اخبار

ایران امروز: امیر مُمبینی

در آغاز،
به بانو فائزه‌ رفسنجانی، که از زاویه‌ی ترقی‌خواهی مورد احترام است، در گذشت پدرشان را تسلیت می‌گویم. باشد که آرامش برای ایشان پدید آید و بر اندوه رفتن پدر فائق آید.

مهر و پیوند میان همسران و والدین و فرزندان سنگ‌پایه‌ی مناسبات فرازمند اجتماعی است و پاسداشت این مهر و مسئولیت، خاستگاهی برای مهر به انسان و مسئولیت در قبال جامعه است. دریغا که حُکام ایران این مهر و مسئولیت را پاس نداشتند و دریغا که بدرود گفته‌ی خانواده‌ی هاشمی، علی‌اکبر رفسنجانی، در آن‌سوی افق افسانه‌های بود و نبود، طنین صدای مادری را در گوش دارد پای چوبه‌ی دار فرزندش در زندان اوین، به هنگامی که فرزند اشکریزان از مادر می‌خواهد پیش از مرگ شیر خود را بر او حلال کند و مادر، آن بقچه‌ی باستانی خرافات، مسحور امر امام و حلقه‌ی نزدیکانش، کلامی جز به خشونت و نفرت نثار فرزند بیگناه خود نمی‌کند.

مرگ هر انسانی، جز در موارد استثنایی، غم‌انگیز است. یا به بیان دیگر، باعث دلسوزی می‌شود، اگر چه واکنش‌ها همه یکسان نیست. شاید علت این دلسوزی فهم سوگ هستی آدمی است. شاید ترس انسان از مرگ خویش باعث آن می‌شود، چون، همدردی برای هر انسانی از نخواستن آن درد برای خود سرچشمه می‌گیرد. در این میان، مرگ کسانی که مرگ دیگران برایشان مهم نیست، یا بدتر از آن، ناظر خونسرد یا عامل مرگ دیگر انسانها می‌شوند، از گونه‌ای دیگر است. و مرگ هاشمی رفسنجانی از نوع دیگریست.

میلیونها نفر به خیابانها ریختند. همه جا از جمعیت پر شده بود در مراسم او. اما، اگر کسی جانب واقعیت را داشته باشد آنگاه ناچار از بسیاری می‌پرسد و قانع می‌شود که:

– انبوهی براستی سوگوار شخص او بودند.
– انبوهی از او بیزار، لیکن از حریفان او بیزارتر بودند.
– انبوهی خوشه‌چینی می‌کردند.
– برخی سلطنت می‌خواستند و مراسم او را برای لق کردن دندان ولایت استقبال کردند.
– برخی سرنگونی می‌خواستند و مراسم او را برای تقویت مخالفت گسترش می‌دادند.

اما در مجموع، آنها که برای حفظ وضعیت موجود و دفاع از رهبر و میراث مشترک رهبران جمهوری اسلامی به خیابانها سرازیر شدند کمترین کمترین‌ها بودند. آنها، حداقل اکثریت آنها، این همایش را دوست نداشتند و اگر ممکن می‌شد به دستور رهبر در خانه می‌ماندند. خیابانها باردیگر شاهد حضور همان جنبشی بودند که رگه‌ی اصلی‌اش را سبز نامیدند و چهره‌هایش در حصر قرار دادند.

هاشمی پس از خمینی و منتظری مهمترین فرد در طراحی و بنای جمهوری اسلامی بود. آن سه برای جامعه‌ی مدرن ایران و برای مجموع مردمی که در قالب عقیدتی آنها نمی‌‌گنجیدند، یک زندان به پهنای ایران ساختند. زندانی که نامش نظام ولایت فقیه شد.

خمینی در حالی درگذشت که همچنان مشغول سخت‌تر کردن شرایط این زندان برای زندانیان نظام بود.

منتظری در حالی در گذشت که از مشارکت خود در طراحی و بنای این زندان پشیمان شده بود، جبهه‌ی سیاسی خود را تغییر داده بود و کوشید با قیمتی که برای او سنگین بود تبهکاری‌های ناشی از زندان هولناک ولایت فقیه را کاهش دهد.

رفسنجانی اما در حالی در گذشت که می‌خواست آن زندان را از طریق بازسازی شرایط زیست در آن و ایجاد تعدیل‌هایی که تحمل زندان را برای اسیران ممکن می‌کند حفظ و استوار کند و عمر هزار ساله بدهد. او می‌دانست به هر بهانه‌ای این بساط تغییر کند، حتی اگر او همراه این تغییر باشد، باز به عنوان یکی از معماران آن متهم خواهد بود. پس، بود خود را در بود آن زندان می‌دید و بود آن زندان را در بهبود وضعیت آن زندان. پس، او معمار زندان، پاسدار نظام و مهمترین کس در تلاش برای بهبود وضعیت زندان یا نظام ولایت بود. همه‌ی آنها که به زندان عادت کرده‌اند، یا در زندان کسب و کاری براه انداخته‌اند، یا امیدی به نجات از آن زندان ندارند، او را سخت دوست می‌داشتند. هیچ کس به اندازه‌ی یک زندانبان خوب مورد علاقه‌ی عادت کردگان به زندان و بازرگانان فکری و مادی زندان نیست.

از سه معمار عمده‌ی نظام گفتم. از این سه، او گرسیوز نظام بود، در رکاب افراسیاب نظام که خمینی بود، و به موازات پیران نظام که منتظری بود. در سه‌چهر قدرت در اسطوره‌ی ایرانی، آنگونه که در شاهنامه آمده است، افراسیاب حاکم و قدرت عریان است، پیران ویسه حضور خیر در جبهه‌ی شر و گرسیوز عامل تدبیر و نیرنگ است. منتظری نمادی از پیران ویسه شد. مهربان و محبوب و قربانی خوبی خود. اما حکایت گرسیوز دیگرگونه است. او بسیار پیچیده عمل می‌کند. خونسرد و ساکت است و مبهم سخن می‌گوید و در مه عمل می‌کند. او از تدبیر تیغی بُراتر از شمشیر می‌سازد. می‌بُرد، اما نه با شمشیری بر دست. تدبیر او را آهنگر سیاست به شمشیر بدل می‌کند. آدمی از دست او کلافه می‌شود و وی را گُجسته می‌خواند. افراسیاب برجسته، پیران خُجسته و گرسیوز گُجسته.

آیا به راستی او گرسیوز گُجسته بود؟ در تمام طول تاریخ ایران نداریم کسی را که، هم معمار یک نظام باشد هم ایرادگیر آن. هم در قله‌ی حاکمیت نشسته باشد و هم در اپوزیسون آن. هم رهبر مصلحت نظام باشد و هم رهبر مصلحت اپوزیسیون آن نظام. هم خفه‌کننده‌ی یک جنبش باشد و هم در رأس آن. هم حضور پهناورش تمام ارکان و ارگانهای نظام را آکنده کند، هم حضورش در تمام ارکان جنبش اعتراضی رخنه کند. هیچکس دیگری در تاریخ معاصر ایران نتوانسته است مثل او در حالی که در بالاترین رده‌ی حکومت استوار است تمام اپوزیسیون خودی را نیز در چنگ بگیرد.

