اخبار

با تشکیل کمیته حقیقت یاب چنین سوالاتی برای مخاطبان مطرح می شود این کمیته چه کاری می تواند انجام دهد؟ شیوه کار آن چگونه است؟ چه تبعاتی برای نظام جمهوری اسلامی خواهد داشت؟
در این نوشتار به صورت خلاصه به این سوالات پاسخ می دهیم
کمیته حقیقت یاب توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل انتخاب می گردد و وظیفه اصلی آن بررسی موارد نقض حقوق بشر در ایران از زمان بازداشت ژینا امینی به بعد است. کمیته باید با بی طرفی کلیه ادعاها را بررسی نماید و درصورت احراز نقض حقوق بشر در ایران با توصیف و تشریح فنی جنایتهای ارتکابی گزارش خود را به شورا ارائه دهد. کمیته در مقام تحقیق با سازمانهای غیردولتی روزنامه نگاران فعالان مدنی، فعالان حقوق بشر و… می تواند ارتباط برقرار نماید و دلایل و مدارک و اطلاعات آنان را دریافت نموده و مورد راستی آزمایی قرار دهد و نهایتا در گزارش خود منعکس نماید.
در صورتی که کمیته در گزارش خود ارتکاب جنایت علیه بشریت توسط جمهوری اسلامی را احراز نماید این گزارش دارای سندیت خواهد بود و براساس آن می توان مقامات و مسولان جمهوری اسلامی از بیت رهبری تا سرباز وظیفه در ارتش و سپاه را در کشورهای اروپایی و آمریکا و کانادا تحت تعقیب قرار داد. در چنین کیسهای که در آینده مطرح خواهد شد قربانیان میتوانند به گزارش کمیته حقیقت یاب استناد کنند و این گزارش توسط محاكم صالح به عنوان دلیل معتبر شناسایی می شود.
در صورت احراز جنایت علیه بشریت توسط کمیته زمینه تحت تعقیب قرار گرفتن مقامات و مسولان سیاسی ارشد جمهوری اسلامی مانند رهبر و رئیس جمهور فراهم می شود. علاوه بر این متهم شدن به ارتکاب جنایت علیه بشریت برای آنان دارای تبعات سیاسی نیز خواهد بود.
در صورت احراز جنایت علیه بشریت شورای امنیت میتواند از دیوان کیفری بین المللی معروف به دادگاه لاهه بخواهد به اتهامات مقامات سیاسی ایران رسیدگی کند. علاوه بر آن در صورت وخامت نقض حقوق بشر در ایران یا نیاز به اقدام فوری شورای امنیت می تواند مجوز مداخله نظامی برای دفاع از مردم در برابر دولت را مستند به دکترین مسئولیت حمایت صادر کند
در صورت حمایت چین و روسیه از ایران در شورای امنیت و تهدید به وتو دو نکته قابل توجه است
اولا چین و روسیه به صورت مجانی از حق وتو استفاده نمیکنند و در چنین شرایطی تن دادن به شروط چین و روسیه نیز نمی تواند نجات دهنده باشد.
نکته دوم اینکه از نظر تجربه تاریخی ثابت شده است اگر اروپا و آمریکا در یک کیس انسانی و حقوق بشری اراده دخالت نظامی داشته باشند و نتوانند از شورای امنیت مجوز بگیرند مانند دو مورد عراق و کوزوو شورای امنیت را دور خواهند زد.

رادیوفرانسه: مجلس ملی فرانسه امروز دوشنبه بیست و هشتم نوامبر به اتفاق آرا قطعنامه‌ای را در حمایت از مردم ایران به تصویب رساند و کلیه محدودیت ها علیه حقوق و آزادی های زنان این کشور را محکوم کرد.

مجلس ملی فرانسه امروز دوشنبه بیست و هشتم نوامبر به اتفاق آرا قطعنامه‌ای را در حمایت از مردم ایران به تصویب رساند و کلیه محدودیت ها علیه حقوق و آزادی های زنان این کشور را محکوم کرد.

پیش از رأی گیری، نمایندۀ ایرانی تبار حزب “رنسانس”، آدریین قمی، از نمایندگان مجلس ملی فرانسه خواست که با تصویب قطعنامۀ پیشنهادی این حزب پیام قدرتمندی در حمایت از مبارزات مردم ایران بفرستند.

در پاسخ به این درخواست ١٤٩ نمایندۀ حاضر در مجلس فرانسه به اتفاق آراء به قطعنامۀ پیشنهادی رأی مثبت دادند و در پایان رأی‌گیری به پا خاسته و در حمایت از مبارزۀ مردم ایران کف زدند.

وزیر امور خارجۀ فرانسه، کاترین کولونا، که در نشست امروز مجلس ملی فرانسه حضور داشت با یادآوری شعار محوری “زن، زندگی، آزادی” در تظاهرات‌های خیابانی ایران گفت که بیش از ٤٠٠ نفر از معترضان تاکنون جان خود را از دست داده‌اند. او گفت : وضعیت اقتضاء می کند که رفتاری مسئولانه در حمایت از مردم ایران اتخاذ کنیم. خانم کولونا با اشاره به دو رشته تحریم های اتحادیۀ اروپا علیه جمهوری اسلامی ایران، افزود که تحریم های تازه ای در راهند و قرار است در نشست آتی وزرای امور خارجۀ کشورهای عضو اتحادیۀ اروپا در دوازدهم دسامبر آینده به تصویب برسند.

مصوبۀ مجلس ملی فرانسه “به شدیدترین نحو سرکوب خشن و گستردۀ تظاهرکنندگان بی دفاع در ایران و به کارگیری شکنجه علیه آنان را محکوم و حمایت خود را از مردم این کشور برای دستیابی به دموکراسی و رعایت حقوق و آزادی‌های اساسی اعلام می‌کند.

مصوبۀ مجلس ملی فرانسه همچنین خواستار آزادی فوری هفت شهروند فرانسوی شده است که به طور خودسرانه در ایران زندانی هستند.

رئیس فراکسیون نمایندگان کمونیست مجلس ملی فرانسه، “آندره شسیّن”، گفت که همۀ گروه های سیاسی از تصویب این قطعنامه در مجلس ملی فرانسه خرسند هستند. او گفت : درست است که این قطعنامه جنبۀ نمادین دارد، اما، یک پیام همبستگی با مردم ایران است که به خاطر بدیلی دموکراتیک در کشورشان مبارزه می کنند.

میّر حبیب، نمایندۀ حزب جمهوری‌خواه اما متن قطعنامه را “بی رنگ و رو” و بی بهره از جسارت خواند و گفت که مصوبۀ مجلس ملی فرانسه چیزی دربارۀ برنامۀ اتمی ایران، تروریسم دولتی و تمامیت‌خواهی حکومت این کشور نمی‌گوید.

رادیوفرانسه: سی‌ان‌ان در گزارشی نوشته که در آستانه بازی مهم و سرنوشت‌ساز ایران در مقابل آمریکا، جمهوری اسلامی ایران بازیکنان تیم ملی را تهدید کرده که اگر در این بازی، سرود ملی نخوانند و در اعتراض ضددولتی سهم بگیرند، اعضای خانواده‌ی آنان را زندانی و شکنجه خواهد کرد.

یک منبع مرتبط به امنیت بازی‌های جام‌جهانی در این مورد به سی‌ان‌ان گفته پس از اینکه اعضای تیم ملی ایران در بازی نخست در مقابل انگلستان از خواندن سرود ملی ابا ورزیدند، اعضای سپاه پاسداران با آنان دیدار کردند.

به گفته منبع، در این دیدار به آنان هشدار داده شد که اگر در بازی‌های بعدی، سرود ملی را نخوانند و یا به نوعی با اعتراض‌های ضد دولتی همراهی کنند، اعضای خانواده‌ی آنان را شکنجه و زندانی خواهند کرد.

ظاهرا پس از همین بازی، بازیکنان ایران در بازی دوم خود در جام جهانی در مقابل ولز که با نتیجه ۲ بر صفر به سود ایران تمام شد، پیش از بازی سرود ملی را خواندند.

این منبع که مسئولیت نظارت از نهادهای امنیتی ایران در جریان جام‌جهانی در قطر را به دوش دارد، همچنین گفته که ده‌ها عضو سپاه پاسداران ایران مسئولیت گرفته‌اند تا بازیکنانی را که اجازه ملاقات‌های خارج از تیم و دیدار با خارجی‌ها را ندارند، نظارت کنند.

در گزارش سی‌ان‌ان آمده که شمار زیادی از اعضای امنیتی ایران درحال جمع‌آوری اطلاعات و نظارت بازیکنان هستند.

سرمربی ایران که گفته بود بازیکنان ایران حق اعتراض در چارچوب قوانین فیفا را دارند نیز گفته شده که به‌گونه جداگانه با اعضای سپا‌ه پاسداران دیدار کرده، اما از جزییات این دیدار اطلاعاتی در دست نیست.

قرار است ایران و آمریکا در آخرین بازی از گروه B امروز دوشنبه به یکدیگر روبه‌رو شوند. این بازی مهم، سرنوشت دو تیم برای صعود به مرحله بعدی جام‌جهانی و یا خارج شدن از جام را مشخص می‌کند.

ایران درحالی جام‌جهانی ۲۰۲۲ قطر را آغاز کرد که از چند هفته پیش، تظاهرات ضد دولتی پس از کشته شدن مهسا امینی، در چندین شهر ایران جریان دارد. گفته شده بود که حمایت یا عدم حمایت از این اعتراضات تا اندازه‌ای نیز در میان بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران، دو دسته‌گی ایجاد کرده بود.

با این حال، ایران با ۳ امتیاز در جایگاه دوم جدول قرار دارد که با برد یا مساوی در مقابل آمریکا در صورت باخت ولز در مقابل انگلستان، می‌تواند به مرحله بعدی صعود کند.

رادیوفردا: گروه هکری بلک ریوارد پس از هک وب‌سایت و سامانه داخلی خبرگزاری فارس، فایل صوتی نشست محرمانه جانشین فرمانده بسیج با برخی مدیران رسانه‌های حکومتی را منتشر کرده که موارد ناگفته‌ای از اعتراضات سراسری و نوع مقابله حکومت با آن را فاش می‌کند.

در این فایل صوتی که بلک ریوارد نسخه کامل آن را روز دوشنبه، ۷ آذر منتشر کرد، قاسم قریشی ضمن توضیح موارد پشت‌پرده از شیوه‌های سرکوب اعتراضات، به پرسش‌های مدیران رسانه‌های نزدیک به سپاه و بسیج نیز پاسخ می‌دهد.

بر اساس آن‌چه در این فایل شنیده می‌شود، یکی از مدیران رسانه‌های حکومتی می‌گوید در روز ۲۴ آبان بازاریان و مغازداران در دست‌کم ۲۲ استان به اعتصابات سراسری پیوستند و «میانگین تعطیلی بازار در این روز حدود ۷۰ تا ۱۰۰ درصد بوده است».

تلاش برای برجسته کردن رویدادهایی چون انفجار بمب در استانبول، اعتصاب‌های لندن و جام جهانی فوتبال برای انحراف افکار عمومی از اعتراضات، از جمله مواردی است که در این نشست مطرح می‌شود.

در بخشی از این نشست محرمانه، قریشی می‌گوید در تبلیغات رسانه‌ای علیه اعتراضات از رسانه‌ها خواسته است که از عبارت‌هایی چون «اغتشاشات گذشته، اغتشاشات مهر یا فتنه سیاه» استفاده کنند و حتی از به‌کاربردن عبارت «اعتراضات اخیر» هم خودداری کنند تا نشان داده شود که «همه چیز بر وفق مراد» است.

