اخبار

عصرایران: یادداشت اختصاصی دکتر ناصر فکوهی، انسان شناس

ایران همواره سرزمین فرهنگ‌ها، زبان‌ها، سبک‌های زندگی و تنوع بی‌اندازه ای از همه جنبه‌های فرهنگ بوده‌است و سیاست‌های گوناگون توانسته‌اند این تنوع را مدیریت کنند و هر وقت نتوانسته‌اند این کار رابکنند، کشور از دست رفته است.
دکتر ناصر فکوهی استاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران و مدیر موسسه “انسان‌شناسی و فرهنگ” در مطلبی برای عصرایران به موضوع نژادپرستی و تنوع فرهنگی در ایران امروز پرداخت.

متن کامل این متن در پی می آید:

از فرازهای سخنرانی پس از انتخابات آقای روحانی جمله ای بود که ایشان از وحدت ایران در قالب همگرایی همه قومیت‌های آن، با ذکر نام آن‌ها از جمله کردها، عرب‌ها، گیلک ها و مازنی ها و … آورده بودند.

این امر در راستای برنامه های دولت ایشان از دوره نخست بود و باید اذعان کرد که همانگونه که دولت ایشان وعده داده بود، برای نخستین بار تدریس زبان‌های قومی در برخی از مناطق مربوط آغاز شدند و اصل 15 قانون اساسی پس از ده‌ها سال و برغم فشار بسیار شدید از طرف پان‌ایرانیست‌ها و گروه‌های شوینیست و باستان‌گرای ضد‌انقلاب به اجرا در‌آمد. این رویکرد به حق، با پاسخ مثبتی از جانب همه هموطنان ما و از جمله در مناطق قومی روبرو شد که رای بالایی را به دولت جدید ایشان دادند و با اهداف انقلاب اسلامی تجدید عهد کردند.

همین نکته البته درباره موضوع عدالت اجتماعی نیز مطرح بوده و هست. انتقادی که ما چندین بار از دولت نخست ایشان کردیم، آن بود که برغم همه نکات مثبت خود در حوزه اقتصادی، هنوز سیاست‌های نولیبرالی را در بسیاری از بخش‌ها پیش می‌برد در حالی که باید چرخشی اساسی در این زمینه به طرف شکل‌دادن به یک دولت رفاه برای همه ایارنیان در زمینه‌های بهداشت و آموزش و مسکن و مهار تورم در آینده انجام بگیرد، در خالی که اگر کمک هزینه‌ای هم داده می شود (یارانه) خاص اقشار فقیر باشد. اما در این یادداشت کوتاه فرصت پرداختن به این موضوع که در آینده به آن خواهیم پرداخت، نیست.

بحث ما در این یادداشت کوتاه، اشاره به موضوعی است که در حال حاضر شاید چندان برای دولت و برای مردم ما نگران‌کننده به نظر نرسد، اما چنین است و می‌تواند در آینده خطرات باز هم بیشتری را به همراه بیاورد: اقلیت‌های فرهنگی مذهبی ایران امروز در منطقه خاور‌میانه شاید از بالاترین حد از آزادی برخوردار باشند ولی هنوز راه زیادی برای رسیدن به موقعیتی آرمانی و قابل دفاع کامل در پیش داریم.

این امر را می‌توان هم در مورد اقلیت‌های غیر شیعی مسلمان گفت، هم درباره اقلیت‌های مذهبی غیر‌مسلمان. اقوام ایرانی، از این لحاظ نباید به مثابه «اقلیت» مطرح شوند زیرا ایران مجموعه‌ای از این اقوام است و چیزی خارج از اقوام و زبان‌های ایرانی این کشور را نمی سازد و هیچ سلسله‌مراتبی در یک جهت یا در جهت دیگر قابل قبول نیست.

از این لحاظ باید روشن باشد که دفاع درست و به حق ما از زبان فارسی به مثابه یک زبان ملی و بین المللی به معنی دفاع ما از قومیتی با عنوان «فارس» و از آن بی معنا تر «نژاد»ی به نام «آریایی» که هیچ کدام وجود خارجی به معنای جدید و علمی کلمه ندارند، نیست. اولا آنچه در ایران «قوم فارس» نامیده شده، برخلاف نظری رایج شده به وسیله مستشرقین، فاقد اولین مشخصات قومی از لحاظ انسان شاختی است مثل حتی نام «فارس» ها، که خودشان نیز خود را فارس خطاب نمی کنند (کاری که دیگر اقوام می کنند زیرا مبنایشان زبانی است)، نه اسطوره شناسی فارس وجود دارد و نه زبان فارس، و غیره.

آنچه قوم فارس نامیده می شود در واقع ترکیبی از جمعیت های بسیار گوناگون پارسی زبان است که در گویش های بسیار متفاوت وجود دارند، گویش هایی گاه چنان متفاوت که برای یکدیگر غیر قابل درک هستندو این ربطی به زبان فارسی ندارد. اما «نژاد» نه تنها مفهوم نژاد یعنی شباهت های جسمانی و روانی افرادی که در یک پهنه زندگی می کنند به طور کامل منسوخ و از لحاظ علمی بی پایه است، مفهم «آریایی» نیز که «ایران» احتمالا از آن آمده است، اشاره به گروه قومی، جمعیتی یا مردمی خاصی نداشته است هر چند به تعبیر برخی از ایرانیان از جمله گراردو نیولی این واژه برای ساکنان این پهنه معنایی «قومی» هم داشته است. اما باز هم «قومی» بودن در معنای امروزین انسانشناختی مورد تردید بسیار است . این واژه به نظر نامی عام و صفتی است به همان معنای «نجیب» که در برخی از زبان های باستانی آن منطقه در حدود هزاره دوم پیش از میلاد رایج بوده است.

به عبارت دیگر این‌ها اقوام و مردمانی بوده اند مختلف و «نجیب» (معنای اصلی آریایی) که از هزاران سال پیش به این سو به تدریج در این پهنه، «پهنه انسان‌های نجیب»، ساکن شده‌اند و به اقوام و ادیان گوناگون تعلق داشته اند؛ از لحاظ ژنتیک هم یکدست بودن ساکنان این پهنه یا هر پهنه دیگر انسانی به صورت مطلق سخن بی ربطی است. اما زبان فارسی را نیز باید محصول تلاش بیش از یکصد سال معاصر ایرانیان و تلاش بیش از هزارسال ِ شاعران و نویسندگان ایران از همه اقوام آن بوده است و به همه آنها تعلق دارد.

