اخبار

دویچه‌وله: رئیس مرکز تجارت جهانی ایران به حسن روحانی هشدار داد اگر به وعده‌هایش عمل نکند “قطعاً سال‌هایی بدتر از ۸۴ تا ۹۲ را تجربه خواهیم کرد.” رئیس جمهور چندی پیش اطمینان داده بود که ایران به آن سال‌ها باز نمی‌گردد.

حسن روحانی، رئیس جمهور، دهم تیرماه در مراسم بزرگداشت روز صنعت و معدن، به تولیدکنندگان ایرانی اطمینان داد که دولت هیچ تصمیمی را بدون مشورت اتخاذ نمی‌کند. او سوگند یاد کرد که سال‌های ۸۴ تا ۹۲ (دوران دولت‌های نهم و دهم) برای همیشه گذشته و دیگر تکرار نمی‌شوند.

رئیس مرکز تجارت جهانی ایران در واکنش به این اظهارات رئیس جمهور می‌گوید: «هر چند سخنان دکتر روحانی جذاب، شیرین و رؤیایی بود ولی این فرمایشات چیزی نبود که صاحبان صنایع و فعالان اقتصادی منتظر شنیدنش بودند، به همین خاطر رضایت خاطر اکثر آنها جلب نشد.»

به گزارش “اقتصاد ایران آنلاین” محمدرضا سبزعلیپور گفت، صرف‌نظر از موافق یا مخالف بودن با سخنان رئیس دولت یازدهم، او باید به نیازها و حرفهای مردم و فعالان اقتصادی نیز توجه داشته باشد.

«دولت به وعده‌هایش عمل کند»

علیپور در توجیه این نظر خود افزود: «فشارهای اقتصادی هشت نه سال گذشته و مبهم بودن آینده و زندگی مردم آنهم زیر سایه سنگین رکود، تورم افسارگسیخته، رشد بیکاری، کاهش ارزش پول ملی، کسری بودجه ریالی و کاهش درآمدهای ارزی دولت، موجب شده تا بحث اقتصاد و مشکلات و نابسامانی‌های آن به مهمترین مشكل مردم تبدیل شود.»

رئیس مرکز تجارت جهانی ایران خاطر نشان کرد که شهروندان از رئیس جمهور انتظار دارند اگر قولی به مردم داده، حتماً آن را انجام دهد و به تمام وعده‌هایش وفادار باشد تا “مردم فرق این دولت را با دولت پیشین، قلباً احساس کنند”.

به باور علیپور اگر واقع‌بینانه و به دور از گرایش‌های حزبی و وابستگی‌های شخصی به موضوع نگاه شود “بدون شک تأیید مینمائیم که دولت یازدهم طی یک‌سالی که از عمرش گذشته نمره بالائی از مردم، فعالان اقتصادی و صاحب نظران برجسته سیاسی و اقتصادی دریافت نکرده” است.

او از دولت روحانی انتقاد می‌کند که به رغم وعده‌ی بهبود نسبی اوضاع اقتصادی کشور طی چند ماه نخست تشکیل دولت، امروز پس از گذشت حدود یک‌سال “هنوز نقطه سرخط هستیم”.

سیاست خارجی، اولویت دولت یازدهم

رئیس مرکز تجارت جهانی معتقد است دولت بیش از پنجاه درصد توان و انرژی خود را بر روی مسائل سیاسی، بین‌المللی و مذاکرات هسته‌ای متمرکز کرده و ده تا بیست درصد انرژی دولت نیز صرف مسائل فرهنگی و اجتماعی می‌شود.

به گزارش “اقتصاد ایران” علیپور گفت: «در کل تنها ۳۰ درصد توان و وقت دولت یازدهم بر روی اقتصاد متمرکز شده که با توجه به حجم مشکلات و نابسامانی‌های اقتصادی، عدم تناسب و ناهماهنگی تیم اقتصادی این میزان وقت و انرژی توفیقی را در پی نخواهد داشت.»

او تصریح کرد که “دولت معتقد است گره بخش اعظمی از مشکلات اقتصادی با موفقیت در مذاکرات هسته‌ای گشوده خواهد شد که البته درست است”.

حسن روحانی در مراسم روز صنعت و معدن اقدام‌های دولت در زمینه سیاست خارجی در یک ماه گذشته را گام‌های درستی توصیف کرد که به گفته‌ی او باعث مناسب‌تر شدن شرایط برای تولید‌کنندگان داخلی شده است.

رئیس دولت یازدهم ابراز امیدواری کرد دور ششم مذاکرات هسته‌ای تا دست‌یافتن به توافق نهایی ادامه یابد. او گفت: «کاسه تحریم شکسته شده است و هیچ بندزنی نمی‌تواند این کاسه شکسته را به حالت اول بازگرداند.»

«غالب مشکلات همچنان پابرجاست»

دور ششم مذاکرات ایران و کشورهای ۱+۵ (آمریکا، روسیه، چین، بریتانیا، فرانسه و آلمان) از یازدهم تیرماه در وین آغاز شد و با توجه به شکاف عمیق میان دو طرف مشخص نیست تا پایان مهلت تعیین شده (۲۹ تیر/ ۲۰ ژوئیه) به نتیجه برسد.

روز گذشته (یک‌شنبه ۲۲ تیر) حسین فریدون، برادر و دستیار ویژه رئیس جمهور، در اقدامی اعلام نشده و غیرمنتظره به مذاکره‌کنندگان هسته‌ای در وین پیوست و در گفتگو با وزیران خارجه آلمان، بریتانیا و فرانسه حضور یافت.

برخی از ناظران معتقدند شرکت حسین فریدون در مذاکرات هسته‌ای می‌تواند نشانه‌ای از نزدیک شدن ایران و غرب به توافق نهایی تلقی شود.

روحانی در مراسم یادشده همچنین از تشکیل کارگروه ویژه‌ای برای بررسی راهکارهای فعال شدن صنایع، خروج از رکود اقتصادی و ایجاد اشتغال خبر داد.

