اخبار

بی‌بی‌سی: در روزهای اخیر، گزارش‌های مربوط به پرونده تجاوز و قتل “ستایش”، یک دختر ۶ ساله افغان در ورامین، بازتاب گسترده ای در ایران و افغانستان داشته است.

در پی بروز این جنایت، تعدادی از مسئولان افغان و ایرانی برای ابراز همدردی به منزل قربانی رفته اند، بسیاری از ایرانی ها در شبکه های اجتماعی با خانواده ستایش ابراز همدردی کرده اند و بسیاری از شهروندان دو کشور نیز تاکید کرده اند که حساب مسبب این جنایت را، از ایرانیان جدا می دانند.

اما با وجود چنین واکنش هایی، نمی توان از طرح این سوال آزار دهنده خودداری کرد که آیا اگر در جنایت اخیر ملیت قربانی و قاتل برعکس بود، در میان مردم محلی همین میزان حساسیت برای جدا دانستن حساب عامل جنایت از هموطنانش وجود می داشت یا نه؟

این سوال، به ویژه از آنجا موضوعیت می یابد که واکنش های برخی از موارد جرایم جنسی در سال های اخیر به یادآورده شود که در آنها، ملیت افراد متجاوز و قربانی برعکس بوده – یا اینچنین تصور می شده است.

به عنوان نمونه، در خرداد ماه سال ۱۳۹۳ انتشار خبر تجاوز دستجمعی به یک دختر ناتوان ذهنی در روستایی از توابع قزوین، منجر به حمله گروهی عده ای به خانه های اتباع افغانستان در آن روستا شد که به دنبال آن، ده ها خانوار که هیچ جرمی مرتکب نشده بودند، به همراه کودکانشان ناچار به فرار از منازل خود شدند. یا در تیرماه ۱۳۹۱، کشف جسد یک قربانی تجاوز در حوالی یزد باعث شد گروهی که “گمان می کردند” عامل قتل این زن تبعه افغانستان است، خانه های تعدادی از خانواده های افغان را به آتش بکشند.

در خصوص میزان سوء استفاده از پرونده های تجاوز برای نفرت پراکنی قومی در ایران، اختلاف نظر وجود دارد. این در حالی است که گفتن و نوشتن در مورد چنین پرونده هایی، کمابیش نوعی تابو به شمار می آید و در نتیجه، ممکن است دقیق کردن اطلاعات موجود از این پرونده ها، به راحتی ممکن نباشد.

با وجود این، تجربه جهانی اثبات کرده که این پدیده، گذشته از میزان شیوع آن، ذاتا خطرناک است و در نتیجه باید کوچکترین نشانه های بروز آن را در هر نقطه دنیا و از جمله در ایران، با دقت زیر نظر گرفت.
پتانسیل تبدیل ‘تجاوز’ به ‘نفرت قومی’
Image copyright
Image caption پلاکارد گروه راستگرای افراطی ای‌دی‌ال که مسلمانان را به عنوان تهدیدی علیه دختران انگلیسی به تصویر کشیده

به عنوان افراطی ترین نمونه تاثیر جرایم جنسی بر نفرت پراکنی های قومی در سال های اخیر، می توان به فاجعه انسانی سال ۲۰۱۲ میلادی (۱۳۹۱) برمه اشاره کرد که البته ریشه در تنش های تاریخی میان اقلیت مسلمان و اکثریت بودایی این کشور داشت؛ اما جرقه نهایی آن، متهم شدن سه جوان مسلمان به تجاوز و قتل یک دختر بودایی بود. مجموعه “انتقام گیری های” بودایی ها به بهانه این واقعه، به خشونت‌هایی انجامید که نهایتا به قتل هزاران نفر و بی خانمان شدن ده ها هزار نفر از اعضای اقلیت مسلمان در این کشور منجر شد.

حتی در کشورهای غربی هم، برخی پرونده های جنسی منجر به ایجاد موج های اجتماعی علیه اقلیت ها شده است. شاید آشناترین نمونه اخیر آن، مزاحمت های جنسی گروهی از جوانان مهاجر برای زنان آلمانی در کلن در شب کریسمس باشد که بر دیدگاه افکار عمومی آلمان نسبت به پذیرش پناهندگان تاثیر جدی بر جای گذاشت.