افتخار ما از لحاظ سیاسی امروز آن است که گاه برای مثال در مورد اقلیت های دینی غیرمسلمان، آنها از لحاظ رقم بسیار کوچک هستند، اما پیشینه دراز مدت در کشور ما داشته و همگی خدماتی تاثیر گزار در ساختن تاریخ و فرهنگ کشور ما در کارنامه خود دارند و به همین ترتیب نیز از حق نماینده داشتن در مجالس قانونگذاری ما برخوردارند.

همه این گروه‌های بزرگ کوچک در کنار همه مردم ایران، همگی خود را جزئی تفکیک ناپذیر از ایرانیان در وحدت ملی‌شان می دانند و در وفاداری آنها به این پهنه و در پیشینه آنها در دفاع از کشور در دوران دفاع مقدس کم ترین شکی نمی‌توان روا داشت. این نکته‌ای است که به درستی از طرف رئیس جمهور محترم مطرح شده است.

اما متاسفانه همزمان با این سخنان، برخی از روزنامه‌های موسوم به اصلاح طلب، همچنان ستون های خود را در اختیار افراد و گرایش‌های خطرناک پان‌ایرانیست، ضد‌ملی، ضدانقلاب، شووینیست، نژادپرست و رسما باستان‌گرا قرار می‌دهند که در حال شکل‌دادن به نسل جدیدی از پان‌ایرانیست‌های فاشیست در ایران هستند. از مشخصات اصلی این گروه‌ها اینکه خود را به دروغ خود را کاملا نسبت به قدرت مرکزی وفادار نشان می‌دهند، اما با گستاخی و وقاخت تمام، انگشت اتهام را به سوی اقوام ایرانی به خصوص عرب های ایران می‌گیرند و به برخی گرایش های نژادپرستانه در نزد آدم‌هایی عقب‌مانده و بی‌فرهنگ از دو طرف در این زمینه دامن می‌زنند.

در نتیجه، دائما بحث هایی انحرافی را پیش می‌کشند که گویی در جنگ تحمیلی، مساله، نه تجاوز یک قدرت دیکتاتوری و منفور بعثی به ایران به مثابه یک کشور مستقل و چند‌فرهنگی بوده، بلکه ما با نمونه‌ای جدید از جنگ میان «عرب ها» و «پارسیان» روبرو بوده‌ایم. سخنی که دقیقا به وسیله صدام در تمام طول جنگ‌تحمیلی مطرح شده‌بود. چنانکه دائما از خیالاتی انحرافی و حوادثی تاریخی چون «قادسیه» سخن می‌گفت تا «برتری عرب بر عجم» را به عنوان هدف اصلی جنگ مطرح کند.

این در حالی بود که در ایران هرگز گفتمان رسمی به طرف استفاده از بحث‌های انحرافی نژاد‌پرستانه نرفت و در این رویداد بزرگ، عرب‌های خوزستان از بزرگترین مدافعان کشور بودند و لحظه ای در ذهن و رفتار خود تردیدی در دفاع از کشور خویش نشان ندادند: هزاران تن از این جوانان شهید شدند تا از ایران و پایندگی و آینده آن دفاع کنند. برای این جوانان لحظه ای جنگ به معنای جنگ «فارس و عرب» نبود.

اما متاسفانه برخی روزنامه های اصلاح طلب در روزهای اخیر و البته پیش از آن، بار دیگر همچون سال های گذشته که نظریه مطرود «اسلام ایرانی» در نمونه دولت های نهم و دهم مطرح شد، شروع به ارائه تزهای باستان‌گرایانه کرده اند و زبان عربی و برخی مطالبات شهری مثلا برای نامگذاری خیابان‌ها را – که خود بحثی جداگانه و مفصل را می‌طلبد – بهانه‌ای کرده‌اند که به هموطنان عرب تبار ما حمله کنند.

این کار بارها و بارها تاکنون در رسانه‌های کشور انجام شده است و توهین‌های قومی و زبانی و نژادپرستانه از سوی مجریان، برنامه نویسان، طنزنویسان و … مطرح شده است و هر بار بسیاری از روشنفکران و دانشگاهیان ناچار به دخالت شده اند تا بگویند که زبان، فرهنگ، لباس، آشپزی، فرهنگ زندگی روزمره، مناسک، سبک‌های زندگی و هزاران هزار جلوه دیگر از زندگی مردم ما با تنوع عظیمی که دارند، برای ما یک شانس بزرگ است که باید قدر این نعمت را بدانیم و اینکه ما فرهنگ های گوناگون، بیش از 50 زبان و صدها گویش داریم، اینکه سنت‌های ما در بخش‌های مختلف کشور چنین رنگارنگ و غنی هستند یک شانس است که هر کشوری از آن برخوردار نبوده و اگر هم بوده توان مدیریتش را نداشته‌است.

ما از لحاظ تاریخی هم همواره چنین بوده ایم و هم تقریبا همواره قادر به مدیریت این موقعیت به سود همه ساکنان این پهنه و آینده آنها. اینجاست که باید دولت آینده از چالشی بزرگ در برابر خود و خطری که همه ما را تهدید می‌کند، برحذر باشد و هر چه زودتر در برابر گرایش‌های پان‌ایرانیستی و باستان‌گرا در هر رده و از جانب هر کسی مطرح شود و البته از طرف دیگر با هر‌گونه تمایلات قوم گرایانه و ضد‌ملی و واگرایانه جلوگیری و برخورد کند. اما اعتماد ما با توجه به تاریخ این پهنه بسیار بیشتر به اقوام این کشور است که در طول هزاران سال نشان داده اند به آن پایبند هستند تا به افرادی که خود را به اصطلاح «متخصص»، «نخبگان فکری» و «روشنفکران» و «دانشگاهیان»ی معرفی می‌کنند که بیشترین گسست را با مردم دارند و خود را تافته جدا بافته می‌دانند و می‌خواهند برای مردم تعیین تکلیف کنند و با پناه گرفتن دروغین زیر تظاهر به حمایت‌شان از دولت مرکزی، در واقع این دولت را به سوی تخریب خودش هدایت ‌کنند.

باستان‌گرایی، همواره جز خیانت و سرسپردگی به قدرت‌های بیانه کاری در این کشور نکرده، هرگز در ایران هیچ شانسی نداشته و هرگز شانسی نخواهد داشت. ایرانی که باستان‌گرایان از آن صحبت می‌کنند هرگز در هیچ زمانی در کشور ما وجود نداشته‌است و به شهادت بزرگترین ایران‌شناسان جهان، چیزی نیست جز ملغمه‌ای از نداشتن دانش نسبت به جهان باستان و تاریخ ایران و تمایلات راست سیاسی و خودباختگی دربرابر قدرت های بیگانه‌ای که دائما عصر طلایی پیش از انقلاب به ویژه دوره پهلوی اول را در زرورقی دروغین برای مردم ما به نمایش می گذارند.