اما چگونه می‌توان همزمان هم روی قله‌ی حکومت بر صندلی نشست بود و هم پای پیاده با اپوزیسیون در دامنه‌ی کوه راهپیمایی کرد؟ حکمتی در این کار است بسی آموزنده. به ایوان می‌رویم و دست را سایبان چشم می‌کنیم و می‌نگریم.

کسی را می‌بینیم که همراه خمینی مشغول بالا بردن برج و باروی قلعه‌ی نظام فقاهتی است. خمینی می‌گوید، سیم خاردار برای بالای باروها یادت نرود! اطاعت می‌کند و با یک لبخند خفیف، در حالی که گوشه‌ی نگاهش را با یک زاویه‌ی نود درجه به تماشاگران می‌تاباند می‌گوید، چند کبوتر سفید هم برای تزئین این دیوارهای متبرک در لانه‌های بالای باروها بگذاریم تا آسمان را بی‌پرواز نگذارند.

رنگ سپید کبوترهای صلح چشم تماشائیان را خیره می‌کند و کمتر متوجه بنایی او می‌شوند. می‌گویند، چه رحمتی دارد آقا!

کسی را می‌بینیم در حال خواندن یک گزارش. هویدا و جمعیتی از پیرمردهای رژیم پیشین را با چوب و چماق له و لورده کرده‌اند و فردا می‌خواهند آنها را اعدام کنند. سرش را می‌خاراند و رو به امام می‌گوید، نمی‌دانم آنها توی کدام زندان هستند بدبخت‌های گول‌خورده. امام سرش را می‌چرخاند و می‌گوید، بهتر است همین حالا راحت بشوند. او لبخندش را نگه می‌دارد و گزارش بعدی را برمی‌دارد.

تماشائیان کلمه‌ی بدبخت‌ها را از او می‌گیرند و گوششان تیز می‌شود که شاید رحمتی در این حرف باشد، و حواس‌شان از کار بنایی او پرت می‌شود.

کسی را می‌بینیم در زندان شاه شعرهای سعید سلطانپور را می‌خواند، با گاگیک آوانسیان والیبال بازی می‌کند، با زندانی دیگری سوپ برای همه درست می‌کند، با بقیه‌ی زندانیان سر سفره می‌نشیند، ورزش می‌کند، بحث می‌کند، می‌خندد و شادی می‌کند، و گاهی هم می‌گوید، بهترین گوشه‌ی بهشت خدا مال چپ‌هاست. کمرش که درد گرفت سهراب نامی از چپ‌ها مالشش داد و ویکس بر آن مالید و کیسه‌ی گرم نهاد و قرص به او داد و غذایش را برایش برد، تا راحت بخوابد و فردا سالم از خواب برخیزد و نماز خود را بخواند. آنگاه، سالی چند پس از آن روزگار، او را می‌بینیم در رأس نظام و در حضور امام گزارشی را می‌خواند. قرار است همه‌ی زندانیان سیاسی، همه‌ی آن انسانها را بدون محاکمه اعدام کنند. شکنجه و اعدام. می‌بیند، گاگیک سالخورده روده‌هایش از شکم بیرون زده و فریاد درد می‌کشد. سعید با لباس عروسی توی خون غلط می‌زند، سایرین زیر ضربات شلاق و شکنجه‌های روانی مثل جسم بدون خون خشک و رنگ پریده منتظر مرگ هستند. می‌بیند که فرزندان خردسال قروانیان مثل بیت امام حسین در صحرای کربلا پشت در زندانها اشک می‌ریزند. می‌بیند گروه گروه انسان‌های اسیر را اعدام می‌کنند. نفسی عمیق می‌کشد و رو به امام می‌گوید، هر چه می‌کشیم از دست این منافقین پلید است. این زندانیان بدبخت چه کفاره‌ای پس می‌دهند. خدا به دادشان برسد. امام رو به او می‌گوید، کار را باید سرعت بدهند و آن کفار را به درک واصل کنند. او لبخندش را کم می‌کند، دیگر صدای سعید را نمی‌شنود و روده‌های گاگیک را نمی‌بیند. گزارش بعدی را می‌خواند و وانمود می‌کند که در جریان جزئیات کار نیست.

جماعت کلمه‌ی زندانیان بدبخت را می‌گیرند و یادشان می‌رود که او دارد ساختمان را بالا می‌برد و گزارش بعدی را می‌خواند.

گزارش بعدی روی زانوان اوست:

زن بدون اجازه شوهر حق سفر ندارد!
سکوت.

تعدد زوجات مجاز است!
سکوت.

صیغه و متعه نامحدود است!
سکوت.

ازدواج با دختران خردسال مجاز است!
سکوت.

میراث‌بری زن نصف مرد است!
سکوت.

دیه زن نصف مرد است!
سکوت.

مردان در حضانت فرزندان مقدم هستند!
سکوت.

سنگسار اسلامی است
سکوت.

به صلیب کردن شرعی است.
سکوت.

و …

بعد به همسر و دختر خود فکر می‌کند و اینگونه می‌شنویم: به امید خدا مسایل حاد سیاسی را پشت سر می‌گذاریم و به برخی کمبودها از جمله در مورد حقوق نسوان که در برخی عرصه‌ها توسط برخی بی‌تجربگی‌ها بعضی مواقع و در بعضی شرایط ممکن است صورت گرفته باشد رسیدگی می‌کنیم.

جماعت رسیدگی به حقوق نسوان را در ذهن ثبت می‌کنند و نمی‌خواهند ببینند که او دارد ساختمان را بالا می‌برد.

او مدام یا دیوار نظام را بالا می‌برد یا دیوار را مرمت می‌کرد و یا می‌کوشید به گونه‌ی برخی تعمیرات را مطرح کند. وقتی که امام درگذشت، او قاطع‌ترین کس برای تداوم ولایت فقیه شد. نه به این خاطر که فکر می‌کرد ولایت فقیه بهترین شکل حکومت است. نه! او احتمالا فکر می‌کرد بهترین شکل مناسب برای دور کردن رقیب اصلی خود، آقای خامنه‌ای، از عرصه‌ی رقابت برای رهبری دولت و سیاست کشور این است که او را در پست ولایت فقیه اسیر کند و از دستش خلاص شود. اگر او فکر می‌کرد که سپردن این مقام به خامنه‌ای منجر به سلب قدرت از خود او می‌شود حتی یک در میلیارد هم چنین پیشنهادی نمی‌کرد. اما، او خامنه‌ای را هم به بیراهه کشاند. خامنه‌ای می‌توانست برای شورایی شدن ولایت قانع شود. او انتظار این مقام را برای خود نداشت. اما هاشمی او را به رأس ولایت کشاند و قربانی ولایت فقیه‌اش کرد. خامنه‌ای کمتر از همه‌ی «بزرگان» نظام ممکن بود پشت تداوم ولایت مطلقه قرار بگیرد. اما، این کار شد، و ولی فقیه، به جای این که از کیخسرو اوستا درس بگیرد و شیطان نهفته در قدرت را بازشناسد، مثل دکتر فاستوس گوته مسحور مفیستوفلس شد و پا به میدانی عجیب گذارد که رستگاری در آن کمتر بود. همه‌ی قدرت کم کم زیر فرمان ولی فقیه قرار گرفت و دولت در حد نهاد مدیریت تدارکات تنزل مقام داد.

