اخبار

بهار: گروه بين‌الملل: در یک ماجرای نادر، زنی افغان به نام ریزه گل، اسلحه به دست گرفت و انتقام خون پسرش را که از افسران پلیس افغانستان بود و در حمله شبه‌نظامیان طالبان کشته شده بود، گرفت.
زن‌افغان+دختروعروسش ۲۵‌طالبان‌را کشتند
گزارش‌های رسانه‌ای حاکی از آن بود که ریزه گل مادر یکی از افسران پلیس افغانستان است که در حمله شبه‌نظامیان طالبان به یکی از شهرک‌های ولایت فرح کشته شد. آژانس خبری «خاما» در این باره نوشت: «ریزه گل به همراه دختر و بیوه پسرش، دستکم ۲۵ تن از شبه‌نظامیان طالبان را در همان شهرکی که فرزندش کشته شد، کشتند. تبادل آتش میان دو طرف ۷ ساعت به طول انجامید.»
صدیق صدیقی سخنگوی وزارت امور خارجه افغانستان این خبر را تایید کرد و آن را «انقلابی مردمی برای مقابله با شبه‌نظامیان طالبان» توصیف کرد.»

بی‌بی‌سی: در تظاهرات جلال‌آباد افغانستان با مادران عزادار ایران هم ابراز هم‌دردی شد

شماری از شهروندان افغانستان برای حمایت از رضا شهابی، عضو زندانی هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد ایران و زندانیان سیاسی دیگر مقابل کنسولگری ایران در جلال‌آباد تجمع کردند.

معترضان از حکومت ایران خواستند کلیک رضا شهابی، فعال کارگری را هرچه سریع تر آزادکند.

این تظاهرات روز پنج‌شنبه ۲۴ ژوئیه، به دعوت حزب همبستگی افغانستان انجام شد.

در این تظاهرات با ‘مادران عزادار’ در ایران ابراز هم‌دردی شده است. مادران عزادار گروهی از زنان ایرانی هستند که فرزندانشان توسط حکومت جمهوری اسلامی ایران کشته یا اعدام شده و همچنین گروهی که برای هم‌دردی با این زنان با آنان همراهی می‌کنند.

آقای شهابی که در اعتراض به انتقال خود از زندان اوین به زندان رجایی‌شهر و توقف درمان حدود ۵۰ روز در اعتصاب غذا بود، چند روز پیش اعتصاب غذا را شکست.

دادستانی تهران به او گفته در صورت شکستن اعتصاب با مرخصی پزشکی او موافقت می‌کند.

حزب همبستگی افغانستان روز چهارشنبه هم کلیک تظاهراتی برای حمایت از مردم غزه برگزار کرده بود.

دانشجوآنلاين: با ساخت سد کمال خان در ولایت نیمروز افغانستان و رسیدن سهم آب هامون به حدود یک دهم ورودی طبیعی آن، آغاز مرگ هامون کلید خورد.
همچنین سدهای دیگری مانند “سد کجکی” در ولایت هلمند و “سد بغرا” در قندهار ساخته شده و برداشت های بی حساب دیگر هم در طول رودخانه، به دلیل افزایش جمعیت و افزایش سطح زیر کشت در افغانستان صورت می گیرد که مجموع این عامل ها، رمق هیرمند را کشیده است.
با این وضع، انداختن گناه خشک شدن هامون به گردن تغییرات اقلیمی و خشکسالی های چند سال اخیر چنان که معمولا عادت مقام های رسمی کشور است.ساده سازی مساله، گریز زدن از واقعیت ضعف دستگاه دیپلماسی در احقاق حق ایران، و انکار آسیب های ناشی از سد سازی است. در این میان، محمد باقر صدوق معاون محیط طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست، از معدود مقام های رسمی است که به گوشه ای از واقعیت اشاره می کند: «…در حالی که آب هیرمند در پشت مرزهای ایران به وسیله ی تلمبه و کانال های آب به زمین های کشاورزی بخصوص کشتزارهای خشخاش می ریزد، مقامات افغانستان معتقداند این که تالاب در مرزهای ایران خشکیده، مشکل ایران است.