ایران همواره سرزمین فرهنگ‌ها، زبان‌ها، سبک‌های زندگی و تنوع بی‌اندازه ای از همه جنبه‌های فرهنگ بوده‌است و سیاست‌های گوناگون توانسته‌اند این تنوع را مدیریت کنند و هر وقت نتوانسته‌اند این کار رابکنند، کشور از دست رفته است.

گمان ما بر آن است که دولت آقای روحانی که همان گونه که خود در سخنرانی پس از انتخاباتشان گفتند بر وحدت کامل کشور به توان همه فرهنگ‌ها و اقوامش تاکید کردند، انجام دادند، باید بتواند با این گرایش‌های خطرناک و ضد‌انقلاب و تخریب‌گر که به دیگران از جمله به طرفداران دفاع از فرهنگ مردم عرب‌ تبار ایران تهمت «بعثی بودن» می‌زنند، برخورد کند.

انتشار چنین مطالبی در مطبوعات ما و بازتاب سخنان نژاد‌پرستانه یا قوم‌پرستانه در همه رسانه‌های ما باید، همچون همه کشورهای پیشرفته جهان، ممنوع و شامل مجازات‌های عمومی باشند. البته افرادی که این سخنان را بر زبان می‌آورند اغلب خود، افرادی خُرد و آنقدر حقیر و رسوا هستند که کمترین ارزشی برای پرداختن به آنها وجود ندارد، اما به این افراد نباید اجازه داد به هیچ یک از اقوام ما توهین کنند زیرا این گونه رفتارها خاصیت سرایت دارند.

این امر به خصوص درباره عرب‌های ایرانی که از محروم‌ترین و همچنین وفادارترین و صبورترین مردم ایران هستند صادق است؛ آنها بودند که در جنگ تحمیلی جان و مال و شهرهای خود را از دست دادند و امروز هم برغم سخت‌ترین شرایط اقلیمی و عدم رفاه، یک لحظه دست از حمایت از دولت وانسجام ملی برنداشته‌اند و هرگز اجازه نداده‌اند دشمنان این کشور از سختی‌های آنها برای منافع خود سودی به دست بیاورند و علیه دولت مرکزی تحریکشان کنند رفتار انتخابی این مردم در انتخابات اخیر خود گویای این امر بود.

حال اینکه برخی از روزنامه‌های اصلاح‌طلب خواسته باشند به بهانه پیروزی آقای روحانی راه را برای نژاد پرستی و بیگانه پرستی که به ظاهر متناقض می آیند اما در واقع دست در دست یکدیگرند، باز کنند، اینکه گروهی خواسته باشند به بهانه مقابله سیاسی ما با دیکتاتورهای فروپاشیده‌ای چون رژیم صدام جنایتکار که بیشترین جنایات را در حق مردم عرب و کُرد کشور خود مرتکب شد و اتفاقا بسیار به ایدئولوژی آنها نزدیک بود تا به بحث ما، و یا دیکتاتورهای جنوب خلیج فارس، که بدترین فشار را در درجه اول به مردم عرب خود وارد می کنند؛ اینکه گروهی خواسته باشند از این موقعیت‌ها که باید با صبوری و اعتدال و به سود مردم همه کشورها و نه به سود قدرت‌های جنگ طلب بزرگ، حلشان کرد، عرب ستیزی و نژادپرستی را در کشور ما رواج دهند، کاری است خطرناک؛ و بیش از همه خطرناک برای دولتی که توانسته است به یکی از بالاترین آرای عمومی در تاریخ معاصر ایران برسد و از حمایتی چنین گسترده در میان مردم ما برخوردار شود.

پیش از آنکه چنین افکاری فرصت کنند در زمینه‌ای مسموم و به خصوص از طریق روشنفکرانی که در اصل، از ابتدا و همیشه باستان‌گرا و سلطنت‌طلب بوده و هستند و قهرمان و چهره تاریخی بت واره‌شان، رضا خان قلدر و بی رحم و جنایتکار و سیاست‌های قومی او در دوران دیکتاتوری‌اش در ایران بود، به دیگران سرایت کنند، باید از نفوذ آنها در رسانه‌ها، گفتمان‌های رسمی و غیررسمی و در دستگاه‌های اجرایی و فکری کشور جلوگیری کرد.

دکتر ناصر فکوهی
استاد دانشگاه تهران و مدیر موسسه انسان‌شناسی و فرهنگ

رادیوفردا: سه نماینده مجلس روز شنبه، ۳۰ اردیبهشت، در مورد «گسترش پدیده خرید و فروش کودکان در ایران» هشدار دادند و خواستار افزایش مجازات‌های قضایی در این زمینه شدند.

این سه نماینده در مصاحبه با خبرگزاری خانه ملت، وابسته به مجلس، خرید و فروش کودکان را عملی «مجرمانه» دانستند و خواستار تشدید مجازات‌های بازدارنده در این مورد شدند.

محمدعلی پورمختار٬ عضو کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس، گفت که «خرید و فروش نوزادان خلاف شرع و غیرقانونی است و بر همین اساس در قوانین هم منع شده است.»

↯​برای دریافت تازه‌ترین خبرها به تلگــــرام رادیو فردا بپیوندید

آقای پورمختار همچنین از بررسی لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان در کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس خبر داد که مجازات عاملان خرید و فروش کودکان را «تشدید و سنگین‌تر» می‌کند.

وی اضافه کرد: در این لایحه «علاوه بر تعیین مجازات کیفری، مجازات محرومیت‌های اجتماعی و جزای نقدی» هم پیش‌بینی شده است.

آن‌ طور که این نماینده مجلس گفته است، در این لایحه «پیش‌بینی شده علاوه بر خریدار و فروشنده نوزاد در بیمارستان با پرسنل و مدیریت بیمارستان»‌های متخلف نیز برخورد شود.

محمد کاظمی٬ نایب رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس، هم گفت که در لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان برای خرید و فروش کودکان، مجازات دو تا پنج سال حبس در نظر گرفته شده است.

به گفته آقای کاظمی، «در جریان بررسی و رای گیری مفاد این لایحه در این کمیسیون، پیشنهادات دیگری در خصوص تشدید مجازات خرید و فروش کودکان را ارائه خواهیم کرد.»

لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان در حال حاضر در دستور کار کمیسیون قضایی و حقوقی قرار دارد.

یحیی کمالی‌پور٬ دیگر نماینده مجلس، هم در همین ارتباط گفت که «مجازات خرید و فروش کودکان در لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان تشدید شده است».

آقای کمالی‌پور افزود: در این لایحه «ساز و کارهای مناسبی برای برخورد با والدینی که کودکان خود را در معرض فروش قرار می‌دهند، تعبیه شده است.»

به گفته وی، بر اساس یکی از مفاد این لایحه، «در صورتی که والدین یا نهادهای حمایتی تعمدا اقدام به فروش کودکان کنند هم ضمن برخورد قانونی٬ از مسئولیتی که عهده دار بودند هم سلب می‌شوند.»

پیشتر بهمن طاهرخانی٬ عضو کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس، در بهمن سال گذشته گفته بود «کودک‌فروشی» در ایران به «تجارت» تبدیل شده است.

بر اساس گزارش برخی از رسانه ها در ایران، «نوزادفروشی» به یک پدیده اجتماعی تبدیل شده و برخی خانواده‌ها در ازای دریافت میلیون‌ها تومان، نوزاد یا نوزادان خود را به متقاضیان واگذار می‌کنند.

تیرماه سال گذشته نیز شهیندخت مولاوردی٬ معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده گفته بود آمار نوزادان فروخته شده در شکم مادر «زیاد» است و «فقر» یکی از مهم‌ترین عوامل گسترش این پدیده اجتماعی در ایران محسوب می‌شود.

او از «فقر اقتصادی»، «فقر فرهنگی»، «اعتیاد»، «کارتن‌خوابی» و «ازدواج کودکان» از مهم‌ترین عوامل «نوزادفروشی» در ایران نام برده بود.

دویچه‌وله: در پاکستان قبر یک وبلاگ‌نویس جوان، در گورستانی نزدیک پیشاور، به زیارتگاه تبدیل شده است. سرنوشت مشال خان برای بسیاری از رسانه‌های پاکستان موضوعی جالب و در عین حال حیرت‌انگیز است.

مشال خان به نماد جنبش مدنی مقاومت در برابر بنیادگرایان بدل شده است

مشال خان، وبلاگ‌نویسی جوان بود که به خاطر مبارزه با تعصبات دینی، خشم و نفرت افراد “جاهل” را برانگیخت. مشتی از دانشجویان خشمگین در روز ۱۳ آوریل گذشته جوان بی‌دفاع ۲۳ ساله را در گوشه‌ای از کوی دانشگاه شهر مردان، در نزدیکی پیشاور، به دام انداختند و وحشیانه به قتل رساندند. حتی وقتی که دیگر جان داده بود، مهاجمان با فریاد الله اکبر به سر و بدن او ضربه وارد می‌کردند.

هنگامی که مشال خان به قتل رسید، هیچکس با خانواده او همدردی نکرد، حتی ملای محل اجازه نداد که در گورستان مسلمانان دفن شود، زیرا به نظر او مشال خان با کفرگویی از جمع امت اسلام بیرون رفته بود.

چندی پس از مرگ مظلومانه‌ی مشال خان، همه دریافتند که “بی‌ایمانی” او تنها شایعه بوده و او در واقع قربانی بدگویی دشمنانش شده است. از آن پس همان مردمی که خون او را ریخته بودند، او را “شهید” خواندند، زیرا خونش به بی‌گناهی ریخته شده بود.

“قتل یک افشاگر؟”

مشال خان دانشجوی ۲۳ ساله‌ی رشته روزنامه‌نگاری بود که به مشکلات اجتماعی توجه پیرامون خود توجه داشت و از نبود عدالت در جامعه رنج می‌برد. اما او هرگز مزاحم کسی نبود، سرش همیشه گرم درس و مشق بود و همه به او احترام می‌گذاشتند.

آموزشگاهی که مشال خان در آن درس می‌خواند، یکی از بهترین دانشکده‌ها در بالاترین سطح حرفه‌ای است. همین که او در چنین محلی به قتل رسیده، حیرت همگانی را برانگیخته و پرسش‌هایی را مطرح کرده است.

یکی از نکاتی که برای بازپرسان پرونده جالب است، این است که مشال خان تنها دو روز قبل از حمله‌ای که به قیمت جان او تمام شد، در مصاحبه‌ای به رواج فساد در دانشکده حمله کرده بود. درست پس از پخش این مصاحبه بود که این شایعه بر سر زبان‌ها افتاد که او به اسلام توهین کرده و بنابرین “ملحد” است.

امروز همسایگان و همشهری‌های مشال خان پی برده‌اند که اتهام الحاد، تنها دستاویزی برای نابود کردن او بوده است.

افرادی که پس از قتل مشال خان، وجدانی معذب یافته‌اند، اکنون به زیارت گور او می‌روند. از زمان قتل او پلیس ۴۷ نفر را دستگیر کرده، اما کسی گمان ندارد که قاتلان واقعی او دستگیر و مجازات شوند.

در نبشته‌ای که نزدیک گور مشال خان نصب شده، این سخن نقش بسته است: «از افتادن من شادی نکنید؛ روزی که باد از جهتی دیگر بوزد، یکی از شما به زمین خواهد افتاد».

اعدام برای کافران

در پاکستان کفر و الحاد به موجب قانون مجازات اعدام در پی دارد، اما در بسی موارد افراد پیش از رسیدگی حقوقی به اتهام، به دست افراد متعصب و ناشکیبا به قتل می‌رسند. چه بسا کسانی از سر انتقام‌جویی و کینه‌توزی، شایعه “کفر” کسی را بر سر زبان‌ها می‌اندازند.

از سال ۱۹۹۰ تا کنون ۶۵ نفر به اتهام “کفرگویی” در پاکستان به قتل رسیده‌اند، که بیشتر آنها از افراد روشنفکر و تحصیل‌کرده بودند.

بیشتر بخوانید: سلمان رشدی؛ ربع قرن زندگی پس از فتوای قتل

حدود ۶ سال پیش در استان پنجاب یک فرماندار به دست یک بنیادگرای افراطی به قتل رسید. “جرم” فرماندار این بود که از زنی مسیحی، که شایع بود به پیامبر اسلام “دشنام” گفته، حمایت کرده است.