محمدباقر نوبخت، سخنگوی دولت و معاون برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رئیس جمهور، هجدهم تیر ماه یکی از برنامه‌های دولت برای ایجاد رونق اقتصادی را برداشت بیش از ۱۸ میلیارد دلار از صندوق توسعه ملی برای سرمایه‌گذاری در صنایع سنگین و ارائه تسهیلات به تولید‌کنندگان بخش خصوصی اعلام کرد.

رئیس مرکز تجارت جهانی ایران با بیان این که فضای کنونی کشور با دوران محمود احمدی‌نژاد فرق کرده تاکید کرد که با این وجود “غالب مشکلات خرد و کلان کشور و مردم همچنان پابرجاست.”

علیپور خطاب به روحانی گفت: «به شما قول میدهم که اگر وعده‌هائی را که داده‌اید عملی نکنید و اگر دولتمردان عزیز، مردم را فراموش کرده و بین خود و مردم دیوار بلند بکشند (که البته نمونه‌هایی مشاهده شده است) و نهایتاً چنانچه به درد و مشکلات و خواست مردم بی‌توجهی کنند قطعاً سال‌هایی بدتر از ۸۴ تا ۹۲ را تجربه خواهیم کرد.»

کیهان: 1-فراخوان غیرمنتظره وزرای خارجه کشورهای 5+1 برای حضور مستقیم در مذاکرات که از سوی خانم کاترین اشتون صورت پذیرفت و برخی از اخبار و گزارش‌های پیرامونی دیگر حکایت از آن دارند که «وین 6» آنگونه که حریف پیش‌بینی می‌کرد، پیش‌ نمی‌رود و محاسبات قبلی آنان با اختلال جدی روبرو شده است. چرا؟! چه اتفاق غیرمنتظره‌ای روی داده که خانم اشتون برای تصمیم‌سازی در برابر آن ناچار به دعوت فوری وزرای خارجه 5+1 شده است؟!
مطابق دستور کار قبلی قرار بود وزیران خارجه 5+1 به عنوان عالی‌ترین مقام تصمیم‌گیرنده در آخرین روز یا روزهای مذاکرات و بعد از آن که متن توافق جامع آماده شد، برای امضاء و تائید نهایی به تیم‌های مذاکره‌کننده خود در وین ملحق شوند. اما، فراخوان اشتون از اتفاق جدیدی خبر می‌داد که حضور فوری وزرای خارجه 5+1 را ضروری ساخته بود و خبرگزاری رویترز به نقل از دیپلمات‌های مذاکره‌کننده اعلام کرد؛ حضور وزرای خارجه 5+1 در وین به منظور امضای توافق جامع نیست، بلکه آنان برای عبور از بن‌بست غیرمنتظره‌ای که در جریان مذاکرات پدید آمده است به وین فراخوانده شده‌اند. کدام بن‌بست آنان را سراسیمه به وین کشانده است؟!
گفتنی است وزیران خارجه چین و روسیه به وین نرفتند. اولی برای عدم حضور خود به دوری مسافت! و جدول کاری از قبل برنامه‌ریزی شده اشاره کرد و لاوروف ضرورت همراهی با پوتین در سفر آمریکای لاتین را پیش کشید! ولی گزارش‌ها حکایت از آن دارند که چین و روسیه با 4 کشور آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان درباره متن توافق نهایی اختلاف‌نظر دارند و محدودیت‌های اعمال شده را با توجه به شفافیت‌های خواسته شده از ایران، «متوازن» ارزیابی نمی‌کنند. ضمن آن که حدس می‌زنند در چالش هسته‌ای یازده ساله کشورمان، فصل جدیدی در حال ورق خوردن است.
2- و اما، همه شواهد حاکی از آنند، آنچه سیستم محاسباتی حریف را درهم ریخته و وزیران خارجه آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان را با عجله به «وین» کشانده تا به قول دیپلمات‌های غربی، برای عبور از بن‌بست پدید آمده، چاره‌جویی کنند، اعلام صریح خط‌ قرمز نظام در مذاکرات هسته‌ای است که روز دوشنبه هفته قبل از سوی رهبر معظم انقلاب در دیدار کارگزاران و مسئولان نظام با ایشان مطرح شد.
حضرت آقا با نگاهی دقیق و فنی و کارشناسانه تاکید کردند که جمهوری اسلامی ایران به یکصد و نود هزار «سو» اورانیوم غنی شده نیاز دارد و با رونمایی از ترفند حریف گفتند «طرف مقابل به مرگ گرفته که به تب راضی بشوید».
در توضیح نقش تعیین‌کننده اخطار و هشدار رهبر معظم انقلاب و جایگاه آن در جغرافیای مذاکرات، اشاره به نکاتی ضروری است. بخوانید؛
3- یکی از اصلی‌ترین محورهای مورد چالش در مذاکرات هسته‌ای، میزان نیاز ایران به اورانیوم غنی‌شده برای تأمین سوخت رآکتورهای اتمی کشور است. آمریکا و متحدانش با پیش کشیدن واژه به اصطلاح حقوقی ولی در واقع من درآوردی «نقطه‌گریز ‌BREAK OUT» ادعا می‌کنند برنامه هسته‌ای ایران باید در محدوده‌ای باشد که اگر تصمیم به تولید سلاح هسته‌ای گرفت، فاصله زمانی این تصمیم تا تولید سلاح حداقل بین 12 تا 18 ماه باشد و مدعی‌اند این فاصله به منظور آن است که در صورت تصمیم ایران به تولید سلاح فرصت کافی برای متوقف کردن آن وجود داشته باشد و با استناد به این قانون من‌درآوردی، از ایران خواسته‌اند اولا؛ تعداد سانتریفیوژهای فعال از 4هزار دستگاه بیشتر نباشد که نتیجه نهایی آن پایان دادن به فعالیت هسته‌ای است – همان که حضرت آقا با عنوان به مرگ گرفته‌اند از آن یاد می‌کنند – و ثانیا؛ مواد هسته‌ای ذخیره شده از 2 هزارکیلو تجاوز نکند و از سوی دیگر – متأسفانه – تیم هسته‌ای ما را به نقطه‌ای رسانده‌اند که خواستار فعالیت 8 هزار سانتریفیوژ باشد و این در حالی است که برخورداری از 8 هزار سانتریفیوژ هم در حوزه و میدان غنی‌سازی آزمایشگاهی – پایلوت – قابل تعریف است و نه غنی‌سازی صنعتی که خواست و حق قانونی ایران است. بنابراین چنانچه با تعداد 8هزار سانتریفیوژ هم موافقت می‌کردند – یعنی همان که آقا با‌عنوان راضی شدن به تب از آن یاد کرده‌اند – باز هم ایران را در عمل از غنی‌سازی صنعتی محروم کرده بودند.
رهبر معظم انقلاب با تاکید بر این که نیاز ایران به اورانیوم غنی‌شده را خودمان تعیین می‌کنیم و میزان نیاز ما 190/000 سو اورانیوم غنی شده است، این ترفند باج‌خواهانه حریف را نه فقط خنثی کردند بلکه به باد دادند. چرا که بر فرض استفاده ما از سانتریفیوژهای نوع IR1 که ظرفیت غنی‌سازی آن 1/2 تا 1/8 «سو» است، برای تأمین 190 هزار سو، حداقل به تعداد 158/000 سانتریفیوژ نیاز داریم.
