اخبار

کلمه: چکیده :بر اساس سندی که به تازگی در اختیار کلمه قرار گرفته، برخی استادان دانشگاه که حائز شرایط تبدیل وضعیت به استخدام رسمی قطعی بوده اند، ملزم شده اند تعهدنامه ای را امضا کنند که در آن نه تنها بصیرت و عشق به اسلام و انقلاب و اعتقاد به ولایت فقیه، بلکه «انقیاد در برابر رهنمودها»ی رهبری نیز به عنوان یک تعهد ذکر شده است….

با وجود ادعای برچیده شدن فضای امنیتی از دانشگاه ها، گزارش های موجود نشان می دهد سختگیری های امنیتی بر استادان و دانشجویان همچنان ادامه دارد و در مواردی شدیدتر از قبل شده است.

بر اساس سندی که به تازگی در اختیار کلمه قرار گرفته، برخی استادان دانشگاه که حائز شرایط تبدیل وضعیت به استخدام رسمی قطعی بوده اند، ملزم شده اند تعهدنامه ای را امضا کنند که در آن نه تنها بصیرت و عشق به اسلام و انقلاب و اعتقاد به ولایت فقیه، بلکه «انقیاد در برابر رهنمودها»ی رهبری نیز به عنوان یک تعهد ذکر شده است.

سندی که در زیر مشاهده می شود، نمونه فرمی است که از سوی وزارت اطلاعات تهیه شده و در اختیار وزارت علوم قرار گرفته است تا در پرونده کسانی که قرار است به عضویت هیات علمی دانشگاه ها درآیند اما مواضع سیاسی آنها ابتدائا مورد تایید وزارت اطلاعات نیست، قرار گیرد و به امضای ایشان برسد.

محتویات این فرم نشان می دهد حاکمیت چه نگاهی به اساتید دانشگاه دارد و چه توقعاتی را از آنها کتبا تعهد می گیرد:

خودنویس: پروانه میلانی، شاعر و مترجم و یکی از فعالان خستگی‌نپذیر دفاع از حقوق قربانیان نقض حقوق بشر، دو روز پیش درگذشت. بهار امسال، وقتی به همراه معصومه دانشمند، برای دریافت جایزه مادران خاوران در مراسم دریافت جایزه حقوق بشری بین المللی گوانگجو به کره جنوبی رفته بود، پیام مادران خاوران را به گوش حاضران رساند: «هرچند بسیاری از ما پیر و ضعیف و ناتوان و بیمار شده ایم و برخی نیز فوت کرده اند، ولی تا زمانی که جان در بدن داریم، ما خانواده‌های خاوران از مادر و پدر و خواهر و برادر و همسر و فرزندان؛ در هر کجای دنیا که باشیم، برای کشف حقیقت تلاش خواهیم کرد تا بتوانیم یک زندگی انسانی بسازیم و دیگر هیچ کسی به خاطر داشتن عقیده‌اش به بند کشیده نشود و جان خود را از دست ندهد.» خانم میلانی، پارسال در نامه‌ای، خود را چنین معرفی کرده بود: «من یک زن هفتاد و یک ساله، با موهایی کاملاً سفیدم که این موها در رژیم شما سفید شده است، هم چنین عضو بسیار کوچکی از کانون نویسندگان و شاعر و مترجم هستم. اما اشعار من که همه در خدمت خانواده‌های عزیز از دست داده سروده شده است، به مذاق شما خوش نیامده و به زیور چاپ آراسته نشده‌اند. من یک زنم و به صورت نمادین این من « زن – مادر» تمام شما مردان و زنان را زاییده‌ام و به عنوان یک زن از اینکه در کار خلقت شریک و هم‌دست خداوندم به خود می بالم. افسوس که سرزمین محبوب من این چنین مورد ظلم واقع شده است. و باز هم صد افسوس که این سرزمین خاستگاه بهترین و بدترین فرزندان است.»

