه طور باید خواسته های صنفی خود را پیگیری کنند؟ من خودم به عنوان خبرنگاری که وابستگی به چپ و راست ندارم تجربه کردم که خیلی راحت می‌توانند من را به دلیل نوشتن یک خبر از فلان ارگان اخراج کنند. یک جایی باید باشد که از من حمایت کند؛ حالا در درجه اول معنوی و بعد حقوقی. یا در مورد حق‌الزحمه خبرنگارها ورود کند و یا به موضوع حق‌التحریرهای ۲۰ و ۳۰ هزارتومانی که الان پرداخت و تازه سالیانه پرداخت می‌شود، رسیدگی کند.

شما تاکید زیادی روی مباحث صنفی دارید اما آیا بیانیه شما صنفی است؟ این ادبیاتی که رییس انجمن صنفی روزنامه‌نگاران را پادوی رسانه‌های بیگانه می‌خواند صنفی است و با گفته‌های شما مبنی بر پرهیز از ورود به مسائل سیاسی همخوانی دارد؟

گروهی درخواست دارند یک انجمن صنفی منحل شده دوباره ایجاد بشود. تا اینجا هیچ مشکلی نیست؛ روزنامه نگاران جمع بشوند و طبق قانون مجوزی دریافت کنند و مجمع عمومی و هیات رئیسه و الی آخر تشکیل بدهند. اما توسط چه اشخاصی؟ ما هیات رئیسه آن انجمن را با اعضایش جدا می‌دانیم و آنها را به هیچ وجه قبول نداریم. آنها دنبال مطالبات سیاسی خودشان بودند؛ اما اعضا همه خبرنگار بودند. آن انجمن فقط سه هزار عضو در تهران داشت. نهایتا توی آنها ۱۰-۲۰ آدم افراطی وجود داشت که خبرنگار نبودند و از این عنوان می خواستند سوءاستفاده کنند. ما با این رویه مخالفیم. وگرنه با اینکه آن سه هزار عضو دوباره جمع بشوند و تشکیلات مرتبط با خودشان را داشته باشند مخالفتی نداریم. حالا یا بیایند در همین انجمن ما عضو بشوند یا بروند از وزارت کشور مجوز بگیرند چون دیگر مجوز انجمن صنفی صادر نخواهد شد. ما با آن افراد افراطی که انجمن را به بیراهه بردند و دنبال اغراض سیاسی بودند مخالفیم. در این انجمن صنفی هم اجازه چنین کاری را نمی‌دهیم. آن بیانیه هم می‌خواهد بگوید صنف خبرنگاران را با آن چند فرد خاص نسنجید. این است که از آن جملات کاملا دفاع می کنم.

یعنی شما می‌گویید فقط به افراد هیات مدیره انجمن صنفی نباید اجازه داشتن تشکل داد و با خود انجمن صنفی مشکلی ندارید؟

بله

پس در نظر شما آقای شمس‌الواعظین به عنوان نایب رییس و خانم بدرالسادات مفیدی به عنوان دبیر انجمن، آدم‌های سیاسی بودند و روزنامه نگار نبودند؟ در حالی که هیات رئیسه انجمن رای همان چند هزار روزنامه‌نگاری را که اشاره کردید برای حضور در این سمت گرفته بودند.

اعضای آن انجمن اگر دوباره دور هم جمع بشوند و قانون به آن‌ها اجازه بدهد، هر هیات‌رئیسه‌ای را که خواستند انتخاب کنند؛ اصلا به ترکیب آدم‌هایش کاری ندارم. آن هیات رئیسه قابل احترام است چون قانونی است و قانون به آنها احترام می‌گذارد. در آن صورت منِ لاریجانی اصلا حق ندارم بخواهم آنها را رد کنم. اما الان به لحاظ قانونی چنین هیات رئیسه‌ای وجود ندارد؛ شما این نکته را دقت داشته باشید. تعارف که نداریم فقط تعداد کمی از افراد آن انجمن بودند که سیاسی بودند و انجمن را دنبال اهداف سیاسی خودشان می‌کشاندند، به دو نفرشان هم اشاره کردیم. ما با آن افراد مشکل داریم نه همه اعضا و نه همه هیات رئیسه. بحث اسم‌ها نیست که شما اسم می‌برید، بنده می‌گویم در انجمن صنفی کار سیاسی به هیچ عنوان نباید بشود.