از سوی دیگر میزان ذخیره اورانیوم غنی‌ شده مورد نیاز کشورمان نیز مطابق خط قرمزی که رهبر معظم انقلاب ترسیم فرموده‌اند، 190/000 سو در سال است و نه دو هزار کیلوگرم مورد ادعای حریف.
4- نکته ظریف و کاملا فنی و کارشناسانه در بیانات رهبر معظم انقلاب این که، ایشان به جای تاکید روی تعداد سانتریفیوژهای مورد نیاز جمهوری اسلامی ایران، روی فرآورده‌ نهایی سانتریفیوژها تاکید کرده‌اند. به بیان دیگر، آنچه مهم است تعداد سانتریفیوژها نیست بلکه خروجی نهایی آنها یعنی میزان اورانیوم غنی شده‌ای است که به دست می‌آید.
توضیح آن که «سو»- -( SEPERATIVE WORK UNIT (SWU ضریب جداسازی – یا سرعت جداسازی – اورانیوم 235 از اورانیوم 238 در یک سانتریفیوژ است که بر حسب کیلوگرم در سال محاسبه می‌شود. به عنوان مثال، یک سانتریفیوژ نسل اول موسوم به IR1 یا P1 می‌تواند در طول یک سال 1/2 کیلوگرم اورانیوم 235 را از اورانیوم 238 جدا کند. بیشترین سانتریفیوژهای فعال ما از نوع P1 با ظرفیت اسمی 1/8 و ظرفیت عملی 1/2 «سو» می‌باشد و البته بیش از هزار سانتریفیوژ فعال از نوع (P2) نیز در اختیار داریم که ضریب جداکنندگی آن (سو) بیشتر از نوع اول است.
حال می‌توان تصور کرد که اگر حضرت آقا به جای خروجی نهایی سانتریفیوژها (190/000 سو)، نیاز کشورمان را با تکیه بر تعداد سانتریفیوژها بیان می‌فرمودند، هیچ تضمینی برای تأمین سوخت مورد نیاز رآکتورهای اتمی ایران اسلامی وجود نداشت.
همین جا گفتنی است که برخی از مسئولان محترم، با اشاره به سانتریفیوژهای پیشرفته IR8 که ظرفیت جداکنندگی آنها 24 سو می‌باشد، اعلام کرده بودند که با برخورداری از 8 هزار سانتریفیوژ IR8 می‌توان نیاز سالانه کشور به میزان 192هزار‌سو را تأمین کرد (8000×24=192000). این محاسبه اگرچه در عرصه تئوری و نظری قابل قبول است ولی با عمل فاصله‌ای پر نشدنی دارد، چرا که، اولا؛ در حال حاضر تعداد بسیار محدودی از سانتریفیوژهای نوع IR8 در اختیار داریم و در حال تحقیق و بررسی برای تولید انبوه آن هستیم، ثانیا؛ در مبحث مربوط به تحقیق و توسعه « R&D » در توافقنامه ژنو و مذاکرات پس از آن، حریف تأکید کرده است که تحقیق و توسعه الزاما بایستی در حد تحقیقات جاری ادامه یابد و در تعریف تحقیقات جاری – CURRENT- به گزارش نوامبر 2013 مدیرکل آژانس استناد می‌کند که در آن تنها سانتریفیوژهای نوع P1 آمده است! نتیجه این که اگر قرار بود نیاز کشورمان به اورانیوم غنی شده براساس تعداد سانتریفیوژها محاسبه و اعلام شود- که متأسفانه شده بود – نه فقط از غنی‌سازی صنعتی دور شده بودیم بلکه غنی‌سازی اورانیوم در مقیاس آزمایشگاهی – پایلوت – را هم آنگونه که باید، به دست نمی‌آوردیم.
5- تأکید رهبر معظم انقلاب بر نیاز کشور به 190 هزار سو، ترسیم رسمی خط قرمز نظام در یکی از اصلی‌ترین محورهای مناقشه و چالش مذاکرات هسته‌ای است. این خط قرمز، از آن جهت سرنوشت‌ساز و تعیین‌کننده است که از سوی بالاترین و عالی‌رتبه‌ترین مقام جمهوری اسلامی ایران مطرح شده است و بدیهی است که به هیچ وجه قابل تغییر نخواهد بود و حریف نمی‌تواند و دلیلی هم ندارد که آن را یک «تاکتیک» تلقی کند. از این روی می‌توان و باید گفت که حضرت آقا با ترسیم این خط قرمز غیرقابل عبور، تمامی محاسبات چند ماهه اخیر – بخوانید یازده‌ساله – حریف را مختل کرده‌اند. گفتنی آن که رهبر معظم انقلاب در بیانات روز دوشنبه خود گفته بودند، حریف با لطایف‌الحیل و دست زدن به ترفندهای شیطانی می‌کوشد سیستم محاسباتی ما را مختل کند و مسئولان ما را با ارائه آدرس غلط به نتیجه غلط برساند ولی رهبر فرزانه انقلاب با صداقت و صراحت و از موضع اقتدار، محاسبات حریف را مختل کرده‌اند.
6- اکنون آمریکا و متحدانش بر سر یک دوراهی یا به تعبیر گویاتر در مقابل یک بن‌بست قرار گرفته‌اند و به قول دیپلمات‌ها در مصاحبه با رویترز فراخوان فوری وزرای خارجه 5+1 برای عبور از این بن‌بست صورت پذیرفته است و نه برای امضای توافق ‌نهایی! اما، دوراهی پیش‌ پای حریف؛ این که می‌دانند خط قرمز ترسیم و اعلام شده از سوی رهبر معظم انقلاب یک «تاکتیک» و یا یک برگ روی میز برای چانه‌زنی نیست. بنابراین حریف باید از میان دوراهی که پیش روی دارد، یکی را برگزیند؛ یا به خواسته اعلام شده از سوی حضرت آقا تن بدهد و یا این که با ادامه اصرار بر باج‌خواهی و زیاد‌ه‌طلبی‌های غیر قانونی خود، آرزوی دستیابی به یک توافق با مختصات مورد نظر خویش را فراموش کند. راه سومی وجود ندارد.
7- حریف به خوبی می‌داند که وقتی شخصیت برجسته‌ای در جایگاه‌ عالی‌رتبه‌ترین مقام جمهوری اسلامی ایران، خط قرمز نظام را در مذاکرات ترسیم می‌کند نگران «عدم توافق» نیز نخواهد بود و این در حالی است که «توافق» نیاز آمریکا و متحدانش است که قصد داشتند با لطایف‌الحیل این «نیاز» خود را در قالب «امتیاز» به جمهوری اسلامی ایران تحمیل کنند.
گفتنی است که تا چند روز قبل مقامات آمریکایی از جمله جان ‌کری و وندی ‌شرمن با تکبر و غرور این ترجیع‌بند را تکرار می‌کردند که ایران در مقابل یک تصمیم سخت قرار گرفته است! و اکنون اعتراف می‌کنند که باید برای اتخاذ یک تصمیم سخت آماده شوند. تصمیمی که هر دو سوی آن برای آنان سخت و تاکنون دور از انتظار بوده است؛ چشم‌پوشی از توافق نهایی که برای خود یک «امتیاز بزرگ» تلقی می‌کردند و یا دست کشیدن از زیاده‌خواهی که نتیجه آن اعتراف به پیروزی ناشی از مقاومت است و این دومی برای حریف کابوسی وحشتناک خواهد بود.
حسین شریعتمداری