پروانه میلانی، در بخش دیگری از آن نامه، چنین نوشته بود: «آقایان، حاکمان جمهوری اسلامی! می خواهم توجه شما را به یکی از شنیع ترین شیوه های قتل انسان ها، آن هم انسان هایی که جزو بهترین فرزندان ایران زمین بودند جلب کنم، هرچند می‌دانم که همگی شما به خوبی از آنچه در گوشه گوشه زندان‌های کشورمان اتفاق افتاده و می‌افتد با خبرید ولی بیشتر برای آنهایی می‌گویم که خودشان را به کری یا کوری و بی خبری می‌زنند. از نامه آقای ایرج مصداقی(یکی از جان به در بردگان کشتار ۶۷) به آقای نوری‌زاد نقل می کنم. او در بخشی از نامه خود می‌گوید: “در سال شصت حاکم شرع شاخۀ مارکسیست ها آقای موسوی تبریزی بوده است و احکام مرگ مارکسیست ها را ایشان به جوخۀ اعدام ابلاغ می‌کرده‌اند. شبی از شب‌ها که اعدامی‌ها بی وقفه و شبانه روز برای بخشی از اجرای احکام صدا می‌شدند، مأمورین کشتار به ایشان می‌گویند: قربان جوخه‌ی اعدام خسته است، بقیه را به فردا موکول کنید. ایشان عمامه را از سر برداشته و می‌گوید، خودم اجرا می کنم. در اینجا آقای مصداقی پرده از جنایات تکان دهنده ای برمی دارد که من به عنوان خواهری که همان سال شصت برادرم را از دست داده‌ام، مو بر اندامم راست شد. قضیه از این قرار بوده است که آقای موسوی تبریزی برای کشتن مارکسیست‌ها از روش وحشیانه‌ای استفاده می‌کرده است. بدین معنا که دستور می‌داده به بیضه قربانی شلیک کنند و رهایش سازند.»

برادر پروانه میلانی، در دهه ۶۰ اعدام شد، اما پروانه سکوت نکرد. سکوتی که جناح‌های جمهوری اسلامی خواهان آن هستند. سکوتی که لابی‌های ظاهرا حقوق بشری جمهوری اسلامی، طالبش هستند و خواهند بود.

پروانه میلانی، سوخت، اما نساخت.

او در مراسم جایزه ۱۸ مه گوانگجو، پیام‌بر مادران خاوران بود: «ما مادران و خانواده‌ها چندین بار به مقامات دولتی نامه نوشتیم ولی تا به حال هیچ مقام مسوولی پاسخی مبنی بر چرایی و چگونگی اعدام‌های فردی و گروهی به ما نداده است.ما به گزارشگران ویژه سازمان ملل نیز اعتراض کردیم و صدای دادخواهی خود را به آن ها رساندیم، ولی متاسفانه پیگیری های ما تا کنون بدون نتیجه باقی مانده است. هم اکنون انتظار داریم که فعالان حقوق بشر در سراسر دنیا و مقامات مسوول حقوق بشر در سازمان ملل، از جمله آقای احمد شهید “گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره وضعیت حقوق بشر در ایران”، حق ما خانواده ها را برای دانستن حقیقت و برگزاری آزادنه مراسم یادبود به عنوان مساله ای به روز به رسمیت بشناسند و برای رفع این بی حقوقی و نقض آشکار حقوق بشر بکوشند.»

پروانه میلانی به روزآنلاین گفته بود: «صدای خاوران به گوش همه جهانیان رسید، هرچند در داخل کشور سکوت کرده و تاکنون هیچ واکنشی نشان نداده‌اند و حتی سعی خواهند کرد این جایزه را بی اهمیت جلوه دهند اما صدای مادران را جهان شنید و این گامی به سوی دادخواهی است.»

تلاش‌های خستگی ناپذیر پروانه میلانی و یارانش، باعث بیداری بخشی از مردمان خواب‌زده سرزمین‌مان شده است. مردمان بیدار می‌شوند و حاکمان هنوز خود را به خواب زده‌اند. همان روزی که پروانه میلانی جان باخت، محمدرضا عارف از عاری بودن انقلاب از خشونت سخن می‌گفت.

خانم میلانی، شاعر بود و نویسنده و مترجم. شعر زیر را یک سال پیش سروده بود:

من مردمم

چه بسیار واژه ها،
در حنجره ام،
در بن دندان،
به زیر زبانم نشسته،
و ناگفته مانده است.
من مردمم.

چه بسیار اجتماعات،
که در رگهایم جوشیده،
و در تالار سرخ قلب جوانم بهم پیوسته،
اما به دست تفرقه،
در هم شکسته است.
من مردمم.

چه بسیار اشکها،
که از چشم خانه ام،
پیش از فروچکیدن،
مانده و خشکیده اند.
من مردمم.