بی‌بی‌سی:سفارت آمریکا در کابل تائید کرده که دو موشک به محوطه این سفارت فرود آمده، ولی تلفاتی در پی نداشته است.

سفارت آمریکا در پیام کوتاهی به بی‎بی‎سی به نقل از سخنگوی خود نوشته است: “حوالی ساعت شش و چهل صبح به وقت کابل، دو گلوله به مجتمع سفارت ایالات متحده اصابت کرد. همه آمریکایی‌ها سالم هستند و هیچ کسی زخمی نشده است.”

در این پیام آمده که سفارت به تحقیقات درباره این “حمله” ادامه می‌دهد.

سفارت آمریکا در نزدیک کاخ ریاست جمهوری موقعیت دارد و چندین مرکز نظامی و دیپلماتیک از جمله فرماندهی ناتو، وزارت دفاع و شماری از سفارتخانه های خارجی هم نزدیک آن واقع شده است.

این در حالی است که پیشتر سخنگوی پلیس کابل گفته بود که در پی انفجار دو موشک آماده پرتاب به شهر کابل، دست کم سه مامور پلیس زخمی شده‌اند.

حشمت‌الله استانکزی به بی‌بی‌سی گفت که براساس گزارش‌هایی که به او رسیده، ماموران پلیس در حال خنثی‌سازی موشک‌های آماده پرتاب بودند که دست کم دو موشک منفجر شدند.

آقای استانکزی گفت این انفجارها که ساعت هفت صبح امروز (۴چهارشنبه، جدی/دی) در محله “قلعه زمان‌خان” در شرق کابل روی داد و سه مامور پلیس را زخمی کرد.

هنوز مسئولیت این رویداد را هیچ فرد یا گروهی به عهده نگرفته است

او افزود که ماموران موفق شدند موشک سوم را خنثی و یک تن را هم به اتهام تلاش برای پرتاب این موشک‌ها دستگیر کنند.

پیشتر گزارش شده بود که در کابل یک بمب منفجر شده و دو موشک هم به مناطق شرقی شهر اصابت کرده است.

سخنگوی پلیس پرتاب موشک ها را تکذیب کرده و گفته است که این موشک ها در محلی که آماده پرتاب شده بودند منفجر شدند.

هنوز مسئولیت این رویداد را هیچ فرد یا گروهی به عهده نگرفته است.

روز: روی یک پارچه زرد رنگ خطاب به مدیر یک دبستان نوشته‌اند ” ما به هیچ عنوان راضی به ثبت‌نام اتباع خارجه(افغان) در این آموزشگاه نیستیم. از طرف اهالی شهیدپرور فیروزآباد” و آن را جلوی در ورودی یکی از مدارس این منطقه که از توابع شهر صدوق در استان یزد است، نصب کرده‌اند. اولین بار وب‌سایت خبری “میبدخبر” با انتشار عکس‌هایی از نصب این پارچه‌نوشت خبر داد. اگر چه چند ساعت بعد این خبر از روی سایت حذف شده بود اما به سرعت مورد توجه دیگر وب‌سایت‌های خبری و شبکه‌های اجتماعی قرار گرفت. بسیاری از کاربران این شبکه‌ها با به اشتراک گذاشتن این خبر، آن را شرم آور دانستند و این قبیل اقدامات را نژادپرستانه خواندند. واکنش‌هایی که پیشتر هم در مورد وقایعی مانند جلوگیری از ورود افغان‌ها به مراکز تفریحی در جشن سیزده‌به در شاهدش بودیم و منجر به لغو این ممنوعیت‌ها هم شد.

در مورد اقدام اخیر برخی شهروندان ایرانی و همچنین دیگر مسائل مربوط به اتباع افغان در ایران با “پرویز کاوه” سردبیر روزنامه “هشت صبح” چاپ کابل که یکی از پر مخاطب‌ترین رسانه‎‌های افغانستان است، گفت‌وگو کرده‌ایم. او این قبیل‌ رفتارها را در ایران سابقه دار می‌داند و معتقد است مقامات ایرانی نه تنها از مهاجران افغان در ایران حمایت نکرده‌اند بلکه عامل به وجود آمدن برخی از این رفتارهای نژادگرایانه هم هستند. کاوه می‌گوید عده‌ای از ایجاد فاصله بین دو ملت سود می‌برند و دولت ایران هم با اخراج گسترده اتباع افغان، دولت افغانستان و کشورهای غربی را تحت فشار می‌گذارد. او همچنین از حساس شدن افکار عمومی افغانستان و احتمال بروز اقدام‌های مشابه در برابر شهرواندان ایرانی سخن می‌گوید.