در این نشست که عصر روز ۲۴ آبان، نخستین روز از فراخوان اعتصاب سه‌روزه در سالگرد اعتراضات آبان ۹۸، برگزار شده، فاش می‌شود که از میان ۲۲ استان درگیر اعتصابات، بیشترین میزان اعتصاب مربوط به بازار تهران و سپس کردستان با ۹۰ درصد تعطیلی بوده است و در شیراز نیز برخی اصناف به‌طور کامل تعطیل بوده‌اند.

این در حالی است که رسانه‌های حکومتی از جمله صداوسیما در هفته آخر آبان شکل‌گیری هرگونه اعتصاب در کشور را انکار کردند و مدعی شدند در برخی موارد از جمله تهران برخی بازاریان به‌خاطر «تهدید از سوی اغتشاشگران» مغازه‌های خود را به‌طور موقت بسته نگه داشتند.

جام جهانی فوتبال

موضوع حضور تیم فوتبال ایران در بازی‌های جام جهانی قطر و حاشیه‌های آن از جمله مباحثی است که در نشست محرمانه جانشین فرماندهی بسیج با مدیران رسانه‌های حکومتی مطرح می‌شود که قبلاً مواردی از آن در گزارش روز گذشته رادیو فردا بازتاب یافته است.

از دیگر موارد، در این نشست گفته می‌شود که «اشغال خیابان‌ها و برگزاری شادی خیابانی با هماهنگی نیروی انتظامی»‌ یکی از راهکارهای امنیتی برای تغییر فضای اجتماعی است.

قاسم قریشی درباره پیشگیری‌های لازم در مورد تحرکات احتمالی بازیکنان در جریان بازی‌ها به‌طور مفصل به موضوع می‌پردازد و از جمله می‌گوید: «درباره فوتبالیست‌ها کارهای خوبی انجام شد. مادر سه شهید به کمپ‌شان رفته برایشان صحبت کرده است. از زیر قرآن ردشان کردند. یک فضای معنوی برایشان درست کردند».

با این حال، آقای قریشی در مورد رفع نگرانی‌ها از حضور اعتراضی تماشاگران ایرانی در مسابقات جام جهانی می‌گوید دولت قطر پیش از برگزاری مسابقات از ایران خواسته بود اسامی افرادی را که می‌خواهند از تماشای مسابقات منع شوند، در اختیار آنها بگذارند و حتی بگویند چه پرچم یا علامتی به داخل استادیوم وارد نشود.

به‌گفته قاسم قریشی، بسیج خواستار برخورداری از امکان ارسال افراد به قطر برای در اختیار گرفتن فضای داخل استادیوم و خارج از آن شده بوده و قصد دارند افرادی را به مسابقات قطر بفرستند که «هم میدان‌داری کنند و هم انگیزه داشته باشند».

جانشین فرماندهی بسیج هنگام بحث درباره افزایش سهمیه رسانه‌های حکومتی از بلیت و سفر قطر این را اضافه می‌کند که «سفر و هزینه‌های دریافت‌کننده‌های بلیت سهمیه‌ای با بسیج است».

موضوع حسین رونقی

در این نشست محرمانه درباره وضعیت حسین رونقی نیز گفته می‌شود که پاهای این فعال مدنی در زندان شکسته شدند و وزن او به‌خاطر اعتصاب غذا به شدت کاهش یافت و از سوی دیگر به‌دلیل تشدید بیماری قلبی او مسئولان نگران احتمال «سکته‌کردن» او بودند.

در پی این نگرانی و پرهیز از «تکرار قضیه مهسا امینی» و این‌که اهالی آذربایجان او را «با ستارخان، قهرمان جنبش مشروطه ایران، مقایسه می‌کنند»، پس از انتقال آقای رونقی به بیمارستان و حضور جمع گسترده‌ای از مردم از جمله علی دایی در برابر بیمارستان،‌ مسئولان امنیتی او را به‌سرعت به بیمارستان سینا منتقل می‌کنند و تصمیم می‌گیرند با گرفتن بی‌اجازهٔ عکس آقای رونقی در کنار مادرش و انتشار آن، پیامدهای احتمالی بعدی را رفع کنند.

آن‌چنان‌که در این فایل گفته می‌شود، پس از این تصمیم است که به مادر حسین رونقی اجازه‌ ملاقات می‌دهند و با انتشار عکس از حجم مطالب منتشرشده درباره وضعیت او در شبکه‌های اجتماعی کاسته می‌شود.

کشف حجاب چهره‌های سرشناس

ابراز نگرانی از «کشف حجاب دومینووار» بازیگران و هنرمندان در شبکه‌های اجتماعی از دیگر موارد مطرح‌شده در نشست محرمانه ۲۴ آبان جانشین فرماندهی سپاه با مدیران رسانه‌های حکومتی است.

به‌گفته یکی از حاضران، باید به جای فشار بر صداوسیما و وزارت ارشاد برای حذف فیلم‌های این بازیگران زن، باید از طریق تهیه‌کنندگان علیه آن‌ها اقدام کرد.

قاسم قریشی در این باره می‌گوید: «تهیه‌کننده‌ها خیلی پول‌شان را دوست دارند. اول باید وزارت ارشاد و ساترا تهدید کنند و بعد تهیه‌کننده‌ها یواشکی به هنرپیشه‌ها بگویند خفه شوید.»

در دو ماه گذشته، شمار بسیاری از بازیگران و هنرمندان زن در حمایت از اعتراضات «زن زندگی آزادی» و یا در اعتراض به سرکوب و کشتن مردم، حجاب اجباری از سر برداشته و تصاویر بی‌حجاب خود را در صفحه‌هایشان در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده‌اند.

در مواردی این اقدام بازداشت بازیگران را در پی داشته و در موارد بسیاری هم چهره‌های سرشناس از فشارهای امنیتی به خود خبر داده‌اند.

جمعه خونین زاهدان

درباره جمعه خونین زاهدان که روز هشتم مهر پس از نماز جمعه رخ داد و ده‌ها نفر از مردم بر اثر تیراندازی مستقیم مأموران حکومتی کشته شدند، یکی از حاضران در این نشست محرمانه می‌گوید «قصور از طرف تیرانداز بالای پاسگاه بوده» و «متناسب با تهدید» عمل نشده است.

قاسم قریشی نیز در توضیحات خود اشاره می‌کند هیئتی که به‌نمایندگی از علی خامنه‌ای به زاهدان سفر کرد، علاوه بر دلجویی، مأموریت داشت به مولوی عبدالحمید، امام‌جمعه اهل سنت زاهدان که به حمایت از مردم این شهر برخاسته، «تذکر» بدهد.

جانشین فرمانده سپاه همچنین می‌گوید «از اول انقلاب یک اشتباهی در سیستان و بلوچستان کردیم. فکر کردیم این‌ها مثل مناطق شیعه‌نشین هستند. به مولوی‌ها پر و بال دادیم و خان‌ها را زمین زدیم. این‌ها را اصلا آدم حساب نمی‌کردند» و در ادامه آنان را به «وصل‌شدن به وهابی‌ها و سعودی‌ها» متهم می‌کند.

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و سازمان بسیج هنوز به آن‌چه در این فایل صوتی افشا و منتشر شده واکنشی نشان نداده‌اند.

با استفاد از فایل صوتی هک‌شده از سوی بلک ریوارد و رادیو فردا؛ ر.ش/ب.ب

رادیوفرانسه: صحنه ای از تظاهرات جوانان و نوجوانان در ایران. AP
روزنامۀ لیبراسیون، چاپ پاریس، علاوه بر سرمقاله، عنوان و عکس اصلی روی جلد خود، چند گزارش را نیز به ایران اختصاص داده است از جمله مقاله ای به قلم فرهاد خسروخاور، جامعه‌شناس، با عنوان “از نافرمانی تا انقلاب”.

لیبراسیون در سرمقالۀ خود نوشته است که رویدادهای جاری ایران از مرحلۀ اعتراض عبور کرده و تظاهرکنندگانی که به خیابان ها سرازیر می‌شوند و خواستار پایان یافتن رژیم روحانیون هستند بیش از پیش وارد یک پویش خودبخودی انقلاب شده‌اند. لیبراسیون سپس تصریح کرده است که خود رژیم جمهوری اسلامی ایران نیز متوجه این پویش و دگردیسی شده و از جمله نشانه‌های آن خشونت و سرکوب شدید حکومت برای مقابله با تظاهرکنندگان و همچنین صدها قربانی این خشونت است.

فرهاد خسروخاور نیز در مقالۀ خود با دوره بندی خیزش جاری ایران نوشته است که اعتراض های سراسری این کشور از هفتۀ گذشته و با پیوستن بازار سنتی و کارگران به اعتصابات وارد مرحلۀ نوینی شده است. خسروخاور گفته است که از این پس سیاست مستقیماً در آنچه وی “خیابان خشمگین” علیه حکومت “مرگ سالار” می نامد رقم می خورد.

به گفتۀ فرهاد خسروخاور از این پس هیچ گفتگو و در نتیجه سازشی میان حکومت و مردم امکانپذیر نیست. حکومت اسلامی که طی دهه ها تمام گروه های میانجی جامعۀ مدنی را نابود کرده به دلیل مدیریت مرگبار اعتراض‌ها، نامدارایی و رفتارها و اقدام‌های خشونت آمیزش در قبال جامعه اکنون نمی داند که طرف او که بتواند جامعۀ معترض را نمایندگی کند، کیست. فرهاد خسروخاور سپس افزوده است که مطالبات مردم بیش از پیش رادیکالیزه شده و رژیم اسلامی معتقد است که هرگونه سازشی از جانب آن، از سوی جامعۀ معترض نوعی نشانۀ ضعف تلقی خواهد شد که حاصلش جز رادیکالیزاسیون بیشتر اعتراض‌ها و مطالبات نیست.

به گفتۀ فرهاد خسروخاور، با این حال و برغم سرکوب سیاه حکومت اسلامی، جنبش جاری ادامه خواهد یافت زیرا، احساس زیستن در جامعه ای بدون حال و آینده و در عین حال سرکوب کمترین نشانه‌ای از مخالفت قانونی باعث شده که خیابان به تنها مکان بیان اعتراض‌های جوانان و غیرجوانان بدل شود.

به گفتۀ فرهاد خسروخاور رژیم اسلامی برای جوانانی که دائماً سرکوب می‌کند پیام‌آور هیچ امیدی نیست. از این پس راه‌های گفتگو و سازش مسدود شده‌اند و خشونت رژیم اسلامی (مثل ماری که دم خود را می گزد) به ضد آن بدل شده است. رژیم هر چه بیشتر سرکوب کند، بیشتر جامعه را به عصیان وامی دارد و همزمان کوچکترین روزنه های سازش با یک حکومت منفور را مسدود می‌سازد. به گفتۀ فرهاد خسروخاور رژیم اسلامی می پندارد که می تواند سناریوی سوریه را در ایران پیاده کند، اما، اگر اعتراض‌ها چند هفتۀ دیگر ادامه یابند آثار فرسودگی در میان نیروهای سرکوب تدریجاً آشکار خواهند شد و پدیداری این آثار پایان رژیم مرگ سالار فقها در ایران را اعلام خواهد کرد.