من این طور متوجه شدم که شما می‌گویید در انجمن صنفی روزنامه‌نگاران، چهره‌های شاخصی منتسب به یک جریان و گرایش سیاسی حضور داشت. اما به نظر می‌رسد در انجمن شما روزنامه‌نگاران روزنامه‌های اصلاح طلب و منتقد عضویت ندارند و در هیات رئیسه هم که مشخصا حضور ندارند. این وضعیت را چطور توجیه می‌کنید و چطور چنین انجمنی می‌تواند برای همه اعضای صنف فراگیری داشته باشد؟

دلیلش فقط و فقط عدم حضور آن دوستان بوده. ما علاوه بر اینکه در حوزه‌های خبری به همکاران اطلاع رسانی کردیم دو نوبت هم در روزنامه رسمی آگهی دادیم. در روز برگزاری اولین مجمع، ۲۰۰ نفر حضور داشتند که بعضی از اعضای روزنامه‌های اصلاح‌طلب هم بودند؛ این طور نبود که اصلا نباشند. حالا هم تمام دوستان می‌توانند بیایند عضو شوند و کاندیدای عضویت هیات رئیسه شوند و رای بیاورند.

شاید نگاه منفی دارند نسبت به انجمن شما و فکر می‌کنند این انجمن گرایشات سیاسی اصولگرا دارد.

من این را قویا رد می‌کنم. توضیح دادم که دوستان رسانه‌های اصلاح‌طلب حضور نداشتند و تا وقتی حضور پیدا نکنند رای هم نمی‌آورند.

با وضعیت موجود، فکر نمی‌کنید بهتر باشد مشکل به وجود آمده برای انجمن صنفی روزنامه‌نگاران با توجه به سابقه، ساختار و فراگیری که داشته، حل بشود؟ چون شما هم می‌گویید هدف خدمات رسانی صنفی است.

مدیران آن انجمن خودشان می‌دانستند که نباید چنین بکنند. کار صنفی را ول کردند و رفتند سراغ کار سیاسی. این را بدون تعارف می‌گویم به عنوان نظر شخصی؛ دنبال این بودند که فلانی نماینده مجلس بشود و یا چه و چه. تنها راه حل در شرایط فعلی، تقویت تنها انجمن صنفی موجود و مجوزدار است. دوستان بیایند دست به دست هم بدهیم. این هیات رئیسه هم که دائمی نیست. بیایند و افراد مورد نظر خودشان را بیاورند توی هیات رئیسه. از همه گرایش‌های سیاسی هم باشند و فقط به مشکلات صنفی بپردازند. ولی اگر دنبال معرکه‌گیری سیاسی باشند اینجا جایش نیست. ما با آغوش باز همه دوستان عضو انجمن قبلی را می‌پذیریم و اصلا کاری به گرایش های سیاسی نداریم. بنشینیم با هم صحبت کنیم به یک راه حلی برسیم که حتی لازم به تشکیل پرونده مجدد هم نباشد و تسهیلاتی مانند این. عرضم این است که دنبال استفاده از ظرفیت انجمن صنفی خبرنگاران باشیم. راه برای ورود باز است و هیچ مشکلی هم وجود ندارد.

ولی شما در این دو سال و نیم نتوانستید فراگیری لازم را ایجاد کنید.

دوستانی که در حال حاضر فعالیت می‌کنند، ساختارها را برای دوره‌های بعدی آماده می‌کنند؛ به قول معروف دوره‌های اول کارگرند و برای آیندگان می‌سازند. مجوز هیات مدیره ما تا سال ۹۲ اعتبار دارد. اگر دغدغه صنفی وجود دارد مهم نیست که چه کسی مسوول کدام انجمن صنفی باشد. هر کدام از دوستان که قدم پیش بگذارند، ما بدون هیچ قید و شرطی خدمات در اختیارشان می گذاریم. منتها باید بیایند، اینکه گوشه‌ای بایستند بگویند شما بدید آن یکی خوب بود که نمی شود که. این ادعای شما قانونی نیست. قانون می‌گوید الان انجمن صنفی وجود دارد، شما بیاید ورود کنید و فعالیت کنید و در انتخابات هم شرکت کنید.