امروزه قاتل مزبور در پاکستان چنان محبوبیتی دارد که طرفدارانش در حومه اسلام‌آباد، پایتخت کشور، برای او گنبد و بارگاه ساخته‌اند. هیچکس هم تا امروز جرأت نکرده به این امر اعتراض کند.

رادیوفردا: هجوم مردم در میناب برای بردن کالا و مواد غذایی

پرویز پرستویی، بازیگر سینما، روز دوشنبه ویدئویی مربوط به شهرستان میناب در استان هرمزگان را در صفحه اینستاگرام خود قرار داد که به صحنه دفن کالاهایی توسط مأموران در این شهرستان مربوط می‌شود.

پرویز پرستویی دربارهٔ این صحنه نوشت: «در شهر میناب، مسئولان، کالای قاچاق را بردند که معدوم کنند، مردم فقیر و گرسنه به آن حمله کردند.»

در همین رابطه نیز، باشگاه خبرنگاران جوان در خبری در کنار این ویدئو دربارهٔ آن این‌گونه توضیح داد که «چندی پیش یک کامیون حامل مواد فاسد برای دفن در میناب حاضر شد که مورد حمله گرسنگان قرار گرفت و به غارت رفت. لودری که برای دفن مواد غذایی فاسد در محل حاضر شده بود کنار کشید تا مردم فقیر سر مواد آمدند و آنها را با رضایت با خود بردند.»

گویانیوز:

توانا – آنطور که در این ویدئو کوتاه دیده می‌شود ماشین گشت ارشاد زنی که به او برای بی‌حجابی اخطار داده است زیر می‌گیرد. پليس مدارک اين زن را از او می‌گيرد وقتی مقاومت می‌كند و بعد برای پس گرفتن مداركش می‌رود او را زیر می‌گیرند

رادیوفردا: علی ربیعی، وزیر کار ایران، گفته است، ۳۳ معدنچی در انفجار معدن زمستان یورت آزادشهر، جان باختند. وی همچنین از پیدا شدن جنازه ۲۱ کارگر معدن خبر داد.

به گزارش ایلنا، علی ربیعی با حضور در محل حادثه انفجار معدن زمستان یورت آزادشهر در گفت وگو با خبرنگاران اظهار داشت: متاسفانه در این حادثه تمامی کارگران معدنی که محبوس شده بودند، جان خود را از دست دادند.

وی از تشکیل کمیته ای برای بررسی این حادثه خبر داده است.

پیش از این، مقام‌های محلی استان گلستان چهارشنبه شب اعلام کردند که اجساد ۲۱ معدنچی محبوس شده در معدن زمستان یورت آزادشهر از این محل خارج شده است.

صادقعلی مقدم، مدیرکل مدیریت بحران گلستان، به خبرگزاری صداوسیما گفت: حدود ۳۵ نفر در حادثه انفجار در این معدن محبوس شدند که امدادگران، پیکر بی‌جان ۲۱ نفر را پیدا کردند.

رمضان بهرامی، رئیس خانه صنعت و معدن استان گلستان، نیز در گفت‌وگو با خبرگزاری تسنیم این خبر را تایید کرده و از مصدوم شدن ۶۹ نفر در این حادثه خبر داده است.

پیشتر وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی ایران شمار افراد به‌دام افتاده در معدن ذغال‌سنگ «زمستان یورت» را ۳۵ نفر عنوان کرده بود که در عمق ۷۰۰ متری این معدن بر اثر وقوع انفجار و ریزش معدن محبوس شده‌اند.

علی ربیعی شامگاه چهارشنبه ۱۳ اردیبهشت به خبرگزاری صدا و سیما گفته بود که علت وقوع انفجار و محبوس شدن کارگران در این معدن، اشتباه آنان برای روشن کردن لوکوموتیو حمل ذغال سنگ به شیوه باتری به باتری بوده است.

وی اظهار داشت: «در عمق ۷۰۰ متری این معدن ۱۳۰۰ متری، باتری لوکوموتیوی که ذغال سنگ را حمل می‌کرده است تمام می‌شود و برای نصب باتری جدید اشتباه می‌کنند و می‌خواهند این مشکل را به شیوه غلط باتری به باتری کردن برطرف کنند که متأسفانه این کار منجر به انفجار گاز انباشته در معدن می‌شود».

آقای ربیعی عصر چهارشنبه گزارش‌های ضدونقیض درباره تلفات احتمالی این حادثه رد کرده بود.

وی گفته بود: «در حال حاضر هیچ خبری مبنی بر کشته شدن افراد در این حادثه نداریم و کسی هم هیچ جنازه‌ای مشاهده نکرده است و ما تا به آنجا نرسیم نمی‌توانیم قضاوتی بکنیم».

به گفته وزیر کار ایران، ۱۲ نفر که در ابتدای وقوع حادثه برای نجات کارگران اقدام می‌کنند به خاطر انتشار گاز در آن مکان دچار مصدومیت تنفسی می‌شوند که وضعیت آنان پس از اعزام به بیمارستان اکنون نسبتا مناسب است.

علی ربیعی شمار افراد به‌دام افتاده را ۳۵ نفر اعلام کرده که ۲۶ نفر آنها کارگر معدن هستند و ۹ نفر نیز از افراد پیمانکار. به گفته وی، «از آنجا که این معدن افقی است، امکان کار و پیشروی در آن راحت‌تر است» و تاکنون «۴۰۰ متر پیشروی صورت گرفته است».

وزیر کار ایران همچنین ابراز امیدواری کرده بود که تا چند ساعت آینده کار تخلیه هوای مسموم معدن به پایان برسد و مرحله آواربرداری آغاز شود.

انفجار در معدن زمستان یورت ساعت ۱۱ و ۳۰ دقیقه صبح چهارشنبه رخ داد. این معدن در آزادشهر استان گلستان واقع است.

من و تو: مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به خبرگزاری کار ایران (ایلنا) گفته است که مسأله نیروی انتظامی و کنسرت‌ها رفع شده است.
با اصلاح ماده۲۰ آیین‌نامه اماکن عمومی، صدور مجوز اجرای برنامه‌های فرهنگی، هنری ازجمله اجرای صحنه‌ای موسیقی و تئاتر برعهده وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.
مدیر دفتر موسیقی وزارت ارشاد لغو مجوز کنسرت‌ها در استان خراسان رضوی و ورود دادستان این استان به موضوع را «عجیب» خوانده است.

فرزاد طالبی، مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به خبرگزاری ایلنا گفته است که مسئله نیروی انتظامی و کنسرت‌ها رفع شده است. با این حال، ممنوعیت برگزاری کنسرت در استان خراسان رضوی هنوز در کل کشور یک استثناست.