پس، کلمات اشاره و اعتراضات هاشمی افزایش می‌یابد. بازی را تا حدی باخته بود و باید راهی پیدا می‌شد. رقابت دو رهبر هر دو را بیش از پیش به تقابل کشاند. بعد می‌بینیم که این تقابل برای تماشائیان تداوم همان کبوترهای سفید تلقی می‌شود. آقا ناگهان با بال‌های سبز بر فراز تهران به پرواز در می‌آید. روی صفحه شطرنج او مهره‌های سبز شروع به حرکت می‌کنند. اما کاری چندان پیش نمی‌رود. زمانی که انتخابات خبرگان بود، حسن نوه خمینی رد صلاحیت می‌شود. حال، این بهترین جا بود که با یک تیر دو نشان اصلی زده شود. پشت میکروفن می‌رود. آی هوار! هوار هوار! و اعتراض می‌کند:

صلاحیت شخصیتی که اشبه به جدش امام خمینی است را قبول نمی‌‌کنید؛ شما صلاحیت خود را از کجا آورده‌اید؟ چه کسی به شما اجازه داده است که قضاوت کنید؟ چه کسی به شما اجازه داد که یکجا بنشینید و داوری کنید؟ برای مجلس و دولت و جاهای دیگر و اختیارات را در دست بگیرید؟ چه کسی اجازه داد که اسلحه برای شما باشد و تریبون‌ها برای شما باشد؟ چه کسی اجازه داد که تربیون‌های نماز برای شما باشد و صداوسیما برای شما باشد؟ چه کسی به شما این‌ها را داد؟ اگر امام خمینی و نهضت ایشان و اراده عمومی مردم نبود هیچ‌کدام از این‌ها نبودند. زمانی که باید همه به هم تبریک بگوییم هدیه بدی به بیت امام دادید.

بدینگونه، او بدون تعرض به رهبر، به عنوان حامی بزرگ خاندان خمینی و مدافع اشبه امام، یعنی همانند و جانشین امام، زیر مجموعه را مورد انتقاد قرار می‌دهد. به آنها گوش زد می‌کند که نان و آبتان از آنجا آمده است. و تمام می‌کند جمله را با تقاضای سهم خود:

زمانی که باید همه به هم تبریک بگوییم هدیه بدی به بیت امام دادید.

جمله آخوندی را غیرآخوندی بخوانید:

زمانی که همه ما در قدرت نشستگان بابت این همه نعمات که از آسمان خمین روی سفره‌مان ریخته است باید به هم تبریک بگوییم، شما اینقدر حواستان پرت است که از هدیه‌ی لازم به اشبه امام و مهمتر از آن وکیل مدافع او پرهیز می‌کنید؟

این خطابه‌ی گرسیوزی توسط عادت‌کردگان به زندان تعبیر شد به خیزش شکوهمند هاشمی در سمت مدافعه از مردم و اصلاحات و جنبش سبز.

حرکت دادن مهره‌ی آ سید حسن نوه‌ی خمینی بسیار زیرکانه بود. بدینوسیله می‌توانست هم حق به جانب باشد، هم مدافع خانواده بی‌سرپرست امام باشد که در کربلای جماران گیر کردند، هم این مهره را وسیله مناسب تعرض به جبهه‌ی مخالف کند. چه بسا این آقا مناسب جانشینی ولی فقیه باشد، و چه بسا این مهره این بار بتواند روی صفحه‌ی شطرنج طبق اصول به حرکت درآید. اگر مهره‌ی قبلی ایشان، یعنی آقای خامنه‌ای نتوانست ایشان را تامین کند شاید این یکی بتواند. نوه‌ی خمینی، که تنها یک ماه قبل از آن با یک جبروت طاغوتی، وقتی روحانی به گونه‌ای نیشدار از امام تجلیل کرده بود با خشم و تحقیر در او نگریست، حالا باید به دلیل اشبه امام بودن پا در رکاب قدرت بگذارد.

تماشائیان، جمله‌ی «شما صلاحیت خود را از کجا آوردید» را که شنیدند دیگر چیزی نمانده بود از برق مواضع آقا غش کنند. آخر، اگر این تماشائیان مجهول حاج حسن را در معادله‌ی بغرنج هاشمی رفسنجانی باز می‌شناختند که ایران به این روز نمی‌ افتاد. حالا هم، این نوه‌ی معصوم و مظلوم که نور از سیمای قشنگش می‌بارد روی صفحه‌ی شطرنجی که هاشمی پهن کرد خودش خودش را به حرکت درخواهد آورد و برای مات کردن حریفان تلاشها خواهد کرد. خوب شرط اولش را دارد و آن جنبش سبز است، جنبشی که به جای تولید هدف و فکر پشت سر هم قهرمان تولید می‌کند. کشور پر شده است از قهرمان‌هایی که اغلب معلوم نیست حرف حسابشان چیست و با قافیه‌ی تکراری امام ره کدام راه را می‌خواهند طی کنند.

گرسیوز البته گام‌های دیگری هم برداشت که زندانیان قلعه‌ی ولایت دلشان نمی‌خواهد آنها را مورد توجه قرار دهند. او روز ششم شهریور در جلسه مجمع تشخیص مصلت گفت:

«یکی از اهداف شوم دشمنان از طرح مسائل اخیر، (انتشار نوار صحبت آقای منتظری راجع به اعدام‌ها) خدشه وارد کردن به جایگاه مرحوم حاج احمد آقا و بیت معزز امام در جامعه است که نباید اجازه داد به اهداف خود برسند.»

دقت کنید! نباید اجازه داد به اهداف خود برسند! یعنی نباید اجازه داد از اعدام‌ها حرف بزنند. باید فرزند منتظری که از دشمنان است و احتمالا اشبه پدر خود است ساکت و منسی شود و به کسی نگوید که پدرش چه گفت و بیت امام چگونه پشت آن اعدام‌ها ایستاده بود. اگر این حرفها زده شود همه می‌فهمند که خود ایشان چقدر پشت اعدام‌ها ایستاده بودند و چگونه عبای خود را بر پیکرهای خونین زندانیان مظلوم کشیدند.

آخر گرسیوز روزگار! چرا باید فرزند منتظری به خاطر فرزند خمینی و شخص شما ساکت شود و نگوید که پدرش راجع به اعدام‌ها چه گفت و در عوض باید هدیه‌های خاص به بیت امام داده شود و راه رفتن شیخ حسن به سوی مقام ولایت فقیه آب و جارو شود تا بیت هاشمی مهره‌ی دیگری را در آن بالا تعبیه کند؟ آیا غیر از این است که آقای خامنه‌ای رقیب شما همان زمان رفت قم و با منتظری در باره این اعدام‌ها هم‌نظری کرد و این برای شما تولید کننده‌ی یک ضعف در آن ستیز قدرت بود؟

ایشان گویا یادشان نبود که خود در دی ماه ۱۳۶۷ در خطبه‌‌ی نماز جمعه در دانشگاه تهران با اذعان به اعدام زندانیان سیاسی، منکر گستردگی این کشتار شد و گفت:

«تعداد زندانیان اعدام شده به هزار هم نمی‌‌رسد»
به هزار هم نمی‌ رسید!
به هزار هم نمی‌ رسید!
به هزار هم نمی‌‌رسید!
آخر:
مگر ما نان مفت داشتیم که به آنها بدهیم!