در پی این واقعه، حتی در بعضی دیگر از کشورهای اروپایی نیز مخالفان پذیرش مهاجران مسلمان، به ادعای “حفاظت از زنان در مقابل تعرض خارجیان” متوسل شدند که در این میان، نشانه هایی همچون طرح روی جلد یک مجله راستگرای لهستانی که دستانی تیره را بر بدن یک زن اروپایی به تصویر کشیده بود، معروفیت جهانی پیدا کردند (طرح لهستانی، یادآور طرح های ضدیهودی نازی ها در زمان هیتلر بود که خود او نیز در کتاب “نبرد من”، یهودیانی که بعدها طعمه اتاق های گاز او شدند را عامل سوء استفاده جنسی از “دوشیزگان آلمانی” معرفی می‌کرد).
Image copyright CNN
Image caption متهم کردن مکزیکی‌ها به قتل و تجاوز در آمریکا از سوی ترامپ جنجال آفرین شد

دیگر نمونه آشنای نفرت آفرینی به بهانه جرایم جنسی، تبلیغات اخیر دونالد ترامپ، داوطلب نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا از حزب جمهوری خواه است که به منظور جلب حمایت برای سیاست های ضد مهاجرتی خود، بحث “تجاوز” مهاجران مکزیکی به زنان آمریکایی را به میان کشیده است. درست به همان شیوه که حزب راست افراطی “جبهه ملی” فرانسه جرایم جنسی مهاجران شمال آفریقا را به طور برجسته در تبلیغات خود برجسته می‌کند یا اعضای گروه افراطی “ای‌دی‌ال”بریتانیا، با حضور در مقابل دادگاه های متهمان پاکستانی جرایم جنسی، خواستار جلوگیری از مهاجرت مسلمانان می شوند.

نمونه های سوء استفاده از جرایم جنسی بر نفرت پراکنی علیه گروه های قومی و مذهبی در گذشته و حال و در مناطق مختلف دنیا، متعددتر از آن است که در هیچ نقطه ای از دنیا بتوان خطر بروز آن را نادیده گرفت.

این پدیده، اگرچه در هر جامعه به شیوه ای متناسب با شرایط ویژه همان جامعه خبرساز می شود، اما معمولا از دو قاعده عمومی تبعیت می کند. نخست اینکه در ارتباط با آن، اقلیت ها و مهاجران، بیشتر از سایر گروه های اجتماعی در معرض خطر قرار دارند، و دوم اینکه در مواقع بروز تنش، نخبگان و رسانه های هر کشور در تشدید یا کنترل فضای نفرت نقش تعیین کننده‌ای دارند.

پذیرش چنین واقعیتی، صاحبان افکار عمومی در جوامع اکثریت یا میزبان را در مقابل این سوال قرار می دهد که در هنگام بروز تنش های برخاسته از جرایم جنسی، تا چه حد به وظیفه خود برای محافظت جوامع اقلیت یا مهاجر در مقابل “نفرت پراکنی گروهی” عمل می کنند؟

برمبنای همین دغدغه، می توان سوال مطرح شده در ابتدای این مطلب را به طور مشخص تر مطرح کرد: اگر در پرونده “ستایش” ملیت قربانی و قاتل برعکس بود، نخبگان ایرانی تا چه حد برای دفاع از خانواده های بی گناه مهاجران به میدان می‌آمدند؟

بی‌بی‌سی: در رقابت‌های تیروکمان قهرمانی آسیا، زهرا نعمتی که سابقه قهرمانی در پارالمپیک را داشت، موفق شد سهمیه المپیک را نیز کسب کند.

نعمتی عضو تیم‌ ملی تکواندو زنان بود اما سال ۸۳ در اثر سانحه رانندگی، پاهایش به شدت آسیب دید و ویلچرنشین شد. چنین حادثه‌ای برای هر قهرمانی که در اوج است، شدیدترین آسیب‌های روحی را در پی خواهد داشت. زهرا اما چنان مسیری را در پیش گرفت که 12 سال بعد، پرچمدار کاروان کشورش در بازیهای المپیک باشد.

روزی با پاهایش قهرمان تکواندو بود، حالا با دستهایش از بهترین کمانداران دنیاست. در پارالمپیک لندن موفق شد نشان طلای انفرادی و مدال برنز تیمی را به گردن بیاویزد. سال پس از المپیک هم در بانکوک به راحتی قهرمان معلولین جهان شد.

در کمان‌کشی به چنان درجه‌ای از مهارت رسیده بود که از روی ویلچر ‌توانست ورزشکاران حرفه‌ای که روی پایشان ایستاده‌اند را مغلوب کند. در بازیهای پارآسیایی اینچئون روی سکوی نخست ایستاد اما با اصرار، خواستار رقابت با ورزشکاران المپیکی بود.