به گفته طالبی، رفع اختلاف با نیروی انتظامی، از طریق اصلاح آیین‌نامه اجرایی ماده ۲۰ اماکن عمومی انجام شده که در آن به نیروی انتظامی اجازه مخصوص برای برگزاری یا لغو کنسرت‌ها داده شده بود.

اواسط تابستان ۱۳۹۵، با تصمیم هیات وزیران، ماده۲۰ آیین‌نامه اماکن عمومی اصلاح شد که براساس آن صدور مجوز اجرای برنامه‌های فرهنگی، هنری ازجمله اجرای صحنه‌ای موسیقی و تئاتر برعهده وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.

مدیرکل دفتر موسیقی گفته: «نیروی انتظامی پس از اصلاح این آیین‌نامه فقط پاسخ استعلامی را می‌دهد که از آنها خواسته شده است؛ یعنی نیروی انتظامی طی یک هفته فرصت دارد نتیجه استعلام را به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بدهد. اگر هم پاسخ این استعلام منفی باشد آن وقت ما دلیلش را از نیروی انتظامی جویا خواهیم شد و دلیلشان نباید غیرانتظامی و غیرترافیکی باشد.»

فرزاد طالبی گفته پس از اصلاح این آیین‌نامه که حدود شش ماه قبل اتفاق افتاده است، نیروی انتظامی دیگر در مورد کنسرت‌ها دخالتی نکرده است.

به گفته مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، وقتی مجوزی ازسوی اداره کل استان‌ها صادر می‌شود، این مجوز پس از دریافت استعلام از نیروی انتظامی صادر شده و بر همین اساس نیروی انتظامی دیگر نمی‌تواند از برگزاری چنین برنامه‌ای جلوگیری کند؛ مگر در صورت ورود دادستان.

طالبی اما اتفاقات مربوط به استان خراسان رضوی را «رفتار عجیبی» خوانده که حتی در این بین رفتار قضایی نیز اتفاق می‌افتد.

سال گذشته برگزاری چند کنسرت از جمله کنسرت‌های سالار عقیلی، کیهان کلهر و شهرام ناظری در استان خراسان رضوی لغو شد.

دادستان خراسان رضوی برگزاری کنسرت در این استان ایران را «تا اطلاع ثانوی» ممنوع اعلام کرده بود.

غلام‌علی صادقی گفته بود که به دلیل گله حوزه علمیه و علما از نحوه برگزاری کنسرت‌های موسیقی، دادستانی با بررسی‌های خود متوجه «اتفاقات اخلاقی ناگوار» در حین برگزاری کنسرت‌ها شده است.

احمد علم‌الهدی، امام جمعه مشهد هم در خطبه نماز جمعه اعلام کرده بود که در مشهد و در حریم امام رضا نباید کنسرت برگزار شود.

دویچه‌وله: در دو مهمانی شبانه در ایران ۷۰ نفر توسط نیروی انتظامی دستگیر شدند. این نوع از دستگیری در ماه‌های گذشته روندی صعودی داشته است. سازمان‌های حقوق بشری منتقد، این بازداشت‌ها را تعرض به حریم خصوصی افراد می‌دانند.

مهدی کاهه، دادستان عمومی و انقلاب مرکز استان قم، از دستگیری ۴۵ زن و مرد در یک مهمانی شبانه در حاشیه شهر قم در روز دوشنبه (۱۱ اردیبهشت/ اول ماه مه) خبر داد. او گفت: «حسب گزارش پلیس اطلاعات و امنیت استان قم مبنی بر حضور تعدادی از افراد مذکر و مونث در داخل یک کارگاه مبل‌سازی در حاشیه شهر پس از صدور دستور اکیپ‌های انتظامی فورا به محل اعزام شدند».

این مقام قضایی همچنین از “محرز” شدن “ارتکاب جرائمی نظیر اشاعه و ایجاد موجبات فساد و فحشا، شرب خمر و روابط نامشروع” سخن گفت.

به گفته‌ی دادستان قم، ۱۴ نفر از دستگیرشدگان که “جرائم سنگین‌تری داشته و دارای سوابق متعدد کیفری” بوده‌اند بازداشت و به زندان معرفی شده و بقیه “با اخذ ضمانت تا رسیدگی نهایی” آزاد شده‌اند.
در همین زمینه:
بازداشت ده‌ها نفر در جریان حمله پلیس به مهمانی‌های خصوصی
بازداشت ۴۰ دختر و پسر در یک مهمانی “غیرمجاز” در ارومیه
دستگیری ۴۰ نفر در دو مهمانی و ۶ نفر به اتهام مدلینگ در ایران
دستگیری ۴۰ جوان در یک پارتی شبانه در استان گلستان

هم‌زمان با دستگیری این افراد در قم، خبرگزاری “میزان” وابسته به قوه قضائیه ایران اعلام کرد، شامگاه یکشنبه مأموران پلیس ۲۵ دختر و پسر جوان را در یک مهمانی شبانه در کلانشهر اهواز دستگیر کرده‌اند.

به گزارش میزان، این افراد به هنگام دستگیری در یک پیتزافروشی “تحت عنوان جشن تولد با پخش آهنگ‌های مبتذل در حال رقص و پایکوبی” بوده‌اند.

به نوشته خبرگزاری قوه قضائیه، مأموران پلیس همه حاضران در مهمانی که “باعث نارضایتی عموم ساکنین آن منطقه” شده بودند را دستگیر و آنها را به مراجع قضایی معرفی کرده‌اند. واحد صنفی محل برگزاری مهمانی نیز توسط مأموران پلمپ شده است.

حمله پلیس ایران به مهمانی‌های خصوصی و پارتی‌های شبانه در ماه‌های گذشته ابعاد گسترده‌ای یافته است. حدود دو هفته پیش نیز رسانه‌های ایران از دستگیری بیش از ۳۵ دختر و پسر جوان در یکی از ویلاهای منطقه باغ بهادران اصفهان خبر دادند.

به گزارش خبرگزاری ایمنا، گروه‌های گشت پلیس روز ۲۴ فروردین این محل را “به طور ضربتی” بازرسی کرده و ضمن دستگیری حاضران در مهمانی، آنان را تحویل مقام‌های قضایی دادند.

به ادعای ایمنا، در جریان بازرسی‌های پلیس “مقادیری مشروبات الکلی” هم در محل کشف و ضبط شده است. برخی منابع حتی از ضرب و شتم حاضران در این مهمانی و شلیک تیر هوایی توسط پلیس سخن گفته بودند.