بی‌بی‌سی: عکسی که خبرگزاری فارس از شاهچراغ شیراز بعد از حمله منتشر کرد

رسانه‌ها در ایران از حمله مسلحانه خونین به صحن شاهچراغ شیراز خبر داده‌اند. مقام‌ها از کشته شدن دست کم ۱۳ نفر و زخمی شدن ۴۰ نفر دیگر گفته‌اند. بنابر این گزارش نیروهای امنیتی دو‌ نفر را در رابطه با این تیراندازی دستگیر کرده‌اند اما یک نفر فرار کرده است.

ساعتی پس از این حمله، گروه موسوم به دولت اسلامی، داعش، با انتشار بیانیه‌ای مسئولیت این حمله را پذیرفت. اعماق که اخبار نزدیک به داعش را پوشش می‌دهد بیانیه این گروه را منتشر کرده است.

همزمان محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران – بدون ارایه شواهد و جزییات – اعتراضات سراسری به کشته شدن مهسا امینی در بازداشتگاه گشت ارشاد را زمینه‌ساز وقوع این حمله مسلحانه دانسته است.

بنابر این گزارش نیروهای امنیتی دو‌ نفر را در رابطه با این حادثه دستگیر کرده‌اند اما یک نفر فرار کرده هر چند فرمانده پلیس استان فارس به رسانه‌ها گفته مهاجم یک نفر بوده و دستگیر شده است.

به گزارش رسانه‌های ایران این حمله ساعت ۱۷:۴۵ دقیقه روز چهارشنبه ۴ آبان رخ داده است.

نور نیوز، رسانه نزدیک به شورای عالی امنیت ملی ایران، مدعی شده «مهاجمان» به شاهچراغ شیراز، «دارای ملیت ایرانی نیستند»
گزارش‌های متناقض درباره حمله

این فیلم روی نت دست بدست میشه و از قول ایسنا مدعی هستند که این یکی از کسانی است که به شاهچراغ حمله کرده
ساعت حمله سه بعد از ظهر بوده پس زمینه در ورودی این فیلم تاریک است یعنی این فیلم به وقت شب است چطور می تواند مربوط به شیراز ساعت 3 بعد از ظهر باشد#شاهچراغ pic.twitter.com/DzKQVQiajC

— Hasanagha (@Hasanagha) October 26, 2022

دقایقی بعد از این که اعلام شد سه مهاجم مسلح به شاهچراغ شیراز حمله کرده‌اند اما فرمانده پلیس استان فارس به صدا و سیما گفته مهاجم این حمله «یک نفر بوده که دستگیر شده و در حال بازجویی است».

این در حالی است که خبرگزاری‌ها از دستگیری دو نفر و متواری شدن یک نفر دیگر خبر داده‌اند.

فرمانده پلیس فارس گفته هنوز آمار دقیقی از کشته‌ها و زخمی‌های این حادثه در دست نیست.

خبرگزاری تسنیم دقایقی بعد از انتشار خبر حمله به نقل از «یک منبع آگاه امنیتی» نوشت «عامل حادثه تروریستی شاهچراغ، عنصر وهابی- تکفیری است که با سوءاستفاده از ناامنی‌های اخیر، دست به اقدام تروریستی زده است».
رئیس مجلس ایران اعتراضات سراسری را زمینه‌ساز حمله مسلحانه به شاهچراغ خواند
محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی ایران، دقایقی بعد از مخابره گزارش حمله مسلحانه به صحن شاهچراغ شیراز در بیانیه‌ای گفت: «در روزهای اخیر که یادآور جنگ احزاب و صف آرایی همه‌جانبه دشمنان است، آنان با تمام توان و ظرفیت‌ خویش نتوانستند به اهداف شوم خود دست یابند؛ اما این‌بار با اقدامی به شیوه تروریست‌های تکفیری و با شلیک گلوله به روی مردم مظلوم‌، بی‌دفاع و متدین، آنان را به خاک و خون کشاندند و نشان دادند اصل و اساس کینه و عداوت آنان با دیانت مردم است‌».

آقای قالیباف که فرماندهی پلیس ایران را هم در کارنامه خود دارد در ادامه با «زمینه‌ساز» خواندن اعتراضات سراسری به کشته شدن مهسا امینی که اکنون به روز چهلم خود رسیده گفته: «این فاجعه دلخراش اتمام حجتی است با همه کسانی که در هفته‌های گذشته با ایجاد ناآرامی، زمینه را برای توطئه‌های دشمن فراهم کردند».

رئیس مجلس شورای اسلامی ایران در جمله بعدی بیانیه خود از نهادهای امنیتی و انتظامی کشورش خواسته: «با جدیت نسبت به شناسایی عاملان و آمران این حادثه خونین اقدام» کنند.

کمی بعد از آقای قالیباف هم احمد وحیدی، وزیر کشور ایران در اظهاراتی مشابه گفت: «جریان اغتشاشات که روزهای گذشته موجب اذیت مردم شد در شکل‌های دیگر توسط دشمن در حال رفتن به مسیرهای خطرناکی است و جریان تروریستی با استفاده از فضای اغتشاش وارد عمل شدند».

مقام‌های جمهوری اسلامی اعتراضات سراسری در ایران که پس از کشته شدن مهسا امینی در پی بازداشت توسط گشت ارشاد پلیس آغاز و امروز – چهارشنبه ۴ آبان – وارد چهلمین روز خود شده است، «اغتشاش» می‌خوانند. این در حالی است که حکومت در ایران اجازه برگزاری هیچ تجمع و تظاهراتی به مخالفان دولت و حتی اصلاح‌طلبان که در محدوده نظام جمهوری‌اسلامی آن را نقد می‌کنند، نمی‌دهد.

منبع تصویر

اینستاگرام جواد موگویی
مشاهدات خیابانی 1
تهران: ۱۴۰۱/۶/۲۸
هنوز بی‌حالم. سوغات کربلاست. دیشب با تب و لرز رفتم بیمارستان امام‌سجاد بهارشمالی. دو دوز سرم تجویز کرد.
غروب مهدی فرزند احمد توکلی زنگ زد با عصبانیت که ببین چند ون گشت ارشاد چگونه کشور را به پرتگاه می‌برد. تحریک شدم بروم میدان ولیعصر.
ترافیک شدید، بوی تند گاز اشک‌آور، بلوار کشاورز سر چهارراه فلسطین، ۳۰۰نفر معترض و شعارها علیه رهبری.
دوربین گوشی را روشن کردم. ناگهان یک‌نفر تیشرت زردپوش زد پشتم: آقای مستندساز! مثل افغانستان روایت نکنی!
کمی ترسیدم. گفتم نکند الان بروم زیر مشت‌ولگد. بالاخره ما طرفدار نظامیم و سینه‌چاکش!
دسته‌ها ۶-۷نفره است؛ سه دختر، دو پسر و یک زن یا مرد میانسال. لباس‌ها مارک و خوش‌پوش.
چقدر بچه‌های اطلاعات سپاه بد تیپ عوض می‌کنند! آخر شلوار پارچه‌ای با کتونی! یعنی الان لباس‌مبدل شدید؟! حداقل چهارتا شعار بدید شک نکنند!
موتورسواران ناجا حمله کردند، جمعیت با شعار «بی‌شرف بی‌شرف» به استقبالشان رفتند. گاز اشک‌آور پرتاب شد در پیاده‌رو. چشم‌هایم بدجوری سوخت. دختری سیگار داد. پوک می‌زد در صورتم. و من در صورت او. تجربیات ۸۸ است. سوزش را خیلی برطرف می‌کند.
چند موتورسوار بسیجی به سرعت رد شدند. دختری فریاد زد «کم‌ند کم‌ند، بگیریدشون». سنگ‌ها روانه شد. به یکیشان خورد. اصلا نمی‌دانم چرا رد شدند! بی‌فایده و از سرماجراجویی!
تقریبا همه ماسک زدند. یک نفر گفت می‌ترسم شناسایی شوم، ماسک اضافه داری؟ دادم. رویم را بوسید. مرد بود‌.
پیرمردی من را کشید کنار:
«اینها همه‌چیزمان را گرفتند.» این را گفت و رفت.
مردی سبزه‌رو آمد. گفت چی شده؟ زن میانسال گفت: یعنی نمیدانی؟!
– نه والا!
– تلگرام نداری؟
– باز نکردم!
– چیزی نشده نگران نباش!
مرد بی‌اعتنا رفت.
عاشق‌ سبک زندگی‌اش شدم!
دو ساعتی است آنجام. نت قطع شد. تیشرت زردپوش، هرزگاهی تلفنی کوتاه می‌زند. من از او می‌ترسم! نمی‌دانم چرا آشنایی داد و چرا بقیه را خبر نمی‌کند؟! پیاده‌سواران ناجا آمدند. معلوم است قصد گرفتن چهارراه را دارند. وگرنه با موتور می‌آمدند. بازهم شعار بی‌شرف بی‌شرف.
دختری خورد زمین، ناجا هلش داد. پسری لنگ‌لنگان از جلویم دوید. باتوم خورده بود.
چند ماشین در ترافیک درهایشان را باز کردند تا به معترضان پناه بدهند. ناجا کم‌کم چهارراه را بدست گرفت. پسری پاره‌آجری پرت کرد. نزدیک بود بخورد به یک راننده تاکسی. فریاد زدم «آقا! چی‌ کار می‌کنی؟ خب درست پرت کن. راننده چه گناهی کرده؟»
گفت «چه کار کنم؟! ولشان کن. بالاخره یه عده‌ای هم این وسط قربانی می‌شوند!» قانع شدم!
.
ادامه پست بعد..
مشاهدات خیابانی 2
تهران: ۱۴۰۱/۶/۲۸
ساعت ۱۰ شب است. دیگر جمعیت انسجام ندارد. سرریز شدند به میدان ولیعصر. من نیز. روی موتورم نشستم به تماشا.
مردی کاسه آش آورد! گفت بخور جون بگیری!
آش‌فروش دوره‌گرد بود. گفتم پولش؟ گفت «امشب برای شماها مجانیست!»
فاز بهمن ۵۷ گرفته!
دو نفر ناجا تذکر دادند نایست! گفتم آشم رو بخورم چشم! آمد نزدیکم. گفت آب داری؟ گفتم الان می‌گیرم. برگشتم دکه سرچهارراه، یک باکس آب گرفتم؛ ۴۸ هزار.
جمعیت چپ چپ نگاهم کردند. ازشان دور که شدم، باکس را دادم به ناجایی! چقدر حال کرد: «به ناموسم قسم! یک دانه تیر ساچمه‌ای هم شلیک نکردم! دلم نمی‌آید! می‌خوای اعتراض کنی چرا ماشین مردم رو آتیش می‌زنی؟! این اینستاگرامِ خار… پدرمان را درآورده.» کرمانشاهی بود. با ساعد شکافته و از طرفداران سفت و سخت طرح صیانت از فضای مجازی!
سوار موتور شدم رفتم بیمارستان دیشبی که سِرم امشبم را بزنم.
پر است از ناجایی! سر شکسته، صورت خونی و لنگ‌لنگان.
تخت‌های اورژانش همه پر است و ملاحفه‌ها خونی.
دو دختر مانتویی و کتونی سفید هم با دماغ خونی روی تخت خوابیدند. کنارشان دو خانم چادری ایستادند. بی‌کلام و خشک!
چند سرباز ناجا سرشان خونیست. ستوانی دمر خوابیده و داد می‌زند. سربازی با لهجه رشتی آه‌وناله می‌کند.
رفتم پذیرش: «امشب پذیرش غیرسازمانی نداریم.»
– غیرسازمانی دیگه چیه؟
– نمی‌بینی اینجا بیمارستان ناجاست؟ امشب آماده‌باشیم!
گندشانس واژه‌ کمیست برایم! دیشب آمده بودم بیمارستان ناجا!
پذیرش گفت برو جای دیگر.
رفتم بیمارستان طرفه. فقط نسخه‌های خودشان را پذیرش می‌کردند. رفتم درمانگاه میدان خراسان.جمعیت کنار ایستگاه صلواتی صف کشیده بودند برای قیمه و چای.
چقدر تفاوت در کمتر از چند کیلومتر از بلوار کشاورز تا خراسان! یاد آن مرد سبزه‌رو افتادم. شایدم حق دارند، اینجا گشت ارشاد کارکردی ندارد.
آنجا هم سِرم نزد. برگشتم بیمارستان ناجا. تلویزیون مناظره زنده پزشکیان و کوشکی من باب گشت ارشاد. آفرین به وحید جلیلی. رسانه شجاع و ملی یعنی این.
سوپروایزر داد زد: «تخت خالی نداریم، هرآن یک مصدوم درگیری می‌آورند.»
گفتم «لرز دارم، هروقت کسی آمد سِرم به‌دست روی صندلی می‌نشینم.»
با اصرار قبول کرد. هنوز دو دختر مانتویی روی تخت بودند. و آن دو چادری ناجایی. دستگیرشده‌های بلوار کشاورز بودند.
سِرمم تمام شد. دلم می‌خواست بمانم و ببینم آن دخترها چه می‌شوند و آن سرباز رشتی و آن ستوان سرشکسته…
یاد حرف مهدی افتادم: چند ون گشت‌ارشاد چگونه کشور را به پرتگاه می‌برد…
.
#جواد_موگویی
مشاهدات خیابانی 4
تهران ۱۴۰۱/۷/۹
آمدم سمت سه‌راه جمهوری-ولیعصر. چشم را چشم را نمی‌دید؛ گازاشک‌آور. زمین پر بود از شیشه شکسته.
موتورسوارهای بسیج صف بسته بودند؛ لباس‌های شلخته، اکثر زیر ۲۵سال و باتوم بدست. موتورسوارهای ناشی، که چند دقیقه یکبار خودشان به خودشان می‌خوردند! بسیج است دیگر!
دو دختر و یک پسر لنگان لنگان از کنارم دویدند. چند بسیجی در پی‌شان.
از سر کنجکاوی رفتم انتهای خیابان فلسطین؛ بیت رهبری. همان یک تویوتای همیشگی بود با سه مسلح.
نگاه کردم و نگاه کرد، گاز دادم…!
به سمت منیریه دیگر خبری نیست! اوضاع عادیست. مغازه‌ها باز و کسب‌وکار در جریان. یک دسته موتوری بسیج رد شدند! بوق‌زنان. عجبا! شما دیگر چرا بوق می‌زنید؟! بسوزد پدر جوگیری.
رفتم قهوه‌خانه میدان خراسان. جا نبود. پنالتی استقلال که گل شد، قهوه‌خانه رفت رو هوا‌.
بعد ده روز سر زدم به اینستا. ای بابا! همه که هستند!
صفحه فرهمند علیپور را دیدم. نوشته درگیری‌‌ زاهدان کار خودشان است! یعنی بالاترین مقام اطلاعاتی استان را خودشان زدند؟!
یاد ترور دکتر علیمحمدی(دانشمند هسته‌ای) در ۸۸ افتادم. می‌گفتند کار خودشان است! چراکه دکتر طرفدار جنبش سبز بوده! سطح تحلیل‌ها رشدی نکرده!
.
#جواد_موگویی