به دلیل حضور در مسابقات جهانی برای کسب سهمیه المپیک، مورد غضب فدراسیون جانبازان و معلولین قرار گرفت و از حضور در مسابقات جهانی آلمان برای کسب سهمیه پارالمپیک محروم شد.

هم‌زمان کیومرث هاشمی رئیس کمیته المپیک حمایتش را از نعمتی اعلام کرد. فدراسیون تیروکمان هم که می‌دانست نعمتی تنها شانس این فدراسیون برای راهیابی به المپیک است، در مراسم تقدیر از کمانداران به تجلیل از نعمتی پرداخت. نعمتی چنانچه خود می‌پنداشت، سزاوارانه سهمیه المپیک را هم گرفت.

نتایج خوب نعمتی و اتفاقاتی که در پی آن رخ داد، به آن معنا بود که برای او معلولیت محدودیت نیست، مگر اینکه فدراسیون جانبازان برایش محدودیت ایجاد کند.

زهرا همسر رهام شهابی‌پور عضو تیم ملی تیراندازی معلولین ایران است. جشن عروسی خبرساز آنها در پارالمپیک لندن برگزار شد و در رسانه‌های بین‌المللی نیز بازتاب یافت. آنها این مراسم را پس از قهرمانی زهرا در دهکده المپیک برپا کردند.

رییس کمیته ملی المپیک به اتفاق بهداد سلیمی قهرمان المپیک و رباب شهریان معاونت امور زنان در وزارت ورزش، با حضور در خانه زهرا نعمتی حکم پرچمداری را به او تحویل دادند.

سلیمی پرچمدار ایران در المپیک لندن بود و به عنوان آخرین پرچمدار، مسئولیت خود را به به زهرا نعمتی محول کرد. اشک‌های زهرا هنگام تحویل گرفتن پرچم سرازیر شد.

نعمتی نخستین زنی نیست که در المپیک‌ها پیشاپیش مردان و زنان ورزشکار ایرانی رژه خواهد رفت. قبلاً بارها دختران ورزشکار، پرچمدار بوده‌اند اما به سرعت از اول صف ورزشکاران ایران، به صف طولانی ورزشکاران ناراضی پیوسته‌اند!

کاش سرنوشت آنها برای زهرا نعمتی تکرار نشود. این بهترین آرزویی است که ورزش‌دوستان ایرانی می‌توانند برای پرچمدار پر امیدشان کنند که تبدیل به نماد اراده در ورزش ایران شده.

لیدا فریمان در المپیک آتلانتا پیشاپیش کاروان ایستاد. او که تنها زن ورزشکار اعزامی بود، چهارده سال بعد در مصاحبه با خبرگزاری ایلنا، سکوت طولانی‌اش را شکست و گفت: “نمی‌دانم چرا اجازه می‌دهند افرادی که مرا از ورزش گریزان کردند، در راس کار باشند. خدا می‌داند با تصمیمات غلط خود چند ورزشکار دیگر را فراری داده‌اند. در مسابقات قهرمانی آسیا به من گفتند کاری می‌کنیم که دیگر اسمی از تو در ورزش نباشد. من هم از ژاپن که برگشتم، ورزش را رها کردم.”

لیدا از پرچمدار بودن در آتلانتا هم خاطرات خوشی ندارد. او که بدون مربی روانه آمریکا شده بود، باید تا ساعت سه نیمه شب در مراسم می‌ماند. آن هم در حالی که صبح مسابقه داشت. یعنی فقط سه ساعت فرصت برای استراحت.

در المپیک پکن هما حسینی از قایقرانی پرچمدار شد. علم‌الهدی در نماز جمعه مشهد گفت: “این موضوع، جنگ با ارزشها و آماده سازی مردم برای فرج امام زمان است.”
Image copyright Getty
Image caption با پرچمدار شدن هما حسینی در المپیک پکن علم‌الهدی خطیب جمعه مشهد گفت: این که زن را جلودار می‌کنید غیر از سرپیچی از فرمایشات معصومان است؟

اظهارات خطیب جمعه مشهد در حین برگزاری بازی های المپیک، بازتاب گسترده‌ای در جهان داشت. او گفت: “این که زن را جلودار می‌کنید غیر از سرپیچی از فرمایشات معصومان است؟ با این‌که جمعه اول شعبان زمانی برای احیای ارزشهای دینی است، در این روز در عرصه بین‌المللی حرکتی تند و ضد ارزشی انجام می‌شود.”