رادیوفردا: جان کری، وزیر خارجه آمریکا، در تماسی تلفنی با همتای بحرینی خود، در مورد اخراج دیپلمات ایالات متحده در آن کشور که پس از دیدار با اعضای حزب شیعه مخالف دولت صورت گرفت، «عمیقا ابراز نگرانی کرده است».

به گزارش خبرگزاری‌ها و به نقل از مقامی در وزارت خارجه آمریکا، این گفت‌وگوی تلفنی با خالد الخلیفه، ۲۳ تیرماه و در زمانی انجام شده است که آقای کری در وین برای مذاکره با وزیر خارجه ایران در مورد برنامه اتمی تهران به سر می‌برد.

خبرگزاری رویترز می‌گوید، کری این دیدگاه آمریکا را شرح داده است که «خواست بحرین برای حضور نمایندگان وزارت خارجه‌اش در دیدارهای خصوصی بین دیلپمات‌های آمریکایی و چهره‌های سیاسی بحرین، غیر قابل قبول، خلاف قوائد بین‌المللی دیپلماتیک است».

خبرگزاری فرانسه نیز می‌گوید جان کری «نگرانی عمیق» آمریکا را «در پی اخراج دیپلمات» آن کشور ابراز کرده است.

آقای کری در عین حال «نگرانی آمریکا را در مورد اتهام‌های وارد شده به اعضای اپوزیسیون که در دیدار با دستیار وزیر خارجه حضور داشته‌اند، به روشنی شرح داده است».

یک هفته پیش وزارت خارجه بحرین در بیانیه‌ای اعلام کرد که تام مالینوفسکی، دستیار وزیر خارجه ایالات متحده در امور دمکراسی، حقوق بشر و کارگران، را در پی دیدار با برخی اعضای حزب «وفاق»، جریان شیعه مخالف دولت، اخراج کرده است.

به گفته بحرین این کار «دخالت در امور داخلی» آن کشور و «ارجحیت دادن بخشی از مردم نسبت به بخشی دیگر» است.

دیدار آقای مالینوفسکی با اعضای «وفاق» در هماهنگی با دولت بحرین انجام شده بود.

بحرین تحت حکومت خاندان سنی‌مذهب «آل خلیفه» اداره می‌شود و شیعیان ساکن آن در اعتراضاتی که در سال ۲۰۱۱ میلادی در نهایت به حضور ارتش عربستان انجامید، شرکت کرده‌اند.

پس از درگیری‌ها، حزب «وفاق» که بزرگ‌ترین حزب اپوزیسیون بحرین است، نمایندگان خود را از پارلمان بیرون کشید. در آن زمان دلیل این اقدام، سرکوب حرکت‌های اعتراضی شیعیان که اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهند اعلام شد.

در خرداد ماه گذشته نیز مخالفان شیعی بحرین گفتند انتخابات پارلمانی و محلی در آن کشور را که قرار است در آبان ماه برگزار شود، تحریم می‌کنند.