مشاهدات خیابانی 5
تهران: ۱۴۰۱/۷/۱۰
زنگ زدم به اخوی در کرج. فرمانده گردان بسیج است. گفت کرج هر شب شلوغ است.حالا حالا داستان داریم.
گفتم در اعتراضات عراق تاکتیک اصلی گازاشک‌آور بود. حداقل مردم تلفات جانی نمی‌دهند‌.
گفت ماهم همین‌کار رو می‌کنیم. همه بچه‌اند چی کار کنیم؟! ساچمه‌ای را هم ممنوع کرده‌ام.
رسیدم میدان انقلاب. نیروها چندبرابر عابران پیاده هستند؛ بسیج، یگان ویژه، کلانتری و لباس‌شخصی‌های سپاه.
رفتم فروشگاه «کتاب اسم». علی رکاب نشست به تعریف کردن از این ده روز: «جواد! بخدا اینها مردم‌اند. بسیجی‌ها دیشب دو دختر را می‌زدند. فحش ناموس می‌دادند و می‌زدند.»
گفتم «همه‌‌جا اینطور نیست. ما در تهران، ۴۰۰هزار نفر از خانواده، اقوام و مرتبطین با اعدامی‌های منافقین، سلطنت‌طلب و ساواکی داریم. برخی‌ کف خیابان کاملا حرفه‌ای عمل می‌کنند. معلوم هست سازمانی‌اند‌.»
کتابی خریدم. مهدی قمی زنگ زد. این روزها همه با تلفن از هم خبر می‌گیرند. گفت «وزارت و اطلاعات سپاه فقط خانه تیمی مسلحانه می‌زنند؛ کاری به خیابان‌ ندارند. تا یک ماه همین بساط است. بعد تجمعات می‌شود مناسبتی؛ ۱۶آذر، ۱۳آبان و…»
آمدم سر چهارراه قدس. دختری تنها و بی‌روسری داشت دادوبیداد می‌کرد. صدایش را نمی‌شنیدم. ناجایی پرتش کرد توی جوب. چندبسیجی ریختند سرش. ۶۰کیلو نبود. دویدم سمت دختر.
داد زدم «نزنید می‌میره!»
یکی گفت به‌توچه!
ناگهان بدنم سوخت؛ ناجایی با گلوله‌پلاستیکی پشت سرهم شلیک می‌کرد به دست‌وسینه‌‌ام. خوردم زمین. دختر هنوز تو جوب بود. موتور رهگذری آمد. گفت «بپربالا، الان می‌برنت.»
کنار دیوار نشستم. عابری آب آورد. یک بسیجی آمد کنارم. با لحن مودبانه گفت چی‌شده؟
داد زدم «آقا نزنید بخدا سرش میخوره به جدول…»
ناگهان ۶-۷بسیجی ریختند سرم. با لگد. بلند شدم. یکیشان داد زد:
مادر…
بلند شدم لگدی زدم به آنی که فحش ناموس می‌داد. یکی از پشت زد. خوردم زمین. لگد بود که می‌خورد تو سر و سینه‌ام. فحش ناموس می‌دادند‌. دوباره بلند شدم. خوردم زمین. ۱۰نفری می‌زدند. هلم دادند داخل یک ون.
سرم‌ کمی گیج می‌رفت. جوانی آمد: «چتونه؟ میخاید لخت بیاید بیرون؟»
گفتم «زر نزن! من هفت‌جدم چادری‌اند.»
یک نفر از پشت کوبید تو صورتم. جا نبود بلند شوم. چند دستگیر شده هم بودند.
میانسالی آمد. آب داد‌‌. گفت آرام باش ببینم چی شده.
گفتم هیچی! فقط بگو چرا فحش ناموس میدید؟
چیزی نگفت و رفت. جوانی آمد برگه به دست. گفت اسمت؟
گفتم جواد موگویی!

ادامه در پست بعد

مشاهدات خیابانی 6
تهران ۱۴۰۱/۷/۱۰
مرد میانسال آمد. گفت آرام باش. اول بگذار دستت رو ببندیم تا حرفهایت را گوش کنم. بعد چشم‌بند زد‌. گفت حالا تعریف کن. از اول تعریف کردم.
گفت «خب نباید دخالت می‌کردی.»
یکهو در ون باز شد. جوان دوباره گفت «این پروعه! ببریدش اوین.»
گفتم ببر!
پرید بالا که بزند، میانسال جلویش را گرفت. گوشی‌ها را گرفتند. گفت رمزش چیه؟ بازش کردم. دید عکس شهید مجید سلمانیان روی صفحه است. دیگر گوشی‌ام را وارسی نکرد.
نفر پشتی رمز گوشی را نمی‌داد. می‌گفت یادم رفته! دو سه تا سیلی که خورد یادش آمد!
بسیجی با خوشحالی گفت عجب! عجب!
پیامک‌ها را تک تک خواند:
-لاله‌زار چه خبر؟
-شلوغه؟
-بیام؟
-نه، بمان همان‌جا.
-من آماده نبردم.
نفر پشتی به تپه‌پته افتاده بود. من را پیاده کردند. بردند ون جلویی. فقط من را.
ماشین آنها رفت قرارگاه. از بی‌سیم‌ها فهمیدم. ون ما حرکت کرد. از زیر چشم‌بند دید می‌زدم. رفت خیابان قدس، ۱۶آذر، دوباره قدس، ۱۶آذر… الکی می‌چرخید. سرم درد می‌کند. چندبار با لگد خورده بود به دیوار.
میدان انقلاب ایستاد. یک نفر آمد بالا. ماسک داشت. ولی ریش پرفسوری بود. گفت چی‌شده؟
دوباره تعریف کردم.
گفت کی فحش ناموس داد؟
گفتم بسیجی بودند.
گفت مطمئنی؟ تاکید کردم.
گفتم شما سپاهید یا ناجا؟!
جواب نداد. رفت آب آورد. نخوردم. حالت تهوع دارم. نیم ساعتی با چشم‌بند نشستم. راننده گفت شام خوردی؟
یاد «ناهار خوردن» گفتنِ رییسی افتادم!
ریش‌پرفسوری دوباره آمد: «ببین مگولی جان! اینجا همه جور آدم هست. من معذرت می‌خوام. هرچی فحش دادند نثار خواهرمادر من. بیا این گوشیت….»
گفتم بگو شما ناجایید یا سپاه؟
گفت استغفرالله!
گوشی‌ام زنگ خورد. محمدعلی بود.
– کجایی؟
– تو ون سپاه یا ناجا. میدان انقلاب. دم بانک سپه.
-یاحسین‌…
.
سرم گیج می‌رود…
.
.
علی رکاب هی میزند توی صورتم:
جواد.. جواد..
اورژانس بالای سرم بود. محمدعلی گفت بهوش آمد… بهوش آمد…
ریش پرفسوری مدام می‌گفت «خدایا! چیزیش نشده باشه؟»
اورژانس گفت نه! فشارش افتاده…

.
ادامه در پست بعد

مشاهدات خیابانی 7
تهران: ۱۴۰۱/۷/۱۰
دست زیر بغل، نشاندنم.
رکاب بغض کرده بود. گفت «تقصیر من شد. تحریکت کردم آمدی درگیر شدی…»
راننده ون مدام می‌گفت «خدا لعننتون کنه که این بساط رو راه انداختید.»
مخاطبش معلوم نبود‌. میانسال دوباره آمد: «آقا ناموس شما، ناموس ماست. آنجا دوربین دارد. الان برو خانه. فردا برو شکایت کن.»
مدام قصد دلجویی دارد. حوصله‌اش را ندارم. فقط می‌خواهم بروم چهارراه قدس سراغ آن چند بسیجی!
رویم را بوسید. بی‌محلی کردم. بعد از دو ساعت آزادم کردند. تازه دست و پایم را وارسی کردم. ۱۳گلوله پلاستیکی؛ همه زخم شده با خونریزی خیلی کم. اگر می‌خورد تو چشمانم چه؟!
با رکاب و محمدعلی رفتیم به سمت چهارراه قدس. رکاب گفت «جون مادرت بی‌خیال شو.»
گفتم «نترس! درگیر نمی‌شوم. فردا می‌خواهم بروم شکایت. باید بفهمم از کدام حوزه بسیج آمده بودند.»
رسیدیم سرچهارراه. فقط ناجا بود. خبری از بسیجی‌ها نبود.
از فردا هر روز می‌روم آنجا تا پیدایشان کنم. حتما می‌آیند‌.
.
#جواد_موگویی