رادیوفردا: وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات ایران سرانجام تایید کرد که اختلالات اخیر اینترنتی در کشور و کاهش شدید سرعت آن، اقدامی «امنیتی» و به‌خاطر یازدهمین انتخابات ریاست جمهوری بوده است.

محمدحسن نامی در گفت‌وگویی با خبرگزاری تسنیم که روز سه‌شنبه، چهار تیر منتشر شد، اظهار داشت: «در حال حاضر هیچ مشکلی در ارتباطات اینترنتی کشور وجود ندارد و کاهش سرعت اینترنت در زمان انتخابات، ناشی از راهکارهای امنیتی بود که برای حفظ آرامش کشور چاره شده بود.»

این سخنان در حالی مطرح می‌شود که پیش از این، اواسط اردیبهشت ماه امسال، رئیس سازمان فناوری اطلاعات که از معاونان وزیر ارتباطات محسوب می‌شود، تاکید کرده بود که نزدیک شدن زمان انتخابات ریاست جمهوری هیچ نقشی در کاهش سرعت اینترنت ندارد.

با این وجود همان زمان بسیاری از کاربران اینترنتی در داخل کشور نظر دیگری داشتند و ماجرای کاهش شدید سرعت اینترنت، از کار افتادن نرم‌افزارهای فیلترشکن، مانند وی‌پی‌ان، و عدم امکان دسترسی به سرویس‌هایی نظیر جی میل را به انتخابات مربوط می‌دانستند.

روزنامه قانون، چاپ داخل کشور نیز به نقل از یک کاربر اینترنتی نوشت: «فقط در ایران اتفاق می‌افتد؛ انتخابات می‌اید، اینترنت می‌رود».

حال اما وزیر ارتباطات ایران به رغم تکذیب اولیه ماجرا توسط معاون خود، می‌گوید که دولت در این میان نقش داشته و در راستای اقداماتی «امنیتی» سرعت اینترنت را کاهش داده است.

وی گفت: «این کار [کاهش سرعت اینترنت در کشور] توسط نهادهای مختلفی که در ارتباط با بخش‌های محتوایی و زیرساخت‌های ارتباطاتی کشور فعال هستند، صورت گرفت و وزارت ارتباطات هم بخشی از آن بود.»

آقای نامی همچنین در پاسخ به سؤالی درباره شایعه مسدود شدن پهنای باند اینترنت در کشور گفت: «اگر جلوی پهنای باند گرفته می‌شد مسلماً دیگر ارتباطی برقرار نمی‌شد اما با استفاده از راهکارها و ابتکاراتی مانع از ورود بیگانگانی که درصدد اخلال در برگزاری انتخابات بودند، به مرزهای فضای مجازی کشور شدیم.»

مقامات ایران اعتراضاتی را که سال ۱۳۸۸ به انتخابات ریاست جمهوری دهم انجام گرفت به کشورهای خارجی نسبت می‌دهند. در پی آن اعتراضات که برای چندین ماه به طول انجامید، اختلالات اینترنتی در ایران به امری رایج بدل شد، چنان‌چه در برخی موارد حتی دسترسی به سایت‌هایی مانند گوگل و یاهو نیز ناممکن می‌شد.

معترضان در آن زمان از شبکه‌های اجتماعی مانند فیس بوک و توییتر برای فراخوان و ساماندهی تجمعات استفاده‌های قابل توجهی می‌کردند، به‌طوری که از این اعتراضات به عنوان اولین جنبش اعتراضی فیس بوکی در جهان نام برده می‌شود.

خودنویس: چهار سال از کودتای ۸۸ می‌گذرد و اطلاعات سپاه پاسداران و به ویژه قرارگاه ثارالله کم کم به نامی آشنا برای دانشجویان و فعالین سیاسی ایران مبدل می‌شود؛ نهادی امنیتی که بدنه اجتماعی و تیم‌های دانشجویی دارد، با تمرکز بر سوژه‌های خاص سعی می‌کند در کنار دو قرارگاه دیگر «عمار» و خاتم الانبیاء انسداد سیاسی و اقتصادی حاکم بر ایران را همیشگی کند.