آنها گفتند تا زمانی‌که در مذاکرات با دولت، توافق سیاسی روشن و شفافی که بیانگر خواست و اراده مردم آن کشور است، به دست نیاید، در انتخابات شرکت نخواهند کرد.

بحرین در عین حال از متحدان اصلی آمریکا و مقر ناوگان پنجم ایالات متحده است.

انگشت: هرکه هرچه می‌خواهد بگوید، ولی من فکر می‌کنم جمهوری اسلامی از هیچ چیز به اندازه ی فعالیت فرهنگی و روشنفکرانه و روشنگرانه وحشت ندارد و بدش نمی آید. جمهوری اسلامی هیچ چیز را به اندازه ی فرهنگ غیر خودی دشمن نمی دارد. کسانی که این معنا را به چیزی نمی‌گیرند از درک و تحلیل تاریخ عاجزند. کافیست به تاریخچه ی جمهوری اسلامی نگاه کنیم و مبارزه ی همه جانبه اش را با روشنفکران، هنرمندان، روزنامه نگاران و ناشران مستقل ببینیم. (آخ که چقدر دلم می‌خواهد گوشه‌ای از تاریخ روشنفکری این مملکت را بنویسم؛ دستکم آن یک ذره‌ای که شاهدش بوده ام)
ادامه متن را در انگشت بخوانید

رادیوفردا: در حالی که تنها شش روز به پایان ضرب‌الاجل توافق موقت ژنو در روز ۲۰ ژوئیه باقی مانده است، جان کری، وزیر امور خارجه آمریکا می‌گوید که اختلافات میان ایران و گروه ۱+۵ بر سر برنامه هسته‌ای تهران به قوت خود باقی است و وی قصد دارد روز دوشنبه «بحثی دقیق و مفصل» در این ارتباط با همتای ایرانی خود داشته باشد.

هانا کاویانی، خبرنگار اعزامی رادیو فردا به وین از آخرین تحولات این مذاکرات می‌گوید:

«سوال اصلی خبرنگاران و ناظران اینجا در وین این است که سه دیدار کلیدی و حساس محمد جواد ظریف وزیر امور خارجه ایران و همتای آمریکایی‌اش جان کری، چه نتیجه‌ای خواهد داشت. آیا به یک توافق جامع و نهایی در ۲۹ تیر منتهی می‌شود، یا اینکه همگی باید شاهد ادامه مذاکرات پس از این روز باشیم.

۲۹ تیر ماه مهلت توافق شش ماه ژنو به پایان می‌رسد. در این توافق مقرر شده‌است که در صورت اجماع طرفین می‌توانند شش ماه دیگر هم گفتگو کنند. اما سوال دیگر این است که اگر تمدیدی در کار باشد، تحت چه شرایطی خواهد بود. آیا ۱+۵ و ایران این مذاکرات را برای چند روز و هفته ادامه می‌دهند، یا اینکه باید توافق دوباره انجام دهند چرا که در صورتیکه ایران مجبور به ادامه محدودیت‌ها بر برنامه هسته‌ای اش بنا بر توافق ژنو باشد، احتمال می‌رود که خواستار اقداماتی تازه از سوی طرف مقابل باشد.

حضور وزرای خارجه ۴ کشور و از شش کشور مذاکره‌کننده با ایران، آمریکا بریتانیا، آلمان و فرانسه و باقی ماندن جان کری در وین برای آنچه که یک مقام وزارت خارجه آمریکا» انجام بحث‌هایی دقیق با ظریف، به منظور سنجش آمادگی ایران برای اتخاذ تصمیم‌های اساسی» خوانده، بار دیگر این تحلیل را تقویت کرده‌است که این مذاکراتی است که دو کشور ایران و آمریکا تعیین‌کننده نتیجه آن هستند.

با انتشار عکس‌هایی از دیدارهای دوجانبه طرفین ایرانی و آمریکایی، غیبت کاترین اشتون مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا به عنوان هماهنگ‌کننده گروه ۱+۵ نیز می‌تواند این تحلیل را تقویت کند.

غیبت مقام بلندپایه دیپلماسی اتحادیه اروپا در این دیدار، موضوعی بوده که با او هماهنگ شده و طرفین تصمیم گرفته‌اند ایران و آمریکا این بار برخلاف عموم اوقات دیدار دوجانبه و مستقیم داشته باشند و نتایج را به خانم اشتون اعلام کنند.

محمدجواد ظریف که بامداد یکشنبه و پیش از آغاز این گفت‌وگوها با همتای آمریکایی‌اش از وجود فرصت برای رسیدن به توافقی تاریخی خبر داده بود، شامگاه یکشنبه پس از پایان دیدارهای این روز به میان برخی از خبرنگاران آمد و راه برون‌رفت را نوآوری در پیشنهادات از سوی دو طرف عنوان کرد. برون‌رفت از وضعیتی که ۱+۵ و ایران، آن را «باقی ماندن اختلافات اساسی» توصیف کرده‌اند.

پیشنهاد دیگری که وزیر امور خارجه ایران تنها در گفته‌های خود به زبان فارسی از آن سخن گفت این بود که «اگر با همدیگر فکر کنیم به جای این که خطوط قرمز را نشان دهیم، می‌توانیم به یک نتیجه برسیم.»

به هر حال راه سخت و پیچیده مذاکرات هسته‌ای ایران با قدرت‌های جهانی، به حساس‌ترین مرحله خود رسیده‌است و به نظر نمی‌آید که هیچکدام از کشورهایی که در این مذاکرات شرکت دارند، آماده از دست رفتن فرصت و بازگشت به روزهای پیش از توافق اولیه ژنو باشند. روزهایی که خطر حمله نظامی و اعمال تحریم‌های بیشتر تهران را تهدید می‌کرد.»