چه بسیار خنده ها،
در هنگامه های فتح،
به لب نرسیده،
در نیمه راه شادمانی،
گمگشته اند.
چه بسیار زمزمه های عاشقانه،
که با اتهام کفر،
بیش تر از آنکه به کلام در آید،
در حنجره ام فرو شکسته،
و مرده است.
من مردمم.

چه بسیار بار خواستم،
اما نتوانستم.
شاید هزاران بار،
نخواسته توانستم.
گاهی اما،
خواستم و توانستم.
من مردمم.

چه بسیار دژهای بلند و کشیده،
در پیش پای من فرو ریختند،
و چه بسیار دیوارهای کوته و لرزان،
همچون دژی،
پیش رویم قامت افراشتند.
من مردمم.

چه بسیار واژه های سبز،
که در حنجره ام،
به خون نشست.
چه بسیار شادمانیها،
دست افشانیها و پایکوبیها،
که در قامت بلند و رسای من شکسته شدند.
من مردمم.

چه بسیار سرودهای دروغین،
که از زبان من نسرودند.
چه خنجرها که در میان دو کتف من ننشاندند.
چه شاخه زیتون ها که هماندم به پیش روی من ننهادند.
اما مرا ز پای نینداختند.
خواستند اما نتوانستند.
من در سکوت فصیح خویش،
ایستاده می میرم.
و باز می زایم.
من هستم.
تاریخ من گواه من است.
من بر شهادت خود شاهدم.
من مردمم

یادش گرامی باد، که یاد قربانیان جمهوری اسلامی را گرامی داشته بود و سکوت نکرد.

دیگربان: سومین تجمع گروهی از دانشجویان پس از بیماری و درگذشت محمدرضا مهدوی‌کنی٬ رئیس پیشین دانشگاه «امام صادق» به محلی برای حملات تند علیه مسئولان فعلی این دانشگاه تبدیل شد.

روز سه‌شنبه (۱۶ دی) گروهی از دانشجویان با تجمع در مسجد دانشگاه «امام صادق»٬ انتقاد‌ها و حملات تند و کم‌سابقه‌ای متوجه سیستم آموزشی و مسئولان این دانشگاه کردند.

هویت تمام دانشجویانی که در این تجمع سخنرانی کرده‌اند مخفی مانده است و مسئولان دانشگاه نیز حاضر نشده‌اند در تجمع مذکور حاضر شده و به اعتراض‌ها پاسخ دهند.

یکی از دانشجویان در این تجمع گفته مسئولان دانشگاه «امام صادق» نگاه درستی به «دانشجو» و بالاتر از آن به «انسان» ندارند.

سعید مهدوی‌کنی٬ رئیس دانشگاه «امام صادق» نیز در حاشیه این تجمع و در واکنش به درخواست‌ها برای شرکت در تجمع مذکور گفته چه تضمینی وجود دارد معترضان به سمت وی تخم‌مرغ پرتاب نکنند؟

دانشجویان دانشگاه «امام صادق» در ماه‌های تیر٬ آذر و دی سه تجمع اعتراضی برگزار کرده‌اند که تاکنون بسیاری از خواسته‌های آنها محقق نشده است.

در دومین تجمع گروهی از دانشجویان با ابراز نگرانی از نحوه گزینش‌های آينده دانشگاه و مسائل آموزشی گفته بودند دانشگاه «امام صادق» به «انقلاب» تعلق دارد نه به «اشخاص».

از دانشگاه «امام صادق» به عنوان یکی از مهمترین دانشگاه‌های ایران نام برده می‌شود که وظیفه تربیت بسیاری از مدیران آتی نظام جمهوری اسلامی را بر عهده دارد.

مدیریت این دانشگاه سال‌هاست در اختیار خانواده مهدوی‌کنی قرار دارد.

دیگربان: محسن کاظمینی٬ فرمانده سپاه تهران با معرفی «پیچیده‌ترین» مناطق تهران اعلام کرد سازمان بسیج در جذب نیرو طبق برنامه پیش نرفته است.

آقای کاظمینی گفته فعالیت در تهران پیچیدگی «خاص» خود را دارد و مناطق «جماران»٬ «ولیعصر»٬ «باهنر» و «قدس» پیچیده‌ترین مناطق تهران برای سپاه محسوب می‌شوند.