آمدنیوز: دولت روحانى هم در مورد سوريه واقعيت را به مردم نمي‌گويد. سه روز پیش رسانه‌های ایران از قول او نقل کردند که در گفتگوی تلفنی با پوتین بدون اشاره به اسم ترکیه گفته «آتش‌بس سوریه» در سایه همکاری ایران، روسیه تحقق یافته است و خبرگزاری رسمى «ایرنا» نیز تیتر زد: «پوتین: ایران، روسیه و ترکیه ضامن اجرای آتش بس در سوریه هستند.»

اما از سوى ديگر «سیدعلی خرم»، سفیر اسبق ایران در دفتر مقر اروپایی سازمان ملل امروز در روزنامه «شرق» نوشت: «عملکرد روسیه در سوریه و همکاری آن با ترکیه و ندیده‌ گرفتن ایران برای صدمین بار نشان داد روسیه هیچ‌ وقت ایران را جدی نمی‌گیرد.»

دکتر نعمت احمدی استاد با سابقه حقوق در دانشگاه تهران نيز در همين روزنامه گفته که تنها «پوتین و اردوغان در دو سوی میز قمار سوریه به بازی برد-برد خود رسیدند.»

وی با اشاره به اینکه «ترکیه از جنگ سوریه، بار خود را بست و همچنان دارد می‌بندد»، از مقامات کشورش انتقاد کرد و پرسیده است: «اما ایران کجاست؟ مدافعان حرم جان پاک خود را دادند که میز مذاکره از تیم ایران خالی باشد؟»

احمدى بار دیگر در مورد نقش ترکیه و روسيه در تحولات اخیر سوریه گفته است: «در این مدت مسکو و آنکارا ضامن حسن اجرای این آتش‌بس خواهند بود، ایران و تلاش‌هایی که در این سال‌ها در سوریه صورت گرفت، در کجای این مدار شکننده قرار دارد؟ بشار اسد در کجای آن است؟»

از سخنان «حسن لاسجردی» کارشناس مسائل بین الملل و از طیف محافظه‌ کاران در سایت خبرآنلاین نزدیک به على لاريجانى نیز بر می‌آید که رژیم اسد و بالتبع ایران، از آنجایی که دمشق در شش سال گذشته همواره تابع تهران بوده است از همکاری ترکیه و روسیه در حل بحران سوریه خشنود نیستند. وی طی مقاله‌ای در مورد دلیل سفر ولید معلم وزیر خارجه و علی مملوک رئیس دفتر امنیت ملی سوریه به تهران نوشته است: «مقامات دمشق دریافتند که ایران و روسیه علاقمند به نقش‌آفرینی موثر و سازنده ترکیه در تحولات سوریه بوده، و لیکن مشی آنکارا را بر مدار سیاستهای گذشته نمی‌پذیرند.»

سایت عصر ایران به مدیریت اصغر محمدی از طرفداران دولت روحانی هم طی گزارشی به نقل از خبرگزاری فرانسه نوشته است: «آغاز آتش‌بس در سوریه/ روسیه و ترکیه ضامن آتش‌بس». می‌توان گفت این سایت نیز بر نقش دوگانه آنکارا و مسکو در این زمینه اذعان داشته است، زیرا برخلاف روال معمول دیگر رسانه‌های ایران، در پایان خبر به ارائه موضع شخصی نپرداخته و اصل قضیه را انکار نکرده است.

رادیوفردا: خبرگزاری رویترز می‌گوید «گزارشی محرمانه» را رویت کرده‌، که دبیر کل سازمان ملل برای شورای امنیت فرستاده و در مورد احتمال نقض تحریم‌های تسلیحاتی از سوی ایران و یا ارسال جنگ‌افزار برای «حزب‌الله لبنان» ابراز نگرانی شده‌است.

در این گزارش در عین حال به اتهامات واردشده از سوی فرانسه، در مورد کشتی توقیف‌شده‌ای در شمال اقیانوس هند که پاریس می‌گوید حامل تسلیحات ایران برای یمن یا سومالی بود نیز اشاره شده‌است.
در فروردین ماه گذشته نیروی دریایی ایالات متحده اعلام کرد سربازان فرانسوی، یک «کشتی حامل سلاح را توقیف کرده‌اند که مبدا آن ایران و در سفر به سمت سومالی بود». سخنگوی ناوگان پنجم نيروی دريايی آمريکا گفته بود ارزیابی آن‌ها این است که مقصد نهایی این تسلیحات احتمالا یمن بوده است. ایران از شورشیان حوثی در یمن حمایت می‌کند، عربستان سعودی، رقیب منطقه‌ای تهران، از دولت عبد ربه منصور هادی. ⇦​بیشتر بخوانید
رویترز می‌گوید این گزارش را بان‌ گی‌مون، دبیر کل پیشین، دو روز پیش از آن‌که جای خود را به آنتونیو گوترش، دبیر کل فعلی بدهد، به شورای امنیت فرستاده است.
آقای بان در این گزارش به سخنان حسن نصر‌الله، رهبر حزب‌الله لبنان، در تابستان گذشته اشاره کرده، که گفته بود تمام هزینه‌ها و تسلیحات گروه او را ایران تامین می‌کند.
نصرالله در تیر ماه گذشته، در یک سخنرانی در تلویزیون المنار گفته بود «ما در خصوص بودجه حزب‌الله شفاف هستیم، درآمد‌هایش، هزینه‌هایش، هرآنچه که خورده و نوشیده می‌شود، موشک‌ها و راکت‌هایش همه از ایران دریافت می‌شود». ⇦​بیشتر بخوانید
در همان موقع که این سخنان مطرح شد، شماری از کارشناسان، مواضع او را «زمینه‌سازی برای تحریم دوباره ایران» توصیف کرده بودند. برای نمونه حسین علیزاده، دیپلمات پیشین، در یادداشتی برای رادیو فردا گفته بود «سخنان نصرالله جز آدرس دادن به تحریم دوباره ایران معنای دیگری ندارد». ⇦​بیشتر بخوانید
بان گی‌مون نیز در گزارش خود گفته است «من به‌شدت بابت این سخنان [تلویزیونی حسن نصرالله] نگران هستم».
رویترز می‌گوید هیئت نمایندگی ایران در سازمان ملل، در واکنش به گزارش این خبرگزاری گفته است «اقدامات در پیش‌گرفته‌شده از سوی ایران، با هدف مقابله با تروریسم و افراطی‌گری در منطقه است و در موازات منافع و امنیت ملی آن و تعهدات بین‌المللی صورت می‌گیرد».
توافق اتمی میان ایران و شش قدرت جهانی، به تحریم‌های هسته‌ای علیه تهران خاتمه داد، اما شماری از تعهدات و محدودیت‌ها، از جمله در مورد نقل‌وانتقالات تسلیحات، همچنان در جای خود باقی‌ست. در عین حال تحریم‌ها علیه گروه‌هایی مانند حزب‌الله لبنان، نیز در جریان است.
دبیر کل سازمان ملل باید هر شـِش ماه یک‌بار، گزارشی در مورد پایبندی به محدودیت‌ها و تحریم‌ها و نقض احتمالی آن‌ها ارائه کند.
گزارش فعلی قرار است در ۱۸ ژانویه در شورای امنیت سازمان ملل بررسی شود.