بی‌بی‌سی: کمیته روابط خارجی پارلمان بریتانیا در گزارش مفصلی درباره روابط این کشور با ایران نوشته است که اگر ایران نقش خود در حمایت از تروریسم، حمله به سفارت بریتانیا در تهران و اقدامات گذشته خود را پذیرفت، بریتانیا هم باید آمادگی داشته باشد که گستردگی سختی‌هایی را که ایران در جنگ با عراق متحمل شد به رسمیت بشناسد و به هرگونه نقش بریتانیا در براندازی دولت محمد مصدق در سال ۱۳۳۲ اذعان کند.

این گزارش می‌گوید که وزارت خارجه بریتانیا مرجع تصمیم‌گیری درباره موقعیت مناسب برای پذیرفتن رسمی نقش بریتانیا در کودتا است.

کمیته روابط خارجی پارلمان بریتانیا از بازگشایی سفارت این کشور در تهران استقبال کرده است.

روابط ایران و بریتانیا به دنبال کلیک حمله‌ گروهی از بسیجی‌ها به سفارت بریتانیا در تهران تیره شده بود، اما به دنبال روی کار آمدن دولت حسن روحانی روابط تا حدودی بهبود یافته است.

ویلیام هیگ، وزیر خارجه بریتانیا اخیرا اعلام کرد که زمان برای کلیک بازگشایی سفارت مناسب است.
‘روحانی قابل اعتماد است؟’

در بخش دیگری از گزارش کمیته روابط خارجی پارلمان بریتانیا آمده است: “نمی‌توان لزوما گفت که [حسن] روحانی قلبا یک اصلاح‌طلب است، او عملگرایی است که می‌خواهد با برداشتن تحریم‌های غرب وضعیت زندگی ایرانیان را بهبود دهد و همزمان تا جای ممکن ظرفیت‌های هسته‌ای کشور را حفظ کند.”

با این وجود “او به دستیابی به یک توافق پایدار متعهد است و دست کم در مقطع کنونی باید به او اعتماد کرد. هرچند داوری درباره او باید بر مبنای کارهایش باشد و نه حرف‌هایش.”
مشکلات ویزا

گزارش کمیته روابط خارجی پارلمان بریتانیا به مشکلاتی که تعطیلی سفارت بریتانیا در تهران ایجاد کرده نیز اشاره کرده است.

مطابق این گزارش شمار دانشجویان ایرانی که برای تحصیل در بریتانیا ویزا گرفته‌اند از ۳۲۴۷ نفر در سال ٢٠١٠ به ۹۱۵ نفر در سال ٢٠١٣ کاهش یافته است.

در این گزارش آمده است که بریتانیا می‌توانسته تدابیری برای تسهیل صدور ویزا برای اتباع ایرانی داشته باشد. از جمله اینکه گذرنامه متقاضی ویزا را پیش از پایان روند صدور ویزا به متقاضی پس بدهد و یا اینکه طرف ثالثی را برای صدور ویزا در تهران تعیین کند.

رادیوفردا: با تصویب جدید مجلس شورای اسلامی، از این پس هر کس بخواهد در ایران رسماً حزبی تاسیس کند یا عضو احزاب قانونی شود، باید به «ولایت مطلقه فقیه» التزام عملی داشته باشد.

به گزارش خبرگزاری مجلس شورای اسلامی، براساس تصمیم روز دوشنبه ۲۳ تیر مجلس، «التزام عملی به ولایت فقیه» و عدم سوء‌پیشینه کیفری شرط عضویت در احزاب است.

نمایندگان مجلس ایران در جریان بررسی طرح چگونگی فعالیت احزاب و گروه‌های سیاسی شرایط متقاضیان تاسیس حزب و عضویت در آن را تعیین کردند.

در خبرهای مجلس شورای اسلامی اما، جزئیاتی درباره نحوه تشخیص «التزام عملی به ولایت فقیه» درج نشده‌است.

در نشست علنی روز دوشنبه و در ادامه بررسی طرح نحوه فعالیت احزاب و گروه‌های سیاسی شرایط متقاضیان تاسیس حزب و عضویت بدین گونه تعیین شد: «اعتقاد و التزام عملی به قانون اساسی و ولایت مطلقه فقیه، داشتن تابعیت ایرانی، داشتن حداقل مدرک کارشناسی یا معادل آن و نداشتن سوء پیشینه کیفری موثر.»

این بند از طرح نحوه فعالیت احزاب با ۱۶۰ رای موافق و ۱۰ رای مخالف به تصویب رسید.

همچنین نمایندگان مجلس با پیشنهادی مبنی بر حذف نداشتن سوءپیشینه کیفری موثر سایر اعضای حزب موافقت نکردند.

بند مربوط به التزام عملی به ولایت فقیه در آیین‌نامه اجرایی تاسیس احزاب بندی جدید است و تاکنون در کنار برخی شروط دیگر تنها التزام به قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در این آیین‌نامه ذکر شده‌بود.

یدالله طاهرنژاد، عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی، روز دوشنبه در گفت‌وگو با ایرنا، درباره طرح نحوه فعالیت احزاب در مجلس گفت: «جهت‌گیری مجلس در ارایه طرح و تعجیل در طرح زودهنگام در صحن علنی مجلس و مجموعه بندهایی که در این طرح آمده است به نوعی بیانگر حرکت انقباضی مجلس در راستای فعالیت سیاسی مردم و محدود کردن آن است.»

عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی در ادامه به بندهایی از این طرح اشاره کرد و گفت: «مواردی مانند انگشت‌نگاری و ارایه گواهی نداشتن سوءپیشینه اعضای احزاب همچنین تصمیم گیری کمیسیون ماده ۱۰ احزاب درباره انحلال احزاب و التزام عملی به ولایت فقیه با توجه به اینکه احصا آن کار آسانی نیست رویکرد تحدیدی دارد.»

حق فعالیت احزاب منوط به دریافت پروانه فعالیت نهایی شد

در همین حال در ادامه بررسی ماده ۳ این طرح، مجلس شورای اسلامی مصوب کرد که حق فعالیت احزاب هم‌چنین منوط به دریافت پروانه فعالیت نهایی می‌شود.