وقتی هنوز یکسال از المپیک نگذشته، هما را از دنیای قهرمانی کنار گذاشتند و طبق گفته خودش در 20 سالگی “ممنوع‌الفعالیت” کردند تا خشم علم‌الهدی فروکش کرده باشد.

او می‌گوید: “حیف که فکر رفتن از ایران، ایده ما جوانان شود. دوست داشتم برای کشورم افتخار آفرینی کنم. اما چه اتفاقی رخ داد؟ گفتند دست به پارو نزن. گفتند برو! فراری‌ام دادند.”

هما حسینی در گفتگو با خبرگزاری مهر، درباره کناره‌گیری‌اش از تیم ملی گفت وقتی به اتفاق بقیه قایقرانان مشکلات را با احمد دنیامالی رییس وقت فدراسیون در میان گذاشتند، در پاسخ به آن‌ها گفته اگر راضی نیستید، بروید!

به هما حسینی طعنه می‌زدند که بعد از پرچمداری در المپیک خودش را گم کرده‌. رییس فدراسیون به او گفته بود: “دیگر حق نداری به پارو دست بزنی.”

واکنش پرچمدار کاروان ورزش ایران چه بود: “چه کار می‌توانستم بکنم. هیچ! برای همیشه از ورزش رفتم. دنیامالی شاید در پل سازی و جاده سازی موفق باشد اما در قایقرانی ناموفق بود.”

مرجان کلهر قهرمان اسکی در المپیک زمستانی ونکوور حضور داشت. او در جمع چهار ورزشکار اعزامی، به عنوان پرچمدار ایران در مراسم افتتاحیه معرفی شد.

در دومین دوره بازیهای المپیک نوجوانان به میزبانی چین، کیمیا علیزاده قهرمان تکواندوی نوجوانان جهان پرچمدار بود. کیمیا تلاش می‌کند سهمیه المپیک ریو را به دست بیاورد.

آوا جوادی هم پرچمدار تیم دو نفره ایران در دومین دوره بازی‌های المپیک جوانان به میزبانی لیل هامر بود. یک پسر و یک دختر نمایندگان ایران بودند که از بین آنها، پرچم به دختر اعزامی سپرده شد.

حالا زهرا نعمتی در حالی راهی ریو خواهد شد که به عنوان یکی از 64 کمان‌کش برتر جهان، برای کسب مدال مبارزه خواهد کرد.

در همین رشته و در المپیک قبلی، زهرا دهقان با وجود اردوی پرحاشیه و حتی تعطیلی طولانی تمرینات، رقابت نزدیکی با برنده مدال برنز مسابقات داشت. موضوعی که انگیزه‌های زهرا را دو چندان می‌کند. او برای کسب افتخار در ورزشی که ریشه در تاریخ، ادبیات کهن و افسانه‌های ایران زمین دارد، تمریناتی مداوم را سپری کرده.

بولتن نیوز: لات و‌لوت‌های دهه 90 و 50 دارای تفاوت‌های بسیاری هستند. لات و لوت‌های نسل جدید که به مدد شبکه‌های اجتماعی، فعالیت بیشتری پیدا کرده‌اند، مشاغل مختلفی را برای خود رقم زده‌اند.
به گزارش بولتن نیوز، وقتی در کشور، برخی مسئولان در سخنرانی‌هایشان از ادبیات مناسب استفاده نمی‌کنند طبیعتاً فرهنگ اراذل و اوباشی یا همان لات و لوتی در کشور افزایش پیدا می‌کند. از شعبان بی‌مخ گرفته تا طیب، روزگاری جامعه لات و لوت‌های ایران را تشکیل می‌دادند و برای خود برو و بیایی داشتند.

عده‌ای نوچه‌هایشان بودند و در محل راه می‌رفتند، اصطلاحاً گرد و خاکی به پا می‌کردند. خیلی‌ها از آنها حساب می‌بردند و خیلی‌ها هم به اعتبار حرف لات و لوت‌ها، عمل می‌کردند. بعضی از لات و لوت‌ها خفت‌گیری می‌کردند و برخی دیگر، بالاخواه آنها که حقشان ضایع شده بود درمی‌آمدند و خلاصه روزگار لات و لوت‌های چند دهه قبل، روزگار خوشی برایشان بود، اما با گذر ایام و تغییر سبک زندگی شهرها، دایره حضور و فعالیت لات و لوت‌ها کمتر و کمتر شد به طوری که در حدود یک دهه قبل، در برخی محلات قدیمی شهرهایی چون تهران، آثار محدودی از حضور لات و لوت‌ها بود.