اگرچه بسیاری از پرونده‌های این نهاد امنیتی متمرکز بر سوژه‌های خاص چون طراحان وب، هنرمدان و گزارشگران حقوق بشر بوده است، اما باید به یاد داشت که هدف‌گذاری این نهاد امنیتی، تحت کنترل درآوردن فعالیت های سیاسی و مدنی بوده است که به زعم سردار محمد علی مشفق «مقدمات انقلاب مخملین و اعتراضات کنترل نشده را فراهم می‌کنند» و اینکه در بازه زمانی میان مدت فرآیند ناقص و نمایشی رقابت را که ظرف ۳۳ سال در ساخت سیاسی حکومت ایران در جریان بوده در مسیری جدید قرار دهند که منتهی الیه آن حاکم شدن معیار دست بوسی و پابوسی ولی فقیه بر رفتار سیاسی احزاب و جریانات است.

به عنوان مثال در تابستان ۸۸ وقتی که احمد عسگری[1] روزنامه‌نگار و فعال سیاسی، به دادسرای انقلاب در خیابان ارگ تهران احضار شد، پس از بازجویی هشت ساعته برگه ای زیراکسی برابر وی قرار گرفت که وی را متعهد به همکاری با نهادهای امنیتی برای مهار جریان فتنه می‌کرد و بازجوی قرارگاه ثارالله مصرانه وی را تحت فشار قرار داد که خروج و آزادی وی پس از ۳ ماه حبس در اوین، تنها منوط به امضای این برگه است. قرارگاه ثارالله در راستای هدف گذاری‌های کلان خود تلاش داشت به هر شکل ممکن و با عملیات روانی، متهمِ مورد نظر را وادار به پذیرش بی چون و چرای مقاصد قرارگاه کند تا از یکسو وی را در موضع ترس و ارعاب قرار دهد و از سوی دیگر جزئی ترین تحرکات حزبی در فضای سیاسی ایران را تحت کنترل درآورد.

مسیری که نهادهای امنیتی ایران در مورد عسگری طی کردند، از نظر روان‌شناختی مبتنی بر تحریک ترس های ناخودآگاه افراد و تلقین راهبرد بقاء بود و تیم قرارگاه ثارالله در نظر داشت که با گرفتن اعترافات از این روزنامه نگار به صورت تدریجی وی را به درون محافل سیاسی و مطبوعاتی ولایی جذب کنند.

پس از برگزاری نمایش انتخاباتی ریاست جمهوری در خردادماه گذشته، قرارگاه ثارالله همواره کوشیده است تا فعالیت‌های احتمالی فعالان سیاسی ایران را تحت کنترل کامل خود دربیاورد؛ استراتژی نفوذ در محافل سیاسی اکنون دیگر محدود به احزاب نیست، بلکه کافه ها و پاتوق های دوستانه هم به شکل تدریجی وارد رصد قرارگاه می شوند و در عین حال اصلاح طلبان نمی خواهند و نمی توانند به این مساله اعتراف کنند که تبلیغ مشارکت در انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ در واقع از سوی کسانی در حال پیگیری بود که تحت سیطره کامل نهادهای امنیتی درآمده بودند و در واقع برای به صحنه کشاندن مردم و مشروعیت
خریدن برای حکومت قدم بر می داشتند.

از همین رو بود که احمد عسگری با تمام نیرو به افشاگری در مورد انتخابات و ماهیت اصلی حکومت پرداخته و با تحریم انتخابات، از حمایتِ حاکمین سر باز زد.
بازداشت احمد عسگری در حالی رخ داده است که چندی پیش برای بار دوم از سوی عوامل سپاه ثارالله مستقر در دانشکده علوم سیاسی به قتل تهدیده شده و تلفن های مشکوکی را دریافت می کرد. در همین بین بازجوی احمد عسگری که به “بازجو سعادت” شهرت دارد، با تماس های پی در پی او را احضار می کرد، اما وی در تلاش بود تا بدون اهمیت به خواسته بازجویش فعالیت های خود را ادامه دهد.