رادیوفرانسه: مولود چاووش‌اوغلو، وزیر امورخارجه ترکیه امروز، چهارشنبه گفت که نقض‌ آتش‌بس درسوریه می‌تواند گفتگوهای صلح در قزاقستان را به خطر بیندازد. او از ایران خواست تا با فشار بر رژیم سوریه و گروه‌های شبه‌نظامی شیعه نزدیک به مواضع ایران مانع از نقض آتش‌بس و به خطر افتادن فرآیند گفتگوهای صلح شود.

در خواست مولود چاووش‌اوغلو از ایران در حالی عنوان می شود که ده گروه مخالف رژیم بشار اسد، به دنبال حملات روزهای اخیر حزب الله و گروهای شیعه به دره وادی ‌بَرَدا، گفت‌وگو‌های مقدماتی درباره روند صلح سوریه را تا رعایت کامل آتش بس متوقف کرده اند.

خبرگزاری فرانسه گزارش می دهد که از زمان اجرای آتش بس درگیرها در اکثریت مناطق سوریه متوقف شده است، اما حملات گروه‌های مسلح شیعه و خصوصاً حزب‌الله که در کنار رژیم بشار اسد علیه مخالفان می‌جنگند، کماکان در دره وادی ‌بَرَدا در شمال غرب دمشق، غوطه و چند نقطه دیگر کشور ادامه دارد.

دره وادی ‌بَرَدا، که در کنترل شورشیان است، منطقه‌ای کلیدی برای رژیم سوریه محسوب می شود. در واقع، منبع اصلی تأمین آب آشامیدنی نزدیک به ۴ میلیون ساکنان دمشق و حومه آن در این منطقه واقع شده است و از این جهت دره وادی ‌بَرَدا یک منطقه استراتژِیک برای رژیم سوریه محسوب می شود.
بر اساس دیده بان حقوق بشر سوریه، حملات گروه‌های طرفدار رژیم سوریه و حزب الله دیشب، سه شنبه در دره وادی ‌بَرَدا در ١۵ کیلومتری دمشق ادامه داشته است. حملات دیشب با افزایش بمباران های هوایی و پرتاپ بشکه های انفجاری همراه بوده است.

رژیم بشاراسد مخالفان خود در این منطقه را متهم می کند که ذخیره آب دمشق واقع در این منطقه را با گازوئیل آغشته کرده‌اند. مخالفان، این اتهام را رد کرده و می گویند که بمباران های رژِیم موجب تخریب تأسیسات آب در این منطقه شده است.

رژیم بشاراسد همچنین برای توجیه حملات خود اعلام کرده است که نیروهای جبهه فتح الشام(جبهه النصره سابق) در این منطقه تجمع کرده‌اند و این گروه وابسته به القاعده، همانند داعش مشمول آتش بس اخیر نمی شود. مخالفان مسلح رژِیم وجود نیروهای فتح الشام در این منطقه را انکار کرده اند.

رامی عبدالرحمن مسئول دیده بان حقوق بشر سوریه به خبرگزاری فرانسه گفته است که آتش بس در مرحله‌ای بسیار بحرانی قرار گرفته و در صورتیکه روسیه و ترکیه مداخله نمایند، آتش بس در معرض فروپاشی است.

در همین حال، دیده بان حقوق بشر سوریه گزارش می دهد که نیمه شب گذشته در استان ادلب در اثر یک حمله هوایی به مقر جبهه فتح الشام ، حداقل ۲۵ تن از اعضای این گروه کشته شدند. چندین فرمانده جبهه فتح الشام در میان کشته شدگان قرار دارند.

به دنبال حمله هوایی دیشب، جبهه فتح الشام امروز با صدور بیانیه ای ائتلاف بین المللی را متهم به حمله هوایی دیشب کرد.

یادآور می شویم که آتش‌بس سراسری از روز جمعه، ۳۰ دسامبر میان نیروهای رژیم سوریه و حامیانش از یک‌سو و گروه‌های مسلح شورشی از سوی دیگر در سوریه برقرار شد. توافق آتش‌بس با ابتکار و میانجی‌گری روسیه و ترکیه حاصل شده و این دو کشور اجرا و تداوم آن را تضمین کرده اند. این آتش‌بس شامل دو گروه جهادگرا، یعنی گروه دول اسلامی (داعش) و فتح الشام(جبهه انصره سابق) نمی شود.

مولود چاووش‌اوغلو، وزیر امورخارجه ترکیه گفته که مقامات روسی در روزهای ۹ و ۱۰ ژانویه برای تدارک مذاکرات صلح در آستانه به ترکیه آمده و با مقامات ترک رایزنی کنند. او همچنین گفته در صورت رعایت آتش بس از سوی طرفین در گیر در سوریه، گفتگوهای صلح قرار است در روز ۲۳ ژانویه در آستانه، پایتخت قزاقستان برگزار شود.

بی‌بی‌سی: فرزاد بازفت پیش از اعدام در برابر دوربین‌های تلویزیونی به جاسوسی برای اسراییل اعتراف کرد

اسنادی در بریتانیا که تازه از طبقه‌بندی خارج شده جزئیات جدیدی را از ماجرای اعدام فرزاد بازفت، روزنامه‌نگار ایرانی مقیم بریتانیا که ۲۷ سال پیش به جرم جاسوسی در عراق به دار آویخته شد، روشن می‌کند.

به گزارش روزنامه بریتانیایی گاردین، در این اسناد نکاتی دیده می‌شود که ظاهرا نشان می‌دهد دولت مارگارت تاچر، نخست وزیر وقت بریتانیا به دلیل نگرانی از آسیب دیدن روابط تجاری آن کشور با عراق، از اعمال فشار زیاد بر حکومت عراق اجتناب کرده بود.

فرزاد بازفت، خبرنگار هفته‌نامه بریتانیایی آبزور، در ۱۵ مارس سال ۱۹۹۰ به دستور صدام حسین، رهبر وقت عراق اعدام شد؛ اعدامی که اعتراض‌ها و واکنش‌های گسترده بین‌المللی به دنبال داشت.

اما دولت تاچر با وجود آنکه بارها به طور علنی وعده داده بود که اقدامی جدی برای جلوگیری از اعدام این خبرنگار ۳۱ ساله صورت خواهد داد، از اعمال هرگونه تحریمی علیه دولت عراق اجتناب کرد.

در آن زمان داگلاس هرد، وزیر خارجه وقت بریتانیا در پارلمان اعلام کرد که بریتانیا سفیر خود را از عراق فرا می‌خواند و سفر مقامات بریتانیایی به عراق هم به حال تعلیق در می‌آید، با این حال او افزود که لندن روابط دیپلماتیک خود را با بغداد قطع نخواهد کرد.

او گفت که این تصمیم به دلیل نگرانی دولت بریتانیا از سرنوشت ۲۰۰۰ شهروند بریتانیایی ساکن عراق اتخاذ شده است.

اما یادداشت‌هایی از اعضای کابینه دولت تاچر که تازه‌ از طبقه بندی خارج شده است، نشان می‌دهد که دولت بریتانیا در آن زمان نگران صدمه خوردن منافع تجاری آن کشور در عراق بوده است.