اما در سال‌های اخیر و به لطف گسترش تکنولوژی و توسعه ارتباطات، مجالی تازه برای عرض اندام لات و لوت‌ها فراهم شده و این روزها کانال‌های تلگرامی و صفحات فیس‌بوکی لات و لوت‌ها مشتریان و اعضای پر و پا قرصی را به خود دیده که به نوعی احیاگر فرهنگ لات و لوتی دهه‌های قبل ایران شده است. در این شبکه‌های اجتماعی، لات و لوت‌های نوپا و به اصطلاح تازه به دوران رسیده، مرسومات خاص را مطرح می‌کنند که هیچ اشارتی به قاموس جوانمردی لات و لوت‌های دهه‌های قبل ندارد.

گروه‌های تلگرامی و فیس‌بوکی لات و لوت‌های جدید، این روزها مانوری از قدرت بدنی، شاخ و شانه کشیدن برای رقبا، مفسده‌های اخلاقی و خلاصه دنیایی وارونه از لات و لوتی را نشان می‌دهند که می‌تواند در نوع خود قابل تأمل و نگران‌کننده باشد. گروه‌های تلگرامی و فیس‌بوکی لات و لوت‌ها با هزاران عضو فعال، نمادهای خشم و خشونت را تبلیغ می‌کنند که در نوع خود انواع سوءاستفاده‌ها را برده و کمتر کسی هم کاری به کارشان دارد.

یارگیری برای لات‌ها

در گروه‌های لات و لوت‌ها در شبکه‌های اجتماعی، اعضا برای خود یارگیری می‌کنند و هر که زور بازو و حرف پر زورتری داشته باشد، توفیق بیشتری برای عرض اندام پیدا می‌کند. پس از این حضور، افراد در فضای حقیقی حاضر شده و کم کم دوران تازه‌ای را برای قلمروی لات و لوت‌ها مهیا می‌کنند. در سال‌های اخیر، لات و لوت‌های تازه به دوران رسیده در نقش بادیگارد و محافظ برای افرادی که دنبال اسم رسمی برای خود هستند – از بازیگران سینما و تلویزیون گرفته تا ورزشکاران – عمل می‌کنند.

این روزها بازیگران درجه سه و چهار تلویزیون و سینما، با پول‌های ناچیزی که به لات و لوت‌های تازه به دوران رسیده پرداخت می‌کنند، در مکان‌های عمومی با محافظ حاضر می‌شوند تا خودنمایی بیشتری کرده و البته شهرتی برای خود کسب کنند. در مقابل، لات و لوت‌ها نیز «پز» محافظت از فلان بازیگر سینما و تلویزیون را می‌دهند که هنوز تعداد بازی‌های هنری‌اش به تعداد انگشتان یک دست نرسیده است!

از طرفی، رسمیت یافتن حضور لات و لوت‌های نسل جدید در اماکن عمومی و در کنار شخصیت‌ها سبب شده تا آنها نیز در دنیای درون خود، به رجزخوانی و ساماندهی تشکیلاتی بپردازند.

لات و لوت‌های نسل جدید که به مدد شبکه‌های اجتماعی، فعالیت بیشتری پیدا کرده‌اند، اکنون مشاغل مختلفی را برای خود رقم زده‌اند. گروهی، به دستفروشی‌های شبکه‌ای در معابر و میادین شهر می‌پردازند، گروهی دلالی و داد و ستدهای دسته‌چندمی انجام می‌دهند، گروهی نیز از خانه‌های تیمی گرفته تا خلاف‌های رایج در جامعه را مدیریت می‌کنند. همه اینها، در سایه بازگشت فرهنگ لات و لوتی دهه‌های قبل ایران در حال رقم خوردن است که می‌تواند روزگار تازه‌ای را برای زندگی شهرنشینی رقم زند.

آنچه مشخص است اینکه فرهنگ لات و لوتی اکنون در صفحات شبکه‌های مجازی به طور عجیبی با استقبال مواجه شده است به طوری که کانال لات‌و‌لوت‌ها در تلگرام در ساعت 14 و 30 دقیقه بعدازظهر روز 24 فروردین حدود 193697 نفر عضو داشت اما هنوز ثانیه‌ای از این رقم نگذشته بود که دو نفر به کانال اضافه شدند و این روند در حال تداوم یافتن است.