در همین حین احمد عسگری که در رابطه با بازداشت محسن رحمانی، با برادر این فعال سیاسی، در ملاقاتی که در پارک فدک تهران ترتیب داده بود، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. مامورین اعزامی پس از بازداشت، وی را به منزل برده و بعد از تفتیش کامل و ضبط وسایل شخصی، از جمله لپ تاپ و دست نوشته هایش، او را به زندان اوین منتقل کرده اند. و تا کنون از وضعیت سلامت وی اطلاعی در دست نیست.

بازی سیاسی در ایران دهه ۹۰ شمسی برای کسانی که نخواهند خط قرمز ولایت مداری و فرمان بری بی چون چرا از سید علی خامنه ای را بپذیرند، بسیار سخت تر از دهه هشتاد خواهد بود؛ چرا که بسیاری از چهره های سرشناس جریان اصلاح طلب داخل ایران از بازجویان خود خط می گیرند و قرارگاه ثارالله و واجا بی هیچ مانعی بازیگردانی کامل این صحنه را در دست خواهند داشت و اصلاح طلبی یا اصولگرایی فقط برای مبنای دست بوسی و پابوسی سید علی خامنه‌ای تبیین خواهد شد.

—–

مطالب بلاگستان و کلیه مطالب رسیده از اعضا، معرف دیدگاه شخصی نویسندگان است نه سایت خودنویس

-[1]

اعتدال: تصویر زیر، احضاریه‌ای منتشر شده در روزنامه اطلاعات را نشان می‌دهد که بر مبنای آن، آیت‌الله محمدی گیلانی حاکم شرع و رئیس دادگاه‌های انقلاب اسلامی در سال 58، خوانندگان دوران قبل از انقلاب را به دادگاه احضار کرده است.

ایسنا: علی ربیعی با بیان این‌که دولت تدبیر و امید تعامل سازنده‌ای با رسانه‌ها خواهد داشت بر این نکته تاکید کرد که این دولت تلاش خواهد می‌کند فضای رسانه‌ای بازتر شود.

به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) معاون سیاسی ستاد انتخاباتی حسن روحانی در نشستی در ستاد این کاندیدای ریاست جمهوری ، با تقدیر از عارف به خاطر تمکین از نظر اجماعی اصلاح‌طلبان اظهار کرد: عارف پیروز انتخابات تمام نشده شد.

وی با بیان این‌که دولت تدبیر و امید تعامل سازنده‌ای با رسانه‌ها خواهد داشت و تلاش خواهد کرد فضای رسانه‌ای بازتر شود، گفت: مهم‌ترین مشکلی که امروز کشور دچار آن است، مساله‌ی اخلاق است. اقتصاد را می‌توان با تلاش بازگرداند و احیا کرد، اما بازگرداندن مناسبات اخلاقی دشوار است.

ربیعی هم‌چنین در پاسخ به پرسشی درباره این‌که آرای حسن روحانی را بیشتر چه طبقه اجتماعی شامل می‌شود، گفت: درباره هیچ‌کدام از طبقات و نسبت به هیچ‌یک از کاندیداها نمی‌توان اظهار کرد. بردن تحلیل‌ها به این سمت جهت‌گیری اشتباهی است. ما امروز به طور مثال طبقه متوسط فرهنگی داریم که منزلتش بالاست، اما از نظر اقتصادی جزو طبقات فرودست محسوب می‌شود. آن‌چه مسلم است این است که امروز همه‌ی طبقات اعم از روشنفکر، کارگر، ثروتمند و … به یک احساس مشترک رسیده‌اند که کشور نیاز به تغییر دارد.

وی گفت: همه از شرایطی که کشور در آن قرار گرفته احساس خطر می‌کنند و معتقدند که این وضع قابل تداوم نیست و هیچ‌گاه این طبقات تا این اندازه به هم نزدیک نشده بودند.

معاون سیاسی ستاد انتخاباتی حسن روحانی درباره شرایط حسن روحانی از نظر آرا در میان سایر کاندیداها نیز خاطرنشان کرد: آقای روحانی چندان شناخته شده نبودند و با 0/8% وارد عرصه شدند؛ اما امروز آمارهای نزدیک و برابر با کاندیداهای دیگر دارند و در طبقه اول آرا قرار گرفته‌اند.