مشاهدات خیابانی 7
تهران: ۱۴۰۱/۷/۱۱
از صبح تلفن پشت تلفن. برخی جویای احوال، برخی سرزنش که چرا اینگونه روایت کردی. هر دو از سر دلسوزی. لکن واقعیت را باید نوشت. دادمان (حوزه هنری) جویای احوال شد و چند نصیحت کرد. به‌زبان پذیرفتم، در دل خیر! گاهی دفاع بی‌جا می‌کرد.
میثم(بسیجی)زنگ زد به سرزنش:
«از چهارتا بسیجی کتک خوردی، افتادی به آبروریزی؟»
گفتم «اشتباه فردی نبود. رویه حاکم است در کف خیابان. فیلم‌ها رو ندیدی؟ مگر از کهریزک۸۸ بدتر نوشتم؟ همه سعی بر مخفی کردن داشتن، لکن آقای خامنه‌ای کهریزک را “جنایت” خواند! به شما بود آن را هم ماستمالی می‌کردید!»
سکوت کرد.
دوستی قدیمی (پاسدار) زنگ زد:
«دیروز گردان‌های تیپ آل‌محمد در محدوده‌ای که تو را دستگیر کردند، مستقر بودند. تیپ زیر نظر سپاه محمدرسول‌‌الله تهران‌ است. فرماندهان پاسدارند با نیروها بسیجی‌ دهه هفتادی و هشتادی‌.»
یحتمل آن میانسال و ریش‌پرفسوری پاسدار بودند.
رفتم چهارراه قدس-انقلاب؛ دنبال آن گردان بسیجی‌. مستقر نبودند. دوساعتی چرخ زدم. به‌ازای هر دوسه عابر، یک ناجایی، بسیجی و لباس‌شخصی ایستاده!
خشونت شنبه و درگیری دیشب دانشگاه شریف، امروز را آرام کرده.
تفاوت‌های میدانی از روز اول تا امروز بسیار شده:
۱-روزهای اول معترضان عمدتا ۳۰به بالا بودند منسجم، حرفه‌ای و تیمی.
۲-معترضان با پلیس کمترین درگیری فیزیکی داشتند. در دقیقه‌ای جمع، آتشی به‌پا کرده و با آمدن موتورسواران ناجا پخش می‌شدند. ابدا خود را در معرض دستگیری قرار نمی‌دادند.
۳-پلیس با حوصله قصد متفرق کردن داشت، نه درگیری تن به تن‌ و دستگیری.
۴-اما این روزها، گروه‌های معترض منسجم بالای ۳۰سال خیلی کم شده. کارهای اطلاعاتی و زدن خانه‌های تیمی‌ جواب داده.
۵- معترضین دهه هشتادی‌ به میدان آمدند؛ جسور، متهور، هیجانی و به قصد درگیری فیزیکی. ابدا ابایی از دستگیری ندارند‌. اصلا بدشان نمی‌آید!
۶-اعتراضات به دانشگاه‌ها کشیده‌؛ بدترین حالت ممکن.
۷-ناجا چند برابر خشن‌تر شده. فیلم‌ آتش‌زدن پلیس و اقدام برای سر بریدن ناجایی و… آنها را بسیار خشن‌ کرده‌.
۸- بسیج روزهای نخست نبود. حال چند برابر ناجا مستقرند. ناجا خسته و کم تحمل است. بسیج سرحال، و با خشونت چندبرابر. شعارهای مستقیم علیه شخص رهبری در این خشونت بسیار موثر است.
۹-موتورسوارهای لباس‌شخصی‌ حضور چشمگیر دارند؛ همان نیروهای بی‌قاعده بسیج هستند؛ به تجربه ۸۸، ۹۶، ۹۸ می‌نویسم.
۱۰-تنها شباهت ابتدا تا امروز، آرامش در جنوب تهران است. جمهوری به پایین انگار شهر دیگری است! هنوز حال‌وهوای اربعین و صفر جاریست.
.
#جواد_موگویی

مشاهدات خیابانی 8

رفتم چهارراه قدس-انقلاب، پی همان گردان بسیج.
دیگر هیچ خبری نیست. جنبش بوق هم بی‌صدا شده. دو ماشین آب‌پاش غول‌پیکر پارک بود. هیچ‌ گونه‌ی لباس شخصی‌ای یافت نشد. اما گروه‌های بسیج سازمان‌یافته و لجنی‌پوش بودند. دو نفرشان نقاب زده بودند؛ اگر کارتان درست است چرا نقاب؟!
پرشیایی برای ناجایی‌ها شام آورد؛ لوبیا‌پلو با پیاز. چند کلونی دهه‌هشتادیِ بی‌روسری و شیک‌پوش جلویشان قدم می‌زدند! جسور و متهورانه. یکی‌شان به سمت من دست را به علامت پیروزی برد بالا، منم در پاسخ بالا بردم! تنشان می‌خارید برای درگیری! ناجایی‌ها اما بی‌تفاوت بودند. خوش‌شانسند که طرف‌شان بسیجی نیست!
چند خانم ۳۰-۳۵ساله بی‌روسری نشسته بودند روی نیمکت‌ها. جدا جدا. سیگار دود می‌‌کردند.
رفتم حمام؛ تازه کبودی‌ها زده بیرون. جای یک گلوله‌های پلاستیکی دیگر پیدا کردم؛ شد ۱۴تا.
سعید لرستانی زنگ زد. تلویحا گفت «تو که رزمی‌کاری چرا انقدر دست‌وپاچلفتی کتک خوردی؟»
من چند دوره قهرمان استان، کشور و مسابقات برون‌مرزی‌ بودم؛ کیک بوکسینگ. الان ۱۰۵کیلو هستم. قطعا هر کسی جای من بود با آن شدت کتک به کما می‌رفت‌! قطعا من توان دفاع و حمله داشتم. لکن تصورم این همه خشونت نبود‌.
من هیچ حرف نابجایی نزدم، ناسزا نگفتم، فقط رفتم میانجی‌گری. فکر نمی‌کردم در کمتر از ۳۰ثانیه که مشغول میانجی‌گری‌ام، رگبار گلوله پلاستیکی بگیرند به تنم و در حال نشستن بریزند سرم، به قصد کشت بزنند و بعد رهایم کنند. با خبر شدم آن دختر هم را رها کردن. خیلی‌ها را می‌زدند و بعد رها می‌کردند.
چرا؟
چون قصد کنترل بحران نداشتند!
تاکتیک، پهن‌کردن ماجراست! نه جمع کردن. ادامه نفرت‌‌پراکنی است. همان کاری که فارس، کیهان و همشهری در افکار عمومی می‌کند.
می‌شد فحش ناموس نداد و کف خیابان را جمع کرد، می‌شد در برابر فحش‌های رکیک دانشجویان شریف صبوری کرد و نیروی نظامی روانه نکرد.
خیلی‌ها کار می‌شد و نمی‌کنند‌…
کسی کسی را هم‌وطن نمی‌بیند.
هیچ سعه‌صدری در کار نیست. با سرعت کارخانه نفرت‌افکنی به کار خود ادامه می‌دهد؛ مجازی و میدانی.
باشد! الان با این تاکتیک خیابان‌ها جمع شد. دهه هشتادی‌ها هم قرار است این‌گونه جمع بشوند؟
آن هم در مدرسه و دانشگاه؟
بیایید با هم مرور کنیم؛
این «دهه‌هشتادی‌های شیک‌پوش» از جمهوری اسلامی چه تصویری دارند؟
۷-۸ساله بودند که رخداد ۸۸ دیدند.
۱۶ساله که شدند اعتراضات دی ۹۶ دیدند.
۱۸ساله که شدند اعتراضات آبان ۹۸ دیدند.
حال که دانشجو شدند امروز را دیدند.
این نسل فقط درگیری خیابانی و خون‌ریزی دیده و لاغیر!
بیاید با این نسل مدارا کنیم.
.
#جواد_موگویی
مشاهدات خیابانی 9
تهران: ۱۴۰۱/۷/۱۳
یکی از هم‌خدمتی‌‌های روزگار سربازی بعد از سال‌ها در اینستا پیدایم کرد. ذوق کردم. از برکات پوشش بی‌بی‌سی است!
در خیابان‌ها هیج‌ خبری نیست! مدرسه‌ها هم که دخترانه است!
حالا کجا را روایت کنم؟!
فردا بروم شریف؟ فایده‌ای دارد؟
از صبح تلفن پشت تلفن؛ سرزنش پشت سرزنش. و گاه تهمت فالوئرگیری! لعنت به فالوئر!
حسین‌آقا پویان‌فر هم زنگ زده بود؛ شاید او هم سرزنش، شایدم نه!
گوشی را پرت کردم گوشه‌ای. ژلوفن خوردم؛ از سر درد. یک nonumber زنگ زده بود. دستشویی بودم!
چیزی که همه را آزار می‌دهد روایت واقعیت است؛ چپ و راست و برانداز هم ندارد. همه در پی روایت دلخواه ذهن خویشند. ‌تقریبا همه شبکه‌های خارجی روایت من را با آب‌وتاب تیتر کردند.
خانم‌جان گفت کارت اشتباه نبود؟
سکوت کردم! چقدر از واقعیت گفتن سخت است! حتی در خانه!
رفتیم بیرون پیتزا؛ ۳۴۰ تومن.
من، خانم‌جان، علی‌اصغر و فاطمه؛ با موتور! این‌روزها چقدر دست‌گیرم شده. گرچه دودش را تحمل ندارند! ولی سرعتش راه‌بر است در این بحران.
فاطمه گفت «بابا! سلام‌فرمانده بذار…»
گفتم «پشت موتور که صداش نمییاد!»