در تبصره یک این ماده، نمایندگان، هیئت موسس را موظف کردند در ۶ ماه از تاریخ صدور مجوز اولیه نسبت به تشکیل مجمع عمومی موسس برای تصویب مرام‌نامه و اساسنامه اقدام کنند، در غیر این صورت مجوز اولیه تاسیس باطل می‌شود.

نمایندگان در تبصره ۳ این ماده مصوب کردند تا زمانی که احزاب پروانه فعالیت نهایی را دریافت نکرده باشند، حق فعالیت حزبی ندارند.

پس از انقلاب ۱۳۵۷ جز دوره کوتاه دو ساله که فعالیت اغلب احزاب در ایران به جز هواداران نظام پادشاهی آزاد بود، همواره احزاب منتقد و مخالف ارکان نظام جمهوری اسلامی به ویژه منتقد به ولایت فقیه در تنگنا به سر برده و اغلب آنان از فعالیت آزاد در ایران منع شدند و اعضای آنان با تعقیب قضایی به زندان افتادند.

این در شرایطی است که از میانه‌های دهه ۷۰ و به دنبال روی کار آمدن دولت محمد خاتمی فعالیت احزاب در چارچوب قانون اساسی ایران تا حدودی آزادتر شد، اما همچنان برخی نهادها از جمله قوه قضائیه یا سپاه پاسداران از فعالیت آزادانه حزب‌های منتقد درون نظام جمهوری اسلامی نیز جلوگیری می‌کردند.

تا اینکه پس از اعتراض‌های گسترده سال ۸۸ در واکنش به نتیجه انتخابات بحث‌برانگیز ریاست جمهوری آن سال، برخی از حزب‌های منتقد درون نظام همچون جبهه مشارکت ایران و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی نیز از فعالیت منع شدند.

دیگربان: علی خامنه‌ای در دیداری غیرمنتظره با حسن روحانی و اعضای هیات دولت توصیه‌های معناداری به آن‌ها کرده و درباره «خطا‌های فرهنگی» هشدارهایی داده است.

این دیدار عصر روز دوشنبه (۲۳ تیر) و با حضور برخی اعضای دفتر آقای خامنه‌ای و روحانی به همراه معاونین و وزرای کابینه برگزار شده است.

آقای خامنه‌ای در این دیدار درباره «مراقبت از بیت‌المال»٬ پرهیز از «اقدام شتابزده به هنگام عصبانیت، تندی اخلاق، تیزی زبان و نخوت و غرور» توصیه‌هایی کرده است.

رهبر جمهوری اسلامی در شرایطی این توصیه‌ها را کرده که در ۱۱ ماه گذشته محافظه‌کاران تندرو بار‌ها از «تند‌خویی» روحانی انتقاد کرده و وی را فردی «تجملی» و بی‌اعتنا به «بیت‌المال» معرفی کرده‌اند.

علی خامنه‌ای در بخش دیگری از این دیدار خطاب به اعضای هیات دولت گفته «خطا‌ها و اشتباهات فرهنگی به راحتی قابل جبران نیست.»

رهبر جمهوری اسلامی به صراحت افزوده «ضروری است در عرصه فرهنگی سیاست‌های نظام به درستی درک و اِعمال شود.»

خامنه‌ای اضافه کرده «هرگونه تغییر مسیر فرهنگ از چارچوب نظام اسلامی، موجب برهم خوردن انتظام فکری و هویت واقعی جامعه خواهد شد.»

این دیدار از آنجایی معنادار و غیرمنتظره است که علی خامنه‌ای به طور معمول سالی یک بار و آن‌هم در «هفته دولت» با اعضای کابینه دیدار می‌کرد.

دیدار رهبر جمهوری اسلامی با حسن روحانی و اعضای هیات دولت در شرایطی صورت گرفته که هفته گذشته مسئولان نظام به طور معمول با وی دیدار کرده بودند.

این دیدار هم‌زمان با افزایش هشدار‌های نظامیان و روحانیون به دولت حسن روحانی درباره عواقب سیاست‌های فرهنگی دولت یازدهم انجام شده است.

دقیقه ۲۱: در میان افرادی که دستگیر شدند، افراد شرور، افراد جنایتکار و سابقه‌دار، افراد وابسته به گروهک‌های معاند و ورشکسته، افرادی که به نوعی از سوی دست‌های مشکوک تطمیع شده بودند، همه اینها دیده می‌شوند که سر فرصت به مردم معرفی خواهند شد و بی‌تردید آنهایی که به آشوب و تخریب اموال عمومی و تعرض به نظام در این چند روز مشغول بودند، در دادگاه‌های صالحه ما محاکمه خواهند شد و به عنوان محارب و مفسد مورد مجازات قرا خواهند گرفت.

مجتبی واحدی: معمولا ً تلاش می کنم مقالاتی که “به دستور” مقامات جمهوری اسلامی یا ” به منظور” چهره سازی غیرواقعی از آنان نوشته می شود را بخوانم. یادداشت اخیر محمد قوچانی با عنوان ” یک کارت دعوت برای دو جناح ” حداقل یکی از این دو ویژگی ها را داراست. قوچانی قطعا” یکی از یاران نزدیک روحانی در یک سال و چند ماه گذشته بوده و سلسله مقالات او در این مدت ، با هدف قهرمان سازی از روحانی نگاشته شده است. علاقه قوچانی به روحانی در حدی است که حتی وزیر خارجه دولت یازدهم را در جایگاهی بالاتر از مصدق قرار می دهد . در مورد مأموریت قوچانی ، سخن بسیار است که مجالی دیگر می طلبد. اما آخرین مقاله او در متن خود با تناقضی مواجه است که نمی توان نسبت به آن بی تفاوت بود.