ایران وایر: حسن روحانی ۱۵ خرداد ۹۲ گفت: «اگر تنها ۱۰میلیون گردشگر وارد کشور شود، بیش از ۱۳.۳میلیارد دلار درآمد ارزی و ۴میلیون اشتغال درست می شود.» این اظهارات در روزهای اخیر به یک جنجال انتخاباتی تبدیل شده است. او در مناظره تلویزیونی در پاسخ به محمدباقر قالیباف، وعده ایجاد ۴میلیون شغل را انکار کرد که البته درست می گفت و برآورد خودش را برای حل مشکل بیکاری در ایران ارائه داده بود.

بر اساس گفته های ولی الله سیف، رئيس کل بانک مرکزی در مرداد ۹۴، به ازای هر ۶نفر گردشگر خارجی که وارد ایران می شود یک شغل ایجاد می شود. علی ربیعی، وزیر کار ایران گفته است به ازای هر ۵ گردشگر خارجی که وارد می شود، یک شغل دائم ایجاد می شود. ربیعی گفته رسیدن به مرز ۲۰میلیون گردشگر به معنای تحقق ۴میلیون و ۱۶۷هزار شغل ثابت است. او هزینه کرد متوسط هر گردشگر را ۱۷۱۰دلار را اعلام کرده ولی گفته این عدد را باید برای ایران ۱۰۰۰دلار در نظر گرفت و این تعداد گردشگر ۲۰میلیارد دلار درآمد ارزی برای ایران خواهد داشت. حسن روحانی در سخنان خود هزینه کرد گردشگر در ایران را اندکی بیش از ۱۳۰۰دلار در نظر گرفته بود. البته مسئله اصلی این نیست.

اگر گفته های رئیس کل بانک مرکزی را در نظر بگیریم، در صورت ورود ۱۰میلیون گردشگر تنها ۱.۶۶میلیون شغل ایجاد می شود. اگر گفته های وزیر کار را در نظر بگیریم، در صورت ورود ۱۰میلیون گردشگر ۲میلیون شغل ایجاد می شود. بنابراین اگر منظور روحانی ایجاد شغل دائم بوده، برآورد او به طور کلی اشتباه بوده است. حالا ممکن است بگوییم منظور آقای روحانی شغل مستقیم و غیرمستقیم بوده است. براساس گفته مسئولان میراث فرهنگی ورود هر گردشگر می تواند تا ۱۶شغل غیرمستقیم ایجاد کند. بنابراین مشخص است که منظور او شغل غیرمستقیم نبوده است.

اما آیا برآورد وزیر کار و رئیس بانک مرکزی ایران درست است؟ یک تحقیق دانشگاهی نشان می دهد که ورود هر ۶ گردشگر یک شغل مستقیم و غیرمستقیم ایجاد می کند و تنها با ورود ۲۰گردشگر می توان یک شغل مستقیم ایجاد کرد. در واقع اگر ۱۰میلیون گردشگر وارد کشور شوند، صرفا ۵۰۰هزار شغل مستقیم و دائم ایجاد می شود.

اما بر اساس اعلام مرتضی رحمانی،‌ معاون سازمان میراث فرهنگی ایران در طول چهارسال گذشته ۲۰میلیون گردشگر به ایران وارد شده اند که ۳۲میلیارد دلار درآمد داشته اند. او این عدد را بر اساس محاسبات جهانی گفته است که به تصریح وزیر کار درباره ایران صادق نیست. اگر حتی این تعداد گردشگر وارد شده باشند که خیلی بعید است چنین آماری درست باشد، ۲۰میلیارد دلار درآمد ایجاد کرده اند نه ۳۲ میلیارد دلار. تناقص بین آمارهای مقام های دولتی البته امر تازه ای نیست و خودشان هم به آن عادت کرده اند.

همچنین با فرض صحت این آمار، ورود ۲۰میلیون گردشگر تنها ۱ میلیون شغل مستقیم ایجاد می کند. بنابراین طرح این پرسش که چرا با وجود ورود ۲۰میلیون گردشگر، مشکل اشتغال در ایران حل نشد، اساسا بی معناست، چون چنین ظرفیتی وجود ندارد و حسن روحانی برآورد اشتباهی داشته است.

حالا ممکن است بپرسید آیا همین یک میلیون شغل ایجاد شده است؟ پاسخ منفی است، چون آمارهای دولتی در ایران معمولا معتبر نیستند. این بی اعتباری منحصر به دولت روحانی نیست، تقریبا همیشه اینطوری بوده است. دولت ایران مرداد سال ۹۵ مصوب کرده در بخش گردشگری سالانه ۷۰هزار شغل ایجاد کند. اسحاق جهانگیری، معاول اول رئیس جمهور ایران گفته است این عدد با محاسبه دقیق به دست آمده است. فعلا می توانیم به اسحاق جهانگیری اعتماد کنیم و بگوییم در چهار سال گذشته در بخش گردشگری در نهایت ۲۸۰هزار شغل ایجاد شده است، بقیه اعداد و ارقام هیچ اعتباری ندارند.

رادیوفردا: به نظر می‌رسد از حضور در تیم ملی فوتسال ایران در سال ۲۰۰۹ تا حضور در بازی‌های لیگ برتر فوتسال ایران در قامت بازیکن و مربی تا محرومیت از شرکت در تمامی مسابقات، فاصله‌اش تنها یک عکس است، عکسی که شیوا امینی در صفحه شخصی اینستاگرامش منتشر کرد.

عکس منتشر شده شیوا امینی را که بازیکن تیم ملی فوتسال زنان ایران بوده،نشان می‌دهد که در خارج از ایران با لباس ورزشی وبدون حجاب در حال بازی است. او حالا خبر داده است که مسوولان ورزشی او را به دلیل بازی دوستانه در خارج کشور که در آن بدون حجاب ظاهر شده بود، محروم کرده‌اند. خانم امینی تاکید کرده تماس و مکالمه با امور بانوان فدراسیون و حراست نیز بی نتیجه بوده‌است. او نوشته است:«متاسفم برای جامعه ورزشی که حجاب از ورزش برایش مهمتر است.»

فدراسیون فوتبال ایران روز پنج‌شنبه هفتم اردیبهشت ماه، با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که شیوا امینی از سال ۸۹ عضو تیم ملی فوتسال ایران نبوده است. این فدراسیون اعلام کرده است که سال ۸۹ به دلیل آسیب‌دیدگی، شیوا امینی در «اولویت انتخاب کادر فنی فوتسال برای تیم ملی قرار نگرفته است.» این فدراسیون هیچ توضیحی در مورد ادعای شیوا امینی مبنی بر لغو قراردادهایش با باشگاه‌های فوتسال ایران ارائه نکرده است.