مشروح گفت‌وگوی “روز” با پرویز کاوه را در ادامه می‌خوانید:

آقای کاوه، همانطور که می‌دانید برخی از اهالی یکی از شهرستان‌های ایران با نصب پارچه نوشتی بر سر در ورودی یک آموزشگاه خواسته‌اند که از ورود دانش آموزان افغان به این مرکز جلوگیری شود، نظر شما به عنوان یکی از اهالی رسانه در افغانستان چیست؟ چقدر در جریان این گونه رفتارها هستید؟

بدون شک چنین اتفاقاتی بارها در ایران افتاده است. بارها کودکان و دانش‌آموزان افغان از تحصیل محروم شده‌اند و زمینه تحصیل برایشان فراهم نشده است. در اقدام اخیر هم آن‌طور که گزارش‌ها می‌گویند و عکس‌ها و شواهدش در اختیار رسانه‌های افغانستان قرار گرفته، برخی افراد و اهالی محل خواهان ممنوع شدن ورود افغان ‌ها به آموزشگاه شده‌اند که این یک برخورد خلاف موازین حقوق بشر در خصوص افغان‌های مهاجری است که در ایران زندگی می‌کنند. این نوع رفتار تلاش برای ضایع کردن حقوق آموزشی شهروندان افغان است. من فکر می‌کنم نهادهای مدنی و رسانه‌ها چه در ایران و چه در افغانستان مسئولیت دارند در برابر چنین اقداماتی، از جانب هرکسی باشد، قد علم بکنند، بایستند و مبارزه بکنند.

از مسئولیت نهادهای مدنی گفتید، چه مسئولیتی متوجه مسئولان دولتی ایران هست؟

در گذشته هم مواردی بوده که ورود اتباع افغان به برخی ازپارک‌ها و مراکز تفریخی ممنوع شده است، حتی بوده مواردی که از ورود افغان‌ها به حمام‌های عمومی هم جلوگیری شده است. این روند به هر شکلی که اتفاق می‌افتد و هر کسی که در این رویدادها دست دارد، بر عهده مسئولین دولتی است که مداخله کند و حق دسترسی به درس، تفریح و کار را برای مهاجرین افغان که در ایران به سر می‌برند میسر و مهیا کند. بدون شک دولت مسئولیت دارد جلوی افراد یا نهادهایی را که مانع آزادی‌های فردی افغان‌ها در ایران می‌شود، بگیرد.

سال‌هاست که افغان‌ها در ایران حضور دارند ولی چند صباحی است که چنین رفتارهایی از سوی برخی ایرانیان بیشتر از پیش مشاهده می‌شود. به نظر شما دلیل این رفتارها با وجود قرابت‌های فرهنگی و زبانی و… بین دو ملت چیست؟

من فکر می کنم در این زمینه باید ارزیابی‌های دقیق و واقع‌بینانه در ایران صورت بگیرد تا دلایل چنین اقداماتی به طور دقیق مشخص شود. اما از طرفی فکر می کنم که برخی از افراد در پی ایجاد فاصله در بین مردمِ دو کشور هستند و با انجام چنین رفتارهایی تلاش می‌کنند تا زمینه را برای ایجاد سوءتفاهم بین ملت‌های ایران و افغانستان میسر کنند. بدون شک حکومت ایران در بسیاری از موارد مانند اخراج افغان‌ها از ایران، به این روند کمک می‌کند و این ذهنیت را تقویت می‌کند که مردم ایران جلوی آزادی افغان‌ها را بگیرند.