«حسین باهر» – جامعه‌شناس و استاد دانشگاه – درباره چرایی احیای فرهنگ لاتی و لوتی در ایران و اینکه این موضوع چه تبعاتی در جامعه ایرانی می‌تواند داشته باشد، به «قانون» می‌گوید: فرهنگ لاتی در کشور سابقه طولانی دارد، بی‌شک یکی از عناصری که طی تاریخ اجتماعی ایران حضوری گاه پررنگ و گاه کمرنگ داشته‌اند، افرادی بوده‌اند که با ادعای، از قوی گرفتن و به ضعیف دادن و انجام مرام‌هایی خاص، در پی نمایاندن خود به شکل مدعی‌العموم و حق ضعفا بوده‌اند و گاه نام خود را عیار و گاه پهلوان و گاه لوطی می‌گذاشتند.

ضد فرهنگ را در جامعه شکل دادند

این جامعه‌شناس ادامه داد: لات و لوت، خس و خاشاک، بی پدر و مادر، بی سر و پا، بی‌بتّه و بنه و خلاصه «بی‌همه‌چیز» اصطلاحاتی است که برای خود سوابق تاریخی و جغرافیایی داشته و حتی می‌شود گفت «ضدفرهنگ‌هایی» را رقم زده‌اند و همواره با این ویژگی‌ها شناخته شده‌اند.

این استاد دانشگاه با بیان اینکه “لات و لوت‌های دهه 50 و 90 دارای تفاوت‌های بسیاری هستند، تاکید کرد: در چند سال گذشته لات‌های کشور در برخی موارد خواهان حفظ شرافت وناموس و … بودند اما در سال‌های اخیر خود این افراد دیگر به دنبال لوطی‌گری نیستند بلکه نام نیکی از خودشان به‌جا نگذاشتند و همواره در پی اغتشاش، تعرض به زنان و بچه‌ها هستند و با گسترش چنین فرهنگی شاهد افزایش آسیب‌های اجتماعی هستیم که یقیناً از جانب همین افراد شرور به جامعه به ارث می‌رسد، چراکه در پی منافع شخصی خودشان هستند.

این جامعه‌شناس با بیان اینکه “ریشه این فرهنگ در جامعه می‌تواند وجود مسئولان بی‌خرد باشد”، تاکید کرد: وقتی در کشور مسئولان در سخنرانی‌هایشان از ادبیات مناسب استفاده نمی‌کنند و به شعور شهروندان احترام نمی‌گذارند طبیعتاً فرهنگ اراذل و اوباشی یا همان لات و لوتی در کشور افزایش پیدا خواهد کرد، چراکه این افراد در دوره‌ای توسط مردم به فراموشی سپرده شده بودند اما دوباره می‌توانند قدرت از دست رفته خودشان را احیا کنند و به آغوش جامعه بازگردند.

باهر در ادامه اظهار کرد: ریشه اصلی شیوع و ترویج این فرهنگ در جامعه، وجود مسئولانی است که در میان مردم از الفاظ نامناسب استفاده می‌کنند. وجود این ادبیات از جانب مسئولان می‌تواند به آنها قدرت دهد. بنابراین لات و لوت‌ها دارای شکل و شمایل و گفتار و کردار خاصی هستند که بعضی از سیاستمداران پوپولیست، برای گردآوری آرای عوام از آنها تقلید می‌کنند!

این جامعه‌شناس با اشاره به اینکه سال‌ها از فرهنگ لاتی می‌گذرد، افزود: با توجه به اینکه شرایط کنونی جامعه تغییر کرده است، می‌توان از وجود چنین افرادی به عنوان ضد فرهنگ و خرده‌فرهنگ نام برد به طوری که سر از فضای مجازی بیرون آوردند. همچنان با وجود این افراد وفاق اجتماعی در کشور شکل نمی‌گیرد و همیشه چنددستگی میان مردم به وجود می‌آید که در برخی مواقع ممکن است تبعات جبران‌ناپذیری را برای جامعه داشته باشد. وجود خرده‌فرهنگ‌ها که بزرگ‌ترین منفعت و مشکلات جوامع مختلف را در بر می‌گیرند بیشترین خدمات و صدمات را به فرهنگ و هویت ملی مذهبی یک منطقه یا قوم یا ملت دارند. مسلماً هرچه فرهنگ عمومی و گفتمان مدیریت عالی کشور فخیم‌تر باشد، سطح مراودات کلامی و مبادلات غیرکلامی والاتر و در کل فرهنگ رایج فرهیخته‌تر می‌شود.