این اسناد توسط آرشیو ملی بریتانیا و بعد از تغییر مقررات مربوط به مدارک دولتی طبقه‌بندی شده در دسترس عموم قرار داده شده است.

بر اساس مقررات جدید، دوره ممنوعیت دسترسی به اسناد دولتی در بریتانیا از ۳۰ سال به ۲۰ سال کاهش یافته است.

داگلاس هرد، وزیر خارجه دولت تاچر با تحریم حکومت صدام حسین مخالف بود

یادداشت‌های دولتی که در دسترس عموم قرار گرفته است، در سال ۱۹۹۰ یعنی دو سال بعد از مرگ بیش از ۳۰۰۰ کرد در حمله شیمیایی حکومت صدام حسین و چند ماه پیش از حمله عراق به کویت نگارش شده‌اند.

بر اساس این یادداشت‌ها، وزرای بریتانیایی اگرچه به “بی‌رحم” بودن حکومت صدام حسین اذعان داشتند، اما همچنان سرنوشت منافع اقتصادی بریتانیا در عراق، یکی از دغدغه‌های اصلی آنها بوده است.

نورمن لامونت که آن زمان معاون وزیر خزانه داری بریتانیا بود، در یکی از این یادداشت‌ها به داگلاس هرد، وزیر خارجه وقت نوشته بود که اعمال تحریم‌های تجاری یا مالی بر عراق،”تاثیری بر مواضع دولت عراق نخواهد داشت” و در عوض “به صنایع بریتانیا لطمه‌ای بیش از حد” وارد خواهد کرد.

داگلاس هرد در پاسخ به یادداشت آقای لامونت اذعان می‌کند که “رفتار حکومت عراق افکار عمومی را عمیقا شوکه کرده است”، اما در ادامه می‌افزاید که او هم موافق است که “بریتانیا منافع تجاری قابل توجهی در عراق دارد که باید از آنها محافظت کند.”

نورمن لامونت که بعدها به مقام وزارت خزانه‌داری رسید به هفته‌نامه آبزرور گفته است که جزئیات وقایع ۲۷ سال پیش را به خوبی به یاد ندارد، اما بعید می‌داند که تصمیمات او تاثیری بر اقدامات و رفتار دولت عراق در آن زمان داشته است.

او گفت: “من اصلا به یاد نمی‌آورم که در این ماجرای ناراحت‌کننده دخالتی داشته باشم، اما به خوبی به خاطر دارم که چقدر از مرگ غم‌انگیز این مرد جوان شوکه شدم.”

آقای لامونت افزود: “آن موقع بحث بود که چقدر او (فرزاد بازفت) به بریتانیا مربوط می‌شود، چون او گذرنامه ایرانی داشت و مهمتر از همه شهروند بریتانیا نبود.”

+از آرشیو: انتشار آرشیو صدام؛ دریچه‌ای به تاریک‌خانه یک ذهن

در زمان دستگیری و اعدام فرزاد بازفت ظن آن می‌رفت که حکومت عراق در حال تولید مخفیانه سلاح‌های شیمیایی بود
فرزاد بازفت چرا به عراق سفر کرد؟

فرزاد بازفت که در سال‌های دهه هشتاد میلادی از ایران به بریتانیا مهاجرت کرده بود در ماه اوت سال ۱۹۸۹ به عنوان خبرنگار هفته‌نامه آبزرور به همراه عده‌ای خبرنگار دیگر به دعوت صدام حسین، به عراق سفر کرد تا انتخابات در مناطق کردنشین عراق را پوشش دهد.

این ششمین سفر این خبرنگار ایرانی به عراق بود.

همزمان با سفر آقای بازفت به عراق، گزارش‌هایی در مورد انفجار سهمگینی در پایگاه نظامی حله در جنوب بغداد منتشر شد.

ظن آن می‌رفت که آن زمان حکومت عراق در حال کارکردن روی موشک‌های بالستیک و تولید مخفیانه سلاح‌های شیمیایی بود.

شایع شده بود که این انفجار صدها کشته به بار آورده بود.

این خبر توجه فرزاد بازفت را جلب کرد و او برای اینکه از امکان وجود ارتباط میان این انفجار و فعالیت‌های دولت عراق در تولید سلاحهای کشتارجمعی اطلاعاتی به دست بیاورد با کمک دافنه پریش، پرستار بریتانیایی شاغل در عراق دو بار پنهانی به محل انفجار رفت و ضمن عکسبرداری نمونه‌هایی از خاک محل انفجار جمع‌آوری کرد.

دافنه پریش، پرستار بریتانیایی همراه فرزاد بازفت در عراق دستگیر شد

فرزاد بازفت سرانجام در فرودگاه بغداد، در حالی که منتظر پروازش به لندن بود، بازداشت و به سلولی انفرادی در زندان ابوغریب منتقل شد.

گفته می‌شود او در زندان تحت شکنجه قرار گرفت.

در اول نوامبر سال ۱۹۸۹، شش هفته بعد از دستگیری، آقای بازفت در برابر دوربین‌های تلویزیونی ظاهر شد و به جاسوسی برای اسراییل اعتراف کرد.

سرانجام فرزاد بازفت در ۱۰ مارس ۱۹۹۰ در یک محاکمه یک روزه در پشت درهای بسته، به اعدام محکوم شد. حکم اعدام او ۵ روز بعد اجرا شد.

دافنه پریش نیز به پانزده سال زندان محکوم شد، اما بعداً در پی تلاش‌های کنث کائوندا رئیس جمهور زامبیا از بند رهایی یافت.

رابین کیلی سرکنسول بریتانیا در بغداد آخرین کسی بود که پیش از اعدام با فرزاد بازفت دیدار کرد.

او می‌گوید: ” با چشمانی گودافتاده و با نگاهی بی‌روح به من نگریست که البته جای تعجب ندارد، تعدادی پیام کتبی و شفاهی داشت که از من می‌خواست به دوستان و همکارانش برسانم. پشت سرهم تکرار می‌کرد که به جز خبرنگاری کنجکاوانه کاری نکرده است.”

بعد از آنکه فرزاد بازفت به دار آوریخته شد، مقام‌های عراق جسد او را در صندوقی چوبی قرار دادند و برای خانواده‌اش در بریتانیا فرستادند.

عصرایران: “اسرائیل”! قوی بمان.. 20 ژانویه به سرعت در حال نزدیک شدن است.
رئیس‌جمهور منتخب آمریکا، ساعتی پیش (عصر چهارشنبه به وقت تهران) در تازه‌ترین توییت‌های خود، توافق با ایران را ناگوار توصیف کرد و قطعنامه ضد اسرائیلی اخیر سازمان ملل را به باد انتقاد گرفت.

به گزارش عصرایران به نقل از العالم؛ دونالد ترامپ رئیس جمهور منتخب آمریکا در اظهاراتی تحریک آمیز، در توییتر نوشت: دیگر نمی توانیم اجازه دهیم با این شیوه تحقیرآمیز و به دور از احترام با اسرائیل برخورد شود. آنها قبلا دوستان بزرگی در آمریکا داشتند!