ربیعی درباره مکانیزم ائتلاف اصلاح‌طلبان و کناره‌گیری عارف و این‌که چرا وی در نامه کناره‌گیری خود نامی از روحانی نبرده است نیز اظهار کرد: همه کسانی که در شورای مشورتی حضور داشتند چه آقای هاشمی، چه خاتمی و چه آقایان روحانی و عارف هرکدام سه نماینده داشتند. آقای عارف به همان اندازه که تعهد کرده بودند عمل کردند و مسائلی از این دست که چرا ایشان در نامه‌ی خود اسمی نبرده‌اند بحث‌های خبری و رسانه‌ای روزنامه‌نگاری است .

وی در پاسخ به این‌که آیا حسن روحانی در کابینه خود از عارف استفاده خواهد کرد یا خیر، گفت: من فکر می‌کنم هر پیشنهادی که آقای عارف بدهند، آقای روحانی استقبال می‌کنند؛ علی‌رغم این‌که اصلا چنین بحث‌هایی در ائتلاف مطرح نشده است. آقای عارف سرمایه نخبگی کشور است و امروز سرمایه بزرگ اخلاقی ما نیز هستند و نه تنها آقای روحانی که دیگران نیز باید از این سرمایه استفاده کنند.

همچنین محمد واعظ‌زاده معاون تشکل‌های ستاد انتخاباتی روحانی نیز در این نشست اظهار کرد: دولت تدبیر و امید معتقد است که اعتدال باید بر جامعه حاکم باشد. ما همه افراط و تفریط‌ها را تجربه کردیم و به این نتیجه رسیدیم که با کلید اعتدال است که می‌توان مشکلات را حل کرد و امید را برای نسل آینده به ارمغان آورد.

وی نجات اقتصادی، تعامل سازنده با جهان و احیای منشور شهروندی را از جمله برنامه‌های اصلی دولت روحانی در صورت پیروزی وی در انتخابات عنوان کرد.

واعظ‌زاده درباره‌ی بحث کناره‌گیری عارف نیز اظهار کرد: آقای عارف کار بزرگی کرده است، برخی با طرح مسائلی از این دست که چرا نام روحانی را در نامه‌ی خود نیاورده‌اند، سطح این کار را پایین می‌آورند. شاید اگر ایشان اسم آقای روحانی را می‌آورد یک جور معنای بده بستان و معامله از آن برداشت می‌شد. در بحث ائتلاف نیز دو مکانیزم نظرسنجی و خرد جمعی مورد توجه قرار گرفت.

وی درباره بحث احراز صلاحیت دوباره روحانی از سوی شورای نگهبان نیز گفت: کسانی هستند که بی‌میل نبودند فضایی درست کنند که این اتفاق رخ دهد، اما سوال این‌جاست که چرا در آستانه ائتلاف و بعد از مناظره‌ها که رای آقای روحانی جهش داشت چنین مسائلی مطرح می‌شود؟ البته خوشبختانه شورای محترم نگهبان به‌موقع هوشمندی نشان داد و این مساله حل شد.

معاون تشکل‌های ستاد انتخاباتی روحانی درباره بحث حضور نمایندگان نامزدهای انتخاباتی در هنگام پلمپ صندوق‌های رای گفت: خواسته همه کسانی که در جلسه بودند این بود که زمانی که صندوق‌ها پلمپ و بعد از رای‌گیری بازگشایی می‌شود نمایندگان نامزدها حضور داشته باشند. ما معتقدیم آن‌چه قانون در ارتباط با نظارت مشخص کرده کافی است و با یک هماهنگی کارها به خوبی پیش خواهد رفت.

داداندیش مسوول امور بانوان ستاد انتخاباتی روحانی نیز در این نشست اظهار کرد: دولت تدبیر و امید به دنبال حکمرانی خوب و شایسته، اخلاق‌گرایی، واقع‌گرایی و آینده‌نگری است و می‌خواهد امید و احترام را به زندگی مردم بازگرداند.

وی افزود: دولت تدبیر و امید دولت مداخله‌گر و دولت تنش‌زا نیست و مشی یکجانبه را دنبال نخواهد کرد، بلکه به دنبال آرامش برای همه‌ی مردم است.