گزارش‌ها از این حکایت دارد که افکار عمومی در افغانستان هم نسبت به این قبیل رفتارها حساس شده‌اند، شما اطلاع دارید که افغان‌ها طی این مدت چه واکنش‌هایی نشان داده‌اند؟

بدون شک واکنش‌های که در داخل افغانستان در برابر چنین اقداماتی دیده می‌شود و صورت می‌گیرد واکنش‌هایی است که بیشتر جنبه احساساتی دارد. یعنی افغان‌ها با دیدن چنین رویدادها و چنین وقایعی به صورت جدی احساساتی می‌شوند و در بسیاری از مواقع در برابر نهادهای دیپلماتیک و سیاسی ایران در افغانستان دست به تظاهرات می‌زنند. این خودش باعث می‌شود که افغان‌ها هم درمواردی به آزار و اذیت اتباع ایرانی در افغانستان دست بزنند. من فکر می‌کنم چنین رفتارهایی به هیچ وجه به نفع ملت‌های ایران و افغانستان نیست. این ملت‌ها خیلی به هم نزدیک هستند. جدا از مرزبندی‌های سیاسی که بین این دو کشور وجود دارد مردم ایران و افغانستان دارای زبان مشترک، فرهنگ مشترک و اشتراکات فراوان دیگر هستند. افکار عمومی در افغانستان در برابر چنین رویدادهایی به شدت صدمه می‌بیند و دست به واکنش‌های احساسی می‌زند و مقابله به مثل می‌کند.

به نظر شما فاصله افتادن میان مردم افغان و ایرانیان به نفع چه افراد یا جریاناتی است؟

زمانی که دولت ایران بحث اخراج مهاجران افغان را مطرح می‌کند که البته در بسیاری موارد این مساله به عنوان ابزار فشار روی دولت افغانستان به حساب می‌آید، باعث می‌شود که افکار عمومی در ایران به این فکر کنند که به وجود افغان‌ها در ایران نیاز نیست و یا این که باید ایران را ترک کنند. یکی از راه‌هایی که می‌شود به افغان‌ها فشار آورد تا ایران را ترک بکنند همین است که جلوی آموزش، تفریح و آزادی‌های فردی و مدنی‌شان را گرفت.

یعنی شما معتقد هستید رفتار مردم تابعی از رفتار حکومت است؟

کاملا و بدون شک. بسیاری از افغان‌ها، به خاطر جنگ‌های زیادی که در کشورجریان داشته به ایران مهاجرت کرده‌‌اند و در این کشور زندگی و کار کرده‌اند، اما از وقتی که دولت دست به اقداماتی در برابر مهاجرین افغان زد، می بینیم برخورد برخی از ایرانی‌ها در مسیری حرکت‌ می‌کند که سیاست‌های دولت در حرکت است. یعنی به نحوی افکار عمومی مردم ایران از عملکرد حکومت ایران در این زمینه الهام می‌گیرد و دست به چنین کارهایی می‌زنند.

برخی از عملکردهای حکومت‌ ایران برخورهای نژادپرستانه را دربین مردم ایران ترویج می‌کند. ما می‌بینیم که در بسیاری از موارد قوانینی دربرابرنژاد پرستی و دربرابر برخوردهای متفاوت با شهرندان ایران در این کشور نافذ است اما در برابر افغان‌ها یا در برابر برخورد تبعیض‌آمیز افراد با افغان‌ها اعمال نمی‌شود. ضمانت‌های قانونی برای حمایت از مهاجرین افغان که در ایران به سر می‌برند وجود ندارد و دولت همواره به دنبال تحت فشار قرار دادن اتباع افغان به عناوین مختلف است.

در حال حاضر مهمترین مشکلات مهاجران افغان در ایران چیست؟

یکی از مشکلات بزرگ افغان‌ها در ایران این است که در مواردی که به زندان می‌ا‌‌فتند دسترسی به محاکمه عادلانه ندارند. در سلول‌های انفرادی از آنها بازجویی می‌شود و در زمان بازجویی مورد شکنجه قرار می‌گیرند. نهادهای حقوق بشری در داخل افغانستان و سایر کشورها و حتی فعالان حقوق بشر ایرانی اذعان می‌کنند که یکی از مواردی که همواره برای مهاجرین افغان مشکل خلق کرده این است که دولت ایران در زمینه محاکمه عادلانه اتباع افغانستان بسیار بی‌توجه است. دومین مورد این است که گاهی اتقاق می‌افتد که اتباع افغان را به صورت اجباری از مرزها خارج می‌کنند که این باعث می‌شود خانواده‌ها از هم بپاشند و از یکدیگرجدا شوند. ما موارد بسیاری در افغانستان داریم که فرزندهای یک خانواده به اجبار از ایران اخراج شدند. در صورتی که والدین و دیگر اعضای خانواده‌شان هنوز در ایران هستند و خبر ندارند که چه بر سر فرزندانشان آمده است؟ آیا جانشان را از دست داده‌اند؟ گم شده و یا اینکه اخراج شده‌اند. این‌ها مشکلاتی است که به صورت گسترده در بین مهاجران افغانستان که در ایران هستند وجود دارد.