قوچانی در مقاله ” یک کارت دعوت برای دو جناح ” ادعا می کند که دیدارهای روحانی با اعضای دوجناح سیاسی کشور ناشی از تلاش او برای نهادینه کردن نظام حزبی در کشور و جایگزینی اشخاص با برنامه ها وگفتمان هاست. اینکه اصولاً در ساختار قدرت جمهوری اسلامی ، رئیس جمهور تا چه حد اختیار وتوان دارد تا بتواند بر خلاف نظر رهبر ، نظام حزبی را نهادینه کند نیازمند بحث زیادی نیست .از سوی دیگر به نظر می رسد قوچانی علیرغم اطلاع از واقعیت دیدارهای روحانی ، گزارشی غیر واقعی از ضیافت های اخیر ارائه می نماید. او با آب و تاب فراوان از ضیافت رئیس دولت برای دو جناح کشور سخن گفته و این دیدار را نشانه عزم روحانی برای نهادینه کردن تحزب در کشوردانسته است . گویی ادامه فعالیت این دو جناح ،جای خالی هزاران نخبه ممنوع الفعالیت و دهها گفتمان مورد کینه حاکمیت در کشور را پر می کند . البته غفلت بزرگتری نیز در مقاله قوچانی وجود دارد که قطعاً به مذاق حاکمیت خوش خواهد آمد. این نویسنده نزدیک به روحانی ، با چشم بستن عمدی بر غیاب اصلی ترین چهره های اصلاح طلب در ضیافت رئیس دولت ، پاستوریزه سازی فضای سیاسی کشور به نفع امیال رهبر را به رسمیت شناخته است تا نشان دهد برای نسل جدید اصلاح طلبان ، سهم داشتن از قدرت مهم تر است تا حفظ گفتمان اصلی اصلاح طلبی وبهره گیری از توان و تجربه اصلاح طلبان واقعی . این ترجیح در حالی است که مدعای اصلی در مقاله ” یک کارت دعوت برای دوجناح ” تلاش روحانی برای الگو برداری از تجربه موفق در عرصه جهانی و جلوگیری از حذف عناصر مجرب و کار آزموده است.

غفلت دیگر در مقاله قوچانی ، نادیده انگاشتن واقعیت ها در جناح محافظه کار است. میهمانان محافظه کار روحانی ، عمدتاً کسانی بوده اند که نقش آنان در حاکمیت روز به روز در حال کاهش است . در مقابل ، کسانی که یاران جدید رهبر و اهرم فشار او بر هر منتقد یا دولتمرد نا هماهنگ به حساب می آیند در ضیافت روحانی حضور نداشته اند در حالی که سهم اصلی قدرت در جناح محافظه کار در اختیار آنهاست . اگر چه از حق نباید گذشت که پایبندی میهمانان محافظه کار روحانی به مبانی سیاسی و عقیدتی خود بسیار قوی تر از اغلب افرادی است که به نمایندگی از اصلاح طلبان به دیدار روحانی رفتنه بودند.

اصلی ترین مدعای قوچانی در مقاله اخیر آنست که روحانی با نهادینه کردن تحزب به دنبال بهره برداری از تجربیات همه عناصری است که نظم موجود در کشور را قبول دارند. البته در شرایطی که حتی بسیاری از اصلاح طلبان حکومتی اجازه حضور در ضیافت روحانی را نمی یابند و درخواست ها برای ممنوع البیان کردن خاتمی ، در حال افزایش است این سخن قوچانی اگر تمسخر تحزب نباشد یک طنز است که” شاید سال آینده هر دوجناح کشور به جای کارت دعوت برای حضور در دو ضیافت جداگانه ، یک کارت آن هم برای حضور در جشن تکوین نظام حزبی تثبیت شده ای دریافت کنند که رقابت سیاسی را برای همیشه تثبیت می کند “.

اما در مقاله یک صد خطی قوچانی ، دو سطر وجود دارد که همه ادعای او را رد می کند. قوچانی تلاش می کند اقدامات روحانی را در راستای بهره برداری از تجربه دموکراسی های جا افتاده جهان وجدی بودن او برای رسیدن به این هدف جلوه دهد. او همچنین به دنبال القای توانمندی روحانی برای رسیدن به این هدف است . قوچانی در این زمینه می نویسد :” هیچ دموکراسی به رهبران سابق خود توهین نمی کند و خود را ازتجربه آنان محروم نمی کند.” او سپس برای آنکه روحانی را تابع این اصل و مقید به رعایت آن نشان دهد می نویسد : ” روحانی از توهین به شخصیت های ملی مانند هاشمی رفسنجانی ، خاتمی و ناطق، ابراز تأسف کرد وآنان را سرمایه اجتماعی ملت و انقلاب خواند که استوانه های ثبات جامعه اند” . نکته جالب در این میان اظهار تأسف قوچانی از عدم انتشار این بخش از سخنان روحانی در رسانه هاست. قوچانی به خوبی می داند اظهارات رئیس دولت توسط دفتر او تنظیم و در اختیار رسانه ها قرار می گیرد. سانسور این بخش از سخنان روحانی توسط دفتر رئیس جمهور یا به دلیل عدم اعتقاد واقعی روحانی به این حرف هاست و نشان می دهد دعوت از جناح های سیاسی ، به تعبیر قوچانی تنها برای دلبری از آنها و کسب حمایت است یا آنکه نشان می دهد روحانی تاب ایستادگی در برابر اراذل واوباش حکومتی و گماشتگان رهبر را ندارد و حاضر نیست هزینه ابراز تأسف از اهانت به مقامات سابق کشور را بپردازد.

در یک کلام ، محمد قوچانی مقاله یک صد خطی نوشته تا اراده روحانی برای نهادینه کردن دموکراسی از طریق نهادینه سازی تحزب و قدرت او برای رسیدن به این هدف را ثابت کند اما اظهار تأسف قوچانی از سانسور سخنان روحانی – که توسط دفتر رئیس جمهور انجام شده – بخشی از دم خروس در برابر این قسم حضرت عباس را به نمایش می گذارد.