«حذف» شیوا امینی، اولین برخورد از این نوع در سال جاری نبوده است. فروردین ماه سال ۹۶ نیز فدراسیون بیلیارد ایران چند بیلیاردباز زن شرکت‌کننده در مسابقات آزاد چین را به دلیل آن چه «عدم رعایت شئونات اسلامی» خوانده شده، به مدت یک سال از شرکت در همه مسابقات محروم کرد.

این کمیته به جزئیات آن چه «عدم رعایت شئونات اسلامی» خوانده اشاره‌ای نکرده است.

متاسفم برای جامعه ورزشی که حجاب از خودِ ورزش برایشان مهمتر است. با محروم کردن و حذف کردن کسانی مثل ما که همیشه به سربلندی ایران فکر می‌کردیم چه را می‌خواهید ثابت کنید، مگر خارج کشور هم قانون حجاب اجباری است که من باید رعایت می‌کردم؟

به نظر می‌رسد با اقبال بیشتر زنان و دختران جوان ایرانی به رشته‌های ورزشی و حضور بین‌المللی آنها، روند برخورد با ورزشکاران زن به دلیل رعایت نکردن حجاب اسلامی مورد نظر مراجع مذهبی شدت گرفته است. تنها در سال ۹۵ ورزشکاران زن ایرانی در رشته‌های شطرنج، بسکتبال و‌ کشتی با اعتراض و محرومیت‌های مختلفی روبرو شدند.

حجاب، هویت جمهوری اسلامی

محدودیت و حذف زنان ایرانی به دلیل رعایت نکردن حجاب مختص به زمین‌های ورزشی نیست. سال گذشته مینو خالقی، فعال محیط زیست و حقوق زنان نیز توانست آرای لازم در انتخابات دهمین دوره مجلس شورای اسلامی را کسب کند اما شورای نگهبان، صلاحیت او را پس از برگزاری انتخابات و اعلام نتایج، رد کرد. شورای نگهبان دلیل رد صلاحیت و ابطال آرای او را، انتشار تصاویری از خانم خالقی بدون حجاب در فضای عمومی اعلام کرد.

آسیه امینی، روزنامه‌نگار ساکن نروژ، معتقد است که حجاب زنان یکی از اولین دستورهای رسمی آیت‌الله خمینی، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی پس از به قدرت رسیدن در ایران بوده است. دستوری که به تدریج با ماهیت جمهوری اسلامی ایران پیوند خورده است. آسیه امینی می‌گوید: «آیت‌الله خمینی همیشه مخالف حضور زنان در حوزه‌های عمومی بود. یادمان نرود که سالها پیش از انقلاب، دلیل خیلی از درگیری‌هایی که آیت‌الله خمینی با حکومت سلطنتی پهلوی داشت مسئله زنان بود. اولین باری که ایشان در حوزه‌های اجتماعی سیاسی وارد شد با مسئله حق رأی زنان بود. بعد از انقلاب هم ما می‌بینیم که اولین دستور عملی او در مورد حجاب است.» آسیه امینی معتقد است که از همان ابتدا جمهوری اسلامی سراغ یک موضوعی رفت که تا امروز نتوانسته از آن رها شود.

زنان ورزشکار و تغییر وجهه جمهوری اسلامی

موضوع حجاب زنان ایرانی زمانی پیچیده‌تر می‌شود که با امر ورزش همراه می‌شود. همراهی‌ای که حتی واکنش مسئولان سیاسی طراز اول کشور را نیز به دنبال دارد. در حالی که محدودیت‌های اجتماعی برای زنان ایرانی تا آنجا پیش رفته که آنها اجازه حضور در ورزشگاه‌ها برای تشویق مسابقات ورزشی مردان را ندارند، حسن روحانی، رئیس جمهور ایران ۲۵ اسفند ماه گذشته بر عدالت ورزشی میان زنان و مردان ایرانی تاکید کرد و از مسئولان خواست تا «شرایط را به گونه ای فراهم کنند تا زنان، دختران و خواهران ما در فضایی امن، سالم و راحت و با اطمینان ورزش کنند.»

کارشناسان ورزش زنان در ایران اما معتقدند که تمایل مقامات اجرایی ایران نه برای ایجاد برابری میان زنان و مردان، بلکه استفاده بیشتر از پتانسیل بالای زنان ایرانی در مسابقات ورزشی و بالابردن پرچم جمهوری اسلامی در میادین جهانی است. کیمیا علیزاده تکواندو کار ایرانی، مرداد ماه سال ۹۵ موفق شد تا اولین مدال ورزش زنان ایران در تاریخ المپیک‌ها را کسب کند. هفتم اردیبهشت سال ۹۶ نیز تیم ملی تکواندو نوجوانان ایران، با درخشش دختران تکواندو کار و کسب ۶ مدال طلا از مجموع ۹ طلای تیم ایران قهرمان آسیا شد.

با این همه شیوا امینی عضو تیم ملی فوتسال زنان ایران و بازیکن لیگ‌ های برتر ایران، در صفحه اینستاگرام خود نوشته است:«هیچ وقت فکر نمی‌کردم که به خاطرِ یه تکه پارچه که سرم نبود یا پاهام پوشیده نبود آن هم درست در یک سفر شخصی و نه در زمان مسابقات رسمی، دیگر هیچ‌وقت نتوانم توی کشورم بازی کنم. متاسفم برای جامعه ورزشی که حجاب از خودِ ورزش برایشان مهمتر است. با محروم کردن و حذف کردن کسانی مثل ما که همیشه به سربلندی ایران فکر می‌کردیم چه را می‌خواهید ثابت کنید، مگر خارج کشور هم قانون حجاب اجباری است که من باید رعایت می‌کردم؟»

فدراسیون فوتبال ایران روز پنج‌شنبه هفتم اردیبهشت ماه، با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که شیوا امینی از سال ۸۹ عضو تیم ملی فوتسال ایران نبوده است. این فدراسیون اعلام کرده است که سال ۸۹ به دلیل آسیب‌دیدگی، شیوا امینی در «اولویت انتخاب کادر فنی فوتسال برای تیم ملی قرار نگرفته است.»این فدراسیون هیچ توضیحی در مورد ادعای شیوا امینی مبنی بر لغو قراردادهایش با باشگاه‌های فوتسال ایران ارائه نکرده است.