به عنوان آخرین سوال؛ شما راه حل را در چه می‌بینید؟ چطور باید به تبعیض‌هایی که علیه افغان‌ها در ایران وجود دارد و همچنین مشکلات مهاجرین افغان پایان داده شود؟

یکی از راه‌ها این است که دولت افغانستان و دولت ایران روی این مساله بیشتر صحبت کنند، تا قواعد وضع بشود و قراردادها و توافق‌نامه‌ها در این زمینه به امضای دو طرف برسد. بارها نهادهای مدنی و حقوق بشری روی دولت افغانستان فشارهای لازم را وارد کرده‌اند تا با مقامات ایرانی وارد مذاکره بشوند و برای حل مشکلات افغان‌ها آنگونه که ممکن است اقدام کنند. اما ما می‌بینیم که طرف ایرانی در بیشتر موارد به خاطر فشار وارد کردن به دولت افغانستان و همچنین فشار آوردن به کشورهای غربی که در افغانستان حضور دارند مشکلاتی را برای افغان‌ها خلق می‌کند و دست به اخراج دسته‌جمعی اتباع افغان می‌زند. قردادهای دو جانبه بین دو دولت می‌تواند در این موارد راه‌گشا باشد ضمن اینکه دولت ایران باید به قوانین بین‌المللی در زمینه حمایت از حقوق مهاجران پایبند باشد و به این قواعد و قوانین احترام بگذارد.

رادیوفردا: تجمع اعتراضی شماری از شهروندان افغانستان مقابل کنسولگری ایران در هرات به درگیری میان نیروهای امنیتی و معترضان و مرگ دست‌کم یک نفر انجامید.

این تجمع اعتراضی صبح شنبه، ۱۶ شهریور، رخ داد و در جریان آن بخشی از کنسولگری ایران در هرات نیز به آتش کشیده شد.

بر اساس گزارش‌ها، معترضان از میان شهروندان افغانی بودند که برای دریافت ویزای کار ایران مبلغی را به کنسولگری ایران در هرات به ودیعه سپرده‌اند و اکنون که به کشور خود بازگشته‌اند، خواستار دریافت این وجه امانتی شده‌اند.

به گفته خبرنگار بخش افغانستان رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی، معترضان ماه‌هاست تقاضای پس گرفتن وجه امانتی خود را دارند که مبلغی معادل ۴۰۰ یورو می‌شود، اما کنسولگری ایران در هرات انجام کار را تاکنون به تعویق انداخته است.

شاهپور صابر،‌ خبرنگار رادیو اروپای آزاد، به رادیوفردا می‌گوید، معترضان این‌ بار پس از آن که نتوانستند پاسخ مناسبی از کنسوگری ایران دریافت کنند با پرتاب سنگ و چوب به تخریب ساختمان کنسولگری اقدام کردند که ماموران محافظ کنسولگری در واکنش به این اقدام به سوی معترضان شلیک کردند.

به گفته آقای صابر، در نتیجه شلیک نیروهای امنیتی دست‌کم یک نفر کشته و یک نفر نیز زخمی شد.

​​اما این تازه آغاز درگیری‌ها بود، از آنجا که معترضان خشمگین به دروازه‌های مختلف کنسولگری هجوم بردند و توانستند با ورود به ساختمان، یکی از دفاتر کنسولگری را به آتش بکشند.