ترامپ ادامه داد: دیگر نباید این وضع ادامه یابد. آغازِ پایان این روند، توافق وحشتناک با ایران بود و حالا هم (قطعنامه ضد اسرائیلی) در سازمان ملل!

منتخب جنجالی مردم آمریکا افزود: “اسرائیل”! قوی بمان.. 20 ژانویه به سرعت در حال نزدیک شدن است.

بی‌بی‌سی: ناصر مهری، سخنگوی والی فراه، در غرب افغانستان، به بی‌بی‌سی گفته است که اجساد شماری از کشته‌شدگان طالبان در درگیرهایی در این منطقه، به ایران منتقل شده است.

آقای مهری در همین رابطه افزوده است که نیروهای استخباراتی افغانستان همچنین به اطلاعاتی دست یافته‌اند که برای این افراد در خاک ایران، مراسم عزاداری نیز برپا شده است.

او در عین حال تاکید کرده است که نمی‌تواند دقیقا بگوید که این افراد تبعه ایران بودند اما به گفته او این رویداد نشان دهنده حمایت ایران از طالبان است.

پیش از این گزارش‌های غیررسمی از حضور نیروهای ایرانی سپاه پاسداران در بین طالبان منتشر شده بود.

در همین خصوص یکی از دیپلمات‌های ایران در افغانستان که نخواست نامش فاش شود، ادعای حضور نیروهای ایرانی را در بین مخالفان مسلح رد کرد. وی تاکید کرده است که ایران از ابتدا از دولت مرکزی افغانستان حمایت کرده است و به این روند ادامه می‌دهد.

دولت ایران پیش از این ادعاهای حمایت از طالبان را نیز رد کرده بود اما گفته است با این گروه در ارتباط است. در همین رابطه پیش از این کاخ ریاست جمهوری افغانستان با ابراز نگرانی از تماس تهران با طالبان گفته بود که رفتار کشورها باید دولت محور باشد.

به گفته سخنگوی والی فراه، طالبان از دو ماه قبل به این سو حملات زیادی را به مناطق مختلف فراه انجام دادند که با تلفات سنگین رو به رو شدند.

آقای مهری می‌گوید در جمع تلفات طالبان در این درگیری‌ها شماری از اتباع کشور پاکستان نیز دیده می‌شدند.

به گفته وی، آغاز و پیشرفت برخی از پروژه‌های اقتصادی در این ولایت باعث افزایش حملات ستیزه‌جویان در این ولایت شده است.

رادیوفردا: شورای امنیت سازمان ملل متحد روز جمعه با تصویب قطعنامه‌ای خواهان توقف فوری شهرک‌سازی‌های اسرائیل در اراضی اشغالی فلسطینی شده است و بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل در واکنش گفته است که کشورش خود را ملزم به رعایت این قطعنامه نمی‌داند.

این قطعنامه روز جمعه با ۱۴ رای مثبت به تصویب رسید و همانطور که پیش بینی می‌شد آمریکا با رای ممتنع خود راه را برای تصویب این قطعنامه باز کرد.

تصویب این قطعنامه واکنش‌های گسترده‌ای را در آمریکا و اسرائیل در پی داشته است.

اسرائیل از دولت باراک اوباما، رییس جمهوری آمریکا به دلیل وتو نکردن این قطعنامه به شدت انتقاد کرده و گفته است، که به این قطعنامه پایبند نخواهد بود.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، دفتر بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل در بیانیه‌ای اعلام کرده است: «اسرائیل این قطعنامه ضد اسرائیلی سازمان ملل متحد را رد می‌کند و خودرا ملزم به رعایت مفاد ان نمی‌داند.»

دفتر نخست وزیر اسرائیل تصریح کرده است: «دولت اوباما نه تنها از اسرائیل در مقابل این باند محافظت نکرد، بلکه پشت پرده نیز با آنها تبانی کرده بود.»

این بیانیه تاکید کرده است: اسرائیل در انتظار همکاری با دونالد ترامپ، رییس جمهوری منتخب و همه دوستان خود در کنگره اعم از جمهوریخواه و دمکرات است تا پیامدهای منفی این قطعنامه بی‌اساس را بی‌اثر کند.

این در حالی است که دونالد ترامپ در یک پیام توییتری به تصویب این قطعنامه واکنش نشان داده و نوشته است، همه چیز از ۲۰ ژانویه [زمانی که او قدرت را در دست می‌گیرد] متفاوت خواهد بود.

شماری از جمهوریخواهان در کنگره آمریکا نیز این قطعنامه را محکوم کرده‌اند و از رویکرد آمریکا در این خصوص را مورد سرزنش قرار داده اند. در همین زمینه، پل رایان، رئیس مجلس نمایندگان، گفته است که این اقدام «کاملاً شرم‌آور» و «ضربه‌ای به روند صلح» است.

واکنش جان کری به قطعنامه شورای امنیت

در همین حال، جان کری، وزیر امور خارجه آمریکا روز جمعه در بیانیه‌ای از اقدام واشینگتن در عدم وتوی قطعنامه علیه شهرک‌های سازی‌های اسرائیل درمناطق اشغالی دفاع کرده است.

جان کری در این بیانیه گفته است: « اقدام امروز آمریکا برای تحقق یک هدف اساسی بود، هدفی که امکان راه حل تشکیل دو دولت (اسرائیل و فلسطین) را حفظ کند، راه حلی که تمام دولت‌های امریکا طی چند ده‌ ( گذشته) با آن موافق بوده و تنها راه حل صلح بین اسرائیل و فلسطینی‌ها است.»

وی اضافه کرده است: «تشکیل دو دولت، تنها راه حلی است که می‌تواند آینده اسرائیل را به عنوان کشوری دمکراتیک و یهودی تضمین کند که درکنار همسایگان در صلح زندگی کند و کرامت و ازادی مردم فلسطین نیز حفظ شود.»

جان کری گفته است که همه مفاد این قطعنامه را تایید نمی‌کند اما این قطعنامه به درستی خشونت، تحریک و ساخت و ساز شهرک‌ها از سوی هردو طرف را محکوم می‌کند و بر راه حل تشکیل دو دولت تاکید دارد.

این قطعنامه ابتدا توسط مصر پیشنهاد شده بود قرار بود روز پنجشنبه در شورای امنیت به رای گذاشته شود، اما به دنبال تلاش‌های اسرائیل این رای گیری به تعویق افتاد و مصر از ارائه پیش نویس این قطعنامه خودداری کرد.

اما به گزارش فاکس نیوز، مالزی و نیوزلند روز جمعه این پیش نویس را صحن شورای امنیت مطرح کردند که با ۱۴ رای مثبت و در مقابل رای ممتنع آمریکا به تصویب رسید.

این حالی است که یک مقام بلندپایه اسرائیلی به آسوشیتدپرس گفته است:«باراک اوباما و (جان) کری در پشت پرده تصویب این قطعنامه شرم آور در سازمان ملل نقش داشتند.»

این قطعنامه شورای امنیت هشدار داده است که گسترش شهرک سازی های اسرائیل «به طور مداوم در حال از بین برد راه حل تشکیل دو دولت (اسرائیلی و فلسطینی در کنار یکدیگر) است و به دنبال جا انداختن (راه حل) یک دولت به عنوان واقعیت است.»