مسوول امور بانوان ستاد انتخاباتی روحانی هم‌چنین گفت: اگر در گذشته خواست زنان تنها مربوط به سخت‌گیری‌های اجتماعی و برخی برخوردهای انتظامی بود، امروز مطالبات آنان تغییر کرده و فراتر رفته است.

ایسنا: به گفته کاربران اینترنتی استفاده از پست الکترونیکی جی‌میل مدتی است دچار مشکل شده و استفاده از آن غیر ممکن شده است.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این برای اولین بار نیست که دسترسی به ای‌میلها دچار مشکل می‌شود اما این بار استفاده از یاهو مشکلی ندارد و تنها جی‌میل باز نمی‌شود.

البته اختلالات اخیر اینترنت تنها به جی‌میل محدود نمی‌شود و طی روزهای گذشته شرکت‌های مختلفی که به ارائه اینترنت می‌پردازند نیز در ارائه خدمات با اختلالات متعدد همراه بوده‌اند.

البته در این میان مسوولان مختلفی از جمله مدیر روابط عمومی شرکت مخابرات براین نکته تاکید داشته‌اند که در ارائه خدمات مشکلی ندارند شرکت ارتباطات زیرساخت هم که متولی تامین پهنای باند شرکت‌هاست این گونه خاطرنشان کرده است که مشکلی ندارد و اختلالات به نقص فنی در تجهیزات مخابرات تهران مربوط می‌شود.

بر این اساس از روز چهارشنبه گذشته یکی از روترها و برخی سوییچ‌ها مخابرات تهران دچار مشکل فنی شده بود و به همین دلیل این شرکت در ارائه خدمات خود در برخی نقاط شهر با اختلالاتی همراه بود که گویا این اختلالات چند ساعتی هم به طول انجامید.

دیگربان: ۱۰۰ فعال رسانه‌ای محافظه‌کار در اقدامی بی‌سابقه با انتشار بیانیه‌ای به اقدامات کمیته فیلترینگ در محدودسازی فعالیت خبرگزاری‌ها و سایت‌های خبری اعتراض کردند.

به گزارش روز شنبه (۱۸ خرداد) خبرگزاری مهر در این بیانیه به افزایش برخورد‌های «خارج از ضابطه» با رسانه‌های فعال در حوزه فضای مجازی طی ماه‌های اخیر اعتراض شده است.

امضاء کنندگان این بیانیه بی‌آنکه به نام «مرجع» تصمیم‌گیر اشاره کنند٬ اعلام کرده‌اند تصمیم‌های این مرکز «بدون کمترین مشورت، سخت‌گیرانه و غیرمترقبه» است.

در این بیانیه آمده است: «این‌که از یک مرجع نامرتبط با رسانه‌های رسمی، تماس گرفته‌ شده و به‌ شیوه‌ای جدید از آن‌ها خواسته ‌شود که یا متن مشخصی را از روی خروجی خود حذف کنند و یا با فیلترینگ سایتشان مواجه می‌شوند، رویه‌ای است که در طول یک‌ سال گذاشته به کرات به‌ وقوع پیوسته است.»

امضاء‌ کنندگان این بیانیه در پایان هشدار داده‌اند: «تصمیم‌گیری‌های فاقد وجاهت حقوقی حتما تخریب‌‌کننده سلامت روانی جامعه و حفظ اصل اطلاع‌رسانی متعهدانه است.»

این بیانیه از سوی کسانی امضاء شده که در حال حاضر مسئولیت اداره بسیاری از خبرگزاری‌ها و سایت‌های محافظه‌کاران را بر عهده دارند.

دامنه فیلترینگ و برخورد نظام جمهوری اسلامی در سال‌های اخیر به سایت‌ها و هواداران خود نیز کشیده شده است.

طی دو سال گذشته ده‌ها سایت و وبلاگ محافظه‌کاران در ایران فیلتر و با گروهی از فعالان رسانه‌ای هوادار جمهوری اسلامی نیز به شدت برخورد شده است.

در حال حاضر نیز برخی از این فعالان رسانه‌ای در زندان بسر می‌برند.