شاهپور صابر می‌گوید، این غائله با دخالت نیروهای امنیتی هرات به پایان رسید در حالی که معترضان ادعا می‌کنند تعداد کشته‌شدگان آنان سه نفر بوده است، اما منابع پزشکی هرات تنها مرگ یک نفر و زخمی شدن چهار نفر را تایید می‌کنند.

همچنین مقامات پلیس هرات نیز اعلام کرده‌اند که حدود ۲۰ نفر از معترضان بازداشت شده‌اند.

کنسولگری ایران در هرات پیش از این نیز شاهد اعتراضات شهروندان افغانی بوده است، از جمله روز ۳۰ مرداد سال جاری که معترضان مانند این بار خواستار دریافت وجه امانتی خود بودند.

آنها همچنین مقامات کنسولگری ایران را به «فساد»، «دریافت رشوه» و ایجاد «بازار سیاه» برای فروش ویزای کار در ایران متهم می‌کنند.

دویچه‌وله: اسلام بی بی یکی از معدود زنان درجه دار افغان بود و سمبل افغانستانی مدرن شناخته می‌شد. زنی که توانسته بود با وجود مخالفت‌های بسیار به عنوان افسر پلیس خدمت کند. او روز گذشته در ولایت هلمند ترور شد.

اسلام بی بی روز گذشته (پنج‌شنبه ۴ ژوئیه) در شهر لشکرگاه واقع در ولایت هلمند سوار بر موتور دامادش در راه محل کار خود بود که چند مرد ناشناس که آن‌ها هم سوار بر موتور بودند، به سوی او شلیک کردند. زخم‌های اسلام بی بی کاری بود و وی باوجود انتقال به بیمارستان، جان سالم به در نبرد.

این افسر پلیس ۳۷ ساله، مادر سه فرزند و یکی از شناخته‌شده‌ترین ماموران پلیس افغانستان بود. او سمبل آزادی زن افغان بعد از سرنگونی طالبان در این کشور به شمار می‌رفت. زنی که بارها تهدید به مرگ شده بود، حتی از سوی برادر خود.

اسلام بی بی قدیمی‌ترین افسر پلیس زن ولایت هلمند بود. او چندی پیش در توصیف دشواری‌های این شغل برای یک زن در افغانستان به «ساندی تلگراف» گفته بود: «برادرم، پدرم و خواهرم هرسه مخالف من بودند. برادرم سه بار سعی کرد مرا بکشد.»

فرار به ایران و بازگشت به افغانستان

اسلام بی بی در جوانی از دست طالبان به ایران فرار کرد . در سال ۲۰۰۱ و بعد از سقوط طالبان به افغانستان بازگشت. نه سال پیش کارش را به عنوان پلیس شروع کرد. هم به خاطر درآمدی برای گذران زندگی و هم آن‌طور که خودش گفته «برای خدمت به کشورش».

حقوق زنان در افغانستان یکی از مسایل عمده جامعه جهانی است. زنانی که در پست‌های دولتی کار می‌کنند، همواره در معرض خطرند. در سال ۲۰۰۸ نیز یک زن افسر ارشد پلیس در ایالت قندهار کشته شد. در سال گذشته دو زن معلم در ایالت لقمان به فاصله کوتاهی ترور شدند.

بی‌بی‌سی: روحانیان محافظه‎کار در افغانستان تقی بختیاری نویسنده رمان گم‌نامی را، که اخیراً در کابل منتشر شده، به مرگ تهدید کرده‌اند.

آقای بختیاری که از نویسنده‌های شناخته‌شده افغان است، اکنون مجبور شده‌است که مخفیانه زندگی کند.

روحانیان محافظه‎کار آقای بختیاری را متهم به کفرگویی و توهین به روحانیت و مقدسات اسلامی می‌کنند و او را “سلمان رشدی کوچک” لقب داده‌اند.

گم‌نامی داستان میرجان، جوان افغان به شدت مشتاق آموزش علوم اسلامی است که برای ادامه تحصیل دینی به ایران می‌رود. اما پس از ورود به حوزه علمیه در اصفهان، مورد تجاوز جنسی استادش که یک آیت‌الله است، قرار می‌گیرد.

در میان پیروان اهل تشیع آیت‌الله‎ها از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند.