مسئولان از رسانه‌ها برای ترویج فرهنگ بومی استفاده کنند

چه بخواهیم و نخواهیم باید با این خرده‌فرهنگ‌ها یا ضدفرهنگ‌ها روبه‌رو شویم. بهترین کار برای داشتن نسلی سالم و کشوری توسعه‌مند و جوانانی خودباور و با پشتکار داشتن برنامه‌ریزی صحیح و درازمدت فرهنگی است. ابزارها همان‌طور که برای دشمنان می‌توانند مفید باشند برای ما هم می‌توانند مفید واقع شوند یعنی همان‌طور که کشورهای غربی از رسانه‌های خود برای نشر و پخش اطلاعات صحیح استفاده می‌کنند، مسئولان می‌توانند با به‌کارگیری رسانه‌های داخلی فرهنگ درست را در جامعه ترویج دهند.

در این شرایط در مقابل جریان‌های‌فرهنگی (لات و لوت) جامعه دچار کمترین آسیب می‌شود. از دوران کودکی در کتاب‌های درسی باید به فرزندان در زمینه فرهنگ بومی آموخت. بنابراین می‌توان بر خرده‌فرهنگ‌های متعارض غلبه کرد و فرهنگ بومی خود را در کشور حفظ کرد.

رادیوفرانسه: مرتضی میرباقری، قائم مقام وزیر کشور ایران در امور اجتماعی، گفته است که به زودی گزارش آسیب های اجتماعی ایران طی جلسه ای در اختیار رهبر جمهوری اسلامی ایران، آیت الله علی خامنه ای، قرار می گیرد. او گفته است اعتیاد، حاشیه نشینی، بیکاری، بزه و طلاق و آنچه وی “گسترش مفاسد اخلاقی و اجتماعی” نامیده اهمّ سرفصل های این گزارش به رهبر جمهوری اسلامی ایران هستند.

قائم مقام وزیر کشور نسبت به افزایش نگران کنندۀ شمار معتادان و همچنین کاهش سن اعتیاد در ایران هشدار داده و گفته است : شمار معتادان زن در ایران نیز به طور نگران کننده ای رو به افزایش است. او گفته است : اگر در دهه های گذشته مواد سنتی مخدر بیشتر مصرف می شد، امروز متأسفانه یک چهارم مواد مخدر مصرفی در کشور صنعتی و قابل تولید در داخل کشور هستند.
وی گفته است که حدود ۶۵۰۰ مرکز ترک اعتیاد در ایران وجود دارد و سالانه بیش از ۷۰۰ هزار نفر به این مراکز مراجعه می کنند، اما، ۹۰ درصد مراجعه کنندگان به این مراکز پس از سم زدایی از نو به مواد مخدر روی می آورند.
مرتضی میرباقری در جای دیگری از سخنانش تأکید کرده است که کشور در زمینۀ حاشیه نشینی و بافت های فرسوده با مشکلات زیادی روبرو است، در حالی که خود حاشیه نشینی به منشاء مهم بسیاری از آسیب های اجتماعی در ایران تبدیل شده است.
معاون وزیر کشور گفته است : جمعیت حاشیه نشین ایران هم اکنون ۱۰ میلیون نفر است و ۵ میلیون نفر نیز در بافت های فرسوده زندگی می کنند که روی هم ۱۵ میلیون نفر محروم مطلق کشور را تشکیل می دهند.
قائم مقام وزیر کشور همچنین گفته است که هم اکنون ۴۲۰ شهرستان در ایران وجود دارد که در برخی از آنها نرخ بیکاری به ۴۰ تا ۶۰ درصد می رسد، در حالی که نرخ بیکاری در ۱۲۰۰ شهر بعضاً به ۷۰ درصد بالغ می گردد. مرتضی میرباقری همچنین گفته است که نقطه ضعف بزرگ مدیران جمهوری اسلامی ایران این است که گمان می کنند که با تصمیم گیری و ابلاغ می توانند مشکلات کشور را حل کنند.
در اظهاراتی جداگانه، وزیر امور اقتصادی و دارایی ایران، علی طیب نیا، در جلسۀ علنی امروز سه شنبه ۲۴ فروردین مجلس شورای اسلامی تلویحاً اعتراف کرد که بانک های کشور ورشکسته اند و نمی توانند با حمایت از تولید در جهت تحقق شعار آیت الله خامنه ای یعنی اقدام و عمل در زمینۀ اقتصاد مقاومتی گام بردارند.
او گفت : خود دولت ۱۰۰ هزار میلیارد تومان به بانک ها بدهکار است و ۹۰ هزار میلیارد تومان نیز مطالبات جاری بانک ها را تشکیل می دهد. وزیر اقتصاد و امور دارایی سپس اضافه کرد که ۷۰ درصد تسهیلات بانکی کشور از نوع “استمهال” هستند، یعنی از نوع معوقات پرداخت نشدۀ بانکی و به همین دلیل، به گفتۀ علی طیب نیا، بانک های کشور نمی توانند نیازهای تولید کشور را تأمین کرده و به تحقق اقتصاد مقاومتی کمک کنند.
در این حال عادل آذر، رییس مرکز آمار ایران، گفته است که اکنون بیکاری جوانان کشور به بحران تبدیل شده و در برخی استان های ایران نرخ بیکاری به ۴۰ درصد می رسد. او گفته است که هم اکنون نرخ رشد صنعتی کشور منفی، نرخ رشد خدمات صفر است و سالانه ۷۶۰ هزار دانش آموخته بر شمار بیکاران کشور افزوده می شود.
غلامرضا کاتب، رییس فراکسیون اشتغال مجلس شورای اسلامی، به خبرگزاری “تسنیم” گفته است که جمعیت بیکار ایران هم اکنون ۶ میلیون نفر است و نرخ بیکاری فارغ التحصیلان بر اساس آمار بودجه به ۴۳ درصد می رسد.
در این بحبوحۀ فقر و ازهم گسیختگی اقتصادی و اجتماعی، محمدباقر نوبخت، رییس سازمان مدیریت و برنامه ریزی و سخنگوی دولت، گفته است که سال گذشته ۳ میلیون نفر از فهرست دریافت کنندگان یارانه های نقدی حذف شدند و قرار است در سال جدید این رقم به بیش از ۷ میلیون نفر برسد، هر چند کمیسیون تلفیق مجلس شورای اسلامی گفته است که دولت قصد دارد ۲۴ میلیون نفر را از فهرست دریافت کنندگان یارانه در کشور حذف کند.