این قطعنامه همچنین از اسرائیل می خواهد « فورا و به طور کامل شهرک‌سازی‌های اسرائیل در مناطق اشغالی فلسطین، از جمله شرق اورشلیم(بیت‌المقدس) را متوقف کند.»

به گزارش فاکس نیوز این قطعنامه باردیگر بر موضوع سازمان ملل در خصوص شهرک سازی در اراضی که پس از ۱۹۶۷ در کرانه باختری و شرق اورسلیم تصرف شده تاکید کرده و وجود چنین شهرک هایی را غیر قانونی دانسته است.

بی‌بی‌سی: سمیرا جمشیدی، همسر پیمان عارف از فعالان سیاسی ایران که در ترکیه بازداشت شده بود، می‌گوید همسرش به او اطلاع داده که ماموران ترکیه در حال انتقال اجباری او به لبنان هستند.

خانم جمشیدی به بی بی سی فارسی گفته است که همسرش شب گذشته (سی آذر) در یک تماس تلفنی کوتاه و ظاهرا از فرودگاهی در ترکیه به او خبر را داده است.

پیمان عارف ۱۰ روز پیش با شکایت سازمان امنیت ترکیه بازداشت شد. بیشتر بخوانید

به گفته خانم جمشیدی دادگاه پیمان عارف را به دلیل اظهاراتش در بی‌بی‌سی در انتقاد از دولت ترکیه تفهیم اتهام کرده بود اما بازپرس پرونده دیروز اطلاع داده بود که برای او قرار آزادی صادر شده است.

خانم جمشیدی می گوید شب گذشته پس از طی چند ساعت و عدم مراجعه همسرش، با وکیل او تماس گرفته و پس از مراجعه وکیل به پلیس امنیت ترکیه، آقای عارف تماس تلفنی گرفته است.

او می گوید که نگران وضعیت همسرش است که بدون پول و لوازم احتمالا به بیروت فرستاده شده و از محل دقیق نگهداری او هم هنوز مطلع نیست.

پیمان عارف مدتی هم در ایران زندانی بود.

+پیمان عارف، فعال دانشجویی، دوباره بازداشت شد

آقای عارف در جریان محاکمه در دادگاه انقلاب، به یک سال حبس تعزیری، ۷۴ ضربه شلاق و محرومیت از حرفه روزنامه‌نگاری و عضویت و فعالیت در احزاب سیاسی محکوم شده بود.

+یک فعال دانشجویی به اتهام توهین به احمدی نژاد ۷۴ ضربه شلاق خورد

او سال ۱۳۹۳ از ایران خارج شد و ضمن تحصیل در دانشگاه به فعالیت‌های سیاسی و رسانه‌ای خود ادامه داد.

رادیوفردا: یکی از تصاویر منتشرشده اخیر که گفته می‌شود قاسم سلیمانی را در سوریه، یا به طور مشخص در حلب، نشان می‌دهد
سخنگوی وزارت خارجه آمریکا در جلسه مطبوعاتی روز دوشنبه خود گفته است موضوع سفر احتمالی فرمانده شاخه برون‌مرزی سپاه پاسداران به سوریه، نقض قطعنامه ۲۲۳۱ به شمار می‌رود و ایالات متحده قصد دارد آن را در شورای امنیت سازمان ملل مطرح کند.
بخشی از جلسه مطبوعاتی سخنگوی وزارت خارجه آمریکا در ۲۹ آذر ماه، به موضوع ایران و نیز سخنان مطرح‌شده اخیر مقام‌های تهران در مورد توافق اتمی، تمدید تحریم‌های ۱۰ ساله علیه ایران و درخواست برای جلسه هیئت اجرای برجام اختصاص داشت.
یکی از خبرنگاران با اشاره به تصاویر منتشر شده از قاسم سلیمانی در حلب، پرسیده هرچند این بار نخست نیست که به او سوریه سفر می‌کند، اما آیا ایالات متحده قصد دارد واکنشی به آن نشان دهد؟ این پرسش در پیوند با تحریم‌های مربوط به سفرهای خارجی فرمانده سپاه قدس مطرح شده‌است.
جان کربی، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا، تاکید کرده دولت آن کشور قصد دارد این موضوع را در شورای امنیت سازمان ملل مطرح کرده و نگرانی‌های واشینگتن را در این زمینه بازتاب دهد.
آقای کربی می‌گوید «ما بارها به وضوح این را خواسته‌ایم که ایران نشان دهد دست به کدام انتخاب می‌زند و آیا قصد دارد به حل مسالمت‌آمیز بحران سوریه کمک کند یا می‌خواهد کاری کند که [این بحران] همچنان ادامه داشته باشد».
او سپس خطاب به خبرنگاری که پرسش را مطرح کرده افزوده است «حق کاملا با شما است. سفر او نقض [قطعنامه] است. او از افرادی‌ست که نامش آمده است. هیچ استثنائی هم در این مورد در نظر گرفته نشده و در نتیجه این سفر به معنی نقض قطعنامه ۲۲۳۱ است. و همان‌طور که گفتم ما آن را به شورای امنیت خواهیم برد».
قطعنامه ۲۲۳۱ در تیر ماه ۱۳۹۴ و در جریان توافق اتمی میان ایران و شش قدرت جهانی، در شورای امنیت سازمان ملل متحد تصویب شد. این قطعنامه به معنی اعلام حمایت از توافق اتمی‌ست؛ در عین حال همچنان محدودیت‌هایی را از جمله در زمینه فناوری موشک بالستیک یا جنگ‌افزارهای سنگین در بر می‌گیرد. در عین حال افرادی نیز در فهرست ممنوعیت‌های مسافرتی باقی مانده‌اند.
پیش از این، برای نمونه، بان گی‌مون، دبیر کل سازمان ملل، در گزارش تیر ماه خود به شورای امنیت به «سفر قاسم سلیمانی به عراق» و قرار داشتن نام او در فهرست تحریم‌ها اشاره کرده بود. در آن زمان ایران گفته بود سلیمانی به درخواست دولت عراق به فلوجه سفر کرده‌است. عراق نیز گفته بود به طور کامل از تعهدات خود باخبر است، اما این قطعنامه «طولانی، بسیار فنی و گیج‌کننده» است.
در جلسه مطبوعاتی جان کربی، از او در مورد سفر پیشین سلیمانی به روسیه نیز سوال شده‌است و این‌که روسیه خود عضو کمیته تحریم‌هاست. سخنگوی وزارت خارجه ایالات گفته می‌داند این موضوع مطرح شده، اما دقیقا نمی‌داند نتیجه آن چه بوده‌است.
پیش از این البته واشینگتن تائید کرده بود که در حال بررسی موضوع سفر فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران به روسیه، به‌رغم تحریم‌های سازمان ملل است.
سامانتا پاور، سفیر آمریکا در سازمان ملل گفته بود «تحریم‌های شورای امنیت همه کشورهای جهان را ملزم می‌کند که به قاسم سلیمانی اجازه سفر به کشورشان را ندهند و تنها با مجوز کمیته ناظر بر تحریم شورای امنیت علیه ایران می‌شود در این زمینه استثنا قائل شد».
آقای سلیمانی در سال ۲۰۰۷ میلادی در فهرست تحریم‌های سازمان ملل قرار گرفت.