رفتار این روحانی با قهرمان داستان، نظر او درباره دین و مذهب را دگرگون می‌کند. قهرمان به خواندن کتاب‌های غیرمذهبی رو می‌آورد و به وطنش باز می‌گردد.

در ادامه این رمان میرجان با حوادث پی‌در‌پی در کشورش برمی‌خورد، سرخورده می‌شود و نهایتاً به یک آدم غیرمذهبی تبدیل می‌شود.

او کم کم شروع می‌کند به نقد ارزش‌های مذهبی.

تقی بختیاری می‌گوید که کتابش تنها داستان یک آدم سرخورده از زندگی در جامعه سنتی است و الزاماً به معنای مخالفت با ارزش‌های دینی نیست.

آقای بختیاری رمان گم‌نامی را در پنج سال در کابل و شهر مزارشریف در شمال افغانستان نوشته و می‌گوید بعضی رویدادها از جمله تجاوز روحانی ایرانی به قهرمان داستانش، واقعیت دارد.

اما محسن حجت، روحانی شیعه در کابل می‌گوید که این کتاب کفرآمیز است و نویسنده آن باید مجازات شود.

گرچه شورای علمای شیعه افغانستان این کتاب را بررسی کرده اما درباره آن هنوز موضع‌گیری نکرده‌است.

با این حال، نویسنده کتاب می‌گوید که در چهار ماه گذشته دست‌کم ۱۸ بار از طریق تلفن و ارسال پیامک تهدید شده‌است. در یک مورد افراد ناشناس به ماشین تقی بختیاری در یکی از جاده‌های اصلی کابل حمله کردند و شیشه‌های آنرا شکستند و در مورد دیگر، مخالفان نسخه‌ای از گمنامی را آتش زدند و به خانه نویسنده انداختند.

آقای بختیاری می‌گوید که این افراد او را تهدید کرده‌اند که اگر توبه نکند، خانه او را هم مانند کتابش به آتش خواهند کشید.

افراد ناشناس محمدحسین محمدی، ناشر کتاب گم‌نامی را هم تهدید کرده‌اند. در یک مورد جلسه نقد کتاب گمنامی در خانه فرهنگ افغانستان هم توسط مخالفان کتاب مختل شد. با بالا گرفتن این تهدیدها کتابفروشی‌های کابل رمان گمنامی را جمع کرده و از فروش آن خودداری می‌کنند.

در افغانستان نویسنده‌ها از احترامی برخوردارند، اما خیلی از آنها تلاش می‌کنند در نوشته‌های خود از خط قرمزهایی که در جامعه وجود دارد، پا فراتر نگذارند. نویسنده رمان گم‌نامی می‌گوید که خیلی از مسائل سنتی که الزاماً در مذهب ریشه هم ندارد، به دلیلی که نقد نشده، کم کم به ارزش تبدیل و مقدس دانسته می‎شوند.

با وجود آن، علی امیری استاد مطالعات اسلامی در دانشگاه ابن‌سینا که رمان گم‎نامی را خوانده‌، می‌گوید که او از نظر شرعی هیچ مشکلی در کتاب نیافته‌است.

او می‌گوید: “در افغانستان زبان مشترک برای تفاهم و گفتگو وجود ندارد. کسانی که این اعتراضات را دارند، فکر می‌کنند که یک کتاب حدیث یا تفسیری نوشته شده. این اعتراضها به یک کتاب حدیث، یا تفسیر یا کتابی که مذهبی باشد وارد است.”

این استاد مطالعات اسلامی تاکید می‌کند: “در زبان رمان ما با یک پدیده دیگر رو به‌رو هستیم. ما با نقد متون دینی رو به‌رو نیستیم. نقد متون دینی روش خاصی خود را دارد. علمای ما وقتی این اعتراض را دارند، یعنی اینکه آنها همه کتابها را یکسان می‌بینند و یک حکم و یک منطق را بر همه کتابها وارد می‌دانند.”

خالق کتاب گم‌نامی هم می‌گوید که این کتاب نقد دین نیست و قهرمان داستان در مقاطع خاص و در اثر فشارهای روحی مختلف احساسات خود را ابراز می‌کند. اما این استدلال‌ها تاکنون نتوانسته از اعتراض روحانیان محافظه‌کار کم کند.