این فرمانده سپاه توضیح بیشتری درباره پیچیدگی‌ این مناطق نداده٬ اما به نظر می‌رسد مقصود وی مسئله امنیتی این مناطق بوده باشد.

این چهار منطقه در شمال و شمال‌غربی تهران واقع شده‌اند که به طور معمول محل سکونت طبقات ثروتمند و متوسطه به بالای این شهر هستند.

نهاد‌های امنیتی٬ اطلاعاتی و نظامی سال‌هاست مناطق شمالی و شمال‌غربی تهران را یکی از مهمترین‌ تهدید‌های بالقوه می‌دانند.

کاظمینی در بخش دیگری از سخنان خود روند جذب نیرو برای سازمان بسیج ابزار رضایت کرده٬ اما گفته که این سازمان از برنامه کشوری خود در جذب نیرو عقب است.

راهک: حبیب حسینی فرد

حمله جنایتکارانه امروز به دفتر نشریه کاریکاتور شارلی ابدو در پاریس (صفحه فیسبوک نشریه در اینجا) و کشتن تعدادی از اعضای تحریریه آن در همان روزی اتفاق افتاد که رمان جنجال‌برانگیز میشل هولبک هم به بازار آمد. این همزمانی شاید تصادفی نباشد و تروریست‌ها شاید به دلیل عدم دسترسی به هولبک یا ناشرش به سراغ جایی رفته‌اند که کمتر فعلا تحت مراقبت بوده.هولبک نویسنده‌ای نام‌آشنا در فرانسه است و آثار و حرف‌های معمولا جنجال‌برانگیزی داشته. اسلام را احمقانه‌ترین دین خوانده، ستایش قبلی‌اش از استالین را ناشی از آن دانسته که او آنارشیست‌ها را می‌کشت و مارشال پتن که در فرانسه با هیتلر همدست شد را به دوگل ترجیح می‌دهد چون از کشور فرار نکرد.هولبک در رمان انقیاد (Soumission) سال ۲۰۲۲ فرانسه را تصویر می‌کند که در انتخابات ریاست جمهوری یک نامزد مسلمان با نامزد حزب افراطی جبهه ملی به دور دوم می‌روند و همه احزاب چپ و راست برای ممانعت از قدرت‌گیری نامزد جبهه ملی به نامزد مسلمان رای می‌دهند. او پیروز می‌شود و جمهوری چهارم فرانسه از فردای روز پیروزی به حکومت اسلامی تحت قوانین شریعت و حجاب و … تبدیل می‌شود. هلال ماه و پرچم سبز بر فراز الیزه برافراشته می‌شود و چند همسری هم سکه رایج. شخصیت اول داستان هم پرفسور دانشگاه سوربن است که حالا از عربستان سعودی تامین می‌شود و حقوقی کلان می‌گیرد، سه زن دارد و … و روشنفکران هم حتی در قیاس با دوره سلطه حکومت هیتلری بر فرانسه مقاومت چندانی نشان نمی‌دهند.تم داستان بیش از آنها بحث‌برانگیز بوده که از پیش پیش فروش نشود و حتی عامدانه قبل از انتشار آن را در اینترنت منتشر نکنند. چند روز دیگر بلافاصله ترجمه آن در آلمان هم منتشر می‌شود، که با استقبال محافل نزدیک به پگیدا روبرو شده.

توجهی که کتاب برانگیخته سبب شده که رسانه‌های فرانسه پررنگ به آن بپردازند. کمتر نشریه‌ای در روزهای اخیر صفحه اولش را با لحنی عمدتا انتقادی به این کتاب اختصاص نداده است.

هولبک در توضیح انگیزه‌اش برای نوشتن این رمان در مصاحبه‌ای با نوول ابزرواتور گفته است که ایده روشنگری که با پروتستانیسم زاده شد و به انقلاب کبیر فرانسه راه برد در بستر مرگ است. دوران روشنگری اروپایی تنها یک اپیزود از تاریخ بشریت بوده و دیگر اثری از آن نیست. حالا آته‌ئیسم مرده است، سکولاریسم مرده است و جمهوری هم.