در حین خوردن پیتزا گفتم:
خانم‌جان!
ما دچار بیماری «انقطاع از واقعیت» شدیم.
چندماه است می‌نویسند رهبر بیمار است. تا القا شود کار کشور تمام است. و همین بنزینی شده بر آتش بحران تا دهه هشتادی‌ها بی‌محابا ستون‌کشی کنند.
انقطاع از واقعیت، توهم‌ پمپاژ می‌کند. در چشم مخاطب فریاد می‌زنند آقای‌خامنه‌ای در حال فوت است. رهبر فردایش سخنرانی می‌کند! رسانه دوباره چندهفته بعد تکرار می‌کند! کمترین عقلی برای مخاطب قائل نیستند.
ازبس، مرض «انقطاع از واقعیت» همه وجودمان را فرا گرفته. راه درمان فقط «خلق روایت واقعیت» است. تا خط توهم‌زایی کور شود.دروغ یا سانسور همه را متوهم می‌کند؛ هم‌آنکه همه کشور را مستحکم و حامی نظام می‌بیند، و هم آنکه فروپاشی را نزدیک و سهل‌الوصول می‌بیند.
مردم تشنه واقعیتند؛ بی‌کم‌وکاست، بی‌مصلحت‌اندیشی و بدون ترس از شماتت.
راهی جز این نداریم خانم‌ جان.
.
#جواد_موگویی

مشاهدات خیابانی 10
تهران:۱۴۰۱/۷/۱۴
امروز خبری از nonumber نبود. اداره تعطیل است! رفت برای شنبه!
پیامک آمد: «لامصب! اسم دقیق منابعت را نده! فکر ما هم باش!»
دنبال مدرسه‌ای دخترانه میگردم؛ نت پر است از فیلم‌های کوتاه. برای روایت کافی نیست. زنگ زدم دانیال(معلم نیمه‌معترض) رفیق دبیرستان. آدرس مدرسه‌‌شان را داد؛ پسرانه.
گفت «بچه‌ها آمدند بیرون. با بسیجی‌های محل به زدوخورد کشید. یک‌ساعت بعد مدیر عزل و معلم را پلیس امنیت دستگیر کرد»
آدرس مدرسه را داد. کسی نبود. رفتم حراست آموزش‌وپروش. کارت خبرنگاری خواست؛ ندارم!
زنگ زدم حامد: «کارت تسنیم می‌خوای یا فارس؟ عکس بفرست سریع برایت میزنم.»
غرضش جعلی بود!
امروز کاری پیش نرفت. برگشتم مدرسه! سرایدار مذهبی است: «بی‌خود می‌گویند! سر صبحی بچه‌ها را تحریک کرده بودند»
یحتمل سرایدار آمار داده!
اعتراض دانش‌آموز بدترین رویارویی با حاکمیت است؛ چیزی شبیه ارره! گرچه عمق و طول ندارد ولی هزینه‌زاست. نوجوانی که از مدرسه پایش به اردوکشی خیابانی باز شود، در دانشگاه چه خواهد کرد؟
رفتم «قهوه‌خانه عموحیدر» سرقرار مصاحبه. دوتا آمدند؛ تبریزی و کرجی. هر دو یگان ویژه ناجا.
تبریزی: «مرخصی بودم در تبریز. بعداز ۲۰روز ماموریت در مهران. از خانه آمدم بیرون که شلوغ شد. تا به خودم آمدم دو بسیجی انداختنم در ون. گفتم همکاریم! با لگد زد به پهلویم و گفت «همه ‌همکاریم!»
در ون چند نفر اغتشاشگر هم بودند. ترسیدم میان آنها بگویم مامورم! بردند در باغی در بیرون شهر. همه را رو به دیوار کردند. بردنم اتاق بازجویی. فرمی را گذاشت جلویم:
-بگو با علی‌نژادی، اینترنشنال، بی‌بی‌سی یا سالومه!
-آقا آقا
-حرف نزن. فقط تیک گزینه‌ها رو بزن!
-دست‌کن توی جیبم، مدارکم را ببین.
کارت ناجا را که دیدید گفت: عجب! کارت هم جعل میکنی؟
-جعل چیه؟ مامورم، استعلام بگیر.
-حرف نزن، فقط تیک بزن!
داد زدم میگم مامورم!
کمی تعدیل شد. گفت: «کی‌ها رو میشناسی در شهر؟»
مسئول اطلاعات ناجا و سپاه استان را اسم بردم.
گفت «عجب! یعنی انقدر کاراطلاعاتی روی ما کردی؟»
گیر افتاده بودم. هرچه می‌گفتم بدتر میشد!
تهدید کردم بوالله! میرم حفاظت شکایت!
بالاخره کوتاه آمد و استعلام کرد. گفت «رفیق ببخشید!»
حالا شدم رفیق!
دو روز بعد که تهران شلوغ‌تر شد، مرخصی تمام نشده، آماده‌باش دادند برگشتم تهران. الان ۱۸روزه در خیابان درگیریم. دیروز چند نفری در کوچه‌ گیر کردیم. هرچه در خانه بود را پرت می‌کردند روی سرمان! از جعبه‌نوشابه تا قابلمه!
شیشه‌قلیان خورد تو سر پسر‌عمه‌ام! الان با ۳۰-۴۰بخیه بستریست.
.
پیام اخلاقی: مردم در برابر مردم!
.
#جواد_موگویی

مشاهدات خیابانی 11

دوستی گفت ۱۴هزار فالوئر اضافه شده!
گفتم به ازای ۱۴گلوله پلاستیکی! بدک نیست!
آمدم قهوه‌خانه عموحیدر. سر راه‌ ایست‌وبازرسی بسیج بود؛ پینت‌بال بدست. جای گلوله‌ها درد گرفت!
هم استقلال بازی دارد هم پرسپولیس. قهوه‌خانه جا نیست. غالبا دهه هفتادی و هشتادی؛ همه دنبالvpn. عموحیدر می‌گوید: «خاک‌برسرتون! ما یه سلطنت ۲۵۰۰ساله را زدیم زمین! شما عرضه یه نظام‌۴۰ساله رو ندارید!»
همه خندیدند. یکی می‌گوید: «پرسپولیس خوب بازی می‌کرد. این عباسی بی‌… گند زد به اعصاب گل‌محمدی! دوساله داره به فوتبالیستها فحش ناموس میده!»
ساپینتو (سرمربی استقلال) محروم است! بازی قبل یقه‌درآند برای داور! تاثیر شلوغی‌های تهران است! نمی‌داند ما بسیج و ناجا داریم! بوفور.
چقدر جمعه خوب است! همه در تعطیلاتند؛ هم معترضین و هم ناجا و هم بسیج! از بچگی عاشق تعطیلی شنبه‌ی مدرسه بودم. الان محتاجیم!
کاش فردا هم تعطیل بود. فردا ساعت ۱۰ دوباره ایرانی روبروی ایرانی!
دوباره خون‌ریزی
او آتش میزند
آن گازاشک‌آور
او سنگ
آن باتوم…
لعنت به گشت ارشاد!
.
به این عکس خوب نگاه کنید!
کسی مابین معترضین و حاکمیت نیست!
«وسط‌باز» اصطلاح خوبی در فرهنگ ما نیست.
«وسط‌باز» یعنی: مذبذب، منافع‌محور و حزب باد.
اما حال، به آدم‌های «وسط‌باز» شریف یا به‌قول جامعه‌شناسان به کنشگرمرزی سخت محتاجیم.
آدم‌هایی که بخشی از جامعه آنها را قبول دارند، حرف‌شان شنیده و خوانده می‌شود. حاکمیت هم گاها آنها را خیرخواه می‌داند. این ‌میانجی‌‌گرها باید کانال ارتباطی معترضین و حاکمیت باشند تا ترجمه کنند سخن دو طرف را.
کاش سردار شهید بود. همان که گفت «دختر کم‌حجاب دختر منه، دختر ما و شماست.»
اما رضا امیرخانی‌‌ها هستند.
حبیب احمدزاده‌ها
رسول خادم‌ها
پرویز پرستویی‌ها
احسان حسنی‌ها
مهدی دادمان‌ها
اینها قابلیت وصل دارند، همان‌گونه که عباسی‌ها و علم‌الهدی‌ها و شریعتمداری‌ها و کوشکی‌ها قدرت فصل دارند.
.
#جواد_موگویی

مشاهدات خیابانی 12
تهران: ۱۴۰۱/۷/۱۶
شب- در رختخواب
.
کاش کرونا بود!
کورنا که بود، مدارس دخترانه تعطیل بود! شریف هم!
گشت ارشاد هم!
بسیجی‌ها یا سرشان به سمپاشی‌ گرم بود! یا در بیمارستان کنار پرستارها! به حجاب پرستارها هم کاری نداشتند! آنها هم به ریش بسیجی‌ها!
سپاه هم مدام مانور بیمارستان سیار می‌داد. ارتش هم. بسیج‌دانشجویی شده بود کارگاه تولید ماسک‌‌ نذری، نه بیانیه!
ناجا کجا بود؟ نمی‌دانم. ولی بود.
اما خبری از آمنه‌سادات نبود! ۲۰:۳۰ فقط مدام از بالارفتن آمار مرگ در آمریکا می‌گفت!
ستاد امربه‌معروف هم نبود! اصلا مسئله حجاب نبود! نمازجمعه علم‌الهدی تعطیل بود. ایضا سخنان عباسی!
نود نبود اما علی کریمی بود! کسی دنبال vpn نبود. تلاش همه ساخت واکسن بود. در خیابان همه ماسک بر دهان! نه از ترس گازاشک‌آور یا دوربین‌ها یا ون!
بسیج دستش پنت‌بال نبود! ماسک نذری می‌داد. ولی چشم‌بند نمی‌زد! اقلام نذری می‌داد، به همه؛ بدحجاب و چادری نداشت. اصلاح‌طلب و اصول‌گرا نداشت.
روزگار کرونا هرچه بود بهتر از الان‌مان بود!
آقا یا خانم کرونا!
کجایی؟
کاش بیایی! مرگ در کنارهم شرافت دارد به مرگ در مقابل هم!
.
#جواد_موگویی

مشاهدات خیابانی 13
تهران: ۱۴۰۱/۷/۱۶
.
از ۱۰ تا ۱۲صبح، انقلاب تا آزادی را رفتم. هیچ خبری نیست. رفتم املتی آذربایجان: ۴۰تومن با پیاز.
رفتم حوزه هنری؛ جلسه هم‌اندیشی مستندسازان برای بررسی رسانه‌ای حوادث.
یکی گفت گشت ارشاد رو بردارید، یکی گفت نه!
یکی رفت به مشروطه! اینکه ما در جنگ مدرنیته با سنتیم! یحتمل فارغ‌التحصیل امام‌‌صادق است‌! زیر لب غر زدم! کمی هم فحش!
وحید به گریه افتاد:
«باید وقتی سپیده رشنو رو آوردید جلوی تلویزیون فکر این‌روز رو میکردید؟ تجمع امت رسول‌لله، شبکه پویا هم گوشه کارتون نشاندادنش، تصویر زنده از تجمع می‌رفت! گاها هم تصویر چادر از سر برداشتن از خانم را نشان می‌داد! پسرم میگه چرا ایران اینطوره؟
لامصبا! چرا بچه‌ من رو درگیر این دوقطبی می‌کنید! بچه من با پرچم ایران حال میکنه…»
نوبت به‌ من رسید:
«ما هیچ اختیاری نداریم! رسانه دست کسانیست که کشور رو با نفرت‌افکنی به اینجا کشاندند! رسانه‌ و دستگاه امنیتی یک‌دست شدند برای نفرت‌افکنی! هرکسی خودش مستقل روایت کند؛ لکن واقعیت»
.
با وحید آمدیم خیابان فلسطین؛ با موتور.
رسما جنگ خیابانیست!
چندنفر به نوبت، گونی‌های ضایعات پارچه را وسط خیابان می‌آورند و آتش می‌زنند! یحتمل از کارگاه‌های همانجا.
پرشیایی پارک است. داد زدم این ماله کیه؟ الان آتش میگیرد!
معترض بی‌توجه گونی‌ها را آتش میزند!
باران سنگ است؛ از ساختمان‌ها پرتاب می‌کنند. بی‌توجه به چند پیک‌موتوری عبوری! ناجا هم با پینت‌بال به پنجره ساختمانها میزند‌.
پسری ۲۵ساله، از جلویم رد شد؛ نیمچه‌قمه‌ای زیر آستینش!
رسیدیم سر فلسطین-لبافی.
حفاری فاضلاب است؛ آجر و سنگ‌فرش! همه‌چیز مهیاست! دپویی از آجر کنار دیوار. پسری داد میزند «بیاید اینجا پره…»
وحید گفت «شاید مال مردم باشد»
پسر گفت «نه‌بابا! مال شهرداریه، پولش رو خودمون دادیم!»
قانع شدم! پشت سرهم پرت کرد.خدا کند به ماشینهای پارک شده نخورد.
امروز، نسبت دختر به پسر ۱ به ۱۰است.
همه ۱۶تا ۲۵سال! یاد اعتراضات عراق در التحریر افتادم! آنجا هم همین سن بودند؛ متحور و هیجانی!
دسته‌های موتوری ناجا اول گازاشک‌آور میزند و بعد حمله. دو تا خورد زیر پایم. چشمانم نمیدید. فقط گاز میدادم. وحید خیس اشک بود. زدم بغل. میانسالی سیگار دود کرد در صورتمان.
بسیجی‌ها ریختند. رفتیم داخل پوشاکی.منطقه پراست از مغازه و ساختمانهای کارگاهی؛ همه درباز برای پناه دادن. بدون کمک آنها کمیت معترضین لنگ است.
موتوری جلویم ترمز زد: «شما همونی هستی ‌که در قدس کتک خوردی؟!»
وحید دستپاچه گفت نه! نه!
-جواد! با این موهای بلندت تابلویی! نریزن سرت؟!
.
ادامه در پست بعد
#جواد_موگویی