رادیوفردا: گروهی از کشاورزان شهر اصفهان در اعتراض به جاری نشدن آب رودخانه زاینده‌رود، علی‌رغم وعده مسئولان٬ مقابل فرمانداری این شهر تجمع کردند.

به گزارش خبرگزاری تسنیم، این کشاورزان روز سه‌شنبه، ۱۰ فروردین‌ماه، با حضور مقابل فرمانداری خواستار بازگشایی آب رودخانه زاینده‌رود به منظور آغاز کشت بهاره شدند.

پیش از این قرار بود «آب سوم» کشت بهاره کشاورزان اصفهانی از ۱۰ فروردین باز شود٬ اما به دلیل آن چه مشکل در «ذخیره آبی» اعلام شد این اقدام هنوز صورت نگرفته است.

کشاورزان اصفهان که در حال حاضر در زمین‌های اطراف اصفهان کشت کرده‌اند، نگران این موضوع هستند.

در همین زمینه اسفندیار امینی، رئیس انجمن خبرگان کشاورزی اصفهان، اعلام کرد که کشاورزان به عدم اجرای مصوبات شورای عالی آب برای ساماندهی رودخانه زاینده‌رود اعتراض دارند.

آقای امینی از توسعه کشاورزی و صنایع در اصفهان و چهارمحال و بختیاری و بی‌اعتنایی به ابلاغ وزارت نیرو و شورای عالی امنیت ملی برای ساماندهی زاینده‌رود به عنوان دیگر عوامل اعتراض کشاورزان نام برده است.

رئیس انجمن خبرگان کشاورزی اصفهان اضافه کرد: «در حال حاضر هنوز مشخص نیست که چرا آب باز نمی‌شود و در صورتی که آب به سرعت باز نشود، کشاورزان ضررهای جبران‌ناپذیری خواهند دید.»

شهر اصفهان از جمله شهر‌های ایران است که سال‌هاست با کم‌آبی و خشک‌سالی دست و پنجه نرم می‌کند و همین مسئله نیز باعث خشک شدن زاینده‌رود در اغلب روز‌های سال شده است.

در حال حاضر ۵۶ شهر و ۳۰۰ روستای استان اصفهان از سامانه آبی زاینده‌رود مشروب می‌شوند و تلاش‌های بسیاری برای احیای این رودخانه صورت گرفته که تاکنون چندان نتیجه‌بخش نبوده است.

کم‌آبی و خشکسالی در استان اصفهان علاوه بر نابودی رودخانه‌ها و نهر‌های سنتی این استان٬ کشاورزی و زیست روزمره مردم آن را تهدید می‌کند.

دامنه تهدید این خشکسالی تا جایی پیش رفته که برخی سیاست‌های مسئولان محلی در سال ۱۳۹۱ به منظور مدیریت آب٬ منجر به اعتراض کشاورزان و بروز درگیری‌های گسترده در آن سال شد.