او البته انکار کرده است که این کتاب بیش از همه به سود محبوبیت جبهه ملی تمام خواهد شد، ولی گفته که کتاب را با این هدف ننوشته و صرفا خواسته یکی از چشم‌اندازهای فرانسه را تصویر کند که اگر ۲۰۲۲ هم محقق نشود شاید بعدتر منتفی نباشد. تاکید هولبک این است که ترس از رمان من بی‌خود است و تا کنون هیچ رمانی نتوانسته مسیر تاریخی جوامع را دگرگون کنند.

شخصیت اصلی رمان البته هم از اسلام منتفر است و هم مجذوب آن. به همین خاطر هم خواننده بالاخره درنمی‌یابد که هولبک رمانی ضداسلامی نوشته یا صرفا اثری است ادبی. خودش هم گفته که من قضاوت در این باره را به خواننده واگذاشته‌ام. با این همه همنامی این کتاب با اثر تئو وان گوگ، فیلمسازی هلندی که در آخرین فیلمش آیه‌های قرآن را بر پیکر یک زن برهنه ضرب و زخم دیده تصویر کرده بود شاید بی‌معنا نباشد. وان گوگ اندکی بعد از نمایش فیلمش در تلویزیون ترور شد. حالا رابطه سکس و اسلام برای هولبک هم از میدان‌های اصلی چالش و مبارزه‌اند.

القصه، تاثیر این کتاب، ورای انگیزه نویسنده آن، بر فضای برانگیخته و حساس فرانسه و ورای مرزهای آن غیرقابل چشم‌پوشی است.

فرانسوا اولاند هم مجبور به موضع‌گیری راجع به رمان شده. گفته است که‌ آنچه که عده‌ای جسارت ادبی می‌نامند چیزی نیست جز تکرار حرف و حدیث‌هایی که این سال‌ها عنوان شده: سقوط و زوال فرهنگ غرب و اشاعه بدبینی. نگذارید که این فضای منفی ما را به درون خود درکشد.

با اتفاق جنایتکارانه امروز در دفتر نشریه شارلی ابدو کار منتقدان کتاب برای گرفتن زهر آن و کاستن از فضای منفی که این روزها در دو سوی رود راین (فرانسه و آلمان) شکل گرفته آسان نخواهد بود. ظاهرا هنوز زیاد مانده که گرایش‌هایی از اسلام پاسخ کاریکاتور و رمان را به صورت مشابه بدهند و خود با جنایت شان وضعیت را برای اکثریت مسلمان‌های مسالمت‌جوی مهاجر دشوار نکنند.

رادیوفردا: برپایه گزارش‌های منتشر شده، روز چهارشنبه، در حمله به دفتر هفته‌نامه شارلی ابدو در پاریس دست کم ۱۲نفر کشته شدند. دو نفر از کشته‌شدگان پلیس هستند. یکی از سردبیران و سه کارتونیست این هفته‌نامه در میان کشته‌ها هستند.

​​ این هفته‌نامه طنز سال ۲۰۱۱ پس از انتشار کاریکاتوری درباره پیامبر اسلام به آتش کشیده شده بود. یکی از توئیت‌های آخر این هفته‌نامه در مورد ابوبکر البغدادی، رهبر گروه «حکومت اسلامی» بود که پانزده دقیقه پیش از حمله به این هفته نامه منتشر شده بود.

​​گفته می‌شود سه مرد نقابدار با کلاشنیکوف به این هفته‌نامه حمله کرده‌اند. در تصاویر منتشر شده، یک نفر در درگیری‌ها «الله‌اکبر» می‌گوید.

​​ به گزارش فرانس ۲۴ فرانسوا اولاند رئیس جمهور این کشور، دستور نشست اضطراری به اعضای دولت داده است. پس از این حمله دولت فرانسه سطح هشدار در مورد تهدیدات تروریستی را به بالاترین میزان ارتقاء داد.

فرانسوا اولاند، رئیس جمهور فرانسه، که در محل حمله حضور پیدا کرده بود، این حمله را «یک حمله تروریستی» خواند و گفت در هفته‌های اخیر چندین حمله تروریستی به این کشور خنثی شده است.

گزارش شده که ۱۰ نفر هم در این حمله زخمی شده‌اند که حال چهار نفر از آنها وخیم اعلام شده است.

​​ هنوز هیچ شخص یا گروهی مسئولیت این حمله را به عهده نگرفته است.

به تازگی مانوئل والس، نخست‌وزیر فرانسه، نسبت به حملات ترورییستی در این کشور هشدار داده بود.

این خبر تکمیل می‌شود.