مشاهدات خیابانی 14
تهران: ۱۴۰۱/۷/۱۶
.
وحید گفت بریم کوله‌هایمان را بزاریم جایی. نپذیرفتم؛ فرصت دیدن و نوشتن را از دست میدهم. پیچیدیم به مظفری جنوبی. چندبسیجی جلویمان را گرفتند:
– کی هستید؟
– خبرنگار
-کارتت؟
-اصلا تو خودت کی هستی؟ کارت نشون بده!
پُر آمدم، کشید عقب!
وحید گفت «بابا! انقدر کل‌کل نکن.من فقط کارت خانه‌سینما دارم!»
خانمی میانسال(چادری)زنبیل میوه بدست در پیاده‌رو؛ درکش نکردم!
منطقه پراست از کوچه‌پس‌کوچه و راه فرار.
وحید چهارراه‌ولیعصر پیاده شد. پارک‌شهر پر است از بسیج. امروز بسیج تمام قد آمده؛ لجنی، پلنگی و لباس شخصی‌. منطقه شده پادگان نظامی!
از رفتن به میان نیروها حذر می‌کنم. دلم می‌خواهد از معترضین بنویسم. چند دهه‌هشتادی در پارک رو به‌ دیوار و چشم‌بسته. محمد طلایی(بسیجی)زد پشتم:
-اینا چیه مینویسی؟
-دروغه؟
-نه! ولی گند زدی به بسیج! اینها آموزش ندیده‌اند! این برخوردها طبیعیست!
-منظورت فحش‌های ناموسی‌ست؟!
.
یکی (بسیجی) آمد: «آقا جواد! من دانشجویم. بخدا ما فحش نمیدیم! همه رو یکی نکن. چندنفر از بچه‌هایمان را با چاقو زدند.»
گفتم: «باشد! شما تلافی نکن.»
شماره گرفت که بروم مسجدشان کلاس تاریخ انقلاب.
مدامnonumber زنگ می‌زند!
طلایی خواست ببرمش میدان‌ولیعصر، پیش بچه‌های گردانشان.
نصف گردان‌شان بچه‌های رسانه‌ای هستند؛ جنگ نرم و سخت را باهم می‌کنند! هرکسی می‌بیند، اول روبوسی سرد و بعد سرزنش!
کیوان میگوید «نمی‌دانم جای تو کتک می‌خوردم می‌نوشتم یا نه؟! من خیلی ازت دفاع کردم. ولی سه روز خوراک دادی به ضدانقلاب.»
کلافه‌ام از بس توضیح دادم که مسئله شخصی نیست! این روند حاکم بر میدان است و بحران و نفرت‌افکنی را چندبرابر می‌کند.
یهو کنار گل‌فروشی شلوغ شد. رفتند آنجا.
نشستم زمین. کوله‌ام سنگین است. دو موتوری آمدند. لباس‌مشکی‌ به دیگری گفت: این باشماست؟
گفت نه.
پینت‌بال بدست آمد سمتم. جای گلوله‌ها درد گرفت! گفت «یالا برو!»
گفتم «من با…»
یهو زد تو صورتم. دوبار. بلند که شدم، پینت‌بال رو آورد بالا! طلایی و کیوان داد زدند این جواد موگویی است، با ماست.
دختر (بی‌روسری) و پسری رسیدند. پسر گفت «این آقا جواد مستندسازه». شبیه معلم‌ زبان‌های دبیرستان (غیرانتفاعی) است!
لباس‌مشکی رفت که بزندش. نگذاشتم.
دو بسیجی موتوری رسیدن: «این موگویی منافقه! با من‌وتو مصاحبه کرده! بدو گمشو…»
هجوم آوردند. طلایی و کیوان مانع شدند.
دو دسته شدند! عده‌ای می‌خواهند بزنند، عده‌ای مانع.
به طلایی داد زدم «این کیه؟»
لباس مشکی آمد جلو: «سیدمرتضی(؟؟)ببینم چه…»
فحش
رکیک
رکیک‌تر
آموزش ندیده‌اند! طبیعیست!
.
جواد_موگویی

مشاهدات خیابانی 15
تهران: ۱۴۰۱/۷/۱۷
.مامان مهری زنگ زد: خطت رو از ضدانقلاب جدا کن!
اینستاگرام پیام داد اقدام به هک شدی! رمزت را عوض کن.
تلفن‌ها همچنان می‌زنگد! جواب نمی‌دهم. همه دنبال روایت دلخواه ذهن خودشانند! الا حقیقت!
مهدی قمی زنگ زد که جایی تنها نرو! بزار منم بیام.
دیشب ما وسط شهر بودیم، پایین‌شهر هم درگیری بوده. امام‌زاده‌حسن، فلاح تا نزدیکی یافت‌آباد. تقریبا برای اولین‌بار است. در محله فلاح یک بسیجی را با گلوله زدند.
غروب رفتم آنجا؛ میدان ابوذر. محله کوچک فلاح ۴هزار شهید در جنگ دارد! بیشتر از دو استان! اما حالا…
بلندگوی بسیج خبر از تشییع پیکر بسیجی را می‌داد. هنوز جمعیت نیامده. رفتم سیب‌زمینی و قارچ بخورم. فروشنده(دهه‌هشتادی) گفت«به‌به! خبرنگار حکومتی! دمت گرم بسیجیا رو زدی!» ظرف رو تا خرتناق پر کرد!
یک دهه‌هشتادی بی‌روسری زل‌زده به جمعیت و بسیجی‌ها! یقه‌باز سیگار دود میکند. کسی کاری ندارد!
گلعلی بابایی (نویسنده جنگ) را دیدم. جمعیت زیاد می‌شود؛ ۲-۳هزار نفر. حرف‌های سخنران چیزیست شبیه علم‌الهدی!
صالح بغلم کرد: «دیشب غافل‌گیر شدیم. بچه‌ها اکثرا وسط شهر بودند. بچه‌های سعادت‌آباد زنگ زدند بابا! برید محلتون رو جمع‌کنید! افت کلاس داشت برای ما، از بعد دهه۶۰ حتی یک‌بار هم اینجا شلوغ نشده! حتی آبان۹۸. اول امام‌زاده حسن‌ شلوغ میشه. حدودا ۱۰۰نفر. مغازه‌دارها سریع کرکره می‌کشند پایین. از ترس.
بعد می‌‌آیند میدان ابوذر. دو گروه می‌شوند؛ عده‌ای به سمت جلیلی، عده‌ای هم به سمت سجاد‌شمالی. تا ما برسیم نیم‌ساعتی طول کشید. خیلی باسرعت عمل کردند؛ شیشه‌‌‌های لیموناد رو از مغازه‌ها برداشته و سریع کوکتل‌مولوتف درست میکنند. بومی نبودند.»
یکی‌ شناخت. آمد طرفم:
«بومی هم بودند. تو خیابان جلیلی چندتاشون از محلی‌ها بودند. من و رضا لباس‌شخصی راحت‌تر چرخ می‌زدیم. ۶ موتورسوار در همه شلوغی‌ها بودند‌. ۴تایشان شاتکان داشتند. امیراحمدی و علی رفتند دنبال‌ یکیشان.
موتوری می‌رود در “ولی‌الله عابدی” داخل یک آپارتمان ۵طبقه. امیراحمدی کلتش(!) را مسلح می‌کند و می‌رود بالا. ما در درگیری بودیم که خبر دادند از پشت‌بام صدای تیر آمده. نیم‌ساعتی طول کشید تا رسیدیم. ۷-۸تا از بچه‌ها بودند. اما کسی جرات نمی‌کرد برود بالا! بالاخره رفتیم پشت‌بام؛ از خانه روبرویی با شاتکان زده بودند تو صورت امیراحمدی. تکه‌تکه بود. واجا که آمد، محل را قرق کرد. اما خبری از دو موتورسوار نبود.»
.
بسیجی‌ها اشتباه کردند! به همان دهه‌هشتادی‌ها برسند! زدن این تیم‌های حرفه‌ای کار آنها نیست. کار واحدهای عملیات واجا و سپاه است.
.
#جواد_موگویی

رادیوفردا: آصف بیات می‌گوید سرنوشت این خیزش سیاسی-اجتماعی هر گونه که رقم بخورد، همین جنبش در همین زمان دستاورد‌های مهمی داشته است
آصف بیات، جامعه‌شناس، اعتراضات کنونی در ایران را «خیزشی» برای «بازپس‌گیری زندگی» دانست و می‌گوید: «مردم خواهان بازپس‌گیری جوانی‌های برباد رفته، زندگی‌های ناکرده، شادی‌های سرکوب‌شده و آرزومندی یک زندگی عادی و آبرومندانه هستند».

اظهارات آقای بیات روز سه‌شنبه ۱۹ مهر در گفت‌وگو با روزنامه اعتماد بیان شد اما این مصاحبه ساعاتی پس از انتشار، از خروجی وبسایت این روزنامه و برخی از سایت‌های دیگر داخل ایران حذف شد.

این استاد دانشگاه ایلینوی آمریکا، حکومت ایران را به «نقض زندگی عادی و انسانی» شهروندان ایرانی متهم کرده و می‌گوید: «به نظرم این خیزش، زندگی را طلب می‌کند. معترضین احساس می‌کنند که تحقق یک زندگی عادی و انسانی به‌وسیله حاکمیت نقض شده که هیچ درکی از این آمال و آرزو‌ها و درد‌های مردمش ندارد».

این جامعه‌شناس به نقش محوری زنان در اعتراضات کنونی اشاره کرده و از آن نتیجه می‌گیرد که «به لحاظ ذهنی یک تغییر پارادایم به وجود آمده، چیزی که در جنبش‌های انقلابی شاید کم‌نظیر است و آن مطرح شدن زن و کرامت او و اصولا کرامت انسانی است» که در کانون اعتراضات قرار گرفته.

اعتراضات کنونی در ایران به‌دنبال جان باختن مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد آغاز شد. این اعتراضات به‌سرعت شعار «زن، زندگی، آزادی» را در کانون توجه خود قرار داد که واکنشی به حجاب اجباری و قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان در ۴۳ سال حاکمیت جمهوری اسلامی است.

خیزش کنونی گویی خیزش فراگیر و یکپارچه است که توانسته است طبقات مختلف متوسط، متوسط فرودست و نیز اقشاری از فرودستان را در کنار قومیت‌های ایرانی کرد، ترک، فارس و بلوچ حول پیام محوری “زن، زندگی، آزادی” گرد آورد
آصف بیات در این مصاحبه همچنین ارزیابی می‌کند که شرایط فعلی ایران «یک شرایط انقلابی است»، و در توضیح این امر می‌گوید: «در این خیزش، بازپس‌گیری زندگی به خواست همگانی تبدیل شده است. پس به لحاظ ذهنی یک درد مشترک و خواست مشترکی به وجود آمده و گروه‌ها و اقشار مختلف اجتماعی را در احساس و ابراز آن شریک نموده و آنان را به عمل جمعی رهنمون شده».

او افزود: «با ظهور “مردم” به عنوان سوژه، به عنوان ابر‌جمعی که در آن مرز‌ها و تفاوت‌های طبقاتی، جنسیتی، قومی، مذهبی به‌طور موقت و به نفع خیز عمومی بزرگ‌تری رنگ می‌بازند، به نظر می‌رسد خیزش وارد نوعی اپیزود انقلابی شده است».

شهرهای تمام استان‌های ایران طی بیش از سه هفته‌ای که از اعتراضات می‌گذرد، صحنه تجمع و درگیری‌ شدید بین معترضان و نیروهای امنیتی بوده است. از این نظر اعتراضات کنونی گسترده‌ترین اعتراضات مردمی در ایران از زمان انقلاب بهمن ۱۳۵۷ است.

آقای بیات با مقایسه اعتراضات فعلی با با موارد مشابه در سال‌های ۸۸، ۹۶ و ۹۸ معتقد است که «خیزش کنونی گویی خیزش فراگیر و یکپارچه است که توانسته است طبقات مختلف متوسط، متوسط فرودست و نیز اقشاری از فرودستان را در کنار قومیت‌های ایرانی کرد، ترک، فارس و بلوچ حول پیام محوری “زن، زندگی، آزادی” گرد آورد».

به گفته این جامعه‌شناس، گشت ارشاد و نیرو‌های امنیتی میلیون‌ها زن را در خیابان‌ها و نهاد‌ها «تحقیر» کردند، اخطار دادند و دستگیرشان کردند. «ولی مقاومت زنان ایران ادامه یافت و آنان طی این مقاومت‌های پیش‌رونده، هنجار‌ها و واقعیت‌های نوینی را در جامعه پیاده کردند و اکنون آن ناجنبش‌ها به میانجی قتل یکی از همان زن‌ها، مهسا امینی، آغازگر خیزش سیاسی بزرگی شده‌اند که در آن زن و کرامت انسانی مکان ویژه‌ای را کسب کرده است».

او با این حال، این خیزش را تنها معطوف به «مسئله زن» نمی‌داند و می‌گوید که «در حال حاضر فراگیری جنبش اعتراضی از زنان فراتر رفته و گروه‌ها و اقشار اجتماعی محروم و مطرود و ستم‌کشیده دیگر را به هم تنیده».

در شهر‌های بزرگ و کوچک، حتی در روستاها، بین پدر و مادرها، بین دانش‌آموزان و جوانان، در میان اقوام و فرودستان و طبقه متوسط یک ذهنیت جدید زاده شده که بر پس گرفتن زندگی، زندگی با کرامت انسانی اصرار می‌ورزد و آن را در خیابان‌های خیزش فریاد می‌زند. بسیاری چیز‌ها به احتمال زیاد به حالت سابق بر نمی‌گردد.

آقای بیات افزود: «این‌گونه احساس می‌شود که گویی رهایی زن راهگشایی رهایی مرد‌ها نیز هست. به عبارت دیگر اعتراض‌کنندگان به خیز عمومی وسیع‌تری (greater good) رسیده‌اند که همه اقشار معترض را حول آن به وحدت برساند. به نظر می‌رسد شعار “زن، زندگی، آزادی” معرف آن خیز عمومی فراگیر باشد».

این جامعه شناس با بیان این‌که «هنوز نمی‌دانیم که آینده این خیزش چگونه است»، اما در عین حال تاکید کرد که «سرنوشت این خیزش سیاسی-اجتماعی هر گونه که رقم بخورد، همین جنبش در همین زمان دستاورد‌های مهمی داشته است. ما در حال مشاهده یک تحول پارادایمی عظیم در ذهنیت ایرانی هستیم».

به گفته او، «در شهر‌های بزرگ و کوچک، حتی در روستاها، بین پدر و مادرها، بین دانش‌آموزان و جوانان، در میان اقوام و فرودستان و طبقه متوسط یک ذهنیت جدید زاده شده که بر پس گرفتن زندگی، زندگی با کرامت انسانی اصرار می‌ورزد و آن را در خیابان‌های خیزش فریاد می‌زند. بسیاری چیز‌ها به احتمال زیاد به حالت سابق بر نمی‌گردد».

آقای بیات می‌افزاید: «هنجار‌های اجتماعی جدیدی خودشان را بر واقعیت سپهر عمومی تحمیل کرده‌اند. شاید حجاب اختیاری یکی از این هنجار‌ها باشد».

آصف بیات، پژوهشگر ارشد جامعه‌شناسی و علوم سیاسی، در ایران نامی آشناست. بسیاری از کتاب‌ها و مقالات مهم او به فارسی ترجمه شده و بار‌ها به چاپ رسیده است که از جمله آن‌ها می‌توان به کتاب‌های «سیاست‌های خیابانی»، «پسا اسلام‌گرایی»، «کارگران و انقلاب ۵۷» و «زندگی همچون سیاست» اشاره کرد.

بهار: گروه سیاسی: سایت اصلاح‌طلب امتداد درباره نحوه اخراج محمدصالح هاشمی گلپایگانی از دانشگاه امام صادق گزارشی منتشر کرده و از اصولگرایان پرسید: چرا از افکار و اندیشه های امروز او تعجب می‌کنید درحالی که سالهاست او را می‌شناسید؟
اخیرا اظهارات محمدصالح هاشمی گلپایگانی دبیر ستاد امر به معروف و نهی از منکر که گفته بود «تاکسی‌های اینترنتی اگر بدانند با سوار کردن فرد بی حجاب جریمه می‌شوند ۵۰ درصد مشکل کشف حجاب خودروها حل می‌شود.» باعث اختلاف در جبهه اصولگرایان شده است که صراحتا و یا علنا او را به نفوذی بودن متهم کرده و یا از او می‌خواهند «خاموش» شود. اما تعجب از اینجاست که محمدصالح هاشمی گلپایگانی همان است که 14 سال مسئول و بنیانگذار گزینش در دانشگاه امام صادق بود و در نهایت هم با همین افکار بود که به تعبیر خودش «به طرز بدی» برکنار می شود. عجیب ترین موضع گیری را مجتبی امینی تهیه کننده سریال گاندو داشت. کسی که با ساختن یک سریال فکر کرده نفوذیاب شده در توییتی از دستگاه های اطلاعاتی خواست پرونده و عقبه دبیر ستاد امر به معروف را بررسی کنند.
محمد حسین پویانفر از مداحان اهل بیت نیز در توییتی نسبت به اظهارات دبیر ستاد امر به معروف و نهی از منکر واکنش نشان داد و نوشت: ‏«نفوذی شاخ و دُم دارد آیا؟ چرا کسی دکمه این آقای … را نمی زند؟» اما مگر محمدصالح هاشمی گلپایگانی برای این افراد ناشناخته است؟ او دیروز یکدفعه سر بر نیاورده و به این سمت منصوب شود. هاشمی گلپایگانی 14 سال سابقه گزینش در دانشگاه امام صادق را داشت. اینکه روایت ها و حرف و حدیث ها چه باشد مهم نیست. اما نقل قول و روایت خود او از برکناری اش نشان می‌دهد، آش آنقدر شور شده بود که دانشگاه امام صادق هم او را تحمل نمی کند و اقداماتش را نمی پسندد. اما با این حال هاشمی گلپایگانی باز هم با خروج از آن دانشگاه به دانشگاه آزاد می‌رود و در برنامه های صداوسیما به عنوان کارشناس حضور پیدا می‌کند.
حامیان او چه کسانی هستند که در مقابلش افرادی چون رائفی پور او را اینگونه تهدید می‌کنند: «امیدوارم جهالت باشد نه خیانت! اگر مسئولین ذی ربط او را کنترل نمی کنند برای دفاع از کشور و ‌مردم چاره ای جز افشاگری درباره او نمی ماند.» سید محمود رضوی مشاور فرهنگی محمدباقر قالیباف به او لعنت می‌فرستد: «دستگاه‌های امنیتی و قضائی با افرادی همچون آقای هاشمی گلپایگانی که اظهارات تحریک آمیز و بی‌مورد میکنند به سرعت و شدت برخورد نمایند. لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود.» اما این همان محمدصالح هاشمی گلپایگانی است که در دانشگاه امام صادق 14 سال حلقه مهمی را تشکیل و گزینش ها را اداره کرد و دستکم افرادی چون آیت الله علم الهدی، مهدوی کنی، فرزندان و دامادش، فرزندان برادرش چون علی باقری کنی و مصباح الهدی باقری کنی او را به خوبی می‌شناختند و با او از نزدیک آشنا بودند.
امتداد فایل صحبت های او را که سالها قبل در دانشگاه امام صادق انجام داده بود منتشر می‌کند. فایلی که نشان می‌دهد او به عنوان مسئول بسیج دانشگاه چه اقداماتی را انجام داده بود که مورد تقدیر و تشکر آیت الله علم الهدی و مهدوی کنی قرار گرفته بود. هاشمی گلپایگانی در این فایل به دانشجویان نحوه گزینه را اعلام کرده می‌گوید: «مثلا کسی که موسیقی گوش می‌کند نباید بیاید دانشگاه، حالا حتی پدرش هم روحانی باشد فرقی ندارد.» اقدامات او به شدت مورد تایید و حمایت آیت الله علم الهدی بود. او می‌گوید زمانی که اولین بار گزینش را در سال 74 به راه انداختیم آیت الله علم الهدی (که آن زمان مسئول آموزش دانشگاه امام صادق بود) به همراه آیت الله مهدوی کنی به اتاق ما آمد و تقدیر و تشکر کردند که در تاریخ دانشگاه برای اولین بار این کار انجام شد.
هاشمی گلپایگانی زمانی که در گزینش بود هم به گونه ای رفتار می‌کرد که وضع ظاهری افراد ملاک صلاحیت او برای حضور در دانشگاه بود و حالا همان فرد است و هیچ تغییری در او دیده نمی‌شود. دغدغه های او همان ارزش هایی است که می‌فهمید و هنوز دنبال می‌کند. چه تفاتی کرده که امروز او را نفوذی و افراطی می‌خوانید؟ این همان فردی است که بسیاری از کسانی که امروز در دولت هستند را گزینش کرده. حالا مهدی عرفاتی دبیر شورای اطلاع رسانی دولت در واکنش به این اظهارات او در اینستاگرامش می‌نویسد: «بصیرت فقط در اعلام موضع نیست، گاهی در سکوت است! مواضع شما و امثال شما که عامل شکاف و دو دستگی مردم است، خود بزرگترین منکر است. لطفا خاموش!»
به نظر میرسد آنها یکروزه به این جمع بندی در مورد هاشمی گلپایگانی نرسیده باشند. شاید ورای این دلسوزی برای دوقطبی سازی در جامعه، رقابتی دیگر در میان باشد که از آن بی خبریم.